Επετειακό 2...

Η δημοκρατία στην διαφθορά,

έφερε την διαφθορά της Δημοκρατίας.

Η ανάρτηση αυτή μπορεί να θεωρηθεί και ως συνέχεια της ανάρτησης “Επετειακό” της 20/7/2024.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, 50 χρόνια πριν, “ο αερόλιθος εξ Αμερικής” ( κατά τον Κων. Μητσοτάκη), παρουσίασε την Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη.

Και η αλήθεια είναι ότι η Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη είναι ένα κείμενο καταχωρισμένο στην Ιστορία και η ανάγνωσή του οφείλει να εντάσσεται στο πλαίσιο της εποχής κατά την οποία συντάχθηκε.

Και εάν ρίξετε μια ματιά στο κείμενο, θα καταλάβετε αμέσως το πνεύμα της εποχής, το περιεχόμενο των λαϊκών πόθων, αλλά και το ύφος του λαϊκισμού που υιοθετήθηκε ώστε το κείμενο να αποκτήσει ισχύ Ευαγγελίου.

Και τι άλλο θα μπορούσε να πει και να υποσχεθεί ένα κόμμα αυτο - προσδιοριζόμενο ως σοσιαλιστικό του “3ου δρόμου”, μετά την πτώση της χούντας; Ένα κόμμα που χάιδευε τους πάντες με το “Ελλάδα Ελλήνων Αντιστασιακών”.

Και το απογοητευτικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη αυτόβλακες, που αυτές τις επετειακές ημέρες αναφέρουν ότι η Διακήρυξη παραμένει επίκαιρη, αποτελεί πυξίδα και άλλα τέτοιες χαριτωμένες μαλακιούλες (ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός).

Και το τραγικό είναι αυτόν τον πατερναλιστή λαϊκιστή, 7 χρόνια μετά (1981), ως αυτόβλακες, του εμπιστευτήκαμε την διακυβέρνηση της χώρας.

Και ήταν τότε που αφήσαμε το κακό να μπει…

Και στην χώρα επικράτησε η ψευδαίσθηση της γραμμικής οικονομικής ευημερίας: Κανείς δεν αναρωτιόταν τότε πώς θα μπορούσε να συντηρηθεί στο διηνεκές η αναβάθμιση του επιπέδου ζωής μας, η οποία επιτυγχάνονταν με την αλλότρια χρήση των “Μεσογειακών προγραμμάτων” (πακέτα Ντελόρ), όταν αυτά θα τελείωναν.

Και στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, η πασοκοκρατία, αντικατέστησε την οικογενειοκρατία, εμποδίζοντας για 40 περίπου χρόνια την χώρα να ολοκληρώσει την είσοδό της στην νεωτερικότητα.

Και η πασοκοκρατία, δημιούργησε ένα νέο είδος Έλληνα, μια νέα χώρα την “χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού”.

Και η πασοκοκρατία, “βάφτισε τον Έλληνα με ουίσκι και ρετσίνα, τον έβαλε να δοκιμάσει χαβιάρι στη λαδόκολλα, αλλά, κυρίως, αφού τον απελευθέρωσε από φοβίες και στερεότυπα, τον έκανε να πιστεύει ότι του αξίζουν τα πάντα” (Protagon.gr.)

Και όπως τραγούδησε και ο Σαββόπουλος “Ένα όραμα κονόμας και ευζωίας ήταν το μέτρο όλων μας”.

Και η πασοκοκρατία, επηρέασε και το πολιτισμικό μας γίγνεσθαι. Δηλαδή,τον τρόπο ζωής και την αντίληψη των Ελλήνων για τον κόσμο και την ζωή τους και δημιούργησε ένα καινούργιο είδος ατόμου, αφρόνως απαλλαγμένο από τους φόβους της ζωής, αλλά και βουλιμικό, έτοιμο να αποκτήσει ακόμα και όσα δεν του ανήκαν...

Και ένα νέο είδος Έλληνα με αυτοκαταστροφικά χαρακτηριστικά έκανε την εμφάνισή του.

Και το καταστροφικότερο, αποικειοποίησε το θυμικό του και κατέστη μια δυναστεύουσα νοοτροπία.

Και το ιστορικό φορτίο της πασοκοκρατίας είναι αποδεδειγμένα μεγάλο. Διότι αυτό όρισε το ύφος της Μεταπολίτευσης, διαποτίζοντας και τις άλλες παρατάξεις, την ΝΔ που εκπασόκισε τους τρόπους της για να επιστρέψει στην εξουσία το 2004 και τον ΣΥΡΙΖΑ που χάρη στον μιμητισμό κατάφερε να προσεταιρισθεί την βάση του ΠΑΣΟΚ κατά τη χρεοκοπία.

Και η μόνη εξαίρεση παρατηρήθηκε την περίοδο Απριλίου 1990 – Οκτωβρίου 1993, όταν την διακυβέρνηση της χώρας είχε αναλάβει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης μετά την νίκη της ΝΔ στις της 8ης Απριλίου 1990

Και ήταν τότε που η χώρα παρουσίασε τους 2 μοναδικούς πλεονασματικούς προϋπολογισμούς της περιόδου μέχρι την χρεοκοπία και τα Μνημόνια. (1)

Και ο Κ. Μητσοτάκης με τον συνδυασμό των μακρόπνοων και πολύ δύσκολων αλλαγών τις οποίες χρειάστηκε να δρομολογήσει στην μόλις 3ετή θητεία του (1990-1993), επέτρεψε στην 10ετία που ακολούθησε την ανάκαμψη της οικονομίας, την κάμψη του πληθωρισμού και τελικά την είσοδο στην ΟΝΕ.

Και σε αυτό συνετέλεσε η ευτυχής συνέχεια του “Μητσοτάκιου” έργου, με την ανάδειξη του Κώστα Σημίτη στο ΠΑΣΟΚ.

Και για αυτό προανέφερα ότι πασοκοκρατία εμπόδισε για 40 περίπου χρόνια την χώρα να ολοκληρώσει την είσοδό της στην νεωτερικότητα.

Και ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και εκτιμήσεων, δεν μπορεί παρά να παραδεχθεί κανείς ότι τ αυτό το κόμμα όχι μόνον δεν τελείωσε μαζί με τον ιδρυτή του, όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή, αλλά πρωταγωνίστησε για πολλά χρόνια ακόμη με τους διαδόχους του στην ηγεσία.

Και ίσως η 8ετία του Κώστα Σημίτη, να καταγραφεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος, ως μια πρόσκαιρη ρωγμή στην πασοκοκρατία και καθοριστική περίοδος για τον τόπο (είσοδος στην ΟΝΕ) και αυτό διότι δεν μπόρεσε να ανασχέσει την καταστροφική 7ετία του λαϊκιστή Κωστάκη του Καραμανλή του “μικρού”, που οδήγησε την χώρα στην χρεωκοπία και μετά στην συριζαϊκή λαίλαπα.

Και λόγω του ότι βρισκόμαστε στον μήνα της ΔΕΘ θα αναφέρω κάτι σχετικό΅: Στην κεντρική του ομιλία στην ΔΕΘ του 1987 ο λαοπλάνος δηλώνει: “Είμαστε έτοιμοι για το μεγάλο άλμα της ανασυγκρότησης” και την επομένην στην συνέντευξη Τύπου κρατάει αποστάσεις από την πολιτική του τότε υπουργού Εθνικής Οικονομίας Κώστα Σημίτη. Δύο μήνες μετά, κατά την κατάθεση του προϋπολογισμού, ο Παπανδρέου αναγγέλλει τον τερματισμό της φάσης της σταθεροποίησης της οικονομίας και εξαγγέλλει αυξήσεις μισθών και μειώσεις φόρων. Την επομένη μέρα (26/11/1987) ο Κώστας Σημίτης παραιτείται.

Και όπως οι αρχαίοι πρόγονοί μας πίστευαν και από το ιστορείν επιβεβαιωμένο, ότι η συγκέντρωση ενός υπερβολικού και άδικου “κεφαλαίου” εξουσίας, χρημάτων κλπ ενέπιπτε στην κατηγορία της “ύβρεως”. Δηλαδή με την αρχαιοελληνική της έννοια, στην υπέρβαση των ορίων του ηθικού και θεϊκού νόμου και κατ εμέ επικαιροποιημένως, των συμπαντικών νόμων.

Και τότε ήταν που επενέβαινε η Νέμεσις, η θεά της εξισορρόπησης, η οποία ερχόταν για να αντιστρέψει το “πολύ”, το “υπερβολικό”, το “άδικο”, την “ύβριν”.

