Αλλέως (2)
Η συνέχεια ενός κειμένου H.D. (υψηλής ευκρίνειας).
Στην εφημερίδα «Η Θεσσαλία» της 20/9/14 δημοσιεύθηκε η παρακάτω είδηση (ελπιδοφόρα). «Σε σύνολο 1400 εκπαιδευτικών της Μαγνησίας, μόλις 30 (!) παραβρέθηκαν χθες στη γενική συνέλευση που συγκάλεσε η διοίκηση της τοπικής ΕΛΜΕ. Οι καθηγητές παρά τα οξυμένα προβλήματα το «μπάχαλο», όπως υποστηρίζετε χαρακτηριστικά, «γύρισαν την πλάτη» στο συνδικαλιστικό τους όργανο, αρνούμενοι να συμμετέχουν σε μια από τις κορυφαίες διαδικασίες του κλάδου τους».
Από ότι συμπεραίνουμε ειδικώς, η συγκεκριμένη γενική συνέλευση της οποίας κυρίαρχο Θέμα ήταν η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κατέληξε – εκφυλίστηκε σε μια σύναξη συνδικαλιστών, γεγονός που απαντάται στις γενικές συνελεύσεις πανελλαδικά. Είναι γεγονός δε, ότι ακόμη και οι εργαζόμενοι του Δημοσίου, ωριμότεροι των πολιτικών ηγεσιών της χώρας, απαξιώνουν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πριν προλάβουν τα μνημόνια να αφαιρέσουν τις πατρωνίες τους.
Συνδικαλιστικές ηγεσίες που κυρίως την δεκαετία 1990 – 2000 φρόντισαν να φουσκώσουν όλο και περισσότερο τα προνόμια τους, καταστρατηγώντας τον σχετικό νόμο 1264/1982, τέκνο του Απόστολου Κακλαμάνη, που εφαρμόστηκε για να κατοχυρώσει ελευθερίες οι οποίες δεν ήταν αυτονόητες εκείνη την εποχή. Έφτασαν μάλιστα να συνδιοικούν, στους Δημόσιους Οργανισμούς και τις ΔΕΚΟ, εξευμενιζόμενοι μάλιστα από τις διοικήσεις τους, με παροχή προνομίων για να εξασφαλίζουν εργασιακή ειρήνη.
Σήμερα όλο το πολιτικό σύστημα μιλά για το επερχόμενο τέλος των μνημονίων, κάθε μέρος του με τον δικό του τρόπο και την ανάγκη υιοθέτησης του «δικού μας μνημονίου» μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, απόρροια και της επελθούσης ωριμότητας του επέφερε σε αυτό η κρίση. Ακόμη και σήμερα όμως, η κυβέρνηση, προσπαθεί να εξαντλήσει κάθε πίστωση χρόνου, προτείνοντας μόνο «χειρουργικές επεμβάσεις» για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, σε θέματα που αφορούν τα καταχρηστικά δικαιώματα των συνδικαλιστών, την ευκολία προκήρυξης απεργιών η οποία τελικά και τις απαξίωσε, τον διαφανή τρόπο χρηματοδότησης των συνδικάτων και την επιβολή ελέγχου των επιχορηγήσεων και των δαπανών τους από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και αυτό διότι η κυβέρνηση βρίσκεται υπό την πολιτική ομηρία βουλευτών της, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ, που διατηρούν ισχυρότερους δεσμούς με τα συνδικάτα, από τα οποία παραδοσιακά αντλούσαν μεγάλο μέρος της εκλογικής τους δύναμης, παρ’ ότι σήμερα πολλοί «πράσινοι» συνδικαλιστές βρίσκονται στα «πρόθυρα της Κουμουνδούρου» Επίσης και της αντιπολίτευσης η οποία «παίζει το χαρτί» της Προεδρικής εκλογής για να οδηγήσει την χώρα σε πρόωρες εκλογές.
Και όλα αυτά σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον που θέλει την Αριστερά να εμφανίζεται ως πλήρως απενοχοποιημένη έναντι των εξελίξεων της τελευταίας τριακονταετίας, οι οποίες οδήγησαν στην σημερινή κρίση, ως άσπιλη δε να επαγγέλλεται μια «νέα Ελλάδα». Είναι απολύτως βέβαιο πως οι κυβερνήσεις του παρελθόντος φέρουν το μέγα μέρος της ευθύνης, γεγονός που έχει ήδη καταλογιστεί από τον ελληνικό λαό. Η ευθύνη όμως αυτή, δεν αφορά μόνο τα όσα έπραξαν, αλλά και εκείνα που παρέλειψαν ή δεν κατόρθωσαν να πράξουν. Για το τελευταίο αυτό «ευθύνεται κυρίως η Αριστερά. Είτε ως αντιπολίτευση είτε ως άτυπα κυβερνώσα. Διότι άτυπα κυβερνώσα ήταν κατά την δεκαετία του ΄80, με το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ να έχει καταληστεύσει τα συνθήματα, στελέχη και ψηφοφόρους της Αριστεράς. Στην αριστερή αυτή δεκαετία, δεν τέθηκαν μόνο οι βάσεις χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και υπερίσχυσε η αριστερή νοοτροπία και ιστορική εκδοχή σε όλους τους τομείς της πνευματικής και της κοινωνικής ζωής».(Στάμος Ζούλας). Άλλωστε πάντα «είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου, παρά να ζεις συμφώνα με αυτές» (Άλφρεντ Άντλερ).
Τέλος όλα αυτά περί της «νέας Ελλάδος» και του θυμικού τρόπου μέσω του οποίου επιδιώκει, σύσσωμη η αντιπολίτευση, να επιβληθεί, θυμίζουν τον ύμνο της νεολαίας του Μεταξά που βασίζονταν στο τετράστιχο: «Εμπρός για μια Ελλάδα νέα. / Εμπρός μ’ ελληνική καρδιά. / Εμπρός περήφανη γενναία. / Ναι, της Ελλάδας τα παιδιά…».
Μια επισκόπηση της νεώτερης ιστορίας της χώρας μας, μας οδηγεί στην διαπίστωση ότι η αδυναμία να εναρμονίστουμε ικανοποιητικά με την νεωτερική πραγματικότητα του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, άνοιξε τον δρόμο στον μετασχηματισμό του προνεωτερικού κοινοτισμού, στις μάστιγες του πολιτικού και οικονομικού μας γίγνεσθαι. Δηλαδή οδήγησε στην οικογενειοκρατία, στην κομματοποίηση των πάντων, σε ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα που λειτουργεί υπό την άμεση ή έμμεση ομηρία πάσης φύσεως συντεχνιών, σε μια κρατικοδίαιτη μη παραγωγική οικονομία και εν τέλει μια αποθεσμισμένη κοινωνική πραγματικότητα. Με όρους Πολιτικής Οικονομίας θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως τον μη δημιουργικό συγκερασμό της πολιτικής ιδεολογίας με τον οικονομικό ρεαλισμό, που άφησε άπλετο χώρο για την ανάπτυξη της δημαγωγίας – λαϊκισμού… Προ πολλών ετών ο Π. Κονδύλης έγραψε σχετικά «η δημαγωγία είναι αναπόδραστη γιατί την επιθυμούν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται, πιστεύοντας ότι αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση». Συνετέλεσε δε στην δημιουργία μιας πολιτικής σκηνής η οποία κινείται μεταξύ μαξιμαλισμού και αμοραλισμού με σύγχρονα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, τον μαξιμαλιστή Α. Σαμαρά και τον αμοραλιστή Ε. Βενιζέλο. Με ανερχόμενο αστέρι τον Α. Τσίπρα, ένα υβρίδιο μαξιμαλισμού και αμοραλισμού.
Αυτή η κατάσταση οφείλεται και στην αποικιοποίηση του φαντασιακού μας από την διάχυτη, στην ορθόδοξη κουλτούρα πίστη ότι «έχει ο Θεός», με αποτέλεσμα την υποχώρηση της αντίληψης περί ατομικής ευθύνης, στον δημόσιο βίο. Απόδειξη η συνήθης εικόνα στην T.V., ένας παχύσαρκος, εμφανώς αγύμναστος, καπνίζοντας αρειμανίως, ή προσπαθώντας να το κρύψει, να ηγείται διαμαρτυρίας για την ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος υγείας, χωρίς κανείς να του επισημάνει ότι με την ατομική του ανευθυνότητα όσο αφορά την υγεία του, αποτελεί τον εν δυνάμει υπονομευτή αυτού του συστήματος.
Ο συνδυασμός αυτός μας οδηγεί διαχρονικά σε πολιτικές και οικονομικές «τραγωδίες» με τον ξένο παράγοντα να επεμβαίνει σαν «από μηχανής Θεός» για την διάσωση μας. Την τελευταία «τραγωδία» την βιώνουμε σήμερα, τα χρόνια της Κρίσης, αλλά όπως πάντα με ένα μοναδικό τρόπο, τελείως διαφορετικό από τις άλλες ομοιοπαθείς χώρες, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο. Σε αυτές η κρίση ενίσχυσε μια κουλτούρα σύνεσης ενώ στα καθ’ ημάς, έγινε προσάναμμα στις φωτιές μιας εμφυλιοπολεμικής πόλωσης.
Αυτό οφείλεται και στο ότι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι χώρες με καθολική κουλτούρα. Μια κουλτούρα που αποδέχεται την τιμωρία ως το απαραίτητο επακόλουθο της αμαρτίας, όπου εδράζει και η τιμωριτική διάθεση των κεντροευρωπαίων απέναντι μας. Μια θέση που συνάδει με την αρχαιοελληνική, που θέλει όμως την νέμεση νομοτελειακό και όχι ηθικολογικό επακόλουθο κάθε ύβρεως. Όσον αφορά τους αδελφούς Κύπριους, αυτοί έχουν εντρυφήσει στην νεωτερικότητα ως μέλοι της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.
Το μόνο σχετικό ελπιδοφόρο γεγονός τελευταία, που συνδυάζει δημιουργικά την πολιτική και την οικονομική πραγματικότητα, είναι η πρόταση του Σ. Θεοδωράκη να προχωρήσει συναινετικά η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, αφού προηγουμένως έχει συμφωνηθεί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση να γίνει μετά την λήξη της ερχόμενης τουριστικής περιόδου, δηλαδή αρχές Νοεμβρίου του 2015. Μια πρόταση που επιτρέπει να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της αναθεωρητικής διαδικασίας του Συντάγματος, διότι αλλιώς η τόσο αναγκαία αναθεώρηση του μετατίθεται για μετά το 2021. Μια πρόταση επίσης, που θα συμβάλει στην ομαλοποίηση της πολιτικής κατάστασης και ως εκ τούτου θα διευκολύνει την κρίσιμη μετάβαση της χώρας μας στην μετά – μνημονιακή εποχή. Μια πρόταση που ευτυχώς άρχισε να βρίσκει ευήκοα ώτα σε στελέχη και βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.
Με κριτήριο τις οικονομικές αρχές, η Ελλάδα έπρεπε ήδη να έχει χρεοκοπήσει και η Ευρωζώνη να έχει διαλυθεί. Αυτό δεν συνέβη μέχρι σήμερα, διότι ο πολιτικός ρεαλισμός της Ε.Ε. και ειδικότερα της Ευρωζώνης, κατόρθωσε να παράγει λύσεις ώστε να υπερβεί τα οικονομικά προσκόμματα.
Η Ελλάδα αποτελεί την μόνη χώρα, στην οποία οι αποφάσεις του πολιτικού της συστήματος, αντί να παράγουν λύσεις μπλοκάρουν κάθε λύση και προάγουν ένα διλημματικό πολιτικό λόγο. Και αυτό διότι λειτουργεί εντός μιας πραγματικότητας με αυτιστικά χαρακτηριστικά και μιας χρονικότητας με τα χαρακτηριστικά ενός «ασάλευτου παρόντος» (Στέλιος Ράμφος).
Τελευταίο σχετικό γεγονός, η μεγάλη δυσκολία που παρατηρείται στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και αφορούν τον τελευταίο προβλεπόμενο από το μνημόνιο, έλεγχο της. Το αφετηριακό γεγονός αυτής της έκβασης, πρέπει να αναζητηθεί στον τελευταίο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, μετά τις Ευρωεκλογές και τα πρόσωπα που αυτή περιέλαβε. Αυτός αποτέλεσε το λαϊκιστικό αντίδοτο της συγκυβέρνησης, στον καλπάζοντα λαϊκισμό της αντιπολίτευσης, ο οποίος γνώρισε την κορύφωση του στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο Τσίπρας παρουσιάζοντας το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο «ανάσταση νεκρών» δεν υποσχέθηκε. Ένα αντίδοτο που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανευθυνότητα με μεγαλύτερη ανευθυνότητα, καθώς πρόκειται για κυβερνητική.
Ακολούθησαν, το έμφραγμα στην εφαρμογή των μνημονίακων υποχρεώσεων – μεταρρυθμίσεων της χώρας και μια επικοινωνιακή πολιτική με μαξιμαλιστικές κορώνες, σχετικές με την επερχόμενη έξοδο από το μνημόνιο, την απεμπλοκή από το Δ.Ν.Τ. πριν τη λήξη του σχετικού προγράμματος και διαβεβαιώσεις για την επιτυχή έξοδο στις αγορές των ομολόγων. Όλο αυτό σχηματοποιήθηκε, στην αφελή πρόταση μας για μεταφορά της πρώτης συνάντησης με την Τρόικα στο Παρίσι. Αποτέλεσμα, να διαβρωθεί η αξιοπιστία μας στην Ε.Ε. και να επανέλθει ο σκεπτικισμός, ότι αν χαλαρώσει η πίεση στην Ελλάδα, η χώρα θα ξανακυλήσει δημοσιονομικά. Αυτό οδήγησε στην υπερίσχυση όσων επέμεναν σε ένα ιδιαίτερα αυστηρό τελευταίο έλεγχο και μια πιθανή παράταση του υφιστάμενου προγράμματος. Μια εξέλιξη που δίνει χρόνο στους εταίρους να περιμένουν μέχρι να ξεκαθαρίσει και η εικόνα στο πολιτικό πεδίο της χώρας μας και το οικονομικό πεδίο γενικότερα.
Μαξιμαλιστικές κορώνες υψηλού ρίσκου, διότι δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους την υποχώρηση των προβλέψεων για ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, το φόβο αποπληθωρισμού και την αδυναμία της Ε.Κ.Τ. να προχωρήσει σε ουσιαστική νομισματική χαλάρωση, τα οποία εν τέλει οδήγησαν στην τελευταία φυγή των επενδυτικών κεφαλαίων (Οκτώβριος – Νοέμβριος 2014). Στο κλίμα αυτό τα ελληνικά ομόλογα, ως τα πιο ευάλωτα, υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές, εκτοξεύοντας το κόστος δανεισμού της χώρας μας (spreads), σε απαγορευτικά επίπεδα και την επιτυχή έξοδο μας στις αγορές σε «όνειρο Θερινής νυκτός».
Αποτέλεσμα, τώρα να οδηγούμαστε στην προληπτική πιστωτική γραμμή με επιτήρηση και την λεγόμενη τεχνική προέκταση του υφιστάμενου μνημονίου για μερικές βδομάδες που είναι πολύ πιθανόν να εξελιχθεί σε τρίμηνη ή εξάμηνη παράταση του.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι η αντιμετώπιση των γεγονότων στη χώρα μας με την χρονικότητα ενός «ασάλευτου παρόντος», δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι με την ερμηνεία του παρελθόντος διευρύνουμε την αντίληψη μας για τα επερχόμενα (μέλλον).
Επίλογος
«Η συνείδηση καθυστερεί» (Κ. Μάρξ)
Ενώ η συνείδηση του καθυστερεί, ο άνθρωπος καλείται να λειτουργήσει εντός μιας κοινωνικής πραγματικότητας, που κινείται με συνεχώς επιταχυνόμενους ρυθμούς και στην οποία τείνουν να επικρατήσουν ατομιστικές αντιλήψεις. Μια κατάσταση που επιδεινώνεται όταν αυτή η κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι και επαρκώς θεσμισμένη (αποθεσμισμένη). Η επικράτηση ατομικιστικών αντιλήψεων οδηγεί τον άνθρωπο να υπηρετεί ιδιοτέλειες και πολλές φορές εφήμερους στόχους, πράττοντας από ασύνειδα ασυνειδήτως έως ως «Νερων, ωραίος, ασυνείδητος και ευτυχής» (Κ. Καβάφης). Εγχώριος δε, και σε ένα περιβάλλον όπου η έκφραση – προτροπή «πράξε κατά συνείδηση» ακυρώθηκε, διότι από προνόμιο του συνειδητοποιημένου ανθρώπου, κατάντησε ως κοινοτοπία να κακουργείται εκφερόμενη από ασυνείδητους.
Και μετά, έρχεται ο καιρός που αυτή η λειτουργικότητα του ανθρώπου εκ της φύσεως (γήρας) ή άλλων παραγόντων – καταστάσεων επιβραδύνεται ή σταματά. Και τότε έρχεται η συνείδηση του και τον συναντά. Και τότε, εάν η βαρύτητα των κακώς πεπραγμένων του ή το «εγωιστικό του γονίδιο», δε του επιτρέψουν να κηρύξει ανακωχή ή να συμφιλιωθεί και να συμπορευτεί μαζί της, ή ακόμη χειρότερα προσπαθήσει να την αγνοήσει – πολεμήσει, ερήμην του πλέον, ανοίγει η αυλαία του προσωπικού του δράματος, που παίρνει και την «μορφή τέρατος» που ονομάζεται κατάθλιψη. Τολμώ δε να υποθέσω και σε εκφυλισμό του εγκεφάλου του, που οδηγεί στις διάφορες μορφές άνοιας, με συνεπαγόμενη την απώλεια της συνείδησης του.
Εργαλείο για την αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας «εν τη γενέσει της», σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί η αυτοκριτική. Μια μέθοδος όπου το «κοινωνικό είναι» (Μάρξ) του ανθρώπου, δηλαδή αυτά που σκέπτεται και επιθυμεί ο άνθρωπος, απόρροια και του κοινωνικού του γίγνεσθαι, τα οποία κατά την υλιστική αντίληψη προσδιορίζουν – διαμορφώνουν την συνείδηση του, καλείται να διελεγχθεί με την ιδεαλιστική αντίληψη περί συνείδησης. Αυτή που θέλει στη συνείδηση να εδρεύει η Αριστοτελική «εντελέχεια», δηλαδή η έμφυτη ροπή του ανθρώπου προς την τελειότητα, ώστε εν τέλει να κριθούν τα πεπραγμένα, να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα και να αποφασιστούν οι επόμενες κινήσεις, στην πορεία προς το σωστό.
Σε επίπεδο κοινωνικών σχηματισμών, σχετικό εργαλείο αποτελεί η διαλεκτική, όπως αυτή προσδιορίζονταν στην Αρχαία Ελλάδα. Δηλαδή η τέχνη να αποκάλυπτες την αλήθεια με τον διάλογο (ειλικρινή) και την συζήτηση, αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις των διαφόρων προτάσεων για να καταλήξεις στην πιο λειτουργική ενέργεια για το κοινό καλό. Δηλαδή το πιο σωστό να πράξεις την δεδομένη στιγμή υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αντιπαλεύοντας ιδεολογικές καταβολές και ιδεοληψίες. Δεν αναφέρομαι στην υλιστική διαλεκτική (Μάρξ – Λένιν), διότι αυτή υποβαθμίζει την προηγηθείσα εμπειρία (παρελθόν – ιστορικότητα) στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης, διότι θεωρεί ότι η διαλεκτική, μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μόνο στο πλαίσιο μιας προλεταριακής πραγματικότητας. Δηλαδή μιας πραγματικότητας υποταγμένης σε μια ιδεολογία (κομουνιστική), η οποία τείνει σήμερα να λάβει ιδεοληπτικά χαρακτηριστικά. Και αυτό διότι η πραγμάτωση της, ιστορικά απεδείχθη από ανεφάρμοστη έως καταστροφική, ώστε να χαρακτηρίζεται σήμερα ουτοπική, διότι απαιτεί την καθολική αυτεπίγνωση από ατελή όντα όπως ο άνθρωπος.
Σαν επιδόρπιο
Και λόγω των ημερών, ΕΥΧΕΣ
ΕΥΧΟΜΑΙ η ελπίδα αναγέννησης ενός κυρίαρχου αισθήματος προόδου στην ανθρωπότητα. Της πεποίθησης δηλαδή που κληρονομήσαμε από τον Διαφωτισμό, ότι η Ιστορία, παρά τα πισωγυρίσματα, τις παρεκκλίσεις, τις πρόσκαιρες οδυνηρές αποτυχίες και τα αδιέξοδα, τελικά μας επιφυλάσσει μια νέα εποχή πανανθρώπινης ευζωίας μέσω μιας πολιτισμικής παγκοσμίωσης. Γι αυτό αναφέρω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Κουλτούρα και Αναρχισμός» (Anarchy και όχι αναρχία) του άγγλου ποιητή και θεωρητικού Μάθιου Αρνολντ., ενός από τους θερμότερους υπέρμαχους της κλασικής παιδείας: «Ο πολιτισμός επιδιώκει να απαλήψει τις κοινωνικές τάξεις, να καταστήσει ότι καλύτερο έχει ποτέ σκεφτεί και γνωρίσει ο άνθρωπος διαθέσιμο σε όλους. Να βοηθήσει τους ανθρώπους να ζήσουν σε μια ατμόσφαιρα γλυκύτητας και φωτός». Η δύναμη που αντιτάσσεται σε αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική, παρουσιάζεται ως εγγενής στο ανθρώπινο είδος και περιγράφεται στο βιβλίο του Κάρλο Τσιπόλα. «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας». «Ένα σύντομο πνευματώδες δοκίμιο για μια από τις ισχυρές δυνάμεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης ευμάρειας και ευτυχίας».
ΕΥΧΟΜΑΙ αυτή η ελπίδα αναγέννησης τα φετινά Χριστούγεννα, να αποτελέσει την βάση μιας νέας σύγχρονης χριστολογίας, μήνυμα ελπίδας και για το νέο έτος 2015.
ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΥΧΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2015.
Seedrinker
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014
Αλλέως
Ένα κείμενο H.D. (υψηλής ευκρίνειας).
Αντί προλόγου θα αναφερθώ στην άποψη που διετύπωσα πριν είκοσι περίπου χρόνια για το «one night stand», την εποχή που η κοινωνία μας άρχισε να αποικιοποιείται από το life – style, τότε που μεσουρανούσε το περιοδικό ΚΛΙΚ. Υπενθυμίζοντας αναφέρω ότι το life – style στηρίζεται στην μεγεθυμένη προβολή στην κοινωνία, του συμπτωματικού ή περιστασιακού ή των συνηθειών μιας αριθμητικά περιορισμένης ελίτ. Πρόκειται για το έπος της εκμηδένισης των κοινωνικών αντιστάσεων, εδραιωμένου στη βλακώδη γενική συγκατάθεση, πετυχαίνοντας μάλιστα την υποταγή προτείνοντας άλλοθι στους υποταγμένους, ώστε οι προσταγές του να κυριεύσουν ολόκληρη τη σφαίρα δράσης χωρίς την παραμικρή αντίσταση.
Το «one night stand» αποκάλυπτε την απεγνωσμένη προσπάθεια του πραγματικά αδύναμου φύλλου, να φέρει στα μέτρα του (να ελέγξει) την γυναικεία σεξουαλικότητα. Αυτή που στην κορύφωση της «δεν τελειώνει» όπως στον άνδρα, αλλά «φτάνει» και ως εκ τούτου χρειάζεται και «επιστροφή», γεγονός που φαντάζει «γολγοθάς» στο ανδρικό φύλλο, εκ φύσεως με χαμηλότερο συναισθηματικό IQ, από αυτό του γυναικείου.
Το «one night stand» προσπαθεί να επιβάλλει εκβιαστικά την πολυγαμία στο γυναικείο φύλλο, στο όνομα ψευτοπροοδευτικής ισότητας, η οποία προκλητικά (ασύνειδα σκόπιμα), επιχειρεί να ταυτίσει την ισοτιμία των δυο φύλλων με την εκ της φυσιολογίας ανομοιότητα τους. (άλλο ίσος άλλο όμοιος). Αναφέρω ασύνειδα σκόπιμα, η ορμέμφυτη πολυγαμική διάθεση του ανδρικού φύλλου, ενώ δίνει την εντύπωση ότι συνηγορεί υπέρ της ανδρικής υπεροχής, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει το ζητούμενο από την «οικονομία τη φύσης» στην πληθυσμιακή σχέση των δυο φύλλων, δηλαδή άνδρες δεν χρειάζονται πολλοί…
Το σημερινό ζητούμενο είναι να καταδείξουμε στους νέους ότι άλλο η απελευθέρωση που αναζητούν – διεκδικούν και άλλο το life – style μέσω των οποίων προσπαθούν να την διεκδικήσουν, που εν τέλει αποτελεί και μια εικονική αντιμετώπιση ζωής. Να τους καταδείξουμε ότι αυτό είναι πάντα συντηρητικό, ακόμη κι αν έχει εικονικές εκρήξεις που μπορεί να προκαλέσουν στους γονείς τους, διότι πάντα σηματοδοτεί μια υποταγή σε μια μαζική διαταγή που φαντάζει προχωρημένη. Να τους πείσουμε ότι απελευθέρωση σημαίνει να δέχονται τους άλλους όπως είναι, και ζητούμενο της να δημιουργήσουν το προσωπικό τους style - life, δηλαδή την έκφραση του εαυτού τους, μέσα στην εποχή τους.
Σχέση «υποδόρια» με το προηγούμενο θέμα έχει και το θέμα της θεσμικής κατοχύρωσης της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Αυτή καθυστερεί αδικαιολόγητα, παρ’ ότι θα μπορούσε επαρκώς να τακτοποιηθεί με την επέκταση του Συμφώνου Κοινωνικής Συμβίωσης, ώστε να τα περιλαμβάνει. Αναφέρω επαρκώς, διότι αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να ονομαστεί γάμος, καθώς δεν έχει καμιά σχέση με το σημαινόμενο. Ο γάμος σημαίνει την νόμιμο ένωση άνδρα και γυναίκας με σκοπό την δημιουργία οικογένειας, δηλαδή ομάδας ανθρώπων που συνδέονται με δεσμούς αίματος, που μπορούν να δημιουργηθούν μόνο μέσω της τεκνοποίησης.
Το θέμα είναι ότι ειδικά τη λέξη γάμος, δεν πρέπει να την αφήσουμε να κακοτυχήσει όπως τόσες άλλες, που τις αφήσαμε να χρησιμοποιούνται όπως θέλει ο καθένας. Το χειρότερο δε να χρησιμοποιείται η ίδια η λέξη για να πει πράγματα όχι μόνο διαφορετικά, αλλά πολύ συχνά απολύτως αντίθετα, γεγονός που περιγράφεται με τον στίχο του τραγουδιού των Chicks on speed. «Οι λέξεις εργάζονται σκληρά για σας». Προσδίδοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό το στίχο, η λέξη γάμος παρουσιάζεται να εργάζεται σκληρά για μας, διατηρώντας ένα επιπλέον νόημα, που μας διαφεύγει. Κατά τον Χάϊντεγκερ αυτό το απροσδιόριστο, το πλεονάζον νόημα των εννοιών βρίσκεται έξω από τις αντιληπτικές μας δυνατότητες και συνιστά τον πυρήνα της έννοιας του ιερού.
Ο πυρήνας της έννοιας του ιερού στη λέξη γάμος, ανακαλεί την αρχέγονη ενότητα των δυο φύλλων. Τότε που το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άνδρας και μισό γυναίκα (Ινδουισμός). «Το Ανδρόγυνο της μυθολογίας μας, το ανίκητο ον, ένωση άνδρα και γυναίκας που κινούνταν σαν τροχός και ο καθένας έβλεπε το άλλο μισό του κόσμου. Ένας δεσμός συνυφασμένος από δυο ελευθερίες και την αβίαστη αποδοχή της δέσμευσης και της ευθύνης, απέναντι στους νόμους της αμοιβαιότητας. Μια πληρότητα που εξόργισε τους θεούς, γι’ αυτό και ο Ζεύς τους χώρισε. Αυτό το εσωτερικό ήθος του Ανδρόγυνου ενστερνίστηκε και η νέα Θρησκεία του Χριστιανισμού, συνοψίζοντας το στο «έσονται εις σάρκαν μίαν» στο γάμο ένα από τα Μυστήρια της. (από την ανάρτηση της 13/2/2013 με τίτλο Ε – ρω – τυμολογικά)».
