Δεθελοντής

“Οι υπάλληλοι του Δήμου

ξεπλένουν αίμα

στην πλατεία των ανθρωποθυσιών”

Οκτάβιο Πας¹

“Είναι σχεδόν αδύνατο να πάρεις χρυσό σε ολυμπιακούς αγώνες χωρίς αναβολικά” υποστηρίζει στη Daily Express ο πρώην προπονητής της βρετανικής ομάδας στίβου. Αυτό σημαίνει, No dope No hope².

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα των Ολυμπιακών αγώνων, και όχι βέβαια ο μύθος του ολυμπιακού ιδεώδους³, της ευγενούς άμιλλας⁴ και της απλής συμμετοχής. Η νίκη στους αγώνες, δεν είναι το παν, είναι η μόνη επιλογή.

Μύθος βέβαια είναι και η πρωτοβουλία της ολυμπιακής εκεχειρίας, τη στιγμή που θα στρατιωτικοποιηθεί απόλυτα η Αθήνα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Κανένας από τους αιθεροβάμονες, στην καλύτερη περίπτωση ιθύνοντες, δε σκέφτηκε ότι αυτό που συνάδει με μια τέτοια πρωτοβουλία, είναι να ανακηρυχτούν με απόφαση του ΟΗΕ η Αθήνα και οι άλλες ολυμπιακές πόλεις «ανοχύρωτες πόλεις», κατά τη διάρκεια των αγώνων. Η «σώφρονες» θα ισχυριστούν ότι κάτι τέτοιο θα περιόριζε τη συμμετοχή, παραβλέποντας σκοπίμως ότι οι χώρες που πιθανώς δε θα συμμετείχαν, θα ήταν αυτές που προωθούν άμεσα ή υποστηρίζουν την παγκόσμια ανασφάλεια με ηγέτη τις ΗΠΑ. Αναφέρω τη λέξη πιθανώς, διότι κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δε μπορεί να αντιτεθεί, και μάλιστα εν όψει προεδρικών εκλογών, στα επιχειρηματικά συμφέροντα των αμερικανικής τεχνογνωσίας εταιριών ντόπινγκ και αντι-ντόπινγκ, και των πολυεθνικών κολοσσών τύπου coca-cola. Των μεγάλων χορηγών του ολυμπιακού ιδεώδους που καπηλεύεται η διεθνής ολυμπιακή επιτροπή σήμερα στους πιο εμπορευματοποιημένους αγώνες όλων των εποχών, όπως αναφέρει έρευνα των μη κυβερνητικών οργανώσεων Oxfam International Global Union.

Το χειρότερο βέβαια που έπραξαν, οι εθελοτυφλούντες, στην καλύτερη περίπτωση ιθύνοντες, είναι ότι δημιούργησαν στρατιές συνενόχων σ’ αυτές τους τις επιλογές, τους επονομαζόμενους ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ. Ενάντια σ’ αυτή την κατάσταση οι μη αιθεροβάμονες, η μη εθελοτυφλούντες πολίτες αυτής της χώρας, δημιούργησαν και έγραψαν στους τοίχους μία λέξη, ΔΕΘΕΛΟΝΤΗΣ

Δεθελοντής, μια λέξη γέννημα της αντιστεκόμενης Ελλάδας, που η πολιτική της σημασία, με αφετηρία τους ολυμπιακούς αγώνες, σα μία άλλη φλόγα, ελπίζουμε να διατρέξει και να διαπυρώσει όλους τους τομείς αντίστασης, ενάντια στην επικράτηση της κοινωνίας της αγοράς. Μία στράτευση στο μεγάλο αγώνα για την ανθρωπότητα, που είναι η απελευθέρωση των ανθρώπων απ’ όλες τις κατεστημένες δουλείες. Ναι, υπάρχει ζωή και χωρίς «ντόπα». Μία στράτευση στις σχέσεις αλληλεγγύης ανάμεσα στους πολίτες, ώστε να μπορέσουν να αντιδράσουν αποτελεσματικά στις κάθε είδους εξουσίες, οικονομικές, πολιτικές, κομματικές, συντεχνιακές. Στις εξουσίες οι οποίες εξ ορισμού θα πρέπει να θεωρούνται «ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου».

