Γάτες...

 

“Μόνο λίγοι βρίσκουν τον δρόμο τους. Άλλοι δεν το αναγνωρίζουν όταν τον βρίσκουν.

Και άλλοι δεν θέλουν καν να το αναγνωρίσουν”, o Γάτος,

από το “Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων” του Λιούις Κάρολ.

Και η 8 Αυγούστου είναι αφιερωμένη σε αυτές (Παγκόσμια Ημέρα Γάτας).

Και είναι τα μόνα οικόσιτα ζώα που κυκλοφορούν στις αυλές του σπιτιού μου.

Και είναι ανεξάρτητες και έτσι μου “επιτρέπουν” να απουσιάζω για μέρες από το σπίτι, ιδίως τα καλοκαίρια.

Και τρώνε έξω…

Και ποντίκια και σαύρες και φίδια και ακρίδες.

Και πουλάκια που δεν τα λένε “Τουίτι”...

Και είναι και χαδιάρες και μόνον όταν αυτές θέλουν...

Και είναι το μόνο ζώο που κάποτε όχι μόνο ονομάτισα, αλλά του έδωσα και τον τίτλο του 3ου λόγου στην “Τριλογία περί έρωτος και αγάπης”, “Τιτίκα” (ανάρτηση της 15/1/2012).

Και τις ανθρωπομορφικές σχέσεις με τα ζώα, της μοδός σήμερα, δεν τις πάω...

Και γι’ αυτό τις εγκαταλείπω στην τέχνη…

“The Bachelor’s Party”, Louis Wain (19ος αι.)

Και μεταφερόμενος στο σύγχρονο καλλιτεχνικό γίγνεσθαί θα αναφερθώ στο τελευταίο έργο του καλλιτέχνη του δρόμου Banksy (10/8).

Και είναι το τελευταίο έργο από μια σειρά έργων που παρουσιάστηκαν μέσα σε μια εβδομάδα σε διαφορετικές τοποθεσίες του Λονδίνου και απεικόνιζαν μια κατσίκα έναν πίθηκο, έναν λύκο, έναν πελεκάνο και έναν ελέφαντα.

Και ίσως ο καλλιτέχνης να υπαινίσσεται την “αστική κοινωνική ζούγκλα” στην οποία ζούμε…

Και ίσως ο σκοπός των έργων να είναι απλός, όπως σχετικά αναφέρει ο Guardian: “Ο Banksy προσπαθεί να δημιουργήσει στιγμές αναπάντεχου ενθουσιασμού, αλλά και να υπογραμμίσει με έναν έμμεσο τρόπο την ανθρώπινη ικανότητα για δημιουργικό παιχνίδι, ενάντια στην καταστροφή και την αρνητικότητα”.

Και αυτό εν μέσω των δύσκολων στιγμών που περνάει η Βρετανία αυτή τη στιγμή.

Και ως φιλεσίν θα αναφερθώ στον “Πορτοκαλή”. Έναν γάτο που συνολικά έπαιξε σε 7 ταινίες του Χόλιγουντ.

Και είναι αυτός, που είχε το σπάνιο προνόμιο να θωπεύει την υπέροχα φινετσάτη Οντρεϊ Χέπμπορν, την Χόλι Γκολάιτλι στο “Πρόγευμα στο Τίφανις”, 1961 του Μπλέικ Έντουαρντς.

Και κάπως έτσι, άρχισα να κατανοώ γιατί η Παγκόσμια Ημέρα Γάτας συν-εορτάζει με αυτήν του Οργασμού…

Και αυτό διότι το εντυπωσιακό στην υπόθεση γάτα και σεξ, είναι οι κραυγές που αυτές βγάζουν κάθε φορά που θα έρθουν σε συνουσία για αναπαραγωγή.

Και σκέπτεσαι ότι περνάνε καλά...

Και αυτό δυστυχώς μέχρι να έλθουν οι επαΐοντες και μας διευκρινίσουν, πως οι φωνές που βγάζει η γάτα κάθε φορά που έρχεται σε συνουσία, δεν είναι από ηδονή, αλλά από πόνο, εξ αιτίας της ανατομίας του γατίσιου φαλλού.

