Το γοβάκι της σταχτοπούτας

Να θυμηθώ...να μην ξεχάσω γιατί είμαι αντιαμερικάνος

«Δίχως ιστορία η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει»

 Χάουαρντ Ζιν, αμερικανός ιστορικός.

            «Έξω οι αφεντικάνοι», ένα επιτοίχιο σύνθημα του αναρχικού χώρου, που  μου υπενθύμισε την ανάγκη επικαιροποίησης μιας αλήθειας. Γιατί πρέπει να είμαστε αντιαμερικανοί .          

            Αφεντικάνοι, ένας ευφυέστατος νεολογισμός από τις λέξεις «αφεντικά» και «αμερικάνοι». Μια λέξη «εικόνα» ισοδύναμη 1000 λέξεων, σημαία του σύγχρονου αντιαμερικανισμού, που περιλαμβάνει αμερικανούς και συνοδοιπόρους, εγχώριους και ξένους, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες που παρασιτούν εις βάρος της χώρας μας.

            Εκτός από τους γενικούς λόγους τους οποίους εδώ θα αναφέρουμε αποτελεί βεβαιότητα, ότι δεν υπάρχει λαός στη γη που να μην έχει και τους αποκλειστικά δικούς του λόγους για να μέμφεται τις Η.Π.Α..

            Για την διατήρηση αυτής της α-λήθειας (η μη λήθη), στην σημερινή αποπροσανατολιστική πραγματικότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ξεχάσουμε. 

Εννιά χρόνια πριν, την ώρα που αποχωρούσε, ο «τοποτηρητής των Η.Π.Α. στη χώρα μας», όπως απεκάλεσε τότε τον πρεσβευτή κ. Μπέρνς ο Απόστολος Κακλαμάνης, διάλεξε να πει σε συνέντευξη του στο MEGA ότι ο αντιαμερικανισμός αποτελεί ιδεολογική αγκύλωση.

            Και αυτό τη στιγμή που συμπατριώτες του κ. Μπέρνς, μεταξύ των οποίων και ο Νόαμ Τσόμσκι, αποκαλύπτουν ότι ο αντιαμερικανισμός δεν είναι μία λέξη χωρίς νόημα, είναι η στοιχειώδης άμυνα των απανταχού πολιτών, μηδέ και αυτών των πολιτών των Η.Π.Α. εξαιρουμένων, ενάντια στις βίαιες και παράνομες πράξεις της αμερικανικής εξουσίας πάνω στον πλανήτη.

            Αυτό σήμερα πλέον αποκτά τεράστιες διαστάσεις λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Διότι η πολιτική των Η.Π.Α. η «πολιτική της καθολικής μονομέρειας» (Σάμουελ Χάντιγκτον), προωθεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα της, λαμβάνοντας ελάχιστα υπ’ όψιν τα συμφέροντα των άλλων, έχει διαποτίσει δε την παγκόσμια συνείδηση. Αποτέλεσμα να έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στη σημερινή κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική κρίση που ταλανίζει την ανθρωπότητα.

            Το κατεστημένο των Η.Π.Α., αυτοί οι εκφραστές της γεωπολιτικής του χάους, προσπαθούν σήμερα να αλώσουν αυτήν την δικαιολογημένη απέχθεια των λαών για τη χώρα τους και την διαφαινόμενη δυναμική αυτό-συνειδητοποίησης των. Με την βοήθεια των παγκόσμιων μέσων μαζικής εξαπάτησης που ελέγχουν, ανέδειξαν σε ρόλο «Δούρειου Ίππου» τον Πρόεδρο Ομπάμα. Ένα «έξυπνο όπλο», τώρα που έγινε προφανές η αποτυχία της στρατιωτικής κυριαρχίας (hardpower) και η «πολιτική του μαστιγίου» συναντά μεγάλες δυσκολίες, αν δεν είναι εφικτή.

            Μια παροιμία αναφέρει  «η καλή μέρα, άρα και η κακή, από το πρωί φαίνεται». Πεντακόσια δέκα οχτώ  χρόνια πριν, ανακαλύφθηκε η Αμερική, και αφού ισοπεδώθηκε μια ιστορική πραγματικότητα με την συστηματική γενοκτονία των ιθαγενών, εδραιώθηκαν οι Η.Π.Α.. Τόσο συστηματική  που,  όπως υποστήριξε ο καθηγητής Ινδιάνικων Σπουδών Ούαρντ Τσέρτσιλ, γοήτευσε και καθοδήγησε τον Χίτλερ στη δική του γενοκτονία.

            Να μην ξεχάσουμε ότι το τελευταίο τέταρτο του 18^ου αιώνα οι «θεμελιωτές πατέρες» του αμερικανικού πολιτεύματος, μετά την επανάσταση τους (1776), η οποία έγινε και με την συμπαράσταση του κλήρου, επινόησαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αμερικανική εφεύρεση με στόχο το «νέρωμα» της λαϊκής εξουσίας. Ένα πολιτικό μόρφωμα που συνδύασε τον πλούτο των ολίγων με τις δημοκρατικές αξίες, ώστε να γίνει δυνατή η διαιώνιση μιας ολιγαρχίας που θα είχε και λαϊκό επικάλυμμα. 

            Η ισότητα του λόγου της άμεσης δημοκρατίας έγινε ελευθερία του λόγου (μπορεί να μιλάς αλλά δεν σε ακούω), ο «μαϊντανός» της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο ενεργός χαρακτήρας του ελεύθερου πολίτη, άθλημα αυθυπέρβασης, στα πλαίσια μιας ισότιμης ελευθερίας, εγκαταλείφτηκε. Υιοθετήθηκε μια παθητική ιδιότητα με την συμβατική  θωράκιση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία στην ουσία, έχουν ελάχιστη αποτελεσματικότητα στον έλεγχο της εξουσίας. Αυτό λοιπόν το πολιτικό υβρίδιο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αποτέλεσε το πρώτο αμερικανικό προϊόν που εξήχθη με επιτυχία και τείνει να επικρατήσει παντού ακόμη και δια της επιβολής του.

            Αυτό το υβρίδιο σε συνθήκες πλήρους καπιταλιστικής ανάπτυξης εξελίχτηκε έτσι, ώστε στις μέρες μας, ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Πρόεδρος Τζον Μακ Κέιν να πει ότι «η αμερικανική πολιτική, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οργανωμένο σύστημα δωροδοκίας, στο οποίο τα δύο κόμματα συμφωνούν να παραμείνουν στην εξουσία, πουλώντας τη χώρα στον πιο γενναιόδωρο πλειοδότη». Μάλιστα η  τελευταία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, έδωσε την δυνατότητα στους επιχειρηματικούς ομίλους, να παρεμβαίνουν πλέον στην εκλογική αναμέτρηση όχι απλώς ως χορηγοί ή έμμεσοι διαμορφωτές γνώμης αλλά και άμεσα, ως οργανωτές εκστρατειών υπέρ ή κατά συγκεκριμένων υποψηφίων.

