Ένα κείμενο με αφορμή την ταινία «Ατίθαση Λίλυ» (Pieds nus sur les limaces) του Φαμπιέν Μπερτό (Γαλλία 2010) που προβλήθηκε στις 30/11/2010 στην Κινηματογραφική Κοινότητα της Νέας Ιωνίας Βόλου.

Η ατίθαση Λίλυ

Μύθος: κρύβει μια αλήθεια

που γίνεται αληθινή

μόνο την κατάλληλη στιγμή

Στις πολύ παλιές ιστορίες για τη δημιουργία του Κόσμου, και ειδικότερα σ’ αυτές που περιλαμβάνονται στα Ιερά Κείμενα των παλαιών θρησκειών, είναι κρυμμένες αλήθειες σχετικά με τη δημιουργία της ζωής στον πλανήτη μας και την πορεία του ανθρώπου σ’ αυτόν. Αυτές οι ιστορίες έχουν τα χαρακτηριστικά μύθου, διότι κρύβουν την αλήθεια με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο, ο οποίος βοήθησε χαρακτηριστικά στην επιβίωσή τους. Τα Ιερά Κείμενα που τη συμπεριέλαβαν, αποτέλεσαν και την κιβωτό της αναλλοίωτης επιβίωσής τους, διότι τους προστάτεψαν από επεμβάσεις που υπέστησαν άλλοι μύθοι στο κύτταρό τους, δηλαδή τροποποιήσεις στον κανονιστικό τους χαρακτήρα, ώστε να εξυπηρετήσουν στην πορεία του χρόνου ιδιοτελή συμφέροντα. Αποτέλεσμα σήμερα μπορεί να λέγεται γενικώς, ότι ένας μύθος είναι συναρπαστικός γιατί απέχει πολύ από την αλήθεια, γεγονός που αποτυπώνεται στην ερμηνεία της λέξης από τα λεξικά. Από την άλλη, ο αναλλοίωτος μύθος από πολλούς χαρακτηρίζεται ως ένα ιδιαίτερο είδος ιστοριογραφίας, ο δε Ευγένιος Αρανίτσης, προχωρώντας ακόμη πιο πέρα, έδωσε τον ορισμό ότι ο μύθος αποτελεί «την ηχώ του Λόγου του Πρώτου». Το μεγάλο ερώτημα σχετικά μ’ αυτούς τους μύθους, είναι πως είναι δυνατόν να εμπεριέχεται τέτοια γνώση σε τόσο παλιές ιστορίες, ώστε να λειτουργούν ως «καψούλες γνώσης» για τους επερχόμενους.

Μια τέτοια ιστορία είναι και η Βιβλική ιστορία για τον πρώτο θάνατο επί της γης, ο οποίος συνετελέσθη με την αδελφοκτονία του Άβελ από τον Κάιν. Στη συμβολική της διάσταση μίλησε για την ενυπάρχουσα βία στον εκτός Παραδείσου άνθρωπο. Γεγονός που επιβεβαιώνουν πρόσφατες επιστημονικές μελέτες, οι οποίες μιλούν για το γονίδιο της επιθετικότητας, δίνοντας έτσι μια κληρονομική βάση στην ανθρώπινη επιθετικότητα. Με την αλληγορική της διάσταση, μας πληροφορεί για την επικράτηση του γεωργού Κάιν επί του κτηνοτρόφου, νομά Άβελ, γεγονός που διέσπασε την ενότητα των ανθρώπων και σταμάτησε την αέναη κίνηση τους στο χώρο. Έτσι σταμάτησε το ταξίδι του ανθρώπου, με οδηγό τον κυκλικό χρόνο των εποχών, στην ανιμιστική ψυχή του κόσμου όπου τα πάντα είναι ομιλητικά και αποτελούν διάμεσο επικοινωνίας, όπου τα πάντα είναι ενότητα και ο θάνατος απλώς δηλώνει το τέλος ενός κύκλου. Έτσι ο στατικός Κάιν γίνεται ο ιδρυτής της πρώτης πόλης και τα ομόρριζα γεννήματά της, πόλεμος και πολιτισμός, είναι αυτά που πλέον δίνουν κίνηση στο ανθρώπινο είδος, με την αέναη πάλη τους. Απόγονος του Κάιν ο Θουβάλ-κάιν ο πρώτος χαλκουργός και η εκ-μετάλλευση με διττή σημασία αρχίζει στην ανθρωπότητα. Η ζωή πλέον γίνεται αντικείμενο μέριμνας και διακυβέρνησης και η συνέχεια γνωστή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός σκλάβωσε το δημιουργό του, που δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί ότι η βιόσφαιρα έχει δημιουργηθεί αποκλειστικά και μόνο για να τον εξυπηρετεί, γι’ αυτό και εγωιστικά την ονόμασε περιβάλλον.

Με μια πρώτη ματιά, η ταινία «Ατίθαση Λίλυ» μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία «μποέμικη, νέο-χίπικη ζαχαρωμένα ρομαντική ματιά στην ελευθερία της τρέλας. Ένα ατίθασο, άναρχο, αιθέριο φιλμ για ένα άγριο, ασυμβίβαστο, ανένταχτο κορίτσι.» Αν όμως εμβαθύνουμε στην χαρισματική μυθοπλασία της ταινίας (σενάριο των Πασκάλ Άρνολντ και Φαμπιέν Μπερτό) θα διαπιστώσουμε ότι αποτελεί μια αισιόδοξη σύγχρονη μεταφορά της αδελφοκτόνου ιστορίας των Άβελ-Κάιν. Το ανδρικό δίπολο Άβελ-Κάιν παραχωρεί τη θέση του στο δίπολο Λίλυ-Κλάρα, γυναικείο πλέον στη σύγχρονη εποχή, μετά την ιστορική αποτυχία της συμβολής των ανδρών στην εξέλιξη της ανθρώπινης συνύπαρξης. Στην κυρίαρχη σκηνή του μπάνιου η εκ-πολιτισμένη Κλάρα προσπαθεί να πνίξει την ατίθαση Λίλυ η οποία επιβιώνει μόνο και μόνο γιατί η αδελφή της δεν έδειξε την απαιτούμενη επιμονή στην εκτέλεση του φονικού. Μια ασύνειδη επιλογή της που καταδεικνύει, ότι ο σημερινός άνθρωπος, ιδίως των μεγάλων πόλεων, άρχισε να αντιλαμβάνεται τα αδιέξοδα της εκπολιτισμένης ζωής, ιδιαίτερα τώρα που ο παραμορφωτικός φακός μιας αχαλίνωτης καταναλωτικής ευμάρειας, άρχισε να ραγίζει και λόγω της οικονομικής κρίσης.

Η Λίλυ ως γνήσια απόγονος του κτηνοτρόφου-νομά Άβελ, ζώντας σε μια πολιτισμική πραγματικότητα, ανθρώπων στριμωγμένων σε μεγάλες πόλεις, που είναι δομημένη στο φόβο του θανάτου, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αντιδρά. Αντιδρά στο φόβο του θανάτου με μια ενέργεια ακραίας συμφιλίωσης με αυτόν, με τη συντήρηση δηλαδή νεκρών ζώων στο ψυγείο. Αντιδρά στην αστικοποίηση, με μια συνεχή κίνηση στο φυσικό περιβάλλον που της έχει απομείνει. Η μόνη στιγμή που πραγματικά απειλείται η φυσικότητά της, είναι όταν εξουθενωμένη κοιμάται στο φως της ημέρας, παραμένει δηλαδή στατική εν ζωή και κατακλύζεται από μεγάλα μερμήγκια, φορείς της αέναης ανακύκλωσης στη φύση. Για τη διάσωση της ατίθασης Λίλυ, δηλαδή τη διάσωση του ορμέμφυτου της φυσικότητας και την αποδοχή του από τον τεχνολογικά εκπολιτισμένο άνθρωπο, δηλωμένη στην ταινία με τη συμπόρευση της αδελφής της Κλάρας, ήταν απαραίτητη η παρουσία των τριών σύγχρονων νομάδων, που λειτούργησαν την κρίσιμοι στιγμή ως άλλοι ερυθροσταυρίτες. Τρεις σύγχρονοι νομάδες, υπόμνηση στο κίνημα των Χίπις  τη μοναδική στιγμή στην ιστορία, που απειλήθηκε πραγματικά το σημερινό σύστημα, που δομείται στη μισθωτή εργασία και την καταναλωτική κοινωνία. Ένα κίνημα που χαρακτηρίστηκε εσωτερικός εχθρός και κατεστάλη κυρίως με υπονόμευση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Το ελπιδοφόρο τέλος της ταινίας, που βρίσκει τις δύο αδελφές ενωμένες και ξαπλωμένες μέσα στην «καρδιά της φύσης» ίσως δώσει στο θεατή τη δυνατότητα να ανακαλύψει τη «φύση της καρδιάς του».

Seedrinker

Ένα κείμενο επ’ ευκαιρία της σημερινής επετείου για την εξέγερση στο πολυτεχνείο το 1973

Τα θαυμαστά

Άλλο να θυμόμαστε

κι άλλο να μη ξεχνάμε

Με τις επετείους επαναφέρουμε κάθε έτος στη μνήμη μας γεγονότα που θεωρούμε ως εξαιρετικά, τα «θαυμαστά» κατά τον Ηρόδοτο. Αυτά που δείχνουν ακριβώς, ποια ζωτικής σημασίας ιστορικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας μας, θα πρέπει να μείνουν ζωτικά και λειτουργικά.

Παραμένουν ζωντανά αυτά τα ιστορικά γεγονότα, όσο περισσότερο με την πάροδο του χρόνου τα αντιλαμβανόμαστε και τα αναδεικνύουμε στην πλήρη τους διάσταση, που ποτέ δεν είναι μονοσήμαντη. Η πραγματικότητα όμως δείχνει, ότι σπουδαίες αλλά και άβολες πλευρές τους, έχουν απαλειφθεί από μια κατευθυνόμενη αμνησία, που προσπαθεί να οργανώσει την ιστορική μας μνήμη.

Παραμένουν λειτουργικά αυτά τα ιστορικά γεγονότα, όταν γίνεται μια συνεχής και συνεπής προσπάθεια να διαπιστώσουμε αν έχουν εξ αντικειμένου νόημα στο σημερινό γίγνεσθαι και το νόημα αυτό να το αναδείξουμε επικαιροποιημένο. Το σπουδαιότερο δε, αν γινόμαστε φορείς μέσω της παιδείας, μια διανοητικής επιταγής που ζητά να δει σε ποιο βαθμό οι σταθμοί αυτοί ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες που εξέθρεψαν. Να διαπιστώσουμε το «έλλειμμα», όπως λένε σήμερα, της ιστορίας και να δρομολογήσουμε ως κοινωνία διορθωτικές κινήσεις.

Όσον αφορά τη σημερινή επέτειο, πολλοί την έχουν χαρακτηρίσει ως τον καθυστερημένο «ελληνικό Μάη». Καθυστερημένα διότι στην Ελλάδα των δεκαετιών του ‘50 και του ‘60 «τελούσαν εν ανεπάρκεια» οι ιστορικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις που επώασαν το ταυτόχρονο κίνημα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις από το Παρίσι και το Μπέρκλευ, ως το Βερολίνο κα το Τόκυο.