Και μας διευκρίνισαν, ότι οι γάτες σε αντίθεση με τους σκύλους, ένεκα του ότι είναι αιλουροειδή για να πετύχουν ωοθυλακιορρηξία, να παράξουν δηλαδή ωάριο, πρέπει πρώτα να διεγερθούν, δηλαδή κατά τα ανθρώπινα να έρθουν σε οργασμό. Για να επιτευχθεί αυτό η φύση φρόντισε να δώσει στον γάτο έναν αγκαθωτό φαλλό.

Και πρέπει εδώ να επισημάνουμε, ότι εάν ο οργασμός ήταν απαραίτητος για την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους, διαιώνιση δεν θα βλέπαμε. Αντιλαβού...

Και θα ήταν μεγάλη η παράλειψη μου, εάν ως φιλεσίν δεν αναφερόμουνα και στην “Γατούλα του σεξ”.

Και αναφέρομαι στην Μπριζίτ Μπαρντό, η οποία το 1956, στα 23 της χρόνια, έγινε διάσημη στη Γαλλία για τον ρόλο της στην ταινία “Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα” (του Ροζέ Βαντίμ). Σε αυτήν έπαιζε την ελεύθερη, προκλητική και σεξουαλικά χειραφετημένη νέα γυναίκα που μαγνήτιζε τα βλέμματα των ανδρών σε μία κοινωνία που ήταν ακόμη συντηρητική.

Και ο ρόλος της Μπαρντό τράβηξε την προσοχή του παγκόσμιου κοινού αλλά και πολλών Γάλλων διανοουμένων, με αποτέλεσμα σύντομα να κερδίσει το διάσημο παρατσούκλι της, “γατούλα του σεξ”.
Και μάλιστα υπήρξε και το θέμα του δοκιμίου της Σιμόν ντε Μποβουάρ το 1959 με τον τίτλο “Σύνδρομο της Λολίτας”, όπου την περιέγραφε ως “ατμομηχανή της γυναικείας ιστορίας”.
Και εμείς το έχουμε διατυπώσει διευρυμένως και λαϊκοτρόπως με την αειθαλή ρήση, λογοκριμένη εδώ: “Το ‘νινί’ σέρνει καράβι”.

Και μιας και το Υπουργείο Υγείας αποφάσισε να ασχοληθεί επιτέλους με την μάστιγα της παιδικής παχυσαρκίας που υποσκάπτει τα θεμέλια της υγείας, ας αναφερθούμε και σε ένα αρνητικό πρότυπο γάτας, αυτό του πιο παχύσαρκου γάτου των κινουμένων σχεδίων, του Γκάρφιλντ.

Και τέλος, για μας τους πολύχρονους, μια οπτική ψευδαίσθηση που οι επαΐοντες ισχυρίζονται ότι μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη ή πιο σωστά στην επιβράδυνση της γήρανσης του εγκεφάλου.

Και τι μας ζήτα: Να βρούμε την γάτα σε 7 δευτερόλεπτα και θα μας απονεμηθεί ο τίτλος του Σέρλοκ Χολμς. Εμείς Σέρλοκ Χολμς δεν επιδιώκουμε να γίνουμε. Το να την βρούμε μας φθάνει…

Και εάν δεν την βρήκατε, βρίσκετε στο αριστερό μέρος του ραφιού στην άκρη του τραπεζιού.

Και να μην απογοητευόμαστε, δεν μοιάζει και πολύ με γάτα. Εμείς ήμασταν και θα ήμαστε τα “γατάκια”...

Επίλογος

Μερικά επίκαιρα σκίτσα

Ολυμπιακά ρεκόρ…

Φωτογραφία της Ζουλιέν Αλφρεντ ενώ γιορτάζει την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 100 μέτρα γυναικών, το πρώτο μετάλλιο για τη Σάντα Λουτσία, την μικρή χώρα - νησί της Καραϊβικής. Προβλήθηκε στο Παρίσι στο πλαίσιο των Parisienne Projections στις 3 Αυγούστου.