Και οι σύγχρονοι απόγονοί τους (λέμε τώρα), κακώς εξέλαβαν την Νέμεση ως τιμωρό εγκλημάτων και κακών πράξεων.

Και αυτό διότι στην πολύπλοκη αρχαιοελληνική σκέψη η Νέμεσις ήταν κάτι πολυδιάστατο. Ταπείνωνε τον υπερόπτη, έβαζε δυσκολίες στον πολύ ευτυχισμένο, έφερνε ατυχία στον πολύ τυχερό, δικαιοσύνη στον αδικημένο, τιμωρία στον εγκληματία. Γενικώς η Νέμεση είχε μια αλλεργία στο “πολύ”, στο “άδικο”, στο “υπερβολικό”, γεγονός που αντίστοιχη στην αλλεργία που έχει και η πραγματική ζωή σε όλα όσα υπερβαίνουν ή παραβιάζουν το “μέτρο”. Γεγονός που γίνεται πασιφανές, εάν δώσουμε χρόνο, όχι να κοιτάξουμε αλλά να δούμε τα συμβαίνοντα σε ένα όλο και επιταχυνόμενο γίγνεσθαι.

Και τότε θα αντιληφθούμε, αυτό που και οι πρόγονοί μας πίστευαν. Δηλαδή ότι η Νέμεσις είναι η θεά των εχεφρόνων, των μετρημένων, των πρωτοπόρων για την ανθρώπινη ευζωία. Των Προμηθέων που θα έλεγαν οι Αρχαίοι, αυτών που έχω ονοματίσει εις την αγγλικήν Light-keepers (Φαροφύλακες).

Και η πασοκοκρατία επιτέλεσε ύβριν.

Και η Θέα Νέμεσις επενέβη δραματικά.

Και το κόμμα το οποίο έφερε την δομική ευθύνη και για την χρεοκοπία, άρχισε να κατρακυλά με την εκδήλωσή της, πληρώνοντας το τίμημα.

Και να θυμίσω την κατρακύλα. Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 πήρε 43,92%, για να βυθιστεί 3 χρόνια αργότερα στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2012 στο 13,18% και να καταβαραθρωθεί τον Ιανουάριο του 2015 στην ξεφτίλα 4,68%.

Και η ξεφτίλα αυτή έγινε επί αρχηγίας του “τόφαλου” του πολιτικού αριβισμού Ευάγγελου Βενιζέλου, ορκισμένου εχθρού του Γιώργου Παπανδρέου.

Και ζήσαμε στιγμές αλήστου μνήμης, όπως όταν ο “τόφαλος”, την επομένην, μετά την ήττα των εκλογών με 38,10% από την ΝΔ (41,84%), μετέβη στο Ζάππειο και αμφισβήτησε, ανεπιτυχώς αυτήν την φορά, την αρχηγία του Γ. Παπανδρέου.

Και το ξανά – επιδίωξε επιτυχώς αυτήν την φορά, τον Νοέμβριο 2011, μετά την πρόταση του Γ. Παπανδρέου για δημοψήφισμα σχετικά με την παραμονή μας στην Ε.Ε., το οποίο τελικώς δεν έγινε λόγω υπονόμευσης του από τον “τόφαλο”.

Και τότε συνέβη το πρωτοφανές. Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου να λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης και μετά να παραιτείται , δίνοντας την θέση της στην κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο.

Και πρέπει να ξανά – επισημάνω, ότι η διεξαγωγή εκείνου του δημοψηφίσματος θα έλυνε τότε θετικά, απολύτως βέβαιο λόγω των τότε συνθηκών, το θέμα της παραμονής μας στην Ε.Ε. και θα μας γλύτωνε από τα χίλια μύρια δεινά που ακολούθησαν.

Και γενικώς, όλα τα πρόσωπα του δράματος, δεν έμειναν αλώβητα, εξαιρουμένου του Κ Σημίτη. Φτάνει μόνο να θυμίσω τα εξευτελιστικά τελευταία χρόνια του ιδρυτή της, αλλά και του πουλέν του Τζοχατζόπουλου, αλλά και του υπόδικου έως σήμερα Γιάννου Παπαντωνίου. (2)

Και το απαισιόδοξο για αυτό το κόμμα, είναι ότι οι εκδηλώσεις για τα 50 χρόνια από την ίδρυση του δεν αποτέλεσαν ευκαιρία αναστοχασμού.

Και ακόμη εν αυτοβλακεία, αναφέρονται στην ζώσα δυναμική της Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη.

Και ως εκ τούτου σήμερα “αυτό το κόμμα είναι μπροστά σε κενή εστία με τη μπάλα στα πόδια. Και απλώς είναι ικανοί να την στείλουν πάνω από τα δοκάρια” (Πηγή: Protagon.gr).

Και ως εκ τούτου, εν όψει της εκλογής νέου αρχηγού τον επόμενο βήμα, είναι ικανοί να εκλέξουν έναν νέο Αερόλιθο στην πολιτική σκηνή, τον Χάρη Δούκα. Αυτόν που υποδύεται τον δήμαρχο Αθηναίων.

Και για την επιβεβαίωση επικαλούμαι την σχετική με τις εκλογές προέδρου αναλυτικότατη δημοσκόπηση της Realpolls για το Protagon.gr .

Και σε αυτήν ενώ ο Δούκας μετριέται στο 42,8% στη Δυτική Μακεδονία, στο 34,7% στην Ανατ. Μακεδονία-Θράκη, στο 34% στα Ιόνια και στο 32,5% στο Νότιο Αιγαίο. στην Αττική ολόκληρος δήμαρχος Αθηναίων είναι τέταρτος με 19%, πίσω τόσο από τον Ανδρουλάκη (23,6%), τον Γερουλάνο (22,3%) και την Διαμαντοπούλου (22,2%).

Και τότε είναι που θα κινδυνεύσουν με εξαέρωση, ανάλογη αυτής του Σύριζα.

Και τέλος το μεγάλο σόου θα γίνει, θυμηθείτε μου, στην περίπτωση που η Διαμαντοπούλου καταφέρει να περάσει στον 2ο γύρο. Θα της επιτεθούν όλα τα καθεστηκυία συστήματα του ΠΑΣΟΚ, αλλα την Άννα δεν την λες και εύκολο στόχο. Οψόμεθα... (3)

Και συμμετέχοντας και εγώ σε αυτήν την επέτειο των 50 χρόνων από την Διακήρυξη και την ίδρυση του κόμματος, αποφάσισα να μην αναφέρω στην ανωτέρω σχετική ανάρτηση τις λέξεις ΠΑΣΟΚ και Ανδρέας Παπανδρέου.

Και τέλος, εν αυτοκριτική, θα επαναλάβω αυτά που ανέφερα στον “Επίλογο” της ανάρτησης “Επετειακό”.

“Και είναι το ελάχιστον πολύ άβολο, να αισθάνεσαι είτε ηλίθιος, είτε εξαπατηθείς. Να αισθάνεσαι ότι με τη δική σου ψήφο πήγες να σκοτώσεις την ίδια σου την χώρα.

Και είναι γεγονός ότι θύματα πολιτικών τσαρλατάνων έχουμε πέσει αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από μας σε κάποια φάση της πολιτικής μας ζωής.

Και υπήρξα θύμα, όταν το 1981 ψήφισα Ανδρέα Παπανδρέου. Και έκτοτε, δεν μου το συγχωρώ.

Και αυτό διότι δεν έδωσα και την πρέπουσα σημασία στο περιεχόμενο της Διακήρυξης και που αυτό μας τοποθετούσε, στις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις “αντιφρονούντων”. Επίσης, το σπουδαιότερο, στον σταδιακό περιορισμό της εσωκομματικής δημοκρατίας στον δρόμο για την επιβολή του κυρίαρχου λαϊκιστικού αρχηγικού, πατερναλιστικού μοντέλου του κόμματος. Ένα μοντέλο που τελικώς επέβαλε, με την αναρρίχησή του στην διακυβέρνηση της χώρας, σε όλους τους θεσμικούς χώρους, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό (νοοτροπία).

Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να πέσει κάποιος θύμα. Το δύσκολο είναι να παραδεχτεί την πλάνη του. Να αποδεχτεί το λάθος του και ευθαρσώς να το ομολογήσει.

Και αυτό δεν είναι κακό, το αντίθετο μάλιστα, δείχνει τόλμη ευαισθησία και υπευθυνότητα. Και εάν πρόκειται για πρόσφατο γεγονός όχι μόνον να το ομολογήσει, αλλά και να προσπαθήσει να διόρθωσε ότι διορθώνεται και όχι να επιμένει αυτοκαταστροφικά στο λάθος, επειδή δεν του το επιτρέπει ο υπέρμετρος εγωισμός του”.