Δυστυχώς όμως, τα «θαυμαστά» γεγονότα του «Πολυτεχνείου», προωθήθηκαν στο χρόνο βαλσαμωμένα. Λες και η ιστορική επέτειος, με μια υποδειγματική ειρωνική κίνηση, κατάργησε την ιστορική διάσταση του γεγονότος που γιορτάζει. Η κατευθυνόμενη αμνησία στα γεγονότα της εξέγερσης του «Πολυτεχνείου», οργανώθηκε απ’ αυτούς που έκαναν άμεση πολιτική της χρήση στην μεταπολίτευση, με έναν άκρατο λαϊκισμό. Αυτοί που μετέτρεψαν το λαό σε όχλο, ο οποίος λεηλάτησε την ίδια του τη χώρα  τα επόμενα χρόνια. Αλλοίωσαν έτσι με βίαιο τρόπο, την οραματική δυναμική του «Πολυτεχνείου», που προσέβλεπε στην καλλιέργεια μιας νέας αντίληψης συλλογικότητας και υπευθυνότητας στο λαό, η οποία θα τον αναδείκνυε σε «δήμο». Εξαπτέρυγά τους, αυτοί που, στο όνομα ενός πραγματικού ή φανταστικού αγώνα στην εξέγερση, έτυχαν των ευεργετημάτων μιας κομματικής, με την ευρεία έννοια, καριέρας  και της συνακόλουθης επωνυμίας, που τους χάρισε ένα ερμηνευτικό πλεονέκτημα, στην ανακατασκευή των γεγονότων κατά το δοκούν¹. Ο Περικλής Κοροβέσης ανέφερε δηκτικά, “Η μαζική αντίσταση εναντίον της χούντας με εξαίρεση το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εμφανίστηκε μετά την πτώση της χούντας”

Στο «γαλλικό Μάη» απ’ όλους αναγνωρίζεται, ότι μια μικρή οργάνωση, όπως το «κίνημα 22^ης Μάρτη» στο οποίο άνηκε ο Κον Μπεντίτ, μπόρεσε και έβαλε τη σφραγίδα του σε ένα κίνημα που αφύπνισε εκατομμύρια εφησυχασμένους ανθρώπους στη Γαλλία. Στο δικό μας «Πολυτεχνείο», ξεχάσαμε το ρόλο των αναρχικών της εργατικής συνέλευσης, των πάσης φύσεως «αυθορμητιστών», που έβαλαν απο-φασιστικά τη σφραγίδα τους στην ανάπτυξη της δυναμικής της εξέγερσης. Στο δικό μας «Πολυτεχνείο», ξεχάσαμε το Χρήστο Κωνσταντινίδη και την ομάδα του της «Διεθνούς Βιβλιοθήκης», οι οποίοι με τις εκδόσεις τους στα ελληνικά όλων των βασικών κειμένων του «γαλλικού Μάη» και τη δράση τους, συνέβαλαν σε μια έντονα ριζοσπαστική δυναμική της εξέγερσης. Τους ξεχάσαμε και θυμόμαστε μόνο τα ηχηρά συνθήματα που ενέπνεαν οι «γραμμιτζήδες» των κομμάτων της τελευταίας στιγμής.

Μαζί μ’ αυτά ότι το «Πολυτεχνείο» υπήρξε πράγματι και ερωτικό όπως άλλωστε κάθε τι επ-αναστατικό². Η χουντική προπαγάνδα, μέσω αυτού που εμείς πιθανόν να θεωρούμε ακόμη άβολο για να το θυμόμαστε, προσπάθησε τότε να το διαβάλει μέσω αποκαλύψεων που ανάφεραν «ότι συνελέγησαν σάκοι γεμάτοι χρησιμοποιημένα προφυλακτικά στο χώρο του Πολυτεχνείου». Ουδέν ψευδέστερον και αυτό διότι, εκείνες τις ευτυχισμένες «προ AIDS» εποχές, οι βιομήχανοι προφυλακτικών «έψαχναν με το φακό» για νεανική πελατεία… Σήμερα που κατακλύζονται από ανάλογη πελατεία, είναι που κυκλοφορούν τα χρωματιστά, τα γευστικά, τα φωτιζόμενα…

Κεντρικό σύνθημα του «Πολυτεχνείου» ήταν το «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Μια λειτουργική χρήση της επετείου θα μας έφερνε στη δύσκολη θέση να διαπιστώσουμε ότι την ελευθερία την μολύναμε με το δόγμα «ο οποιοσδήποτε σ’ αυτή τη χώρα, μπορεί να κάνει οτιδήποτε». Η παιδεία μολύνθηκε από την αδιαφορία των υπηρετών της και τη λογική της ήσσονος προσπάθειας. Το δε ψωμί μούχλιασε στο ντουλάπι από τις νέες συνήθειες που επέβαλε μια  άνευ ορίων καταναλωτική λογική που σηματοδότησε έκτοτε μια ζωή «ζωντανών νεκρών».



Σημειώσεις

1 Δείτε την προφητική ταινία του 1963 «ο μπακαλόγατος» και ίσως ο «Ζήκος» αφυπνίσει κοιμισμένες συνειδήσεις. σε κάποια σκηνή ο Ζήκος λέει στο αφεντικό του που μεγαλοπιάνεται: “δεν είσαι επιχειρηματίας, μπακαλόγατος είσαι, κακομοίρη μου... κι εγώ μπακαλογατούλης”
2 Δείτε την ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι«Οι ονειροπόλοι» του 2003. Μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου του Ζιλμπέρ Αντέρ, στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει πως τρεις νέοι έζησαν στο Παρίσι το «Μάη του  ‘68», αποκλειστικά ως σεξουαλική επανάσταση.

Seedrinker

Ένα κείμενο επ’ ευκαιρία του 30^ου Κλασικού  Μαραθωνίου δρόμου της Αθήνας που γίνεται σήμερα, εις μνήμην του ειρηνιστή Γρηγορίου Λαμπράκη.

Ο τοίχος

«Τρέξιμο»  με λίγες λέξεις,

 στο μαραθώνιο της ζωής.

       Οι συνεπείς αθλούμενοι μεσαίων διαδρομών διαπιστώνουν, ότι μετά από 20-30 λεπτά τρεξίματος και αφού η κούραση τους έχει κυριεύσει, έρχεται ένα σημείο ως μια νέα αρχή, που τους δίνει την εντύπωση ότι έχουν τη δυνατότητα να τρέχουν εσαεί. Είναι το σημείο, όπου στον οργανισμό τους επιτυγχάνεται η αποκατάσταση της σταθερότητας των διάφορων φυσιολογικών παραμέτρων, η οποία είχε διαταραχθεί κατά τη διάρκεια της μέχρι τότε προσπάθειάς τους. Το σημείο αυτό ονομάζεται ομοιοστασία και είναι αποτέλεσμα, της τάσης που εμφανίζουν οι οργανισμοί για σταθερότητα. Κι έτσι συνεχίζουν να τρέχουν…

Έρχεται όμως ένα σημείο, μετά από 30-35 χλμ. δρόμου ανάλογα με τη διαδρομή, όπου ως μαραθωνοδρόμοι πλέον, αισθάνονται τις φυσικές τους δυνάμεις να τους εγκαταλείπουν. Αυτό το σημείο το ονομάζουν «τοίχο», γιατί τους δημιουργείται η αίσθηση ότι σ’ αυτό το σημείο, κάτι σαν  τοίχος ορθώνεται μπροστά τους για να τους σταματήσει. Τότε, για να υπερνικήσουν αυτό το εμπόδιο, μόνο μια δυνατότητα υπάρχει. Να επιτύχουν, ακολουθώντας ο καθένας τον προσωπικό του δρόμο, την ενότητα, δηλαδή την αλληλοπάθεια ύλης και πνεύματος. Μια ενότητα, που αρχικά ο δυτικός πολιτισμός και στη συνέχεια το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ανάπτυξης, έριξαν στον Καιάδα. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να αποτελέσει «πεδίον δόξης λαμπρό» για τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Γεγονός το οποίο απεμπόλησαν «θελγμένες από τον μαμωνά».  Δηλαδή εμπλεκόμενες στην άσκηση κοσμικής εξουσίας και ως εκ τούτου αυτοαναιρούμενες από κάθε πραγματική πνευματικά αξία¹.

Το σπουδαιότερο είναι, ότι αυτή η μικρής διάρκειας ενότητα ύλης και πνεύματος που επιτυγχάνουν οι μαραθωνοδρόμοι, παρουσιάζεται ικανή να τους κάνει «άλλους ανθρώπους», όπως πολλοί απ’ αυτούς δηλώνουν.

Το μήνυμα είναι ότι για μια ζωή «εν ειρήνη», η ομοιοστασία των δρομέων και η αλληλοπάθεια των μαραθωνοδρόμων, πρέπει να μετουσιωθούν σε κοινωνική αλληλεγγύη. Στον δε προσωπικό μας «μαραθώνιο»,  ο αλτρουισμός είναι αυτός που μπορεί να σπάσει τον τοίχο², που μας εμποδίζει να προσθέσουμε το ΕΥ  ΣΤΟ  ΖΗΝ  ΜΑΣ.

Σημειώσεις

1 Ειδικότερα, ο εκκοσμικευμένος λόγος της θρησκείας που δομήθηκε στο λόγο του Χριστού, μπορούμε, στην καλύτερη περίπτωση, να τον χαρακτηρίσουμε, στην πορεία των χρόνων, ως ένα εξυπηρετικό υβρίδιο στο πρόγραμμα ηθικής στερέωσης του κόσμου. Σήμερα στη χώρα μας η θρησκεία μας κατέληξε να λειτουργεί, ως μια ζωντανή πολιτισμική παράδοση, κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε.

2 Μη ξεχάσετε να ακούσετε το «Another Brick in the Wall Part 2» των Pink Floyd από το δίσκο The Wall (1979).

Seedrinker

Στιγμιότυπα(1)

Για να πας κάπου πρέπει

πρώτα να ξέρεις που βρίσκεσαι

26/9/2012 Ημέρα γενικής απεργίας. Στα επεισόδια που ακολούθησαν στην περιοχή του Συντάγματος, οι «κουκουλοφόροι» έβαλαν με μολότωφ φωτιά σ’ ένα πεύκο. Δεν ήταν ένα οποιοδήποτε πεύκο. Στεκόταν εκεί από το 19ο αιώνα και συναποτελούσε τον ιστορικό Εθνικό Κήπο. Τώρα στέκει εκεί κουτσουρεμένο, σύμβολο και επιβεβαίωση ότι δεν είναι λίγοι, όσοι είναι ικανοί για τα πάντα, τώρα πλέον ενισχυμένοι επισήμως και με δυνάμεις κι από το άλλο άκρο. Είναι όμως πολλοί περισσότεροι εκείνοι που αποδέχονται και δικαιολογούν τέτοιες καταστροφικές ενέργειες, είτε ως αναγκαίο κακό είτε ως παράπλευρη απώλεια. Τώρα στέκει εκεί κουτσουρεμένο σύμβολο και επιβεβαίωση της παρακμιακής εποχής που ζούμε, μιας εποχής που έχει ξηλώσει σχεδόν καθετί που νοηματοδοτούσε τη ζωή σ’ αυτή τη χώρα.

Και βιβλιοφάγος ο προφυλακισμένος Άκης Τσοχατζόπουλος. Στο ημερολόγιό του, που κατασχέθηκε από τις Αρχές, όταν αναφέρεται σε ποσά από «μίζες» χρησιμοποιεί ως μονάδα μέτρησής τους τον «τόμο», που αντιστοιχεί σ’ ένα εκατομμύριο ευρώ.

2/10/2012 O Ευάγγελος Βενιζέλος παρέδωσε με μεγάλη καθυστέρηση και αφού είχε προηγηθεί μεγάλος θόρυβος κοινοβουλευτικός και μιντιακός, την απολεσθείσα λίστα Φαλτσιάνι στο πρωθυπουργικό γραφείο. Αυτή γνωστή και ως λίστα Λαγκάρντ, περιέχει 1991 ονόματα Ελλήνων μεγαλοκαταθετών στην τράπεζα HSBC της Γενέυης. Είχε παραδοθεί το 2010 ατύπως στον τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου από την τότε Γαλλίδα ομόλογό του Κριστίν Λαγκάρντ.

Ο Βενιζέλος για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, παρουσιάστηκε το ίδιο βράδυ στο δελτίο ειδήσεων του ΜΕGΑ. Εκεί ισχυρίστηκε ανενδοίαστα ότι η καθυστέρηση παράδοσης της λίστας, οφείλεται στο ότι θυμήθηκε την ύπαρξή της στην κατοχή του, μετά το θόρυβο που είχε ξεσπάσει. Ανέφερε επίσης, ότι αντιμετώπισε το «στικάκι» που την περιείχε ως αντικείμενο και ως εκ τούτου δεν είχε δει το περιεχόμενό του. Για τον πονηρό Ευάγγελο ήταν απολύτως φυσικό να δώσει τη συνέντευξή του στην Όλγα Τρέμη  διότι γνώριζε ότι θα απέφευγε τις ενοχλητικές ερωτήσεις, μιας και η παρουσιάστρια λίγα χρόνια πριν είχε ισχυριστεί, ότι αντιμετώπισε και αυτή ως αντικείμενο το «ροζ» περιεχομένου cd που της είχε δοθεί, σχετικό με το σκάνδαλο Ζαχόπουλου στο Υπουργείο Πολισμού επί Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή. Λίγες ημέρες αργότερα, οι Οικονομικοί Εισαγγελείς Πεπόνης και Μουζακίτης, ζήτησαν από το σημερινό υπουργό οικονομικών, να ξαναζητήσει από τους Γάλλους την επίμαχη λίστα, υποπτευόμενοι και υπονοώντας, ότι θα μπορούσε η υπάρχουσα λίστα να έχει παραποιηθεί. Τελευταία δε διαπίστωσαν και πιθανές πολιτικές ευθύνες, γι’ αυτό και έστειλαν την υπόθεση στη Βουλή για τα περαιτέρω.