Φωτογραφία του γάλλου πολυ-ολυμπιονίκη Λεόν Μαρσάν ενώ αγωνίζεται στα 200 μ. πεταλούδα στο La Defense Arena την 4η ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο 22χρονος αθλητής έκανε υπερήφανους τους Γάλλους, καθώς είναι ο μοναδικός στην Ιστορία που κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια (και 1 χάλκινο) σε ατομικά αγωνίσματα στην ίδια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

Προβλήθηκε στο πλαίσιο των Parisienne Projections στις 30 Ιουλίου στη Μονμάρτρη.

Η ευφυέστατα ανεβαστική διαφήμιση των προφυλακτικών DUO, για το “χρυσό” άλμα του ολυμπιονίκη Μιλτιάδη Τεντόγλου στα 8.48 μ.

Και απογοήτευση με κατέλαβε, διότι η “πιο σέξι αθλήτρια του κόσμου”, κατά το αυστραλιανό περιοδικό “Busted Coverage” ( 2017,) δεν κατάφερε να διακριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2024.

Και αναφέρομαι στην 25χρονη Γερμανίδα Άλικα Σμιτ, η οποία πραγματοποίησε μεν το ολυμπιακό της όνειρο, μιας και αγωνίστηκε στη μικτή σκυταλοδρομία 4Χ400 μ. αλλά η συμμετοχή της είχε την οσμή σκανδάλου.

Και αυτό διότι η Σμιτ επιλέχθηκε να αγωνιστεί στη θέση της Λούνα Μπούλμαν, σε μια αιφνιδιαστική απόφαση των υπευθύνων της γερμανικής αποστολής, με αποτέλεσμα η Μπούλμαν να εκφράσει ανοιχτά τον εκνευρισμό της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Και το ισχυρότερο επιχείρημα ότι τελικώς κάτι καλό θα έγινε στο Παρίσι κατά την έναρξη των Αγώνων, είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε την τελετή έναρξη “ντροπιαστική”…

Και τελικώς ήταν οι καλύτεροι, όπως πάρα πολλοί διατείνονται; Σίγουρα, ήταν οι πιο πολυσυζητημένοι. Σίγουρα θα μείνουν αξέχαστοι και σε όποιους δεν άρεσαν.

Και σίγουρα ήταν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες της “νέας εποχής”.

Φωτο-αυνανισμός…

Και γυναίκες και άνδρες σε διαχωρισμένη αυτάρκεια.

Και αυτοφωτογραφίζονται.

Και οι γυναίκες αυτοκοιτάζονται εν πλήρη φιληδονία, χαμογελαστά, πονηρά, χαριτωμένα.

Και οι άνδρες αυτοκοιτάζονται στο αντρούα, αγριεμένα, με τα μπράτσα φουσκωμένα.

Και μετά;

Και μετά δουλειά, φίλτρα, ρετουσαρίσματα και μουσική.

Και μετά:

Και μετά η “κορύφωση”…

Και τις “χύνουν” στο διαδίκτυο…

Κλικ καλοκαιρινής ψευδαίσθησης.

Και το χειρότερο, ξέρουν πόσο γελοία είναι.

Και πόσο μακριά από την πραγματικότητα.

Και το ακόμη χειρότερο, γύρω τους η αληθινή ζωή γρυλίζει σαν αγρίμι.

“Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο”…

Στις 18 Αυγούστου και σε ηλικία 88 ετών, απεβίωσε ο Γάλλος ηθοποιός Αλέν Ντελόν ο μεγαλύτερος γητευτής της Γαλλίας στην οθόνη.

Και στην εποχή μου, τον θεωρούσαμε τον πιο σέξι άνδρας του κόσμου.

Και στην εποχή μου, τα κορίτσια τους ωραίους τους αποκαλούσαν “Αλέν Ντελόν”.

Και στην εποχή μου, τα ωραιοπαθή “ψώνια” παίρνανε πόζες αλλά Αλέν Ντελόν.