            Η μόνη διαφορά μεταξύ Δημοκρατικών και  Ρεπουμπλικάνων είναι ότι οι μεν πρώτοι διαπλέκονται περισσότερο με το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, οι δε δεύτεροι με το στρατιωβιομηχανικό,  «Δια του λόγου το αληθές» αναφέρουμε ότι ο προηγούμενος πρόεδρος Μπους, ήταν αυτός που ξεκίνησε τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ο δε σημερινός Ομπάμα, παρά την παγκόσμια κατακραυγή κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω της οικονομικής κρίσης, κατάφερε με ένα νομοθετικό τέρας 2.300 σελίδων για την υποτιθέμενη εξυγίανση του, να μην επιβάλλει κανέναν πραγματικό περιορισμό στη «δημιουργική ασυδοσία τους». Στην Ευρώπη αυτό το δημοκρατικό υβρίδιο κράτησε το σύστημα χρηματοδότησης των κομμάτων στη σκιά. Αυτό που βγήκε στο φως είναι ένα εκλογικό σύστημα, στο οποίο τα σύγχρονα πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, συμπεριφέρονται σαν τις επιχειρήσεις. Οι τεχνικές του εκλογικού μάρκετινγκ μιμούνται εκείνες του εμπορικού. Η κοινή γνώμη, αυτό το «φιλοθεάμον κοινόν» επιμερίζεται σε διάφορα «target group», σαν τους καταναλωτές. Πολύ εύστοχα ο Μαρτσέλο Βάλτερ Μπρούνο, αυτό το είδος δημοκρατίας, το ονόμασε Προμοκρατία. Έναν νεολογισμό από τις λέξεις «promotion» που αφορά τον τρόπο προώθησης ενός προϊόντος και «κράτος» που αφορά στην εξουσία.   

            Συνεχίζοντας , να μην ξεχάσουμε ότι η οικονομική ανάπτυξη των Η.Π.Α. εξ αρχής βασίστηκε στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Ένας στόλος 2.700 φαλαινοθηρικών τοποθέτησε τη νεοσύστατη χώρα στον οικονομικό χάρτη. Μια μικρή ιδέα για την συνολική καταστροφή, μας δίνει η δράση του φαλαινοθηρικού «Charles N. Morgan», το οποίο μάλιστα το 1966 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό ιστορικό ορόσημο. Στα 37 του ταξίδια, το πλήρωμα του, καμάκωσε πάνω από 2.500 φάλαινες για να λαδώσει με το φαλαινόλαδο τους την αμερικανική οικονομική μηχανή.

Και μετά ήρθε η εποχή του πετρελαίου και των παραγώγων του. Η εποχή των αερίων του θερμοκηπίου ανέτειλε για να σκοτεινιάσει στα μάτια μας τον ζωογόνο ήλιο. Οι Η.Π.Α. με το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού στην χώρα τους, εκπέμπουν σήμερα το 30% των βιομηχανικών αερίων του θερμοκηπίου, που εκπέμπονται παγκοσμίως, ασύστολα. Ασύστολα, διότι σήμερα που όλα σχεδόν τα κράτη έχουν αντιληφθεί, ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα που κατακλύζουν τη γη, οφείλονται στην υπέρ θέρμανση της^. οι Η.Π.Α. αν δεν «σφυρίζουν αδιάφορα», τινάζουν στον αέρα κάθε παγκόσμια προσπάθεια ελέγχου των ρύπων.

Μόλις τον περασμένο Αύγουστο ναυάγησε η τελευταία σύνοδος του Ο.Η.Ε. για την κλιματική αλλαγή στη Βόννη. Ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του, δήλωσε ότι δεν είναι καθόλου αισιόδοξος, ούτε για τη νέα διεθνή κλιματική σύνοδο που θα γίνει στο Κανκούν του Μεξικού τον ερχόμενο Νοέμβριο. Και πώς να πετύχουν οι σύνοδοι όταν στις Η.Π.Α., σύμφωνα με την ερευνήτρια Μαριάν Λαβέλ, 140 επενδυτικές, ενεργειακές και διατροφικές επιχειρήσεις δαπανούν πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, για δωρεές στα κόμματα. Έτσι εξασφαλίζουν το πάγωμα περιβαλλοντικών νομοθεσιών, που πλήττουν τα άμεσα οικονομικά τους συμφέροντα.

            Επίσης να μην ξεχάσουμε ότι από τα μέσα του 19^ου αιώνα ο πολιτικός στοχαστής του φιλελευθερισμού Αλεξίς Τόκβιλ ανάφερε για τις Η.Π.Α. «Δεν γνωρίζω κανέναν τόπο όπου η αγάπη για το χρήμα να κατέχει ευρύτερη θέση στην καρδιά των ανθρώπων». Και αυτός ο τόπος κατάφερε μέσω ενός καπιταλισμού κοσμοπολίτη, ο οποίος ανακαλύπτει τον «άλλον» μόνο και μόνο για να τον εκμεταλλευτεί, να πουλήσει παγκοσμίως το αμερικάνικο μοντέλο ζωής. Ένα μοντέλο που παρέχει απλόχερα την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του καθένα, σ’ ένα όχι μόνο άπιαστο όνειρο, αλλά όπως αποδείχτηκε και καταστροφικό για την συνοχή των κοινωνιών, απειλή δε για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Έτσι επικράτησε ο υπερκαταναλωτισμός. Μότο του: «Για να βιώσεις έναν κόσμο γεμάτο υλικές απολαύσεις για να πιάσεις την καλή, χρειάζεται να ανταγωνιστείς, να πατήσεις επί πτωμάτων».  Αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο  στα αγαθά, κοινωνίες συνθηκολογημένες με ζωτικά ψεύδη, μια ανθρωπότητα ζώντων αυτοχείρων.

            Να μην ξεχάσουμε ακόμη ότι ο δημοκρατικός πρόεδρος Μπίλ Κλίντον ήταν  αυτός που ουσιαστικά πυροδότησε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Το 1999 κατάργησε την νομοθεσία «Glass-Steagall». Ένα νόμο που είχε υπογράψει ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, μετά την Μεγάλη Ύφεση (1929-1933), για τον έλεγχο των τραπεζών και την χαλιναγώγηση της «Wall Street». Ένα νόμο που διαχώρισε τις επενδυτικές από τις εμπορικές τράπεζες. Η κατάργηση αυτού του νόμου, οδήγησε μέσα σε λίγα χρόνια, σε έναν παντελώς ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Παιδιά του η σούπερ κερδοσκοπική αγορά παραγωγών (O.T.C., derivatives) και οι «γυμνές» ιδιωτικές συμβάσεις πιστωτικής ασφάλειας (credit default swaps). Η τελευταίες χρησιμοποιούνται από τους σπεκουλαδόρους ασφαλιζόμενους,  που  δεν είναι πιστωτές ή μέτοχοι, (γι’ αυτό και γυμνές), να στοιχηματίζουν στην αποτυχία οφειλετών (κράτη, επιχειρήσεις) με ελάχιστο ρίσκο για τους ίδιους.

            Η κερδοσκοπική δημιουργικότητα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτες και τις φυσικές καταστροφές. Αποτέλεσμα των κλιματικών αλλαγών που είτε οφείλονται στο φαινόμενο του Θερμοκηπίου είτε αποτελούν αναπόφευκτα επεισόδια στη γεωλογική διαδρομή του πλανήτη.