Παρ’ όλα αυτά, το ογκολιθικό ΕΓΩ του Ευάγγελου, απτόητο ευαγγελίζεται την ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ κάνοντας «δίαιτα» μόνο στις ακτίνες του Ήλιου του ΠΑΣΟΚ, τις οποίες από εννιά τις έκανε επτά. Για μένα είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Βενιζέλος, στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, θα καταγράφει ως το απεχθές και επικίνδυνο πολιτικό υβρίδιο σολιψισμού και αρριβισμού².

Εδώ ζούγκλα. Μαϊμού συντάξεις, μαϊμού επιδόματα, μαϊμού συνταγές κλπ. Εμείς με μνήμη ελέφαντα, ρίξαμε όλες τις ευθύνες στο πολιτικό σύστημα από γεννήσεώς του, κοιμίζοντας τις συνειδήσεις μας. Και σα φίδια γλιστρήσαμε από κάθε προσωπική ευθύνη, είτε ήμασταν αυτοί που τα χορηγούσαν είτε αυτοί που τα πήραν είτε αυτοί που το γνώριζαν από «πρώτο χέρι».

Εμείς ήμασταν που συμμετείχαμε στη δημιουργία ενός χρέους, που τα κόμματα του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων αποκαλούν «επαχθές» και θέλουν παραχρήμα να διαγραφεί. Είναι χρέος γνήσια ελληνικό αποτέλεσμα της επαχθούς συμπεριφοράς των πολιτικών, δηλαδή αυτών που εμείς επιλέξαμε, της δημόσιας διοίκησης, των συντεχνιών, των συνεταιρισμών, των συνδικαλιστών, των δημόσιων επιχειρήσεων και των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών.

9/10/2012 H Καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε τη χώρα μας. Στη διαδήλωση διαμαρτυρίας που έγινε στην Αθήνα ο πολιτικά «καμένος», ακόμα και εντός της ΔΕΗ, συνδικαλιστής της Φωτόπουλος, γέννημα θρέμμα του ΠΑΣΟΚ, τελευταίως μεταγραφής στο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα ελπίδα όλων των κρατικοδίαιτων, παρουσιάστηκε να καίει τη γερμανική σημαία ωρυόμενος ναζιστές, αναφερόμενος έτσι σε μια χώρα που έχει θέσει εκτός νόμου τις ναζιστικές οργανώσεις. Επιδίωξη του Φωτόπουλου είναι να αναδειχθεί ως η κορυφαία συνδικαλιστική μορφή και με το να καλεί κυρίως τους κρατικοδίαιτους εργαζομένους σε δυναμικές κινητοποιήσεις, τις οποίες αποδοκίμασε ακόμα και η ΓΣΕΕ. Με τον τρόπο αυτό θέλει να ξανανάψει φωτιές στη χώρα, ελπίζοντας έτσι να ξαναγεννηθεί πολιτικά όπως το μυθικό πουλί των Αιγυπτίων, ο Φοίνικας. Παρόμοιες πρακτικές στο πρόσφατο παρελθόν υποστηριζόμενες εμμέσως, από τον πολιτικό χώρο στον οποίο τώρα ανήκει, είχαν παραδώσει κυριολεκτικά στις φλόγες το κέντρο της Αθήνας. Και το μόνο που κατάφεραν, ήταν μέσα από τις στάχτες να ξαναγεννηθεί ο ναζισμός στην Ελλάδα, δια της Χρυσής Αυγής και το χειρότερο να εισέλθει στο Κοινοβούλιο. 

Φτάνει πια με όλους αυτούς, που κάτω από το μανδύα του «κοινωνικού επαναστάτη», κρύβουν απλώς ένα δολοφόνο, ένα ληστή, έναν απατεώνα, έναν τυχοδιώκτη και ένα «βολεψάκια». ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ, Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΥΤΕΛΙΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ.

16/10/2012 Ημέρα γενικής απεργίας. Στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν 50 ως 60 χιλιάδες διαδηλωτές. Οι μισοί συμμετείχαν στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ με ότι αυτό υποδηλώνει. ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΤΩΣΗΣ.

Η στροφή στα καυσόξυλα για θέρμανση λόγω της οικονομικής κρίσης θα έχει ανυπολόγιστο κόστος στη βιόσφαιρα. Και αυτό διότι απογυμνώνει, όχι μόνο τα δάση της περιφέρειας αλλά και τα περιαστικά, λόγω της παράνομης υλοτομίας. Επιβαρύνει δε ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα των πόλεων, με άμεσες επιπτώσεις στην υγεία μας. Σχετικές έρευνες δείχνουν, ότι η αύξηση των σωματιδίων κατά 10 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα, επιφέρει αύξηση της ημερήσιας θνησιμότητας κατά 0,6%. Η σύγκριση δε των εκπεμπόμενων σωματιδίων μεταξύ των παραδοσιακών ξυλόσομπων και τζακιών και των εκπομπών από τους λέβητες πετρελαίου και πέλλετ είναι εφιαλτική. Η ξυλόσομπες και τα τζάκια εκπέμπουν 19,3 γραμμάρια σωματιδίων ανά κιλό καυσίμου, ενώ οι λέβητες πετρελαίου και πέλλετ μόνο 0,6 γραμμάρια. Ως εκ τούτου θα μπορούσαμε να πούμε ότι ΚΑΘΕ ΤΖΑΚΙ ΡΥΠΑΙΝΕΙ ΟΣΟ ΜΙΑ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ.

Είναι επιστημονικά διαπιστωμένο ότι η μείωση του βιωτικού επιπέδου επιφέρει τη μείωση του προσδόκιμου χρόνου ζωής. Ήδη στη χώρα μας διαπιστώθηκε μια πολύ μικρή αύξηση της βρεφικής θνησιμότητας. Εκεί που το γεγονός αυτό έλαβε δραματικές διαστάσεις ήταν στις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αποδείχθηκε δε, ότι όσο προχωράει κανείς προς τα ανατολικά η μείωση του προσδόκιμου χρόνου ζωής ήταν πιο απότομη και είχε πιο μόνιμο χαρακτήρα. Στη Ρωσία για παράδειγμα, την περίοδο 1991-1994, ο προσδόκιμος χρόνος ζωής των Ρώσων μειώθηκε σχεδόν κατά 10 χρόνια.

15/10/2012 H ΝΕΤ άρχισε να προβάλλει την αξιόλογη δραματική σειρά εποχής, «Ο Πύργος του Ντάουντον», μία από τις δημοφιλέστερες του BBC. Από το πρώτο επεισόδιο της σειράς γίνεται ευδιάκριτο ότι ο ανταγωνισμός εμπότιζε τις σχέσεις, τόσο των πλούσιων ιδιοκτητών του όσο και του υπηρετικού προσωπικού. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός με οποιαδήποτε μορφή ενυπάρχει πάντα στις ανθρώπινες σχέσεις, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και μπορεί αξιόπιστα να θεωρηθεί ως η, περισσότερο ή λιγότερο, εκπολιτισμένη εκδοχή της ενδοκυτταρικής βίας στο ανθρώπινο είδος. Αυτός άλλωστε είναι και ο βασικός λόγος επικράτησης του καπιταλιστικού συστήματος, ενός συστήματος που ενώ έχει ως επιδίωξη του την πορεία του στα πλαίσια ενός άκρατου ανταγωνισμού με κανόνες, ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι αυτό που τελικά επικρατεί, είναι ο κάθε μορφής αθέμιτος ανταγωνισμός.

Το απογοητευτικό είναι, ότι παρά τη διαφημιστική προβολή που έγινε από τη ΝΕΤ το πρώτο επεισόδιο είδαν μόνο 571.000 τηλεθεατές. Την ίδια σχεδόν ώρα 1,18 εκατ. τηλεθεατές προτίμησαν να δουν τη σειρά «Σιλά» και 1,04 εκατ. τη σειρά «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής». Το πιο απογοητευτικό είναι, ότι 1,47 εκατ. είδαν τη σειρά «Ευτυχισμένοι μαζί» σε επανάληψη. ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ.

30/10/2012 Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Π. Λαφαζάνης επικαλούμενος την ειλικρίνειά του, ανέφερε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ακόμη έτοιμος να κυβερνήσει, αναφορά που αργότερα ανασκεύασε. Η αλήθεια μάλλον βρίσκεται στο ότι ο έμπειρος πολιτικός, χρησιμοποίησε μια αλήθεια γενικά αποδεκτή για να παρέμβει σε μια άλλη αλήθεια, αυτή της ιδεολογικής και πολιτικής διαμάχης, που λαμβάνει χώρα μεταξύ των Συνιστωσών του κόμματός του. ΚΑΙ ΜΕΤΑ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΖΗΤΗΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ.

31/10/2012 ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, με την ψήφο ακύρωσαν την ένταξη του ταμείου ασθενείας των δημοσιογράφων στον ΕΟΠΥΥ. Ένα από τα «ευγενή» ταμεία που στηρίζουν τη βιωσιμότητά τους, στους κοινωνικούς πόρους που έχουν εξασφαλίσει οι συντεχνίες τους, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων, δηλαδή πόρους που εμείς πληρώνουμε. Δηλαδή τα κόμματα των «πληβείων» με τους «πατρικίους». Οι ελληνικές παραδοξότητες που έχουν καταστήσει υπεύθυνους, με διαφορετικό βαθμό ευθύνης βέβαια, όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς και όσους τους υπηρέτησαν, για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Σχετικά, ο υπουργός Οικονομικών, ο «δεξιός» Γιάννης Στουρνάρας, δήλωσε ότι θα επαναφέρει συνεχώς τη σχετική τροπολογία μέχρι να υπερψηφιστεί, διότι τη θεωρεί ενέργεια στοιχειώδους δικαιοσύνης.

Αν διευρύνουμε χρονικά την αποτύπωση της στιγμής (στιγμι-ότυπα) στα παρελθόντα και πιθανολογήσουμε τα μέλλοντα, θα διαπιστώσουμε ότι ο αριθμός 3, όλο και περισσότερο εμπλέκεται στα γεγονότα τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη λυσιτελή επίλυση των προβλημάτων της χώρας, η συνιστώσα των οποίων παρουσιάζεται ως οικονομική κρίση. Η γεμάτη αρχέγονη γνώση ελληνική γλώσσα, πιστοποιεί ότι με τον αριθμό 3, εκφράζεται το «όλον» στη γήινη πραγματικότητα των τριών διαστάσεων. Για παράδειγμα λέγοντας τρισευτυχισμένος εννοούμε τον ολοκληρωτικά ευτυχισμένο, λέμε τριγύρω και εννοούμε ολόγυρα, με την τριλογία δε θεωρούμε ότι ολοκληρώνεται ένα πνευματικό έργο. Επ’ ευκαιρία θα αναφέρω, ότι με τον αριθμό 5, όσες και οι αισθήσεις μας, ολοκληρώνεται ότι τις αφορά πχ πεντάμορφη, πεντανόστιμο κλπ. Ως εκ τούτου δε μπορώ εύκολα να κατατάξω στις συμπτώσεις ότι έχουμε: 1) Μια «τρόικα» εξωτερικού ελέγχου που αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ. 2) Την τρόικα εσωτερικής διακυβέρνησης, που αποτελείται από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά. Ως εκ των άνω θα πρέπει να περιμένουμε: 3) Ένα τρίτο πακέτο βοήθειας το οποίο θα συνοδεύεται από μια τρίτη τρόικα, η οποία θα δώσει την οριστική λύση στον οικονομικό γρίφο της χώρας μας. Να υπενθυμίσω ότι και τα παραμύθια, παλιά και σύγχρονα, με το τρία ολοκληρώνονται. Για παράδειγμα αυτό της Νέας Δημοκρατίας: ΖΑΠΠΕΙΟ 1 - ΖΑΠΠΕΙΟ 2 - ΖΑΠΠΕΙΟ 3

Επαληθεύτηκε τελικά η εκτίμηση, ότι η απόφαση για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δις προς τη χώρα μας θα επιχειρούνταν να καθυστερήσει, ώστε να ληφθεί μετά τις προεδρικές εκλογές των Η.Π.Α, ώστε οποιαδήποτε πιθανή εμπλοκή να μην τις επηρεάσει. Ακολουθώντας την κοινή λογική, επειδή τα προβλήματα των χωρών του Νότου είναι επείγοντα και οι γενικές εκλογές στη Γερμανία αρκετά μακριά (Σεπτέμβριος 2013), μπορούμε να πιθανολογήσουμε ότι η αντιμετώπισή τους, μαζί με αυτό της Ελλάδας θα γίνει σύντομα, ώστε να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος στην Καγκελάριο Μέρκελ, να το διαχειριστεί στο εσωτερικό της χώρας της.