Επεκτείνοντας επισημαίνω ότι ο πολιτικός γάμος δεν αποποιείται και ως εκ τούτου και δεν αντιστρατεύεται την ιερότητα του. Αυτό που επισημάνει γενικώς, είναι ότι η προσέγγιση του ιερού, είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, ώστε να διαμεσολαβείτε αποκλείστηκα δια των θρησκειών.
Ο πολιτικός γάμος, εγχώρια, δεν αποποιείται και δεν αντιστρατεύεται την θρησκευτική πολιτισμική μας ταυτότητα και παράδοση (είμαστε 10.000 χρόνια Έλληνες και 2000 χρόνια Χριστιανοί). Αυτό που δηλώνει γενικώς, είναι ότι μια δημοκρατική πολιτεία, δεν ανέχεται και απαγορεύει στους οικειοποιημένους εκπροσωπούντες, και καπηλευόμενους το ιερό, μέσω των Θρησκειών, να εμπλέκονται στο πολιτικό της γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την Θρησκευτικότητα του «ποιμνίου» τους.
Κάθε επιλογή έχει και το τίμημα της. Το τίμημα για τα ομόφυλα ζευγάρια το επιβάλλει η ίδια η φύση, αφαιρώντας τους την δυνατότητα τεκνοποίησης. Ένα γεγονός που δεν επικυρώνεται κοινωνικά, διότι τους δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά μέσω της υιοθεσίας και της διαδικασίας της παρένθετης μητέρας. Μια επικύρωση που ενώ παρουσιάζεται ψευδεπίγραφα ως προοδευτική, διότι στην πραγματικότητα κρύβει κινδύνους για την ανθρώπινη εξέλιξη, διότι αντιβαίνει στην ανθρώπινη φυσιολογία (δεν αναφέρομαι στην διευκόλυνση της).
Σχετικά με την μέθοδο τεκνοποίησης μέσω της παρένθετης μητέρας, θεωρώ ότι η παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας την μόνο εντός συγγενικού περιβάλλοντος. Η σημερινή πραγματικότητα την θέλει άτυπα εμπορευματοποιημένη και η προβολή της στο μέλλον αγκαλιά με την βιοτεχνολογία, συνειρμικά φέρνει στο νου μας, τις εφιαλτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπου τα παιδιά εν τέλει δημιουργούνται σε «εκκολαπτήρια». Συνειρμούς απολύτως βάσιμους, αν αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα μας, επιβεβαίωσε πολλές από αυτές τις ιστορίες.
«Έλληνες ψηλά το κεφάλι» είπε από ψηλά ο πιλότος στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28 Οκτωβρίου, το οποίο δια μέσου των Μ.Μ. Ενημέρωσης ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και ψηλά πέταξε το πατριωτικό αίσθημα μας. Δηλαδή η επίδραση της δυναμικής του χώρου (γέννησης) στο θυμικό μας, εκεί που εδρεύει και ο νόστος όσων διαβιούν μακριά από τη χώρα. «Το συνειδητό (επιφαινόμενο) της εγγραφής του χώρου στο ασυνείδητο, κοινό σε όλους τους ανθρώπους» αναφέρει σχετικά ο Κάρλ Γιούγκ, το οποίο προσδίδει μια ισχυρή αίσθηση ενότητας με όσους μοιράζονται τον ίδιο χώρο, καθιστώντας έτσι την πατρίδα σύμβολο ενότητας.
Προς επίρρωση της δυναμικής του χώρου θα επικαλεσθώ, εξειδικεύοντας, την επίδραση της, στην δημοτική μας μουσική. Αναφερόμενος στο τραγούδι του στεριανού, που έβλεπε όλη τη ζωή του το ίδιο βουνό, παρατηρούμε ότι αυτό είναι αυστηρό, στατικό και ανημίτονο προσδίδοντας του μια εσωτερικότητα,. Αντίθετα, εκείνο του νησιώτη που αντίκριζε το αεικίνητο της θάλασσας, είναι πιο ευέλικτο και ημιτονικό, δίνοντας του ένα πρόσχαρο χαρακτήρα, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στους χορούς, «ένα βήμα κάνει ο Ηπειρώτης, δέκα κάνει ο Χανιώτης όταν χορεύει τον μαλεβιζιώτη».
Σε αυτό το γεγονός εδράζεται και η άποψη που θέλει την Ελληνική Ιθαγένεια, γενικώς να δίνεται σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα μας. Επεκτείνοντας σχετικά και λογοτεχνίζοντας, υπηκοότητα πρέπει να δίνεται και σε παιδιά που διαβιούν στη χώρα μας και «ονειρεύονται και λένε σ’ αγαπώ στη γλώσσα μας», διότι όσο μικρότερη είναι η φυσική και εδαφική μνήμη τόσο περισσότερο πρέπει να είναι διανοητική και συνδεδεμένη με τη γλώσσα/γραφή.
«Έλληνες κάτω το κεφάλι», επί του εδάφους, φωνασκεί σύσσωμη η αντιπολίτευση, ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή, σύμβολο εθνικής (κοινωνικής) ενότητας, με την καθημερινή πολιτική σύγκρουση. Μια αντιπολίτευση η οποία, ενώ συνεχώς εγκαλεί την Κυβέρνηση για αντισυνταγματικές ενέργειες, πράττει αντισυνταγματικά ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή με πρόταση μομφής, η οποία τελεσφορεί μειοψηφούσα, λόγω του ότι με 121 ψήφους δεν επιτυγχάνεται η εκλογή του Προέδρου και προκηρύσσονται εκλογές.
Προς επίρρωση θα επικαλεσθώ εξειδικεύοντας, την μαθητική παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, στον Δήμο Χαλανδρίου Αττικής. Εκεί ο Δήμαρχος Σ. Ρούσσος, ο οποίος είχε υποστηριχθεί στις προηγούμενες εκλογές από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΙΑ, «έδωσε βήμα» στην παρέλαση με την μουσική του ρώσικου τραγουδιού που επένδυσε μουσικά τον ύμνο του Ε.Α.Μ.. Φανταστείτε σε κάποιο άλλο Δήμο το «βήμα» να έδινε ο ύμνο του Ε.Δ.Ε.Σ.
Ο τρόπος που λειτουργεί μια κοινωνία είναι πολύ πιο σημαντικός από τον τρόπο που λειτουργεί μια κυβέρνηση, γιατί η πρώτη είναι αυτή που σε τελική ανάλυση, προσφέρει το χώρο λειτουργίας στη κυβέρνηση. Είναι επίσης ο χώρος στον οποίο το άτομο αναζητεί την προσωπική του αυτονομία, μια αναζήτηση που απαιτεί ευθύνη και εγρήγορση, έχοντας υπ’ όψιν ότι «οι χειρότερες δυσκολίες του ανθρώπου αρχίζουν από την στιγμή που μπορεί να κάνει ότι θέλει» (Άλντους Χάξλέϊ).
Ζούμε σε μια χώρα, που έχει το μοναδικό «προ - νόμιο», η κοινωνία της να κατοχυρώνει το δικαίωμα στην παράνομη ενέργεια της κατάληψης δημοσίου χώρου και όχι μόνο. Την αντιλαμβάνεται δε ως μια εξόχως προοδευτική ενέργεια και ως εκ τούτου την παραχωρεί σε κάθε ομάδα που θεωρεί ότι «δεν πάει άλλο» και ότι «δεν έχει άλλες επιλογές», θεωρεί δε απαραίτητο οι δηλώσεις καταληψιών ή υποστηρικτών τους να μεταδίδονται σαν διάγγελμα από τα Μ.Μ. Ενημέρωσης. Τελευταία δήλωση, αυτή του συνδικαλιστή – εκπαιδευτικού Θέμη Κοτσιφάκη (ΣΥΡΙΖΑ) με την οποία ανακοίνωνε (διάγγειλε), ότι οι τελευταίες καταλήψεις σε σχολεία της Β. βαθμιας εκπαίδευσης αποτελούν «σχολείο» εκπαίδευσης των αυριανών ενεργών πολιτών, «παίζοντας» όχι μόνο πολιτικά αλλά και με τον ψυχισμό εφήβων.
Ζούμε σε μια χώρα, που ενώ γίνεται εκτεταμένη επίκληση της Δημοκρατίας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχει επιλογή για δράση εκτός νόμου, δηλαδή η Δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα. Ειδικότερα οι καταληψίες φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται, ότι καταπατώντας τον νόμο με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δηλαδή οδηγώντας σε αδρανοποίηση το κράτος στο οποίο απολήγει η δράση τους, συντελούν στην αποδυνάμωση του ως κέντρου ευθύνης, ως εκ τούτου και όσο αφορά τις ίδιες τις απαιτήσεις τους.
Η παθητικότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας (καμιά δημόσια αντιπαράθεση στις δηλώσεις Κοτσιφάκη), οδηγεί στο δυσοίωνο συμπέρασμα ότι αυτή, δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιήσει ότι η ηλικιακή περίοδος των μαθητών τους (εφηβεία), αποτελεί την κρίσιμη – καθοριστική περίοδο της γενικότερης εξέλιξης τους, για την οποία ως εκ τούτου και φέρουν μεγάλη ευθύνη.
Είναι κρίσιμα καθοριστική η περίοδος της εφηβείας, διότι πρέπει να επιτευχθεί στον ψυχισμό τους, η ομαλή μεταπήδηση από το αμορφοποίητο συναίσθημα, όπου κυριαρχεί η ενστικτώδη μίμηση, στην περίοδο της συναίρεσης του με την λογική και την δημιουργική μίμηση, βασικό στοιχείο της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Δυστυχώς αυτό που φαίνεται να επιτυγχάνεται, μέσω της παιδείας μας, είναι να οδηγούνται οι νέοι μας από την ενστικτώδη μίμηση στην απομίμηση, μείγμα των οποίων πυροδοτεί και τις καταλήψεις στα σχολεία. Και αυτό διότι αυτή συντελείται εντός μιας κοινωνίας που παραπαίει, διότι επανειλημμένως αποτυγχάνει να λειτουργήσει βάσει ενός εκλογικευμένου συναισθήματος, «βιώνοντας έτσι όχι μια παράσταση ζωής αλλά την αναπαράσταση της» διότι «η απομίμηση είναι ένας αντιπερισπασμός στον θάνατο, μέσω της προκαταβολικής ακύρωσης της ψυχής» (Ευγένιος Αρανίτσης).
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι …
Seedrinker
Ένα κείμενο H.D. (υψηλής ευκρίνειας).
Αντί προλόγου θα αναφερθώ στην άποψη που διετύπωσα πριν είκοσι περίπου χρόνια για το «one night stand», την εποχή που η κοινωνία μας άρχισε να αποικιοποιείται από το life – style, τότε που μεσουρανούσε το περιοδικό ΚΛΙΚ. Υπενθυμίζοντας αναφέρω ότι το life – style στηρίζεται στην μεγεθυμένη προβολή στην κοινωνία, του συμπτωματικού ή περιστασιακού ή των συνηθειών μιας αριθμητικά περιορισμένης ελίτ. Πρόκειται για το έπος της εκμηδένισης των κοινωνικών αντιστάσεων, εδραιωμένου στη βλακώδη γενική συγκατάθεση, πετυχαίνοντας μάλιστα την υποταγή προτείνοντας άλλοθι στους υποταγμένους, ώστε οι προσταγές του να κυριεύσουν ολόκληρη τη σφαίρα δράσης χωρίς την παραμικρή αντίσταση.
Το «one night stand» αποκάλυπτε την απεγνωσμένη προσπάθεια του πραγματικά αδύναμου φύλλου, να φέρει στα μέτρα του (να ελέγξει) την γυναικεία σεξουαλικότητα. Αυτή που στην κορύφωση της «δεν τελειώνει» όπως στον άνδρα, αλλά «φτάνει» και ως εκ τούτου χρειάζεται και «επιστροφή», γεγονός που φαντάζει «γολγοθάς» στο ανδρικό φύλλο, εκ φύσεως με χαμηλότερο συναισθηματικό IQ, από αυτό του γυναικείου.
Το «one night stand» προσπαθεί να επιβάλλει εκβιαστικά την πολυγαμία στο γυναικείο φύλλο, στο όνομα ψευτοπροοδευτικής ισότητας, η οποία προκλητικά (ασύνειδα σκόπιμα), επιχειρεί να ταυτίσει την ισοτιμία των δυο φύλλων με την εκ της φυσιολογίας ανομοιότητα τους. (άλλο ίσος άλλο όμοιος). Αναφέρω ασύνειδα σκόπιμα, η ορμέμφυτη πολυγαμική διάθεση του ανδρικού φύλλου, ενώ δίνει την εντύπωση ότι συνηγορεί υπέρ της ανδρικής υπεροχής, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει το ζητούμενο από την «οικονομία τη φύσης» στην πληθυσμιακή σχέση των δυο φύλλων, δηλαδή άνδρες δεν χρειάζονται πολλοί…
Το σημερινό ζητούμενο είναι να καταδείξουμε στους νέους ότι άλλο η απελευθέρωση που αναζητούν – διεκδικούν και άλλο το life – style μέσω των οποίων προσπαθούν να την διεκδικήσουν, που εν τέλει αποτελεί και μια εικονική αντιμετώπιση ζωής. Να τους καταδείξουμε ότι αυτό είναι πάντα συντηρητικό, ακόμη κι αν έχει εικονικές εκρήξεις που μπορεί να προκαλέσουν στους γονείς τους, διότι πάντα σηματοδοτεί μια υποταγή σε μια μαζική διαταγή που φαντάζει προχωρημένη. Να τους πείσουμε ότι απελευθέρωση σημαίνει να δέχονται τους άλλους όπως είναι, και ζητούμενο της να δημιουργήσουν το προσωπικό τους style - life, δηλαδή την έκφραση του εαυτού τους, μέσα στην εποχή τους.
Σχέση «υποδόρια» με το προηγούμενο θέμα έχει και το θέμα της θεσμικής κατοχύρωσης της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Αυτή καθυστερεί αδικαιολόγητα, παρ’ ότι θα μπορούσε επαρκώς να τακτοποιηθεί με την επέκταση του Συμφώνου Κοινωνικής Συμβίωσης, ώστε να τα περιλαμβάνει. Αναφέρω επαρκώς, διότι αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να ονομαστεί γάμος, καθώς δεν έχει καμιά σχέση με το σημαινόμενο. Ο γάμος σημαίνει την νόμιμο ένωση άνδρα και γυναίκας με σκοπό την δημιουργία οικογένειας, δηλαδή ομάδας ανθρώπων που συνδέονται με δεσμούς αίματος, που μπορούν να δημιουργηθούν μόνο μέσω της τεκνοποίησης.
Το θέμα είναι ότι ειδικά τη λέξη γάμος, δεν πρέπει να την αφήσουμε να κακοτυχήσει όπως τόσες άλλες, που τις αφήσαμε να χρησιμοποιούνται όπως θέλει ο καθένας. Το χειρότερο δε να χρησιμοποιείται η ίδια η λέξη για να πει πράγματα όχι μόνο διαφορετικά, αλλά πολύ συχνά απολύτως αντίθετα, γεγονός που περιγράφεται με τον στίχο του τραγουδιού των Chicks on speed. «Οι λέξεις εργάζονται σκληρά για σας». Προσδίδοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό το στίχο, η λέξη γάμος παρουσιάζεται να εργάζεται σκληρά για μας, διατηρώντας ένα επιπλέον νόημα, που μας διαφεύγει. Κατά τον Χάϊντεγκερ αυτό το απροσδιόριστο, το πλεονάζον νόημα των εννοιών βρίσκεται έξω από τις αντιληπτικές μας δυνατότητες και συνιστά τον πυρήνα της έννοιας του ιερού.
Ο πυρήνας της έννοιας του ιερού στη λέξη γάμος, ανακαλεί την αρχέγονη ενότητα των δυο φύλλων. Τότε που το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άνδρας και μισό γυναίκα (Ινδουισμός). «Το Ανδρόγυνο της μυθολογίας μας, το ανίκητο ον, ένωση άνδρα και γυναίκας που κινούνταν σαν τροχός και ο καθένας έβλεπε το άλλο μισό του κόσμου. Ένας δεσμός συνυφασμένος από δυο ελευθερίες και την αβίαστη αποδοχή της δέσμευσης και της ευθύνης, απέναντι στους νόμους της αμοιβαιότητας. Μια πληρότητα που εξόργισε τους θεούς, γι’ αυτό και ο Ζεύς τους χώρισε. Αυτό το εσωτερικό ήθος του Ανδρόγυνου ενστερνίστηκε και η νέα Θρησκεία του Χριστιανισμού, συνοψίζοντας το στο «έσονται εις σάρκαν μίαν» στο γάμο ένα από τα Μυστήρια της. (από την ανάρτηση της 13/2/2013 με τίτλο Ε – ρω – τυμολογικά)».
Επεκτείνοντας επισημαίνω ότι ο πολιτικός γάμος δεν αποποιείται και ως εκ τούτου και δεν αντιστρατεύεται την ιερότητα του. Αυτό που επισημάνει γενικώς, είναι ότι η προσέγγιση του ιερού, είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, ώστε να διαμεσολαβείτε αποκλείστηκα δια των θρησκειών.
Ο πολιτικός γάμος, εγχώρια, δεν αποποιείται και δεν αντιστρατεύεται την θρησκευτική πολιτισμική μας ταυτότητα και παράδοση (είμαστε 10.000 χρόνια Έλληνες και 2000 χρόνια Χριστιανοί). Αυτό που δηλώνει γενικώς, είναι ότι μια δημοκρατική πολιτεία, δεν ανέχεται και απαγορεύει στους οικειοποιημένους εκπροσωπούντες, και καπηλευόμενους το ιερό, μέσω των Θρησκειών, να εμπλέκονται στο πολιτικό της γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την Θρησκευτικότητα του «ποιμνίου» τους.
Κάθε επιλογή έχει και το τίμημα της. Το τίμημα για τα ομόφυλα ζευγάρια το επιβάλλει η ίδια η φύση, αφαιρώντας τους την δυνατότητα τεκνοποίησης. Ένα γεγονός που δεν επικυρώνεται κοινωνικά, διότι τους δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά μέσω της υιοθεσίας και της διαδικασίας της παρένθετης μητέρας. Μια επικύρωση που ενώ παρουσιάζεται ψευδεπίγραφα ως προοδευτική, διότι στην πραγματικότητα κρύβει κινδύνους για την ανθρώπινη εξέλιξη, διότι αντιβαίνει στην ανθρώπινη φυσιολογία (δεν αναφέρομαι στην διευκόλυνση της).
Σχετικά με την μέθοδο τεκνοποίησης μέσω της παρένθετης μητέρας, θεωρώ ότι η παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας την μόνο εντός συγγενικού περιβάλλοντος. Η σημερινή πραγματικότητα την θέλει άτυπα εμπορευματοποιημένη και η προβολή της στο μέλλον αγκαλιά με την βιοτεχνολογία, συνειρμικά φέρνει στο νου μας, τις εφιαλτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπου τα παιδιά εν τέλει δημιουργούνται σε «εκκολαπτήρια». Συνειρμούς απολύτως βάσιμους, αν αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα μας, επιβεβαίωσε πολλές από αυτές τις ιστορίες.
«Έλληνες ψηλά το κεφάλι» είπε από ψηλά ο πιλότος στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28 Οκτωβρίου, το οποίο δια μέσου των Μ.Μ. Ενημέρωσης ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και ψηλά πέταξε το πατριωτικό αίσθημα μας. Δηλαδή η επίδραση της δυναμικής του χώρου (γέννησης) στο θυμικό μας, εκεί που εδρεύει και ο νόστος όσων διαβιούν μακριά από τη χώρα. «Το συνειδητό (επιφαινόμενο) της εγγραφής του χώρου στο ασυνείδητο, κοινό σε όλους τους ανθρώπους» αναφέρει σχετικά ο Κάρλ Γιούγκ, το οποίο προσδίδει μια ισχυρή αίσθηση ενότητας με όσους μοιράζονται τον ίδιο χώρο, καθιστώντας έτσι την πατρίδα σύμβολο ενότητας.
Προς επίρρωση της δυναμικής του χώρου θα επικαλεσθώ, εξειδικεύοντας, την επίδραση της, στην δημοτική μας μουσική. Αναφερόμενος στο τραγούδι του στεριανού, που έβλεπε όλη τη ζωή του το ίδιο βουνό, παρατηρούμε ότι αυτό είναι αυστηρό, στατικό και ανημίτονο προσδίδοντας του μια εσωτερικότητα,. Αντίθετα, εκείνο του νησιώτη που αντίκριζε το αεικίνητο της θάλασσας, είναι πιο ευέλικτο και ημιτονικό, δίνοντας του ένα πρόσχαρο χαρακτήρα, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στους χορούς, «ένα βήμα κάνει ο Ηπειρώτης, δέκα κάνει ο Χανιώτης όταν χορεύει τον μαλεβιζιώτη».
Σε αυτό το γεγονός εδράζεται και η άποψη που θέλει την Ελληνική Ιθαγένεια, γενικώς να δίνεται σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα μας. Επεκτείνοντας σχετικά και λογοτεχνίζοντας, υπηκοότητα πρέπει να δίνεται και σε παιδιά που διαβιούν στη χώρα μας και «ονειρεύονται και λένε σ’ αγαπώ στη γλώσσα μας», διότι όσο μικρότερη είναι η φυσική και εδαφική μνήμη τόσο περισσότερο πρέπει να είναι διανοητική και συνδεδεμένη με τη γλώσσα/γραφή.
«Έλληνες κάτω το κεφάλι», επί του εδάφους, φωνασκεί σύσσωμη η αντιπολίτευση, ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή, σύμβολο εθνικής (κοινωνικής) ενότητας, με την καθημερινή πολιτική σύγκρουση. Μια αντιπολίτευση η οποία, ενώ συνεχώς εγκαλεί την Κυβέρνηση για αντισυνταγματικές ενέργειες, πράττει αντισυνταγματικά ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή με πρόταση μομφής, η οποία τελεσφορεί μειοψηφούσα, λόγω του ότι με 121 ψήφους δεν επιτυγχάνεται η εκλογή του Προέδρου και προκηρύσσονται εκλογές.
Προς επίρρωση θα επικαλεσθώ εξειδικεύοντας, την μαθητική παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, στον Δήμο Χαλανδρίου Αττικής. Εκεί ο Δήμαρχος Σ. Ρούσσος, ο οποίος είχε υποστηριχθεί στις προηγούμενες εκλογές από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΙΑ, «έδωσε βήμα» στην παρέλαση με την μουσική του ρώσικου τραγουδιού που επένδυσε μουσικά τον ύμνο του Ε.Α.Μ.. Φανταστείτε σε κάποιο άλλο Δήμο το «βήμα» να έδινε ο ύμνο του Ε.Δ.Ε.Σ.
Ο τρόπος που λειτουργεί μια κοινωνία είναι πολύ πιο σημαντικός από τον τρόπο που λειτουργεί μια κυβέρνηση, γιατί η πρώτη είναι αυτή που σε τελική ανάλυση, προσφέρει το χώρο λειτουργίας στη κυβέρνηση. Είναι επίσης ο χώρος στον οποίο το άτομο αναζητεί την προσωπική του αυτονομία, μια αναζήτηση που απαιτεί ευθύνη και εγρήγορση, έχοντας υπ’ όψιν ότι «οι χειρότερες δυσκολίες του ανθρώπου αρχίζουν από την στιγμή που μπορεί να κάνει ότι θέλει» (Άλντους Χάξλέϊ).
Ζούμε σε μια χώρα, που έχει το μοναδικό «προ - νόμιο», η κοινωνία της να κατοχυρώνει το δικαίωμα στην παράνομη ενέργεια της κατάληψης δημοσίου χώρου και όχι μόνο. Την αντιλαμβάνεται δε ως μια εξόχως προοδευτική ενέργεια και ως εκ τούτου την παραχωρεί σε κάθε ομάδα που θεωρεί ότι «δεν πάει άλλο» και ότι «δεν έχει άλλες επιλογές», θεωρεί δε απαραίτητο οι δηλώσεις καταληψιών ή υποστηρικτών τους να μεταδίδονται σαν διάγγελμα από τα Μ.Μ. Ενημέρωσης. Τελευταία δήλωση, αυτή του συνδικαλιστή – εκπαιδευτικού Θέμη Κοτσιφάκη (ΣΥΡΙΖΑ) με την οποία ανακοίνωνε (διάγγειλε), ότι οι τελευταίες καταλήψεις σε σχολεία της Β. βαθμιας εκπαίδευσης αποτελούν «σχολείο» εκπαίδευσης των αυριανών ενεργών πολιτών, «παίζοντας» όχι μόνο πολιτικά αλλά και με τον ψυχισμό εφήβων.
Ζούμε σε μια χώρα, που ενώ γίνεται εκτεταμένη επίκληση της Δημοκρατίας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχει επιλογή για δράση εκτός νόμου, δηλαδή η Δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα. Ειδικότερα οι καταληψίες φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται, ότι καταπατώντας τον νόμο με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δηλαδή οδηγώντας σε αδρανοποίηση το κράτος στο οποίο απολήγει η δράση τους, συντελούν στην αποδυνάμωση του ως κέντρου ευθύνης, ως εκ τούτου και όσο αφορά τις ίδιες τις απαιτήσεις τους.
Η παθητικότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας (καμιά δημόσια αντιπαράθεση στις δηλώσεις Κοτσιφάκη), οδηγεί στο δυσοίωνο συμπέρασμα ότι αυτή, δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιήσει ότι η ηλικιακή περίοδος των μαθητών τους (εφηβεία), αποτελεί την κρίσιμη – καθοριστική περίοδο της γενικότερης εξέλιξης τους, για την οποία ως εκ τούτου και φέρουν μεγάλη ευθύνη.
Είναι κρίσιμα καθοριστική η περίοδος της εφηβείας, διότι πρέπει να επιτευχθεί στον ψυχισμό τους, η ομαλή μεταπήδηση από το αμορφοποίητο συναίσθημα, όπου κυριαρχεί η ενστικτώδη μίμηση, στην περίοδο της συναίρεσης του με την λογική και την δημιουργική μίμηση, βασικό στοιχείο της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Δυστυχώς αυτό που φαίνεται να επιτυγχάνεται, μέσω της παιδείας μας, είναι να οδηγούνται οι νέοι μας από την ενστικτώδη μίμηση στην απομίμηση, μείγμα των οποίων πυροδοτεί και τις καταλήψεις στα σχολεία. Και αυτό διότι αυτή συντελείται εντός μιας κοινωνίας που παραπαίει, διότι επανειλημμένως αποτυγχάνει να λειτουργήσει βάσει ενός εκλογικευμένου συναισθήματος, «βιώνοντας έτσι όχι μια παράσταση ζωής αλλά την αναπαράσταση της» διότι «η απομίμηση είναι ένας αντιπερισπασμός στον θάνατο, μέσω της προκαταβολικής ακύρωσης της ψυχής» (Ευγένιος Αρανίτσης).
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι …
Seedrinker
Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014
Μετά παρρησίας
«Αυτά στη γλώσσα τη δικιά μου.