Σημειώσεις:

1. Για τι ιστορείν: Ήταν 8 Απριλίου 1990, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων, όταν η Ν Δ με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη κερδίζει για 3η συνεχόμενη φορά μέσα σε ένα χρόνο τις εκλογές απέναντι στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.

Σε εκείνη την ιστορική εκλογική αναμέτρηση, η ΝΔ κέρδισε με ποσοστό 46,88% και 150 έδρες. Και είναι το αμέσως μεγαλύτερο ποσοστό που έχει λάβει η ΝΔ μετά το 54% του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974.

Ωστόσο ο Κ. Μητσοτάκης, παρά την σημαντική πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα, δεν είχε εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία λόγω του εκλογικού συστήματος που είχε αλλάξει με νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ, προσέξτε, 2 μήνες πριν από τις πρώτες εκλογές του Ιουνίου.

Η λύση δόθηκε 3 μέρες μετά, την Μεγάλη Τετάρτη, όταν ο εκλεγείς με τη ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου βουλευτής Αττικής Θεόδωρος Κατσίκης, δήλωσε ότι θα στηρίξει με την ψήφο του την κυβέρνηση της ΝΔ με αποτέλεσμα επιτέλους ο Κ. Μητσοτάκης να ορκιστεί πρωθυπουργός.

Και μετά 33 χρόνια, στις εκλογές του 2013, μια βραδυφλεγή βόμβα δια του εκλογικού νόμου, είχε αφήσει στον υιό του Κ. Μητσοτάκη Κυριάκο, ο επίδοξος “μιμητής” του Ανδρέα, ο Νήπιος (Τσίπρας) μετά την εκλογική του ήττα στις εκλογές του 2019.

Και ευτυχώς αυτός ο λαός ο βασανισμένος, όχι μόνο την απασφάλισε, αλλά και εμφατικώς επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη στον Κυριάκο, σε 2 συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις το 2013.

Και ανάγκασε τον λαοπλάνο να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και οδήγησε το κόμμα στον εκφυλισμό του, δηλαδή αυτό που παρακολουθούμε σήμερα σε ζωντανή μετάδοση.

Και μετά τις εκλογές του 2019 ο Κυριάκος Μητσοτάκης κλήθηκε να διαχειριστή μια μετά - χρεοκοπημένη χώρα και να διαχειριστή ένα πολιτικό – κοινωνικό γίγνεσθαι, μια νοσούσα πολιτεία από χρόνια νοσήματα.

Και την διαχειρίστηκε με πρωτοφανή επάρκεια για τα πολιτικά μας δεδομένα και μάλιστα εν μέσω 2 σοβαρών κρίσεων (covid, Ουκρανικό).

Και παρότι κανείς πολίτης δεν νοσταλγεί το 2009, υπάρχουν και οι αυτόβλακες που όχι μόνο το νοσταλγούν αλλά προσπαθούν να ακυρώνουν και τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του, όχι με επιχειρήματα αλλά με 3 λέξεις, “αυτά ήταν αυτονόητα”.

Και δια του λόγου του αληθούς, στην συνέντευξη τύπου του Μητσοτάκη στην ΔΕΘ (8/9), αντιπολιτευόμενος δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο πόσο υστερούμε σήμερα σε σύγκριση με το 2019.

Και ο Μητσοτάκης εμφατικώς του ανέφερε, ότι πρέπει να ξεχάσει / ξεχάσουμε το 2009, τότε που η χώρα ξόδευε πάνω από τις δυνατότητές της, μια κατάσταση που την οδήγησε στην χρεοκοπία.

Και πάνω σε αυτήν την λογική κινείται και η αντιπολιτευτική ρητορεία, που θέλει τα κονδύλια του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης, να διατεθούν με την λογική “πάρε και εσύ μπάρμπα”, μια λογική που κυριαρχούσε γενικώς επί πασοκοκρατίας, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την διασπάθιση των “πακέτων Ντελόρ”.

Και σε αυτούς προσθέστε και τους επιχειρηματίες που καθημερινά φέρνει στο φως η Αρχή για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες για έκνομες ενέργειες.

Και να θυμίσουμε: Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας Ελλάδα 2.0, αποτελεί το Ελληνικό σχέδιο για την χρηματοδότηση από τον μηχανισμό ανάκαμψης και ανθεκτικότητας (MAA), που αποτελεί ένα προσωρινό μέσο χρηματοδότησης. Ένα μέσον που βρίσκεται στο επίκεντρο, προσέξτε, του NextGenerationEU. Δηλαδή ένα σχέδιο της Ε.Ε. για να βγει ισχυρότερη και ανθεκτικότερη από την κρίση ιδιαιτέρως του covid, προσανατολισμένο στο μέλλον.

Και το σχέδιο εγκρίθηκε στις 13 Ιουλίου 2021 από το Συμβούλιο Οικονομικών Δημοσιονομικών Θεμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ecofin). Το “Ελλάδα 2.0” περιλαμβάνει 106 επενδύσεις και 68 μεταρρυθμίσεις, κατανεμημένες σε 4 πυλώνες και συγκεντρώνει 31,16 δισ. ευρώ εκ των οποίων ευρωπαϊκοί πόροι 30,5 δισ. ευρώ (18,43 δισ. ευρώ ενισχύσεις και 12,73 δισ. ευρώ δάνεια) για να κινητοποιήσει 60 δισ. ευρώ συνολικές επενδύσεις στη χώρα στα επόμενα πέντε χρόνια.

Και φαντασθείτε, οι λαϊκιστές ψηφοθήρες, ζητούν κονδύλια για τους επαγγελματίες που δηλώνουν μονίμως ζημίες ή 280 ευρώ το μήνα.

Και φανταστείτε ότι αυτοί οι “έντιμοι”, θα πρέπει να κινητοποιούν επενδύσεις, αυτό που στην οικονομική ορολογία αποκαλείται “μόχλευση”. Αλληλούια...

Και η χώρα εις πείσμα των, προχωράει. Στις 16/9, εγκαινιάστηκε ο νέος φωτισμός του Ναού του Ποσειδώνα στο Σούνιο, δημιούργημα της Ελευθερίας Ντεκώ και με χορηγία της  Metlen Energy & Metals του Ευάγγελου Μυτιληναίου.

2. Και λίγες ημέρες πριν (20/9), εκδόθηκε  η ομόφωνη απόφαση για τον Γιάννο Παπαντωνίου από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών για την υπόθεση των εξοπλιστικών, η οποία τον αθωώνει λόγω αμφιβολιών για τα αδικήματα της απιστίας και της παθητικής δωροδοκίας επί υπουργίας του (εκσυγχρονισμός φρεγατών).

Και να υπενθυμίσω, ο Γιάννος Παπαντωνιού ήταν επιφανές στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και εκτός των άλλων υπουργικών θέσεων, διετέλεσε και υπουργός Εθνικής Άμυνας την περίοδο 2001-2004

3. Και με ρώτησε ένας αναγνώστης για την εμμονή μου με το “Και”.

Και του απάντησα, ότι δεν θέλω να ισχυριστώ ότι το χρησιμοποιώ μόνο για να επισημάνω χρονική ή νοηματική συνέχεια.

Και του απάντησα, ότι κυρίως εξυπηρετεί μια ενδόμυχη, αυθόρμητη παρόρμηση για “εκφραστική ιδιοτυπία”.

Και του απάντησα, ότι υπήρξαν προηγούμενες και ελπίζω να υπάρξουν και επόμενες.

Επίλογος

Οι οργανωμένες μειοψηφίες,

επιβάλλουν τις απόψεις τους στις ανοργάνωτες πλειοψηφίες.

Η επιστροφή… 

Η “Καθημερινή” ανακοίνωσε ότι η αγρανάπαυση της γελοιογραφικής φαντασίας του Δημήτρη Χαντζόπουλου ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Και θα εξακολουθήσει να σπέρνει ζιζάνια από τη Κυριακή 15/9 (και δυστυχώς όχι στην καθημερινή της έκδοση)

Γελοιογραφικά…

ΤΕΧΤ (Protagon.gr)

“Άλλες πέντε φορές τον είχαν τσακώσει να οδηγεί πιωμένος, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι άφηναν τον τύπο στη Θεσσαλονίκη να οδηγεί πιωμένος”.

“H Χεζμπολάχ αναμένεται να απαντήσει με ρουκέτες. Οι άλλοι θα τους στείλουν ραδιενεργές μύγες”.