Τέλος, αυτό που δε πρέπει να μας διαφύγει είναι ότι δεθελόντρια είναι και η όλυμπιακή φλόγα το μόνο γνήσιο των αγώνων. Έσβησε στα χέρια της πρωθιέρειας, όταν προσπάθησε να ανάψει τη hi-tech, με ότι αυτό υποδηλώνει, δάδα του Γκατσιούδη, διότι ήταν αταίριαστη με το ιερό κάλος της αρχαίας Ολυμπίας. Έσβησε και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στα χέρια της Γιάννας Αγγελοπούλου, διότι η hi-tech δάδα ήταν αταίριαστη με το απέριττο του Σταδίου. Έσβηνε συχνά, και στα χέρια των λαμπαδηδρόμων που μετέφεραν τη hi-tech δάδα, αταίριαστη με τη φυσική ανθρώπινη δραστηριότητα, το απλό τρέξιμο των δρομέων.

Πολλοί θα πουν σχετικά ότι πρόκειται για ατυχείς στιγμές, παραβλέποντας ότι τελικά «το τυχαίο είναι ευφυές». Πολλοί επίσης θα πουν ότι πρόκειται για συμπτώσεις, παραβλέποντας ότι αυτές αποτελούν το καταφύγιο της αδυναμίας μας για ερμηνεία. Πολλοί πάλι θα πουν ότι φυσούσε δυνατός άνεμος, παραβλέποντας ότι οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας με τον Αίολο θα έστελναν το μήνυμά τους. Λίγοι όμως θα πουν ότι πρόκειται για οιωνό και μάλιστα κακό οιωνό⁵.

1 Με αυτό το ποίημα ο Οκτάβιο Πας παραιτήθηκε από πρεσβευτής του Μεξικού στην Ινδία, διαμαρτυρόμενος για τη σφαγή των διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη διεξαγωγή των ολυμπιακών αγώνων στο Μεξικό το 1968. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Κάρλος Φουέντες είχε γράψει στη Monde : “η αυτονομία των πανεπιστημίων παραβιάστηκε για να επιβληθεί μια μίζερη Pax Olympika, σε μια χώρα που έπρεπε να αφιερώσει τις ζωτικές της δυνάμεις σε προβλήματα που επείγουν”. Η αλήθεια είναι ότι πάντα οι ολυμπιακοί αγώνες εμφανίζονται ως «εθνική υπόθεση» της χώρας που τους διοργανώνει και για να στηθούν, ως άλλο «γεφύρι της Άρτας», χρειάζονται αίμα. Στον «πολιτισμένο κόσμο» το αίμα αυτό παίρνει τη μορφή των εργατικών ατυχημάτων, στα εντατικής εργασίας εργοτάξια των σχετικών έργων, τα οποία και θεωρούνται περίπου ως «παράπλευρες απώλειες», προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της «μεγάλης ιδέας». Οι αγώνες της Αθήνας κατάφεραν να κερδίσουν κι αυτό το «χρυσό» μετάλλιο, με τους δεκατρείς νεκρούς εργάτες στα ολυμπιακά εργοτάξια, μετά τα άλλα δύο «χρυσά». Αυτό των ακριβότερων αγώνων της ιστορίας αλλά και αυτό των μεγαλύτερων ως ποσοστό του ΑΕΠ, το οποίο έφτασε το 4,5 %.