Κι άλλοι, άλλα σ’ άλλες»
Το φθινόπωρο του 1983, ένα χρόνο πριν τον θάνατο του, ο Μισέλ Φουκό έκανε έξι μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, αφιερωμένα στην αρετή της παρρησίας. Ο Φουκό συναντά τα πρώτα της ίχνη στην Ελλάδα του 5ου π.χ. αιώνα, μια αρετή που χάνεται έπειτα στον χριστιανικό κόσμο. Aναφέρει ότι με τον Σωκράτη η παρρησία υπερβαίνει την απλή πρόθεση του «λέγειν την αλήθεια», διότι αυτός επέλεξε τον θάνατο, στο όνομα όλης της προηγούμενης ζωής του, δείχνοντας επίσης ότι αυτός που ξέρει να λέει την αλήθεια μπροστά στους άλλους, είναι ταυτόχρονα και ένας άνθρωπος που εδραιώνει μια στενή σχέση ανάμεσα σε αυτό που λέει και σε αυτό που ζει. Ο Θανάσης Γιαλκέτσης αναφερόμενος στο γενικό νόημα αυτών των μαθημάτων αναφέρει: «Σε μια απλή λέξη (παρρησία) συγκεντρώνονται μια σειρά από ηθικές και πολιτικές αρετές, στις οποίες θα έπρεπε να αποβλέπουν όλοι οι πολίτες. Όποιος διαθέτει παρρησία αποδεικνύει πράγματι ότι έχει μια ειδική σχέση με την αλήθεια, που στηρίζεται στο θάρρος και στην ειλικρίνεια, μια ορισμένη σχέση με τη ζωή που συνεπάγεται την ευθύνη και τον κίνδυνο, μιαν αυθεντική επικοινωνία με τους άλλους και με τον εαυτό του που περνάει μέσα από την κριτική και την αυτοκριτική, μια ηθική αντίληψη που αναγνωρίζει την αξία της ελευθερίας και το χρέος να λέει την αλήθεια. Γεννιέται έτσι εκείνος ο πολίτης που είναι ελεύθερος γιατί επιλέγει να μιλάει ανοιχτά και ειλικρινά αντί να εξαπατά το συνομιλητή του με διάφορα ρητορικά τεχνάσματα, γιατί επιλέγει την αλήθεια και όχι τη σιωπή ή το ψέμα, τον κίνδυνο της ζωής αντί για την ασφάλεια, την κριτική αντί για την κολακεία, το ηθικό χρέος αντί για το προσωπικό όφελος ή την παθητικότητα και την αδιαφορία».
Μετα παρρησίας λοιπόν…
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μονοσήμαντη αλήθεια σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, γεγονός που πρέπει να μας οδηγεί στο να είμαστε ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να έχει και ο άλλος δίκιο. Αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική δεξιότητα στην οποία εδράζεται η δημιουργικότητα, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως η ικανότητα να εμβαθύνεις στην ουσία ενός πράγματος - κατάστασης και κατόπιν στην ουσία κάποιου άλλου πολύ διαφορετικού και να τα συμπτύξεις για να φτιάξεις ένα εντελώς καινούριο πράγμα – κατάσταση.
Αυτή η αλήθεια τελείως ξένη προς το δογματικό πυρήνα των ιδεολογιών (-ισμων, συμπεριλαμβανομένων και των μονοθεϊστικών θρησκειών), οδήγησε στην επικράτηση μιας νοοτροπίας αποξενωμένης από το πνεύμα του υγιούς σκεπτικισμού (συν-ζήτηση δια-λόγου). Δημιούργησε δηλαδή ανθρώπους πεπεισμένους ότι η δική τους αλήθεια είναι η μοναδική και την οποία διαχρονικά, πολλές φορές κληθήκαν να υπηρετήσουν ασκώντας βία κατά αλλήλων, γεγονός που εξελίχθηκε μέχρι και την φυσική εξόντωση, εκατοντάδων χιλιάδων στην ανθρώπινη διαχρονικότητα.
Η οικειοποίηση του «ανθρωπισμού» από συχνά αντίρροπες ιδεολογίες, τον οδήγησε να μετεξελιχθεί σε ένα μάλλον θολό και ρευστό στόχο, αν αναρωτηθούμε τι σχέση έχει αυτός σήμερα με την αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Ο εκπίπτων ανθρωπισμός του σήμερα, δεν θέτει πλέον τον άνθρωπο στο επίκεντρο της μέριμνας του και δεν αποδέχεται την βαριά ευθύνη που συνδέει τον έναν με τους άλλους ανθρώπους. Άφησαν δε να εδραιωθεί η πεποίθηση ότι ο ανθρωπισμός, αποτελεί εκ γενετής γνώρισμα του ανθρώπου, το οποίο ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να κατακτηθεί. Αν συνέβαινε αυτό με την επικράτηση της σύγχρονης ατομικότητας, δεν θα εξέπιπταν οι ανιδιοτελείς ενέργειες που συγκροτούν το κοινωνικό κεφάλαιο, για να αναδειχθεί ως κεντρική κοινωνική αξία το χρήμα και δομικό της χαρακτηριστικό η διαφθορά, γενικώς κατακριτέα υποκριτικώς, η οποία οδηγεί και σε απάνθρωπες καταστάσεις. Αν συνέβαινε αυτό το ιστορικό δημιούργημα της δυτικής οικονομίας, ο πολυμήχανος επιχειρηματίας δεν θα μετεξελισσόταν σε κερδοσκόπο που εγκαταλείπει την παραγωγική δραστηριότητα για να επιδοθεί στο χρηματιστηριακό κέρδος. Μια μετεξέλιξη υπόβαθρο κάθε οικονομικής κρίσης, που οδηγεί σε απάνθρωπες καταστάσεις.
Στη χώρα μας ο εκπίπτων ανθρωπισμός οδήγησε σε πολιτισμική έκπτωση, συμπαρασύροντας και τον πολιτικό μας πολιτισμό. Όπως ο πολιτισμός έφτασε να αφορά μόνο τα έργα Τέχνης, παραγνωρίζοντας ότι πολιτισμός είναι η ποιότητα και ο κώδικας αξιών που διέπει τις σχέσεις των πολιτών, έτσι και ο πολιτικός πολιτισμός έφτασε να περιορίζεται στον τρόπο δράσης και τα έργα μόνο των πολιτικών και όχι όλων των πολιτών βασισμένων στο ήθος και την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ τους. Ο Αριστοτέλης σχετικά αναφέρει ότι δεν υπάρχει ατομική ηθική και ότι αυτή ταυτίζεται με την πολιτική και αναζητείται, όχι σε ατομικές ηθικές πράξεις αλλά στον τρόπο που οργανώνεται η πολιτεία. Η έκπτωση του πολιτικού πολιτισμού στη χώρα μας (αποθέσμιση της κοινωνίας), οδήγησε σε ένα άκρατο ατομικισμό, που ανέδειξε την ατομική εξασφάλιση ως υπέρτατη αξία και οδήγησε στην υποβάθμιση του πολίτη σε ασήμαντο μέρος μιας μάζας (λαός), εύκολα χειραγωγημένης μέσω του λαϊκισμού.
Ο λαϊκισμός, αριστερός, δεξιός, αριστεροδέξιος, εθνολαϊκός στηρίζεται σε αυτή τη μάζα, δίνοντας της χαρακτηριστικά μιας φαντασιακής οντότητας την οποία δομεί και αποδομεί ανάλογα με τις περιστάσεις και τις συγκυρίες, εκθειάζονταν τον πάντα εν όψει εκλογών με το «θα μιλήσει ο λαός».
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του «Λαϊκισμός και ολοκληρωτισμός». (Η Καθημερινή / Iδέες, 9/2/14) αναφέρει σχετικά: «Στη σύγχρονη δημοκρατία αντιπροσωπευτική και όχι άμεση, τον δήμο τον έχει αντικαταστήσει ο «λαός» και τον όρο δημαγωγία ο όρος λαϊκισμός. Έννοια πολύ γενική, αφηρημένη, σε αντίθεση με τον δήμο που ήταν αυστηρά προσδιορισμένος, δίνει περιθώρια σε όσους θέλουν να τον επικαλεστούν, να τον πλάσουν κατά βούληση. Στον λαό απευθύνεται η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, στον λαό απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, εν ονόματι του λαού δολοφονούν οι τρομοκράτες, και φιλολαϊκή πολιτική παλεύουν να πείσουν ότι εφαρμόζουν τα κεντρώα κόμματα εξουσίας. Εδώ λαός, εκεί λαός, που είναι ο λαός;. Ένας κωμικός, ο Λάκης Λαζόπουλος, μιλάει εν ονόματι του λαού από τηλεοράσεως και τον χειροκροτούν και γελούν οι προσκεκλημένοι του, που εξ ορισμού, εμφανίζονται ως λαός και εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα».
Τελικό αποτέλεσμα η υποβάθμιση της δημοκρατίας μας γεγονός που καταδεικνύει και το γενικό συμπέρασμα μας δεκαοκτάμηνης έρευνας που διεξήχθη από τον Συνήγορο του Πολίτη το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: «Στην Ελλάδα έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη των ατόμων στο οικογενειακό τους περιβάλλον και αμφισβήτηση και καχυποψία στους θεσμούς. Στην Ευρώπη, αντιθέτως, έχουμε χαλαρή εμπιστοσύνη στο οικογενειακό περιβάλλον και ένα επίπεδο διαβούλευσης και ισχυρή εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Στο εξωτερικό οι θεσμοί έχουν και το κύρος και την ηθική. Αυτό που λέμε νόμιμο και ηθικό υπάρχει έξω. Κάτι που είναι νόμιμο δεν μπορεί να μην έχει στοιχεία ηθικής».
Η υποτονική λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών είναι αυτή που επέτρεψε την διατήρηση προνεωτερικών χαρακτηριστικών στην ελληνική κοινωνία, τα οποία και απέτρεψαν τον εκσυγχρονισμό της. Η επιρροή των οικογενειακών και διαπροσωπικών σχέσεων διατηρήθηκε στην άσκηση της πολιτικής, μεταλλασσόμενη δε μετά την Μεταπολίτευση πήρε την μορφή μιας άκρατης κομματικοποίησης, διότι η κοινωνία μας αναγνώρισε – προσέδωσε – ανέχθηκε και οικογενειακά χαρακτηριστικά πέραν των ιδεολογικών στα πολιτικά κόμματα, δημιουργώντας εν τέλει αυτό που ονομάζουμε πελατειακό κράτος. Αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα πολιτικό περιβάλλον που διέπεται από μια εθνική κουλτούρα διεκδίκησης αγαθών σε προσωπικό ή συντεχνιακό επίπεδο, γεγονός που υπονόμευσε συστηματικά το καθολικά συμμετοχικό, δηλαδή το χώρο – μήτρα δημιουργίας και άσκησης πολιτών. Δηλαδή το τυπικό δικαίωμα συμμετοχής που έχουν όλοι οι πολίτες σε επίπεδο κοινών αγαθών και δικαιωμάτων, ωφελούντο καταχρηστικά μεμονωμένα άτομα και συντεχνίες αφήνοντας απ’ έξω αυτούς που είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη να τα ωφεληθούν. Αναδέχθηκε έτσι μια κοινωνία ανθρώπων που τους συνδέουν κοινές επιδιώξεις αλλά όχι κοινή προσπάθεια, με μόνο κοινό σήμερα, τον φόβο μιας οικονομικής κατάρρευσης.
Και μετά λοιπόν…
Κάθε πολίτης έχει την υποχρέωση να ανοίγεται και πάλι στη ζείδωρη ιλύ των ανθρώπων (του λαού), επειδή αντιλαμβάνεται ότι το να μιλάς για το φαινομενικά ανέφικτο είναι ο μόνος γόνιμος τρόπος για να διατηρήσεις την ελπίδα. Επειδή αντιλαμβάνεται ότι «η ιστορία είναι συνάρτηση της ανθρώπινης ποιότητας (όσο κι αν αυτή η ρεαλιστικότατη πιστοποίηση εκνευρίζει την ιστορικο - υλιστική μυωπία) και η ποιότητα στην εξουσία είναι συνάρτηση της κατά κεφαλής καλλιέργειας σε μια κοινωνία, συνάρτηση της επίγνωσης ότι η δημοκρατία είναι άθλημα όχι συνταγές, στόχος προς κατάκτηση όχι σύμβαση κατεργάρηδων». (Χρήστος Γιανναράς).
Επίλογος
Με την μορφή αινίγματος.
Σε ποια χώρα οι πολιτικοί της, αλληλοπαθώς χωρίζονται σε πατριώτες και προδότες εν δυνάμει αργυρώνητοι. Παρουσιάζονται δε ως διφυείς (όχι ιδιοφυείς), επισημαίνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι θα πράξουν ως πολιτικοί και ως άνθρωποι και δίγλωσσοι διότι άλλα λένε στο εσωτερικό της χώρας και άλλα στο εξωτερικό για τη χώρα. «Καθ’ εκάστην» δε ζητούν να μιλήσει ο λαός της τον όποιο θεωρούν ομοιοπαθής τους, δηλαδή εν δυνάμει ασυνείδητο, διότι του ζητούν ψήφο κατασυνειδηση ;
Εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, επιτέλους πρέπει μετά παρρησίας να παραδεχθούμε, ότι για να δούμε τα θύματα του πολιτικού μας συστήματος που είναι ταυτόχρονα και συνεργοί του, πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Seedrinker
«Αυτά στη γλώσσα τη δικιά μου.
Κι άλλοι, άλλα σ’ άλλες»
Το φθινόπωρο του 1983, ένα χρόνο πριν τον θάνατο του, ο Μισέλ Φουκό έκανε έξι μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, αφιερωμένα στην αρετή της παρρησίας. Ο Φουκό συναντά τα πρώτα της ίχνη στην Ελλάδα του 5ου π.χ. αιώνα, μια αρετή που χάνεται έπειτα στον χριστιανικό κόσμο. Aναφέρει ότι με τον Σωκράτη η παρρησία υπερβαίνει την απλή πρόθεση του «λέγειν την αλήθεια», διότι αυτός επέλεξε τον θάνατο, στο όνομα όλης της προηγούμενης ζωής του, δείχνοντας επίσης ότι αυτός που ξέρει να λέει την αλήθεια μπροστά στους άλλους, είναι ταυτόχρονα και ένας άνθρωπος που εδραιώνει μια στενή σχέση ανάμεσα σε αυτό που λέει και σε αυτό που ζει. Ο Θανάσης Γιαλκέτσης αναφερόμενος στο γενικό νόημα αυτών των μαθημάτων αναφέρει: «Σε μια απλή λέξη (παρρησία) συγκεντρώνονται μια σειρά από ηθικές και πολιτικές αρετές, στις οποίες θα έπρεπε να αποβλέπουν όλοι οι πολίτες. Όποιος διαθέτει παρρησία αποδεικνύει πράγματι ότι έχει μια ειδική σχέση με την αλήθεια, που στηρίζεται στο θάρρος και στην ειλικρίνεια, μια ορισμένη σχέση με τη ζωή που συνεπάγεται την ευθύνη και τον κίνδυνο, μιαν αυθεντική επικοινωνία με τους άλλους και με τον εαυτό του που περνάει μέσα από την κριτική και την αυτοκριτική, μια ηθική αντίληψη που αναγνωρίζει την αξία της ελευθερίας και το χρέος να λέει την αλήθεια. Γεννιέται έτσι εκείνος ο πολίτης που είναι ελεύθερος γιατί επιλέγει να μιλάει ανοιχτά και ειλικρινά αντί να εξαπατά το συνομιλητή του με διάφορα ρητορικά τεχνάσματα, γιατί επιλέγει την αλήθεια και όχι τη σιωπή ή το ψέμα, τον κίνδυνο της ζωής αντί για την ασφάλεια, την κριτική αντί για την κολακεία, το ηθικό χρέος αντί για το προσωπικό όφελος ή την παθητικότητα και την αδιαφορία».
Μετα παρρησίας λοιπόν…
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μονοσήμαντη αλήθεια σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, γεγονός που πρέπει να μας οδηγεί στο να είμαστε ανοιχτοί στο ενδεχόμενο να έχει και ο άλλος δίκιο. Αυτό αποτελεί μια πολύ σημαντική δεξιότητα στην οποία εδράζεται η δημιουργικότητα, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως η ικανότητα να εμβαθύνεις στην ουσία ενός πράγματος - κατάστασης και κατόπιν στην ουσία κάποιου άλλου πολύ διαφορετικού και να τα συμπτύξεις για να φτιάξεις ένα εντελώς καινούριο πράγμα – κατάσταση.
Αυτή η αλήθεια τελείως ξένη προς το δογματικό πυρήνα των ιδεολογιών (-ισμων, συμπεριλαμβανομένων και των μονοθεϊστικών θρησκειών), οδήγησε στην επικράτηση μιας νοοτροπίας αποξενωμένης από το πνεύμα του υγιούς σκεπτικισμού (συν-ζήτηση δια-λόγου). Δημιούργησε δηλαδή ανθρώπους πεπεισμένους ότι η δική τους αλήθεια είναι η μοναδική και την οποία διαχρονικά, πολλές φορές κληθήκαν να υπηρετήσουν ασκώντας βία κατά αλλήλων, γεγονός που εξελίχθηκε μέχρι και την φυσική εξόντωση, εκατοντάδων χιλιάδων στην ανθρώπινη διαχρονικότητα.
Η οικειοποίηση του «ανθρωπισμού» από συχνά αντίρροπες ιδεολογίες, τον οδήγησε να μετεξελιχθεί σε ένα μάλλον θολό και ρευστό στόχο, αν αναρωτηθούμε τι σχέση έχει αυτός σήμερα με την αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Ο εκπίπτων ανθρωπισμός του σήμερα, δεν θέτει πλέον τον άνθρωπο στο επίκεντρο της μέριμνας του και δεν αποδέχεται την βαριά ευθύνη που συνδέει τον έναν με τους άλλους ανθρώπους. Άφησαν δε να εδραιωθεί η πεποίθηση ότι ο ανθρωπισμός, αποτελεί εκ γενετής γνώρισμα του ανθρώπου, το οποίο ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να κατακτηθεί. Αν συνέβαινε αυτό με την επικράτηση της σύγχρονης ατομικότητας, δεν θα εξέπιπταν οι ανιδιοτελείς ενέργειες που συγκροτούν το κοινωνικό κεφάλαιο, για να αναδειχθεί ως κεντρική κοινωνική αξία το χρήμα και δομικό της χαρακτηριστικό η διαφθορά, γενικώς κατακριτέα υποκριτικώς, η οποία οδηγεί και σε απάνθρωπες καταστάσεις. Αν συνέβαινε αυτό το ιστορικό δημιούργημα της δυτικής οικονομίας, ο πολυμήχανος επιχειρηματίας δεν θα μετεξελισσόταν σε κερδοσκόπο που εγκαταλείπει την παραγωγική δραστηριότητα για να επιδοθεί στο χρηματιστηριακό κέρδος. Μια μετεξέλιξη υπόβαθρο κάθε οικονομικής κρίσης, που οδηγεί σε απάνθρωπες καταστάσεις.
Στη χώρα μας ο εκπίπτων ανθρωπισμός οδήγησε σε πολιτισμική έκπτωση, συμπαρασύροντας και τον πολιτικό μας πολιτισμό. Όπως ο πολιτισμός έφτασε να αφορά μόνο τα έργα Τέχνης, παραγνωρίζοντας ότι πολιτισμός είναι η ποιότητα και ο κώδικας αξιών που διέπει τις σχέσεις των πολιτών, έτσι και ο πολιτικός πολιτισμός έφτασε να περιορίζεται στον τρόπο δράσης και τα έργα μόνο των πολιτικών και όχι όλων των πολιτών βασισμένων στο ήθος και την ποιότητα των σχέσεων μεταξύ τους. Ο Αριστοτέλης σχετικά αναφέρει ότι δεν υπάρχει ατομική ηθική και ότι αυτή ταυτίζεται με την πολιτική και αναζητείται, όχι σε ατομικές ηθικές πράξεις αλλά στον τρόπο που οργανώνεται η πολιτεία. Η έκπτωση του πολιτικού πολιτισμού στη χώρα μας (αποθέσμιση της κοινωνίας), οδήγησε σε ένα άκρατο ατομικισμό, που ανέδειξε την ατομική εξασφάλιση ως υπέρτατη αξία και οδήγησε στην υποβάθμιση του πολίτη σε ασήμαντο μέρος μιας μάζας (λαός), εύκολα χειραγωγημένης μέσω του λαϊκισμού.
Ο λαϊκισμός, αριστερός, δεξιός, αριστεροδέξιος, εθνολαϊκός στηρίζεται σε αυτή τη μάζα, δίνοντας της χαρακτηριστικά μιας φαντασιακής οντότητας την οποία δομεί και αποδομεί ανάλογα με τις περιστάσεις και τις συγκυρίες, εκθειάζονταν τον πάντα εν όψει εκλογών με το «θα μιλήσει ο λαός».
Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στο άρθρο του «Λαϊκισμός και ολοκληρωτισμός». (Η Καθημερινή / Iδέες, 9/2/14) αναφέρει σχετικά: «Στη σύγχρονη δημοκρατία αντιπροσωπευτική και όχι άμεση, τον δήμο τον έχει αντικαταστήσει ο «λαός» και τον όρο δημαγωγία ο όρος λαϊκισμός. Έννοια πολύ γενική, αφηρημένη, σε αντίθεση με τον δήμο που ήταν αυστηρά προσδιορισμένος, δίνει περιθώρια σε όσους θέλουν να τον επικαλεστούν, να τον πλάσουν κατά βούληση. Στον λαό απευθύνεται η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, στον λαό απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, εν ονόματι του λαού δολοφονούν οι τρομοκράτες, και φιλολαϊκή πολιτική παλεύουν να πείσουν ότι εφαρμόζουν τα κεντρώα κόμματα εξουσίας. Εδώ λαός, εκεί λαός, που είναι ο λαός;. Ένας κωμικός, ο Λάκης Λαζόπουλος, μιλάει εν ονόματι του λαού από τηλεοράσεως και τον χειροκροτούν και γελούν οι προσκεκλημένοι του, που εξ ορισμού, εμφανίζονται ως λαός και εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα».
Τελικό αποτέλεσμα η υποβάθμιση της δημοκρατίας μας γεγονός που καταδεικνύει και το γενικό συμπέρασμα μας δεκαοκτάμηνης έρευνας που διεξήχθη από τον Συνήγορο του Πολίτη το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: «Στην Ελλάδα έχουμε τυφλή εμπιστοσύνη των ατόμων στο οικογενειακό τους περιβάλλον και αμφισβήτηση και καχυποψία στους θεσμούς. Στην Ευρώπη, αντιθέτως, έχουμε χαλαρή εμπιστοσύνη στο οικογενειακό περιβάλλον και ένα επίπεδο διαβούλευσης και ισχυρή εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Στο εξωτερικό οι θεσμοί έχουν και το κύρος και την ηθική. Αυτό που λέμε νόμιμο και ηθικό υπάρχει έξω. Κάτι που είναι νόμιμο δεν μπορεί να μην έχει στοιχεία ηθικής».
Η υποτονική λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών είναι αυτή που επέτρεψε την διατήρηση προνεωτερικών χαρακτηριστικών στην ελληνική κοινωνία, τα οποία και απέτρεψαν τον εκσυγχρονισμό της. Η επιρροή των οικογενειακών και διαπροσωπικών σχέσεων διατηρήθηκε στην άσκηση της πολιτικής, μεταλλασσόμενη δε μετά την Μεταπολίτευση πήρε την μορφή μιας άκρατης κομματικοποίησης, διότι η κοινωνία μας αναγνώρισε – προσέδωσε – ανέχθηκε και οικογενειακά χαρακτηριστικά πέραν των ιδεολογικών στα πολιτικά κόμματα, δημιουργώντας εν τέλει αυτό που ονομάζουμε πελατειακό κράτος. Αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα πολιτικό περιβάλλον που διέπεται από μια εθνική κουλτούρα διεκδίκησης αγαθών σε προσωπικό ή συντεχνιακό επίπεδο, γεγονός που υπονόμευσε συστηματικά το καθολικά συμμετοχικό, δηλαδή το χώρο – μήτρα δημιουργίας και άσκησης πολιτών. Δηλαδή το τυπικό δικαίωμα συμμετοχής που έχουν όλοι οι πολίτες σε επίπεδο κοινών αγαθών και δικαιωμάτων, ωφελούντο καταχρηστικά μεμονωμένα άτομα και συντεχνίες αφήνοντας απ’ έξω αυτούς που είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη να τα ωφεληθούν. Αναδέχθηκε έτσι μια κοινωνία ανθρώπων που τους συνδέουν κοινές επιδιώξεις αλλά όχι κοινή προσπάθεια, με μόνο κοινό σήμερα, τον φόβο μιας οικονομικής κατάρρευσης.
Και μετά λοιπόν…
Κάθε πολίτης έχει την υποχρέωση να ανοίγεται και πάλι στη ζείδωρη ιλύ των ανθρώπων (του λαού), επειδή αντιλαμβάνεται ότι το να μιλάς για το φαινομενικά ανέφικτο είναι ο μόνος γόνιμος τρόπος για να διατηρήσεις την ελπίδα. Επειδή αντιλαμβάνεται ότι «η ιστορία είναι συνάρτηση της ανθρώπινης ποιότητας (όσο κι αν αυτή η ρεαλιστικότατη πιστοποίηση εκνευρίζει την ιστορικο - υλιστική μυωπία) και η ποιότητα στην εξουσία είναι συνάρτηση της κατά κεφαλής καλλιέργειας σε μια κοινωνία, συνάρτηση της επίγνωσης ότι η δημοκρατία είναι άθλημα όχι συνταγές, στόχος προς κατάκτηση όχι σύμβαση κατεργάρηδων». (Χρήστος Γιανναράς).
Επίλογος
Με την μορφή αινίγματος.
Σε ποια χώρα οι πολιτικοί της, αλληλοπαθώς χωρίζονται σε πατριώτες και προδότες εν δυνάμει αργυρώνητοι. Παρουσιάζονται δε ως διφυείς (όχι ιδιοφυείς), επισημαίνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι θα πράξουν ως πολιτικοί και ως άνθρωποι και δίγλωσσοι διότι άλλα λένε στο εσωτερικό της χώρας και άλλα στο εξωτερικό για τη χώρα. «Καθ’ εκάστην» δε ζητούν να μιλήσει ο λαός της τον όποιο θεωρούν ομοιοπαθής τους, δηλαδή εν δυνάμει ασυνείδητο, διότι του ζητούν ψήφο κατασυνειδηση ;
Εάν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, επιτέλους πρέπει μετά παρρησίας να παραδεχθούμε, ότι για να δούμε τα θύματα του πολιτικού μας συστήματος που είναι ταυτόχρονα και συνεργοί του, πρέπει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη.
Seedrinker
Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014
Τρηματώδης παιδαγωγία
Ανοίγουν τα σχολεία: «οδός Ελλήνων, απόντων υπευθύνων»
Όπως έγραψε ο Φροϊντ, το σκοτάδι και η ερημιά βολεύουν μεν, αλλά δεν κάνουν τον ληστή. Αντιστοίχως και τα ομολογημένα τρωτά του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εν μέρει μόνο αιτιολογούν αλλά δεν δικαιολογούν τους δασκάλους για την αποτυχία τους να επιτελέσουν το λειτούργημα τους, εκτός ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων, οι οποίες απλώς υπάρχουν για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.
Απέτυχαν ως λειτουργοί της παιδείας, διότι απέτυχαν να εντρυφήσουν, ή ακόμη χειρότερα απεμπόλησαν την λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, η οποία απαιτεί την ψυχική και ηθική συμμετοχή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επέτυχαν όμως να αλλοτριώσουν ακόμη και την δημοσιο-υπ-αλληλία τους με προσωπικές, συντεχνιακές και πολιτικές σκοπιμότητες, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά την άποψη, ότι τελικά δημόσιος υπάλληλος στη χώρα μας δεν είναι κλάδος εργασίας αλλά τρόπος επιδίωξης μιας καταθλιπτικής εξασφάλισης. Μια πραγματικότητα που στην περίπτωση των δασκάλων στερεί εγκληματικά μια αισιόδοξη προοπτική για την χώρα, εάν αναλογιστούμε τα λόγια του αμερικάνου εκπαιδευτικού Κόλιν Γουϊλκοξ ότι «η διδασκαλία είναι ύψιστη πράξη αισιοδοξίας».
Οι δάσκαλοι, ιδιαίτερα των τελευταίων τάξεων της Αβάθμιας και των τεσσάρων πρώτων τάξεων της Ββάθμιας εκπαίδευσης, είναι αυτοί που αποδεδειγμένα πλέον δεν μπόρεσαν, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, να διαμορφώσουν φρόνημα στους μαθητές, απαξιωμένοι ιδιοβούλως στα μάτια τους.
Και φρόνημα στην εκπαίδευση, σημαίνει αγάπη για την μόρφωση, γεγονός που ήδη από το 1821 είχε επισημάνει ο Χάζλιτ, Γουίλιαμ (William Hazlitt,) αναφέροντας πως «ότι μαθαίνει κανείς χωρίς να το αγαπήσει, χωρίς να το επιθυμήσει και να το κατανοήσει, ακόμη και αν ξόδεψε χρόνο πολύ για να το κατακτήσει, το λησμονεί με την μεγαλύτερη σπουδή και προθυμία».
