Το γοβάκι της σταχτοπούτας

Να θυμηθώ...να μην ξεχάσω γιατί είμαι αντιαμερικάνος

«Δίχως ιστορία η εξουσία μας οδηγεί εκεί που θέλει»

 Χάουαρντ Ζιν, αμερικανός ιστορικός.

            «Έξω οι αφεντικάνοι», ένα επιτοίχιο σύνθημα του αναρχικού χώρου, που  μου υπενθύμισε την ανάγκη επικαιροποίησης μιας αλήθειας. Γιατί πρέπει να είμαστε αντιαμερικανοί .          

            Αφεντικάνοι, ένας ευφυέστατος νεολογισμός από τις λέξεις «αφεντικά» και «αμερικάνοι». Μια λέξη «εικόνα» ισοδύναμη 1000 λέξεων, σημαία του σύγχρονου αντιαμερικανισμού, που περιλαμβάνει αμερικανούς και συνοδοιπόρους, εγχώριους και ξένους, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες που παρασιτούν εις βάρος της χώρας μας.

            Εκτός από τους γενικούς λόγους τους οποίους εδώ θα αναφέρουμε αποτελεί βεβαιότητα, ότι δεν υπάρχει λαός στη γη που να μην έχει και τους αποκλειστικά δικούς του λόγους για να μέμφεται τις Η.Π.Α..

            Για την διατήρηση αυτής της α-λήθειας (η μη λήθη), στην σημερινή αποπροσανατολιστική πραγματικότητα, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ξεχάσουμε. 

Εννιά χρόνια πριν, την ώρα που αποχωρούσε, ο «τοποτηρητής των Η.Π.Α. στη χώρα μας», όπως απεκάλεσε τότε τον πρεσβευτή κ. Μπέρνς ο Απόστολος Κακλαμάνης, διάλεξε να πει σε συνέντευξη του στο MEGA ότι ο αντιαμερικανισμός αποτελεί ιδεολογική αγκύλωση.

            Και αυτό τη στιγμή που συμπατριώτες του κ. Μπέρνς, μεταξύ των οποίων και ο Νόαμ Τσόμσκι, αποκαλύπτουν ότι ο αντιαμερικανισμός δεν είναι μία λέξη χωρίς νόημα, είναι η στοιχειώδης άμυνα των απανταχού πολιτών, μηδέ και αυτών των πολιτών των Η.Π.Α. εξαιρουμένων, ενάντια στις βίαιες και παράνομες πράξεις της αμερικανικής εξουσίας πάνω στον πλανήτη.

            Αυτό σήμερα πλέον αποκτά τεράστιες διαστάσεις λόγω της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Διότι η πολιτική των Η.Π.Α. η «πολιτική της καθολικής μονομέρειας» (Σάμουελ Χάντιγκτον), προωθεί τα ιδιαίτερα συμφέροντα της, λαμβάνοντας ελάχιστα υπ’ όψιν τα συμφέροντα των άλλων, έχει διαποτίσει δε την παγκόσμια συνείδηση. Αποτέλεσμα να έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στη σημερινή κοινωνική, οικονομική, περιβαλλοντική κρίση που ταλανίζει την ανθρωπότητα.

            Το κατεστημένο των Η.Π.Α., αυτοί οι εκφραστές της γεωπολιτικής του χάους, προσπαθούν σήμερα να αλώσουν αυτήν την δικαιολογημένη απέχθεια των λαών για τη χώρα τους και την διαφαινόμενη δυναμική αυτό-συνειδητοποίησης των. Με την βοήθεια των παγκόσμιων μέσων μαζικής εξαπάτησης που ελέγχουν, ανέδειξαν σε ρόλο «Δούρειου Ίππου» τον Πρόεδρο Ομπάμα. Ένα «έξυπνο όπλο», τώρα που έγινε προφανές η αποτυχία της στρατιωτικής κυριαρχίας (hardpower) και η «πολιτική του μαστιγίου» συναντά μεγάλες δυσκολίες, αν δεν είναι εφικτή.