“Ο Ερντογάν πήγε σε ζαχαροπλαστείο και παρήγγειλε φραπέ. Είμαστε πιο κοντά από όσο νομίζουμε”.

“Τέτοιος θρήνος για τον Νασράλα στα ελληνικά social, ούτε στη Βηρυτό…”

“Η μόνη περίπτωση να μην εξοντώσουν και τον νέο ηγέτη της Χεζμπολάχ είναι να τη δώσουν κατευθείαν σε Ισραηλινό”.

“Η εξόντωση του Νασράλα από το Ισραήλ, τρομοκράτησε τους τρομοκράτες, απανταχού αυταρχικούς ηγέτες και δικτάτορες” (Seedrinker)

Γάτες

Και η ενότητα αυτή μπορεί να Θεωρηθεί ως συμπληρωματική της ανάρτησης του προηγούμενου

μηνός “Γάτες”.

Και εκεί στις ΗΠΑ, έχουν μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπουν σε μεγάλο βαθμό ακόμη και τις χαρακτηριζόμενες ως σοβαρές εκπομπές, ακόμη και τα τα αμερικανικά προεδρικά debate, σε μεγάλο βαθμό, θέαμα για ποπ κορν.

Και παρόλα αυτά, αυτά εξυπηρετούν την ουσία της πολιτικής, δηλαδή την εκκίνηση του ενδιαφέροντος για τα κοινά, σε μεγαλύτερο βαθμό από τους δικούς μας μονολόγους υποψηφίων, που και καταχρηστικώς αποκαλούνται τηλεμαχίες.

Και αναπόφευκτα αναρωτιέσαι εάν θα μπορούσαμε να δούμε και εδώ κάτι το αντίστοιχο, πέρα από αυτήν την τηλεοπτική “σούπα” που παρακολουθούμε:

Και μάλιστα με τον τρόπο που το διοργάνωσε το αμερικανικό κανάλι, κάνοντας, ταυτόχρονα, έλεγχο αλήθειας στα επιχειρήματα των δύο υποψηφίων.

Και στις 10 Σεπτεμβρίου 2024, είχαμε στις ΗΠΑ το debate των 2 υποψηφίων για την προεδρία στις εκλογές του Νοεμβρίου, της Κάμαλα Χάρις και του Ντόναλντ Τραμπ, στο οποίο κατά γενική παραδοχή επικράτησε η Κάμαλα.

Και εδώ λόγω θεματικής επιλογής, θα αναφερθώ στην γελοιότερη στιγμή του, δηλαδή εκεί που ο Τραμπ μίλησε για τους μετανάστες που τρώνε γατιά και όχι στην τραγικότερη, δηλαδή εκεί που αναφέρθηκε δε βρέφη που θανατώνονται μετά την γέννηση.

Και βεβαίως παρενέβη και στις 2 περιπτώσεις το fact checking και παραχρήμα τα διέψευσε.

Και ο Τράμπ είναι ο μετρ και των οφθαλμοφανών ψεμάτων, με κορυφαία στιγμή του, όταν μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου ισχυρίστηκε ότι το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί κατά την ορκωμοσία του, ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό της ορκωμοσίας του προκατόχου του Ομπάμα (20/1/2017).

Και τότε ήταν που έγινε ευρέως γνωστή η λέξη “μετα-αλήθεια”.

Και μια επισήμανση. Το πρόβλημα με το fact checking, είναι όταν πρέπει να κάνεις οικονομικούς υπολογισμούς σχετικά με τα υποσχόμενα. Άλλωστε τα μεγάλα ψέματα στην πολιτική δεν αφορούν την πραγματικότητα που ζούμε, αλλά το μέλλον που θα έρθει.

Και εκείνο το βράδυ της Τρίτης η Τέιλορ Σουίφτ, η τραγουδίστρια φαινόμενο και για την επιρροή της στο γίγνεσθαι της Αμερικής, λίγο μετά το debate, υπέγραψε την υποστήριξή της προς τη Χάρις, ως “άτεκνη κυρία με γάτες”.

Και το ερώτημα είναι. Μπορούν οι γάτες να κρίνουν την προεδρική εκλογή;

Και οι “άτεκνες κυρίες με γάτες” αλλά και οι ίδιες οι γάτες Θα πάρουν το αίμα τους πίσω;

Και είναι “ένα σωρό άτεκνες κυρίες με γάτες που ζουν άθλια με τις επιλογές που έχουν κάνει και έτσι θέλουν να κάνουν και την υπόλοιπη χώρα μίζερη”. Τάδε έφη Τζέι Ντι Βανς, ο υποψήφιος αντιπρόεδρος του Ντόναλντ Τραμπ, το 2021, σε συνέντευξή του στον Τάκερ Κάρλσον. Ο Βανς αναφερόταν στην Κάμαλα Χάρις, την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και άλλες γυναίκες, υψηλόβαθμα στελέχη των Δημοκρατικών και, όπως είπε, “το μέλλον των Δημοκρατικών ελέγχεται από τους ανθρώπους χωρίς παιδιά. Είναι λογικό να παραδώσουμε τη χώρα μας σε ανθρώπους που δεν έχουν πραγματικά άμεσο μερίδιο σε αυτήν;”.

Και η ομάδα της προεκλογικής εκστρατείας της Κάμαλα Χάρις δεν έχασε την ευκαιρία. “Ξέθαψε” αυτήν την δήλωση και την σήκωσε ψηλά, λέγοντας ότι η δήλωση αυτή του Βανς, δεν ήταν στην πραγματικότητα υπέρ της οικογένειας, αλλά κατά των γυναικών.

Και να σημειώσουμε ότι το πουλέν του Τραμπ, ο Έλον Μασκ απάντησε στην Τέιλορ Σουίφτ με την φρικαλέα ατάκα “Ωραία, Τέιλορ, κέρδισες. Θα σου κάνω ένα παιδί και θα σου φυλάω τις γάτες με τη ζωή μου”.

Και το παραδειγματικό είναι ότι η Tέιλορ Σουίφτ απέδειξε ότι, εκτός από ταλέντο, έχει και την τόλμη να τα βάλει με το έξαλλο και επικίνδυνο κίνημα των MAGA του Ντόναλντ Τραμπ.

Και είναι “αστέρι” η Τέιλορ Σουίφτ, διότι δεν φοβήθηκε τον δημαγωγό.

Και δεν λογάριασε τα έσοδα που θα χάσει και τις επιθέσεις που θα δεχτεί παίρνοντας καθαρά θέση εναντίον του Τραμπ και του έξαλλου κινήματος MAGA.

Και να θυμηθούμε ότι η πλειονότης των εγχωρίων καλλιτεχνών (προοδευτικών της ξεφτίλας), όταν η χώρα όδευε εκτός Ευρώπης τον Ιούλιο του 2015, ή όταν ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και βομβάρδιζε μαιευτήρια, είχαν καταπιεί την γλώσσας τους ή στην καλύτερη περίπτωση κρατούσαν ισορροπίες , μιλώντας για παγκόσμια ειρήνη και λοιπά ευτράπελα. Αντιλαβού;

Και για το τέλος λίγη τέχνη αντίδοτο στην εγχώρια “προοδευτική ξεφτίλα”.

KARLYNNE WINTELS: “Αρμονία αιλουροειδών”. Το βραβείο στην κατηγορία Ερασιτέχνη Φωτογράφου στον διαγωνισμό Ασπρόμαυρης Φωτογραφίας reFocus για το 2024

Και επί ευκαιρία, ας αναφερθούμε σε αυτό που παλαιότερα θεωρούσαμε προβληματικό και αναφέρονταν ως “ανθρωπομορφισμό” στις σχέσεις με τα ζώα και σήμερα από πολλούς παρουσιάζεται σαν το ελιξίριο κατά της μοναξιάς και ενισχυτικό της ψυχικής υγείας.

Και εκεί στην Νότια Κορέα, μια χώρα που ξεχωρίζει ως η χώρα με το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στον ανεπτυγμένο κόσμο, με τον δείκτη γεννητικότητας να υποχωρεί πέρυσι στις 0,72 γεννήσεις ανά γυναίκα.

Και εκεί στην Νότια Κορέα, με τον δείκτη γεννητικότητας στο μόλις 1/3 του επιπέδου που απαιτείται για την διατήρηση του πληθυσμού της, παρατηρείται αύξηση στις πωλήσεις σκύλων (στην Ελλάδα ο δείκτης είναι σχεδόν διπλάσιος).