Και μόρφωση σημαίνει πνευματική και ηθική καλλιέργεια για να αποκτήσει ο αυριανός πολίτης νέα μορφή εύ-μορφη (όμορφη, καλοσχηματισμένη), αναγνωρίζοντας ότι άνθρωποι χωρίς μόρφωση είναι άνθρωποι ά-σχημοι (ασχημάτιστοι ως προσωπικότητες). Διότι αν η μόρφωση θεωρηθεί αποκλειστικά χρηστικό εργαλείο και δεν συνοδεύεται από μια βαθύτερη πνευματικότητα και μια διάθεση ανιδιοτέλειας, τότε συντελεί στην καλύτερη περίπτωση σε ένα όλο και εντονότερο ναρκισσισμό.
Και πνευματική καλλιέργεια, επί το πρακτικότερων, σημαίνει να ενδιαφέρεσαι για τα κάθε λογής παράξενα και καινούρια πράγματα που φέρνει ή ανακαλεί η αλματώδης τεχνολογική πρόοδος σε κάθε τομέα, αλλά παράλληλα να είσαι επιφυλακτικός παρατηρώντας τα «με εχθρική ηρεμία» (Νίτσε). Να προχωράς χωρίς να ζητάς δουλικά την βοήθεια των άλλων με την παραμικρή δυσκολία και τέλος να αποστασιοποιείσαι από τον διάχυτο «εξαθλιωτικό ρεαλισμό» του «έτσι κάνουν και οι άλλοι». «Είναι το μονοπάτι πάνω στο οποίο μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε για το εαυτό μας, ενώ απορροφούμε και την ατμόσφαιρα της εποχής, χωρίς όμως να γινόμαστε θύματα της. Πρόκειται για ένα δρόμο που αποφεύγει όσο μπορεί τα πιο δημοφιλή μέρη κοινωνικοτήτων και συμβιβασμών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο». (Ολιβιέ Ασάγιας).
Και ηθική καλλιέργεια, επί το πρακτικότερων, σημαίνει να εξοπλίζεις τη νόηση σου ώστε να αναγνωρίζει υπαρξιακή ικανοποίηση στη κοινωνική συμβίωση (φιλαλληλία - αλληλεγγύη) ώστε να αντιστέκεσαι στις επιβουλές της λεγόμενης «μοντέρνας αντικειμενικότητας» που μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους αναξιοπρέπειας.
Ως επιστέγασμα δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την χρησμολογική αναφορά του Γούντι Άλεν. «Όλα μου τα προβλήματα ξεκίνησαν με την πρώιμη εκπαίδευση μου. Πήγα σε σχολείο για πνευματικά διαταραγμένους δασκάλους» ώστε σε «ευήκοα ώτα» να αναφέρω την παρότρυνση του αμερικάνου πολιτικού και σατυρικού συγγραφέα Π. Τζ. Ό Ρούρκ. «Ας ξανακαθιερώσουμε την σωματική τιμωρία στα σχολεία και ας τη χρησιμοποιήσουμε στους δασκάλους». (Σχετικά και στις αναρτήσεις. «Το ΑΝΤΙ - Δημόσιος τομέας – Το κοινωνικό κεφάλαιο» της 19/9/2011, «Οι νεοβάρβαροι» της 1/9/2012 και «Miss Violence – Επίλογος» της 28/9/2013).
Επακολούθημα
Η γνώση είναι η πιο δημοκρατική δύναμη
Στην «Ωδή σε ένα ελληνικό αμφορέα» ο Τζόν Κίτς αναφέρει «Αλήθεια είναι ομορφιά, ομορφιά είναι αλήθεια, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζεις στη ζωή». Ετυμολογώντας την λέξη α-λήθεια διαπιστώνουμε ότι το α` (πρώτο – απαραίτητο) στην αναζήτηση της, είναι η άρνηση της λήθης, δηλαδή να μην λησμονούμε το παρελθόν πρόσφατο και μακρινό.
Ο Στέλιος Ράμφος, σχετικά, εντοπίζει ως πηγή των περισσότερων δεινών στη χώρα μας το ότι ζούμε «σε ένα ασάλευτο παρόν», αγνοώντας επιδεικτικά τη ρήση «το παρελθόν διδάσκει το παρόν για το μέλλον». Πολιτικό αποτέλεσμα του να διαμορφώνεται ένα εκλογικό σώμα με «μνήμη χρυσόψαρου», το οποίο κυριολεκτικά αυτοπαραμυθιάζεται, καθιστώντας μέχρι και σήμερα, την συνταγή της υποσχολογίας ως την αλάθητη συνταγή επιτυχίας ενός κόμματος και με οικονομικό αποκύημα την σημερινή οικονομική της κατάσταση (προσπάθεια ανάταξης από προηγηθείσα ελεγχόμενη πτώχευση).
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι η συνέχιση αυτής της κατάστασης στερεί στην κοινωνία μας την δυνατότητα να προσβλέπει σε ένα αισιόδοξο αύριο, ζώντας το σήμερα κυριολεκτικά «τοκίζοντας στην μιζέρια», οδηγώντας μας σε εθνική κατάθλιψη.
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι απεμπολούμε το ευ-τύχημα της προνομιακής μας σχέσης με την αρχαιοελληνική γραμματεία, η οποία μας παρέχει ορυμαγδό αληθινών οδηγιών για τον δρόμο προς την ατομική ευζωία και την λειτουργική κοινωνική συμβίωση.
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι σπουδαία αποσπάσματα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, «κείνται» στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Μέσης Εκπαίδευσης και ως εκ τούτου εγκληματικώς μη «κοινωνούμενα» στους μαθητές της, τους δυνητικούς φορείς κοινωνικής ανανέωσης, μπλοκάρουν την ελπιδοφόρα προοπτική στη χώρα μας.
Προς επίρρωση των ανωτέρω θα αναφερθώ στο βιβλίο της Α`. Γυμνασίου με τίτλο «Ηροδότου Ιστορίες» σε νεοελληνική μετάφραση, παραθέτοντας εννέα από τις επισημάνσεις που αναφέρονται στις ιστορίες του, και ως δέκατη επισήμανση την κατάληξη του προλογικού σημειώματος.
1) Έτσι λοιπόν, Κροίσε, όλα τα πάντα του ανθρώπου βρίσκονται στα χέρια της σύμπτωσης (τύχης / ευ-τυχία, επι-τυχία, από-τυχία).
2) Πολλοί ζάμπλουτοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, αντίθετα πολλοί, κι ας έχουν μέτρια κατάσταση, ευτυχισμένοι.
3) Γιατί κανένας δεν είναι τόσο ανόητος, που, αντί την ειρήνη, να προτιμά τον πόλεμο, γιατί, όσο έχουμε αυτήν, τα παιδιά θάβουν τους πατέρες τους όσο όμως έχουμε εκείνον, οι πατέρες τα παιδιά τους.
4) Ωστόσο δε μου πολυάρεσαν οι μεγάλες σου επιτυχίες, καθότι ξέρω ότι ο Θεός είναι φθονερός […]. Γιατί ως τώρα, απ ότι ξέρω κι έχω ακούσει, δεν υπήρξε κανένας απ’ όσους είχαν πάντοτε επιτυχίες, που δεν κατέρρευσε συθέμελα στο τέλος.
5) Γιατί η ευτυχία που αποχτά τον εξωθεί σε υπεροψία (ύβρη), ενώ ο φθόνος απ’ την ώρα που γεννιέται ο άνθρωπος είναι ριζωμένος μέσα του, κι απ’ την ώρα που κυριεύεται απ’ τα δυο, δεν υπάρχει κακία που να μην την έχει.
6) Αντίθετα, όταν την εξουσία την έχει η πλειονότητα των πολιτών, πρώτα το πολίτευμα έχει το ωραιότερο όνομα, ισονομία, […] γιατί οι πολλοί είναι το παν (την ίδια άποψη θα εκφράσει αργότερα και ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στα «Πολιτικά του», υπερασπιζόμενος την αρχή της καθολικής ψηφοφορίας).
7) Γιατί είναι βέβαια ελεύθεροι, όμως η ελευθερία τους δεν είναι απόλυτη γιατί πάνω τους στέκεται δυνάστης ο νόμος (η ελληνική ελευθερία δεν είναι ασυδοσία ούτε αναρχία, αλλά υπακούει στο νόμο που στέκεται πάνω απ’ όλους και τον οποίο αναγνωρίζουν όλοι).
8) Διαβάτη, μήνυμα να πας στους Λακεδαιμόνιους, σ’ αυτήν εδώ τη γη, πέσαμε και κειτόμαστε στο νόμο τους πιστοί.
9) Λοιπόν, γενικά των ανθρώπων που σκέφτονται λογικά συνήθως πραγματοποιούνται οι επιδιώξεις, για όσους όμως δεν σκέφτονται λογικά, ούτε ο Θεός θέλει να συνταχθεί με τις γνώμες των ανθρώπων.
Δέκατη επισήμανση. Το προλογικό σημείωμα καταλήγει με το «Ελπίζουμε το βιβλίο να βρει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας και, κυρίως, ο Ηρόδοτος μια θέση για πάντα στη καρδιά σας». Ταυτολογώντας με ειλικρίνεια θα το ξαναέγραφα ως «Ελπίζουμε το βιβλίο αυτό να μην το κάψετε, να μην το σκίσετε και να μην το πετάξετε στα σκουπίδια με άλλοθι έναν κάδο ανακύκλωσης, αλλά να το έχετε πάντα στη διάθεση σας και κυρίως ελπίζουμε να βρεθεί δάσκαλος, οδηγός στην κατανόηση του, ώστε να το αγαπήσετε».
«Μην ελπίζεις, δεν έχει πλοίο για σε, δε έχει οδό» (Κ. Καβάφης) διότι οι δάσκαλοι σου ενεργούντες ή σιωπούντες, ψυχόρμητα ιδιοτελώς, προσπαθούν ακόμη και σήμερα, την εποχή της κρίσης, να εξυπηρετήσουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα και εξοφθάλμως κομματικές σκοπιμότητες, αρνούμενοι κάθε αξιολόγηση μαραζωμένοι από την μετριότητα.
Μην ξεχνάς, πέρυσι τέτοια εποχή, οι δάσκαλοι σου αποτελούσαν την «αιχμή του δόρατος» στην προσπάθεια ανατροπής της Κυβέρνησης, αφού προηγουμένως είχαν ξιφουλκήσει μαζί της, προσπαθώντας να σαμποτάρουν τις «Πανελλήνιες» εξετάσεις σου. Είναι αυτοί που εκμεταλλευόμενοι την ανωριμότητα της ηλικίας σου, σε εξωθούσαν στην παράνομη ενέργεια της κατάληψης του σχολείου σου. Υλοποιώντας έτσι την προτροπή του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, του εν δυνάμει πρωθυπουργού, του Τσίπρα, του μικρού στο όνομα, ο οποίος παρευρισκόμενος (πέρυσι) στον «Αγιασμό» Επαγγελματικού Λυκείου της Αθήνας, προέτρεπε τους μαθητές να αντισταθούν, επιχειρώντας έτσι ανενδοίαστα και εισπήδηση στη γονική κηδεμονία.
Μην ξεχνάς οι δάσκαλοι σου είναι αυτοί που μέχρι προσφάτως «έγλειφαν» για αποσπάσεις, αφήνοντας τα σχολεία χωρίς δασκάλους, για να «υπηρετήσουν την πατρίδα» με άλλους πιο «ιδιωτικούς» τρόπους, δηλαδή σε υπηρεσίες αλλότριες προς την διδασκαλία, οι οποίες έφθαναν μέχρι τα γραφεία πολιτικών.
Μην ξεχνάς τέλος ότι οι δάσκαλοι σου, όλα τα προηγούμενα χρόνια εξαντλούσαν την ηκμάδα τους, ακόμη και παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα, εγκλωβισμένοι γενικώς, στην εκβιαστική άντληση προσόδων από ένα άκρως πελατειακό πολιτικό σύστημα. Και το χειρότερο, εκμηδενίζοντας με τις ενέργειες τους την αντίληψη ότι η ουσιαστική ανταμοιβή του δασκάλου δεν πρέπει να προέρχεται από τα «δάνεια του κράτους», αλλά από το σεβασμό που καταφέρνει να εμπνεύσει στους μαθητές του και το κύρος που αποκτά ή έχει στο επαγγελματικό και κοινωνικό του περιβάλλον λόγω του λειτουργήματος του.
Σαν επιδόρπιο
Αναμάρτητος ουδείς, αδιόρθωτα πολλοί
Γαύδος μια χούφτα συμπολίτες. Ορκωμοσία της νέας Δημοτικής Αρχής. Ο παπάς του χωριού αυθαιρετώντας δεν παρίσταται στην ορκωμοσία. Η παπαδιά εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος με την απερχόμενη δημοτική διοίκηση αποχωρεί από την ορκωμοσία με άλλους δυο της αντιπολίτευσης. Και το παπαδοπαίδι; Αυτό βρίσκεται κατηγορούμενο για υπεξαίρεση μεγάλου χρηματικού ποσού από τον Δήμο. Η Περιφερειακή Διοίκηση, ευτυχώς τους καθαίρεσε. Η Εκκλησιαστική Ποιμεναρχία «δυστυχώς περί άλλων τυρβάζει».
Αττική. Ορκωμοσία της νέας Περιφερειακής Αρχής. Η Περιφερειάρχης Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ) και ο Περιφερειακός Σύμβουλος Παφίλης (ΚΚΕ) ορκίζονται με «χειροποίητους» πολιτικούς όρκους. Η μεν Δούρου ορκίζεται στο Σύνταγμα, ο δε Παφίλης και στη λαϊκή κυριαρχία. Και οι δυο απεμπόλησαν να ορκιστούν στους νόμους της Ελληνικής Πολιτείας, δηλαδή στη νομιμότητα. Και πριν «αλέκτωρ λαλήσει…» και οι δυο υποστήριξαν τους δημάρχους που αρνούνται να εφαρμόσουν τον νόμο για την αξιολόγηση, και τον έλεγχο νομιμότητας της μετατροπής των συμβασιούχων υπαλλήλων σε αορίστου χρόνου. Ένα νόμο που πρόσφατα κρίθηκε στα δικαστήρια, άρα έναν δίκαιο νόμο.
Το επίγραμμα Τροϊκανέ, μήνυμα να πας στους Ευρωπαίους: / σ’ αυτήν εδώ την χώρα / πέσαμε στην καταστροφή / γιατί στους νόμους μας απειθούμε.
Seedrinker
Ανοίγουν τα σχολεία: «οδός Ελλήνων, απόντων υπευθύνων»
Όπως έγραψε ο Φροϊντ, το σκοτάδι και η ερημιά βολεύουν μεν, αλλά δεν κάνουν τον ληστή. Αντιστοίχως και τα ομολογημένα τρωτά του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εν μέρει μόνο αιτιολογούν αλλά δεν δικαιολογούν τους δασκάλους για την αποτυχία τους να επιτελέσουν το λειτούργημα τους, εκτός ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων, οι οποίες απλώς υπάρχουν για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.
Απέτυχαν ως λειτουργοί της παιδείας, διότι απέτυχαν να εντρυφήσουν, ή ακόμη χειρότερα απεμπόλησαν την λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, η οποία απαιτεί την ψυχική και ηθική συμμετοχή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επέτυχαν όμως να αλλοτριώσουν ακόμη και την δημοσιο-υπ-αλληλία τους με προσωπικές, συντεχνιακές και πολιτικές σκοπιμότητες, επιβεβαιώνοντας πανηγυρικά την άποψη, ότι τελικά δημόσιος υπάλληλος στη χώρα μας δεν είναι κλάδος εργασίας αλλά τρόπος επιδίωξης μιας καταθλιπτικής εξασφάλισης. Μια πραγματικότητα που στην περίπτωση των δασκάλων στερεί εγκληματικά μια αισιόδοξη προοπτική για την χώρα, εάν αναλογιστούμε τα λόγια του αμερικάνου εκπαιδευτικού Κόλιν Γουϊλκοξ ότι «η διδασκαλία είναι ύψιστη πράξη αισιοδοξίας».
Οι δάσκαλοι, ιδιαίτερα των τελευταίων τάξεων της Αβάθμιας και των τεσσάρων πρώτων τάξεων της Ββάθμιας εκπαίδευσης, είναι αυτοί που αποδεδειγμένα πλέον δεν μπόρεσαν, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, να διαμορφώσουν φρόνημα στους μαθητές, απαξιωμένοι ιδιοβούλως στα μάτια τους.
Και φρόνημα στην εκπαίδευση, σημαίνει αγάπη για την μόρφωση, γεγονός που ήδη από το 1821 είχε επισημάνει ο Χάζλιτ, Γουίλιαμ (William Hazlitt,) αναφέροντας πως «ότι μαθαίνει κανείς χωρίς να το αγαπήσει, χωρίς να το επιθυμήσει και να το κατανοήσει, ακόμη και αν ξόδεψε χρόνο πολύ για να το κατακτήσει, το λησμονεί με την μεγαλύτερη σπουδή και προθυμία».
Και μόρφωση σημαίνει πνευματική και ηθική καλλιέργεια για να αποκτήσει ο αυριανός πολίτης νέα μορφή εύ-μορφη (όμορφη, καλοσχηματισμένη), αναγνωρίζοντας ότι άνθρωποι χωρίς μόρφωση είναι άνθρωποι ά-σχημοι (ασχημάτιστοι ως προσωπικότητες). Διότι αν η μόρφωση θεωρηθεί αποκλειστικά χρηστικό εργαλείο και δεν συνοδεύεται από μια βαθύτερη πνευματικότητα και μια διάθεση ανιδιοτέλειας, τότε συντελεί στην καλύτερη περίπτωση σε ένα όλο και εντονότερο ναρκισσισμό.
Και πνευματική καλλιέργεια, επί το πρακτικότερων, σημαίνει να ενδιαφέρεσαι για τα κάθε λογής παράξενα και καινούρια πράγματα που φέρνει ή ανακαλεί η αλματώδης τεχνολογική πρόοδος σε κάθε τομέα, αλλά παράλληλα να είσαι επιφυλακτικός παρατηρώντας τα «με εχθρική ηρεμία» (Νίτσε). Να προχωράς χωρίς να ζητάς δουλικά την βοήθεια των άλλων με την παραμικρή δυσκολία και τέλος να αποστασιοποιείσαι από τον διάχυτο «εξαθλιωτικό ρεαλισμό» του «έτσι κάνουν και οι άλλοι». «Είναι το μονοπάτι πάνω στο οποίο μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε για το εαυτό μας, ενώ απορροφούμε και την ατμόσφαιρα της εποχής, χωρίς όμως να γινόμαστε θύματα της. Πρόκειται για ένα δρόμο που αποφεύγει όσο μπορεί τα πιο δημοφιλή μέρη κοινωνικοτήτων και συμβιβασμών με τον ένα ή τον άλλο τρόπο». (Ολιβιέ Ασάγιας).
Και ηθική καλλιέργεια, επί το πρακτικότερων, σημαίνει να εξοπλίζεις τη νόηση σου ώστε να αναγνωρίζει υπαρξιακή ικανοποίηση στη κοινωνική συμβίωση (φιλαλληλία - αλληλεγγύη) ώστε να αντιστέκεσαι στις επιβουλές της λεγόμενης «μοντέρνας αντικειμενικότητας» που μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους αναξιοπρέπειας.
Ως επιστέγασμα δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την χρησμολογική αναφορά του Γούντι Άλεν. «Όλα μου τα προβλήματα ξεκίνησαν με την πρώιμη εκπαίδευση μου. Πήγα σε σχολείο για πνευματικά διαταραγμένους δασκάλους» ώστε σε «ευήκοα ώτα» να αναφέρω την παρότρυνση του αμερικάνου πολιτικού και σατυρικού συγγραφέα Π. Τζ. Ό Ρούρκ. «Ας ξανακαθιερώσουμε την σωματική τιμωρία στα σχολεία και ας τη χρησιμοποιήσουμε στους δασκάλους». (Σχετικά και στις αναρτήσεις. «Το ΑΝΤΙ - Δημόσιος τομέας – Το κοινωνικό κεφάλαιο» της 19/9/2011, «Οι νεοβάρβαροι» της 1/9/2012 και «Miss Violence – Επίλογος» της 28/9/2013).
Επακολούθημα
Η γνώση είναι η πιο δημοκρατική δύναμη
Στην «Ωδή σε ένα ελληνικό αμφορέα» ο Τζόν Κίτς αναφέρει «Αλήθεια είναι ομορφιά, ομορφιά είναι αλήθεια, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζεις στη ζωή». Ετυμολογώντας την λέξη α-λήθεια διαπιστώνουμε ότι το α` (πρώτο – απαραίτητο) στην αναζήτηση της, είναι η άρνηση της λήθης, δηλαδή να μην λησμονούμε το παρελθόν πρόσφατο και μακρινό.
Ο Στέλιος Ράμφος, σχετικά, εντοπίζει ως πηγή των περισσότερων δεινών στη χώρα μας το ότι ζούμε «σε ένα ασάλευτο παρόν», αγνοώντας επιδεικτικά τη ρήση «το παρελθόν διδάσκει το παρόν για το μέλλον». Πολιτικό αποτέλεσμα του να διαμορφώνεται ένα εκλογικό σώμα με «μνήμη χρυσόψαρου», το οποίο κυριολεκτικά αυτοπαραμυθιάζεται, καθιστώντας μέχρι και σήμερα, την συνταγή της υποσχολογίας ως την αλάθητη συνταγή επιτυχίας ενός κόμματος και με οικονομικό αποκύημα την σημερινή οικονομική της κατάσταση (προσπάθεια ανάταξης από προηγηθείσα ελεγχόμενη πτώχευση).
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι η συνέχιση αυτής της κατάστασης στερεί στην κοινωνία μας την δυνατότητα να προσβλέπει σε ένα αισιόδοξο αύριο, ζώντας το σήμερα κυριολεκτικά «τοκίζοντας στην μιζέρια», οδηγώντας μας σε εθνική κατάθλιψη.
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι απεμπολούμε το ευ-τύχημα της προνομιακής μας σχέσης με την αρχαιοελληνική γραμματεία, η οποία μας παρέχει ορυμαγδό αληθινών οδηγιών για τον δρόμο προς την ατομική ευζωία και την λειτουργική κοινωνική συμβίωση.
Αυτό που αποτελεί τραγωδία είναι ότι σπουδαία αποσπάσματα της αρχαιοελληνικής γραμματείας, «κείνται» στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Μέσης Εκπαίδευσης και ως εκ τούτου εγκληματικώς μη «κοινωνούμενα» στους μαθητές της, τους δυνητικούς φορείς κοινωνικής ανανέωσης, μπλοκάρουν την ελπιδοφόρα προοπτική στη χώρα μας.
Προς επίρρωση των ανωτέρω θα αναφερθώ στο βιβλίο της Α`. Γυμνασίου με τίτλο «Ηροδότου Ιστορίες» σε νεοελληνική μετάφραση, παραθέτοντας εννέα από τις επισημάνσεις που αναφέρονται στις ιστορίες του, και ως δέκατη επισήμανση την κατάληξη του προλογικού σημειώματος.
1) Έτσι λοιπόν, Κροίσε, όλα τα πάντα του ανθρώπου βρίσκονται στα χέρια της σύμπτωσης (τύχης / ευ-τυχία, επι-τυχία, από-τυχία).
2) Πολλοί ζάμπλουτοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι, αντίθετα πολλοί, κι ας έχουν μέτρια κατάσταση, ευτυχισμένοι.
3) Γιατί κανένας δεν είναι τόσο ανόητος, που, αντί την ειρήνη, να προτιμά τον πόλεμο, γιατί, όσο έχουμε αυτήν, τα παιδιά θάβουν τους πατέρες τους όσο όμως έχουμε εκείνον, οι πατέρες τα παιδιά τους.
4) Ωστόσο δε μου πολυάρεσαν οι μεγάλες σου επιτυχίες, καθότι ξέρω ότι ο Θεός είναι φθονερός […]. Γιατί ως τώρα, απ ότι ξέρω κι έχω ακούσει, δεν υπήρξε κανένας απ’ όσους είχαν πάντοτε επιτυχίες, που δεν κατέρρευσε συθέμελα στο τέλος.
5) Γιατί η ευτυχία που αποχτά τον εξωθεί σε υπεροψία (ύβρη), ενώ ο φθόνος απ’ την ώρα που γεννιέται ο άνθρωπος είναι ριζωμένος μέσα του, κι απ’ την ώρα που κυριεύεται απ’ τα δυο, δεν υπάρχει κακία που να μην την έχει.
6) Αντίθετα, όταν την εξουσία την έχει η πλειονότητα των πολιτών, πρώτα το πολίτευμα έχει το ωραιότερο όνομα, ισονομία, […] γιατί οι πολλοί είναι το παν (την ίδια άποψη θα εκφράσει αργότερα και ο φιλόσοφος Αριστοτέλης στα «Πολιτικά του», υπερασπιζόμενος την αρχή της καθολικής ψηφοφορίας).
7) Γιατί είναι βέβαια ελεύθεροι, όμως η ελευθερία τους δεν είναι απόλυτη γιατί πάνω τους στέκεται δυνάστης ο νόμος (η ελληνική ελευθερία δεν είναι ασυδοσία ούτε αναρχία, αλλά υπακούει στο νόμο που στέκεται πάνω απ’ όλους και τον οποίο αναγνωρίζουν όλοι).
8) Διαβάτη, μήνυμα να πας στους Λακεδαιμόνιους, σ’ αυτήν εδώ τη γη, πέσαμε και κειτόμαστε στο νόμο τους πιστοί.
9) Λοιπόν, γενικά των ανθρώπων που σκέφτονται λογικά συνήθως πραγματοποιούνται οι επιδιώξεις, για όσους όμως δεν σκέφτονται λογικά, ούτε ο Θεός θέλει να συνταχθεί με τις γνώμες των ανθρώπων.
Δέκατη επισήμανση. Το προλογικό σημείωμα καταλήγει με το «Ελπίζουμε το βιβλίο να βρει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας και, κυρίως, ο Ηρόδοτος μια θέση για πάντα στη καρδιά σας». Ταυτολογώντας με ειλικρίνεια θα το ξαναέγραφα ως «Ελπίζουμε το βιβλίο αυτό να μην το κάψετε, να μην το σκίσετε και να μην το πετάξετε στα σκουπίδια με άλλοθι έναν κάδο ανακύκλωσης, αλλά να το έχετε πάντα στη διάθεση σας και κυρίως ελπίζουμε να βρεθεί δάσκαλος, οδηγός στην κατανόηση του, ώστε να το αγαπήσετε».
«Μην ελπίζεις, δεν έχει πλοίο για σε, δε έχει οδό» (Κ. Καβάφης) διότι οι δάσκαλοι σου ενεργούντες ή σιωπούντες, ψυχόρμητα ιδιοτελώς, προσπαθούν ακόμη και σήμερα, την εποχή της κρίσης, να εξυπηρετήσουν τα συντεχνιακά τους συμφέροντα και εξοφθάλμως κομματικές σκοπιμότητες, αρνούμενοι κάθε αξιολόγηση μαραζωμένοι από την μετριότητα.
Μην ξεχνάς, πέρυσι τέτοια εποχή, οι δάσκαλοι σου αποτελούσαν την «αιχμή του δόρατος» στην προσπάθεια ανατροπής της Κυβέρνησης, αφού προηγουμένως είχαν ξιφουλκήσει μαζί της, προσπαθώντας να σαμποτάρουν τις «Πανελλήνιες» εξετάσεις σου. Είναι αυτοί που εκμεταλλευόμενοι την ανωριμότητα της ηλικίας σου, σε εξωθούσαν στην παράνομη ενέργεια της κατάληψης του σχολείου σου. Υλοποιώντας έτσι την προτροπή του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, του εν δυνάμει πρωθυπουργού, του Τσίπρα, του μικρού στο όνομα, ο οποίος παρευρισκόμενος (πέρυσι) στον «Αγιασμό» Επαγγελματικού Λυκείου της Αθήνας, προέτρεπε τους μαθητές να αντισταθούν, επιχειρώντας έτσι ανενδοίαστα και εισπήδηση στη γονική κηδεμονία.
