«Δίχως ιστορία η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει»
Χάουαρντ Ζιν, αμερικανός ιστορικός.
«Έξω οι αφεντικάνοι», ένα επιτοίχιο σύνθημα του αναρχικού χώρου, που μου υπενθύμισε την ανάγκη επικαιροποίησης μιας αλήθειας. Γιατί πρέπει να είμαστε αντιαμερικανοί .
Αφεντικάνοι, ένας ευφυέστατος νεολογισμός από τις λέξεις «αφεντικά» και «αμερικάνοι». Μια λέξη «εικόνα» ισοδύναμη 1000 λέξεων, σημαία του σύγχρονου αντιαμερικανισμού, που περιλαμβάνει αμερικανούς και συνοδοιπόρους, εγχώριους και ξένους, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες που παρασιτούν εις βάρος της χώρας μας.
Εκτός από τους γενικούς λόγους τους οποίους εδώ θα αναφέρουμε αποτελεί βεβαιότητα, ότι δεν υπάρχει λαός στη γη που να μην έχει και τους αποκλειστικά δικούς του λόγους για να μέμφεται τις Η.Π.Α..
Για την διατήρηση αυτής της α-λήθειας (η μη λήθη), στην σημερινή αποπροσανατολιστική πραγματικότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ξεχάσουμε.
Εννιά χρόνια πριν, την ώρα που αποχωρούσε, ο «τοποτηρητής των Η.Π.Α. στη χώρα μας», όπως απεκάλεσε τότε τον πρεσβευτή κ. Μπέρνς ο Απόστολος Κακλαμάνης, διάλεξε να πει σε συνέντευξη του στο MEGA ότι ο αντιαμερικανισμός αποτελεί ιδεολογική αγκύλωση.
Και αυτό τη στιγμή που συμπατριώτες του κ. Μπέρνς, μεταξύ των οποίων και ο Νόαμ Τσόμσκι, αποκαλύπτουν ότι ο αντιαμερικανισμός δεν είναι μία λέξη χωρίς νόημα, είναι η στοιχειώδης άμυνα των απανταχού πολιτών, μηδέ και αυτών των πολιτών των Η.Π.Α. εξαιρουμένων, ενάντια στις βίαιες και παράνομες πράξεις της αμερικανικής εξουσίας πάνω στον πλανήτη.
Αυτό σήμερα πλέον αποκτά τεράστιες διαστάσεις λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Διότι η πολιτική των Η.Π.Α. η «πολιτική της καθολικής μονομέρειας» (Σάμουελ Χάντιγκτον), προωθεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα της, λαμβάνοντας ελάχιστα υπ’ όψιν τα συμφέροντα των άλλων, έχει διαποτίσει δε την παγκόσμια συνείδηση. Αποτέλεσμα να έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στη σημερινή κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική κρίση που ταλανίζει την ανθρωπότητα.
Το κατεστημένο των Η.Π.Α., αυτοί οι εκφραστές της γεωπολιτικής του χάους, προσπαθούν σήμερα να αλώσουν αυτήν την δικαιολογημένη απέχθεια των λαών για τη χώρα τους και την διαφαινόμενη δυναμική αυτό-συνειδητοποίησης των. Με την βοήθεια των παγκόσμιων μέσων μαζικής εξαπάτησης που ελέγχουν, ανέδειξαν σε ρόλο «Δούρειου Ίππου» τον Πρόεδρο Ομπάμα. Ένα «έξυπνο όπλο», τώρα που έγινε προφανές η αποτυχία της στρατιωτικής κυριαρχίας (hardpower) και η «πολιτική του μαστιγίου» συναντά μεγάλες δυσκολίες, αν δεν είναι εφικτή.
Μια παροιμία αναφέρει «η καλή μέρα, άρα και η κακή, από το πρωί φαίνεται». Πεντακόσια δέκα οχτώ χρόνια πριν, ανακαλύφθηκε η Αμερική, και αφού ισοπεδώθηκε μια ιστορική πραγματικότητα με την συστηματική γενοκτονία των ιθαγενών, εδραιώθηκαν οι Η.Π.Α.. Τόσο συστηματική που, όπως υποστήριξε ο καθηγητής Ινδιάνικων Σπουδών Ούαρντ Τσέρτσιλ, γοήτευσε και καθοδήγησε τον Χίτλερ στη δική του γενοκτονία.
Να μην ξεχάσουμε ότι το τελευταίο τέταρτο του 18ου αιώνα οι «θεμελιωτές πατέρες» του αμερικανικού πολιτεύματος, μετά την επανάσταση τους (1776), η οποία έγινε και με την συμπαράσταση του κλήρου, επινόησαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αμερικανική εφεύρεση με στόχο το «νέρωμα» της λαϊκής εξουσίας. Ένα πολιτικό μόρφωμα που συνδύασε τον πλούτο των ολίγων με τις δημοκρατικές αξίες, ώστε να γίνει δυνατή η διαιώνιση μιας ολιγαρχίας που θα είχε και λαϊκό επικάλυμμα.
