Αλλέως (2)

Η συνέχεια ενός κειμένου H.D. (υψηλής ευκρίνειας).

Στην εφημερίδα «Η Θεσσαλία» της 20/9/14 δημοσιεύθηκε η παρακάτω είδηση (ελπιδοφόρα). «Σε σύνολο 1400 εκπαιδευτικών της Μαγνησίας, μόλις 30 (!) παραβρέθηκαν χθες στη γενική συνέλευση που συγκάλεσε η διοίκηση της τοπικής ΕΛΜΕ. Οι καθηγητές παρά τα οξυμένα προβλήματα το «μπάχαλο», όπως υποστηρίζετε χαρακτηριστικά, «γύρισαν την πλάτη» στο συνδικαλιστικό τους όργανο, αρνούμενοι να συμμετέχουν σε μια από τις κορυφαίες διαδικασίες του κλάδου τους».
Από ότι συμπεραίνουμε ειδικώς, η συγκεκριμένη γενική συνέλευση της οποίας κυρίαρχο Θέμα ήταν η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κατέληξε – εκφυλίστηκε σε μια σύναξη συνδικαλιστών, γεγονός που απαντάται στις γενικές συνελεύσεις πανελλαδικά. Είναι γεγονός δε, ότι ακόμη και οι εργαζόμενοι του Δημοσίου, ωριμότεροι των πολιτικών ηγεσιών της χώρας, απαξιώνουν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πριν προλάβουν τα μνημόνια να αφαιρέσουν τις πατρωνίες τους.
Συνδικαλιστικές ηγεσίες που κυρίως την δεκαετία 1990 – 2000 φρόντισαν να φουσκώσουν όλο και περισσότερο τα προνόμια τους, καταστρατηγώντας τον σχετικό νόμο 1264/1982, τέκνο του Απόστολου Κακλαμάνη, που εφαρμόστηκε για να κατοχυρώσει ελευθερίες οι οποίες δεν ήταν αυτονόητες εκείνη την εποχή. Έφτασαν μάλιστα να συνδιοικούν, στους Δημόσιους Οργανισμούς και τις ΔΕΚΟ, εξευμενιζόμενοι μάλιστα από τις διοικήσεις τους, με παροχή προνομίων για να εξασφαλίζουν εργασιακή ειρήνη.
Σήμερα όλο το πολιτικό σύστημα μιλά για το επερχόμενο τέλος των μνημονίων, κάθε μέρος του με τον δικό του τρόπο και την ανάγκη υιοθέτησης του «δικού μας μνημονίου» μεταρρυθμίσεων για την ανάπτυξη, απόρροια και της επελθούσης ωριμότητας του επέφερε σε αυτό η κρίση. Ακόμη και σήμερα όμως, η κυβέρνηση, προσπαθεί να εξαντλήσει κάθε πίστωση χρόνου, προτείνοντας μόνο «χειρουργικές επεμβάσεις» για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, σε θέματα που αφορούν τα καταχρηστικά δικαιώματα των συνδικαλιστών, την ευκολία προκήρυξης απεργιών η οποία τελικά και τις απαξίωσε, τον διαφανή τρόπο χρηματοδότησης