Η βία δεν αποδέχεται τον εαυτό της ως αυτό που πραγματικά είναι
Η βία διαποτίζει τη συμπαντική πραγματικότητα. Η Μεγάλη Έκρηξη, το άπειρα βίαιο, αφετηριακό γεγονός της δημιουργίας της. Βία και η νομοτέλεια της εξέλιξης του πλανήτη μας. Ως εκ τούτου η βία είναι κυτταρικά ενσωματωμένη και στον άνθρωπο ως ένα απειροελάχιστο τίποτα αυτής της πραγματικότητας. Άλλωστε μία βίαια εξώθηση, ο τοκετός, τον φέρνει στον κόσμο μας.
Η βία αυτή ενώ στη συμπαντική πραγματικότητα μορφοποιείται ως εξέλιξη μέσω συνεχών αλλαγών, στην ανθρώπινη πραγματικότητα παίρνει τη μορφή μιας πορείας προς την καταστροφή. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι κατά την Παλαιά Διαθήκη, ο Κάιν φρόντισε, ώστε ο πρώτος θάνατος επί της γης να είναι βίαιος και μάλιστα αδελφοκτόνος.
Η απομυθοποιητική γλώσσα μας, επιβεβαιώνει όλα αυτά, γιατί θέλει τη βία το θηλυκό του βίου. Δηλαδή η βία γεννά τον βίο και ο βίος, βία. Άλλωστε η βία (θάνατος) διαποτίζει όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Από την τροφή μας για την οποία χρειάζεται να θανατώνουμε άμεσα και έμμεσα, μέχρι το ότι κάθε επιστημονική - τεχνολογική ανακάλυψη εμπεριέχει στο γενετικό της κώδικα τις προϋποθέσεις μιας καταστροφής (Πολ Βιριλιό) π.χ. η ανακάλυψη του πλοίου συνυπάρχει με το ναυάγιο (θάνατος). Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι η βία εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα. Σωματική, ψυχολογική, αλλά και ως βία δια της γλώσσας (λεκτική), συνηθέστερο μέσον άσκησής της στις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων.
Αντίρροπα στη βίαιη συμπαντική πραγματικότητα επενεργεί η δύναμη της βαρύτητας, η οποία την οδηγεί προς μία κατάσταση τελειότητας. [εντέλεια (εν+τέλος)]
Στον άνθρωπο η αντίρροπη δύναμη παρουσιάζεται ως η ενυπάρχουσα τάση του προς την τελειότητα, για την οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο της Αριστοτελικής φιλοσοφίας εντελέχεια (εντέλεια+ έχω).
Αυτή η ζωτική δύναμη, ενώ επιτυχώς επιτελεί το έργο της κατά την σωματοποίηση του ανθρώπινου είδους, δυσλειτουργεί κατά την διαδικασία της κοινωνικοποίησης του.
Αν και λειτούργησε ικανοποιητικά στον άνθρωπο εν κινήσει (νομά), αποδυναμώνεται συνεχώς κατά την κοινωνικοποίηση του ανθρώπου εν στάσει (γεωργό) και την συνακόλουθη συνύπαρξη του σε εξελιγμένους κοινωνικούς σχηματισμούς (πόλη-κράτος).
Αυτή η δύναμη παρουσιάζεται ως η γενεσιουργός αιτία του πολιτισμού. Του πολιτισμού που προσπαθεί να τιθασεύσει το βίαιο του ανθρώπου, που στην ακραία του μορφή εκφράζεται με τον φόνο και τον πόλεμο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι λέξεις πόλις- πόλεμος- πολιτισμός είναι ομόριζες. Δηλαδή η πόλις δημιούργησε τον πολιτισμό αλλά και τον πόλεμο.
Η α-λήθεια (η μη λήθη) ιστορικά αποδεικνύεται: οι πολιτισμικές προσπάθειες διαχείρισης αυτής της πραγματικότητας, το μόνο που κατάφεραν ήταν να δημιουργήσουν κανόνες και λειτουργίες, που σκοπό είχαν να τη διοχετεύσουν σε διαχειρίσιμες μορφές της. Μία εξ αυτών εξελίχθηκε στη λεωφόρο προς την καταστροφή. Αναφέρομαι στην ενθάρρυνση με κάθε μέσο του ανταγωνισμού, υπόβαθρο του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό κατάφερε, στις μέρες μας, αυτονομημένο στο μεγαλύτερο μέρος του (το αποκαλούμενο σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα, μαζί με το χρηματοοικονομικό, ένα υβριδικό σύστημα κεφαλαίου και πληροφορικής) από τον ανθρώπινο παράγοντα (εργασία) να καθοδηγεί, εκβιάζοντας την ανθρωπότητα. Το ένστικτο της επιθετικότητας συνδέεται ιστορικά με την κοινωνία του ανταγωνισμού και της απόδοσης επισημαίνει ο Καρντίτσκις. Το ίδιο ένστικτο αναφέρεται ως «ένστικτο του θανάτου» από τον Φρόϊντ και φαίνεται ότι είναι ικανό να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον θάνατο.