Αν τώρα διευρύνουμε παράλληλα και χωρικά την αποτύπωσή μας, θα διαπιστώσουμε ότι το ευφυές δημιούργημα της εξελικτικής πορείας στη γήινη βιόσφαιρα, αφόρητα εγωκεντρικό, θεωρεί ότι υπάρχει γύρω του, είναι φτιαγμένο αποκλειστικά για να το εξυπηρετεί. Γι’ αυτό και το ονόμασε περιβάλλον. Τώρα που η υπερκαταιγίδα Σάντυ στις 30/10/2012 νέκρωσε τις ανατολικές πολιτείες της Υπερδύναμης, χτυπώντας και μέσα στην παγκόσμια Μητρόπολη τη Νέα Υόρκη, ελπίζω να συνειδητοποιήσει, ότι αποτελεί ένα παθητικό άθυρμα στα χέρια της φύσης. ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ.

Είμαι σίγουρος ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα χαρακτηρίσουν την περίοδο που διανύουμε, ως καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη της ανθρωπότητας³ με το ελληνικό πρόβλημα να αποτελεί ίσως το αφετηριακό γεγονός. Έτσι όπως οι σημερινοί ιστορικοί, χαρακτήρισαν την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης ως την εποχή που μας κληροδότησε το τρίπτυχο, ελευθερία-ισότητα-δικαιοσύνη. Με αυτό προσπάθησε να πορευτεί έκτοτε η ανθρωπότητα, τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς. Αν ενδοσκοπήσουμε όμως στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως μια ιστορική στιγμή αχαλίνωτης μνησικακίας. Παρά τη μεγαλοπρέπεια των γεγονότων που έλαβαν χώρα, οι ακρότητες, το μίσος, οι σφαγές, δεν υποδείκνυαν ένα λαό που ξεκάθαρα απαιτούσε ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αλλά ένα πλήθος που, διψασμένο για αίμα, άφηνε το θάνατο να κάνει κουμάντο στην πολιτική. Κοιτάζοντας σήμερα γύρω μας θα διαπιστώναμε, ότι ζούμε επίσης μια ιστορική στιγμή αχαλίνωτης μνησικακίας, αλλά με ένα τρόπο λιγότερο βίαιο, αποτέλεσμα της 250 χρονών πορείας εκπολιτισμού μας. Σχετικά αναφέρω μια παλιά κινέζικη κατάρα: ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

Ως θύμα μιας αρχέγονης παγανιστικής μνήμης, θα ενημερώσω ότι φαινομενικά στις 5/10/2012 είχαμε την είσοδο του Κρόνου στον αστερισμό του Σκορπιού, μια διέλευση που θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του 2014. Κατά τους «αστρολογούντες», μια περίοδος που εδώ στη Γη θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ.

Στην εκπομπή MEGA Σαββατοκύριακο της 28/10/2012, φιλοξενήθηκε ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος. Σταχυολογώ:

Χωρίς σωστό-λάθος δε δομείται εμπιστοσύνη,

χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει κατανόηση.

Χωρίς αξιακό σύστημα επικρατεί το συμφέρον,

και το συμφέρον οδηγεί σε μυωπική αντίληψη των πραγμάτων.

Και το χειρότερο, το συμφέρον διαιρεί

Σημειώσεις

1 Με αυτή την ανάρτηση ίσως γεννηθεί η εντύπωση ότι ακροβατώ ή χειρότερα ότι είμαι ένα ακόμη θύμα των ποπ μύθων του παρόντος, μυστικισμού και αστρολογίας. Η πραγματικότητα είναι ότι χρησιμοποιώ το παρόν και το μέλλον για να φιλτράρω μέσα από αυτά το παρόν που τα παράγει. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει σε κάθε μορφής αφήγηση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και στο ορατό σύμπαν, το παρελθόν αντικρίζουμε.

2 Σχετικά και στις ανάρτησεις «ΤΟ ΑΝΤΙ» (Η κερκόπορτα) 19/9/2011 και «ΣΟΥΡΕΑΛ» 13/6/2012

3 Χαρακτηριστικό αυτής της εποχής θα είναι η σταδιακή αποανάπτυξη του Ανεπτυγμένου Κόσμου, σταθερό ζητούμενο άλλωστε της συνεπούς αριστερής διανόησης τα τελευταία χρόνια. Οι «αριστερίζοντες» τώρα που άρχισαν να το βιώνουν, εν συγχύσει περί άλλων τυρβάζουν. Για την αποανάπτυξη, θα αναφερθώ εκτεταμένα σε επόμενη ανάρτηση.

Seedrinker

Ο άνθρωπος σκέφτεται...

...άρα Υπάρχω,

λέει  το Σύμπαν.

Paul Valery

Ειδώλιο στοχαστή από τη Cemavoda (Ρουμανία) 

5000-4000 π.Χ.

Τι σκέφτεται;

Σκίτσο στοχαστή από την Αθήνα (Ελλάδα) 

2012 μ.Χ.

Seedrinker

Οι νεοβάρβαροι

Ένα κείμενο με αφορμή και τη νέα εκπαιδευτική χρονιά.

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει
 να χορτάσει.

    Οι Τούρκοι διεκδικούσαν, διεκδικούν και θα διεκδικούν απ’ ότι φαίνεται, νησιά θάλασσα, πλουτοπαραγωγικές μας πηγές. Τελευταία, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, ενόψει και της διεκδίκησης από μέρους τους των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020, διεκδίκησαν επισήμως και την πατρότητα της Ολυμπιακής Φλόγας. Οι Τούρκοι διεκδικούν κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών της διεθνούς πρακτικής αλλά και της α-λήθειας, αλλά εμείς δε πρέπει ποτέ να τους δώσουμε τη δυνατότητα να πουν το «νενικήκαμεν». Αυτό όμως που πρέπει πρωτίστως να συνειδητοποιήσουμε, είναι ότι οι νεοβάρβαροι που μας απειλούν και μας αποδυναμώνουν, πραγματικά και όχι δυνητικά, βρίσκονται ανάμεσά μας.

Όλα ξεκίνησαν για να εξελιχθούν με μια σειρά «απολίτιστων πράξεων» που είναι αδύνατον να προσδιορίσει και να απαριθμήσει κανείς. Δεν είναι οι σοβαροί κίνδυνοι που προκαλούν το γενικό αίσθημα ανασφάλειας. Είναι οι μικρές εκείνες παραβάσεις του κοινωνικού συμβολαίου, που οδηγούν στο να νιώθει κανείς ότι ζει σε ένα χώρο που επιτρέπονται τα πάντα, σ’ ένα χώρο όπου δεν υπάρχει ευθύνη και υποχρεώσεις ούτε για το αυτονόητο. Δείχνουν όμως ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης δηλαδή  του κοινωνικού μηχανισμού μάθησης, αυτοελέγχου και αμοιβαίου σεβασμού.

Όλα ξεκινούν από την οικογένεια. Σχεδόν όλοι οι γονείς ζουν αφενός, με την αγωνία να προσφέρουν το καλύτερο στα παιδιά τους, αφετέρου θύματα μιας μοντέρνας ιδεοληψίας για την ελεύθερη διαπαιδαγώγηση. Αυτή η ιδεοληψία αντιπαρέρχεται ακόμα και το ότι η γνώμη του παιδιού για θέματα που το αφορούν, λαμβάνεται υπόψη σύμφωνα με την ηλικία του και την ωριμότητα του (Ευρωπαϊκός Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι γονείς να έχουν καταντήσει υποχείρια μικρών τυράννων που προβάλουν απαιτήσεις χωρίς τελειωμό, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση εντέλει κακομαθημένων παιδιών, που δε ξέρουν από φραγμούς και όρια. Σε αυτό συνεπικουρεί και η απουσία ουσιαστικής και δημιουργικής ενασχόλησης των γονιών με τα παιδιά λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, προσωπικών επιδιώξεων αλλά και της ανάγκης βιοπορισμού με συνακόλουθο την υποχώρηση των οικογενειακών δεσμών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να περνούν τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο τους με τους συνομήλικους τους, σε εικονικό η πραγματικό χώρο, γεγονός που τους στερεί την ανάπτυξη κοινωνικών αρετών.

Αυτή η επικίνδυνη μεταβολή στις σχέσεις γονιών-παιδιών θα είχε πολύ μικρότερες συνέπειες εάν δεν κατέρρεε η δεύτερη γραμμή άμυνας έναντι της αντικοινωνικοποίησης, η διαπαιδαγωγική παράμετρος, ιδιαίτερα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση κυρίως, εκφυλίστηκε σε μια αμφιβόλου ποιότητας μαθησιακή διεργασία, με κύριους υπεύθυνους τις συντεχνίες των εκπαιδευτικών οι οποίες επιδίωξαν και πέτυχαν να αποποιηθούν τη λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, συμβάλλοντας έτσι καθοριστικά στη διαμόρφωση προβληματικών εφήβων με αντικοινωνική συμπεριφορά.

Οι εκπαιδευτικοί σχεδόν στο σύνολό τους, αδιαφόρησαν στο να χτίσουν και διατηρήσουν την ισορροπία, για την οποία θα έπρεπε να πασχίζουν όλοι οι σύγχρονοι «λειτουργοί της εκπαίδευσης», ανάμεσα στην αμεσότητα της επαφής με τους μαθητές και την αναγκαία απόσταση που επιβάλλουν το status, η ηλικία και η γνώση. “Ο εκπαιδευτικός πρέπει να έχει το στοιχείο της παιδαγωγικής προσωπικότητας. Ως ένα βαθμό το έχεις εκ γενετής, αγαπάς τους ανθρώπους, θέλεις να προσφέρεις” αναφέρει σχετικά ο γνωστός εκπαιδευτικός Κώστας Χάρης. Εδώ μπορούμε να αναφέρουμε σχετικά, ότι η μονιμοποίηση του Έλληνα εκπαιδευτικού φαίνεται να λειτουργεί ως η λοβοτομή του.

Το ορατό αποτέλεσμα είναι οι καθηγητές να αποδέχονται προκλητικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές των μαθητών τους, δικαιολογώντας τις με το ότι οι νέοι ρέπουν προς την «επαναστατική συμπεριφορά», παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους και ως προοδευτικούς. Στην πραγματικότητα όμως φοβούνται τα δημιουργήματα τους, φοβούνται την αντίδραση τους, φοβούνται ότι αν επέμβουν το λιγότερο θα ακούσουν βωμολοχίες που μπορεί να φτάσουν μέχρι χειροδικίας, ή ακόμη και την οργή των γονιών τους, όταν «τα κανακάρια» επιστρέφοντας στο σπίτι παραπονεθούν σχετικά.

Αυτοί που διδάσκουν τη γλώσσα παρουσιάζονται ανίκανοι να διδάξουν ότι, όπως δεν υπάρχει ιδιωτική γλώσσα έτσι δεν υπάρχουν και ιδιωτικοί κανόνες. Δίνουμε λογαριασμό στους άλλους όχι με βάση τους δικούς μας αυτοεξυπηρετικούς κανόνες, αλλά με βάση δημοσίως γνωστούς, κοινά αποδεκτούς κανόνες οι οποίοι είναι και το μέτρο αναφοράς στη λογοδοσία. Διαφορετικά είναι αδύνατο να σταθεί και να προοδεύσει μια κοινωνία, ως εκ τούτου και η σχολική, ως συλλογικό μόρφωμα, πέρα και πάνω από άτομα. Αυτοί που καλούνται να διδάξουν πολιτισμό, μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι πολιτισμός δεν είναι αυτό που με κάποιο τρόπο «επέβαλαν» να θυμούνται τα παιδιά αλλά η ιδεολογία της πόλης, δηλαδή η ιδεολογία της συνύπαρξης, αυτό που ζει κανείς και χαίρεται να διαδίδει.

Γενικότερο αποτέλεσμα είναι να διαμορφώνεται μια κοινωνική πραγματικότητα, όπου γενικώς οι ενήλικοι κάνουν «τα στραβά μάτια» μπροστά στην προκλητικά αντικοινωνική συμπεριφορά των ανηλίκων, διότι και αυτοί με τη σειρά τους δρουν αναλόγως, συνδιαμορφώνοντας έτσι την αποθεσμισμένη ελληνική πραγματικότητα στην οποία ζούμε τα τελευταία σαράντα χρόνια. (Ειδικά για τους εκπαιδευτικούς, μπορούμε να πούμε ότι αρκετοί απ’ αυτούς είναι βουτηγμένοι και στην παρανομία των ιδιαίτερων μαθημάτων). Οι ενήλικες κάνουν τα στραβά μάτια, ακόμα και αν θίγονται ή ενοχλούνται προσωπικά, για να αποφύγουν τα μπλεξίματα. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται πολύ συχνά, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις του «πολιτισμένου κόσμου» ώστε να χρειαστεί να μελετηθεί και να καταμετρηθεί. Η σχετική  έρευνα, έγινε από το βρετανικό Institute of Policy Research, στη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κατέληξε στη δημιουργία ενός νέου επιστημονικού όρου, την παιδοφοβία, όταν λίγα χρόνια πριν ο κανόνας ήταν το παιδί τουλάχιστον να φοβάται τον μεγαλύτερο, για να μην αναφερθούμε σε σεβασμό. Τελικά αυτό που μετά βεβαιότητας διαπιστώνεται είναι, ότι παρά την αλματώδη άνοδο του βιοτικού επιπέδου, η πνευματική ευζωία των εφήβων-νέων υποχώρησε, στη χώρα μας ειδικά καταβαραθρώθηκε. Σε αυτό συνετέλεσε και η εισβολή της νέας τεχνολογίας στην επικοινωνία και την ψυχαγωγία τους και η αφομοίωση της με καταχρηστικό τρόπο, ίδιον άλλωστε του κοινωνικού μας γίγνεσθαι.