Και σήμερα κατάντησε να αναφέρεται ως ένας εγωιστής σωβινιστής.

Και για μας τους παλιούς φιλεσίν, θα παραμένει πάντα ο “Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο”.

Και ήταν ο τίτλος της ταινίας του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ (1967) που πρωταγωνιστούσε (πρωτότυπος “Le Samourai”).

Και ο Αλέν Ντελόν δεν υπήρξε μόνο ηθοποιός, αλλά και είδωλο που συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας πρότυπης ανδρικής εικόνας με ισχυρά λαϊκά ερείσματα.

Και αυτό διότι την εποχή της δόξας του, το πρότυπο της ανδρικής ομορφιάς ήταν περισσότερο προς το αγγελικό, παρά το κλασικά ανδροπρεπές.

Και δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό που σήμερα αποκαλείται “τοξική αρρενωπότητα”.

Και το εντυπωσιακό είναι, ότι παρότι σύνδρομο εκείνης της εποχής ήταν η εξιδανίκευση των ηθοποιών, ο Ντελόν δεν μας προδιέθετε για κάτι τέτοιο, για αυτό και το “ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο”.

Και για φαντάσου. Η ιστορία μας δικαίωσε.

Ελληνοαμερικανικά...

Ο Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Τζόναθαν Κωνσταντίνου σε συνέντευξή του εξέφρασε πίστη για την επικράτηση Τραμπ στις προεδρικές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.

Επίσης αναφέρθηκε στον πολυσχιδή ρόλο του ελληνικού παραρτήματος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, το οποίο ασχολείται ενεργά για κάθε πρόβλημα του Αμερικανού ομογενή από τον Μάρτιο του 2019, περίοδο σύστασης του φορέα.

Και τέλος προχώρησε σε μία ενδιαφέρουσα σύγκριση σε ότι αφορά τους πολιτικούς συσχετισμούς στις ΗΠΑ και την Ελλάδα, υποστηρίζοντας πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μπορεί να παρομοιασθεί με τη Δεξιά των 2 πρώην Πρωθυπουργών, Αντώνη Σαμαρά και Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενώ οι Δημοκρατικοί θυμίζουν ένα κράμα ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ. Αντιλαβού;

“Και φωτιά στα μπατζάκια μας…”

Και σημαίνει ότι μπήκαμε σε μπελάδες, σε μεγάλες φουρτούνες.

Και στην Ελλάδα, ακόμη μιλάμε για την κλιματική κρίση σαν να ήταν μια ουρανόπεμπτη Αποκάλυψη.

Και η πολιτική, χωρίς πολίτες, συνθηκολογεί με την παθητική άμυνα. Μόνο πυρόσβεση.

Και εμπεδώνει την μοιρολατρία.

Και αντιμετωπίζει τον κύκλο της καταστροφής ως “επιχειρησιακή” και όχι υπαρξιακή πρόκληση. Τι να κάνουμε; Φωτιές είχαμε και θα έχουμε. Καήκαμε και θα ξανακαούμε.

Και όποτε δοκίμασε η πολιτική να κινηθεί στον ορίζοντα του μεσοπρόθεσμου μέλλοντος, δηλαδή να σχεδιάσει μια πράσινη μετάβαση, βρέθηκε αντιμέτωπη με τις αντιστάσεις ενός κοντόφθαλμου παρόντος.

Και όπως είπε και ο Στέλιος Ράμφος: “Είμαστε η χώρα του οιονεί παρόντος…”. Δηλαδή δεν διδασκόμαστε από το παρελθόν, δεν σχεδιάζουμε για το μέλλον.

Και έτσι είναι καταδικασμένη να μιλάει “για το τέλος του μήνα”.

Και η αιτιακή αλυσίδα που συνδέει τις ενέργειές μας, τις “πολιτικές” μας, με τη συμπεριφορά της βιόσφαιρας (περιβάλλον για τους αυτόβλακες και τους εκμεταλλευτές της), που παρουσιάζεται να μας εκδικείται, δεν μας είναι πια ορατή.