            Μια παροιμία αναφέρει  «η καλή μέρα, άρα και η κακή, από το πρωί φαίνεται». Πεντακόσια δέκα οχτώ  χρόνια πριν, ανακαλύφθηκε η Αμερική, και αφού ισοπεδώθηκε μια ιστορική πραγματικότητα με την συστηματική γενοκτονία των ιθαγενών, εδραιώθηκαν οι Η.Π.Α.. Τόσο συστηματική  που,  όπως υποστήριξε ο καθηγητής Ινδιάνικων Σπουδών Ούαρντ Τσέρτσιλ, γοήτευσε και καθοδήγησε τον Χίτλερ στη δική του γενοκτονία.

            Να μην ξεχάσουμε ότι το τελευταίο τέταρτο του 18^ου αιώνα οι «θεμελιωτές πατέρες» του αμερικανικού πολιτεύματος, μετά την επανάσταση τους (1776), η οποία έγινε και με την συμπαράσταση του κλήρου, επινόησαν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αμερικανική εφεύρεση με στόχο το «νέρωμα» της λαϊκής εξουσίας. Ένα πολιτικό μόρφωμα που συνδύασε τον πλούτο των ολίγων με τις δημοκρατικές αξίες, ώστε να γίνει δυνατή η διαιώνιση μιας ολιγαρχίας που θα είχε και λαϊκό επικάλυμμα. 

            Η ισότητα του λόγου της άμεσης δημοκρατίας έγινε ελευθερία του λόγου (μπορεί να μιλάς αλλά δεν σε ακούω), ο «μαϊντανός» της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ο ενεργός χαρακτήρας του ελεύθερου πολίτη, άθλημα αυθυπέρβασης, στα πλαίσια μιας ισότιμης ελευθερίας, εγκαταλείφτηκε. Υιοθετήθηκε μια παθητική ιδιότητα με την συμβατική  θωράκιση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία στην ουσία, έχουν ελάχιστη αποτελεσματικότητα στον έλεγχο της εξουσίας. Αυτό λοιπόν το πολιτικό υβρίδιο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αποτέλεσε το πρώτο αμερικανικό προϊόν που εξήχθη με επιτυχία και τείνει να επικρατήσει παντού ακόμη και δια της επιβολής του.

            Αυτό το υβρίδιο σε συνθήκες πλήρους καπιταλιστικής ανάπτυξης εξελίχτηκε έτσι, ώστε στις μέρες μας, ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Πρόεδρος Τζον Μακ Κέιν να πει ότι «η αμερικανική πολιτική, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα οργανωμένο σύστημα δωροδοκίας, στο οποίο τα δύο κόμματα συμφωνούν να παραμείνουν στην εξουσία, πουλώντας τη χώρα στον πιο γενναιόδωρο πλειοδότη». Μάλιστα η  τελευταία απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, έδωσε την δυνατότητα στους επιχειρηματικούς ομίλους, να παρεμβαίνουν πλέον στην εκλογική αναμέτρηση όχι απλώς ως χορηγοί ή έμμεσοι διαμορφωτές γνώμης αλλά και άμεσα, ως οργανωτές εκστρατειών υπέρ ή κατά συγκεκριμένων υποψηφίων.

            Η μόνη διαφορά μεταξύ Δημοκρατικών και  Ρεπουμπλικάνων είναι ότι οι μεν πρώτοι διαπλέκονται περισσότερο με το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, οι δε δεύτεροι με το στρατιωβιομηχανικό,  «Δια του λόγου το αληθές» αναφέρουμε ότι ο προηγούμενος πρόεδρος Μπους, ήταν αυτός που ξεκίνησε τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ο δε σημερινός Ομπάμα, παρά την παγκόσμια κατακραυγή κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω της οικονομικής κρίσης, κατάφερε με ένα νομοθετικό τέρας 2.300 σελίδων για την υποτιθέμενη εξυγίανση του, να μην επιβάλλει κανέναν πραγματικό περιορισμό στη «δημιουργική ασυδοσία τους». Στην Ευρώπη αυτό το δημοκρατικό υβρίδιο κράτησε το σύστημα χρηματοδότησης των κομμάτων στη σκιά. Αυτό που βγήκε στο φως είναι ένα εκλογικό σύστημα, στο οποίο τα σύγχρονα πολιτικά κόμματα, ιδιαίτερα τα κόμματα εξουσίας, συμπεριφέρονται σαν τις επιχειρήσεις. Οι τεχνικές του εκλογικού μάρκετινγκ μιμούνται εκείνες του εμπορικού. Η κοινή γνώμη, αυτό το «φιλοθεάμον κοινόν» επιμερίζεται σε διάφορα «target group», σαν τους καταναλωτές. Πολύ εύστοχα ο Μαρτσέλο Βάλτερ Μπρούνο, αυτό το είδος δημοκρατίας, το ονόμασε Προμοκρατία. Έναν νεολογισμό από τις λέξεις «promotion» που αφορά τον τρόπο προώθησης ενός προϊόντος και «κράτος» που αφορά στην εξουσία.   