Στις άλλες χώρες αυτό το φαινόμενο της απολίτιστης αλλά και βίαιης συμπεριφοράς των εφήβων, παρουσιάζεται κυρίως στα υποβαθμισμένα προάστια των μεγάλων τους πόλεων. Στη χώρα μας τείνει να αποτελέσει μια γενικευμένη κατάσταση στις πόλεις, με την εκτροπή του δε, και σε ενδοσχολική βία, να παίρνει μεγάλες διαστάσεις στην Αθήνα χωρίς να αφήνει αλώβητες και άλλες μεγάλες πόλεις.

Στις άλλες χώρες αυτή η προβληματική συμπεριφορά των νέων βελτιώνεται θεαματικά κατά την ενηλικίωση τους διότι είναι αναγκασμένοι, είτε να ακολουθήσουν το δρόμο της ανώτατης εκπαίδευσης είτε αυτόν της επαγγελματικής αποκατάστασης, να λειτουργήσουν δηλαδή σ’ ένα θεσμισμένο χώρο με υψηλές απαιτήσεις κοινωνικοποίησης. Εκεί αναγνωρίζουν ότι αν δεν αναπτύξουν κοινωνικές αρετές είναι περισσότερο εκτεθειμένοι στην αποτυχία, γεγονός στο οποίο συνηγορούν και ανάλογες έρευνες που διαπιστώνουν ότι οι κοινωνικές δεξιότητες είναι σημαντικότερες από τις ακαδημαϊκές.

Στη χώρα μας τα δημόσια ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, είναι ιδρύματα εκπαίδευσης στην ήσσονα προσπάθεια και την αντικοινωνική συμπεριφορά, χώροι που στο όνομα της ελευθερίας λειτουργούν με ελευθεριότητα Και όλα αυτά διανθισμένα “από το λόγο μιας απερίγραπτα ναρκισσιστικής, ιδεολογικά χοντροκομμένης, πνευματικά αυτοτροφοδοτούμενης, πολιτικά οπισθοδρομικής και πολιτισμικά γραφικής Αριστεράς” (Δημοσθένης Κούρτοβικ). Ένας λόγος που ηγεμονεύει ακόμη και τώρα σαν απολίθωμα των, συντετριμμένων από την οικονομική κρίση, κύριων κομματικών εκφράσεων της ανατολίτικης, τριτοκοσμικής, πολιτικής μας κουλτούρας¹. Τελευταίο τους κατόρθωμα το κατρακύλισμα των ελληνικών ΑΕΙ από την 300ή στην 400ή θέση μέσα σ’ ένα χρόνο, στην παγκόσμια λίστα αξιολόγησης πανεπιστημίων της Σαγκάης, μιας από της δυο που τελούν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Όσον αφορά δε την επαγγελματική αποκατάσταση των νέων ,για την επιβίωση και την επιτυχία τους στη γραφειοκρατική, κρατικοδίαιτη, πελατειακή, αντιπαραγωγική οικονομία στην οποία ξετυλίχθηκε μια «επιθυμία χρέους»², αυτό που μέχρι πρόσφατα χρειαζόταν, περιγράφεται με τρεις λέξεις, «αμοραλισμός», «οσφυοκαμψία», και «γλείψιμο, εύφορο έδαφος για την εδραίωση και την ανατροφοδότηση της αντικοινωνικής τους συμπεριφοράς ως ενήλικοι πλέον.

Αυτός ο άναρχος και βάρβαρος τρόπος που μάθαμε να ζούμε και να φερόμαστε, σε συνδυασμό με την πρωτοφανή οικονομική κρίση, δύναται να οδηγήσει με μεγαλύτερη ευκολία την παραπαίουσα μικροαστική τάξη σε επικίνδυνα μονοπάτια. Δηλαδή να αναζητήσει την έκφραση της οργής της μέσα από ναζιστικούς σχηματισμούς, ο σκληρός πυρήνας των οποίων έχει το χαρακτήρα οργανωμένου εγκλήματος και καλύπτει τα κενά που προκύπτουν από την απουσία του κράτους. Επιβεβαίωση αυτού πρέπει να θεωρηθεί η αναρρίχηση της Χρυσής Αυγής στο 7% στις εκλογές του Ιουνίου 2012³.

Το χειρότερο όμως είναι τα δημοσκοπικά ευρήματα που παρουσιάζουν τη Χρυσή Αυγή να έχει τη μεγαλύτερη της διείσδυση στους νέους. Αναμενόμενη συνέπεια επαναλαμβάνω, του εκφυλισμού των μηχανισμών κοινωνικοποίησης των νέων, δηλαδή του εκπολιτισμού τους, μιας διαδικασίας ελέγχου της ενυπάρχουσας βίας στο ανθρώπινο ον. Ανάλογο φαινόμενο και μάλιστα ανεπτυγμένο, αριστερών όμως αποχρώσεων, έχουμε με την παιγνιώδη αντιμετώπιση του δόγματος «βία στη βία της εξουσίας» από τους κουκουλοφόρους. Νέοι που χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν, τόσο από μέρος της κοινοβουλευτικής αριστεράς όσο και της εξωκοινοβουλευτικής, από τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής, αλλά και ως μπράβοι για τη διατήρηση του πανεπιστημιακού κατεστημένου και τροφοδοτούν ένα νέο τύπο πολιτικής βίας-τρομοκρατίας θεαματικά διαφοροποιημένο από την τρομοκρατία παρελθόντων ετών⁴.

Αυτός ο άναρχος και βάρβαρος τρόπος που ζούμε και φερόμαστε αφήνει ανεξίτηλα μεν, δυσδιάκριτα δε, σημάδια στον ψυχισμό μας. Ευδιάκριτα όμως, είναι τα σημάδια που αφήνει στο χώρο, στις πόλεις μας, μιας και οι πόλεις είμαστε εμείς ενόλω εξωτερικευμένοι. Μια ματιά χρειάζεται για να διαπιστώσουμε ότι ζούμε σε άναρχες και χαοτικές πόλεις, οι οποίες προήλθαν από τις δικές μας δράσεις, τις δικές μας αυθαίρετες επεμβάσεις. Εδώ θέλω να επισημάνω στους «φαντασιακούς προοδευτικούς⁵» ότι ο πολιτισμός ενός τόπου δεν καθρεφτίζεται μόνο στις ειδικές ποιότητες των έργων που «ανεβαίνουν», των εκθέσεων που λαμβάνουν χώρα, των πολιτιστικών εκδηλώσεων που γίνονται, αλλά και στις εικόνες που έχουμε, μέχρι να φτάσουμε στους χώρους που διοργανώνονται. 

Τελικά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι οι νεοβάρβαροι, που πραγματικά μας απειλούν και μας αποδυναμώνουν δε βρίσκονται «εκτός των πυλών» αλλά «εντός των τειχών» με διττή σημασία. Εντός της πόλης, μέσα μας.

1 H α-λήθεια (η μη λήθη) πρέπει να μας κάνει να λάβουμε υπόψη μας ότι περίοδοι πολιτικής απαξίωσης οδήγησαν στο Ναζισμό στη Γερμανία και στο Φασισμό στην Ιταλία. Στη χώρα μας δε στις δικτατορίες της 4ης Αυγούστου 1936 και της 21ης Απριλίου 1967. Απ’ ότι φαίνεται η μόνη διέξοδος είναι από τη μούχλα να βγάλουμε την πενικιλίνη.

2 Όρος που συναντάμε στο βιβλίο του Κώστα Δουζίνα «Αντίσταση και φιλοσοφία στην κρίση», όπου επίσης αναφέρεται ότι “ο δανεισμός χρησιμοποιήθηκε από τις κυρίαρχες ελίτ για να λαδώνει τα γρανάζια της κρατικής πατρωνίας και των πελατειακών σχέσεων των κομμάτων.”

3 “Ο ναζισμός σε αντίθεση μ’ αυτό που νομίζουμε σήμερα, δεν είναι το πολιτικό απάγκιο των απεγνωσμένων εργατών και ανέργων. Είναι το πολιτικό απάγκιο της τρελαμένης, αγανακτισμένης μικροαστικής τάξης, η οποία χάνει τα προνόμια που είχε συνηθίσει να εισπράττει και βρίσκεται ξαφνικά σε διαδικασία προλεταριοποίησης. Αυτός που «κάτι είχε», «κάπως τα κατάφερνε», με όλες τις παθογένειες του συστήματος, βλέπει τώρα αυτόν τον κόσμο να διαλύεται. Και γι’ αυτόν η αντίσταση εκφράζεται μέσα από το ναζισμό.” Δημήτρης Χριστόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών.

        4 “Άτομα ποικίλης κοινωνικής προέλευσης, διαφορετικών ηλικιών και εθνοτήτων, αντιλαμβάνονται τις κλοπές, τις δολοφονίες, τους εμπρησμούς, τους εκρηκτικούς μηχανισμούς, τις βιαιοπραγίες, την καταστροφή , ως αξία, στο πλαίσιο της πολιτικής ενεργοποίησης. Συγκροτώντας «ομάδες» (οργανώσεις) προβαίνουν σε πράξεις που περιβάλλονται από χαοτικού χαρακτήρα ασαφείς ιδεολογίες ή από εξαιρετικά φτωχές σε περιεχόμενο και ουσία ιδεολογικές απόψεις. Ακόμη και όταν καταφεύγουν σε ιδεολογικές αναφορές, προβάλουν την ιδεολογικοπολιτική τους ένδεια ως γνώση. Η τεχνολογική εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας παρέχει τα εργαλεία για ευρεία δημοσιοποίηση των απόψεών τους. Καθώς αδιαφορούν απόλυτα για την παρελθούσα μυστικότητα (ίδιον του συνωμοτισμού) που ήταν δεδομένη για τις οργανώσεις τρομοκρατίας, διατυπώνουν δημόσια, όχι μόνο τις «ιδεολογικές» τους θέσεις και απόψεις, αλλά και τον τρόπο δράσης τους.” Μαίρη Μπόση, Επίκουρη Καθηγήτρια Διεθνούς Ασφάλειας Πανεπιστημίου Πειραιά.

              5 Ανάρτηση της 12/4/2012 με τίτλο «Η ζωή εν τάφω; (Κουλτουριάρηδες)»  

Seedrinker

Ισοδύναμα μέτρα

Ο τελευταίος ευφημισμός,

ένας πολιτικός πειρασμός 

και η πραγματικότητα

Οι φωτογραφίες είναι από 

Το Ποντίκι» της 9/8/2012

Seedrinker

Χιούμορ με τη Βούλα

Με τη «βούλα», χιούμορ

          Χιούμορ (το): πνευματώδης αστεϊσμός, εύθυμη διάθεση που εκδηλώνεται με άκακη ειρωνεία και προκαλεί στους άλλους διασκέδαση ή ευχάριστη διάθεση. (Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη)

Το χιούμορ είναι όμως και ένας ενεργητικός μηχανισμός άμυνας, απέναντι στις απειλές και τους φόβους που αντιμετωπίζει η ανθρώπινη ύπαρξη. “Δεν υπάρχει χιούμορ στον παράδεισο” ανέφερε σχετικά ο Μαρκ Τουέιν. Ακροβατώντας θα λέγαμε ότι λειτουργεί στη συλλογική σφαίρα, στο ξύπνιο μας, όπως κατά τη φροϋδική αντίληψη τα όνειρα στο ατομικό πεδίο στον ύπνο μας.