2 “Το πρώτο και ισχυρότερο πλήγμα στο μύθο που κόντεψε να μας κάνει όλους να πιστέψουμε, ότι το κύτταρο του Έλληνα διαφέρει πραγματικά από εκείνο των άλλων λαών, το κατάφεραν ο Κεντέρης και η Θάνου με τα καμώματα τους το 2004” έγραψε ο Φ. Συρίγγος. Το δεύτερο πλήγμα των ολυμπιακών της Αθήνας ήρθε λίγες μέρες μετά, από τον αρσιβαρίστα Σαμπάνη, που ως μέλος της πολυδιαφημισμένης «Dream Team» της άρσης βαρών, έχασε το χάλκινο μετάλλιο που κέρδισε, γιατί αποδείχθηκε ότι αγωνίστηκε ντοπαρισμένος. Παραμονές των ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου, πιάστηκε ντοπαρισμένη σχεδόν ολόκληρη η εθνική ομάδα άρσης βαρών, η οποία με προπονητή το Χρήστο Ιακώβου είχε σαρώσει το 2004. Ακολούθησε η Φανή Χαλκιά, η οποία επίσης το 2004 στην Αθήνα, ερχόμενη από το πουθενά, με τη νίκη της διασκέδασε κάπως τις επιπτώσεις στον ψυχισμό του Έλληνα από το κωμικό δράμα των Κεντέρη, Θάνου, Τζέκου. Παρασκευή και 13 του μηνός Ιουνίου 2012, παραμονές των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου, ανακοινώθηκε ότι βρέθηκε ντοπαρισμένος ο αθλητής του ακοντισμού της εθνικής ομάδας Γερβάθιος Φιλιππίδης. Υπάρχει λύση για τη ντόπα; Οι οπαδοί του άκρατου φιλελευθερισμού εισηγούνται την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας και την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς των αναβολικών και των ορμονών. Έτσι εναρμονίζονται με τη γενικότερη κατάσταση που όλοι σιωπηρά αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε. Δηλαδή, αφενός  με τη ζωή που μας επιφυλάσσουν διακινδυνεύουμε την υγεία μας και αφετέρου αποδεχόμαστε την απάτη, ότι όλα αυτά που πράττουν είναι για το κοινό καλό. Υπάρχει όμως και το αυτονόητο που υπαγορεύει ότι αντί να τιμωρούνται μόνο οι ντοπαρισμένοι αθλητές, να υφίστανται βαριές τιμωρίες τα σωματεία τους, οι ομοσπονδίες, τα κράτη τους αλλά και οι σπόνσορές τους. Όλοι αυτοί δηλαδή που «πουλάνε» τη ντόπα και επωφελούνται απ’ αυτή για οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς, αλλά και πολιτισμικούς λόγους.

3 Η σχέση μεταξύ του ολυμπιακού ιδεώδους και του σημερινού ιδεώδους των σύγχρονων αγώνων, είναι ανάλογη με τη σχέση που έχει η λέξη «Νίκη» που πρόλαβε να πει ο Φειδιππίδης πριν ξεψυχήσει με την πολυεθνική φίρμα αθλητικών ειδών Nike (Νίκη) που μας ξεψυχάει με τις τιμές των προϊόντων της.

4 “Oρκίζομαι στο Δία ή να νικήσω ή να πεθάνω”. Ό όρκος του αθλητή από την Αλεξάνδρεια στην Αρχαία Ολυμπία στο αγώνισμα του παγκρατίου, όπου οι αντίπαλοι δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν μόνο τα νύχια και τα δόντια τους ο οποίος, πόρρω απέχει από την ευγενική άμιλλα με την οποία μας έχουν συνδέσει τους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, εξιδανικεύοντας τους σκοπίμως.

5 Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για επιβεβαίωση. Πριν ακόμα ανάψει η φλόγα στον ολυμπιακό Βωμό, υπεστήκαμε την εθνική ξεφτίλα από τους Κεντέρη, Θάνου για να συμπληρωθεί από το ντοπάρισμα του Σαμπάνη. 3 χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 2007 παραδώσαμε στις φλόγες τη μισή Πελοπόννησο με 70 καμένους. Επίσης 3  χρόνια μετά, το 2010, «πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας», και τρέχουμε και θα τρέχουμε για πολύ ακόμα, με τις φωτιές που μας άναψε η ελεγχόμενη πτώχευση της χώρας μας. Στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να ισχύσει το ότι «τρίτωσε το κακό».

Seedrinker