            Συνεχίζοντας , να μην ξεχάσουμε ότι η οικονομική ανάπτυξη των Η.Π.Α. εξ αρχής βασίστηκε στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Ένας στόλος 2.700 φαλαινοθηρικών τοποθέτησε τη νεοσύστατη χώρα στον οικονομικό χάρτη. Μια μικρή ιδέα για την συνολική καταστροφή, μας δίνει η δράση του φαλαινοθηρικού «Charles N. Morgan», το οποίο μάλιστα το 1966 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό ιστορικό ορόσημο. Στα 37 του ταξίδια, το πλήρωμα του, καμάκωσε πάνω από 2.500 φάλαινες για να λαδώσει με το φαλαινόλαδο τους την αμερικανική οικονομική μηχανή.

Και μετά ήρθε η εποχή του πετρελαίου και των παραγώγων του. Η εποχή των αερίων του θερμοκηπίου ανέτειλε για να σκοτεινιάσει στα μάτια μας τον ζωογόνο ήλιο. Οι Η.Π.Α. με το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού στην χώρα τους, εκπέμπουν σήμερα το 30% των βιομηχανικών αερίων του θερμοκηπίου, που εκπέμπονται παγκοσμίως, ασύστολα. Ασύστολα, διότι σήμερα που όλα σχεδόν τα κράτη έχουν αντιληφθεί, ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα που κατακλύζουν τη γη, οφείλονται στην υπέρ θέρμανση της^. οι Η.Π.Α. αν δεν «σφυρίζουν αδιάφορα», τινάζουν στον αέρα κάθε παγκόσμια προσπάθεια ελέγχου των ρύπων.

Μόλις τον περασμένο Αύγουστο ναυάγησε η τελευταία σύνοδος του Ο.Η.Ε. για την κλιματική αλλαγή στη Βόννη. Ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του, δήλωσε ότι δεν είναι καθόλου αισιόδοξος, ούτε για τη νέα διεθνή κλιματική σύνοδο που θα γίνει στο Κανκούν του Μεξικού τον ερχόμενο Νοέμβριο. Και πώς να πετύχουν οι σύνοδοι όταν στις Η.Π.Α., σύμφωνα με την ερευνήτρια Μαριάν Λαβέλ, 140 επενδυτικές, ενεργειακές και διατροφικές επιχειρήσεις δαπανούν πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως, για δωρεές στα κόμματα. Έτσι εξασφαλίζουν το πάγωμα περιβαλλοντικών νομοθεσιών, που πλήττουν τα άμεσα οικονομικά τους συμφέροντα.

            Επίσης να μην ξεχάσουμε ότι από τα μέσα του 19^ου αιώνα ο πολιτικός στοχαστής του φιλελευθερισμού Αλεξίς Τόκβιλ ανάφερε για τις Η.Π.Α. «Δεν γνωρίζω κανέναν τόπο όπου η αγάπη για το χρήμα να κατέχει ευρύτερη θέση στην καρδιά των ανθρώπων». Και αυτός ο τόπος κατάφερε μέσω ενός καπιταλισμού κοσμοπολίτη, ο οποίος ανακαλύπτει τον «άλλον» μόνο και μόνο για να τον εκμεταλλευτεί, να πουλήσει παγκοσμίως το αμερικάνικο μοντέλο ζωής. Ένα μοντέλο που παρέχει απλόχερα την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής του καθένα, σ’ ένα όχι μόνο άπιαστο όνειρο, αλλά όπως αποδείχτηκε και καταστροφικό για την συνοχή των κοινωνιών, απειλή δε για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Έτσι επικράτησε ο υπερκαταναλωτισμός. Μότο του: «Για να βιώσεις έναν κόσμο γεμάτο υλικές απολαύσεις για να πιάσεις την καλή, χρειάζεται να ανταγωνιστείς, να πατήσεις επί πτωμάτων».  Αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μόνο  στα αγαθά, κοινωνίες συνθηκολογημένες με ζωτικά ψεύδη, μια ανθρωπότητα ζώντων αυτοχείρων.