Και το 2023, για 1η φορά τα καροτσάκια για σκύλους που πουλήθηκαν ήταν περισσότερα από τα καροτσάκια για μωρά, με την εν λόγω τάση να συνεχίζεται και το πρώτο εξάμηνο του 2024.

Και μάλιστα υπάρχουν μοντέλα που κοστίζουν πάνω από 1.000 ευρώ το καθένα (Wall Street Journal).

Και η αλήθεια είναι ότι η πανδημία COVID-19 φάνηκε να δημιουργεί νέες συνήθειες στην καθημερινότητά μας, με πολλούς να στρέφονται σε κατοικίδια ζώα ως απάντηση στη μοναξιά και το άγχος της απομόνωσης. Η ιδέα ότι τα κατοικίδια μπορούν να αποτελέσουν μια φυσική λύση στα ψυχικά προβλήματα ενισχύθηκε από τις ιστορίες των “πανδημικών κουταβιών” και τις αναφορές για αύξηση των υιοθεσιών ζώων. Ωστόσο, μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο Aarhus και το King’s College London ανατρέπει αυτή τη γενικευμένη αντίληψη, αποδεικνύοντας ότι τα κατοικίδιαδεν είναι το μαγικό αντίδοτο που πολλοί πίστευαν.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Mental Health & Prevention, έγινε σε δείγμα 6.000 κατοίκων του Ηνωμένου Βασιλείου, παρακολουθώντας τις ψυχικές τους καταστάσεις από τον Απρίλιο του 2020 έως τον Απρίλιο του 2021. Τα ευρήματα της μελέτης είναι ανατρεπτικά. Και αυτό διότι παρά τις ευρέως διαδεδομένες πεποιθήσεις, οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων δεν παρουσίασαν καλύτερα αποτελέσματα ψυχικής υγείας σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν κατοικίδια. Αντιθέτως, οι ιδιοκτήτες κατοικίδιων ανέφεραν ελαφρώς υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, άγχους και ανηδονίας.

Η Christine Parsons, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aarhus, εξέφρασε την έκπληξή της σχετικά με τα αποτελέσματα: “Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την επικρατούσα δημόσια αντίληψη ότι τα κατοικίδια είναι ευεργετικά για την ψυχική υγεία”. Η μελέτη ανέδειξε ότι, αν και τα κατοικίδια προσφέρουν συντροφικότητα και σκοπό, οι επιπλέον υποχρεώσεις και ευθύνες που συνεπάγεται η φροντίδα τους, μπορεί να προσθέσουν άγχη, τα οποία επηρεάζουν την ψυχική ευημερία.

Ανικανότητας και μωρίας εγκώμιο…

Και στην ανάρτηση του προηγούμενου Σεπτεμβρίου, επισήμανα ότι έχω μια αδυναμία στις μετωνυμίες / μετονομασίες / μεταφορές (διαλέξτε όποια λέξη θέλετε), οι οποίες τελικώς απεδείχθησαν και προφητικές (παραδειγμα: Νήπιος / Τσίπρας, Μπαρουφάκης / Βαρουφάκης, Ανάξιος / Παυλόπουλος)

Και μετονόμασα τον Κασσελάκη σε Αερόλιθο.

Και διαβάζοντας το κύριο θέμα διαπιστώνεται ότι πρόκειται για μια μετωνυμία που έχει και ιστορική βάση.

Και επαναλαμβάνω τα λεγόμενα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη σε ομιλία του στα Χανιά, αναφερόμενος στον Ανδρέα Παπανδρέου, το φθινόπωρο του 1965: “Αερόλιθος προερχόμενος εξ Αμερικής, έπεσε εις την Ένωση Κέντρου και την οδήγησε εις την καταστροφή”,

Και το κακό είναι ότι μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνετε, αλλά την 2η φορά ως φάρσα, όπως έλεγε και ο Μαρξ.

Και όπως επισήμανε ο Αντώνης Καφετζόπουλος: “Το φαινόμενο στην περίπτωση Κασσελάκη δεν είναι ο Κασσελάκης. Το φαινόμενο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης είναι το σύμπτωμα”.

Και όταν αναφερόμαστε σε “ένα κόμμα που απέδειξε ότι μπορεί να μεταβολίσει οτιδήποτε και οποιονδήποτε θα τον έφερνε κοντά ή θα τον διατηρούσε στην εξουσία, δεν μπορεί να εκπλήσσεται που ο καιροσκοπισμός του προσείλκυσε έναν καιροσκόπο” (Άρης Αλεξανδρής).

Και όπως λέει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Ο Κασσελάκης είναι προϊόν μιας Αριστεράς που βαρέθηκε τον εαυτό της. Μιας Αριστεράς που έχει προ πολλού βρει τη θέση της στις σελίδες της Ιστορίας”.

Και αναφερόμαστε σε μια μετωνυμία που θα της προσδώσω συγκεκριμένο πολιτικό υπόβαθρο με λόγια του Μιχάλη Τσιντσίνη: “Το νέο πολιτικό προϊόν δεν χρειάζεται να πληροί καμία από τις συμβατικές προδιαγραφές για να έχει εκλογική απήχηση. Ότι μπορεί να φοδράρει το είδωλό του με δυο-τρία απλοϊκά συνθήματα –χωρίς προγράμματα, χωρίς επιτελείο– κι αυτό να του αρκεί. Ότι μπορεί έτσι να σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον λαϊκισμό που επικρατούσε με το χάρισμα, στον λαϊκισμό που επικρατεί σκέτος. Ατάλαντος. Μόνο με τα κομφετί”.

Και θυμήθηκα την ατάκα του Γκραούτσο Μάρξ: “Δεν σας αρέσουν οι ιδέες μας; Έχουμε και άλλες…”.

Και να θυμίσουμε ότι ο εξ “Αμερικής αερόλιθος” Στέφανος Κασσελάκης, με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα 2μηνη επικοινωνιακή έφοδο έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κατισχύοντας της ανθυποψηφίου του Έφης Αχτσιόγλου και στον 2ο γύρο των εσωκομματικών εκλογών της 24/9, με ποσοστό 56,69%. Μια “επιθετική εξαγορά” που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εχθρική εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας, ότι ιδιαιτέρως εν όψει του 2ου γύρου, εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφωνούσαν αλλά αλληλομισιούνταν. Μια “επιθετική εξαγορά”, που από τα όσα ακολουθήσανε συμπεραίνεται ότι έγινε για την εξαγορά του “κελύφους” (επωνυμία, κρατική χρηματοδότηση), για την είσοδό του Αερόλιθου στην πολιτική σκηνή.

Και το περίεργο είναι ότι ενώ τέτοιοι “αερόλιθοι” εισβάλουν στο παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι από τα δεξιά (Τραμπ, Μπολσονάρο), στην Ελλάδα στην χώρα του παραδόξου, εισέβαλε από την αριστερή κερκόπορτα.

Και ερχόμενοι στα επίκαιρα. Με μια καταπληκτική ανάρτηση αλά Τράμπ, ο Αερόλιθος, το βράδυ της Πέμπτης (12/9), κατά την διάρκεια της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε την πρόταση μομφής που οδήγησε στην μετά εξαφάνισή του από το προσκήνιο, μιλάει για “εκτροπή” και καλεί “τους φίλους του ΣΥΡΙΖΑ να μη διοργανώνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας”.

Και ο Αερόλιθος, παρουσιάζεται να έχει χάσει και το χιούμορ του, μαζί με την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ και ενδύθηκε τον ρόλο του πραξικοπηματικά εκδιωχθέντος ηγέτη, ενός ανθρώπου που τον πολεμάει λυσσαλέα το σύστημα, με τον “λαό” στο πλευρό του.

Και ότι ο ίδιος έχει ιερό χρέος απέναντι στην Ιστορία να τους συγκρατήσει, για χάρη της ομαλότητας.

Και αυτός ο“λαός”, στο μεταξύ, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, δεν φτάνει καν το 10%, ενώ από αυτό μετά βίας ένα 18% τον θέλει για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δε “συγκεντρώσεις” τις οποίες παρενέβη δημόσια για να αποτρέψει, είναι καμιά 20αριά τρελαμένοι που μαζεύτηκαν έξω από την Κουμουνδούρου και έβριζαν χυδαία, of all people, τον Αλέκο Φλαμπουράρη και την Όλγα Γεροβασίλη.

Και άλλωστε, σε αυτήν την ζωή, ο καθένας φαντάζεται ότι θέλει.