Μην ξεχνάς οι δάσκαλοι σου είναι αυτοί που μέχρι προσφάτως «έγλειφαν» για αποσπάσεις, αφήνοντας τα σχολεία χωρίς δασκάλους, για να «υπηρετήσουν την πατρίδα» με άλλους πιο «ιδιωτικούς» τρόπους, δηλαδή σε υπηρεσίες αλλότριες προς την διδασκαλία, οι οποίες έφθαναν μέχρι τα γραφεία πολιτικών.
Μην ξεχνάς τέλος ότι οι δάσκαλοι σου, όλα τα προηγούμενα χρόνια εξαντλούσαν την ηκμάδα τους, ακόμη και παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα, εγκλωβισμένοι γενικώς, στην εκβιαστική άντληση προσόδων από ένα άκρως πελατειακό πολιτικό σύστημα. Και το χειρότερο, εκμηδενίζοντας με τις ενέργειες τους την αντίληψη ότι η ουσιαστική ανταμοιβή του δασκάλου δεν πρέπει να προέρχεται από τα «δάνεια του κράτους», αλλά από το σεβασμό που καταφέρνει να εμπνεύσει στους μαθητές του και το κύρος που αποκτά ή έχει στο επαγγελματικό και κοινωνικό του περιβάλλον λόγω του λειτουργήματος του.
Σαν επιδόρπιο
Αναμάρτητος ουδείς, αδιόρθωτα πολλοί
Γαύδος μια χούφτα συμπολίτες. Ορκωμοσία της νέας Δημοτικής Αρχής. Ο παπάς του χωριού αυθαιρετώντας δεν παρίσταται στην ορκωμοσία. Η παπαδιά εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος με την απερχόμενη δημοτική διοίκηση αποχωρεί από την ορκωμοσία με άλλους δυο της αντιπολίτευσης. Και το παπαδοπαίδι; Αυτό βρίσκεται κατηγορούμενο για υπεξαίρεση μεγάλου χρηματικού ποσού από τον Δήμο. Η Περιφερειακή Διοίκηση, ευτυχώς τους καθαίρεσε. Η Εκκλησιαστική Ποιμεναρχία «δυστυχώς περί άλλων τυρβάζει».
Αττική. Ορκωμοσία της νέας Περιφερειακής Αρχής. Η Περιφερειάρχης Δούρου (ΣΥΡΙΖΑ) και ο Περιφερειακός Σύμβουλος Παφίλης (ΚΚΕ) ορκίζονται με «χειροποίητους» πολιτικούς όρκους. Η μεν Δούρου ορκίζεται στο Σύνταγμα, ο δε Παφίλης και στη λαϊκή κυριαρχία. Και οι δυο απεμπόλησαν να ορκιστούν στους νόμους της Ελληνικής Πολιτείας, δηλαδή στη νομιμότητα. Και πριν «αλέκτωρ λαλήσει…» και οι δυο υποστήριξαν τους δημάρχους που αρνούνται να εφαρμόσουν τον νόμο για την αξιολόγηση, και τον έλεγχο νομιμότητας της μετατροπής των συμβασιούχων υπαλλήλων σε αορίστου χρόνου. Ένα νόμο που πρόσφατα κρίθηκε στα δικαστήρια, άρα έναν δίκαιο νόμο.
Το επίγραμμα Τροϊκανέ, μήνυμα να πας στους Ευρωπαίους: / σ’ αυτήν εδώ την χώρα / πέσαμε στην καταστροφή / γιατί στους νόμους μας απειθούμε.
Seedrinker
Τρίτη 12 Αυγούστου 2014
Αύγουστος
Καλοκαιρινοί έρωτες, έρωτες χωρίς χειμώνες
Θεσσαλονίκη, Τρίτη 20 Ιουνίου1978 23:03. Σεισμός που συγκλονίζει την πόλη.
Ο τρισυπόστατος καλλιτέχνης (στιχουργός – συνθέτης – ερμηνευτής) Νίκος Παπάζογλου (1948 –2011) στέλνει την σύζυγο του με την κόρη του, για ασφάλεια στην Αμερική και αυτός ανηφορίζει στο χωριό Μούρεσι του Πηλίου, όπου φιλοξενείται από τον ομότεχνο του Διονύση Σαββόπουλο. Εκεί ήταν που χάθηκε σε ένα έρωτα λαβύρινθο, που η μόνη του έξοδος έγραφε «φυγή». Άδραξε τον «μίτο» (της Αριάδνης) και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί συνέθεσε (στίχους, μουσική) τον «Αύγουστο». Μια μπαλάντα για τις αγάπες του συναισθήματος, ερωτική και ψυχική, που τείνουν να μετατρέπουν την ανάγκη σε εξάρτηση.
Το πρώτο «μισό» του τραγουδιού αναφέρεται στην κοπέλα που ερωτεύτηκε και το άλλο «μισό» στην τότε νεογέννητη κόρη του, γεγονός που ευλόγως μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αυτή σηματοδότησε την «φυγή» του. Το τραγούδι στιχουργικά ολοκληρώνεται με μια ευφυέστατη επωδό που συνάδει και με τα δυο «μισά» του, και μουσικά από την δωρική ερμηνεία του δημιουργού που φαντάζει σαν αρχαιοελληνική ωδή.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Μα γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ τη καρδία μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλησιάζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με έπνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ’ αγαπώ μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε και κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το έχει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλησιάζει με φως
φεγγάρι Αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Επίλογος
«Μ’ αρέσει να ρίχνω μποτίλιες στη Θάλασσα»
Γ. Σεφέρης
Εγκαύματα (Ηλίου)
Σπεύδεις οικειοθελώς
εκεί που κινδυνεύεις.
Δεν πρόκειται για ρίσκο
αλλά για συναίνεση.
Άλλωστε εσύ που αδιαφορείς
για τις συνέπειες,
δεν είσαι και αυτός που αδιαφορεί
για τις αιτίες;
Πεφταστέρι (Περσίδες)
Εκεί ψηλά
αστεράκι τη γη κοιτά.
Ζαλίζεται
πέφτει ξαφνικά…
Εδώ στη γη
άνθρωπος που αγαπά
Τον ουρανό (,) κοίτα.
Θα το δει
κάνει μια ευχή
που θα του βγει (;)
Σαν επιδόρπιο
Να θυμηθώ να μην ξεχάσω…τα πολιτικά.
Κύριε Θεοδωράκη
Σήμερα σας παρουσιάζεται η μοναδική ευκαιρία να αποδείξετε ότι δυστυχώς στο DNA των «παλαιών κομμάτων» είναι δομημένος ο λαϊκισμός, ο οποίος αποτελεί και την κύρια τροχοπέδη σε μια πορεία αλλαγής νοοτροπίας στην κοινωνία μας, γεγονός που καθιστά «εξ αρχής» και προβληματική (δυσχεραίνει)την συνεργασία του «Ποταμιού» μαζί τους.
Αυτή η ευκαιρία έχει τίτλο «επαναφορά του πετρελαίου θέρμανσης» και αυτό, διότι θα επαναφέρει εκ νέου, έναν εν δυνάμει παράγοντα ενίσχυσης της «κουλτούρας διαφθοράς» στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Σχετικά επιγραμματικά υπενθυμίζω.
1. Δεν θα υπάρχει πετρελαιοκινητήρας και καυστήρας πετρελαίου επιχείρησης, ιδιαίτερα στην επαρχία, που να μην καταναλώνει πετρέλαιο θέρμανσης.
2. Πριν την κρίση, οι παρουσιαστές ενημερωτικών εκπομπών στην T.V, στο τέλος κάθε θερμικής περιόδου, στερεότυπα ανέφεραν ότι «καταναλώνουμε πετρέλαιο θέρμανσης, σαν να είμαστε χώρα του αρκτικού κύκλου». Γεγονός που σήμερα έχει ξεχαστεί τελείως επιβεβαιώνοντας τον Στέλιο Ράμφο ο οποίος σχετικά αναφέρει ότι «η χώρα μας ζει σε ένα ασάλευτο παρών».
3. Η θέρμανση με ξύλα και ιδιαίτερα σε τζάκι αποτελεί το ακριβότερο είδος θέρμανσης. Η αιθαλομίχλη, θα δημιουργούνταν σε κάθε περίπτωση διότι είναι γέννημα της οικονομικής ανέχειας η οποία οδήγησε στην κατάρρευση του συστήματος κεντρικής θέρμανσης στις περισσότερες πολυκατοικίες των μεγάλων πόλεων, λόγω αδυναμίας καταβολής των κοινοχρήστων, με αποτέλεσμα για θέρμανση να χρησιμοποιείτε σε πολλές περιπτώσεις οτιδήποτε μπορεί να καεί.
4. Συνέπεια με το «στοχευόμενες κινήσεις κοινωνικής αρωγής» σημαίνει αύξηση των δικαιούχων και των παροχών στους δικαιούχους ενίσχυσης για πετρέλαιο θέρμανσης ή ακόμη η παροχή «επιδόματος θέρμανσης» σε όλους τους οικονομικά ασθενέστερους. (το αυτονόητο).
5. Σκανδαλωδώς δόθηκε περίοδος 2 ετών στα διυλιστήρια για να εγκαταστήσουν το σύστημα «εισροών-εκροών» γεγονός που κατήγγειλε και ο κ. Σούρλας.
Τέλος η άποψη μου είναι ότι κύρια «πηγή» του «Ποταμιού» πρέπει να καταστούν οι αστοί – πολίτες, η μόνη ιστορικά προοδευτική δύναμη, μακριά από τους εκπεσώντας – ισμους, οι οποίοι διαχρονικά διαίρεσαν την ανθρωπότητα βασιζόμενοι πλέον στις αρχές ελευθερία – ισότητα – αδερφοσύνη (αλληλεγγύη, φιλαλληλία). Κύρια «κατεύθυνση» του, δεν πρέπει να είναι τόσο η επίτευξη της ενότητας, όσο η κοινή πορεία των διαφορών και η μεταμόρφωση του αυτο – ανόητου των πράξεων που κυριαρχεί στη χώρα μας σε επ – αναστατικό αυτο – νόητο.
6 Αυγούστου 2014
της ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ.
ΣΗΜ. Το «επιδόρπιον» κείμενο αποτελεί το περιεχόμενο e- mail που εστάλη στον κ. Σταύρο Θεοδωράκη και το «Ποτάμι».
Seedrinker
Καλοκαιρινοί έρωτες, έρωτες χωρίς χειμώνες
Θεσσαλονίκη, Τρίτη 20 Ιουνίου1978 23:03. Σεισμός που συγκλονίζει την πόλη.
Ο τρισυπόστατος καλλιτέχνης (στιχουργός – συνθέτης – ερμηνευτής) Νίκος Παπάζογλου (1948 –2011) στέλνει την σύζυγο του με την κόρη του, για ασφάλεια στην Αμερική και αυτός ανηφορίζει στο χωριό Μούρεσι του Πηλίου, όπου φιλοξενείται από τον ομότεχνο του Διονύση Σαββόπουλο. Εκεί ήταν που χάθηκε σε ένα έρωτα λαβύρινθο, που η μόνη του έξοδος έγραφε «φυγή». Άδραξε τον «μίτο» (της Αριάδνης) και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί συνέθεσε (στίχους, μουσική) τον «Αύγουστο». Μια μπαλάντα για τις αγάπες του συναισθήματος, ερωτική και ψυχική, που τείνουν να μετατρέπουν την ανάγκη σε εξάρτηση.
Το πρώτο «μισό» του τραγουδιού αναφέρεται στην κοπέλα που ερωτεύτηκε και το άλλο «μισό» στην τότε νεογέννητη κόρη του, γεγονός που ευλόγως μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι αυτή σηματοδότησε την «φυγή» του. Το τραγούδι στιχουργικά ολοκληρώνεται με μια ευφυέστατη επωδό που συνάδει και με τα δυο «μισά» του, και μουσικά από την δωρική ερμηνεία του δημιουργού που φαντάζει σαν αρχαιοελληνική ωδή.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Μα γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ τη καρδία μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλησιάζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με έπνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ’ αγαπώ μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε και κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το έχει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλησιάζει με φως
φεγγάρι Αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πως μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράκτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Επίλογος
«Μ’ αρέσει να ρίχνω μποτίλιες στη Θάλασσα»
Γ. Σεφέρης
Εγκαύματα (Ηλίου)
Σπεύδεις οικειοθελώς
εκεί που κινδυνεύεις.
Δεν πρόκειται για ρίσκο
αλλά για συναίνεση.
Άλλωστε εσύ που αδιαφορείς
για τις συνέπειες,
δεν είσαι και αυτός που αδιαφορεί
για τις αιτίες;
Πεφταστέρι (Περσίδες)
Εκεί ψηλά
αστεράκι τη γη κοιτά.
Ζαλίζεται
πέφτει ξαφνικά…
Εδώ στη γη
άνθρωπος που αγαπά
Τον ουρανό (,) κοίτα.
Θα το δει
κάνει μια ευχή
που θα του βγει (;)
Σαν επιδόρπιο
Να θυμηθώ να μην ξεχάσω…τα πολιτικά.
Κύριε Θεοδωράκη
Σήμερα σας παρουσιάζεται η μοναδική ευκαιρία να αποδείξετε ότι δυστυχώς στο DNA των «παλαιών κομμάτων» είναι δομημένος ο λαϊκισμός, ο οποίος αποτελεί και την κύρια τροχοπέδη σε μια πορεία αλλαγής νοοτροπίας στην κοινωνία μας, γεγονός που καθιστά «εξ αρχής» και προβληματική (δυσχεραίνει)την συνεργασία του «Ποταμιού» μαζί τους.
Αυτή η ευκαιρία έχει τίτλο «επαναφορά του πετρελαίου θέρμανσης» και αυτό, διότι θα επαναφέρει εκ νέου, έναν εν δυνάμει παράγοντα ενίσχυσης της «κουλτούρας διαφθοράς» στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Σχετικά επιγραμματικά υπενθυμίζω.
1. Δεν θα υπάρχει πετρελαιοκινητήρας και καυστήρας πετρελαίου επιχείρησης, ιδιαίτερα στην επαρχία, που να μην καταναλώνει πετρέλαιο θέρμανσης.
2. Πριν την κρίση, οι παρουσιαστές ενημερωτικών εκπομπών στην T.V, στο τέλος κάθε θερμικής περιόδου, στερεότυπα ανέφεραν ότι «καταναλώνουμε πετρέλαιο θέρμανσης, σαν να είμαστε χώρα του αρκτικού κύκλου». Γεγονός που σήμερα έχει ξεχαστεί τελείως επιβεβαιώνοντας τον Στέλιο Ράμφο ο οποίος σχετικά αναφέρει ότι «η χώρα μας ζει σε ένα ασάλευτο παρών».
3. Η θέρμανση με ξύλα και ιδιαίτερα σε τζάκι αποτελεί το ακριβότερο είδος θέρμανσης. Η αιθαλομίχλη, θα δημιουργούνταν σε κάθε περίπτωση διότι είναι γέννημα της οικονομικής ανέχειας η οποία οδήγησε στην κατάρρευση του συστήματος κεντρικής θέρμανσης στις περισσότερες πολυκατοικίες των μεγάλων πόλεων, λόγω αδυναμίας καταβολής των κοινοχρήστων, με αποτέλεσμα για θέρμανση να χρησιμοποιείτε σε πολλές περιπτώσεις οτιδήποτε μπορεί να καεί.
4. Συνέπεια με το «στοχευόμενες κινήσεις κοινωνικής αρωγής» σημαίνει αύξηση των δικαιούχων και των παροχών στους δικαιούχους ενίσχυσης για πετρέλαιο θέρμανσης ή ακόμη η παροχή «επιδόματος θέρμανσης» σε όλους τους οικονομικά ασθενέστερους. (το αυτονόητο).
5. Σκανδαλωδώς δόθηκε περίοδος 2 ετών στα διυλιστήρια για να εγκαταστήσουν το σύστημα «εισροών-εκροών» γεγονός που κατήγγειλε και ο κ. Σούρλας.
Τέλος η άποψη μου είναι ότι κύρια «πηγή» του «Ποταμιού» πρέπει να καταστούν οι αστοί – πολίτες, η μόνη ιστορικά προοδευτική δύναμη, μακριά από τους εκπεσώντας – ισμους, οι οποίοι διαχρονικά διαίρεσαν την ανθρωπότητα βασιζόμενοι πλέον στις αρχές ελευθερία – ισότητα – αδερφοσύνη (αλληλεγγύη, φιλαλληλία). Κύρια «κατεύθυνση» του, δεν πρέπει να είναι τόσο η επίτευξη της ενότητας, όσο η κοινή πορεία των διαφορών και η μεταμόρφωση του αυτο – ανόητου των πράξεων που κυριαρχεί στη χώρα μας σε επ – αναστατικό αυτο – νόητο.
6 Αυγούστου 2014
της ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ.
ΣΗΜ. Το «επιδόρπιον» κείμενο αποτελεί το περιεχόμενο e- mail που εστάλη στον κ. Σταύρο Θεοδωράκη και το «Ποτάμι».
Seedrinker
Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014
Τηλοψια - κά
τα ποιήματα
τα καλύτερα γράφεις
με τη ζωή σου
τύπου Χαϊκου
ΠΡΩΙ 23/06/2014
Κατεβαίνοντας από τον ουρανό με ένα ελικοφόρο «παρά πέντε» όπως συνάδει στη «Θεά» της πρωινής τηλεοπτικής ζώνης, η παρουσιάστρια της εκπομπής «ΠΡΩΙΝΟ» ΤΟΥ ΑΝΤ1, Φαίη Σκορδά, επανέκαμψε στην εκπομπή της, μετά την απουσία της λόγω της γέννησης του δεύτερου παιδιού της.
Και η κοινοτοπία συνεχίστηκε με αυτά που είπε απευθυνόμενη στους συνεργάτες της και τους τηλεθεατές της… Και μετά, λίγα δευτερόλεπτα σιωπής και το πρόσωπο της άρχισε να φωτίζεται και να λάμπει κόντρα σε μια ηλιόλουστη μέρα.
Και άρχισε να μιλά…
Και άρχισε να μιλά και να πάλλεται η βεβαιότητα ότι μέσα στον εαυτό κάθε γυναίκας υπάρχουν τόποι δυνατότητας που μπορούν να πυροδοτήσουν δυνάμεις δημιουργικότητας. Τόποι δυνατότητας που «είναι σκοτεινοί, διότι είναι αρχαίοι και κρυφοί έχοντας επιζήσει και δυναμώσει` μέσα στο σκοτάδι» (Κατερίνα Σχινά)
Και άρχισε να μιλά και να πάλλεται η βεβαιότητα ότι μητέρα σημαίνει μήτρα, Θάλασσα, γλώσσα, καταγωγή, το ίδιο το λίκνο της πρωτογενούς ταυτότητας.
Και άρχισε να μιλά και αυτολεξεί είπε: «Να σας ευχαριστήσω όλους εσάς για τα υπέροχα μηνύματα αγάπης, για τις ευχές που μου στείλατε. Όπως καταλαβαίνεται αυτές τις στιγμές όλες οι μανούλες καταλαβαίνουν ότι είναι στιγμές αφιέρωσης και αφοσίωσης και γι αυτό το λόγο δεν μπόρεσα να απαντήσω, να μπω στο site, στον προσωπικό μου λογαριασμό στο twitter, να σας απαντήσω. Αλλά από την Παρασκευή που ήμασταν εδώ και μπήκα, είδα τα λόγια αγάπης που μου γράψατε και σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Ήταν πολύ ξεχωριστές αυτές οι στιγμές για μένα. Θέλω να ευχαριστήσω τον ΑΝΤ1 γιατί δεν με πίεσαν οι άνθρωποι καθόλου. Μακάρι όλες οι γυναίκες να έχουνε την δυνατότητα, να έχουνε την άνεση, να είναι μαζί με τα παιδιά τους τον πρώτο καιρό χωρίς να σκέφτονται τίποτα, το οικονομικό, ότι πρέπει να γυρίσουνε στη δουλειά τους, ότι δεν θα βρεθεί κάποιος άλλος πίσω στη θέση τους, να έχουνε βοήθεια. Το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου. Έτσι πρέπει να είναι και ευχαριστώ τον ΑΝΤ1 που μου έδωσε σαράντα μέρες, και σαραντίσαμε, να μείνω με τα αγγελούδια μου. Θέλω να πω σε όλες όσες μας βλέπουν, μου επιτρέπεται να μιλήσω στις γυναίκες, σε εσάς που προσπαθείτε ίσως να κάνετε ένα παιδί, εύχομαι απ’ όλη την ψυχή, με όλο μου το είναι να το καταφέρετε, μέσα από την καρδιά μου. Αν το θέλετε πολύ, εύχομαι τώρα και αν μας βλέπετε και σκέπτεστε και λέτε μωρέ Φαίη μακάρι, μακάρι σε λίγες μέρες να πάρετε μια απάντηση θετική. Σε εσάς που ίσως θα θέλατε ένα δεύτερο να το ζήσετε. Αυτό που λένε οι παλιοί «ένα ίσον κανένα», ισχύει τελικά. Αλλά καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είναι η γυναίκα και ποια είναι η διαφορά της γυναίκας. Δηλαδή εγώ δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου ότι θα είχα τέτοια δύναμη, ψυχική, σωματική να αντέχει όπως όλες σας, αλλά δεν το περίμενα. Μες το μυαλό μου είχα ότι ήμουν το Φαιάκι, αλλά σε προικίζει έτσι ο Θεός και η Φύση που αντέχεις και πρέπει να είσαι δυνατή για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου. Αλλά από την πρώτη στιγμή που γέννησα τον Δημητράκη μας, που ήτανε, ήτανε μαγικό, σκεφτόμουνα ένα πράγμα. Σκεφτόμουνα πως μπορούν αυτές οι μανούλες και τι δύναμη έχουν, οι οποίες γεννούν παιδιά τα οποία θέλουν μεγαλύτερη φροντίδα και έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αυτές οι γυναίκες που πρέπει να είναι πρωί βράδυ πάνω από ένα παιδί, που ίσως να μην τα έχει καταφέρει, που πρέπει να αντιμετωπίζει χίλια δυο προβλήματα. Για αυτές τις μανάδες νομίζω ότι δεν υπάρχουνε λόγια. Στο μυαλό μου είναι συνέχεια αυτές οι ηρωίδες που είναι εκεί δίπλα τους και ίσως να μην έχουν μόνο ένα, να έχουν δύο τρία παιδιά αλλά πρέπει να τα βγάλουν πέρα. Σε εσάς θέλω να αφιερώσω την σημερινή εκπομπή και να σας πω ότι σας θαυμάζουμε, σας αγαπάμε και μακάρι να υπήρχαν τέτοιες συνθήκες στην χώρα που ζούμε, να ήσασταν, να ήσασταν οι ηρωίδες πραγματικά και να είχατε όλα αυτά που χρειάζεστε».
Και σταμάτησε να μιλά και το πρόσωπο της ολόλαμπρο από αυτό που θα ονομάτιζα το «το φώς της ψυχής». Και για δεύτερη φορά ζήλεψα. Το φώς της ψυχής, αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγιγμα της λάσπης του άλλου. Αυτό το ίδιο φώς, σε τέτοια ένταση το είχα ξαναδεί, και πάλι στην τηλεόραση, στα πρόσωπα ανδρών των σωστικών συνεργείων, στον σεισμό της Αθήνας (1999). Τότε ήταν η πρώτη φορά που ζήλεψα. ( Σχετικά με ανάρτηση «Το φώς» της 1ης 11/2010)
Επίλογος
Χαίρε Φαίη, οι μνησίκακοι σε χαιρετούν
ΜΕΣΗΜΕΡΙ 23/06/2014
Καθηλώθηκα μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω την εκπομπή του STAR «Μελέτησε το». Ήμουν ιδιαίτερα περίεργος να ακούσω τα σχετικά, με την επανεμφάνιση της Φαίης Σκορδά, σχόλια. Ιδιαίτερα τα σχόλια μιας πανελίστριας, της Αλεξάνδρας της σοβαροφανούς, «φαν» του Πέτρου Κωστόπουλου και ως εκ τούτου και της πρωινής εκπομπής του MEGA.
Δυστυχώς το θαύμα δεν έγινε. Η πανελίστρια παρουσιάστηκε όπως πάντα εξωτερικά μεγαλο-στηθη αλλά εσωτερικά μικρόκαρδη, διαζευγμένη για πολλοστή φορά με το προφανές, ειδικά όταν σχολιάζει την πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1. Η καταληκτική φράση στο σχόλιο της, «τελικά νικητής είναι ο Κωστόπουλος» προδίδει – επιβεβαιώνει γενικότερα το γεγονός, ότι πολλά από τα τηλεοπτικά σχόλια που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα γίνονται συνειδητά, εξυπηρετώντας ιδιοτέλειες και όχι μόνο από συνοδή βλακεία.
Το ευτύχημα είναι ότι παντού υπάρχουν προσωπικότητες με παράδειγμα την γνήσια λαϊκότροπη, τηλεοπτική Φαίη Σκορδά, για τις οποίες μπορούμε να πούμε, χρησιμοποιώντας τον στίχο του Οδ. Ελύτη δεν «οξειδώθηκα(ν) στη νοτιά των ανθρώπων». Αυτές οι «ανοξείδωτες» προσωπικότητες αποτελούν τα ζωντανά παραδείγματα του ζητούμενου και εξειδικεύοντας, για τους «οξειδωθέντες» περισπούδαστους «δήθεν» της τηλεόρασης. (Σχετικά στις αναρτήσεις το «Αντί - Το κοινωνικό κεφάλαιο» της 19/9/2010 και «Miss Violence - 2η εκπόρευση» της 28/9/2013).
Σαν επιδόρπιο
Άλλο να κοιτάζεις και άλλο να βλέπεις
ΒΡΑΔΥ 23/06/2014
Ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό σκέφτηκα ότι δεν φαντάζει περίεργο, που ευαίσθητα στις «δονήσεις» της «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ» (Υδροχοϊκή) και ως εκ τούτου προάγγελοι – πρωτοπόροι της, είναι άτομα που ανήκουν στο ζώδιο του Υδροχόου. (Η κα Λίτσα Πατέρα τι θα έλεγε σχετικά;). (Σχετική ανάρτηση «Στοχαζόμενος την αστερόσκονη» της 18/1/2013).
τα ποιήματα
τα καλύτερα γράφεις
με τη ζωή σου
τύπου Χαϊκου
ΠΡΩΙ 23/06/2014
Κατεβαίνοντας από τον ουρανό με ένα ελικοφόρο «παρά πέντε» όπως συνάδει στη «Θεά» της πρωινής τηλεοπτικής ζώνης, η παρουσιάστρια της εκπομπής «ΠΡΩΙΝΟ» ΤΟΥ ΑΝΤ1, Φαίη Σκορδά, επανέκαμψε στην εκπομπή της, μετά την απουσία της λόγω της γέννησης του δεύτερου παιδιού της.
Και η κοινοτοπία συνεχίστηκε με αυτά που είπε απευθυνόμενη στους συνεργάτες της και τους τηλεθεατές της… Και μετά, λίγα δευτερόλεπτα σιωπής και το πρόσωπο της άρχισε να φωτίζεται και να λάμπει κόντρα σε μια ηλιόλουστη μέρα.
Και άρχισε να μιλά…
Και άρχισε να μιλά και να πάλλεται η βεβαιότητα ότι μέσα στον εαυτό κάθε γυναίκας υπάρχουν τόποι δυνατότητας που μπορούν να πυροδοτήσουν δυνάμεις δημιουργικότητας. Τόποι δυνατότητας που «είναι σκοτεινοί, διότι είναι αρχαίοι και κρυφοί έχοντας επιζήσει και δυναμώσει` μέσα στο σκοτάδι» (Κατερίνα Σχινά)
Και άρχισε να μιλά και να πάλλεται η βεβαιότητα ότι μητέρα σημαίνει μήτρα, Θάλασσα, γλώσσα, καταγωγή, το ίδιο το λίκνο της πρωτογενούς ταυτότητας.