            Να μην ξεχάσουμε ακόμη ότι ο δημοκρατικός πρόεδρος Μπίλ Κλίντον ήταν  αυτός που ουσιαστικά πυροδότησε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Το 1999 κατάργησε την νομοθεσία «Glass-Steagall». Ένα νόμο που είχε υπογράψει ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, μετά την Μεγάλη Ύφεση (1929-1933), για τον έλεγχο των τραπεζών και την χαλιναγώγηση της «Wall Street». Ένα νόμο που διαχώρισε τις επενδυτικές από τις εμπορικές τράπεζες. Η κατάργηση αυτού του νόμου, οδήγησε μέσα σε λίγα χρόνια, σε έναν παντελώς ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Παιδιά του η σούπερ κερδοσκοπική αγορά παραγωγών (O.T.C., derivatives) και οι «γυμνές» ιδιωτικές συμβάσεις πιστωτικής ασφάλειας (credit default swaps). Η τελευταίες χρησιμοποιούνται από τους σπεκουλαδόρους ασφαλιζόμενους,  που  δεν είναι πιστωτές ή μέτοχοι, (γι’ αυτό και γυμνές), να στοιχηματίζουν στην αποτυχία οφειλετών (κράτη, επιχειρήσεις) με ελάχιστο ρίσκο για τους ίδιους.

            Η κερδοσκοπική δημιουργικότητα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεκμετάλλευτες και τις φυσικές καταστροφές. Αποτέλεσμα των κλιματικών αλλαγών που είτε οφείλονται στο φαινόμενο του Θερμοκηπίου είτε αποτελούν αναπόφευκτα επεισόδια στη γεωλογική διαδρομή του πλανήτη.

 Έδρασε με φαντασία, ανακαλύπτοντας νέους κερδοσκοπικούς τομείς με χαρακτηριστικότερο, για την διάθεση εκμετάλλευσης των πάντων, το λεγόμενο δείκτη CDDS (Cooling Degree Days-Ημέρες Αξιολόγησης Ψύξης). Δηλαδή έδωσε την δυνατότητα, με δεδομένη την αυξημένη χρήση κλιματιστικών κατά τις όλο και μεγαλύτερες περιόδους καύσωνα, να σπεκουλάρουν για την αναμενόμενη ζήτηση ενέργειας σε προοπτική μερικών μηνών. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της κερδοσκοπίας αρκεί να αναφέρουμε ότι το ποσό των νομισματικών συναλλαγών που αφορά στην πραγματική οικονομία αντιστοιχεί μόνο στο 8% των συνολικών. Το υπόλοιπο 92% διατίθεται και στο να κατακλέβετε η υπεραξία που έχουν δημιουργήσει τα κράτη με κόπους και θυσίες των πολιτών τους, κάνοντας πραγματικότητα την πεμπτουσία της αναζήτησης του  κεφαλαίου. Να αναπαράγεται χωρίς την εργασία. Ο Περικλής Κοροβέσης αναφέρει σχετικά «Ο Ραμονέ βρίσκει σε αυτόν τον καπιταλισμό του καζίνου, τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά: Παγκόσμιος, Διαρκής, Άμεσος και Άϋλος. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχει μόνο ο Θεός. Δηλαδή διαμορφώνεται μια παγκόσμια υπερεξουσία, που έχει επί γης τη μεταφυσική δύναμη του ίδιου του Θεού. Και αυτό φαίνεται καθαρά στους πολέμους που κάνει και στην φτώχεια που δημιουργεί». Αυτό το κερδοσκοπικό όργιο είναι που έφερε στην επικαιρότητα τον «φόρο Τομπίν». Έναν παγκόσμιο φόρο, που εισηγήθηκε ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζέιμς Τομπίν από το 1981, για να επιβληθεί στις νομισματικές συναλλαγές.  