Και ο Αερόλιθος παρουσιάζεται να συνεχίζει να ζει τον προσωπικό του μύθο, που ακολουθεί μια πολύ γνώριμη πορεία και πλέον έχει φτάσει στο στάδιο της αυτοθυματοποίησης και του εντελώς φαντασιωσικού ηρωισμού (ο Αερόλιθος στο Καπιτώλιο)

Και ας αφήσουμε, λοιπόν, τον Αερόλιθο να φαντάζεται ότι τα πλήθη των οπαδών του εισβάλλουν στο προσωπικό του “Καπιτώλιο” κι ας πάμε παρακάτω.

Και εάν διερωτηθούμε σχετικά με την εγκυρότητα / καταστατικότητα της έκπτωσης και της οικειοθελούς απομάκρυνσής του από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστωμένα ο Αερόλιθος δεν είναι τζιμάνι στην έρευνα των μύχιων του κομματικού καταστατικού. Αλλά οι γύρω από αυτόν; Ούτε εκείνοι αξιώθηκαν να ανοίξουν το αλφαβητάρι της λειτουργίας του κόμματος και να δουν τι ακριβώς γράφει και προβλέπει; Μιλάμε για τον ορισμό της ασχετοσύνης, του ερασιτεχνισμού και της προχειρότητας.

Και με λίγα λόγια, ο μεν Αερόλιθος έφαγε μια μομφή και την εξέλαβε ως πλήρη αποκεφαλισμό του και εξαφανίστηκε μετά από 349 ημέρες στην προεδρία, οι δε εσωκομματικοί αντίπαλοί του έκαναν απλώς μια επιτυχημένη μομφή και δεν υπολόγισαν ότι θα βρεθούν σε πλήρες κενό εξουσίας στο κόμμα τους.

Και χρειαζόταν ο Ξενοφών Κοντιάδης, για να τους επισημάνει ότι η υπερψήφιση πρότασης μομφής στην Κεντρική Επιτροπή, δεν συνεπάγεται αυτόματα και την έκπτωσή του Αερόλιθου από το αρχηγικό αξίωμα.

Και τι να πει κανείς και ποιον να πρωτοθαυμάσει από αυτούς που μας κυβέρνησαν για 4,5 χρόνια. Και φανταστείτε, έχουν το θράσος μαζί με μερικούς αυτόβλακες, να μας βεβαιώνουν κιόλας ότι είναι καλύτεροι από τους κυβερνητικούς για να αναλάβουν σήμερα τα ηνία της χώρας, Χαρείτε τους…

Και μια σχετική Τουρκική παροιμία: “Όταν οι κλόουν μπαίνουν στο παλάτι δεν γίνονται βασιλιάδες, αλλά το παλάτι γίνεται τσίρκο”.

Και τέλος όλα αυτά στην επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατο του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Λένιν (21/1/1924).

Και προσεγγίζοντας της 2 παρατάξεις της αυτοαποκαλούμενης αριστερής αντιπολίτευσης διαπιστώνουμε ότι και οι 2 εδράζονται σε ιστορικά εάν όχι χρεοκοπημένες, υπό χρεοκοπία, ιδεολογίες

Και η μεν ιστορική πορεία του ΠΑΣΟΚ εδράζεται στην Σοσιαλδημοκρατία, την βαυκαλιζόμενη ότι προτείνει έναν 3ο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, ο δε ΣΥΡΙΖΑ και οι αποκοπείσες συνιστώσες του εδράζονται στηνσύγχυση και τον μετεωρισμό ανάμεσα σε θολά ιδεολογήματα ριζοσπαστικής Αριστεράς και αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας, λέμε τώρα.

Και το μόνο που τις κινητοποιεί σήμερα, είναι ότι γενικώς και αορίστως είναι εναντίον της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς που αυτοί με τις ιδεολογικές τους εμμονές γιγάντωσαν και πολύ συγκεκριμένως εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και για να εξυπηρετήσουν το “να γκρεμίσουμε τον Μητσοτάκη”, εθελοτυφλούντες γίνονται σε διαφορετικές δόσεις, διχαστικοί, τοξικοί, δεξιοτέχνες συκοφάντες, απρεπείς, ακυρωτικοί.

Και ως αυτόβλακες ευκόλως αντιπαρέρχονται το γεγονός ότι τον Μητσοτάκη τον ψηφίζουν συνεχώς άνθρωποι, πολίτες, ακόμη και συνοδοιπόροι τους όταν βρεθούν μπροστά στην κάλπη και αναλογιστούν την δημοσκοπικώς αναφερόμενη ως “καταλληλοτητα”, στην οποία ο Μητσοτάκης διαπρέπει διαχρονικώς. Αντιλαβού;

Και λόγω του ότι ευρισκόμαστε ενώπιον εσωκομματικών εκλογών στον ΣΥΡΙΖΑ (24/11 και 1/12 εάν χρειαστεί 2ος γύρος), εάν επανεκλεγεί ο Αερόλιθος, κάποια πρόσωπα θα κινδυνέψουν να εξαφανιστούν πολιτικά με προεξέχουσα την Όλγα Γεροβασίλη που σε αυτήν την εκλογική διαδικασία παίζει τα ρέστα της, παρότι κατά δήλωσήν της δεν θα είναι υποψήφια.

Και όπως λέει και ο Κώστας Γιαννακίδης: “Ακούγεται εξωφρενικό, αλλά αυτή τη στιγμή ο Κασσελάκης και ο Πολάκης είναι οι μόνοι που έχουν κατά νου ένα συγκεκριμένο σενάριο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κασσελάκης θέλει να φτιάξει ένα προσωποπαγές κόμμα που θα απευθύνεται και σε εκείνους που επιθυμούν να τρολάρουν το πολιτικό σύστημα. Ο Πολάκης θέλει ένα κόμμα διαμαρτυρίας που θα απλώνει πανό στην Ακρόπολη, όταν δεν ανεβαίνει το ΚΚΕ στον βράχο. Οι υπόλοιποι τι ακριβώς θέλουν; Δεν θέλουν τον Κασσελάκη. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό”.

Μωρίας εγκώμιο...η καλλιτεχνική απεικόνιση

Και “Αυτό δε είναι μια πίπα”, τιτλοφορείται το περίφημο έργο του Ρενέ Μαγκρίτ, το οποίο απεικονίζει, όμως, πράγματι και ξεκάθαρα μια πίπα. Το νόημα του μεγάλου καλλιτέχνη ήταν, ότι είναι άλλο η απεικόνιση και άλλο το αντικείμενο: “Αυτό που βλέπετε είναι μια απλή απεικόνιση που προσποιείται ότι είναι ένα φυσικό αντικείμενο”.

Και “αυτό δεν είναι μια αριστερή σκέψη, αλλά η σκέψη κάποιου που προσποιείται ότι είναι αριστερός”, σκέφτεται κάποιος βλέποντας το σχόλιο της Έλενας Ακρίτα για την πισίνα του σπιτιού της, η οποία φαίνεται σε μια φωτογραφία που ανέβασε στα social media.

Και επαναλαμβάνω: “Τον χορτασμένο να μην τον φοβάσαι. Τον γιο της πλύστρας να φοβάσαι. Που μπήκε στην πολιτική με τρύπιο σώβρακο και βρέθηκε με κολοσσιαία περιουσία”.

Και “πρέπει λοιπόν, κατά Ακρίτα, η κοινωνία να τον «φοβάται» αυτόν, διότι δεν είναι «χορτασμένος», όπως το έθεσε. Δεν κάνει, άρα, για την πολιτική. Μόνο ο χορτασμένος Κασσελάκης κάνει. Και ο χορτασμένος Μητσοτάκης και ο χορτασμένος Παπανδρέου και η χορτασμένη Ακρίτα και πάει λέγοντας. Είναι βέβαιη, δε, ότι οι χορτασμένοι δεν κλέβουν… Αύριο θα κατηγορεί ως λαμόγιο τον Μητσοτάκη, όμως, που σε τελική ανάλυση είναι πολύ πιο χορτασμένος από όλον τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί” (Protagon.gr).

Και πρέπει λοιπόν, κατά Ακρίτα, να καταργηθεί αυτό που ονομάζεται “κοινωνική κινητικότητα”.

Και σχετικά αναφέρω μια περιγραφή της από το “ΜεΡΑ25”: “Κοινωνική Κινητικότητα σημαίνει ο βαθμός ευκολίας ή δυσκολίας που πληθυσμοί προερχόμενοι από χαμηλά στρώματα μπορούν να ανέλθουν εισοδηματικό/βιοτικό επίπεδο. Αυξημένη κοινωνική κινητικότητα είναι η κατάσταση όπου η κοινωνική ανέλιξη δεν εξαρτάται, τουλάχιστον σε κρίσιμο βαθμό, από το οικογενειακό ιστορικό και περιουσία, με τις ευκαιρίες να είναι παρούσες για την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, με εξασφαλισμένη πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγεία και την πρόνοια και την εξασφάλιση συνθηκών βεβαιότητας για το βασικό ζην. Μειωμένη σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. Όσο χαμηλότερη, τόσο πιο κοντά στην φεουδαρχία, στις κλειστές κάστες, στην υψηλή ταξικότητα”.