 Έδρασε με φαντασία, ανακαλύπτοντας νέους κερδοσκοπικούς τομείς με χαρακτηριστικότερο, για την διάθεση εκμετάλλευσης των πάντων, το λεγόμενο δείκτη CDDS (Cooling Degree Days-Ημέρες Αξιολόγησης Ψύξης). Δηλαδή έδωσε την δυνατότητα, με δεδομένη την αυξημένη χρήση κλιματιστικών κατά τις όλο και μεγαλύτερες περιόδους καύσωνα, να σπεκουλάρουν για την αναμενόμενη ζήτηση ενέργειας σε προοπτική μερικών μηνών. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της κερδοσκοπίας αρκεί να αναφέρουμε ότι το ποσό των νομισματικών συναλλαγών που αφορά στην πραγματική οικονομία αντιστοιχεί μόνο στο 8% των συνολικών. Το υπόλοιπο 92% διατίθεται και στο να κατακλέβετε η υπεραξία που έχουν δημιουργήσει τα κράτη με κόπους και θυσίες των πολιτών τους, κάνοντας πραγματικότητα την πεμπτουσία της αναζήτησης του  κεφαλαίου. Να αναπαράγεται χωρίς την εργασία. Ο Περικλής Κοροβέσης αναφέρει σχετικά «Ο Ραμονέ βρίσκει σε αυτόν τον καπιταλισμό του καζίνου, τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: Παγκόσμιος, Διαρκής, Άμεσος και Άϋλος. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχει μόνο ο Θεός. Δηλαδή διαμορφώνεται μια παγκόσμια υπερεξουσία, που έχει επί γης τη μεταφυσική δύναμη του ίδιου του Θεού. Και αυτό φαίνεται καθαρά στους πολέμους που κάνει και στην φτώχεια που δημιουργεί». Αυτό το κερδοσκοπικό όργιο είναι που έφερε στην επικαιρότητα τον «φόρο Τομπίν». Έναν παγκόσμιο φόρο, που εισηγήθηκε ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζέιμς Τομπίν από το 1981, για να επιβληθεί στις νομισματικές συναλλαγές.  

            Ας μην ξεχάσουμε ακόμη ότι επί ημερών του Μπίλ Κλίντον, ο επιούσιος έγινε συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης. Και αυτό διότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πέτυχαν την χαλάρωση της νομοθεσίας που περιόριζε την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων από το 1936. Και εδώ έχουμε τα «γυμνά» συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης. Χωρίς να εμπλέκονται στην πώληση ή την διακίνηση των προϊόντων, οι κερδοσκόποι, αγοράζουν και ουλούν μαζικά συμβόλαια, διαμορφώνοντας τεχνητά τις τιμές». Πρόσφατη μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (F.A.O) διαπιστώνει ότι μόλις το 2% των συμβολαίων εμπορευμάτων, που συναλλάσσονται σήμερα στις αγορές, καταλήγουν σε πραγματική ανταλλαγή αγαθών. Έτσι εξηγείται και η πρόσφατη αναστάτωση των διεθνών αγορών τροφίμων, από την αναστολή των ρωσικών εξαγωγών σιτηρών, παρά  την παγκόσμια επάρκεια.

            Να μην ξεχάσουμε επίσης ότι αυτή η χώρα πρωτού αποσταθεροποιήσει, την παγκόσμια οικονομία, αποσταθεροποίησε και ανάτρεψε τις κυβερνήσεις της χώρας μας, της  Γουατεμάλας της Χιλής. Εισέβαλε στο Βιετνάμ, τον Παναμά, την Γρανάδα, την Δομικανική Δημοκρατία, την Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Υποστήριξε   δε,  κάθε δικτατορία από το 1945 μέχρι σήμερα και το Ισραήλ σε κάθε «μακελειό» του στους Παλαιστίνιους. Αυτή λοιπόν η χώρα έχει το θράσος και την παγκόσμια ανοχή, να εκδίδει κάθε χρόνο έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε όλες τις χώρες του κόσμου.

            Τέλος, να μην ξεχάσουμε το «αμερικανάκι». Αναφερόμαστε στο κορόιδο, για τα δεδομένα της χώρας του, αμερικανό πολίτη, που αγωνίζεται κάτω από δυσμενείς συνθήκες, για την αλήθεια μέσω της  κριτικής σκέψης, τη δικαιοσύνη και την ισότιμη ελευθερία. Εμείς λοιπόν είμαστε μ’ αυτό το κορόιδο και ελπίζουμε μάλιστα ότι θα κερδίσει κιόλας. Ας θυμηθούμε, η ελπίδα είναι σαν το αγριόχορτο, φυτρώνει παντού.  

Seedrinker

Για την επιβίωση στη συμβίωση

«Αν αιχμαλωτιστείτε στο όνειρο του άλλου
είστε χαμένοι» Ζαν Μποντριγιάρ

Στη συμβίωση των δύο φύλλων αποδεικνύεται η ανεπάρκεια της βιολογικής ταξινόμησης, εκεί όπου εδρεύει ο έρωτας. Αυτό γίνεται πασιφανές όταν πρόκειται για ανθρώπους με παιδεία, καλλιεργημένους. Εκεί o πρώτος λόγος, θα έπρεπε να δίνεται στη ψυχολογία, δεδομένου ότι η βιολογική ομοιότητα γρήγορα εξαντλείται μπροστά στην ανομοιότητα της ψυχοσύνθεσης.
Δυστυχώς η επιφανειακή, τις περισσότερες φορές, διαχείριση αυτής της ανομοιότητας από το ζευγάρι, δίνει την δυνατότητα να παρουσιάζει μία φαινομενικά αρμονική συμβίωση και άριστη συνεννόηση. Αλλά μια προσεκτική παρατήρηση αυτής της υποκριτικής εικόνας, αποκαλύπτει το χάσμα στον τρόπο που αντιλαμβάνονται και βιώνουν όσα συμβαίνουν. Αυτό μαζί με διαφορετικές ευαισθησίες, διαφορετικά ενδιαφέροντα, καταλήγουν στην καλύτερη περίπτωση σε μια έρπουσα αποξένωση.
Έτσι ο γάμος καταλήγει σαν σκηνικό που προσομοιάζει με παράσταση ενός θεάτρου του παραλόγου.
Και αναρωτιέται κανείς. Τι νόημα έχει η συγκατοίκηση, όταν η συχνότερη μορφή επικοινωνίας είναι η βία σε κάθε της έκφανση, σωματική, λεκτική, ψυχολογική. Όταν η ανάπτυξη της προσωπικότητας ανηλίκων και ενηλίκων συνθλίβεται υπό το βάρος αυτής της παθογένειας;
Για να δοθεί όμως απάντηση, πρέπει πρώτα απ’ όλα να διατυπωθεί το ερώτημα…
Seedrinker