Και άρχισε να μιλά και αυτολεξεί είπε: «Να σας ευχαριστήσω όλους εσάς για τα υπέροχα μηνύματα αγάπης, για τις ευχές που μου στείλατε. Όπως καταλαβαίνεται αυτές τις στιγμές όλες οι μανούλες καταλαβαίνουν ότι είναι στιγμές αφιέρωσης και αφοσίωσης και γι αυτό το λόγο δεν μπόρεσα να απαντήσω, να μπω στο site, στον προσωπικό μου λογαριασμό στο twitter, να σας απαντήσω. Αλλά από την Παρασκευή που ήμασταν εδώ και μπήκα, είδα τα λόγια αγάπης που μου γράψατε και σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Ήταν πολύ ξεχωριστές αυτές οι στιγμές για μένα. Θέλω να ευχαριστήσω τον ΑΝΤ1 γιατί δεν με πίεσαν οι άνθρωποι καθόλου. Μακάρι όλες οι γυναίκες να έχουνε την δυνατότητα, να έχουνε την άνεση, να είναι μαζί με τα παιδιά τους τον πρώτο καιρό χωρίς να σκέφτονται τίποτα, το οικονομικό, ότι πρέπει να γυρίσουνε στη δουλειά τους, ότι δεν θα βρεθεί κάποιος άλλος πίσω στη θέση τους, να έχουνε βοήθεια. Το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου. Έτσι πρέπει να είναι και ευχαριστώ τον ΑΝΤ1 που μου έδωσε σαράντα μέρες, και σαραντίσαμε, να μείνω με τα αγγελούδια μου. Θέλω να πω σε όλες όσες μας βλέπουν, μου επιτρέπεται να μιλήσω στις γυναίκες, σε εσάς που προσπαθείτε ίσως να κάνετε ένα παιδί, εύχομαι απ’ όλη την ψυχή, με όλο μου το είναι να το καταφέρετε, μέσα από την καρδιά μου. Αν το θέλετε πολύ, εύχομαι τώρα και αν μας βλέπετε και σκέπτεστε και λέτε μωρέ Φαίη μακάρι, μακάρι σε λίγες μέρες να πάρετε μια απάντηση θετική. Σε εσάς που ίσως θα θέλατε ένα δεύτερο να το ζήσετε. Αυτό που λένε οι παλιοί «ένα ίσον κανένα», ισχύει τελικά. Αλλά καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είναι η γυναίκα και ποια είναι η διαφορά της γυναίκας. Δηλαδή εγώ δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου ότι θα είχα τέτοια δύναμη, ψυχική, σωματική να αντέχει όπως όλες σας, αλλά δεν το περίμενα. Μες το μυαλό μου είχα ότι ήμουν το Φαιάκι, αλλά σε προικίζει έτσι ο Θεός και η Φύση που αντέχεις και πρέπει να είσαι δυνατή για να μεγαλώσεις τα παιδιά σου. Αλλά από την πρώτη στιγμή που γέννησα τον Δημητράκη μας, που ήτανε, ήτανε μαγικό, σκεφτόμουνα ένα πράγμα. Σκεφτόμουνα πως μπορούν αυτές οι μανούλες και τι δύναμη έχουν, οι οποίες γεννούν παιδιά τα οποία θέλουν μεγαλύτερη φροντίδα και έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Αυτές οι γυναίκες που πρέπει να είναι πρωί βράδυ πάνω από ένα παιδί, που ίσως να μην τα έχει καταφέρει, που πρέπει να αντιμετωπίζει χίλια δυο προβλήματα. Για αυτές τις μανάδες νομίζω ότι δεν υπάρχουνε λόγια. Στο μυαλό μου είναι συνέχεια αυτές οι ηρωίδες που είναι εκεί δίπλα τους και ίσως να μην έχουν μόνο ένα, να έχουν δύο τρία παιδιά αλλά πρέπει να τα βγάλουν πέρα. Σε εσάς θέλω να αφιερώσω την σημερινή εκπομπή και να σας πω ότι σας θαυμάζουμε, σας αγαπάμε και μακάρι να υπήρχαν τέτοιες συνθήκες στην χώρα που ζούμε, να ήσασταν, να ήσασταν οι ηρωίδες πραγματικά και να είχατε όλα αυτά που χρειάζεστε».
Και σταμάτησε να μιλά και το πρόσωπο της ολόλαμπρο από αυτό που θα ονομάτιζα το «το φώς της ψυχής». Και για δεύτερη φορά ζήλεψα. Το φώς της ψυχής, αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγιγμα της λάσπης του άλλου. Αυτό το ίδιο φώς, σε τέτοια ένταση το είχα ξαναδεί, και πάλι στην τηλεόραση, στα πρόσωπα ανδρών των σωστικών συνεργείων, στον σεισμό της Αθήνας (1999). Τότε ήταν η πρώτη φορά που ζήλεψα. ( Σχετικά με ανάρτηση «Το φώς» της 1ης 11/2010)
Επίλογος
Χαίρε Φαίη, οι μνησίκακοι σε χαιρετούν
ΜΕΣΗΜΕΡΙ 23/06/2014
Καθηλώθηκα μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω την εκπομπή του STAR «Μελέτησε το». Ήμουν ιδιαίτερα περίεργος να ακούσω τα σχετικά, με την επανεμφάνιση της Φαίης Σκορδά, σχόλια. Ιδιαίτερα τα σχόλια μιας πανελίστριας, της Αλεξάνδρας της σοβαροφανούς, «φαν» του Πέτρου Κωστόπουλου και ως εκ τούτου και της πρωινής εκπομπής του MEGA.
Δυστυχώς το θαύμα δεν έγινε. Η πανελίστρια παρουσιάστηκε όπως πάντα εξωτερικά μεγαλο-στηθη αλλά εσωτερικά μικρόκαρδη, διαζευγμένη για πολλοστή φορά με το προφανές, ειδικά όταν σχολιάζει την πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1. Η καταληκτική φράση στο σχόλιο της, «τελικά νικητής είναι ο Κωστόπουλος» προδίδει – επιβεβαιώνει γενικότερα το γεγονός, ότι πολλά από τα τηλεοπτικά σχόλια που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα γίνονται συνειδητά, εξυπηρετώντας ιδιοτέλειες και όχι μόνο από συνοδή βλακεία.
Το ευτύχημα είναι ότι παντού υπάρχουν προσωπικότητες με παράδειγμα την γνήσια λαϊκότροπη, τηλεοπτική Φαίη Σκορδά, για τις οποίες μπορούμε να πούμε, χρησιμοποιώντας τον στίχο του Οδ. Ελύτη δεν «οξειδώθηκα(ν) στη νοτιά των ανθρώπων». Αυτές οι «ανοξείδωτες» προσωπικότητες αποτελούν τα ζωντανά παραδείγματα του ζητούμενου και εξειδικεύοντας, για τους «οξειδωθέντες» περισπούδαστους «δήθεν» της τηλεόρασης. (Σχετικά στις αναρτήσεις το «Αντί - Το κοινωνικό κεφάλαιο» της 19/9/2010 και «Miss Violence - 2η εκπόρευση» της 28/9/2013).
Σαν επιδόρπιο
Άλλο να κοιτάζεις και άλλο να βλέπεις
ΒΡΑΔΥ 23/06/2014
Ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό σκέφτηκα ότι δεν φαντάζει περίεργο, που ευαίσθητα στις «δονήσεις» της «ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ» (Υδροχοϊκή) και ως εκ τούτου προάγγελοι – πρωτοπόροι της, είναι άτομα που ανήκουν στο ζώδιο του Υδροχόου. (Η κα Λίτσα Πατέρα τι θα έλεγε σχετικά;). (Σχετική ανάρτηση «Στοχαζόμενος την αστερόσκονη» της 18/1/2013).
Δευτέρα 23 Ιουνίου 2014
11 φωτοβολίδες
Πότε θα τρομάξουμε από τις
συνέπειες των επιλογών μας;
Καθημερινά ως λαός, αποδεικνύουμε ότι υιοθετώντας με παιδαριώδη αφέλεια κάθε ηλίθια «πληροφορία», αυτοβούλως συσκοτίζουμε την πραγματικότητα μας. Αποτέλεσμα να καταλήγουμε εύκολα, λόγω των ανύπαρκτων αντιστάσεων μας, παθητικά αθύρματα της κάθε χειραγώγησης, της εσκεμμένης φημολογίας, της συνεχούς εξαπάτησης από συνθηματολογίες, με απτή συνέπεια αυτήν την εποχή, της κρίσης, να τοκίζουμε συνεχώς στη μιζέρια. Αυτή η ανάρτηση αφ’ ενός με βοηθά στη συνειδητοποίηση πρόσφατων γεγονότων, αφ’ ετέρου φιλοδοξεί με τις «φωτοβολίδες» της, να φωτίσει κάπως την πραγματικότητα σας και για όλους μας να αποτελέσει την προτροπή να ερωτοτροπήσουμε αυτό το καλοκαίρι και με την εφυΐα.
1. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στην χώρα μας επικαιροποίησαν την εντολή για συνέχιση του ενωτικού δρόμου στη διακυβέρνηση της χώρας. Μας προτρέπει επίσης να υπογράψουμε επιτέλους και ένα «μνημόνιο εσωτερικού», αυτό της συνεργασίας για να «αυτοχρηματοδοτήσουμε» την ευζωία στη χώρα μας. Ως τότε η λειτουργικότητα του «πρίμ» των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα των βουλευτικών εκλογών, παρουσιάζεται ως αναντίρρητη, διότι ενεργεί υποστηρικτικά, στο πρώιμο στάδιο δημιουργίας κουλτούρας συνεργασίας που διανύουμε στη διακυβέρνηση της χώρας.
2. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών πανευρωπαϊκά, διέψευσαν τις προσδοκίες των αιθεροβαμώνων για επικείμενη άνοδο Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Δηλαδή με την άνοδο της συστημικής ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικιστών. Στη χώρα μας κατά παράδοση, τα συμβάντα εκδηλώνονται με την χειρότερη μορφή τους. Το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής αναδείχθηκε τρίτο κόμμα με 9, 4%, επιβεβαιώνοντας την δυναμική του, που σχηματοποιήθηκε μέσα από τα «γιαουρτώματα» πολιτικών αντιπάλων από οπαδούς του τότε «μικρού» ΣΥΡΙΖΑ, το κίνημα του «δεν πληρώνω» και στους κόλπους των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος.
3. Στη χώρα μας υπάρχει η αδήριτος ανάγκη να εμπεδωθεί η αντίληψη, ότι η Δημοκρατία που βιώνουμε είναι το μόνο σύστημα που επιτρέπει την πολυφωνία και προστατεύει τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, με αντάλλαγμα την συναίνεση τους ως προς τις θεμελιώδεις αρχές του συστήματος, με βασικότερες την δια-λόγου αναζήτηση συνεργασιών και την νομιμότητα. Από τον βαθμό της συναίνεσης που επιτυγχάνεται εξαρτάται και η ποιότητα της, όταν δε αυτή αποκλείεται κατά περίπτωση, για να εξυπηρετηθούν οι προτεραιότητες ακραίων θέσεων, τότε η λειτουργία της καθίσταται προβληματική, με επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας. Αποτελεί επίσης αδήριτο ανάγκη, η αριστερά να εγκαταλείψει την αντίληψη, ότι μόνη αυτή υπηρετεί τα συμφέροντα του «απλού λαού», ενώ οι άλλοι υπηρετούν συλλήβδην τα ιδιοτελή σχέδια του κεφαλαίου και των ξένων, κατασκευάζοντας μια εικονική πραγματικότητα η οποία αποκλείει τη συναίνεση μέσω της δια-λόγου συν-ζήτησης.
4. Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει την ανατροπή της Κυβέρνησης με τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών (3 κάλπες μια ψήφος, ανατροπή) τον οδήγησε στην επικαιροποίηση της διχαστικής γραμμής, συμπληρώνοντας τα μνημόνια με την επικείμενη Προεδρική εκλογή (αρχές του 2015). Προσπαθεί δηλαδή να μετατρέψει μια εκλογή που προωθεί την πολιτική συναίνεση, σε πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης και μάλιστα με αντισυνταγματικούς όρους, μιας και η ψήφος εμπιστοσύνης απαιτεί 151 ψήφους βουλευτών, ενώ η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας τουλάχιστον 180 ψήφους. Η πρόσφατη δήλωση Τσίπρα «και τον Θεό να προτείνουν για Πρόεδρο εμείς δεν θα τον ψηφίσουμε» μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι μπορεί πρόωρα, να έχει προσβληθεί από το «σύνδρομο της ύβρεως» όπως αυτό περιγράφεται από τον βρετανό Άγγλο πολιτικό Λόρδο Ντέϊβιντ Όουεν στο βιβλίο του «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία». Σχετικά ο καθηγητής ψυχιατρικής Νίκανδρος Μπούρας, αναφέρει «μερικοί ηγέτες εμφανίζουν μεγάλη οίηση, γίνονται αλαζονικοί, αυθάδεις και περιφρονητικοί, θεωρώντας τους εαυτούς τους υπεράνω κάθε εξουσίας». Μια περιγραφή που μας επιτρέπει, με τα βεβαιότητας πλέον, να θεωρήσουμε ως πάσχοντα τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Απόδειξη το πολύ σοβαρό δίλλημα που έθεσε με σκοπό την πολιτική του επιβίωση, εν όψει των ευρωεκλογών. Αυτό λέει περίπου τα ακόλουθα, αν το ποσοστό του πολιτικού σχηματισμού της Ελιάς, και εννοεί τον εαυτό του, είναι χαμηλό θα πάψω να μετέχω στην Κυβέρνηση. Ο ηπιότερος χαρακτηρισμός για το προεκλογικό δίλημμα του Βενιζέλου και τα μετεκλογικά «παιχνίδια» του Τσίπρα με την Προεδρική εκλογή είναι πολιτικός αριβισμός. Αυτός δυνητικώς μπορεί να οδηγήσει σε μια περιπετειώδη και πιθανότατα επαναλαμβανόμενη προεκλογική περίοδο, την οποία οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν θέλουν, με άγνωστες συνέπειες για την χώρα, όταν ύστερα από τόσες θυσίες άρχισε να αχνοφαίνεται «το φώς στην άκρη του τούνελ».
5. Ότι η ακρισία αποτελεί την εθνική μας νόσο, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που δεν εκλέξαμε. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν επανεκλέξαμε κανέναν από τους απερχόμενους ευρωβουλευτές, οι οποίοι στην πλειονότητα τους, κατά γενική ομολογία, θεωρούνται επιτυχημένοι. Σχετικά και σχηματικά θα αναφερθώ στην θριαμβευτική εκλογή του 92χρονου Μανώλη Γλέζου, στον οποίο δεν επιτρέπεται για λόγους υγείας να ταξιδέψει με αεροπλάνο και στον υπερτεστοστερονούχο ποδοσφαιριστή, πρώην αρχηγό της Εθνικής Ελλάδος, Θοδωρή Ζαγοράκη. Δυστυχώς εμείς οι Έλληνες παρουσιαζόμαστε ως ανεπαρκείς να λειτουργήσουμε ως πολίτες διότι αποδεικνυόμαστε εκ των πραγμάτων, ανίκανοι να κρίνουμε (διακρίνουμε – συγκρίνουμε) ποιότητες, να ξεχωρίσουμε τι πραγματικά μας συμφέρει και τι μας βλάπτει. Το να έχει μειωθεί εντυπωσιακά η ικανότητα του λαού μας να αξιολογήσει τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν την διαχείριση της ζωής τους, αποτελεί το φυσικό επακόλουθο, του ότι στη χώρα μας, η λέξη αξιολόγηση στο πτωχευμένο δημόσιο τομέα της, αντηχεί ως εξύβριση των ιερών και των οσίων του έθνους (βλασφημία).
6. Σήμερα που άρχισε να θεωρείτε η πόλη ως ακρογωνιαίος λίθος, ενός νέου μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης, διότι δύναται να αποτελέσει το θερμοκήπιο της συμμετοχικής δημοκρατίας, της συλλογικότητας και της συναίνεσης, ο λαός του Βόλου επέλεξε για Δήμαρχο του, στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, έναν υπόδικο για απάτη, μάνατζερ νυχτερινών κέντρων και τραγουδιστών, τον Αχιλλέα Μπέο.
7. Η πολιτική υποστήριξη – εκμετάλλευση από τον ΣΥΡΙΖΑ, των συνεχιζόμενων αντιδράσεων των σε διαθεσιμότητα ευρισκομένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, επαναφέρει στη μνήμη μας το «αριστερό σόου» με τους λαθρομετανάστες, που έστησε ο ίδιος ο πολιτικός χώρος στις αρχές του 2011. Ένα γεγονός που συγκλόνισε τότε την χώρα, με την απεργία πείνας 300 μεταναστών, το οποίο ανέδειξε ότι το μεταναστευτικό δεν λύνεται με «αριστερά» πυροτεχνήματα, μιας κι όταν έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας, οι «νικητές» έγιναν και πάλι οι αλλοδαποί χωρίς χαρτιά, εκ των οποίων οι περισσότεροι σήμερα έχουν εγκαταλείψει την χώρα μας. Αριστερά πυροτεχνήματα, που όπως αποδείχθηκε στις εκλογές του 2012, το μόνο τους αποτέλεσμα ήταν να πυροδοτήσουν την δυναμική της Χρυσής Αυγής.
8. Το μικρόβιο του λαϊκισμού προσέβαλε την προσφάτως ανασχηματισθείσα Κυβέρνηση με φορέα τον Υπουργό Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδο. Αυτός, με το που ανάλαβε, αμφισβήτησε την εν εξελίξει διαδικασία διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων, η οποία αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση, δημιουργώντας και τους πρώτους ενδοκυβερνητικούς τριγμούς. Και αυτό την περίοδο που η χώρα μας για πρώτη φορά με αυξημένη αξιοπιστία, λόγω πρωτογενούς πλεονάσματος, καλείτε να διαπραγματευτεί με τους εταίρους μας, στην Έυρωπαϊκή Ένωση την πιστοποίηση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους της. Λαϊκίστικη κυβερνητική επιδίωξη αποτελεί και η ανακίνηση του θέματος για χαμηλότερη φορολόγηση του πετρελαίου για θέρμανση, η οποία θα επαναφέρει εκ νέου, έναν εν δυνάμει παράγοντα ενίσχυσης της «κουλτούρας διαφθοράς» στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, τορπιλίζοντας την προσπάθεια, αυτήν που γενικώς αναφέρεται ως αλλαγή νοοτροπίας (σχετικά και στην ανάρτηση της 31/8/13 «‘Εν θερμώ»).
9. Στη χώρα μας είμαστε ιδιαίτερα επιρρεπείς στις θεωρίες συνομωσίας στην προσπάθεια μας να ερμηνεύσουμε τα τεκταινόμενα και ειδικότερα για να κατανοήσουμε πολλές από τις προβληματικές εφαρμογές του αυτονόητου στην κρατική μηχανή – δημόσια διοίκηση. Πριν μπείτε στον πειρασμό να ενδώσετε σε κάποια από αυτές τις θεωρίες, αναζητήστε την ερμηνεία του γεγονότος στην ανθρώπινη βλακεία – ανικανότητα. Πρόσφατη επιβεβαίωση η διανομή του «κοινωνικού επιδόματος» από την αναδιανομή μέρους του πρωτογενούς πλεονάσματος. Ένα μέτρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαφώς υπέρ της κυβέρνησης, μετατράπηκε σε μπούμερανγκ, διότι έγινε κακώς υπολογισμός και ορίστηκαν κριτήρια για τους δικαιούχους, που άφηναν αδιάθετο σχεδόν το μισό ποσόν, προκαλώντας αντιδράσεις και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.
10. Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκαμπριέλ υποστήριξε πως η Ελλάδα είναι χώρα πουν εμπίπτει περισσότερο στην αρμοδιότητα της Παγκόσμιας Τράπεζας και λιγότερο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «Η φράση εξισώνει την Ελλάδα με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, καθώς η Παγκόσμια Τράπεζα ασχολείται με την κατασκευή υποδομών, την ανάπτυξη θεσμών και γενικώς το κτίσιμο κρατών» επεξηγεί σχετικά σε άρθρο του ο Λ. Παπαχελάς. Είθε η δήλωση αυτή να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε πως στο εξωτερικό έτσι αντιστοιχούν αυτό που εμείς αυτάρεσκα αποκαλούμε «ελληνική ιδιαιτερότητα». Η ελληνική ιδιαιτερότητα είναι που μας επιτρέπει να συζητούμε στα σοβαρά αν οι πολίτες έχουν υποχρέωση εφαρμογής των νόμων. Η ελληνική ιδιαιτερότητα είναι που δεν μας επιτρέπει να απελευθερώσουμε την εσωτερική αγορά, να βρούμε λύσεις για τα σκουπίδια κ.λ.π., αλλά επιτρέπει την τρομοκρατία να επιβιώνει σαράντα χρόνια και ένα απεχθές ναζιστικό μόρφωμα να λαμβάνει διψήφια ποσοστά στις εκλογές, ενώ σχεδόν παντού στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει οικονομική λιτότητα. Όλοι οι λαοί έχουν την ιδιαιτερότητα τους αλλά μόνο σε εμάς έχει μετεξελιχθεί σε «ελληνική νοσηρότητα». Η λυσιτελής αντιμετώπιση αυτής της νοσηρότητας, θα επέλθει αν κατορθώσουμε να μπολιάσουμε την κουλτούρα συναισθήματος που μας χαρακτηρίζει (διαφεντεύει) με της κουλτούρα της λογικής αντιμετώπισης των πραγμάτων. Πρέπει δηλαδή να νοηματοδοτήσουμε την πορεία της χώρας με οδηγό την βούληση και την κρίση μας και όχι το συναίσθημα και την επιθυμία μας, διότι κάθε ιδεολογική επιλογή είναι ψευδής. Πρέπει να μαθουμε επίσης να ζούμε την ψυχή μας στο νέο (σύνθετο) πολιτισμικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πριν πληθύνουν επικίνδυνα, εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ελληνική ιδιαιτερότητα δεν έχει θέση σε αυτήν.
ΕΝΔΕΚΑΤΗ και τελευταία φωτοβολίδα ο όρος ετερο-δοσο-ληψία. Δημιουργήθηκε από τον Θεοδόση Τάσιο για να καταδείξει ότι σε κάθε παράνομη δοσοληψία, ευθύνη δεν φέρει μόνο ο ενεργητικός παράγοντας της, αλλά και ο παθητικός. Μια φωτοβολίδα υπενθύμιση, του ότι υπάρχει συνυπευθυνότητα αν δεν εκδίδονται οι νόμιμες αποδείξεις για τα έξοδα των καλοκαιρινών σας διακοπών.
ΣΗΜ. Με αφορμή το 20ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που διεξάγεται στην Βραζιλία, από τις 12 Ιουνίου – 13 Ιουλίου, σχετικά για το ΜΟΥΝΤΙΑΛ μπορείτε να βρείτε στην ανάρτηση της 2/7//10 με τίτλο «Μπάλα είναι...και γυρίζει».
Seedrinker
Πότε θα τρομάξουμε από τις
συνέπειες των επιλογών μας;
Καθημερινά ως λαός, αποδεικνύουμε ότι υιοθετώντας με παιδαριώδη αφέλεια κάθε ηλίθια «πληροφορία», αυτοβούλως συσκοτίζουμε την πραγματικότητα μας. Αποτέλεσμα να καταλήγουμε εύκολα, λόγω των ανύπαρκτων αντιστάσεων μας, παθητικά αθύρματα της κάθε χειραγώγησης, της εσκεμμένης φημολογίας, της συνεχούς εξαπάτησης από συνθηματολογίες, με απτή συνέπεια αυτήν την εποχή, της κρίσης, να τοκίζουμε συνεχώς στη μιζέρια. Αυτή η ανάρτηση αφ’ ενός με βοηθά στη συνειδητοποίηση πρόσφατων γεγονότων, αφ’ ετέρου φιλοδοξεί με τις «φωτοβολίδες» της, να φωτίσει κάπως την πραγματικότητα σας και για όλους μας να αποτελέσει την προτροπή να ερωτοτροπήσουμε αυτό το καλοκαίρι και με την εφυΐα.
1. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών στην χώρα μας επικαιροποίησαν την εντολή για συνέχιση του ενωτικού δρόμου στη διακυβέρνηση της χώρας. Μας προτρέπει επίσης να υπογράψουμε επιτέλους και ένα «μνημόνιο εσωτερικού», αυτό της συνεργασίας για να «αυτοχρηματοδοτήσουμε» την ευζωία στη χώρα μας. Ως τότε η λειτουργικότητα του «πρίμ» των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα των βουλευτικών εκλογών, παρουσιάζεται ως αναντίρρητη, διότι ενεργεί υποστηρικτικά, στο πρώιμο στάδιο δημιουργίας κουλτούρας συνεργασίας που διανύουμε στη διακυβέρνηση της χώρας.
2. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών πανευρωπαϊκά, διέψευσαν τις προσδοκίες των αιθεροβαμώνων για επικείμενη άνοδο Ευρωπαϊκής Αριστεράς, με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Δηλαδή με την άνοδο της συστημικής ευρωπαϊκής ακροδεξιάς και του ευρωσκεπτικιστών. Στη χώρα μας κατά παράδοση, τα συμβάντα εκδηλώνονται με την χειρότερη μορφή τους. Το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής αναδείχθηκε τρίτο κόμμα με 9, 4%, επιβεβαιώνοντας την δυναμική του, που σχηματοποιήθηκε μέσα από τα «γιαουρτώματα» πολιτικών αντιπάλων από οπαδούς του τότε «μικρού» ΣΥΡΙΖΑ, το κίνημα του «δεν πληρώνω» και στους κόλπους των «αγανακτισμένων» της πλατείας Συντάγματος.
3. Στη χώρα μας υπάρχει η αδήριτος ανάγκη να εμπεδωθεί η αντίληψη, ότι η Δημοκρατία που βιώνουμε είναι το μόνο σύστημα που επιτρέπει την πολυφωνία και προστατεύει τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, με αντάλλαγμα την συναίνεση τους ως προς τις θεμελιώδεις αρχές του συστήματος, με βασικότερες την δια-λόγου αναζήτηση συνεργασιών και την νομιμότητα. Από τον βαθμό της συναίνεσης που επιτυγχάνεται εξαρτάται και η ποιότητα της, όταν δε αυτή αποκλείεται κατά περίπτωση, για να εξυπηρετηθούν οι προτεραιότητες ακραίων θέσεων, τότε η λειτουργία της καθίσταται προβληματική, με επιπτώσεις στο σύνολο της κοινωνίας. Αποτελεί επίσης αδήριτο ανάγκη, η αριστερά να εγκαταλείψει την αντίληψη, ότι μόνη αυτή υπηρετεί τα συμφέροντα του «απλού λαού», ενώ οι άλλοι υπηρετούν συλλήβδην τα ιδιοτελή σχέδια του κεφαλαίου και των ξένων, κατασκευάζοντας μια εικονική πραγματικότητα η οποία αποκλείει τη συναίνεση μέσω της δια-λόγου συν-ζήτησης.
4. Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει την ανατροπή της Κυβέρνησης με τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών και των ευρωεκλογών (3 κάλπες μια ψήφος, ανατροπή) τον οδήγησε στην επικαιροποίηση της διχαστικής γραμμής, συμπληρώνοντας τα μνημόνια με την επικείμενη Προεδρική εκλογή (αρχές του 2015). Προσπαθεί δηλαδή να μετατρέψει μια εκλογή που προωθεί την πολιτική συναίνεση, σε πρόταση μομφής κατά της Κυβέρνησης και μάλιστα με αντισυνταγματικούς όρους, μιας και η ψήφος εμπιστοσύνης απαιτεί 151 ψήφους βουλευτών, ενώ η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας τουλάχιστον 180 ψήφους. Η πρόσφατη δήλωση Τσίπρα «και τον Θεό να προτείνουν για Πρόεδρο εμείς δεν θα τον ψηφίσουμε» μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι μπορεί πρόωρα, να έχει προσβληθεί από το «σύνδρομο της ύβρεως» όπως αυτό περιγράφεται από τον βρετανό Άγγλο πολιτικό Λόρδο Ντέϊβιντ Όουεν στο βιβλίο του «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία». Σχετικά ο καθηγητής ψυχιατρικής Νίκανδρος Μπούρας, αναφέρει «μερικοί ηγέτες εμφανίζουν μεγάλη οίηση, γίνονται αλαζονικοί, αυθάδεις και περιφρονητικοί, θεωρώντας τους εαυτούς τους υπεράνω κάθε εξουσίας». Μια περιγραφή που μας επιτρέπει, με τα βεβαιότητας πλέον, να θεωρήσουμε ως πάσχοντα τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Απόδειξη το πολύ σοβαρό δίλλημα που έθεσε με σκοπό την πολιτική του επιβίωση, εν όψει των ευρωεκλογών. Αυτό λέει περίπου τα ακόλουθα, αν το ποσοστό του πολιτικού σχηματισμού της Ελιάς, και εννοεί τον εαυτό του, είναι χαμηλό θα πάψω να μετέχω στην Κυβέρνηση. Ο ηπιότερος χαρακτηρισμός για το προεκλογικό δίλημμα του Βενιζέλου και τα μετεκλογικά «παιχνίδια» του Τσίπρα με την Προεδρική εκλογή είναι πολιτικός αριβισμός. Αυτός δυνητικώς μπορεί να οδηγήσει σε μια περιπετειώδη και πιθανότατα επαναλαμβανόμενη προεκλογική περίοδο, την οποία οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν θέλουν, με άγνωστες συνέπειες για την χώρα, όταν ύστερα από τόσες θυσίες άρχισε να αχνοφαίνεται «το φώς στην άκρη του τούνελ».
5. Ότι η ακρισία αποτελεί την εθνική μας νόσο, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που δεν εκλέξαμε. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν επανεκλέξαμε κανέναν από τους απερχόμενους ευρωβουλευτές, οι οποίοι στην πλειονότητα τους, κατά γενική ομολογία, θεωρούνται επιτυχημένοι. Σχετικά και σχηματικά θα αναφερθώ στην θριαμβευτική εκλογή του 92χρονου Μανώλη Γλέζου, στον οποίο δεν επιτρέπεται για λόγους υγείας να ταξιδέψει με αεροπλάνο και στον υπερτεστοστερονούχο ποδοσφαιριστή, πρώην αρχηγό της Εθνικής Ελλάδος, Θοδωρή Ζαγοράκη. Δυστυχώς εμείς οι Έλληνες παρουσιαζόμαστε ως ανεπαρκείς να λειτουργήσουμε ως πολίτες διότι αποδεικνυόμαστε εκ των πραγμάτων, ανίκανοι να κρίνουμε (διακρίνουμε – συγκρίνουμε) ποιότητες, να ξεχωρίσουμε τι πραγματικά μας συμφέρει και τι μας βλάπτει. Το να έχει μειωθεί εντυπωσιακά η ικανότητα του λαού μας να αξιολογήσει τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν την διαχείριση της ζωής τους, αποτελεί το φυσικό επακόλουθο, του ότι στη χώρα μας, η λέξη αξιολόγηση στο πτωχευμένο δημόσιο τομέα της, αντηχεί ως εξύβριση των ιερών και των οσίων του έθνους (βλασφημία).
6. Σήμερα που άρχισε να θεωρείτε η πόλη ως ακρογωνιαίος λίθος, ενός νέου μοντέλου παγκόσμιας διακυβέρνησης, διότι δύναται να αποτελέσει το θερμοκήπιο της συμμετοχικής δημοκρατίας, της συλλογικότητας και της συναίνεσης, ο λαός του Βόλου επέλεξε για Δήμαρχο του, στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, έναν υπόδικο για απάτη, μάνατζερ νυχτερινών κέντρων και τραγουδιστών, τον Αχιλλέα Μπέο.
7. Η πολιτική υποστήριξη – εκμετάλλευση από τον ΣΥΡΙΖΑ, των συνεχιζόμενων αντιδράσεων των σε διαθεσιμότητα ευρισκομένων καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, επαναφέρει στη μνήμη μας το «αριστερό σόου» με τους λαθρομετανάστες, που έστησε ο ίδιος ο πολιτικός χώρος στις αρχές του 2011. Ένα γεγονός που συγκλόνισε τότε την χώρα, με την απεργία πείνας 300 μεταναστών, το οποίο ανέδειξε ότι το μεταναστευτικό δεν λύνεται με «αριστερά» πυροτεχνήματα, μιας κι όταν έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας, οι «νικητές» έγιναν και πάλι οι αλλοδαποί χωρίς χαρτιά, εκ των οποίων οι περισσότεροι σήμερα έχουν εγκαταλείψει την χώρα μας. Αριστερά πυροτεχνήματα, που όπως αποδείχθηκε στις εκλογές του 2012, το μόνο τους αποτέλεσμα ήταν να πυροδοτήσουν την δυναμική της Χρυσής Αυγής.
8. Το μικρόβιο του λαϊκισμού προσέβαλε την προσφάτως ανασχηματισθείσα Κυβέρνηση με φορέα τον Υπουργό Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδο. Αυτός, με το που ανάλαβε, αμφισβήτησε την εν εξελίξει διαδικασία διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων, η οποία αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση, δημιουργώντας και τους πρώτους ενδοκυβερνητικούς τριγμούς. Και αυτό την περίοδο που η χώρα μας για πρώτη φορά με αυξημένη αξιοπιστία, λόγω πρωτογενούς πλεονάσματος, καλείτε να διαπραγματευτεί με τους εταίρους μας, στην Έυρωπαϊκή Ένωση την πιστοποίηση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους της. Λαϊκίστικη κυβερνητική επιδίωξη αποτελεί και η ανακίνηση του θέματος για χαμηλότερη φορολόγηση του πετρελαίου για θέρμανση, η οποία θα επαναφέρει εκ νέου, έναν εν δυνάμει παράγοντα ενίσχυσης της «κουλτούρας διαφθοράς» στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, τορπιλίζοντας την προσπάθεια, αυτήν που γενικώς αναφέρεται ως αλλαγή νοοτροπίας (σχετικά και στην ανάρτηση της 31/8/13 «‘Εν θερμώ»).
9. Στη χώρα μας είμαστε ιδιαίτερα επιρρεπείς στις θεωρίες συνομωσίας στην προσπάθεια μας να ερμηνεύσουμε τα τεκταινόμενα και ειδικότερα για να κατανοήσουμε πολλές από τις προβληματικές εφαρμογές του αυτονόητου στην κρατική μηχανή – δημόσια διοίκηση. Πριν μπείτε στον πειρασμό να ενδώσετε σε κάποια από αυτές τις θεωρίες, αναζητήστε την ερμηνεία του γεγονότος στην ανθρώπινη βλακεία – ανικανότητα. Πρόσφατη επιβεβαίωση η διανομή του «κοινωνικού επιδόματος» από την αναδιανομή μέρους του πρωτογενούς πλεονάσματος. Ένα μέτρο που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαφώς υπέρ της κυβέρνησης, μετατράπηκε σε μπούμερανγκ, διότι έγινε κακώς υπολογισμός και ορίστηκαν κριτήρια για τους δικαιούχους, που άφηναν αδιάθετο σχεδόν το μισό ποσόν, προκαλώντας αντιδράσεις και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.
10. Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκαμπριέλ υποστήριξε πως η Ελλάδα είναι χώρα πουν εμπίπτει περισσότερο στην αρμοδιότητα της Παγκόσμιας Τράπεζας και λιγότερο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου «Η φράση εξισώνει την Ελλάδα με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, καθώς η Παγκόσμια Τράπεζα ασχολείται με την κατασκευή υποδομών, την ανάπτυξη θεσμών και γενικώς το κτίσιμο κρατών» επεξηγεί σχετικά σε άρθρο του ο Λ. Παπαχελάς. Είθε η δήλωση αυτή να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε πως στο εξωτερικό έτσι αντιστοιχούν αυτό που εμείς αυτάρεσκα αποκαλούμε «ελληνική ιδιαιτερότητα». Η ελληνική ιδιαιτερότητα είναι που μας επιτρέπει να συζητούμε στα σοβαρά αν οι πολίτες έχουν υποχρέωση εφαρμογής των νόμων. Η ελληνική ιδιαιτερότητα είναι που δεν μας επιτρέπει να απελευθερώσουμε την εσωτερική αγορά, να βρούμε λύσεις για τα σκουπίδια κ.λ.π., αλλά επιτρέπει την τρομοκρατία να επιβιώνει σαράντα χρόνια και ένα απεχθές ναζιστικό μόρφωμα να λαμβάνει διψήφια ποσοστά στις εκλογές, ενώ σχεδόν παντού στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει οικονομική λιτότητα. Όλοι οι λαοί έχουν την ιδιαιτερότητα τους αλλά μόνο σε εμάς έχει μετεξελιχθεί σε «ελληνική νοσηρότητα». Η λυσιτελής αντιμετώπιση αυτής της νοσηρότητας, θα επέλθει αν κατορθώσουμε να μπολιάσουμε την κουλτούρα συναισθήματος που μας χαρακτηρίζει (διαφεντεύει) με της κουλτούρα της λογικής αντιμετώπισης των πραγμάτων. Πρέπει δηλαδή να νοηματοδοτήσουμε την πορεία της χώρας με οδηγό την βούληση και την κρίση μας και όχι το συναίσθημα και την επιθυμία μας, διότι κάθε ιδεολογική επιλογή είναι ψευδής. Πρέπει να μαθουμε επίσης να ζούμε την ψυχή μας στο νέο (σύνθετο) πολιτισμικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πριν πληθύνουν επικίνδυνα, εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η ελληνική ιδιαιτερότητα δεν έχει θέση σε αυτήν.
ΕΝΔΕΚΑΤΗ και τελευταία φωτοβολίδα ο όρος ετερο-δοσο-ληψία. Δημιουργήθηκε από τον Θεοδόση Τάσιο για να καταδείξει ότι σε κάθε παράνομη δοσοληψία, ευθύνη δεν φέρει μόνο ο ενεργητικός παράγοντας της, αλλά και ο παθητικός. Μια φωτοβολίδα υπενθύμιση, του ότι υπάρχει συνυπευθυνότητα αν δεν εκδίδονται οι νόμιμες αποδείξεις για τα έξοδα των καλοκαιρινών σας διακοπών.
ΣΗΜ. Με αφορμή το 20ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που διεξάγεται στην Βραζιλία, από τις 12 Ιουνίου – 13 Ιουλίου, σχετικά για το ΜΟΥΝΤΙΑΛ μπορείτε να βρείτε στην ανάρτηση της 2/7//10 με τίτλο «Μπάλα είναι...και γυρίζει».
Seedrinker
Παρασκευή 9 Μαΐου 2014
Οι εκλογές του Οδυσσέα
Οι ποιότητες εξαρτώνται από άλλες ποιότητες…
Μνήμη βραχεία, αήττητη βλακεία.
Ο Οδυσσέας είναι ο ομηρικός ήρωας, ο οποίος μπορεί να αντιστοιχηθεί με τον άνθρωπο του σήμερα. Και αυτό διότι στην Οδύσσεια ο άνθρωπος παρουσιάζεται αυτεξούσιος, σε αντίθεση με την Ιλιάδα, όπου αυτός εξαρτάται από την θέληση των Θεών, γι αυτό άλλωστε και σκοτώνεται, όπως αναφέρεται στο προοίμιο της (Διός ετελείετο βουλή). Στην Οδύσσεια επίκεντρο είναι ο άνθρωπος, ο περιπλανώμενος αδύναμος άνθρωπος, που προσπαθεί να επιβιώσει, αντιμετωπίζοντας εμπόδια που τοποθετούν στον δρόμο του οι θεοί, οι άλλοι άνθρωποι και οι δυνάμεις της φύσης. Οι αποφάσεις και οι πράξεις του, επηρεάζουν τη ζωή του, τουλάχιστον όσο και η θέληση των θεών. Γι αυτό και στο προοίμιο της, αναφέρεται ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα βρέθηκαν οδυσσάμενοι και χάθηκαν πληρώνοντας δικά τους λάθη (Αυτών γαρ, σφετέρησιν ατασθαλίησιν όλοντο).
Αν συλλαβίσουμε το όνομα Οδυσσεύς, αντιλαμβανόμαστε ότι εμπεριέχει δυο συνεχόμενα τμήματα, που θυμίζουν τα αντίθετα προθέματα «δυσ» και «ευ». Το το πρώτο «δυσ-» χρησιμοποιείται στο σχηματισμό των λέξεων που δηλώνουν κάτι κακό και δύσκολο, ενώ το δεύτερο «ευ-» στο σχηματισμό λέξεων που δηλώνουν κάτι καλό ή εύκολο. Αυτό που κρυπτογραφείται στο όνομα Οδυσσεύς και αποτελεί το δομικό στοιχείο που στοιχειώνει την ανθρώπινη ιστορία, είναι ότι το ανθρώπινο ον είναι ικανό να πράξει το πιο χαμερπές αλλά και το πιο υψιπετές. Αυτό είδε και συνειδητοποιείσαι στο ταξίδι του ο Οδυσσέας και κατέληξε στο ότι θα προτιμούσε άπραγος να κάθεται και να αγναντεύει τα πρόβατα και τα λιβάδια…
«Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί» έγραψε ο ποιητής (Ν. Γκάτσος) και εμείς τραγουδάμε, σε μουσική του Μ. Χατζιδάκι, στον «Κεμάλ». Με «χρονομηχανή» τα λόγια του ποιητή, οδηγούμαστε στην αρχαία Αθήνα, όταν ο πόλεμος γέννησε την απαίτηση των γεωργών για συμμετοχή στα κοινά, ως αποζημίωση για τους κοινούς κινδύνους, όταν αυτοί κλήθηκαν να πολεμήσουν για την πόλη, δίπλα στους ευγενείς, τους κατ’ αρχήν πολεμιστές. Ένα νέο πολιτισμικό σύστημα το δημοκρατικό, για την λειτουργία της πόλης ανέτειλε (πολιτ-ισμός: η ιδεολογία της πόλης), στο οποίο η συμμετοχή των μη ευγενών, διευρύνονταν όσο διευρύνονταν και οι στρατιωτικές ανάγκες της πόλης. Οι ομόρριζες λέξεις πόλις-πόλεμος-πολιτισμός είναι σχετικά αποκαλυπτικές.
Ήδη από την εποχή του Περικλή, η δημοκρατία αναφέρεται από τους αντιπάλους της ως «ένα ελευθεροκτώνο σύστημα» στο βαθμό που επιβουλεύονταν την ελευθερία και την ιδιοκτησία των πλουσίων, με τους οποίους έρχονταν σε αντίθεση. Ήδη από τότε τέθηκαν οι βάσεις για να δημιουργηθεί μια «ηγεσία του δημοκρατικού καθεστώτος», από ένα τμήμα των πλουσίων που αποδέχθηκαν και εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα, αντί μιας πραγματικής δημοκρατικής κυβέρνησης. Μια εξελικτικά διευρυμένη μορφή αυτής της κατάστασης, γίνεται πλέον εμφανής σήμερα στις φιλελεύθερες δημοκρατίες, τις οποίες και απαξιώνουν. Στην αρχαία δημοκρατία η προσπάθεια αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης, δημιούργησε την ανάγκη μιας υποχρεωτικής συμμετοχής των πολιτών στις διαδικασίες της. Ο μη συμμετέχων, ιδιωτεύων πολίτης κηρύσσονταν αχρείος ή άτιμος, με αποτέλεσμα να δημεύεται ακόμα και η περιουσία του ή να πληρώνει βαρύ πρόστιμο ή να εξορίζεται και εν τέλει να περιφρονείται, αν δεν τον υποπτεύονταν ως επικίνδυνο.
Γενικεύοντας μπορούμε να πούμε, ότι η ουσία της δημοκρατίας εντοπίζεται στην αντίσταση εκείνων που αποβλέπουν στο να καθιερώσουν την ισότητα, ενάντια στην επικυριαρχία των κάθε μορφής και μεγέθους ολιγαρχιών που υποστηρίζουν άμεσα ή έμμεσα την ανισότητα. Αυτή η αντίσταση προϋποθέτει μια γενικευμένη συμμετοχή στα κοινά, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει οπωσδήποτε και τις εκλογές. Είναι όμως απόλυτα αναγκαίο να βρεθούν οι θεσμικοί τρόποι ώστε η «θέρμη» και η στράτευση, να μην μειωθούν μέσα στην «ομαλή» διάσταση της πολιτικής ζωής, επισημαίνει σχετικά ο Αλμπέρ Καμί. Με την αποχή των πολιτών από τις εκλογές, επιχαίρουν αυτοί που θέλουν να καταστήσουν τους πολίτες «ιδιώτες» και τη δημοκρατία όλο και περισσότερο δημοκρατία των «μηχανισμών».
Σήμερα που η κρίση επαναδιαμορφώνει την πολιτική ατζέντα στο εθνικό και ευρωπαϊκό πεδίο, οι πολίτες, πρέπει να επιλέξουν, το κατά πόσο θα είναι φορείς ενός δημοκρατικού φονταμενταλισμού, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τον ίδιο τον εαυτό τους. Διότι ακριβώς τον εαυτό τους καλούνται να επαναεφεύρουν, σταθμίζοντας εκ νέου τις συλλογικές και ατομικές τους επιδιώξεις. Η ικανότητα και η «τέχνη» που θα επιδείξουν σε αυτή τη δοκιμασία θα κρίνει και την τύχη της δημοκρατίας.
Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές. Η Δημοκρατία αποτελεί το μόνο πολιτειακό σύστημα μέσω του οποίου οι σύγχρονες αστικοποιημένες κοινωνίες, μπορούν να αποφύγουν μια συμβίωση που νομοτελειακά θα έτεινε σε συνθήκες βορβόρου χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής, διαπίστωση που επιτείνει και η ρήση του Ζαν-Ζακ-Ρουσό ( 1712-1778) «οι πόλεις είναι η άβυσσος των ανθρώπων». Η ποιότητα μιας Δημοκρατίας είναι ανάλογη με την αποτελεσματικότητα της στην επίλυση των ατομικών και συλλογικών προβλημάτων και τη διαχείριση των σχετικών διαφωνιών που ανακύπτουν στις κοινωνίες των ατελών ανθρώπινων όντων. Αυτή η αποτελεσματικότητα μεγεθύνεται, όταν οι μέθοδοι επίλυσης αναζητούνται και αναδεικνύονται μέσα από την δια-λόγου συζήτηση (συν+ζήτηση). Δηλαδή την από κοινού, ειλικρινή αναζήτηση των μεθόδων επίλυσης, των οποίων η συνθήκη αλήθειας ή αναλήθειας να εξαρτάται από το κατά πόσον αυτή εξυψώνει ή απαξιώνει την ατομική και κοινωνική ευζωία. Το μέτρο ποιότητας μιας Δημοκρατίας είναι ανάλογο με το χώρο που αυτή απελευθερώνει για αισθήματα, ανιδιοτελείς σχέσεις, αξίες και οράματα. Την ποιότητα της Δημοκρατίας που βιώσαμε στη χώρα μας μετά τη Μεταπολίτευση, μπορούμε αβίαστα να εξάγουμε αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι αυτή απελευθέρωσε άπλετο χώρο για αισθήματα «αυτιστικού τύπου». Οι ανιδιοτελείς σχέσεις έλαβαν την μορφή «λατρείας του θύματος, που οδήγησε στη θωρακισμένη αναισθησία της τηλεθεάσεως προγραμμάτων φιλανθρωπίας» (Πόπη Διαμαντάκου). Οι αξίες ορίζονταν από το life style και κοινό όραμα αποτελούσε ο προσπορισμός από κάθε τι το δημόσιο προς ίδιον όφελος. Ειδικότερα το τραπέζι της «διαλόγου συζήτησης» εγκαταστάθηκε στη T.V. και καταλαμβάνονταν κατά περίπτωση, από παρατάξεις, πολιτικούς αρχηγούς, βουλευτές, τάσεις, κινήσεις, που εξουδετερώνονταν ή αποθεώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες, έωλα επιχειρήματα και συμπληρώνονταν με ελλιπή ή μονομερή ενημέρωση από ανεπαρκείς δημοσιογράφους. Κοινό χαρακτηριστικό, οι επηρμένες βεβαιότητες που χτίζονταν για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις σε ένα κόσμο συνεχούς ρευστότητας.
Η νέα βεβαιότητα που ανέτειλε την εποχή της κρίσης, ήταν η βεβαιότητα της «αντιμνημονιακής σωτηρίας» με προεξάρχοντα την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτή οδήγησε την πολιτική ζωή της χώρας μας, τα τέσσερα τελευταία χρόνια, σε μια διαμάχη ψευδεπίγραφη και αποπροσανατολιστική. Η πόλωση των «απελευθερωτών» έναντι των μνημονιακών, έχει οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση, η οποία καθιστά ανενεργή την αναζήτηση κάθε προσέγγισης, θυσιάζοντας έτσι στο βωμό ενός μικροκομματικού και κοντόφθαλμου οφέλους, την τόσο απαραίτητη για την Δημοκρατία μας ποιοτική αναβάθμιση.
Το «κοντόφθαλμον όφελος», είναι που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στις γεμάτες αντιφάσεις συνεργασίες στις Περιφερειακές Εκλογές. Ενώ διακηρύσσει πως τα προβλήματα έχουν ταξικό πρόσημο, στηρίζει κοινούς υποψήφιους με το αποϊδελογικοποιημένο , απολίτικο, αμιγώς αντιμνημονιακό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, αντί να μεθοδεύει την συνεργασία κομμάτων με παρόμοιες αναγνώσεις των προβλημάτων. Το κοντόφθαλμων όφελος, είναι που οδήγησε και στην αρχική ανακοίνωση επιλογής του Καρυπίδη ως υποψηφίου Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, γεγονός που απασχόλησε έντονα την επικαιρότητα στα μέσα του περασμένου Φεβρουαρίου. Έναν απίθανο τύπο, τηλεπαρουσιαστή και τοπικό παράγοντα της Κοζάνης που έγινε viral στα social media με τις ακραίες ανορθολογικές απόψεις του για τη δημοκρατία, την αντισιμιτική συνωμογιολογία που αναπαρήγαγε αλλά και τη «συνεισφορά στον κλάδο της ψεκασμένης συγκριτικής γραμματολογίας, με τη ΝΕΡΙΤ, τους Εβραίους που νίκησαν τον Μεγαλέξανδρο και το κορίτσι-κερί του Χάνουκα» (Τζίνα Μοσχολιού). Το «κοντόφθαλμον όφελος» είναι που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ και στην πρόσφατη απόσυρση από το ευρωψηφοδέλτιο του, της ακτιβίστριας από τη Θράκη Σαμπιχά Σουλεϊμαν, μέλος της μεγαλύτερης εθνικής μειονότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), των Ρομά.
Αυτό το προβληματικό υπόβαθρο έδωσε την δυνατότητα στον πρόσφατα καταδικασθέντα για λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου, πρόεδρο της ΑΕΚ Μελισσανίδη να «κάνει ντου» στις περιφερειακές εκλογές της Αττικής για ίδιον συμφέρον, προσπαθώντας να κατευθύνει τους «Αεκτζίδες», στην υποστήριξη της υποψηφιότητας του Γιάννη Σγουρού, στοχοποιώντας την υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ (Μαρία Δούρου) ως οπαδό του Ολυμπιακού. Και αυτό διότι ο Γιάννης Σγουρός υποστηρίζει και τα συνακόλουθα σχέδια της ανέγερσης του «ποδοσφαιρικού ναού της ΑΕΚ», στον οποίο ο ανεκδιήγητος Μελισσανίδης, έδω το όνομα «Αγία Σοφία», στοχοποιώντας μάλιστα. Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις θεωρώ απαραίτητο να υπενθυμίσω το κόμμα Κ.Δ.Ο.Α. που δημιούργησε ο σουρεαλιστής μυθογράφος Πάνος Κουτρουμπουσης ως πραγματικό εκφραστή του λαού (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια). Η επιρροή αυτού του κόμματος γίνεται ιδιαίτερη εμφανής στις Δημοτικές εκλογές διότι αυτές αποτελούν και μέτρο ποιότητας των τοπικών κοινωνιών. Το Κ.Δ.Ο.Α. είναι που δίνει την δυνατότητα σε άτομα όπως ο Αχιλλέας Μπέος, πρώην πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου, υπόδικος για «στήσιμο αγώνων» και ο Γιάννης Μώραλης αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού Πειραιώς και πρόεδρος της Σουπερλίγκ που οργανώνει «πρωταθλήματα παρωδίες», να διεκδικήσουν την Δημαρχία στις αντίστοιχες πόλεις. Είναι δε πασιφανές ότι ο Γ. Μώραλης λειτουργεί ως αχυρανθρωπος του Βαγγέλη Μαρινάκη ιδιοκτήτη και προέδρου του Ολυμπιακού Πειραιώς και «γενικού διευθυντή της νέας ποδοσφαιρικής παράγκας», ο οποίος και συμμετέχει στον συνδυασμό. Ο ιδανισμός αυτής της κυριολεκτικά ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής που επιχειρείται στις Δημαρχιακές εκλογές αυτών των πόλεων, θα επέρχετο εάν και τρίτο μέλος της «τριάδας» ο Μάκης Ψωμιάδης εκτίθετο εκλογικά, αντί να βρίσκεται εκτεθειμένος στη φυλακή.
Το γεγονός ότι υπόδικοι και «εκτροφείς του χουλιγκανισμού» προσπαθούν να ηγηθούν πόλεων, αποτελεί τραγέλαφο που, ως κινηματογραφόφιλο, με μεταφέρει στην ταινία του Τίμ Μπάρτον «Ο Μπάτμαν επιστρέφει» (1992), όπου ο κακοποιός Πιγκουίνος προσπαθεί να εκλεγεί Δήμαρχος στη Γκόθαμ Σίτι γεγονός που απέτρεψε τελικά η επιστροφή του Μπάτμαν. «Ο Νοήμων πολίτης επιστρέφει» πρέπει να είναι το σύνθημα των εκλογών στις πόλεις του Βόλου και του Πειραιά για να αποτραπεί η ΞΕΦΤΙΛΑ...
Προσοχή: Η κατάσταση αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως άλλο ένα πολιτικό ανέκδοτο διότι όπως είπε ο Αμερικάνος κωμικός Χένρι Κέϊτ «Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα είναι ότι εκλέγονται». (1)
Ευρωεκλογές. Οι ευρωεκλογές στο παρελθόν παρουσίαζαν μειωμένο πολιτικό ενδιαφέρον. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι αντίστοιχο. Θα είναι τουλάχιστον αναλφάβητος και πολιτικά ανόητος, όποιος ιδιαίτερα στη χώρα μας, δεν έχει συνειδητοποιήσει, πόσο καθοριστικά οι αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών επηρέασαν και επηρεάζουν την οικονομική του κατάσταση. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η εξόχως πολιτική τους διάσταση. Οι κολοσσιαίες μεταβολές που προωθούνται, όπως η τραπεζική ένωση, η δημοσιονομική ένωση και εν τέλει η οικονομική ενοποίηση, προϋποθέτει, την εκχώρηση βασικών εθνικών εξουσιών σε υπερεθνικά ευρωπαϊκά κέντρα. Είναι επίσης καιρός να δοθεί επιτέλους μια σαφής απάντηση στο ερώτημα του Ντελόρ «Για πόσο καιρό θα προχωρεί ακόμη η Ευρώπη στην Ιστορία με τη μάσκα στο πρόσωπο;» Και για να βγει η μάσκα, συνεπάγεται ότι θα γίνει αναδιανομή πόρων, που οι πλουσιότεροι δεν θέλουν, παραχώρηση οικονομικής κυριαρχίας στην οποία κυρίως αντιδρούν οι φτωχότεροι και καθολική συνείδηση ότι οι κρίσεις στην ευρωζώνη απορρέουν ή μεγεθύνονται από τη στρεβλή δομή μιας ΟΝΕ χωρίς «Ο».