των συνδικάτων και την επιβολή ελέγχου των επιχορηγήσεων και των δαπανών τους από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και αυτό διότι η κυβέρνηση βρίσκεται υπό την πολιτική ομηρία βουλευτών της, ιδιαίτερα του ΠΑΣΟΚ, που διατηρούν ισχυρότερους δεσμούς με τα συνδικάτα, από τα οποία παραδοσιακά αντλούσαν μεγάλο μέρος της εκλογικής τους δύναμης, παρ’ ότι σήμερα πολλοί «πράσινοι» συνδικαλιστές βρίσκονται στα «πρόθυρα της Κουμουνδούρου» Επίσης και της αντιπολίτευσης η οποία «παίζει το χαρτί» της Προεδρικής εκλογής για να οδηγήσει την χώρα σε πρόωρες εκλογές.
Και όλα αυτά σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον που θέλει την Αριστερά να εμφανίζεται ως πλήρως απενοχοποιημένη έναντι των εξελίξεων της τελευταίας τριακονταετίας, οι οποίες οδήγησαν στην σημερινή κρίση, ως άσπιλη δε να επαγγέλλεται μια «νέα Ελλάδα». Είναι απολύτως βέβαιο πως οι κυβερνήσεις του παρελθόντος φέρουν το μέγα μέρος της ευθύνης, γεγονός που έχει ήδη καταλογιστεί από τον ελληνικό λαό. Η ευθύνη όμως αυτή, δεν αφορά μόνο τα όσα έπραξαν, αλλά και εκείνα που παρέλειψαν ή δεν κατόρθωσαν να πράξουν. Για το τελευταίο αυτό «ευθύνεται κυρίως η Αριστερά. Είτε ως αντιπολίτευση είτε ως άτυπα κυβερνώσα. Διότι άτυπα κυβερνώσα ήταν κατά την δεκαετία του ΄80, με το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ να έχει καταληστεύσει τα συνθήματα, στελέχη και ψηφοφόρους της Αριστεράς. Στην αριστερή αυτή δεκαετία, δεν τέθηκαν μόνο οι βάσεις χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και υπερίσχυσε η αριστερή νοοτροπία και ιστορική εκδοχή σε όλους τους τομείς της πνευματικής και της κοινωνικής ζωής».(Στάμος Ζούλας). Άλλωστε πάντα «είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου, παρά να ζεις συμφώνα με αυτές» (Άλφρεντ Άντλερ).
Τέλος όλα αυτά περί της «νέας Ελλάδος» και του θυμικού τρόπου μέσω του οποίου επιδιώκει, σύσσωμη η αντιπολίτευση, να επιβληθεί, θυμίζουν τον ύμνο της νεολαίας του Μεταξά που βασίζονταν στο τετράστιχο: «Εμπρός για μια Ελλάδα νέα. / Εμπρός μ’ ελληνική καρδιά. / Εμπρός περήφανη γενναία. / Ναι, της Ελλάδας τα παιδιά…».