            Ας μην ξεχάσουμε ακόμη ότι επί ημερών του Μπίλ Κλίντον, ο επιούσιος έγινε συμβόλαιο μελλοντικής εκπλήρωσης. Και αυτό διότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πέτυχαν την χαλάρωση της νομοθεσίας που περιόριζε την κερδοσκοπία στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων από το 1936. Και εδώ έχουμε τα «γυμνά» συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης. Χωρίς να εμπλέκονται στην πώληση ή την διακίνηση των προϊόντων, οι κερδοσκόποι, αγοράζουν και ουλούν μαζικά συμβόλαια, διαμορφώνοντας τεχνητά τις τιμές». Πρόσφατη μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (F.A.O) διαπιστώνει ότι μόλις το 2% των συμβολαίων εμπορευμάτων, που συναλλάσσονται σήμερα στις αγορές, καταλήγουν σε πραγματική ανταλλαγή αγαθών. Έτσι εξηγείται και η πρόσφατη αναστάτωση των διεθνών αγορών τροφίμων, από την αναστολή των ρωσικών εξαγωγών σιτηρών, παρά  την παγκόσμια επάρκεια.

            Να μην ξεχάσουμε επίσης ότι αυτή η χώρα πρωτού αποσταθεροποιήσει, την παγκόσμια οικονομία, αποσταθεροποίησε και ανάτρεψε τις κυβερνήσεις της χώρας μας, της  Γουατεμάλας της Χιλής. Εισέβαλε στο Βιετνάμ, τον Παναμά, την Γρανάδα, την Δομικανική Δημοκρατία, την Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Υποστήριξε   δε,  κάθε δικτατορία από το 1945 μέχρι σήμερα και το Ισραήλ σε κάθε «μακελειό» του στους Παλαιστίνιους. Αυτή λοιπόν η χώρα έχει το θράσος και την παγκόσμια ανοχή, να εκδίδει κάθε χρόνο έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε όλες τις χώρες του κόσμου.

            Τέλος, να μην ξεχάσουμε το «αμερικανάκι». Αναφερόμαστε στο κορόιδο, για τα δεδομένα της χώρας του, αμερικανό πολίτη, που αγωνίζεται κάτω από δυσμενείς συνθήκες, για την αλήθεια μέσω της  κριτικής σκέψης, τη δικαιοσύνη και την ισότιμη ελευθερία. Εμείς λοιπόν είμαστε μ’ αυτό το κορόιδο και ελπίζουμε μάλιστα ότι θα κερδίσει κιόλας. Ας θυμηθούμε, η ελπίδα είναι σαν το αγριόχορτο, φυτρώνει παντού.  

Seedrinker

Για την επιβίωση στη συμβίωση

«Αν αιχμαλωτιστείτε στο όνειρο του άλλου
είστε χαμένοι» Ζαν Μποντριγιάρ

Στη συμβίωση των δύο φύλλων αποδεικνύεται η ανεπάρκεια της βιολογικής ταξινόμησης, εκεί όπου εδρεύει ο έρωτας. Αυτό γίνεται πασιφανές όταν πρόκειται για ανθρώπους με παιδεία, καλλιεργημένους. Εκεί o πρώτος λόγος, θα έπρεπε να δίνεται στη ψυχολογία, δεδομένου ότι η βιολογική ομοιότητα γρήγορα εξαντλείται μπροστά στην ανομοιότητα της ψυχοσύνθεσης.
Δυστυχώς η επιφανειακή, τις περισσότερες φορές, διαχείριση αυτής της ανομοιότητας από το ζευγάρι, δίνει την δυνατότητα να παρουσιάζει μία φαινομενικά αρμονική συμβίωση και άριστη συνεννόηση. Αλλά μια προσεκτική παρατήρηση αυτής της υποκριτικής εικόνας, αποκαλύπτει το χάσμα στον τρόπο που αντιλαμβάνονται και βιώνουν όσα συμβαίνουν. Αυτό μαζί με διαφορετικές ευαισθησίες, διαφορετικά ενδιαφέροντα, καταλήγουν στην καλύτερη περίπτωση σε μια έρπουσα αποξένωση.
Έτσι ο γάμος καταλήγει σαν σκηνικό που προσομοιάζει με παράσταση ενός θεάτρου του παραλόγου.
Και αναρωτιέται κανείς. Τι νόημα έχει η συγκατοίκηση, όταν η συχνότερη μορφή επικοινωνίας είναι η βία σε κάθε της έκφανση, σωματική, λεκτική, ψυχολογική. Όταν η ανάπτυξη της προσωπικότητας ανηλίκων και ενηλίκων συνθλίβεται υπό το βάρος αυτής της παθογένειας;
Για να δοθεί όμως απάντηση, πρέπει πρώτα απ’ όλα να διατυπωθεί το ερώτημα…
Seedrinker