Περί ευτυχίας

Η προσπάθεια προσδιορισμού της έννοιας της ευτυχίας εντυπώνει την αδυναμία του ανθρώπου όταν τίθεται αντιμέτωπος με τη σχετικότητα των φιλοσοφικών εννοιών.
Ο Αλμπέρ Καμύ ευφυώς αντιλαμβάνεται την ευτυχία σαν μια φευγαλέα και απροσδιόριστη συναίσθηση που δεν έχει διάρκεια. Η στιγμιαία επίσκεψη της αποτελεί γι αυτόν, την απαρχή μιας τραγωδίας, καθώς η μετέπειτα απώλεια της, καθιστά το μέχρι πρότινος υποφερτό, δυσβάστακτο. Θάνατος και ευτυχία ταυτίζονται γιατί αποτελούν έννοιες απροσδιόριστες, αντίθετα με τη ζωή και τη δυστυχία που φαντάζουν έννοιες σαφώς πιο εύληπτες και προσιτές.
Μια προσπάθεια ορισμού της ευτυχίας που να της προσδίδει αφ’ ενός διάρκεια αλλά και να συνθέτει το διπλό ευτυχία-δυστυχία μας οδηγεί στην ετυμολογική της ερμηνεία ευ-τυχία δηλαδή καλή τύχη. Καλή τύχη στη διάρκεια της ζωής μας θα μπορούσε να σημαίνει ότι μας βρίσκουν δυσκολίες (δυστυχία) που μπορούμε ν αντιμετωπίσουμε. Ευτυχισμένη λοιπόν θα μπορούσαμε να ορίσουμε μια ζωή κατά την οποία οι δυσκολίες, που έτσι κι αλλιώς την χαρακτηρίζουν να είναι στα «μέτρα» μας.
Άλλωστε δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η ζωή εν τέλει δεν είναι παρά ένας αγώνας επιβίωσης ανθρώπων, που παλεύουν με τις φοβίες τους, τον θάνατο, τον έρωτα, απολαμβάνοντας μικρές καθημερινές χαρές. Αδύναμων ανθρώπων στην πλειονότητα τους να αποκαλύψουν τι εστί «ευ ζειν».

seedrinker

ΕΛ.ΑΣ. οι ορμόνες σου...

Σχετικά με την επιστολή της κας Χρύσας Σκεύη με τίτλο «ΕΛ.ΑΣ. το μεγαλείο σου…» που δημοσιεύθηκε στην στήλη «ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ» του «Ε» της 27/06/2010 Τ. 1002.
Θα ήθελα να αναφερθώ σ’ ένα σπουδαίο παράγοντα που φαίνεται να μην λαμβάνεται υπ’ όψιν, όχι μόνο από τους καταγγέλλοντες την αστυνομική βία ώστε να προτείνουν λύσεις και προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ιδιαίτερα από την ίδια την αστυνομία.
Κατ’ αρχήν συμφωνώ απόλυτα με την καταγγέλλουσα για την απαράδεκτη στάση πολλών αστυνομικών να ασκούν λεκτική και σωματική βία σε βάρος των ήδη συλληφθέντων, στην συγκεκριμένη περίπτωση μεταναστών, και μάλιστα θρασύτατα υπό το βλέμμα των περαστικών. Θα ήθελα εδώ να επισημάνω και την «εκτός βλέμματος» βία που ασκείται πολλές φορές σε συλληφθέντες κατά την προσαγωγή τους αλλά και στα αστυνομικά τμήματα.
Ο σπουδαίος παράγων που προανέφερα έχει να κάνει με την ανθρώπινη φυσιολογία. Χρόνια τώρα, κάθε φορά, μετά το πρόγραμμα γυμναστικής που κάνω, διαπιστώνω ότι καταλαμβάνομε από μία ένταση, την οποία αν δεν ήλεγχα, θα μπορούσε κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να εκδηλωθεί ως επιθετική συμπεριφορά. Πριν την αναγνώριση της «θύματα» αυτής της βίας, στην λεκτική της μορφή, ήταν οι οικείοι μου. «Θηρίο σε κάνει η γυμναστική μου έλεγαν».
Τεστοστερόνη και αδρεναλίνη οι υπεύθυνοι, μου αποκάλυψε ένας φίλος γιατρός. Επιπλέον δόσεις που παράγονται σε καταστάσεις έντονης έντασης και πυροδοτούν την κυτταρικά δομημένη βία στον άνθρωπο.
Τεστοστερόνη και αδρεναλίνη «κάνουν πάρτυ» στα σώματα των νεαρών αστυνομικών όταν σε καταστάσεις έντονης έντασης κάνουν εξακριβώσεις, συλλήψεις ιδιαίτερα σε επικίνδυνες περιοχές όπως το γκετοποιημένο κομμάτι του κέντρου της Αθήνας.
Η προσπάθεια αντιμετώπισης αυτής της πραγματικότητας πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη θα αφορά την σχετική ενημέρωση των αστυνομικών από ειδικούς σε τέτοια θέματα, και την υπόδειξη κατάλληλων τεχνικών για αυτοέλεγχο. Επισημαίνοντας τους παράλληλα, ότι σε καμιά περίπτωση αυτό δεν θα αποτελεί άλλοθι για παράνομες βίαιες ενέργειες. Άλλωστε, τα καλά φρένα και η αντίληψη και αναγνώριση του κινδύνου από τον οδηγό είναι που φρενάρουν αποτελεσματικά ένα αυτοκίνητο που τρέχει με διακόσια.
Η δεύτερη αφορά την «εκτός βλέμματος» βία που ασκείται στα αστυνομικά τμήματα, όταν οι συλλαμβάνοντες αστυνομικοί ενεργούν ή συμμετέχουν στην ανάκριση των συλληφθέντων. Την ανάκριση, αποκλειστικά, θα πρέπει να διενεργούν οι ουκ ολίγοι γραφειοκράτες αστυνομικοί, αφού εκπαιδευτούν κατάλληλα. Κοιλαράδες να είναι κατά προτίμηση, γιατί όπως μου είπε ο φίλος μου γιατρός, το κοιλιακό λίπος καταστέλλει εν μέρει τις ορμόνες των ένστολων καταστολέων.

Seedrinker

Σημείωση: Το πιο πάνω κείμενο πρωτο-δημοσιεύθηκε στη στήλη «ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ» του ένθετου περιοδικού της «Κυριακάτικης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ- ΕΨΙΛΟΝ» της 18/07/2010 τεύχος 1005.

Το Φως

Με αφορμή τον απεγκλωβισμό των 33 ανθρακωρύχων στη Χιλή, μετά από 33 ημέρες και από βάθος 620 μέτρων, δημοσιεύουμε το πιο κάτω κείμενο. Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Βόλου «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ» της 11/09/1999 με αφορμή το σεισμό στην Αθήνα.

ΤΟ ΦΩΣ


Υπάρχουν τρία είδη φωτός


Πρώτο, είναι το φως της νύχτας, το συμπαντικό φως. Το φως που γεμάτο μηνύματα διατρέχει το σύμπαν. Υποκείμενο της Αστρονομίας και της Φυσικής, εδώ στη γη. Το φως αχτίδα ικανοποίησης της άσβεστης περιέργειας μας. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε το σύμπαν που μας περιβάλλει. Να μετρήσουμε την ηλικία του, να ανακαλύψουμε από τι υλικά είναι φτιαγμένα τα άστρα, να φανταστούμε τη ζωή σε άλλους πλανήτες.
Δεύτερο, είναι το φως της ημέρας. Το φως το ζωογόνο του Ήλιου μας. Το φως που κατηγόρησαν το Νεύτωνα ότι το αποσυνέθεσε δια παντός. Το φως που κάνει τα αντικείμενα ορατά. Το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.
Τρίτο, είναι το φως το τεχνητό. Αυτό που οι νυκτερινές δορυφορικές εικόνες της γης καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν «αναπτυγμένο κόσμο». Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης για τις επιπτώσεις που έχει πάνω στους άλλους και το μέλλον του πλανήτη. Τον κόσμο που μετατρέπει σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο τη γη. Τον κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με τα όρια της.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο φως: το φως της ψυχής. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό που λάμπει στα πρόσωπα ορισμένων παιδιών. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγισμά της λάσπης του άλλου. Αυτό που βλέπεις στο πρόσωπο εκείνης που θα ερωτευθείς.
Αυτό το φως, το φως της ψυχής,το είδα τις τελευταίες ημέρες στα πρόσωπα των ανδρών των σωστικών συνεργείων. Και για πρώτη μου φορά ζήλεψα.