Και την επομένη της καταστροφής, ο προβληματισμός αυτός για τη βιόσφαιρα ενοχοποιείται ως αποπροσανατολιστικός.

Και όποιος δοκιμάζει να τον εκφράσει, κατηγορείται ότι πάει να αθωώσει την (εκάστοτε) κυβέρνηση για την αποτυχία της να προστατεύσει ζωές και περιουσίες.

Και όμως η αδήριτη πραγματικότητα μας φωνάζει, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προστατεύει πια τις ζωές και τις περιουσίες, εάν δεν εντάξει την προστασία αυτή στον ορίζοντα μιας πολιτικής για το κλίμα με συμμέτοχους τους πολίτες (παράδειγμα ο καθαρισμός των οικοπέδων).

Και εάν οι αυτόβλακες πιστεύουν ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για τις φωτιές, τουλάχιστον “μπορούν να μάθουν να νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτό για το οποίο δεν είναι ένοχοι” (Corin Pelluchon).

Και αυτό γιατί έχει σχέση με την επιβίωσή μας και την την ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές. Στα παιδιά και τα εγγόνια τους αναφέρομαι.

Και αυτό μέχρι οι πολίτες, γίνουν η σταθερή πλειοψηφία στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Και θα το επαναλαμβάνω συνεχώς. Η δημοκρατία χωρίς πολίτες και υπεύθυνη αντιπολίτευση, “σκορδαλιά χωρίς σκόρδο…”’

Και αναφέρομαι σε υπεύθυνη αντιπολίτευση, διότι ακούγοντας τον Ερντοράν να αναφέρεται σε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα που τρέχει στην Τουρκία, δεν μπορώ να μην σκεφτώ την αξιωματική αντιπολίτευση που καταψήφισε τις αμυντικές δαπάνες του προϋπολογισμού.

Και επανερχόμενος, μεταφέρομαι στο παγκόσμιο γίγνεσθαί : “Τα αντικείμενα που παράγουμε και οι επιπτώσεις που προκαλούν είναι τόσο γιγαντιαίες και σαρωτικές που δεν τις αναγνωρίζουμε σαν δικές μας. Ο κόσμος έχει σταματήσει να είναι ο κόσμος μας: είναι υπερβολικά μεγάλος για μας και εμείς πιο μικροί από τους εαυτούς μας” (“Ο Διαφωτισμός στην εποχή του έμβιου”, Corine Pelluchon).

Και μεταφερόμενοι στο πολύ συγκεκριμένο, οι πυρκαγιές είναι ο νέος δημοσιονομικός βραχνάς και μάλιστα όταν η επιστροφή του Συμφώνου Σταθερότητας, σε ένα επιβαρυμένο διεθνές περιβάλλον, δυνητικώς διαμορφώνει νέα δεδομένα.

Και τα κονδύλια του τρέχοντος προϋπολογισμού για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών ανέρχονται σε 1 δισ. και μένει να φανεί εάν επαρκούν.

Και για το ιστορείν, το υψηλότερο κόστος δασικών πυρκαγιών ήταν εκείνο του 2007, που είχε υπολογιστεί συνολικά σε 3 δισ. ευρώ.

Και η οικονομική επιθεώρηση Handelsblatt επισημαίνει σχετικά: “Μετά την κρίση χρέους, η Ελλάδα απειλείται τώρα από την κλιματική κρίση και μία τέτοια κρίση θα αποτελέσει μία σοβαρή οικονομική δοκιμασία για την πιο χρεωμένη χώρα της Ευρώπης”.

Και ο οίκος αξιολόγησης Scope εκτιμά, πως το καλοκαίρι του 2023, οι δασικές πυρκαγιές στην Ευρώπη προκάλεσαν υλικές ζημιές ύψους 4,1 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και περισσότερο από το ένα τρίτο εξ αυτών στην Ελλάδα, όπου οι ζημιές κοστολογούνται στα 1,66 δισεκατομμύρια ευρώ. Ακόμα, ο οίκος αξιολόγησης υπολογίζει πως από το 2026 έως το 2050 το ετήσιο κόστος των δασικών πυρκαγιών για την Ελλάδα θα ανέβει στα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ.