Περί ευτυχίας

Η προσπάθεια προσδιορισμού της έννοιας της ευτυχίας εντυπώνει την αδυναμία του ανθρώπου όταν τίθεται αντιμέτωπος με τη σχετικότητα των φιλοσοφικών εννοιών.
Ο Αλμπέρ Καμύ ευφυώς αντιλαμβάνεται την ευτυχία σαν μια φευγαλέα και απροσδιόριστη συναίσθηση που δεν έχει διάρκεια. Η στιγμιαία επίσκεψη της αποτελεί γι αυτόν, την απαρχή μιας τραγωδίας, καθώς η μετέπειτα απώλεια της, καθιστά το μέχρι πρότινος υποφερτό, δυσβάστακτο. Θάνατος και ευτυχία ταυτίζονται γιατί αποτελούν έννοιες απροσδιόριστες, αντίθετα με τη ζωή και τη δυστυχία που φαντάζουν έννοιες σαφώς πιο εύληπτες και προσιτές.
Μια προσπάθεια ορισμού της ευτυχίας που να της προσδίδει αφ’ ενός διάρκεια αλλά και να συνθέτει το διπλό ευτυχία-δυστυχία μας οδηγεί στην ετυμολογική της ερμηνεία ευ-τυχία δηλαδή καλή τύχη. Καλή τύχη στη διάρκεια της ζωής μας θα μπορούσε να σημαίνει ότι μας βρίσκουν δυσκολίες (δυστυχία) που μπορούμε ν αντιμετωπίσουμε. Ευτυχισμένη λοιπόν θα μπορούσαμε να ορίσουμε μια ζωή κατά την οποία οι δυσκολίες, που έτσι κι αλλιώς την χαρακτηρίζουν να είναι στα «μέτρα» μας.
Άλλωστε δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η ζωή εν τέλει δεν είναι παρά ένας αγώνας επιβίωσης ανθρώπων, που παλεύουν με τις φοβίες τους, τον θάνατο, τον έρωτα, απολαμβάνοντας μικρές καθημερινές χαρές. Αδύναμων ανθρώπων στην πλειονότητα τους να αποκαλύψουν τι εστί «ευ ζειν».

seedrinker

ΕΛ.ΑΣ. οι ορμόνες σου...

Σχετικά με την επιστολή της κας Χρύσας Σκεύη με τίτλο «ΕΛ.ΑΣ. το μεγαλείο σου…» που δημοσιεύθηκε στην στήλη «ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ» του «Ε» της 27/06/2010 Τ. 1002.
Θα ήθελα να αναφερθώ σ’ ένα σπουδαίο παράγοντα που φαίνεται να μην λαμβάνεται υπ’ όψιν, όχι μόνο από τους καταγγέλλοντες την αστυνομική βία ώστε να προτείνουν λύσεις και προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά ιδιαίτερα από την ίδια την αστυνομία.
Κατ’ αρχήν συμφωνώ απόλυτα με την καταγγέλλουσα για την απαράδεκτη στάση πολλών αστυνομικών να ασκούν λεκτική και σωματική βία σε βάρος των ήδη συλληφθέντων, στην συγκεκριμένη περίπτωση μεταναστών, και μάλιστα θρασύτατα υπό το βλέμμα των περαστικών. Θα ήθελα εδώ να επισημάνω και την «εκτός βλέμματος» βία που ασκείται πολλές φορές σε συλληφθέντες κατά την προσαγωγή τους αλλά και στα αστυνομικά τμήματα.
Ο σπουδαίος παράγων που προανέφερα έχει να κάνει με την ανθρώπινη φυσιολογία. Χρόνια τώρα, κάθε φορά, μετά το πρόγραμμα γυμναστικής που κάνω, διαπιστώνω ότι καταλαμβάνομε από μία ένταση, την οποία αν δεν ήλεγχα, θα μπορούσε κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να εκδηλωθεί ως επιθετική συμπεριφορά. Πριν την αναγνώριση της «θύματα» αυτής της βίας, στην λεκτική της μορφή, ήταν οι οικείοι μου. «Θηρίο σε κάνει η γυμναστική μου έλεγαν».
Τεστοστερόνη και αδρεναλίνη οι υπεύθυνοι, μου αποκάλυψε ένας φίλος γιατρός. Επιπλέον δόσεις που παράγονται σε καταστάσεις έντονης έντασης και πυροδοτούν την κυτταρικά δομημένη βία στον άνθρωπο.
Τεστοστερόνη και αδρεναλίνη «κάνουν πάρτυ» στα σώματα των νεαρών αστυνομικών όταν σε καταστάσεις έντονης έντασης κάνουν εξακριβώσεις, συλλήψεις ιδιαίτερα σε επικίνδυνες περιοχές όπως το γκετοποιημένο κομμάτι του κέντρου της Αθήνας.
Η προσπάθεια αντιμετώπισης αυτής της πραγματικότητας πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη θα αφορά την σχετική ενημέρωση των αστυνομικών από ειδικούς σε τέτοια θέματα, και την υπόδειξη κατάλληλων τεχνικών για αυτοέλεγχο. Επισημαίνοντας τους παράλληλα, ότι σε καμιά περίπτωση αυτό δεν θα αποτελεί άλλοθι για παράνομες βίαιες ενέργειες. Άλλωστε, τα καλά φρένα και η αντίληψη και αναγνώριση του κινδύνου από τον οδηγό είναι που φρενάρουν αποτελεσματικά ένα αυτοκίνητο που τρέχει με διακόσια.
Η δεύτερη αφορά την «εκτός βλέμματος» βία που ασκείται στα αστυνομικά τμήματα, όταν οι συλλαμβάνοντες αστυνομικοί ενεργούν ή συμμετέχουν στην ανάκριση των συλληφθέντων. Την ανάκριση, αποκλειστικά, θα πρέπει να διενεργούν οι ουκ ολίγοι γραφειοκράτες αστυνομικοί, αφού εκπαιδευτούν κατάλληλα. Κοιλαράδες να είναι κατά προτίμηση, γιατί όπως μου είπε ο φίλος μου γιατρός, το κοιλιακό λίπος καταστέλλει εν μέρει τις ορμόνες των ένστολων καταστολέων.