O 6ός πολίτης

Ξέρεις τι σημαίνει να ξεκινάς για ν’ αλλάξεις τον κόσμο

 και να καταλήγεις ν’ αλλάζεις κανάλια στην TV;

Ελεύθερος στοχαστής «μη οργανικός» δηλαδή μη στρατευμένος σε υπεράσπιση και υποστήριξη κόμματος και ιδεολογίας.

Και πρώτα απ’ όλα ως πολίτης και κατά δεύτερο λόγο ως πολίτης συνηθισμένος να υποβάλλει τα φαινόμενα στο κόσκινο του στοχασμού και της κριτικής.

Την βαθειά επίγνωση έχει, ότι τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι ο στοχασμός του και η κριτική του είναι αλάθητη. Γι’ αυτό και οφείλει να καθιστά τους στοχασμούς του δημόσιους και ανοικτούς στο συλλογικό έλεγχο. Για να προσεγγίσει δε την α-λήθεια (μη-λήθη) έχει επιστρατεύσει έναν ιδιότυπο ιστορισμό.

Ότι πρέπει να «χώνει την μύτη του» σε κάθε ζήτημα το θεωρεί ως την διεκδίκηση του καθήκοντος επαγρύπνησης που χαρακτηρίζει την διανοητική λειτουργία. Δηλαδή να λειτουργεί ως το εύφρων ον.  

Στρατευμένος στην κριτική και την μεταμόρφωση του παρόντος με συν-έπεια (έργα κατά συνείδηση), πιστεύει  ακράδαντα ότι για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα       ν’ αλλάξει αυτός.

Seedrinker

Το Βατόμουρο

                                                 

                                                     «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»

            Το βατόμουρο είναι και αυτός ένας από τους πολλούς καρπούς του καλοκαιριού. Είναι το μούρο του βάτου, ενός αγκαθωτού θάμνου, τα αγκάθια του οποίου λίγο ή πολύ έχουν πληγώσει κάθε περιπατητή της εξοχής.

            Το βατόμουρο θεωρείται από τις παραδόσεις των λαών, πολλές από τις οποίες έχουν παγανιστική βάση, κατ’εξοχήν ιερός. Ο βάτος έτσι κι αλλιώς με την οργιώδη ανάπτυξή του αλλά και τα αγκάθια που φέρει, προσομοιάζει με την ίδια τη ζωή. Όσο αφορά το βατόμουρο η ιερότητα του έχει άμεση σχέση με το ότι παρουσιάζεται αρχικά λευκό ύστερα γίνεται κόκκινο, και στο τέλος μαύρο, και αυτό χωρίς τομή στη μετάβασή του από το ένα χρώμα στο άλλο.

            Στο πεδίο των συμβολισμών αυτό έχει σχέση με τις τρεις ηλικιακές φάσεις της ζωής, για δε τους «εσωτεριστές» με τα τρία επίπεδα της ανθρώπινης εμπειρίας, δηλαδή το πραγματικό, το συμβολικό και το φαντασιακό.

            Στις μέρες μας έχει διασαλευθεί ριζικά η άρρηκτη σχέση ισορροπίας του ανθρώπου με τη φύση, όπου τα πάντα θεωρούνταν ιερά, με κορυφαία την ανθρώπινη ζωή. Τόσο ώστε σε συμβολικό επίπεδο, στα μάτια της ισραηλινής Ταλί Σορέκ, η οποία το 1975 σε ηλικία 13 ετών έγραψε το παρακάτω ποίημα, τα ίδια χρώματα να αποκτήσουν ένα τελείως διαφορετικό συμβολισμό.

Είχα ένα κουτί με χρώματα,

όμορφα και λαμπερά.

Είχα ένα κουτί με χρώματα,

άλλα ζεστά και άλλα παγερά.

Δεν είχα κόκκινο για το αίμα των πληγών

Ούτε μαύρο για τον πόνο των ορφανών.

Δεν είχα άσπρο για το χρώμα του θανάτου.

Ούτε κίτρινο για το χρώμα της καυτής άμμου.

Είχα το πορτοκαλί, η χαρά για την ζωή.

Είχα ακόμη πράσινο, οι φωλιές και οι ανθοί..

Είχα το γαλάζιο για τον όμορφο ουρανό.

Είχα ροζ για τ΄όνειρο, και ότι άλλο έχει καλό.

Κάθισα και ζωγράφισα την Ειρήνη.

                                                                                                Seedrinker

Σημ. 1: Ως κινηματογραφόφιλος για την επιβεβαίωση των πιο πάνω, δεν θα μπορούσα να μην επισημάνω ότι στις μέρες μας Χρυσά Βατόμουρα ονομάζονται τα αντι-βραβεία για την χειρότερη αμερικάνικη ταινία τα οποία δίδονται στον αντίποδα των βραβείων Όσκαρ.

Σημ. 2: «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»: Βιβλίο της ινδής Αρουντάτι Ρόι που έχει τιμηθεί με το βραβείο Μπούκερ.

Η τέχνη παίζει... μπάλα

Μπάλα είναι... και γυρίζει

   


 5 στρέμματα γκαζόν είναι μονότονο.

Ρίξε μέσα μία μπάλα και άλλαξε το…            

            Από τις 11 Ιουνίου και για ένα μήνα, ο πλανήτης μας, μετονομάζεται σε πλανήτη Μπάλα, λόγω της τελικής φάσης της διοργάνωσης του παγκοσμίου κυπέλλου, με συμμετοχή 32 χωρών, στη Νότια Αφρική.

           Το ποδόσφαιρο είναι το πιο οικουμενικό αθλητικό και τηλεοπτικό γεγονός. Ο μεγάλος δοκιμιογράφος Ν. Ελίας το χαρακτήρισε « το απόλυτο κοινωνικό γεγονός». Έχει επικρατήσει ως ένα είδος οικουμενικής γλώσσας, με την οποία επικοινωνούν και μοιράζονται συγκινήσεις δισεκατομμύρια άνθρωποι. Έχει μετατραπεί σε πλανητικό θέαμα το οποίο σκηνοθετούν πελώρια οικονομικά και άλλα συμφέροντα.

Όμως δεν πρέπει να μας ξεγελά η τρέλα, η ανεμελιά και το «χαβαλέ» που το ακολουθεί. Έτσι στήνεται ένα εκπληκτικό παραβάν, το οποίο κρύβει κάθε άλλο γεγονός προς μεγάλη ανακούφιση του κατεστημένου. Αυτό χωρίς αμφιβολία, υπολογίζει στην υπνωτική δράση αυτής της συλλογικής ψυχαγωγίας, ώστε να ξεχαστούν τρικυμιώδεις υποθέσεις που ταλανίζουν τον κόσμο μας.

Αυτό το παραβάν δεν μας αφήνει να δούμε, ότι αυτό το παγκόσμιο κύπελλο διοργανώνεται σε μία ήπειρο, σύμβολο των αδιεξόδων ενός κυνικού τρόπου παγκόσμιας ανάπτυξης, του καπιταλιστικού. Διότι εκεί στην Αφρική ο αγώνας για την επιβίωση είναι σε πρώτο πλάνο. Διότι κάποιοι άλλοι, πολύ μακριά από εκεί, έχουν αποφασίσει πως οι αφρικανοί δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους προνομιούχους του δυτικού κόσμου. Διότι στην Αφρική υπάρχει πάντοτε πόλεμος, πολλά όπλα, χωρίς να υπάρχει ούτε μία βιομηχανία όπλων. Έχουν πετρέλαιο, ορυκτό πλούτο και διαμάντια, αλλά οι άνθρωποι της πεινούν.