Από την άλλη, το χιούμορ δεν είναι έμφυτο στον άνθρωπο, αλλά μια κατάκτηση της κουλτούρας των μοντέρνων χρόνων. Συνεπώς “ακόμα και η παντελής έλλειψη χιούμορ φαίνεται κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφτούμε πόσο βαθιά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της” γράφει σχετικά ο συγγραφέας Παναγιώτης Κονδύλης. Εξειδικεύοντας, μπορούμε να αναφερθούμε στη σημερινή υπερβάλλουσα αντίληψη της εκπροσώπησης του έθνους από έναν αθλητή, η οποία τείνει να ταυτιστεί με τη σχετική ιδεοληψία αυταρχικών καθεστώτων. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και σήμερα το χιούμορ δεν είναι προσβάσιμο σε όλους και κανένας δε μπορεί να προβλέψει πόσο καιρό ακόμα θα παραμείνει ανάμεσα μας αυτή η «μεγάλη εφεύρεση». Το γεγονός είναι ότι καλλιεργείται από ανθρώπους και κοινωνικές οντότητες, που βασικό τους στοιχείο είναι η αυτοπεποίθηση. Στην ανώτερη βαθμίδα, βρίσκεται το χιούμορ που εμπεριέχει αυτοσαρκασμό, δηλαδή την ικανότητα να γελάς μαζί με τους άλλους εις βάρους και του εαυτού σου. Στην κορυφή δε, βρίσκεται το υπαινικτικό, αυτοσαρκαστικό χιούμορ με σουρεαλιστικά στοιχεία.

Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα εμφανίστηκε πρόσφατα μετά τον προημιτελικό αγώνα του UEFA Euro 2012 μεταξύ Αγγλίας – Ιταλίας, όπου οι Άγγλοι έχασαν την πρόκριση στα πέναλτι, κάτι που συνηθίζουν σε ευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις. Αμέσως μετά, το «Visit England», ο επίσημος τουριστικός φορέας της χώρας, σχολίασε στο twitter: “Η Αγγλία έχασε στα πέναλτι. Για περισσότερες πληροφορίες για τις συνήθειες, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, επισκεφτείτε το www.visitengland.com”. Αν κάτι ανάλογο συνέβαινε στη χώρα μας, παραχρήμα θα χαρακτηριζόταν ως αντεθνική ενέργεια από τη Χρυσή Αυγή τους Ανεξάρτητους Έλληνες και άλλους.

Στα «καθ’ υμάς», όταν η πρωταθλήτρια του τριπλούν Βούλα Παπαχρήστου προώθησε, σε περιορισμένο αριθμό φίλων της, στο twitter το γνωστό “με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα έχουν σπιτικό φαγητό” παραχρήμα αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, διότι από τους αρμοδίους θεωρήθηκε ως ρατσιστική δήλωση. Η ενέργεια του αποκλεισμού, εκτός από έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης, υποκρύπτει αυτό που δηλώνεται από την έκφραση «αυτός που έχει τη μύγα μυγιάζεται». Στη χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσε να γίνει μια απλή δημόσια επίπληξη στη Βούλα, η οποία θα μπορούσε να συνοδεύεται, αν οι αρμόδιοι διέθεταν ευφυΐα, μιας και οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται στη χώρα που ονομάτισε ένα είδος χιούμορ (βρετανικό χιούμορ), από μια σουρεάλ δήλωση, η οποία θα αναδείκνυε τη λυτρωτική διάσταση της πράξης της.

«Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή σας καλεί να επισκεφτείτε τη χώρα, όπου όλοι αισθάνονται σα στο σπίτι τους (με τη βούλα)»

Σε μία χώρα που προσπαθεί αφενός, να διασκεδάσει τους υπαρκτούς φόβους από την εξάπλωση του ιού του δυτικού Νείλου και αφετέρου να συμφιλιωθεί με την κατάσταση υπερπληθυσμού μεταναστών, γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν να πλήξουν ή πλήττουν «τα τουριστικά της καλοκαίρια».

Για να διευρύνουμε το θέμα, μετά βεβαιότητας θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη Δυτική Ευρώπη, με προεξάρχουσες την Αγγλία και τη Γαλλία, ως μήτρα κάθε προοδευτικού κινήματος τα τελευταία 200 χρόνια. Αναλόγως θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις ΗΠΑ ως μήτρα του συντηρητισμού, η οποία τα τελευταία χρόνια προσπάθησε να το επιβάλλει με το σύστημα του political correct. Ένα κίνημα που απέκρυπτε και ωραιοποιούσε την πραγματικότητα προς όφελος της πολιτικής, κατά τους αμερικάνους, ορθότητας, η οποία μάλιστα προπαγανδίστηκε και ως φιλάνθρωπη. Μετονόμαζε δηλαδή εύφημα την πραγματικότητα. Ακραίο παράδειγμα το ότι μέχρι πρόσφατα, που ο πρόεδρος Ομπάμα κήρυξε τη μάχη κατά της παχυσαρκίας των αμερικανών, θεωρούνταν μη αποδεκτό να αναφέρεσαι στον υπέρβαρο με τη λέξη χοντρός. Η προτροπή ήταν να χαρακτηρίζονται ως άτομα με οριζόντια ανάπτυξη. Η ουσία όμως βρίσκεται στο ότι κατάφεραν να κάνουν γενικά αποδεκτό τον ευφημισμό, με τον οποίο μετονόμαζαν τους άμαχους νεκρούς των στρατιωτικών τους επεμβάσεων σε «παράπλευρες απώλειες».

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε, ότι η μόνη φωτεινή εξαίρεση στο γενικευμένο συντηρητισμό των ΗΠΑ ήταν το κίνημα των Χίπις, η μοναδική στιγμή στην ιστορία που απειλήθηκε το σύστημα που στηρίζεται στη μισθωτή εργασία και στην καταναλωτική κοινωνία. Η συνέχεια γνωστή, θεωρήθηκε ως εσωτερικός εχθρός και κατεστάλει, κυρίως με υπονόμευση από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Έκτοτε, η εξέλιξη της αμερικάνικης κοινωνίας μπορεί να ταυτιστεί με την εξέλιξη του μεγέθους των χάμπουργκερ και των συσκευασιών της coca-cola στα φαστ-φουντ και των συσκευασιών του ποπ-κορν που συνοδεύει την αποχαυνωτική αμερικάνικη κουλτούρα, η οποία εύφημα εξήχθη παγκοσμίως ως mainstream κουλτούρα. Εμείς οι Έλληνες της νεότερης Ελλάδας, στην νοτιοανατολική μερια της Ευρώπης, αποτελούμε από μόνοι μας μια κατηγορία. Λειτουργήσαμε και λειτουργούμε παρορμητικά και μιμητικά διότι, ζώντας στις ψευδαισθήσεις μας, ποτέ δεν ασχοληθήκαμε σοβαρά για να ορίσουμε την πραγματικότητα, ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να την καθορίσουμε. Αποτέλεσμα η έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης την οποία αμέσως μετονομάσαμε, αυτοχαρακτηριζόμενοι ως ανάδελφον έθνος. Αποτέλεσμα στη χώρα μας, το κίνημα του «πολιτικά ορθού» να υιοθετηθεί εν μέρει και από τους λεγόμενους προοδευτικούς, οι οποίοι καθησύχαζαν τις συνειδήσεις τους, αποκαλώντας τα άτομα με αναπηρίες άτομα με ειδικές ικανότητες, όταν πάρκαραν τα αυτοκίνητά τους μπροστά στις διαβάσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες. Επίσης, υπερασπίζονταν την απόδοση στα σχολικά βιβλία της σφαγής στο λιμάνι της Σμύρνης κατά τη Μικρασιατική καταστροφή, με τον ευφημισμό της κας Μαρίας Ρεμπούση “συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης”.

Τελειώνοντας με χιούμορ, μπορούμε να πούμε ότι τα πράγματα γενικώς στη χώρα μας εξελίχθηκαν όπως και με την υιοθέτηση της ευρωπαϊκής λεκάνης τουαλέτας, με την οποία αντικαταστήσαμε τη λειτουργική τούρκικη. Την υιοθετήσαμε χωρίς το συνοδευτικό μπιντέ, δηλαδή το νιπτήρα για τα απόκρυφα μέρη του σώματος, και έκτοτε βρωμίσαμε γενικώς.

Χιούμορ: πηγαίνει κάποιος σε ένα σουβλατζίδικο και λέει: θέλω ένα σουβλάκι σε πίτα χωρίς ντομάτα. Ο σουβλατζής λέει: δεν έχουμε χωρίς ντομάτα, θέλετε χωρίς κρεμμύδι;

Seedrinker

Σαν σήμερα

“Φοβού τους Δαναούς

 και δώρα φέροντας”

Βιργιλίου Αινειάδα

Σαν σήμερα, 38 χρόνια πριν, στις 20/7/1974 η Τουρκία εισέβαλλε στην Κύπρο με αφορμή το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15/7/1974) που οργανώθηκε από την ελληνική Χούντα, σε συνεργασία με Κύπριους επίορκους στρατιωτικούς. Ως επακόλουθο ήταν η διχοτόμηση της Κύπρου, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Σήμερα, εμείς οι Έλληνες και πάλι, για να διασώσει η Κυπριακή Δημοκρατία τις τράπεζές της, λόγω της ζημιάς δισεκατομμυρίων ευρώ, που υπέστησαν από την έκθεση τους σε ελληνικά ομόλογα που «κουρεύτηκαν» από το ελληνικό PSI, την έχουμε οδηγήσει σε διαπραγμάτευση κυριαρχικών της δικαιωμάτων, με τους δυο βασικούς διεθνείς της εταίρους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσία. Και αυτό συμβαίνει όταν, όπως αποδεικνύεται «μόνο στα λόγια», όπως καθετί στην Ελλάδα, η προάσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας υπάρχει ως κορυφαίος στόχος της Ελλάδας, από την ίδρυση της το 1960 μέχρι σήμερα. “Το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του, αρνούμενα να αναλάβει τις ευθύνες του όσον αφορά την εδραίωση της δημοσιονομικής ευρωστίας της Ελλάδας, ουσιαστικά θυσίασε την ικανότητα της χώρας να υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι η μεταπολίτευση θα κλείσει τον κύκλο της όπως τον άρχισε, με μείζονα κρίση στην Κύπρο”, γράφει σχετικά ο πολιτικός επιστήμονας Αντώνης Καμάρας στην εφημερίδα «Η Καθημερινή».
     Τελικά το μόνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, είναι ότι το μόνο όφελος που έχει μέχρι τώρα η Κύπρος από μας, και μάλιστα με ανάλογη αντιπαροχή, είναι τα δεκάρια στη Eurovision.

Seedrinker

Το κείμενο που ακολουθεί, προσπάθησα να το δημοσιεύσω στις τοπικές εφημερίδες της ολυμπιακής μου πόλης το Μάιο του 2004. Μου το αρνήθηκαν διότι όπως μου είπαν ήταν «εκτός κλίματος». Τελικά το προώθησα σε φωτοτυπίες σε συμπολίτες με «ευήκοα ώτα». Η δεύτερη σημείωση του κειμένου επικαιροποιήθηκε, προστέθηκε δε και η πέμπτη.

Δεθελοντής

“Οι υπάλληλοι του Δήμου

ξεπλένουν αίμα

στην πλατεία των ανθρωποθυσιών”

Οκτάβιο Πας¹

“Είναι σχεδόν αδύνατο να πάρεις χρυσό σε ολυμπιακούς αγώνες χωρίς αναβολικά” υποστηρίζει στη Daily Express ο πρώην προπονητής της βρετανικής ομάδας στίβου. Αυτό σημαίνει, No dope No hope².

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα των Ολυμπιακών αγώνων, και όχι βέβαια ο μύθος του ολυμπιακού ιδεώδους³, της ευγενούς άμιλλας⁴ και της απλής συμμετοχής. Η νίκη στους αγώνες, δεν είναι το παν, είναι η μόνη επιλογή.

Μύθος βέβαια είναι και η πρωτοβουλία της ολυμπιακής εκεχειρίας, τη στιγμή που θα στρατιωτικοποιηθεί απόλυτα η Αθήνα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Κανένας από τους αιθεροβάμονες, στην καλύτερη περίπτωση ιθύνοντες, δε σκέφτηκε ότι αυτό που συνάδει με μια τέτοια πρωτοβουλία, είναι να ανακηρυχτούν με απόφαση του ΟΗΕ η Αθήνα και οι άλλες ολυμπιακές πόλεις «ανοχύρωτες πόλεις», κατά τη διάρκεια των αγώνων. Η «σώφρονες» θα ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο θα περιόριζε τη συμμετοχή, παραβλέποντας σκοπίμως ότι οι χώρες που πιθανώς δε θα συμμετείχαν, θα ήταν αυτές που προωθούν άμεσα ή υποστηρίζουν την παγκόσμια ανασφάλεια με ηγέτη τις ΗΠΑ. Αναφέρω τη λέξη πιθανώς, διότι κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δε μπορεί να αντιτεθεί, και μάλιστα εν όψει προεδρικών εκλογών, στα επιχειρηματικά συμφέροντα των αμερικανικής τεχνογνωσίας εταιριών ντόπινγκ και αντι-ντόπινγκ, και των πολυεθνικών κολοσσών τύπου coca-cola. Των μεγάλων χορηγών του ολυμπιακού ιδεώδους που καπηλεύεται η διεθνής ολυμπιακή επιτροπή σήμερα στους πιο εμπορευματοποιημένους αγώνες όλων των εποχών, όπως αναφέρει έρευνα των μη κυβερνητικών οργανώσεων Oxfam International Global Union.