Η αλήθεια ιστορικά επίσης αποδεικνύεται: η προσπάθεια ανάδειξης και ενδυνάμωσης της αντίρροπου στη βία, εντελέχειας, από τους ηθικολόγους, που διατείνονται ότι γνωρίζουν τον δρόμο που οδηγεί στην ιδεατή κοινωνία, απέτυχε. Η πολίτικη εφαρμογή αυτής της προσπάθειας (επαναστάσεις- εξεγέρσεις) άμεσα ή έμμεσα και οι σχετικοί θρησκευτικοί οραματισμοί (κυρίως από τις μονοθεϊστικές θρησκείες κτλ.), απεδείχθησαν οι χειρότεροι εφιάλτες για την ανθρωπότητα.
Ο σοβαρότερος λόγος που οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν μπορούν αποτελεσματικά να διαχειριστούν την βία είναι, ότι συνειδητά αλλά και ασύνειδα της δίνουν τον ορισμό: Βία είναι πάντοτε η βία του άλλου (Ροζέ Νταντούν).
Υπάρχει λοιπόν κατεπείγουσα ανάγκη να αποδεχθούμε κατ’ αρχήν τη βία ως το ενδογενές προσωπικό μας πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης διαχείρισης. Διότι αλλιώς θα αποτελέσει το ορμέμφυτο της αυτοκαταστροφής μας, όταν μάλιστα αυτό συνεπικουρείται από την τεχνολογική εξέλιξη, η οποία συνεχώς μεγεθύνει τις συνέπειες των ατυχημάτων- καταστροφών (ατομική ενέργεια, βιοτεχνολογία κτλ.).
Η Κατερίνα Σχινά γράφει γλαφυρότατα: Η βία δεν αποδέχεται ποτέ τον εαυτό της ως αυτό που πραγματικά είναι : ένας διαρκής συναγερμός μέσα στο είναι του υποκειμένου, ένα αγκάθι καρφωμένο από πάντα στην ανθρώπινη καρδιά που μόνο η κοινωνικοποίηση και η πολιτοφροσύνη μπορεί, ενδεχομένως να στομώσει.
Σήμερα που όλο και περισσότεροι συμφωνούν στη διάγνωση ότι η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί δεν είναι, ούτε πολιτικά βιώσιμη αλλά ούτε και ηθικά αποδεκτή, ερχόμαστε (οι Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.) προτείνοντας ως λύση αυτό που πλέον δεν θα αναφέρεται με τον κατασυκοφαντημένο όρο επ-ανάσταση αλλά ως μετά-μόρφωση. Σχηματικά θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως την επινόηση από τον ίδιο τον κόσμο μας, μιας άλλου είδους συσχέτισης, που θα κατόρθωνε να αναγνωρίσει την εξάντληση όλων των αντιλήψεων για την αξία του ανθρώπου, της λογικής, του δικαίου, της επιστήμης, του περιβάλλοντος, του Θεού και της Ιστορίας. Άρα να συλλάβει με ένα άλλο τρόπο, εκ νέου, το μοτίβο του παγκόσμιου. Δηλαδή εμείς πρωταρχικά, οι άλλοι μετά, και όλος ο κόσμος μαζί, να γίνει κάτι άλλο από τον εαυτό του, δηλαδή να αλλάξει μορφή, να μετα-μορφωθεί.
ΖΩ ΑΛΗΘΙΝΑ Α-λήθεια σημαίνει δεν ξεχνώ. Κι επειδή θυμάμαι, μαθαίνω. Κι επειδή μαθαίνω, ανησυχώ και συμμετέχω. Κι επειδή δεν ξεχνώ, ψάχνω. Κι επειδή ψάχνω, αλλάζω. Κι επειδή αλλάζω, ζω… |
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Το αφετηριακό αυτό κείμενο του Ε.Κ.Τ.Ο.Σ. εμπεριέχει τις βασικές αρχές της Ελεύθερης Κίνησης Τυχαίων Ομοφονούντων Συνεπώς.
Δεν είναι ανοιχτό στο διάλογο, διότι το ζητούμενο της κίνησης, είναι ο σχετικός διάλογος να ανθήσει εκτός δικτύου, στον φυσικό κόσμο οπουδήποτε από οποιονδήποτε, τυχαίως διότι θέλουμε η κίνηση αυτή να αποτελέσει μία συλλογική εφεύρεση. Γιατί εν τέλει πιστεύουμε ότι το ΤΥΧΑΙΟ είναι ΕΥΦΥΕΣ.
Seedrinker
seedrinker@gmail.com