Η ισότητα του λόγου της άμεσης δημοκρατίας έγινε ελευθερία του λόγου (μπορεί να μιλάς αλλά δεν σε ακούω), ο «μαϊντανός» της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο ενεργός χαρακτήρας του ελεύθερου πολίτη, άθλημα αυθυπέρβασης, στα πλαίσια μιας ισότιμης ελευθερίας, εγκαταλείφτηκε. Υιοθετήθηκε μια παθητική ιδιότητα με την συμβατική θωράκιση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία στην ουσία, έχουν ελάχιστη αποτελεσματικότητα στον έλεγχο της εξουσίας. Αυτό λοιπόν το πολιτικό υβρίδιο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αποτέλεσε το πρώτο αμερικανικό προϊόν που εξήχθη με επιτυχία και τείνει να επικρατήσει παντού ακόμη και δια της επιβολής του.
Αυτό το υβρίδιο σε συνθήκες πλήρους καπιταλιστικής ανάπτυξης εξελίχτηκε έτσι, ώστε στις μέρες μας, ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Πρόεδρος Τζον Μακ Κέιν να πει ότι «η αμερικανική πολιτική, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οργανωμένο σύστημα δωροδοκίας, στο οποίο τα δύο κόμματα συμφωνούν να παραμείνουν στην εξουσία, πουλώντας τη χώρα στον πιο γενναιόδωρο πλειοδότη». Μάλιστα η τελευταία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, έδωσε την δυνατότητα στους επιχειρηματικούς ομίλους, να παρεμβαίνουν πλέον στην εκλογική αναμέτρηση όχι απλώς ως χορηγοί ή έμμεσοι διαμορφωτές γνώμης αλλά και άμεσα, ως οργανωτές εκστρατειών υπέρ ή κατά συγκεκριμένων υποψηφίων.
Η μόνη διαφορά μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων είναι ότι οι μεν πρώτοι διαπλέκονται περισσότερο με το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, οι δε δεύτεροι με το στρατιωβιομηχανικό, «Δια του λόγου το αληθές» αναφέρουμε ότι ο προηγούμενος πρόεδρος Μπους, ήταν αυτός που ξεκίνησε τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ο δε σημερινός Ομπάμα, παρά την παγκόσμια κατακραυγή κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω της οικονομικής κρίσης, κατάφερε με ένα νομοθετικό τέρας 2.300 σελίδων για την υποτιθέμενη εξυγίανση του, να μην επιβάλλει κανέναν πραγματικό περιορισμό στη «δημιουργική ασυδοσία τους». Στην Ευρώπη αυτό το δημοκρατικό υβρίδιο κράτησε το σύστημα χρηματοδότησης των κομμάτων στη σκιά. Αυτό που βγήκε στο φως είναι ένα εκλογικό σύστημα, στο οποίο τα σύγχρονα πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, συμπεριφέρονται σαν τις επιχειρήσεις. Οι τεχνικές του εκλογικού μάρκετινγκ μιμούνται εκείνες του εμπορικού. Η κοινή γνώμη, αυτό το «φιλοθεάμον κοινόν» επιμερίζεται σε διάφορα «target group», σαν τους καταναλωτές. Πολύ εύστοχα ο Μαρτσέλο Βάλτερ Μπρούνο, αυτό το είδος δημοκρατίας, το ονόμασε Προμοκρατία. Έναν νεολογισμό από τις λέξεις «promotion» που αφορά τον τρόπο προώθησης ενός προϊόντος και «κράτος» που αφορά στην εξουσία.
Συνεχίζοντας , να μην ξεχάσουμε ότι η οικονομική ανάπτυξη των Η.Π.Α. εξ αρχής βασίστηκε στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Ένας στόλος 2.700 φαλαινοθηρικών τοποθέτησε τη νεοσύστατη χώρα στον οικονομικό χάρτη. Μια μικρή ιδέα για την συνολική καταστροφή, μας δίνει η δράση του φαλαινοθηρικού «Charles N. Morgan», το οποίο μάλιστα το 1966 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό ιστορικό ορόσημο. Στα 37 του ταξίδια, το πλήρωμα του, καμάκωσε πάνω από 2.500 φάλαινες για να λαδώσει με το φαλαινόλαδο τους την αμερικανική οικονομική μηχανή.