Μία σημειολογική προσέγγιση του ποδοσφαίρου θα μπορούσε να επιβεβαιώσει την αδικία που επικρατεί στην παγκοσμιοποιημένη αγορά. Αναφερόμενοι στην «αγορά ποδοσφαιριστών», διαπιστώνουμε ότι τα πλούτη βρίσκονται στο Νότο αλλά καταναλώνονται στο Βορρά, γιατί μόνο αυτός έχει την δυνατότητα να τα αγοράσει.

Θα μπορούσε να επιβεβαιώσει επίσης, την σημερινή πορεία της οικονομικής ζωής, η οποία είναι μία συνεχής προσπάθεια των ανθρώπων να δημιουργήσουν ομάδες συμφερόντων, συνοδοιπόρων και συνεταίρων, με σκοπό να εξυπηρετήσουν τελικά ιδιωτικές επιδιώξεις. Αναφερόμενοι στο ποδοσφαιρικό αγώνα διαπιστώνουμε ότι η προσπάθεια είναι συνεχής. Η παραμικρή χαλάρωση μπορεί να στοιχίσει ένα πρωτάθλημα, μία προνομιούχο θέση ή μία κατηγορία. Ο διαιτητής λειτουργεί σαν τις κυβερνήσεις. Τον πιέζουν τα οργανωμένα συμφέροντα της κερκίδας, αλλά και εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, ακριβώς όπως και η ελληνική οικονομία, θυμίζει μονοπωλιακή αγορά. Οι ποδοσφαιριστές του δε, όπως και τα ελληνικά προϊόντα, δεν είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικοί στις διεθνείς αγορές.

Θα μπορούσε να επιβεβαιώσει ακόμη την έλλειψη δημοκρατικότητας των σημερινών «δημοκρατικών συστημάτων». Αυτά δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες που πραγματώνουν την αντίληψη, ότι τα οικονομικά μέσα και η αξία δεν κατακτώνται αλλά περισσότερο κληρονομούνται. Αντίθετα ο ποδοσφαιρικός χώρος είναι  κατ’ εξοχήν, ο χώρος όπου έχει καταργηθεί το κληρονομικό δίκαιο. Ούτε ο «Θεός» Μαραντόνα ούτε ο «βασιλιάς» Πελέ ούτε κανείς άλλος ποδοσφαιριστής μπόρεσε ή θα μπορέσει να μεταβιβάσει κάτι από την «αξία» του.

Θα μπορούσε τέλος να επιβεβαιώσει και το λόγο που μας κάνει να παθιαζόμαστε με το ποδόσφαιρο. Δεν είναι άλλος από την ασύνειδη συνάντηση μας, με το αρχέγονο αναρχικό εαυτό μας, εκεί που ενδημεί το ένστικτο της ελευθερίας. Στο ποδοσφαιρικό αγώνα ταυτιζόμαστε με την ικανότητα κάποιων ποδοσφαιριστών (π.χ. Μέσι) να σπάνε τα συστήματα, να κατεδαφίζουν τις τακτικές, να φτύνουν τον αντίπαλο προπονητή. Τον προπονητή ηγέτη που πολλές φορές δεν μένει αλώβητος ούτε στα αποδυτήρια της δικιάς του ομάδας (π.χ. ο προπονητής της Γαλλίας στο τρέχων Μουντιάλ από τον Νικολά Ανελκά). Όπως η γραφειοκρατία, που ενώ δεν συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία, με την δράση της ακυρώνει πρωτοβουλίες και δικαιώνει την ανικανότητα, έτσι και ο προπονητής με τα συστήματα του, υπάγει το παιχνίδι στη μηδαμινότητα του συντελεστή που ενώ ποτέ δεν παίζει μπάλα, η κατεστημένη πραγματικότητα εκθειάζει.

Η α-λήθεια ( η μη λήθη) ιστορικά αποδεικνύεται:

Ο αθλητισμός αποτελεί μία σπουδαία πολιτισμική προσπάθεια, να αντιμετωπιστεί η ενυπάρχουσα βία στον άνθρωπο, και να διοχετευτεί σε διαχειρίσιμες μορφές της. Η διαχείριση αυτή όμως γίνεται τόσο προβληματική όσο πιο πολύπλοκη είναι η εξέλιξη των κοινωνικών σχηματισμών.

           Στον κλασικό κόσμο (πόλη κράτος, το θέατρο ανθεί) το στάδιο υπήρξε πάντοτε ένας τόπος ανταγωνισμού αλλά και ειρήνης. Από τον καιρό της Ολυμπίας, οι αθλητικοί αγώνες συνεπάγονταν μία εκεχειρία ανάμεσα σε διάφορες ελληνικές πόλεις. Το στάδιο ήταν ένας ιερός τόπος στον οποίο ίσχυαν οι κανόνες του ευγενούς και έντιμου ανταγωνισμού.

          Στην ρωμαϊκή εποχή (αυτοκρατορία, το θέατρο υποβαθμίζεται) το στάδιο εξελίχθηκε σε αρένα, ένα τόπο που κυριαρχείται από το θέαμα και την σύγκρουση. Για τον σχεδιασμό της αρένας, όπως και για τα σημερινά ποδοσφαιρικά γήπεδα, προσκαλούνται φημισμένοι αρχιτέκτονες. Η εσωτερική αρχιτεκτονική τους είναι γεμάτη φραγμούς, δίκτυα και διαιρέσεις. Έτσι ανταποκρίνεται στην ανάγκη να διατηρούνται διαχωρισμένες οι κατηγορίες των θεατών, σημερινών οπαδών, μεταξύ τους αλλά και από τους ηγετικούς παράγοντες της καθεστηκυίας κατάστασης. Μία οιονεί αναπαραγωγή των διαχωρισμών που υπάρχουν στις κοινωνίες.

          Το κοινό που βρίσκεται στην αρένα συμμετέχοντας σ’ ένα αγώνα, συμβολικό πόλεμο, μέσα από μια μορφή συλλογικής κάθαρσης, εκτονώνεται από τις πραγματικές εντάσεις του. Για πολύ καιρό αυτή η διαδικασία, παρ’ όλο που δεν έλειψαν οι δραματικές στιγμές, διατηρούσε τα ειρηνικά της χαρακτηριστικά και την αποτελεσματικότητα στην διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης.

         Αυτό συνέβαινε και με το ποδόσφαιρο ακόμη και όταν πήρε την μορφή μιας εγκόσμιας θρησκείας, μιας «θρησκείας» η οποία ακόμη και χωρίς το στοιχείο της υπέρβασης των θρησκειών, δημιουργούσε μία συλλογική ιεροτελεστία που απάλυνε τις κανονικές συγκρούσεις. Ο αιρετικός Πιέρ Παζολίνι από το 1971 ανέφερε σχετικά «Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση του καιρού μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μία απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμα και η Θεία Λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει. Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο».