Και το κερασάκι της τούρτας, η διερώτηση του Άδωνι Γεωργιάδη: “Εάν εγώ έγραφα με τόση απαξίωση και ρατσιστική συμπεριφορά για τους συμπολίτες μας που είχαν γεννηθεί φτωχοί ή στην βιοπάλη, τι θα είχε συμβεί στη χώρα μας από τους αριστερούς” (21/9).

Και οι 11 ήταν χολωμένοι...

Και 11 βουλευτές της ΝΔ, στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους, κατέθεσαν ερώτηση προς τον Κωστή Χατζηδάκη σχετική με τα κόκκινα δάνεια και την λειτουργία των funds, στα οποία οι τράπεζες πούλησαν τα κόκκινα δάνεια για την εξυγίανσή τους, με αποτέλεσμα δανειολήπτες να κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς.

Και πολλοί διερωτώνται: “Τώρα το θυμήθηκαν;”

Και ο υπουργός Οικονομικών απάντησε στην ερώτηση (18/9) αναφέροντας σε γενικές γραμμές ότι η κυβέρνηση παρέσχε τις δυνατότητες στους δανειολήπτες και ιδιαίτερα τους οικονομικά ασθενέστερους να ρυθμίσουν τα δάνειά τους και μάλιστα με “κούρεμα” των δανείων τους (εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης).

Και καλοπίστως θα λέγαμε, ότι η ερώτηση προάγει τον δημοκρατικό διάλογο και πολύ περισσότερο, την κοινοβουλευτική διαδικασία, η οποία είναι ιδιαίτερης αξίας διότι μπορεί να διευκρινίσει και να βελτιώσει τις πολιτικές της κυβέρνησης, ιδιαιτέρως όταν η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται είτε σε πολιτικό βέρτιγκο είτε σε αναζήτηση νέου αρχηγού.

Και το γεγονός είναι ότι λίγες ημέρες μετά στις 24/9, ένας από τους 11, ο Μάριος Σαλμάς, όχι μόνο ετέθη εκτός κοινοβουλευτικής ομάδος, αλλά διαγράφηκε και από την ΝΔ, διότι μετά την κατάθεση της ερώτησης συνέχισε με δηλώσεις του να πλήττει και την ηθική συγκρότηση υπουργών.

Και επίσης γεγονός είναι, ότι ο επί σειρά ετών βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, έμοιαζε εδώ και καιρό να φλερτάρει με την διαγραφή του, μιλώντας συνεχώς και σχεδόν αποκλειστικά κατά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού.

Και διαβάζοντας τα ονόματα των 11 χολωμένων, Φωτεινή Αραμπατζή, Γιώργος Βλάχος, Βασίλης Γιόγιακας, Θανάσης Δαβάκης, Νικήτας Κακλαμάνης, Άννα Καραμανλή, Θεόδωρος Καράογλου, Χρήστος Μπουκώρος, Μάριος Σαλμάς, Ευριπίδης Στυλιανίδης και Μάξιμος Χαρακόπουλος, μπορούμε στην κίνηση τους να διακρίνουμε 3 διαστάσεις. Η 1η είναι καθαρά παραπολιτική, δηλαδή εκδήλωση δυσαρέσκειας από κάποιους “στασιαστές” για την μη υπουργοποίησή τους. Η 2η παρασκηνιακή και αντανακλά το επίπεδο άσκησης εσωτερικής αντιπολιτευτικής πολιτικής από Σαμαρά και Καραμανλή του “μικρού” για την κεντρώα κατεύθυνση του κόμματος. Και η 3 αφορά το ύποπτο σχέδιο πουτινόδουλων, να πλήξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εξωτερική πολιτική του.

Και διαβάζοντας τα ονόματα των 11 χολωμένων, διαπιστώνουμε ότι αρκετοί από αυτούς υπήρξαν υπουργοί της διακυβέρνησης του Καραμανλή του “μικρού” (2004-2009), που παρέδωσε την χώρα επί της ουσίας χρεοκοπημένη, γεγονός που δεν ενισχύει την αξιοπιστία των οικονομικών τους προτάσεων.

Και ως εκ τούτου μπορούμε να υποθέσουμε, ότι η ερώτηση των 11 αποτελεί κλασική συνταγή λαϊκισμού που στηρίζεται σε προσωπικές φιλοδοξίες και ματαιώσεις, ενώ θυμίζει ΣΥΡΙΖΑ και 2014.

Και εξάλλου, μια χαρά τα πήγαινε η “λαϊκή καραμανλική Δεξιά” με τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο εκείνος κυβερνούσε. Ένα κομμάτι της είχε στελεχώσει τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ ένα άλλο συμβάδιζε μαζί τους, με αντάλλαγμα την απόκρυψη των ευθυνών του Καραμανλή για την χρεοκοπία.

Και επομένως, αν βγάλει κανείς τα γύρω-γύρω, μένει η ουσία. Και η ουσία είναι πολιτική, αφορά την συνέχιση των κινήσεων Καραμανλή-Σαμαρά στον αντί - μητσοτακικό αγώνα

Και διαπιστώνουμε πλέον ότι σύντομα ο Μητσοτάκης εκτός της ανασυγκροτημένης αντιπολίτευσης θα έχει να αντιμετωπίσει και μια εσωτερική.

Και είναι αυτές οι αντιπολιτεύσεις οι ραμμένες και κομμένες στα μέτρα του Μητσοτάκη. Από την μια έχει έναν υφέρπων λαϊκισμό και από την άλλη τον παλαιοκομματισμό.

Και οι 11 χολωμένοι, το μόνο που κατάφεραν είναι να ανάψουν ένα “λαμπάκι” ανησυχίας στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Δηλαδή του εκλογικού σώματος που στήριξε την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. το 2015 αλλά και την επιστροφή στην δημοσιονομική ασφάλεια και σταθερότητα το 2019 και την μακροημέρευση της το 2013.

Και είναι αλήθεια ότι, αυτή οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι είναι οι φορείς ουσιαστικής κριτικής στον Μητσοτάκη τους τελευταίους 15 μήνες για τα λάθη και τις καθυστερήσεις της κυβέρνησής του.

Και υπάρχει μια παραδοχή. Οι 11 χολωμένοι, εκλέγονται βουλευτές υπό την ομπρέλα της πολιτική

Μητσοτάκη, αλλά μόλις καλείται να κυβερνήσει παρουσιάζονται να απαιτούν απ’ αυτόν να κυβερνά αλά Βελόπουλο ή Λατινοπούλου.

Και μια σχετική προβολή στο μέλλον: Λόγω του ότι πάντα υπάρχει στην χώρα μας μια χρονό – καθυστέρηση, αυτό που συμβαίνει στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης, δηλαδή η ενδυνάμωση της Ακροδεξιάς, δυνητικώς θα έρθει και στην χώρα μας.

Και το βλέπω στην συνένωση της εντός της ΝΔ “λαϊκής δεξιάς” με τους προαναφερόμενους.

Και είναι τότε που η συστράτευση τον ψηφοφόρων των δημοκρατικών δυνάμεων με τον Μητσοτάκη θα είναι ως εκ των ων ουκ άνευ.

Και κάτι από την επικαιρότητα.

Και αναφέρομαι στο debate των των 6 υποψηφίων για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. (ERT News, 24/9)

Και το ερώτημα είναι: Είδατε κάποιο ικανό να προσπεράσει τον Μητσοτάκη στο δημοσκοπικό ερώτημα “ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό;”.

Και η απάντηση είναι: Όσο ο Μητσοτάκης θα προηγείται σε αυτόν τον δείκτη, το πολιτικό μας σκηνικό θα παραμένει στα ίδια.

Ομορφιά από τα παλιά…

Αθήνα, Σκιάθου 41, 3 τετράγωνα πάνω από την Αχαρνών. Η αστική μνήμη μιας παλιάς γειτονιάς.

Στρεβλώσεις...

Και ακούω πολλούς να κάνουν έως και νυχτερινό 8ωρο στο Netflix, παρακολουθώντας σειρές.

Και μάλιστα, κατά μονάς.