Και μετά ήρθε η εποχή του πετρελαίου και των παραγώγων του. Η εποχή των αερίων του θερμοκηπίου ανέτειλε για να σκοτεινιάσει στα μάτια μας τον ζωογόνο ήλιο. Οι Η.Π.Α. με το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού στην χώρα τους, εκπέμπουν σήμερα το 30% των βιομηχανικών αερίων του θερμοκηπίου, που εκπέμπονται παγκοσμίως, ασύστολα. Ασύστολα, διότι σήμερα που όλα σχεδόν τα κράτη έχουν αντιληφθεί, ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα που κατακλύζουν τη γη, οφείλονται στην υπέρ θέρμανση της. οι Η.Π.Α. αν δεν «σφυρίζουν αδιάφορα», τινάζουν στον αέρα κάθε παγκόσμια προσπάθεια ελέγχου των ρύπων.
Μόλις τον περασμένο Αύγουστο ναυάγησε η τελευταία σύνοδος του Ο.Η.Ε. για την κλιματική αλλαγή στη Βόννη. Ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του, δήλωσε ότι δεν είναι καθόλου αισιόδοξος, ούτε για τη νέα διεθνή κλιματική σύνοδο που θα γίνει στο Κανκούν του Μεξικού τον ερχόμενο Νοέμβριο. Και πώς να πετύχουν οι σύνοδοι όταν στις Η.Π.Α., σύμφωνα με την ερευνήτρια Μαριάν Λαβέλ, 140 επενδυτικές, ενεργειακές και διατροφικές επιχειρήσεις δαπανούν πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, για δωρεές στα κόμματα. Έτσι εξασφαλίζουν το πάγωμα περιβαλλοντικών νομοθεσιών, που πλήττουν τα άμεσα οικονομικά τους συμφέροντα.
Επίσης να μην ξεχάσουμε ότι από τα μέσα του 19ου αιώνα ο πολιτικός στοχαστής του φιλελευθερισμού Αλεξίς Τόκβιλ ανάφερε για τις Η.Π.Α. «Δεν γνωρίζω κανέναν τόπο όπου η αγάπη για το χρήμα να κατέχει ευρύτερη θέση στην καρδιά των ανθρώπων». Και αυτός ο τόπος κατάφερε μέσω ενός καπιταλισμού κοσμοπολίτη, ο οποίος ανακαλύπτει τον «άλλον» μόνο και μόνο για να τον εκμεταλλευτεί, να πουλήσει παγκοσμίως το αμερικάνικο μοντέλο ζωής. Ένα μοντέλο που παρέχει απλόχερα την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του καθένα, σ’ ένα όχι μόνο άπιαστο όνειρο, αλλά όπως αποδείχτηκε και καταστροφικό για την συνοχή των κοινωνιών, απειλή δε για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Έτσι επικράτησε ο υπερκαταναλωτισμός. Μότο του: «Για να βιώσεις έναν κόσμο γεμάτο υλικές απολαύσεις για να πιάσεις την καλή, χρειάζεται να ανταγωνιστείς, να πατήσεις επί πτωμάτων». Αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο στα αγαθά, κοινωνίες συνθηκολογημένες με ζωτικά ψεύδη, μια ανθρωπότητα ζώντων αυτοχείρων.
Να μην ξεχάσουμε ακόμη ότι ο δημοκρατικός πρόεδρος Μπίλ Κλίντον ήταν αυτός που ουσιαστικά πυροδότησε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Το 1999 κατάργησε την νομοθεσία «Glass-Steagall». Ένα νόμο που είχε υπογράψει ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, μετά την Μεγάλη Ύφεση (1929-1933), για τον έλεγχο των τραπεζών και την χαλιναγώγηση της «Wall Street». Ένα νόμο που διαχώρισε τις επενδυτικές από τις εμπορικές τράπεζες. Η κατάργηση αυτού του νόμου, οδήγησε μέσα σε λίγα χρόνια, σε έναν παντελώς ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Παιδιά του η σούπερ κερδοσκοπική αγορά παραγωγών (O.T.C., derivatives) και οι «γυμνές» ιδιωτικές συμβάσεις πιστωτικής ασφάλειας (credit default swaps). Η τελευταίες χρησιμοποιούνται από τους σπεκουλαδόρους ασφαλιζόμενους, που δεν είναι πιστωτές ή μέτοχοι, (γι’ αυτό και γυμνές), να στοιχηματίζουν στην αποτυχία οφειλετών (κράτη, επιχειρήσεις) με ελάχιστο ρίσκο για τους ίδιους.
Η κερδοσκοπική δημιουργικότητα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτες και τις φυσικές καταστροφές. Αποτέλεσμα των κλιματικών αλλαγών που είτε οφείλονται στο φαινόμενο του Θερμοκηπίου είτε αποτελούν αναπόφευκτα επεισόδια στη γεωλογική διαδρομή του πλανήτη.