          Από την αποτελεσματικότητα του ποδοσφαίρου στην επίτευξη αυτής της «κοινωνικής ειρήνης», είναι που πήγαζε μία ορισμένη μαρξιστική κριτική, η οποία στο παρελθόν επέκρινε το ποδόσφαιρο, επειδή ως νέο όπιο του λαού, μετά την θρησκεία, ανέκοπτε τις κοινωνικές συγκρούσεις.

          Όπως όμως οι θρησκείες έτσι και το ποδόσφαιρο στην εξέλιξη του στο σπουδαιότερο παγκόσμιο γεγονός, γέννησε συγκρούσεις ικανές να εκφυλιστούν σε συμβολικούς πολέμους μεταξύ κρατών αλλά και σε αληθινούς πολέμους. «Μπορεί να μας νίκησαν στο εθνικό μας παιχνίδι, αλλά εμείς τους έχουμε νικήσει δύο φορές σ’ αυτόν τον αιώνα στο δικό τους εθνικό παιχνίδι», δήλωσε η βρετανή πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ το 1984 μετά τον αγώνα Αγγλία-Γερμανία 1-2, υπαινισσόμενη τους δύο παγκόσμιους πολέμους στους οποίους ηττήθηκαν οι Γερμανοί.

          Εντός των γηπέδων λοιπόν ποτέ δεν έλλειψε μία μορφή συμβολικής βίας. Βία στο εσωτερικό του παιχνιδιού και λεκτική βία μεταξύ των διάφορων οπαδών. Σήμερα όμως η συμβολική αυτή βία, συνεπικουρούμενη από την αδυναμία της κοινωνίας να κοινωνικοποιήσει τα μέλη της, μετεξελίχθηκε σε μία ιδιαίτερη μορφή βίας, την ποδοσφαιρική. Το χαρακτηριστικό της είναι ότι στερείται συγκεκριμένων κοινωνικών ή πολιτικών νοημάτων. Ξεσπάει σχεδόν αποκλειστικά στους οπαδούς των άλλων ομάδων, τους άμεσα εμπλεκόμενους ποδοσφαιριστές και παράγοντες, και τις κρατικές δυνάμεις καταστολής της. Πολλές φορές δε, δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα της.

          Η ποδοσφαιρική βία πυροδοτείται και από την επικράτηση του ατομικισμού, μία από τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς, ο οποίος ενισχύει τους δεσμούς των οπαδών με τις ομάδες. Και αυτό γιατί τους δίνεται η ψευδαίσθηση της κοινής υπαγωγής, έστω και παροδικής, σε ένα σύνολο για την επιδίωξη κοινών στόχων. Γεγονός που μετατρέπει τον πολίτη-άτομο σε οπαδό-μάζα. Η μάζα όμως, αποτελείται από άτομα που συγχωνεύονται σε μία ενιαία οντότητα σκέψης και συναισθήματος. Και ενώ το άτομο που χαρακτηρίζεται από την κριτική ικανότητα, την συνείδηση και την λογική, μπορεί να σκεφτεί και να αξιολογήσει τις καταστάσεις και την θέση του μέσα σ’ αυτές, στη μάζα όλα τα άτομα εξισώνονται προς τα κάτω, στη χειρότερη δυνατότητα εκδοχής τους, σύμφωνα με τον εθνολόγο, ψυχολόγο Γκυστάβ Λε Μπον.

          Πρωταγωνιστές αυτής της βίας, οι χούλιγκαν, οι οποίοι έχουν γίνει πλέον αναπόσπαστο μέρος του ποδοσφαιρικού θεάματος, υποκινούμενοι συστηματικά από ηγετικούς ποδοσφαιρικούς παράγοντες. Ενός βιαίου θεάματος, τις εικόνες του οποίου διαχέει η τηλεόραση, σε μια κοινωνία η οποία κυριαρχείται από τις εικόνες.

          Παρ’ όλα αυτά την απίστευτη δημοτικότητα του ποδοσφαίρου πρέπει να την αποδώσουμε στην έμφυτη ανθρώπινη επιθυμία για τελειότητα (η εντελέχεια κατά των Αριστοτέλη). Στη συγκεκριμένη περίπτωση για νομιμότητα, ισότητα και ελευθερία. Ο βραζιλιάνος ανθρωπολόγος Ρομπέρτο ντα Μάτα αναφέρει σχετικά «Το κοινό θεωρεί το ποδόσφαιρο ένα είδος πρότυπο κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που διέπεται, από σαφείς, και απλούς νόμους, που ο καθένας κατανοεί και παρατηρεί, και οι οποίοι αν παραβιαστούν θα σημάνουν την άμεση τιμωρία των ενόχων».

Seedrinker

e-mail:seedrinker@gmail.com

Υ.Γ. «Κοιτάγαμε, με ένα φίλο τους έξαλλους φιλάθλους που πηγαίνουνε στο γήπεδο εκατοντάδες. Όλοι έμοιαζαν μεταξύ τους «επαναστατημένοι». Μου είπε – φαντάσου όλα αυτά τα παιδιά να πηγαίνανε στο θέατρο, σε μία έκθεση ζωγραφικής. Πόσο θα τρέμανε οι κυβερνήσεις. Ενώ τώρα χαίρονται για το μηδέν τους. Κάνουνε την δουλειά τους. Δηλαδή τίποτα («Τα κοκόρια της οδού Αισχύλου» του Γιώργου Χρόνα. Εκδόσεις οδός Πανός).

Το ανθρώπινο πρόβλημα

 

Η βία δεν αποδέχεται τον εαυτό της ως αυτό που πραγματικά είναι

Η βία διαποτίζει τη συμπαντική πραγματικότητα. Η Μεγάλη Έκρηξη, το άπειρα βίαιο, αφετηριακό γεγονός της δημιουργίας της. Βία και η νομοτέλεια της εξέλιξης του πλανήτη μας. Ως εκ τούτου η βία είναι κυτταρικά ενσωματωμένη και στον άνθρωπο ως ένα απειροελάχιστο τίποτα αυτής της πραγματικότητας. Άλλωστε μία βίαια εξώθηση, ο τοκετός, τον φέρνει στον κόσμο μας.

Η βία αυτή ενώ στη συμπαντική πραγματικότητα μορφοποιείται ως εξέλιξη μέσω συνεχών αλλαγών, στην ανθρώπινη πραγματικότητα παίρνει τη μορφή μιας πορείας προς την καταστροφή. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι κατά την Παλαιά Διαθήκη, ο Κάιν φρόντισε, ώστε ο πρώτος θάνατος επί της γης να είναι βίαιος και μάλιστα αδελφοκτόνος.

Η απομυθοποιητική γλώσσα μας, επιβεβαιώνει όλα αυτά, γιατί θέλει τη βία το θηλυκό του βίου. Δηλαδή η βία γεννά τον βίο και ο βίος, βία. Άλλωστε η βία (θάνατος) διαποτίζει όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Από την τροφή μας για την οποία χρειάζεται να θανατώνουμε άμεσα και έμμεσα, μέχρι το ότι κάθε επιστημονική - τεχνολογική ανακάλυψη εμπεριέχει στο γενετικό της κώδικα τις προϋποθέσεις μιας καταστροφής (Πολ Βιριλιό) π.χ. η ανακάλυψη του πλοίου συνυπάρχει με το ναυάγιο (θάνατος). Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι η βία εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα. Σωματική, ψυχολογική, αλλά και ως βία δια της γλώσσας (λεκτική), συνηθέστερο μέσον άσκησής της στις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων.