Μια επισκόπηση της νεώτερης ιστορίας της χώρας μας, μας οδηγεί στην διαπίστωση ότι η αδυναμία να εναρμονίστουμε ικανοποιητικά με την νεωτερική πραγματικότητα του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, άνοιξε τον δρόμο στον μετασχηματισμό του προνεωτερικού κοινοτισμού, στις μάστιγες του πολιτικού και οικονομικού μας γίγνεσθαι. Δηλαδή οδήγησε στην οικογενειοκρατία, στην κομματοποίηση των πάντων, σε ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα που λειτουργεί υπό την άμεση ή έμμεση ομηρία πάσης φύσεως συντεχνιών, σε μια κρατικοδίαιτη μη παραγωγική οικονομία και εν τέλει μια αποθεσμισμένη κοινωνική πραγματικότητα. Με όρους Πολιτικής Οικονομίας θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως τον μη δημιουργικό συγκερασμό της πολιτικής ιδεολογίας με τον οικονομικό ρεαλισμό, που άφησε άπλετο χώρο για την ανάπτυξη της δημαγωγίας – λαϊκισμού… Προ πολλών ετών ο Π. Κονδύλης έγραψε σχετικά «η δημαγωγία είναι αναπόδραστη γιατί την επιθυμούν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται, πιστεύοντας ότι αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση». Συνετέλεσε δε στην δημιουργία μιας πολιτικής σκηνής η οποία κινείται μεταξύ μαξιμαλισμού και αμοραλισμού με σύγχρονα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, τον μαξιμαλιστή Α. Σαμαρά και τον αμοραλιστή Ε. Βενιζέλο. Με ανερχόμενο αστέρι τον Α. Τσίπρα, ένα υβρίδιο μαξιμαλισμού και αμοραλισμού.
Αυτή η κατάσταση οφείλεται και στην αποικιοποίηση του φαντασιακού μας από την διάχυτη, στην ορθόδοξη κουλτούρα πίστη ότι «έχει ο Θεός», με αποτέλεσμα την υποχώρηση της αντίληψης περί ατομικής ευθύνης, στον δημόσιο βίο. Απόδειξη η συνήθης εικόνα στην T.V., ένας παχύσαρκος, εμφανώς αγύμναστος, καπνίζοντας αρειμανίως, ή προσπαθώντας να το κρύψει, να ηγείται διαμαρτυρίας για την ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος υγείας, χωρίς κανείς να του επισημάνει ότι με την ατομική του ανευθυνότητα όσο αφορά την υγεία του, αποτελεί τον εν δυνάμει υπονομευτή αυτού του συστήματος.
Ο συνδυασμός αυτός μας οδηγεί διαχρονικά σε πολιτικές και οικονομικές «τραγωδίες» με τον ξένο παράγοντα να επεμβαίνει σαν «από μηχανής Θεός» για την διάσωση μας. Την τελευταία «τραγωδία» την βιώνουμε σήμερα, τα χρόνια της Κρίσης, αλλά όπως πάντα με ένα μοναδικό τρόπο, τελείως διαφορετικό από τις άλλες ομοιοπαθείς χώρες, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο. Σε αυτές η κρίση ενίσχυσε μια κουλτούρα σύνεσης ενώ στα καθ’ ημάς, έγινε προσάναμμα στις φωτιές μιας εμφυλιοπολεμικής πόλωσης.
Αυτό οφείλεται και στο ότι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι χώρες με καθολική κουλτούρα. Μια κουλτούρα που αποδέχεται την τιμωρία ως το απαραίτητο επακόλουθο της αμαρτίας, όπου εδράζει και η τιμωριτική διάθεση των κεντροευρωπαίων απέναντι μας. Μια θέση που συνάδει με την αρχαιοελληνική, που θέλει όμως την νέμεση νομοτελειακό και όχι ηθικολογικό επακόλουθο κάθε ύβρεως. Όσον αφορά τους αδελφούς Κύπριους, αυτοί έχουν εντρυφήσει στην νεωτερικότητα ως μέλοι της Βρετανικής Κοινοπολιτείας.
Το μόνο σχετικό ελπιδοφόρο γεγονός τελευταία, που συνδυάζει δημιουργικά την πολιτική και την οικονομική πραγματικότητα, είναι η πρόταση του Σ. Θεοδωράκη να προχωρήσει συναινετικά η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, αφού προηγουμένως έχει συμφωνηθεί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση να γίνει μετά την λήξη της ερχόμενης τουριστικής περιόδου, δηλαδή αρχές Νοεμβρίου του 2015. Μια πρόταση που επιτρέπει να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση της αναθεωρητικής διαδικασίας του Συντάγματος, διότι αλλιώς η τόσο αναγκαία αναθεώρηση του μετατίθεται για μετά το 2021. Μια πρόταση επίσης, που θα συμβάλει στην ομαλοποίηση της πολιτικής κατάστασης και ως εκ τούτου θα διευκολύνει την κρίσιμη μετάβαση της χώρας μας στην μετά – μνημονιακή εποχή. Μια πρόταση που ευτυχώς άρχισε να βρίσκει ευήκοα ώτα σε στελέχη και βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