Έδρασε με φαντασία, ανακαλύπτοντας νέους κερδοσκοπικούς τομείς με χαρακτηριστικότερο, για την διάθεση εκμετάλλευσης των πάντων, το λεγόμενο δείκτη CDDS (Cooling Degree Days-Ημέρες Αξιολόγησης Ψύξης). Δηλαδή έδωσε την δυνατότητα, με δεδομένη την αυξημένη χρήση κλιματιστικών κατά τις όλο και μεγαλύτερες περιόδους καύσωνα, να σπεκουλάρουν για την αναμενόμενη ζήτηση ενέργειας σε προοπτική μερικών μηνών. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της κερδοσκοπίας αρκεί να αναφέρουμε ότι το ποσό των νομισματικών συναλλαγών που αφορά στην πραγματική οικονομία αντιστοιχεί μόνο στο 8% των συνολικών. Το υπόλοιπο 92% διατίθεται και στο να κατακλέβετε η υπεραξία που έχουν δημιουργήσει τα κράτη με κόπους και θυσίες των πολιτών τους, κάνοντας πραγματικότητα την πεμπτουσία της αναζήτησης του κεφαλαίου. Να αναπαράγεται χωρίς την εργασία. Ο Περικλής Κοροβέσης αναφέρει σχετικά «Ο Ραμονέ βρίσκει σε αυτόν τον καπιταλισμό του καζίνου, τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: Παγκόσμιος, Διαρκής, Άμεσος και Άϋλος. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχει μόνο ο Θεός. Δηλαδή διαμορφώνεται μια παγκόσμια υπερεξουσία, που έχει επί γης τη μεταφυσική δύναμη του ίδιου του Θεού. Και αυτό φαίνεται καθαρά στους πολέμους που κάνει και στην φτώχεια που δημιουργεί». Αυτό το κερδοσκοπικό όργιο είναι που έφερε στην επικαιρότητα τον «φόρο Τομπίν». Έναν παγκόσμιο φόρο, που εισηγήθηκε ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζέιμς Τομπίν από το 1981, για να επιβληθεί στις νομισματικές συναλλαγές.
Ας μην ξεχάσουμε ακόμη ότι επί ημερών του Μπίλ Κλίντον, ο επιούσιος έγινε συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης. Και αυτό διότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πέτυχαν την χαλάρωση της νομοθεσίας που περιόριζε την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων από το 1936. Και εδώ έχουμε τα «γυμνά» συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης. Χωρίς να εμπλέκονται στην πώληση ή την διακίνηση των προϊόντων, οι κερδοσκόποι, αγοράζουν και ουλούν μαζικά συμβόλαια, διαμορφώνοντας τεχνητά τις τιμές». Πρόσφατη μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (F.A.O) διαπιστώνει ότι μόλις το 2% των συμβολαίων εμπορευμάτων, που συναλλάσσονται σήμερα στις αγορές, καταλήγουν σε πραγματική ανταλλαγή αγαθών. Έτσι εξηγείται και η πρόσφατη αναστάτωση των διεθνών αγορών τροφίμων, από την αναστολή των ρωσικών εξαγωγών σιτηρών, παρά την παγκόσμια επάρκεια.
Να μην ξεχάσουμε επίσης ότι αυτή η χώρα πρωτού αποσταθεροποιήσει, την παγκόσμια οικονομία, αποσταθεροποίησε και ανάτρεψε τις κυβερνήσεις της χώρας μας, της Γουατεμάλας της Χιλής. Εισέβαλε στο Βιετνάμ, τον Παναμά, την Γρανάδα, την Δομικανική Δημοκρατία, την Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Υποστήριξε δε, κάθε δικτατορία από το 1945 μέχρι σήμερα και το Ισραήλ σε κάθε «μακελειό» του στους Παλαιστίνιους. Αυτή λοιπόν η χώρα έχει το θράσος και την παγκόσμια ανοχή, να εκδίδει κάθε χρόνο έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε όλες τις χώρες του κόσμου.
Τέλος, να μην ξεχάσουμε το «αμερικανάκι». Αναφερόμαστε στο κορόιδο, για τα δεδομένα της χώρας του, αμερικανό πολίτη, που αγωνίζεται κάτω από δυσμενείς συνθήκες, για την αλήθεια μέσω της κριτικής σκέψης, τη δικαιοσύνη και την ισότιμη ελευθερία. Εμείς λοιπόν είμαστε μ’ αυτό το κορόιδο και ελπίζουμε μάλιστα ότι θα κερδίσει κιόλας. Ας θυμηθούμε, η ελπίδα είναι σαν το αγριόχορτο, φυτρώνει παντού.
Seedrinker
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.