Το χειρότερο βέβαια που έπραξαν, οι εθελοτυφλούντες, στην καλύτερη περίπτωση ιθύνοντες, είναι ότι δημιούργησαν στρατιές συνενόχων σ’ αυτές τους τις επιλογές, τους επονομαζόμενους ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ. Ενάντια σ’ αυτή την κατάσταση οι μη αιθεροβάμονες, η μη εθελοτυφλούντες πολίτες αυτής της χώρας, δημιούργησαν και έγραψαν στους τοίχους μία λέξη, ΔΕΘΕΛΟΝΤΗΣ

Δεθελοντής, μια λέξη γέννημα της αντιστεκόμενης Ελλάδας, που η πολιτική της σημασία, με αφετηρία τους ολυμπιακούς αγώνες, σα μία άλλη φλόγα, ελπίζουμε να διατρέξει και να διαπυρώσει όλους τους τομείς αντίστασης, ενάντια στην επικράτηση της κοινωνίας της αγοράς. Μία στράτευση στο μεγάλο αγώνα για την ανθρωπότητα, που είναι η απελευθέρωση των ανθρώπων απ’ όλες τις κατεστημένες δουλείες. Ναι, υπάρχει ζωή και χωρίς «ντόπα». Μία στράτευση στις σχέσεις αλληλεγγύης ανάμεσα στους πολίτες, ώστε να μπορέσουν να αντιδράσουν αποτελεσματικά στις κάθε είδους εξουσίες, οικονομικές, πολιτικές, κομματικές, συντεχνιακές. Στις εξουσίες οι οποίες εξ ορισμού θα πρέπει να θεωρούνται «ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου».

Τέλος, αυτό που δε πρέπει να μας διαφύγει είναι ότι δεθελόντρια είναι και η όλυμπιακή φλόγα το μόνο γνήσιο των αγώνων. Έσβησε στα χέρια της πρωθιέρειας, όταν προσπάθησε να ανάψει τη hi-tech, με ότι αυτό υποδηλώνει, δάδα του Γκατσιούδη, διότι ήταν αταίριαστη με το ιερό κάλος της αρχαίας Ολυμπίας. Έσβησε και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στα χέρια της Γιάννας Αγγελοπούλου, διότι η hi-tech δάδα ήταν αταίριαστη με το απέριττο του Σταδίου. Έσβηνε συχνά, και στα χέρια των λαμπαδηδρόμων που μετέφεραν τη hi-tech δάδα, αταίριαστη με τη φυσική ανθρώπινη δραστηριότητα, το απλό τρέξιμο των δρομέων.

Πολλοί θα πουν σχετικά ότι πρόκειται για ατυχείς στιγμές, παραβλέποντας ότι τελικά «το τυχαίο είναι ευφυές». Πολλοί επίσης θα πουν ότι πρόκειται για συμπτώσεις, παραβλέποντας ότι αυτές αποτελούν το καταφύγιο της αδυναμίας μας για ερμηνεία. Πολλοί πάλι θα πουν ότι φυσούσε δυνατός άνεμος, παραβλέποντας ότι οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας με τον Αίολο θα έστελναν το μήνυμά τους. Λίγοι όμως θα πουν ότι πρόκειται για οιωνό και μάλιστα κακό οιωνό⁵.

1 Με αυτό το ποίημα ο Οκτάβιο Πας παραιτήθηκε από πρεσβευτής του Μεξικού στην Ινδία, διαμαρτυρόμενος για τη σφαγή των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη διεξαγωγή των ολυμπιακών αγώνων στο Μεξικό το 1968. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Κάρλος Φουέντες είχε γράψει στη Monde : “η αυτονομία των πανεπιστημίων παραβιάστηκε για να επιβληθεί μια μίζερη Pax Olympika, σε μια χώρα που έπρεπε να αφιερώσει τις ζωτικές της δυνάμεις σε προβλήματα που επείγουν”. Η αλήθεια είναι ότι πάντα οι ολυμπιακοί αγώνες εμφανίζονται ως «εθνική υπόθεση» της χώρας που τους διοργανώνει και για να στηθούν, ως άλλο «γεφύρι της Άρτας», χρειάζονται αίμα. Στον «πολιτισμένο κόσμο» το αίμα αυτό παίρνει τη μορφή των εργατικών ατυχημάτων, στα εντατικής εργασίας εργοτάξια των σχετικών έργων, τα οποία και θεωρούνται περίπου ως «παράπλευρες απώλειες», προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της «μεγάλης ιδέας». Οι αγώνες της Αθήνας κατάφεραν να κερδίσουν κι αυτό το «χρυσό» μετάλλιο, με τους δεκατρείς νεκρούς εργάτες στα ολυμπιακά εργοτάξια, μετά τα άλλα δύο «χρυσά». Αυτό των ακριβότερων αγώνων της ιστορίας αλλά και αυτό των μεγαλύτερων ως ποσοστό του ΑΕΠ, το οποίο έφτασε το 4,5 %.

2 “Το πρώτο και ισχυρότερο πλήγμα στο μύθο που κόντεψε να μας κάνει όλους να πιστέψουμε, ότι το κύτταρο του Έλληνα διαφέρει πραγματικά από εκείνο των άλλων λαών, το κατάφεραν ο Κεντέρης και η Θάνου με τα καμώματα τους το 2004” έγραψε ο Φ. Συρίγγος. Το δεύτερο πλήγμα των ολυμπιακών της Αθήνας ήρθε λίγες μέρες μετά, από τον αρσιβαρίστα Σαμπάνη, που ως μέλος της πολυδιαφημισμένης «Dream Team» της άρσης βαρών, έχασε το χάλκινο μετάλλιο που κέρδισε, γιατί αποδείχθηκε ότι αγωνίστηκε ντοπαρισμένος. Παραμονές των ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, πιάστηκε ντοπαρισμένη σχεδόν ολόκληρη η εθνική ομάδα άρσης βαρών, η οποία με προπονητή το Χρήστο Ιακώβου είχε σαρώσει το 2004. Ακολούθησε η Φανή Χαλκιά, η οποία επίσης το 2004 στην Αθήνα, ερχόμενη από το πουθενά, με τη νίκη της διασκέδασε κάπως τις επιπτώσεις στον ψυχισμό του Έλληνα από το κωμικό δράμα των Κεντέρη, Θάνου, Τζέκου. Παρασκευή και 13 του μηνός Ιουνίου 2012, παραμονές των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου, ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε ντοπαρισμένος ο αθλητής του ακοντισμού της εθνικής ομάδας Γερβάθιος Φιλιππίδης. Υπάρχει λύση για τη ντόπα; Οι οπαδοί του άκρατου φιλελευθερισμού εισηγούνται την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας και την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς των αναβολικών και των ορμονών. Έτσι εναρμονίζονται με τη γενικότερη κατάσταση που όλοι σιωπηρά αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε. Δηλαδή, αφενός  με τη ζωή που μας επιφυλάσσουν διακινδυνεύουμε την υγεία μας και αφετέρου αποδεχόμαστε την απάτη, ότι όλα αυτά που πράττουν είναι για το κοινό καλό. Υπάρχει όμως και το αυτονόητο που υπαγορεύει ότι αντί να τιμωρούνται μόνο οι ντοπαρισμένοι αθλητές, να υφίστανται βαριές τιμωρίες τα σωματεία τους, οι ομοσπονδίες, τα κράτη τους αλλά και οι σπόνσορές τους. Όλοι αυτοί δηλαδή που «πουλάνε» τη ντόπα και επωφελούνται απ’ αυτή για οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, αλλά και πολιτισμικούς λόγους.

3 Η σχέση μεταξύ του ολυμπιακού ιδεώδους και του σημερινού ιδεώδους των σύγχρονων αγώνων, είναι ανάλογη με τη σχέση που έχει η λέξη «Νίκη» που πρόλαβε να πει ο Φειδιππίδης πριν ξεψυχήσει με την πολυεθνική φίρμα αθλητικών ειδών Nike (Νίκη) που μας ξεψυχάει με τις τιμές των προϊόντων της.

4 “Oρκίζομαι στο Δία ή να νικήσω ή να πεθάνω”. Ό όρκος του αθλητή από την Αλεξάνδρεια στην Αρχαία Ολυμπία στο αγώνισμα του παγκρατίου, όπου οι αντίπαλοι δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν μόνο τα νύχια και τα δόντια τους ο οποίος, πόρρω απέχει από την ευγενική άμιλλα με την οποία μας έχουν συνδέσει τους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, εξιδανικεύοντας τους σκοπίμως.

5 Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για επιβεβαίωση. Πριν ακόμα ανάψει η φλόγα στον ολυμπιακό Βωμό, υπεστήκαμε την εθνική ξεφτίλα από τους Κεντέρη, Θάνου για να συμπληρωθεί από το ντοπάρισμα του Σαμπάνη. 3 χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 2007 παραδώσαμε στις φλόγες τη μισή Πελοπόννησο με 70 καμένους. Επίσης 3  χρόνια μετά, το 2010, «πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας», και τρέχουμε και θα τρέχουμε για πολύ ακόμα, με τις φωτιές που μας άναψε η ελεγχόμενη πτώχευση της χώρας μας. Στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να ισχύσει το ότι «τρίτωσε το κακό».

Seedrinker

ΣΟΥΡΕΑΛ...(1)

«Τα τσίπρα σα παίρν νερό, θλώνουν»

Θεσσαλική νέο-παροιμία σε ντοπιολαλιά.

«Ανάγκη στήναι» είπαν οι προγονοί μας, τους οποίους εμείς χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν. Δηλαδή είπαν πως πρέπει κάποια στιγμή να στεκόμαστε, για να αξιολογήσουμε αυτά που έχουμε κάνει, και αναλόγως να σκεφτούμε πώς να προχωρήσουμε. Κάτι σαν την «άνω τελεία» στο κείμενο. Δυστυχώς όμως εμείς οι Έλληνες της Μεταπολίτευσης, παρορμητικά λειτουργούντες με επιμονή το αρνούμαστε, και ασταμάτητα συνεχίζουμε, μέχρι σήμερα, να τρέχουμε πίσω από κάθε ευκολία που υπονομεύει αυτό που αναφέρεται ως «αληθινή ζωή».

           Το γεγονός αυτό θα μπορούσαμε να το αντιστοιχήσουμε, με το τι συνέβη στη μελοποίηση της «Άρνησης» του Σεφέρη από τον παρορμητικό ως καλλιτέχνη Μίκη Θεοδωράκη. Ο συνθέτης, δεν σταμάτησε στην άνω τελεία, του ποιήματος αντιστρέφοντας το νόημα του, το οποίο και επιβλήθηκε από τη συνεχή χρήση, ως το σωστό.

Με τι καρδιά, με τι πνοή

τι πόθους και τι πάθος

πήραμε τη ζωή μας· λάθος!

κι αλλάξαμε ζωή.

Πριν έξι χιλιάδες χρόνια περίπου, κατά τη χρονολόγηση της Βίβλου, οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο διαπράττουν το Προπατορικό Αμάρτημα. Όταν ο θεός τους καλεί αυτοί για πρώτη φορά ανακαλύπτουν ότι είναι γυμνοί, και για πρώτη φορά αισθάνονται ντροπή. Μετά βέβαια ο Αδάμ² κατηγορεί την Εύα  ότι τον παρέσυρε, και αυτή με τη σειρά της κατηγορεί τον Πονηρό Όφη. Ο Θεός τους εκδιώκει από τον Παράδεισο και η ιστορία αρχίζει. Μια ιστορία βίας και πόνου με προάγγελο το επόμενο γεγονός, την αδελφοκτονία του Άβελ από τον Κάιν.

Πριν 3 χρόνια περίπου εμείς οι Έλληνες, οι ασύδοτα πορευόμενοι, κυρίως τα τελευταία 30 χρόνια, υποκριτικά έκπληκτοι ανακαλύπτουμε ότι οδηγούμαστε στη χρεοκοπία. Απολύτως υγιώς, αντί να οδηγηθούμε στην καταστροφική απόγνωση, κάνοντας ένα ποιοτικό άλμα, οδηγηθήκαμε στην αγανάκτηση. Αγανακτήσαμε όμως αποκλειστικά με την πολιτική εξουσία που μας οδήγησε εδώ. Η άρνηση αυτή της πολιτικής εξουσίας, χωρίς θετική πρόταση, μπορεί να φαίνεται απολιτική. Αποτελεί όμως τη βάση της κλασικής αριστερής πολιτικής αντίδρασης, κατά την οποία η άρνηση είναι το πρώτο βήμα της διαλεκτικής σύνθεσης και της υπέρβασης.