Με κριτήριο τις οικονομικές αρχές, η Ελλάδα έπρεπε ήδη να έχει χρεοκοπήσει και η Ευρωζώνη να έχει διαλυθεί. Αυτό δεν συνέβη μέχρι σήμερα, διότι ο πολιτικός ρεαλισμός της Ε.Ε. και ειδικότερα της Ευρωζώνης, κατόρθωσε να παράγει λύσεις ώστε να υπερβεί τα οικονομικά προσκόμματα.
Η Ελλάδα αποτελεί την μόνη χώρα, στην οποία οι αποφάσεις του πολιτικού της συστήματος, αντί να παράγουν λύσεις μπλοκάρουν κάθε λύση και προάγουν ένα διλημματικό πολιτικό λόγο. Και αυτό διότι λειτουργεί εντός μιας πραγματικότητας με αυτιστικά χαρακτηριστικά και μιας χρονικότητας με τα χαρακτηριστικά ενός «ασάλευτου παρόντος» (Στέλιος Ράμφος).
Τελευταίο σχετικό γεγονός, η μεγάλη δυσκολία που παρατηρείται στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και αφορούν τον τελευταίο προβλεπόμενο από το μνημόνιο, έλεγχο της. Το αφετηριακό γεγονός αυτής της έκβασης, πρέπει να αναζητηθεί στον τελευταίο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, μετά τις Ευρωεκλογές και τα πρόσωπα που αυτή περιέλαβε. Αυτός αποτέλεσε το λαϊκιστικό αντίδοτο της συγκυβέρνησης, στον καλπάζοντα λαϊκισμό της αντιπολίτευσης, ο οποίος γνώρισε την κορύφωση του στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, όπου ο Τσίπρας παρουσιάζοντας το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο «ανάσταση νεκρών» δεν υποσχέθηκε. Ένα αντίδοτο που προσπαθεί να αντιμετωπίσει την ανευθυνότητα με μεγαλύτερη ανευθυνότητα, καθώς πρόκειται για κυβερνητική.
Ακολούθησαν, το έμφραγμα στην εφαρμογή των μνημονίακων υποχρεώσεων – μεταρρυθμίσεων της χώρας και μια επικοινωνιακή πολιτική με μαξιμαλιστικές κορώνες, σχετικές με την επερχόμενη έξοδο από το μνημόνιο, την απεμπλοκή από το Δ.Ν.Τ. πριν τη λήξη του σχετικού προγράμματος και διαβεβαιώσεις για την επιτυχή έξοδο στις αγορές των ομολόγων. Όλο αυτό σχηματοποιήθηκε, στην αφελή πρόταση μας για μεταφορά της πρώτης συνάντησης με την Τρόικα στο Παρίσι. Αποτέλεσμα, να διαβρωθεί η αξιοπιστία μας στην Ε.Ε. και να επανέλθει ο σκεπτικισμός, ότι αν χαλαρώσει η πίεση στην Ελλάδα, η χώρα θα ξανακυλήσει δημοσιονομικά. Αυτό οδήγησε στην υπερίσχυση όσων επέμεναν σε ένα ιδιαίτερα αυστηρό τελευταίο έλεγχο και μια πιθανή παράταση του υφιστάμενου προγράμματος. Μια εξέλιξη που δίνει χρόνο στους εταίρους να περιμένουν μέχρι να ξεκαθαρίσει και η εικόνα στο πολιτικό πεδίο της χώρας μας και το οικονομικό πεδίο γενικότερα.
Μαξιμαλιστικές κορώνες υψηλού ρίσκου, διότι δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους την υποχώρηση των προβλέψεων για ανάκαμψη στην Ευρωζώνη, το φόβο αποπληθωρισμού και την αδυναμία της Ε.Κ.Τ. να προχωρήσει σε ουσιαστική νομισματική χαλάρωση, τα οποία εν τέλει οδήγησαν στην τελευταία φυγή των επενδυτικών κεφαλαίων (Οκτώβριος – Νοέμβριος 2014). Στο κλίμα αυτό τα ελληνικά ομόλογα, ως τα πιο ευάλωτα, υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές, εκτοξεύοντας το κόστος δανεισμού της χώρας μας (spreads), σε απαγορευτικά επίπεδα και την επιτυχή έξοδο μας στις αγορές σε «όνειρο Θερινής νυκτός».
Αποτέλεσμα, τώρα να οδηγούμαστε στην προληπτική πιστωτική γραμμή με επιτήρηση και την λεγόμενη τεχνική προέκταση του υφιστάμενου μνημονίου για μερικές βδομάδες που είναι πολύ πιθανόν να εξελιχθεί σε τρίμηνη ή εξάμηνη παράταση του.
Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε, ότι η αντιμετώπιση των γεγονότων στη χώρα μας με την χρονικότητα ενός «ασάλευτου παρόντος», δεν επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι με την ερμηνεία του παρελθόντος διευρύνουμε την αντίληψη μας για τα επερχόμενα (μέλλον).