Και μετά, προσθέστε στον λογαριασμό και τις πλημμύρες..

Και η μόνη ως σήμερα δυνητική αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης φέρει το όνομα “επιτελικόν κράτος”.

Εμείς οι “μενουμευρώπηδες”

Και για το τέλος άφησα εμάς τους “μενουμευρώπηδες”, τους λοιδορούμενους του 2015.

Τότε που μια επιθετική και ανερμάτιστη παρέα υπό την ηγεσία του Νηπίου (Τσίπρα), ντοπαρισμένη από ένα δηλητηριώδες μείγμα κατεδαφιστικής μανίας, συνειδητών ψεμάτων και εμφυλιοπολεμικής εχθροπάθειας σκαρφάλωσε λάθρα από το 3% στο 33% με την υποστήριξη στρατιάς αυτόβλακων.

Και με την βοήθεια ενός Καμένου (όνομα και πράγμα), επιτέλεσαν την ύβριν μιας παραφύση συγκυβέρνησης, που παρολίγον να καταστρέψει την χώρα.

Και χρόνια τώρα εμείς οι “μενουμευρώπηδες”, με μια αίσθηση χαρμολύπης παρακολουθούμε την κατάντια τους, με κρεσέντο την είσοδο στην σκηνή του Αερόλιθου εξ Αμερικής, ο οποίος έφερε μαζί του και έναν αέρα ξεφτίλας.

Και για την χαρά μας, καταλαβαίνεται.

Και για την λύπη μας, είναι που δεν μπορέσαμε να πείσουμε το 2015, για την επερχόμενη καταστροφή...

“Στέφανε τα Hamptons 10-12 ώρες δρόμο είναι. Και ησυχάζεις” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και για το τέλος κάτι αλληγορικό: Το πρόβατο μια ζωή φοβάται το Λύκο. Στο τέλος όμως ο βοσκός που εμπιστευόταν πάντα, το πάει για σφαγή. “Και ο νοών νοείτω…” και να το συμπληρώσουμε “...και ουαί τω ανοήτω”.

Σαν επιδόρπιο

Όταν η δεδηλωμένη,

δεν ήταν δεδηλωμένη...

* “Το 1875, δεν ήταν αυτονόητος ο σχηματισμός κυβέρνησης από το κόμμα που είχε τη δεδηλωμένη στη Βουλή.

Και όμως, κάπως έτσι λειτουργούσε το σύστημα μία δεκαετία αφότου είχε τεθεί σε ισχύ το δεύτερο Σύνταγμα του Ελληνικού κράτους, δηλαδή το Σύνταγμα του 1864. Εκείνος που πρώτος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου δεν ήταν άλλος από τον Χαρίλαο Τρικούπη. Στις 29 Ιουνίου 1874 δημοσίευσε στην εφημερίδα «Καιροί» ένα άρθρο που έχει μείνει ιστορικό. Ο τίτλος του ήταν «Τις Πταίει;».

Σε αυτό, προειδοποιούσε τον βασιλιά Γεώργιο Α’ για τις ευθύνες του, τονίζοντας ότι η χώρα όδευε στον γκρεμό με τις κυβερνήσεις μειοψηφίας που την κυβερνούσαν.

Έγραφε χαρακτηριστικά ο Τρικούπης ότι οι εκλογές μοιάζουν με «ελεεινό δράμα» και ότι αν συνεχιζόταν η ίδια κατάσταση θα οδηγούσε τον λαό σε επανάσταση.

Λίγες μέρες αργότερα ακολούθησε και δεύτερο άρθρο, στην ίδια εφημερίδα, με τίτλο «Παρελθόν και Ενεστώς».

Σε αυτό ο Τρικούπης μιλούσε για τις τελευταίες εκλογές και ανέφερε συγκεκριμένα γεγονότα, εκλογικές παραβάσεις, παρανομίες, αυθαιρεσίες, ενώ θύμιζε στον Γεώργιο ότι τα ίδια γίνονταν και επί Όθωνος, με αποτέλεσμα την έξωσή του.