Εμείς όμως παραμένουμε, εδώ και τρία χρόνια, στο πρώτο βήμα. Η αγανάκτηση είναι μία ψυχική παρόρμηση που για να γίνει δημιουργική πρέπει να τρέφεται από το αίσθημα της ντροπής. Αλλιώς παρουσιάζεται ως μια ευκολία, για να μπορέσουμε να στοχοποιήσουμε αποκλειστικά κάποιον άλλον, μια κατάσταση που μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα. «Αισθανόμαστε βαθιά ντροπή, και κάνουμε ότι είναι δυνατόν, ώστε αυτό να μην ξανασυμβεί ποτέ στο μέλλον». Αυτά είναι τα μαγικά λόγια, το επόμενο βήμα, για μια διαλεκτική σύνθεση και υπέρβαση της κρίσης, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής. Το αίσθημα της ντροπής, εξαιτίας αυτής της ικανότητας του να παράγει συμπεριφορά τοποθετήθηκε από τον Τζαπατίστα  Βίκο στις απαρχές της κοινωνίας, επιβεβαιώνοντας την Βιβλική αφήγηση.

Αλλά και ο Μάρξ, που είναι γνωστό ότι ήταν αντίθετος στη χρήση συναισθημάτων, για την εξήγηση κοινωνικών φαινομένων, έγραψε³ «Δεν είναι η ντροπή αυτή που κάνει τις επαναστάσεις». Ωστόσο «η ντροπή είναι ήδη μια επανάσταση κατά κάποιο τρόπο… Αν ένα ολόκληρο έθνος νιώθει αληθινά το αίσθημα της ντροπής είναι σαν ένα λιοντάρι που ετοιμάζεται να χυμήξει.»

Ελλάδα αρχές του 19^ου αιώνα. Ο Ιωάννης Καποδίστριας εκ των κορυφαίων πολιτικών και διπλωματών της Ευρώπης (Α. συνυπουργός των εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας), όταν εξελέγη κυβερνήτης της Ελλάδος (1828) βρήκε την  χώρα χρεοκοπημένη. Η πτώχευση του 1827 οφείλονταν στην κακοδιαχείριση και την καταλήστευση των δυο δανείων της Ελληνικής Επανάστασης. Εργάσθηκε ακούραστα για την οργάνωση και την διάσωση της Ελλάδος. Δημιούργησε αντιδράσεις τις οποίες υπέθαλψαν η Αγγλία και η Γαλλία. Δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο το 1831, απο τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη μέλος της Φιλικής Εταιρίας και αγωνιστή της Επανάστασης και τον αδελφό του Κωνσταντίνο, αγωνιστής και αυτός της Επανάστασης, ο οποίος εκτελέστηκε από το πλήθος μετά την δολοφονία του Κυβερνήτη.

Ελλάδα αρχές του 21^ου αιώνα. Ο Γιώργος Παπανδρέου κορυφαίος πολιτικός και διπλωμάτης της Ευρώπης (πρόεδρος της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Ένωσης), όταν εξελέγη Πρωθυπουργός (2009) βρήκε την Ελλάδα χρεοκοπημένη. Η πορεία προς την πτώχευση του 2009, είχε ξεκινήσει από το 1981 με την κακοδιαχείριση και καταλήστευση των οικονομικών προγραμμάτων βοήθειας,  της τότε Ε.Ο.Κ., προς την Ελλάδα, από το ΠΑ.ΣΟ.Κ, φορέα της Ελληνικής Αλλαγής. Εργάστηκε ακούραστα για την οργάνωση και την διάσωση της Ελλάδος. Δημιούργησε αντιδράσεις τις οποίες υπέθαλψαν η Γερμανία και η Γαλλία. «Δολοφονήθηκε» πολιτικά στην Αθήνα το 2011 από τη Βάσω Παπανδρέου αγωνίστρια της Ελληνικής Αλλαγής και τον συνάδελφο της Ευάγγελο Βενιζέλο αγωνιστής και αυτός της Ελληνικής Αλλαγής, ο οποίος «εκτελέσθηκε» πολιτικά από το πλήθος, στις εκλογές που ακολούθησαν την πολιτική «δολοφονία» του Πρωθυπουργού.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, επισήμαναν Σοπενχάουερ και Χέγκελ,…

Πάτρα, προεκλογική περίοδος 1981. Ο Ανδρέας Παπανδρέου βροντοφώναζε σε συγκέντρωση οπαδών «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι εδώ». Δίπλα του η «φωνή του κόμματος, ο ωραίος Άκης» με τα σμιχτά φρύδια. Ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. διέθετε μια ιδιαίτερη σε χροιά φωνή και ενδυματολογική παρουσία, που πολλοί στις συζητήσεις, στα καφενεία, χαρακτήριζαν ως άκρως ερωτικά  και ισχυρίζονταν ότι είχε δημιουργήσει μια ιδιότυπη σχέση με τις νέες γυναίκες ψηφοφόρους.

Πάτρα, προεκλογική περίοδος 2012. Ο Αλέξης Τσίπρας βροντοφώναζε σε συγκέντρωση οπαδών «Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της καρδιάς σας είναι εδώ». Δίπλα του η «φωνή του κόμματος, ο ωραίος Πάνος» με τα σμιχτά φρύδια. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει μια ιδιαίτερη σε χροιά φωνή και ενδυματολογική παρουσία, που πολλοί στα ιντερνετικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτηρίζουν ως άκρως ερωτικά και ισχυρίζονται ότι έχει δημιουργήσει μια ιδιότυπη σχέση με τις νέες γυναίκες ψηφοφόρους.

…Την μια φορά σαν τραγωδία και την άλλη σα φάρσα, πρόσθεσε ο Μάρξ,...

Εκλογές 1981. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της Αλλαγής αναδεικνύεται πρώτο κόμμα και σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Για να εκμηδενίσει προεκλογικά τη «δεξιά», αλλά ιδιαίτερα όταν έγινε κυβέρνηση, χρησιμοποίησε μια σκληρή αντιδεξιά γλώσσα, χωρίς αντίκρισμα στους τομείς της ηθικής και της οικονομίας, οι οποίοι έκτοτε συγχωνεύτηκαν. Το σύνθημα δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνο ο λαός, κυριάρχησε. Αυτό έδωσε την δυνατότητα, σε επαγγελματίες τρίτης κατηγορίας, μεσαία στελέχη του συνδικαλισμού και ερασιτέχνες οικονομολόγους μαζί με διανοούμενους που δεν διανοήθηκαν  έκτοτε τίποτα, να δώσουν στο μικροαστικό στρώμα, το ελεύθερο να αλωνίζει με τις πιο βάναυσες διαθέσεις, στο τεράστιο χάσμα που άφησε η αποθέσμιση της κοινωνίας. Σχηματικά μπορούμε να αναφέρουμε ότι ενώ οι τραμπούκοι της δεξιάς είχαν ως έδρα τα Αστυνομικά Τμήματα, οι νέο-τραμπούκοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχαν αρχικά ως έδρα τα Εργατικά Κέντρα μετά κατέλαβαν τις Προβληματικές Επιχειρήσεις και στην τελευταία φάση τις ΔΕΚΟ. Αυτές τις χρησιμοποίησαν ως κέντρα διαφθοράς και ορμητήρια ενός εσωτερικού ιμπερεαλισμού. Αυτή την αποθέσμιση ο λαοπλάνος Ανδρέας Παπανδρέου την βάφτισε εθνική υπερηφάνεια, το σύνηθες καταφύγιο, έλλειψη καλυτέρου, της μικροαστικής νεύρωσης σε αναζήτηση της ταυτότητας.

Επαναληπτικές εκλογές 2012…;

…κάποιες φορές η κωμική επανάληψη της ιστορίας, μπορεί να είναι πιο τρομερή από την αρχική τραγωδία, το προέκτεινε ο Μαρκούζε.

21 Μαΐου 2012. Η αστρονομία μας ενημέρωσε για την δακτυλιοειδή ολική έκλειψη του Ηλίου, που ήταν ορατή από την Ασία και τις Δυτικές ΗΠΑ. Η πλήρη εξέλιξη του φαινομένου έγινε ορατή από το Τόκιο. Η αστρολογία μας προέβλεψε, ότι το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της έκλειψης θα είναι η άρση των ψευδαισθήσεων, και θα επηρεάζει τις εξελίξεις έως τον επόμενο Νοέμβριο, εντονότερα δε κατά τις περιόδους 11-16 Ιουνίου και 7-9  Οκτωβρίου.

Ως εκ τούτου, στους κατοίκους της Ιαπωνίας και ιδιαίτερα στο Τόκιο, έπεσε ο κλήρος, μετά το κλείσιμο των πενήντα τεσσάρων πυρηνικών μονάδων ηλεκτροπαραγωγής της χώρας, να άρουν την ψευδαίσθηση ότι η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη για την κάλυψη μιας συνετής ενεργειακής κατανάλωσης, το φετινό καλοκαίρι, εποχή με τις μεγαλύτερες ενεργειακές ανάγκες λόγω ζέστης, Και αυτό όταν 44 χώρες στο κόσμο συμπεριλαμβανομένων και 18 που μέχρι πρότινος δεν είχαν πυρηνικά εργοστάσια, σχεδιάζουν να κατασκευάσουν περισσότερους από 540 νέους αντιδραστήρες.

Σε μας έπεσε ο κλήρος, με την ψήφο μας στις 17 Ιουνίου, στην πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων ετών, να μην αφήσουμε την χώρα να χρεοκοπήσει ανεξέλεγκτα, αίροντας την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε την οικονομική και κοινωνική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, χωρίς επώδυνες θυσίες. Έτσι να ξορκίσουμε κάτι που μοιάζει με κατάρα, δηλαδή κάθε μεγάλη κρίση στη χώρα μας να καταλήγει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε κάποιου είδους εμφύλιας σύρραξης4.

Τέλος παρατηρώντας γύρω μου, βλέπω τους περισσότερους άνδρες άνω των 40 ετών με αρχές ή προχωρημένη φαλάκρα. Όταν όμως φέρνω στο μυαλό μου αυτούς που κατείχαν ή κατέχουν υψηλόβαθμη εξουσία, στη χώρα μας και παγκοσμίως, διαπιστώνω ότι η πλειονότητα τους έχει μαλλιά. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν ότι αυτοί είναι που οδήγησαν τη χώρα μας, αλλά και όλο τον κόσμο, σε αυτή την κατάσταση δεν μου μένει παρά να φωνάξω «δώστε εξουσία στους φαλακρούς».

Σημειώσεις

1 Ως τίτλος εννοεί ότι αυτό το κείμενο προσομοιάζει με σουρεαλιστικό  (υπερρεαλιστικό), σύμφωνα με τον ορισμό ο Α. Μπρετόν στο «Μανιφέστο του Σουρεαλισμού» (1924). Μεταξύ άλλων αναφέρει «Ο σουρεαλισμός βασίζεται στη πίστη σε ορισμένες συσχετίσεις από την πραγματικότητα, την παντοδυναμία του ονείρου, στο άσκοπο παιχνίδι της σκέψης. Αποσκοπεί στο να καταστρέψει οποιουσδήποτε άλλους ψυχικούς μηχανισμούς και να πάρει τη θέση τους, όταν πρόκειται να αντιμετωπισθούν και να λυθούν τα σημαντικά προβλήματα της ζωής».

2 Παρουσιάζεται ενδιαφέρον να αντιστοιχίσουμε τις λέξεις Αδάμ, Εύα, και Πονηρός Όφις με τις λέξεις λαός, εξουσία, και καπιταλισμός καζίνο ή οικονομία της αγοράς. Άλλωστε η εξουσία από τον λαό πηγάζει, όπως η Εύα από τα πλευρά του Αδάμ.

3 Με αφορμή την ανελεύθερη πολιτική της πρωσικής κυβέρνησης, σημειώνοντας ότι, χωρίς να πέσουν σε ένα κενό πατριωτισμό, θα ήταν ευκταίο οι Γερμανοί να ένιωθαν ντροπή.

4 Στην ανάρτηση της 11^ης Μαΐου 2012 με τίτλο «Ο χρησμός» ανέφερα «Η ρήξη θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε νέες εκλογές, οι οποίες θα δυσχεράνουν την διαχείριση της πραγματικότητας. Δίνοντας έτσι χώρο στην δημιουργία πολωτικών σχημάτων, με ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Μια κατάσταση που θα κάνει να αναπολούμε με νοσταλγία, εμείς και οι χώρες της Ευρωζώνης την πρόταση για δημοψήφισμα του Γιώργου Παπανδρέου για την έγκριση της δανειακής συμφωνίας της 26/10/2011.»

Seedrinker