Seedrinker

Σημείωση: Το πιο πάνω κείμενο πρωτο-δημοσιεύθηκε στη στήλη «ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ» του ένθετου περιοδικού της «Κυριακάτικης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ- ΕΨΙΛΟΝ» της 18/07/2010 τεύχος 1005.

Το Φως

Με αφορμή τον απεγκλωβισμό των 33 ανθρακωρύχων στη Χιλή, μετά από 33 ημέρες και από βάθος 620 μέτρων, δημοσιεύουμε το πιο κάτω κείμενο. Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Βόλου «Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ» της 11/09/1999 με αφορμή το σεισμό στην Αθήνα.

ΤΟ ΦΩΣ


Υπάρχουν τρία είδη φωτός


Πρώτο, είναι το φως της νύχτας, το συμπαντικό φως. Το φως που γεμάτο μηνύματα διατρέχει το σύμπαν. Υποκείμενο της Αστρονομίας και της Φυσικής, εδώ στη γη. Το φως αχτίδα ικανοποίησης της άσβεστης περιέργειας μας. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε το σύμπαν που μας περιβάλλει. Να μετρήσουμε την ηλικία του, να ανακαλύψουμε από τι υλικά είναι φτιαγμένα τα άστρα, να φανταστούμε τη ζωή σε άλλους πλανήτες.
Δεύτερο, είναι το φως της ημέρας. Το φως το ζωογόνο του Ήλιου μας. Το φως που κατηγόρησαν το Νεύτωνα ότι το αποσυνέθεσε δια παντός. Το φως που κάνει τα αντικείμενα ορατά. Το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.
Τρίτο, είναι το φως το τεχνητό. Αυτό που οι νυκτερινές δορυφορικές εικόνες της γης καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν «αναπτυγμένο κόσμο». Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης για τις επιπτώσεις που έχει πάνω στους άλλους και το μέλλον του πλανήτη. Τον κόσμο που μετατρέπει σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο τη γη. Τον κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με τα όρια της.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο φως: το φως της ψυχής. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό που λάμπει στα πρόσωπα ορισμένων παιδιών. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγισμά της λάσπης του άλλου. Αυτό που βλέπεις στο πρόσωπο εκείνης που θα ερωτευθείς.
Αυτό το φως, το φως της ψυχής,το είδα τις τελευταίες ημέρες στα πρόσωπα των ανδρών των σωστικών συνεργείων. Και για πρώτη μου φορά ζήλεψα.