Η δημοσίευση των άρθρων προκάλεσε πολιτικό σεισμό. Ο τότε πρωθυπουργός Δημήτριος Βούλγαρης κάλεσε τον εισαγγελέα να απαγγείλει κατηγορίες κατά του συντάκτη των άρθρων.

Τελικώς ο Τρικούπης προφυλακίστηκε και έμεινε φυλακισμένος για τρεις ημέρες, οπότε και βγήκε με εγγύηση. Δέκα ημέρες αργότερα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών απέσυρε τις κατηγορίες.

Εντυπωσιακός είναι και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την κατάσταση ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Αντί να θεωρήσει τον Τρικούπη εχθρό του ή, στην καλύτερη περίπτωση, να τον αγνοήσει, ο Γεώργιος τον κάλεσε μετά από λίγους μήνες και του ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ο Τρικούπης αποδέχτηκε, με τον όρο να διαλυθεί η Βουλή και να προκηρυχθούν εκλογές. Οι εκλογές όντως έγιναν στις 18 Ιουλίου 1875, με παραδειγματική τάξη σε ολόκληρη τη χώρα. Το ίδιο επρόκειτο να ισχύσει και για τις περισσότερες εκλογές που ακολούθησαν. Και κάπως έτσι φτάσαμε στην ιστορική μέρα της 11ης Αυγούστου 1875. Γιατί ιστορική; Διότι εκείνη τη μέρα, στα πλαίσια της έναρξης της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, ο βασιλιάς Γεώργιος εκφώνησε στη Βουλή τον λεγόμενο Λόγο του Θρόνου, που είχε γράψει ο ίδιος ο Τρικούπης. Με αυτό το κείμενο ο βασιλιάς δεσμευόταν εφεξής να δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε όποιο πρόσωπο είχε τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής. Εκείνη τη μέρα λοιπόν, μαζί με το ολοκαίνουργιο κτίριο της Βουλής, επί της οδού Σταδίου 13, εγκαινιάστηκε ουσιαστικά και το κοινοβουλευτικό σύστημα στη χώρα μας” (σταχυολόγηση από το άρθρο της Ελένης Λετώνης στο Protagon.gr: “Τις πταίει;” Έτσι αποκτήσαμε τη “δεδηλωμένη”).

Και η “δεδηλωμένη”, είναι ο βασικός κανόνας της Δημοκρατίας που προβλέπει ότι θα κάνουμε αυτό που θέλει η πλειοψηφία, ακόμη και αν μετά αποδειχθεί ότι η μειοψηφία είχε δίκιο όταν έλεγε πως η πλειοψηφία κάνει λάθος.

Και ως εκ τούτου ο κανόνας της πλειοψηφίας δεν είναι “χρυσός”, αλλά “ατσαλένιος”.

Και αυτό, διότι ατσαλώνει αυτό που κρατά τις κοινωνίες ενωμένες, το κοινωνικό συμβόλαιο.

Και παρότι δια δημοκρατικών διαδικασιών, πολλές φορές οδηγούμαστε σε κακές λύσεις ή ακόμη χειρότερα, σε καταστροφές, αποφεύγουμε την χειρότερη όλων, την διάρρηξη μιας κοινωνίας, η οποία δυνητικώς οδηγεί και σε εμφύλιες συγκρούσεις.

Και παρόλα αυτά και ιστορικώς επιβεβαιωμένα, η καλύτερη απάντηση στην διαχείριση ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου κοινωνικού γίγνεσθαι παραμένει η Δημοκρατία.

Σημείωση: Η ανάρτηση ξεκίνησε να γράφεται υπό την επήρεια της Αυγουστιάτικης ραστώνης και προϊόντος του μηνός, κατέληξε με ένα πρωτόγνωρου ύφους (θεματολογικά) “Σαν επιδόρπιο”...

Και καλό αποκαλόκαιρο...

Seedrinker