Πριν αναφερθώ στο Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να υπενθυμίσω ότι αυτό είναι το μόνο όργανο της Ε. Ε. που εκλέγεται απευθείας από τους λαούς, άρα και το μόνο που έχει τη μεγαλύτερη δυνατή πολιτική νομιμοποίηση. Το Ευρωκοινοβούλιο που θα προκύψει από αυτές τις εκλογές θα είναι το ισχυρότερο στη σύντομη ιστορία του θεσμού, μειώνοντας έτσι δραστικά και το αναφερόμενο ως «δημοκρατικό έλλειμμα» στη λειτουργία της Ε. Ε.. Θα είναι η πρώτη φορά που οι ευρωβουλευτές θα έχουνε στη διάθεση τους εξουσίες που παραχωρήθηκαν από τη συνθήκη της Λισσαβόνας, μεταξύ άλλων και την εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Παρ’ όλα αυτά δημοσκοπικά φαίνεται ότι η λαϊκή υποστήριξη προς το Ευρωκοινοβούλιο υποχωρεί, ενώ ευρωσκεπτικιστικά, λαϊκιστικά ή ακροδεξιά κόμματα αναμένονται να αυξήσουν την επιρροή τους.
Οι ευρωσκεπτικιστές στη χώρα μας, σκοπίμως με κάθε ευκαιρία και με διαφορετικούς τρόπους, επαναδιατυπώνουν το ίδιο ερώτημα: εάν δηλαδή η συμμετοχή στη χώρα μας, σε μια πορεία ενοποίησης της, Ε.Ε. αποτελεί την καλύτερη δυνατή επιλογή. Επιδίωξη τους, απέναντι στο ιστορικό αυτό εγχείρημα μιας τεράστιας οικονομικής, πολιτικής και στρατηγικής σημασίας εξέλιξης για το μέλλον της Ευρώπης, η χώρα μας να ακολουθήσει μια πορεία απομόνωσης στο εθνικό της «φεουδό», της περιφερειακής αντίληψης, ταλανιζόμενη από μικροκομματικές διαμάχες. Μια επιδίωξη που προωθούν και μέσω των ευρωεκλογών, με προμετωπίδα το αντιμνημονιακό ιδεολόγημα τους.
Προυπόθεση για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την «μεγάλη εικόνα» μιας ενοποιημένης Ε. Ε. και την ευρύτητα της ωφέλειας που θα προκύψει, είναι να ξεπεράσουμε και την αβάσταχτη γοητεία που το μικρό ασκεί στη χώρα μας. Απόδειξη η οικονομία μας που είναι δομημένη σε μικρές, πολύ μικρές αντιπαραγωγικές μονάδες. Η πολιτική σκηνή, όπου πολλοί ονειρεύονται να φτιάξουν ή να διατηρήσουν το δικό τους «μικρό μαγαζί». Αποτέλεσμα κόμματα με σημαντική ιδεολογική συνάφεια, επιμένουν να μην συνεργάζονται, γεγονός που θα τα επέτρεπε να αναδείξουν και μια κρίσιμη μάζα αξιόλογων στελεχών. Η απουσία κουλτούρας συνύπαρξη στη χώρα μας, η οποία προϋποθέτει το απαραίτητο θάρρος για να περάσεις από τον ναρκισσισμό των ελάσσονων διαφορών στον ρεαλισμό των αναγκαίων συμβιβασμών, χάρη των υπερτερών προτεραιοτήτων, έχουν κατατάξει τον συμβιβασμό μέσω μιας δια-λόγου συζήτησης σε «βρώμικη υπόθεση». «Αυτό που με στεναχωρεί στην Ελλάδα, είναι ότι νιώθω ότι υπάρχει πατριωτισμός χωρίς συλλογική συνείδηση» αναφέρει σχετικά ο Αλεξάντρ Ντέσπλα (ελληνογάλλος συνθέτης). Όλα αυτά αποκτούν μια τραγικότητα, εαν σκεφτούμε το θάρρος που επέδειξαν οι ηγετες της Γαλλίας και της Γερμανίας, μαζί να θέσουν τα Θεμέλια για μια ενωμένη Ευρώπη, με τα ερείπια του πολέμου ακόμη να καπνίζουν και εκατομμύρια τάφους νωπούς στις χώρες τους.
Εξειδικεύοντας θα αναφερθώ στην εισαγωγή της σταυροδοσίας στις Ευρωεκλογές της 25/5. Αυτή αποτελεί μια κυβερνητική επιλογή που αναμφίβολα εμβαθύνει την δημοκρατική αρχή στην εκλογική διαδικασία. Και αυτό ανεξάρτητα της πολιτικής σκοπιμότητας που μπορεί να εμπεριέχει, καθώς η πολιτική σκοπιμότητα αποτελεί δομικό στοιχείο των πολιτικών κομμάτων σε αυξομειούμενες ποσοστώσεις. Σήμερα η σχετική προσπάθεια πρέπει να εστιαστεί ώστε να μην επαναεπιβεβαίωθεί η διαπίστωση, ότι μπορεί η δημοκρατική εκπροσώπηση να λειτουργεί γενικώς υπέρ της δημοκρατίας αλλά βλάπτει ειδικώς την εκπροσώπηση. Δηλαδή την εκλογή ικανών και αποτελεσματικών ανθρώπων στην επίλυση των προβλημάτων που ανακύπτουν. Αυτήν την προσπάθεια φαίνεται να υποσκάπτουν τα κόμματα σχεδόν στο σύνολο τους, διότι με την πολιτική σκοπιμότητα στα ύψη, στελέχωσαν τα ευρωψηφοδέλτια τους, με πολλά πρόσωπα «κράχτες» (καλλιτέχνες, αθλητές κτλ). Πρόσωπα εμφανώς ασύμβατα, με τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας ευρωβουλευτής, για να θεωρείται τουλάχιστον επαρκής, ώστε να δημιουργεί ή να επηρεάζει ομάδες ομοειδών συμφερόντων, οι οποίες συμβάλουν καθοριστικά στη λήψη των αποφάσεων.
Αυτό που εμμέσως αναγνωρίζεται – αποδεικνύεται, είναι ότι ακόμη και σήμερα ο μέσος ψηφοφόρος είναι κατά βάση θεατής. «Βλέπει, ανακουφίζεται, ψηφίζει πάντοτε δέκτης, πάντοτε καταναλωτής υπό κηδεμονία. Ζώντας έτσι μια ζωή αδιάφορη προς τον περιβάλλοντα χώρο του, που δεν την ορίζει, σερνόμενος μονίμως πίσω της κοιτώντας την ουρά της»( Τασούλα Καραϊσκάκη). Την ακραία έκφανση αυτής της κατάστασης, στατιστικώς αποδεικνύει η πριμοδότηση υποψηφίων, των οποίων τα ονόματα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των ψηφοδελτίων. Ως εκ τούτου αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν μια κρίσιμη άσκηση των πολιτών, η οποία θα ευοδωθεί εφ’ όσων η πλειοψηφία των 21 ευρωβουλευτών που θα εκλεγούν, αποτελείτε από ανθρώπους εγνωσμένης αποτελεσματικότητας, που συναιρούν μια καλή γνώση των ευρωπαϊκών πραγμάτων με την αφοσίωση στην πορεία προς μια όλο και ποιο ενοποιημένη Ε. Ε.
Τέλος θα υπενθυμίσω ότι η Ελλάδα δύσκολα θα μπορούσε να επιβιώσει στην καλπάζουσα παγκοσμιοποίηση, στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς, στον ανερχόμενο πολυκεντρισμό, χωρίς την συμμετοχή της στο ελπιδοφόρο πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Γεγονός που αφορά όλες τις χώρες της ηπείρους μας, που από μόνες τους δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τις αναταράξεις που προκαλεί ο μετασχηματισμός του κόσμου μας. Την ενωμένη Ευρώπη, ακόμη και να μην υπήρχε, η Ελλάδα θα έπρεπε να την είχε ανακαλύψει.
Επίλογος
Ολοφάνερα κρυμμένα
1. Ο «ιδιότυπος ιστορισμός» που επικουρεί πολλές από τις αναρτήσεις μου αποτελεί και μια συνεχή υπόμνηση του κινδύνου, η νέα διαδικτυακή χρονικότητα να αποικειοποιήσει την συνειδητότητα μας. Και αυτό διότι η διαδικτυακή χρονικότητα λειτουργεί αντι-συνειρμικά και ως εκ τούτου δεν συντηρεί την μνήμη που απαιτείται για την άσκηση και διεύρυνση της δημοκρατίας. Αποτέλεσμα να δημιουργείται ζωτικός χώρος ώστε να επανακάμψει ο καπιταλισμός καζίνο, που προκλητικά αδιαφορεί για τη μάχη των ιδεών, τη θέση της πληροφόρησης μέσα σε μια δημοκρατία και τελικά για οποιοδήποτε ηθικό χρέος. Η διαδικτυακή χρονικότητα επίσης προάγει το «ταυτοχρόνως» και ως εκ τούτου προωθεί το «συνδεσμικό» εις βάρος «συλλογικού». Στην καλύτερη περίπτωση προτείνει μια «συνδεδεμένη συλλογικότητα» ατόμων ψηφιακών δεδομένων, ατόμων αφοσιωμένων – εγκλωβισμένων στην ταυτόχρονη και ασταμάτητη ανταλλαγή πληροφοριών που οδηγεί εν τέλει σε σύγχυση. Γεγονός που αποδεικνύεται από την αδυναμία τους να απαντήσουν επαρκώς στο ερώτημα «προς τι και με ποιο σκοπό;». Ίσως, το κορυφαίο από τα θεμελιακά ερωτήματα, που πρέπει να απαντώνται αξιόπιστα για την εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας (Σχετικά με τον «ιδιότυπο ιστορισμό» στην ανάρτηση της 11/3/2014 με τίτλο «Επίκαιρες επισημάνσεις» - σημείωση 7).
2. Αυτό που ακούμε συνεχώς τα χρόνια της μεγάλης κρίσης, είναι ότι εξέλειψαν οι «ηγέτες» οι οποίοι θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Ε.Ε. στην εκπλήρωση του πεπρωμένου της. Αυτή η αναζήτηση «ηγετών» για να εκπληρώσουν το πεπρωμένο της όποιας φυλής, είναι διαχρονική στην ηπειρωτική Ευρώπη, με εξαίρεση τις Σκανδιναβικές χώρες. Η αναζήτηση «ηγετών», οδηγεί σε συστήματα αυταρχικότερα, διότι διαμορφώνει την αντίληψη ότι ο λόγος των πολιτών πρέπει να εκχωρείται σε μια λαϊκή μάζα εκτεθειμένη στη γοητεία δημοκόπων ηγετών. Η πορεία προς μια όλο και πιο δημοκρατική Ε.Ε. πρέπει να σηματοδοτείθεί από μια πορεία όλο και πιο αντιηγετική, δηλαδή από μια πορεία «ασκούμενων πολιτικών» σε μια διαδικασία συνεχούς ενίσχυσης του Ευρωκοινοβουλίου.
3. Στα μέσα του περασμένου Μαρτίου την ειδησιογραφία στην Γερμανία μονοπώλησε η καταδίκη του παραιτηθέντος προέδρου Ούλι Χένες, μιας ομάδας συνυφασμένης με την Γερμανία, της πανίσχυρης Μπάγερν Μονάχου, που καταδικάστηκε με ποινή φυλάκισης 3,5 ετών για φοροδιαφυγή ύψους 18,5 εκατ. ευρώ. Εκεί, η απόφαση έτυχε της επιδοκιμασίας της γερμανικής κοινής γνώμης πλίν ελαχίστων γραφικών, που έξω από τα δικαστήρια φώναζαν «ελευθερία στον Ούλι». Εκεί, όλες οι εφημερίδες τάχθηκαν στο πλευρό της Δικαιοσύνης, διότι εκεί δεν υπάρχουν πρόεδροι με οπαδικούς στρατούς, εμπροσθοφυλακή για τον επηρεασμό της εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας. Εκεί, η ανοχή απέναντι στη φοροδιαφυγή και στα οικονομικά εγκλήματα είναι μηδενική και ισχύει η ρήση του Σενέκα «σκληρός νόμος, αλλά νόμος». Εκεί, την εποχή που εδώ στην Ελλάδα ζούσαμε μέσα στην «τρελή χαρά», πέρασαν μια δεκαετία λιτότητας με μηδενικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, επιτελώντας το εθνικό τους καθήκον, δηλαδή την ενσωμάτωση της Ανατολικής Γερμανίας. Τέλος εδώ και γενικότερα στις νότιες χώρες της Ε.Ε., την απάντηση στο ερώτημα «αν αξίζει μια τέτοια χώρα να αποτελεί σημείο αναφοράς;» δίνει η παροιμία «με τον καλύτερο σου κάθισε και νηστικός κοιμήσου».
4. Η νέα μελέτη του καθηγητή Ροντερικ Μπίτον («Ο πόλεμος του Βύρωνα: Ρομαντική εξέγερση, ελληνική Επανάσταση») ενώνει την Ελλάδα της Επανάστασης με τη σημερινή της κρίσης, που της δίνει την δυνατότητα μιας νέας επ-ανάστασης. Σε συνέντευξη του Ηλία Μαγκλίνη (εφημερίδα καθημερινή της 29/09/13) μεταξύ άλλων αναφέρει: Η επιλογή του Βύρωνα… ύστερα από μήνες διαπραγματεύσεων που γίνονται στην Κεφαλονιά, είναι να υποστηρίξει την «ευρωπαϊκή» πλευρά έναντι των οπλαρχηγών, δηλαδή τον Μαυροκορδάτο, τον διανοούμενο Φαναριώτη. Οξυδερκής πολιτικός, πολύγλωσσος αλλά διόλου «βυρωνικός» ως χαρακτήρας. Είναι παράδοξο διότι ειδικά ο Κολοκοτρώνης, από την άλλη πλευρά, μοιάζει με ενσάρκωση βυρωνικού ήρωα. Όλοι οι οπλαρχηγοί της Επανάστασης ήταν θρυλικοί τύποι και πολύ λογικά εξάπτουν ακόμα την φαντασία των Ελλήνων. Κι όμως ο Βύρωνας επιλέγει το μοντέλο της ένταξης του νεοσύστατου ελληνικού κράτους στην Ευρώπη. Ονειρεύεται ένα ευρωπαϊκό μέλλον για την Ελλάδα και όχι την αυτάρκεια που θέλουν οι οπλαρχηγοί. Χωρίς την επέμβαση του Βύρωνα θεωρώ ότι η Επανάσταση μπορεί να είχε ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. Θυμίζω ότι όλα αυτά γίνονται πρίν από τη μεγάλη αντεπίθεση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Πάντως, με σημερινούς όρους, και ίσως λαϊκιστικούς, ο Βύρωνας θα λογιζόταν ως… «μνημονιακός». «Δεν είναι ακριβώς λαϊκιστικό», αποκρίνεται ο Ρ. Μπιτόν. «Το ίδιο ερώτημα θέτω και εγώ όσο δουλεύω το βιβλίο, το οποίο ξεκινάω το 2009 και τελείωσα πέρυσι – ενώ «τρέχει» η κρίση στην Ελλάδα. Βρίσκω λοιπόν αυτό το παραδοσιακό χάσμα στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας να έρχεται πάλι στην επιφάνεια, με την κρίση και το δίπολο Μνημόνιο /αντιμνημόνιο. Κάτι ανάλογο ίσχυε και τότε: η αντιπαράθεση ανάμεσα στους Φαναριώτες διανοούμενους και τους οπλαρχηγούς είναι, ας πούμε, η αντιπαράθεση μνημονιακών». Ο Κολοκοτρώνης εντίμως πίστευε σε μια αυτάρκη Ελλάδα. Που σημαίνει ότι κανένας ξένος, δυτικός, φιλέλληνας καλοθελητής ή Οθωμανός, δεν ανακατεύεται στα θέματα της Ελλάδας. Ο Κολοκοτρώνης ήταν επίσης από τους λίγους που αντιδρούσαν στο δάνειο από το εξωτερικό. Το είπε και στους απεσταλμένους του Βύρωνα ότι δεν είναι για το καλό της Ελλάδας, διότι έτσι οι Ευρωπαίοι θα ελέγχουν την Ελλάδα – πράγμα που συνέβη! Τελικώς, επικράτησε η άποψη του Βύρωνα και του Μαυροκορδάτου, να «δεθεί» η Ελλάδα με την Ευρώπη. Σήμερα το έχουμε δεδομένο, μα τότε δεν ήταν. Πάντως η σημερινή ρήξη στην εποχή του Μνημονίου έχει τις καταβολές της σε εκείνη την περίοδο. Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.
5. Απευθυνόμενος σε όλους αυτούς που σήμερα γενικός αυτοχαρακτηρίζονται ως «αντισύστημα», δηλαδή αντιμνημονιακοί, υπερπατριώτες και κατηγορούν τους άλλους από ενδοτικούς έως προδότες, εφόσον τους υπενθυμίζω ότι στην πλειονότητα τους αποτελούν εκείνο το κομμάτι του «συστήματος» που απώλεσε και νοσταλγεί τα προνόμια του, παραθέτω το άρθρο 28, παρ.3 του Ελληνικού Συντάγματος. «Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές τις ισότητας και με τον όρο της αμοιβαιότητας».
6. Ένα από τα βασικά ζητούμενα των ευρωεκλογών είναι να αποτελέσουν την ευκαιρία, ώστε οι πολίτες των κρατών της Ε. Ε. να βάλουν στη σκέψη τους αυτή την ιστορική διάσταση, ώστε η προοπτική ομοσπονδικής ενοποίησης της να αποικιοποιήσει το φαντασιακό τους, απαραίτητη προϋπόθεση πριν κατορθώσουν να αναγνωριστούν σε μια διεθνή ταυτότητα. Το σχετικό ερώτημα είναι γιατί δεν αποφασίζει η Ε. Ε., τα υποψήφια κόμματα της κάθε χώρας, να είναι αντίστοιχα των διεθνικων πολιτικών ομάδων (ευρωκόμματα) που απαρτίζουν το Ευρωκοινοβούλιο, στις οποίες και θα ενταχθούν οι εκλεγόμενοι ευρωβουλευτές της. Αυτό παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα χρήσιμο για τους πολίτες των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και ιδιαίτερα για τους ζαλισμένους από το σοκ της ελεγχόμενης πτώχευσης έλληνες πολίτες, των οποίων το εγχώριο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχουσα την αντιπολίτευση τα χρόνια των μνημονίων, χρησιμοποιούσε την Ε. Ε., για να ρίχνει συλλήβδην το βάρος της ευθύνης για κάθε δυσάρεστη αλλαγή. Αυτό επίσης θα έδινε την δυνατότητα στους Έλληνες πολίτες να αντιληφθούν ξεκάθαρα, ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά, που με τον Τσίπρα ως υποψήφιο διεκδικεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι η αριστερά της ουτοπίας (Η αριστερά του ρεαλισμού που μεροληπτεί ξεκάθαρα υπέρ των αδυνάμων συμμετέχει στην ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών). Η Ευρωπαϊκή Αριστερά του 4%, ζητά αναδιανομή χωρίς εχέγγυα αξιοπιστίας, περιφρονεί τις κοινές βάσεις της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της ανταγωνιστικότητας, της ενιαίας αγοράς. Η ουτοπική Ευρώπη που επαγγέλλεται θα είχε καταρρεύσει ταχύτατα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, παρασέρνοντας μαζί και το κοινωνικό μοντέλο. Απόψεις κοινές σε πολλά σημεία, με την ακροδεξιά της Λεπέν, των οπαδών του Ολλανδικού Nexit, με τους θιασώτες του βρετανικού Brexit και του ελληνικού Grexit που επίσης ρίχνουν «νερό στο μύλο» των Ευρωσκεπτικιστών όπως του Θορυβώδους Φάρατζ. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και το σύνθημα που εκστομίζει ο Τσίπρας «ΜΕΡΚΕΛ ή ΣΥΡΙΖΑ» , το οποίο ενώ πλασάρετε ως πατριώτικό στην ουσία είναι εθνικιστικό εθνικιστικό διότι εμπεριέχει και προάγει το μίσος.
7. Τέλος, Απευθυνόμενος σε ένα συμπολίτη – ισα που σκέφτεσαι την αποχή ως πολιτική θέση ή επίδειξη αδιαφορίας, σου επισημαίνω ότι είναι αδύνατον να ξεκαθαρίσεις στους αποδέκτες αυτής της ενέργειας σου, εάν είσαι το «αει σιχτίρ» ή το «δεν βαριέσαι». Με την αποχή σου πέφτεις στην απόχη αυτών που σε θέλουν άβουλο στα χέρια ενός πολιτικού κομφορμισμού, ο οποίος μετερχόμενος διάφορες μορφές και μεταμφιέσεις αποδυναμώνει τη δημοκρατία καθώς σε ακυρώνει ως πολίτη, δηλαδή άτομο της ελεύθερης γνώμης, του κριτικού πνεύματος, της συνειδητής επιλογής. Αυτές οι επιλογές αποτελούν την ευκαιρία να επαναδιατυπώσουμε και την αξία της ψήφου, αποκαθαρώντας την, από συμφέροντα, υποσχέσεις διορισμών, τη σχέση πελάτη – οφειλέτη και να την αποδώσουμε πάλι στην ελεύθερη βούληση.Οι εκλογές αποτελούν την μόνη δυνητική ευκαιρία στο δημοκρατικό σύστημα, για επαναστατικές αλλαγές χωρίς επανάσταση, με την αίρεση ότι λειτουργούν σε κοινωνίες πολιτών και όχι σε κοινωνίες ιδιωτών και άβουλων κατευθυνόμενων πλασμάτων. Με τις εκλογές, δίνεται επίσης η υπέρτατη ευκαιρία στους πολίτες να υποδηλώσουν ότι η δύναμη που παρείχαν και παρέχουν στα κόμματα δεν είναι ποτέ, χωρίς επιφυλάξεις και όρια.
Σαν επιδόρπιο
9 Μαϊου, Ημέρα της Ευρώπης.
1. Όταν ακούτε για ευρωσκεπτικιστές, μην σκεφτείτε ότι πρόκειται για σκεπτόμενους ευρωπαίους πολίτες. Καλύτερα σκεφτείτε ότι πρόκειται για ανθρώπους, που πολλές φορές από ιδιοτέλεια, αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, απαισιοδοξία, αμφιταλάντευση και γενικώς, με μιζέρια, το εγχείρημα της Ε.Ε.
2. Όταν ακούτε για την ΕΛΙΑ, μην σκεφτείτε ότι πρόκειται για προσπάθεια ανασύνταξης της κεντροαριστεράς στη χώρα μας. Καλύτερα σκεφτείτε ότι ο πυρήνας της (το κουκούτσι) είναι, η επανασύνδεση «προσωπικοτήτων» του μεγάλου πασοκ (Βενιζέλου – Λοβέρδου).
3. Όταν ο χθεσινός στυλοβάτης της κυβερνητικής σταθερότητας Ευάγγελος Βενιζέλος, σήμερα ενόψει των ευρωεκλογών, θέτει εκβιαστικά διλλήματα για την πολιτική του επιβίωση, παίζοντας «κορόνα γράμματα» την κυβερνησιμότητα της χώρας, το μόνο που μπορεί να σκεφθείτε είναι ότι πρόκειται για τον πιο αριβίστα πολιτικό της Μεταπολίτευσης. GO HOME κ. Βενιζέζο
4. Όταν ακούτε ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 1,5 εκατ. άνεργοι και 3 εκατ. που διαβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχεια, από τα 27 εκατ. και 120 εκατ. αντιστοίχως, συνολικά στην Ε.Ε., μην σκεφτείτε ότι μπορεί αυτή η κατάσταση να αντιμετωπιστεί περιφερειακα. Καλύτερα σκεφτείτε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί κεντρικά, από την Ε.Ε.
5. Όταν ο υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Τσίπρας) προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει «ότι άλλο να νομίζεις ότι εκφράζεις τον κόσμο και άλλο ο κόσμος να νομίζει ότι τον εκφράζεις» σκεφτείτε ότι υπηρετεί τον επικίνδυνο λαϊκισμό διότι επιμελώς υποκρύπτει μεσσιανικές και πατερναλιστικές αντιλήψεις, που υποσκάπτουν την διεύρυνση της Δημοκρατίας. Αυτός είναι και ο λόγος που «λάκισε» από τα δυο ντιμπέϊτ που έγιναν μεταξύ των συνυποψήφιων του για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
6. Όταν ακούτε τα γεμάτα έπαρση συνθήματα του Τσίπρα, μην σκεφθείτε ότι πρόκειται για έπαρση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο. Καλύτερα σκεφτείτε ότι εκλέγουμε 21 από τους 751 ευρωβουλευτές και την δύναμη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που στο απερχόμενο Ευρωκοινοβούλιο ήταν μόλις 4%. Και βοηθείστε να κοπούν «σύριζα» οι ψευδαισθήσεις των συμπαθούντων και ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. GO BACK κ. Τσίπρα
7. Όταν ακούτε για τους αγώνες, του δημάρχου Ελληνικού και Αργυρούπολης Χρήστου Γκορτσίδη (ΣΥΡΙΖΑ), να ηγηθεί η τοπική αυτοδιοίκηση της αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, μην σκεφτείτε έναν λαϊκό αγωνιστή. Καλύτερα σκεφτείτε έναν λαϊκιστή εκπρόσωπο, μιας συνήθως ανεπαρκούς και αυθαιρετούσας τοπικής αυτοδιοίκησης, που είχε στήσει «παγίδα θανάτου», επιτρέποντας τη λειτουργία ενός εμφανώς επικίνδυνου «λούνα παρκ» στο Δήμο του, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός 13 χρόνου αγοριού και το βαρύ τραυματισμό της μικρότερης αδερφής του.
Σημείωση 1: Γενικεύοντας θα αναφερθώ στο άρθρο του Νίκου Μαρατζίδη (εφημερίδα Καθημερινή της 16/02/14) ο οποίος επισημαίνει ότι «Ο τρόπος επιλογής των υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές στις μεγάλες, τουλάχιστον, περιφέρειες και τους δήμους είναι τόσο παλαιοκομματικός, που η απογοήτευση είναι έκδηλη» και συνεχίζει αναφερόμενος στην επιλογή του Γ. Σακελλαρίδη ως υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο της Αθήνας. «Αντιλαμβάνομαι πως είμαστε μπροστά σε μια ακόμη επιλογή του τύπου Τσίπρα: ένα καλοαναθρεμμένο και ευαίσθητο (φυσιογνωμικά τουλάχιστον) αλλά ταυτόχρονα θυμωμένο (γενικώς) και ιδεοληπτικό παιδί της ελληνικής μεσαίας τάξης, που το πιο σημαντικό πράγμα που έχει να παρουσιάσει στα 34 του (ηλικία που πολλοί έχουν να επιδείξουν ήδη ένα πλούσιο επαγγελματικό βιογραφικό) είναι η δουλεία του στο κόμμα και η επιθυμία του να αλλάξει τον κόσμο. Δεν είναι άσχημα όλα αυτά το αντίθετο. Είναι πολύ ενθαρρυντικά τόσο για τον ίδιο, όσο και για τους οικείους του, και σίγουρα μπορεί να πάει μπροστά. Το ζήτημα είναι σε τι ακριβώς χρησιμεύουν για τη θέση του δημάρχου Αθηναίων; Τα πράγματα δεν θα ήταν και τόσο σοβαρά, αν δεν επρόκειτο για την επιλογή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (και όχι ενός περιθωριακού κόμματος), που δεν επιτρέπεται, πλέον, να βλέπει τη διαδηκασία αυτή ως «ακαδημία» εκκόλαψης στελεχών. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως η εκλογή Καμίνη στην Αθήνα και Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη αποτέλεσε για όλους ένα καλό μάθημα. Το 2010, οι πολίτες επέλεξαν για τη θέση του δημάρχου δυο αντισυμβατικούς, για τα μέτρα της κουλτούρας του κομματικού συστήματος, υποψηφίους. Παρά τις διαφορές τους ως χαρακτήρες (μετρημένος ο Καμίνης, μποέμ και εξωστρεφής ο Μπουτάρης), τις διαφορετικές τους πορείες (καθηγητής πανεπιστημίου και Συνήγορος του Πολίτη ο πρώτος, και επιχειρηματίας ο δεύτερος), τις ιδεολογικές τους διαφορές (ήπιος σοσιαλδημοκράτης ο ένας, φιλελεύθερος ο άλλος) τα κοινά τους σημεία βγάζουν μάτι: πρόκειται για επιτυχημένους επαγγελματικά και έμπειρους ανθρώπους, με δημόσια πολιτική παρουσία, αλλά όχι κομματική εξάρτηση και με πολιτικό λόγο ορθολογικό».
Seedrinker
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)