Επίλογος

«Η συνείδηση καθυστερεί» (Κ. Μάρξ)

Ενώ η συνείδηση του καθυστερεί, ο άνθρωπος καλείται να λειτουργήσει εντός μιας κοινωνικής πραγματικότητας, που κινείται με συνεχώς επιταχυνόμενους ρυθμούς και στην οποία τείνουν να επικρατήσουν ατομιστικές αντιλήψεις. Μια κατάσταση που επιδεινώνεται όταν αυτή η κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι και επαρκώς θεσμισμένη (αποθεσμισμένη). Η επικράτηση ατομικιστικών αντιλήψεων οδηγεί τον άνθρωπο να υπηρετεί ιδιοτέλειες και πολλές φορές εφήμερους στόχους, πράττοντας από ασύνειδα ασυνειδήτως έως ως «Νερων, ωραίος, ασυνείδητος και ευτυχής» (Κ. Καβάφης). Εγχώριος δε, και σε ένα περιβάλλον όπου η έκφραση – προτροπή «πράξε κατά συνείδηση» ακυρώθηκε, διότι από προνόμιο του συνειδητοποιημένου ανθρώπου, κατάντησε ως κοινοτοπία να κακουργείται εκφερόμενη από ασυνείδητους.
Και μετά, έρχεται ο καιρός που αυτή η λειτουργικότητα του ανθρώπου εκ της φύσεως (γήρας) ή άλλων παραγόντων – καταστάσεων επιβραδύνεται ή σταματά. Και τότε έρχεται η συνείδηση του και τον συναντά. Και τότε, εάν η βαρύτητα των κακώς πεπραγμένων του ή το «εγωιστικό του γονίδιο», δε του επιτρέψουν να κηρύξει ανακωχή ή να συμφιλιωθεί και να συμπορευτεί μαζί της, ή ακόμη χειρότερα προσπαθήσει να την αγνοήσει – πολεμήσει, ερήμην του πλέον, ανοίγει η αυλαία του προσωπικού του δράματος, που παίρνει και την «μορφή τέρατος» που ονομάζεται κατάθλιψη. Τολμώ δε να υποθέσω και σε εκφυλισμό του εγκεφάλου του, που οδηγεί στις διάφορες μορφές άνοιας, με συνεπαγόμενη την απώλεια της συνείδησης του.
Εργαλείο για την αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας «εν τη γενέσει της», σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί η αυτοκριτική. Μια μέθοδος όπου το «κοινωνικό είναι» (Μάρξ) του ανθρώπου, δηλαδή αυτά που σκέπτεται και επιθυμεί ο άνθρωπος, απόρροια και του κοινωνικού του γίγνεσθαι, τα οποία κατά την υλιστική αντίληψη προσδιορίζουν – διαμορφώνουν την συνείδηση του, καλείται να διελεγχθεί με την ιδεαλιστική αντίληψη περί συνείδησης. Αυτή που θέλει στη συνείδηση να εδρεύει η Αριστοτελική «εντελέχεια», δηλαδή η έμφυτη ροπή του ανθρώπου προς την τελειότητα, ώστε εν τέλει να κριθούν τα πεπραγμένα, να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα και να αποφασιστούν οι επόμενες κινήσεις, στην πορεία προς το σωστό.
Σε επίπεδο κοινωνικών σχηματισμών, σχετικό εργαλείο αποτελεί η διαλεκτική, όπως αυτή προσδιορίζονταν στην Αρχαία Ελλάδα. Δηλαδή η τέχνη να αποκάλυπτες την αλήθεια με τον διάλογο (ειλικρινή) και την συζήτηση, αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις των διαφόρων προτάσεων για να καταλήξεις στην πιο λειτουργική ενέργεια για το κοινό καλό. Δηλαδή το πιο σωστό να πράξεις την δεδομένη στιγμή υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αντιπαλεύοντας ιδεολογικές καταβολές και ιδεοληψίες. Δεν αναφέρομαι στην υλιστική διαλεκτική (Μάρξ – Λένιν), διότι αυτή υποβαθμίζει την προηγηθείσα εμπειρία (παρελθόν – ιστορικότητα) στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Επίσης, διότι θεωρεί ότι η διαλεκτική, μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά μόνο στο πλαίσιο μιας προλεταριακής πραγματικότητας. Δηλαδή μιας πραγματικότητας υποταγμένης σε μια ιδεολογία (κομουνιστική), η οποία τείνει σήμερα να λάβει ιδεοληπτικά χαρακτηριστικά. Και αυτό διότι η πραγμάτωση της, ιστορικά απεδείχθη από ανεφάρμοστη έως καταστροφική, ώστε να χαρακτηρίζεται σήμερα ουτοπική, διότι απαιτεί την καθολική αυτεπίγνωση από ατελή όντα όπως ο άνθρωπος.