Αντίρροπα στη βίαιη συμπαντική πραγματικότητα επενεργεί η δύναμη της βαρύτητας, η οποία την οδηγεί προς μία κατάσταση τελειότητας. [εντέλεια (εν+τέλος)]

Στον άνθρωπο η αντίρροπη δύναμη παρουσιάζεται ως η ενυπάρχουσα τάση του προς την τελειότητα, για την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο της Αριστοτελικής φιλοσοφίας εντελέχεια (εντέλεια+ έχω).

Αυτή η ζωτική δύναμη, ενώ επιτυχώς επιτελεί το έργο της κατά την σωματοποίηση του ανθρώπινου είδους, δυσλειτουργεί κατά την διαδικασία της κοινωνικοποίησης του.

Αν και λειτούργησε ικανοποιητικά στον άνθρωπο εν κινήσει (νομά), αποδυναμώνεται συνεχώς κατά την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου εν στάσει (γεωργό) και την συνακόλουθη συνύπαρξη του σε εξελιγμένους κοινωνικούς σχηματισμούς (πόλη-κράτος).

Αυτή η δύναμη παρουσιάζεται ως η γενεσιουργός αιτία του πολιτισμού. Του πολιτισμού που προσπαθεί να τιθασεύσει το βίαιο του ανθρώπου, που στην ακραία του μορφή εκφράζεται με τον φόνο και τον πόλεμο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι λέξεις πόλις- πόλεμος- πολιτισμός είναι ομόριζες. Δηλαδή η πόλις δημιούργησε τον πολιτισμό αλλά και τον πόλεμο.

Η α-λήθεια (η μη λήθη) ιστορικά αποδεικνύεται: οι πολιτισμικές προσπάθειες διαχείρισης αυτής της πραγματικότητας, το μόνο που κατάφεραν ήταν να δημιουργήσουν κανόνες και λειτουργίες, που σκοπό είχαν να τη διοχετεύσουν σε διαχειρίσιμες μορφές της. Μία εξ αυτών εξελίχθηκε στη λεωφόρο προς την καταστροφή. Αναφέρομαι στην ενθάρρυνση με κάθε μέσο του ανταγωνισμού, υπόβαθρο του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό κατάφερε, στις μέρες μας, αυτονομημένο στο μεγαλύτερο μέρος του (το αποκαλούμενο σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα, μαζί με το χρηματοοικονομικό, ένα υβριδικό σύστημα κεφαλαίου και πληροφορικής) από τον ανθρώπινο παράγοντα (εργασία) να καθοδηγεί, εκβιάζοντας την ανθρωπότητα. Το ένστικτο της επιθετικότητας συνδέεται ιστορικά με την κοινωνία του ανταγωνισμού και της απόδοσης επισημαίνει ο Καρντίτσκις. Το ίδιο ένστικτο αναφέρεται ως «ένστικτο του θανάτου» από τον Φρόϊντ και φαίνεται ότι είναι ικανό να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον θάνατο.

Η αλήθεια ιστορικά επίσης αποδεικνύεται: η προσπάθεια ανάδειξης και ενδυνάμωσης της αντίρροπου στη βία, εντελέχειας, από τους ηθικολόγους, που διατείνονται ότι γνωρίζουν τον δρόμο που οδηγεί στην ιδεατή κοινωνία, απέτυχε. Η πολίτικη εφαρμογή αυτής της προσπάθειας (επαναστάσεις- εξεγέρσεις) άμεσα ή έμμεσα και οι σχετικοί θρησκευτικοί οραματισμοί (κυρίως από τις μονοθεϊστικές θρησκείες κτλ.), απεδείχθησαν οι χειρότεροι εφιάλτες για την ανθρωπότητα.

Ο σοβαρότερος λόγος που οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν μπορούν αποτελεσματικά να διαχειριστούν την βία είναι, ότι συνειδητά αλλά και ασύνειδα της δίνουν τον ορισμό: Βία είναι πάντοτε η βία του άλλου (Ροζέ Νταντούν).

Υπάρχει λοιπόν κατεπείγουσα ανάγκη να αποδεχθούμε κατ’ αρχήν τη βία ως το ενδογενές προσωπικό μας πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης διαχείρισης. Διότι αλλιώς θα αποτελέσει το ορμέμφυτο της αυτοκαταστροφής μας, όταν μάλιστα αυτό συνεπικουρείται από την τεχνολογική εξέλιξη, η οποία συνεχώς μεγεθύνει τις συνέπειες των ατυχημάτων- καταστροφών (ατομική ενέργεια, βιοτεχνολογία κτλ.).

Η Κατερίνα Σχινά γράφει γλαφυρότατα: Η βία δεν αποδέχεται ποτέ τον εαυτό της ως αυτό που πραγματικά είναι : ένας διαρκής συναγερμός μέσα στο είναι του υποκειμένου, ένα αγκάθι καρφωμένο από πάντα στην ανθρώπινη καρδιά που μόνο η κοινωνικοποίηση και η πολιτοφροσύνη μπορεί, ενδεχομένως να στομώσει.

Σήμερα που όλο και περισσότεροι συμφωνούν στη διάγνωση ότι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν είναι, ούτε πολιτικά βιώσιμη αλλά ούτε και ηθικά αποδεκτή, ερχόμαστε (οι Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.) προτείνοντας ως λύση αυτό που πλέον δεν θα αναφέρεται με τον κατασυκοφαντημένο όρο επ-ανάσταση αλλά ως μετά-μόρφωση. Σχηματικά θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως την επινόηση από τον ίδιο τον κόσμο μας, μιας άλλου είδους συσχέτισης, που θα κατόρθωνε να αναγνωρίσει την εξάντληση όλων των αντιλήψεων για την αξία του ανθρώπου, της λογικής, του δικαίου, της επιστήμης, του περιβάλλοντος, του Θεού και της Ιστορίας. Άρα να συλλάβει με ένα άλλο τρόπο, εκ νέου, το μοτίβο του παγκόσμιου. Δηλαδή εμείς πρωταρχικά, οι άλλοι μετά, και όλος ο κόσμος μαζί, να γίνει κάτι άλλο από τον εαυτό του, δηλαδή να αλλάξει μορφή, να μετα-μορφωθεί.

ΖΩ ΑΛΗΘΙΝΑ Α-λήθεια σημαίνει δεν ξεχνώ. Κι επειδή θυμάμαι, μαθαίνω. Κι επειδή μαθαίνω, ανησυχώ και συμμετέχω. Κι επειδή δεν ξεχνώ, ψάχνω. Κι επειδή ψάχνω, αλλάζω. Κι επειδή αλλάζω, ζω…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Το αφετηριακό αυτό κείμενο του Ε.Κ.Τ.Ο.Σ. εμπεριέχει τις βασικές αρχές της Ελεύθερης Κίνησης Τυχαίων Ομοφονούντων Συνεπώς.

Δεν είναι ανοιχτό στο διάλογο, διότι το ζητούμενο της κίνησης, είναι ο σχετικός διάλογος να ανθήσει εκτός δικτύου, στον φυσικό κόσμο οπουδήποτε από οποιονδήποτε, τυχαίως διότι θέλουμε η κίνηση αυτή να αποτελέσει μία συλλογική εφεύρεση. Γιατί εν τέλει πιστεύουμε ότι το ΤΥΧΑΙΟ είναι ΕΥΦΥΕΣ. 

Seedrinker

seedrinker@gmail.com