Σαν επιδόρπιο

Και λόγω των ημερών, ΕΥΧΕΣ

ΕΥΧΟΜΑΙ η ελπίδα αναγέννησης ενός κυρίαρχου αισθήματος προόδου στην ανθρωπότητα. Της πεποίθησης δηλαδή που κληρονομήσαμε από τον Διαφωτισμό, ότι η Ιστορία, παρά τα πισωγυρίσματα, τις παρεκκλίσεις, τις πρόσκαιρες οδυνηρές αποτυχίες και τα αδιέξοδα, τελικά μας επιφυλάσσει μια νέα εποχή πανανθρώπινης ευζωίας μέσω μιας πολιτισμικής παγκοσμίωσης. Γι αυτό αναφέρω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Κουλτούρα και Αναρχισμός» (Anarchy και όχι αναρχία) του άγγλου ποιητή και θεωρητικού Μάθιου Αρνολντ., ενός από τους θερμότερους υπέρμαχους της κλασικής παιδείας: «Ο πολιτισμός επιδιώκει να απαλήψει τις κοινωνικές τάξεις, να καταστήσει ότι καλύτερο έχει ποτέ σκεφτεί και γνωρίσει ο άνθρωπος διαθέσιμο σε όλους. Να βοηθήσει τους ανθρώπους να ζήσουν σε μια ατμόσφαιρα γλυκύτητας και φωτός». Η δύναμη που αντιτάσσεται σε αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική, παρουσιάζεται ως εγγενής στο ανθρώπινο είδος και περιγράφεται στο βιβλίο του Κάρλο Τσιπόλα. «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας». «Ένα σύντομο πνευματώδες δοκίμιο για μια από τις ισχυρές δυνάμεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη της ανθρώπινης ευμάρειας και ευτυχίας».
ΕΥΧΟΜΑΙ αυτή η ελπίδα αναγέννησης τα φετινά Χριστούγεννα, να αποτελέσει την βάση μιας νέας σύγχρονης χριστολογίας, μήνυμα ελπίδας και για το νέο έτος 2015.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΥΧΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ 2015.

Seedrinker