Και μετά τι;

Και τι απομένει τελικά από αυτό το “νυχτερινό”; “Αποθηκεύεται” μια στάλα από αυτό το “κάτι”, δηλαδή οτιδήποτε αντέχει σε διεργασίες, ψυχικές, διανοητικές ή όποιες άλλες;

Και αυτές οι σειρές, κύκλοι, επεισόδια που τροφοδοτούν τις πλατφόρμες δύναται να τροφοδοτήσουν την ζωή ή απλώς την “ναρκώνουν”;

Και εάν στην περίοδο της πανδημίας / καραντίνας δυνητικώς λειτούργησαν ως αγχολυτικό, η εξαντλητική παρακολούθηση σήμερα παραμένει συνήθεια από ανάγκη ή από αδράνεια;

Και έχει μεγάλη σημασία να γίνει αυτή η διερώτηση.

Και αυτό γιατί η ζωή που ζούμε, δεν είναι πρόβα, είναι η μια και μοναδική ζωή μας…

*********

Και ακούω πολλούς, σε παρέες και τηλεοπτικές, να αναφέρονται σε bullying.

Και γίνεται μια κατάχρηση, ανάλογη της λέξης “μαλάκα” κυρίως από τους εφήβους.

Και είναι πλέον απολύτως βέβαιο ότι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια εννοιολογική στρέβλωση.

Και είναι πλέον απολύτως απαραίτητο για την μη ακύρωσή της, λόγω κατάχρησης, να την επαναφέρουμε στην κυριολεξία.

Και για τον λόγο αυτό σας μεταφέρω με λίγα λόγια κάτι που διάβασα: “Βullying δεν είναι η κακογλωσσιά, η διαπροσωπική κόντρα ή το πισώπλατο μαχαίρωμα. Δεν είναι η εις βάρος μας δράση ενός αντιπάλου στο κοινωνικό πολιτικό γίγνεσθαι. Ένα πρόσωπο που θέλει το κακό μας, μας υπονομεύει και προσπαθεί να μας επιβληθεί δεν μας κάνει κατ’ ανάγκην bullying. Ο όρος πρέπει να χρησιμοποιείται για να αποδώσει τον εκφοβισμό. Και με τον όρο εκφοβισμό, στην συγκεκριμένη περίπτωση, περιγράφουμε την επαχθή εκείνη κατάσταση κατά την οποία καταπιεζόμαστε τόσο από κάποιον, ώστε φοβόμαστε ή δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, γιατί οι συνέπειες της αντίδρασης προβλέπονται ολέθριες. Το bullying σε οποιαδήποτε μορφή του, προϋποθέτει άσκηση εξουσίας ουσιαστικής και όχι απλώς τυπικής.

*********

Και ακούω, ευτυχώς όχι πολλούς, να χαρακτηρίζουνε την επίθεση του Ισραήλ στα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας μεταξύ των μαχητών της Χεζμπολάχ, στέλνοντας πολλούς από αυτούς στις τάξεις των “μαρτύρων”, “τρομοκρατική επίθεση” του Ισραήλ εναντίον “μαχητών”.

Και διερωτώμαι, αυτές είναι οι αγαθές συνειδήσεις που πλάνταξαν και το λένε και οι άλλοι που βλέπουν μια επιτυχία των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ ή ένα καίριο χτύπημα στο σύστημα επικοινωνιών της Χεζμπολάχ και το ανθρώπινο δυναμικό της, δηλαδή στο κεντρικό νευρικό της σύστημα ή ακόμη μια μορφή υβριδικού τεχνολογικού πολέμου, σε ποια κατηγορία ανήκουν; Σε αυτούς με τις ανάλγητες συνειδήσεις;

Και όλοι αυτοί με τις ευαίσθητες συνειδήσεις, είναι και αυτοί που καταχρώνται την έννοια “ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες”.

Και γενικεύοντας θα λέγαμε ότι με αυτά και άλλα ο ανθρωπισμός έχει καταντήσει η πιο παρεξηγημένη λέξη στην Δύσης.

Και όλοι αυτοί με τις ευαίσθητες συνειδήσεις, είναι αυτοί που κατατάσσουν απνευστί, τους αυτοαποκαλούμενους Γύφτους και εις την σημερινήν νεο-γλώσσα Ρομά, στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.

Και αναφέρομαι στους γύφτους των μεγάλων συνοικιών γκέτο, κυρίως της Αττικής, εκεί που η προ ημερών επέμβαση της αστυνομίας στα σπίτια τους, απέδωσε ευρήματα όπως κλοπιμαία, χρυσές λίρες και όπλα.

Και αναφέρομαι στους γύφτους των συνοικιών γκέτο, που επιδίδονται στην εγκληματική ενέργεια ξηλώματος σιδηροδρομικών γραμμών και συστημάτων ασφαλείας για τον περιεχόμενο τους σε χαλκό εξαιρετικής ποιότητας.

Και αναφέρομαι σε αυτούς που από τα αστυνομικά ρεπορτάζ μαθαίνεις ότι έχουν, ακούστε, πάνω από 40 συλλήψεις για κλοπές σε μια “καριέρα” που έχει ξεκινήσει από τα εφηβικά τους χρόνια.

Και αναφέρομαι σε αυτούς που εν φυλετική αλληλεγγύη, παρέχουν με βίαιες ενέργειες υποστήριξη σε όποιον συλληφθεί

Και αναφέρομαι σε αυτούς που ως τσούρμα έχουν γίνει ο φόβος των νοσηλευτών και γιατρών στις μονάδες υγείας.

Και αναφέρομαι σε αυτούς… και πάει λέγοντας.

Και είναι συμπεριφορές, αξιόποινες πράξεις, εγκληματικές ενέργειες που ξεφεύγουν από τα δεδομένα του οργανωμένου εγκλήματος.

Και πρέπει να το αξιολογήσουμε ως το φαινόμενο που παράγει μια κοινωνική ομάδα.

Και εδώ υπεισέρχεται ο όρος “κοινωνιοφοβία”. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος την αναφέρει ως “οικοφοβία”, διευρύνοντας την αρχική της έννοια, αντιλαμβανόμενος την κοινωνία ως τον “κοινόν μας οίκο” (Στην ψυχολογία χρησιμοποιείται για να περιγράψει την φοβία απέναντι στον χώρο της καθημερινότητάς σου).

Και ως “κοινωνιοφοβία” ορίζεται ο φόβος και η απέχθεια προς τους θεσμούς που ορίζουν τη λειτουργία της κοινωνίας.

Και αντιπαρερχόμενοι τις σχετικές αυτοβλακίες των δικαιωματιστών, διαπιστώνουμε ότι είναι απολύτως ορατό ότι η κοινωνιοφοβία ζει και βασιλεύει στις κοινότητες των αυτοαποκαλούμενων Γύφτων.

Και κατ’ αρχάς με την οχύρωσή τους σε κλειστές κοινότητες. Είναι Έλληνες πολίτες, έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους υπόλοιπους, ψηφίζουν στις εκλογές, όμως συμπεριφέρονται σαν από-κοινωνικοποιημένοι. Δηλαδή αρνούμενοι επί της ουσίας την θέσμιση του κοινωνικού μας γίγνεσθαι.

Και το χειρότερο, παρουσιάζονται σαν να αρνούνται την κοινωνικοποίησή τους με τον να αρνούνται τον πιο αποτελεσματικό τρόπο για την επίτευξή του, δηλαδή στερώντας από τα παιδιά τους το δικαίωμα στην εκπαίδευση.

Και έχω ξανά-επισημάνει ότι οι απαρχές αυτής της κοινωνιοφοβίας πρέπει να αναζητηθούν στο ότι η φυλή των Γύφτων είναι μια νομαδική φυλή. Δηλαδή πρέπει να αναζητηθεί στον πολιτισμικό χώρο και ειδικότερα στην συλλογική τους ψυχολογίας.

Και λένε ότι όλες οι νομαδικές φυλές, είναι απόγονοι του Άβελ και όποτε αυτές γκετοποιήθηκαν οδηγήθηκαν στις κάθε είδους εξαρτήσεις και την παραβατικότητα.

Και αυτό διότι απομυθοποιώντας τον σχετικό Βιβλικό μύθο της δολοφονίας του νομά Άβελ της συνεχούς μετακίνησης, από τον γεωργό Κάιν της μόνιμης εγκατάστασης, αποκαλύπτουμε την πορεία της ανθρωπότητας προς την πόλη και των ομόριζων συνεπαγόμενών της, πολιτισμό, πόλεμο.

Σαν επιδόρπιο

Επετειακό...

Και ένα μήνα πριν την πτώση της Χούντας (26/6/1974), κυκλοφόρησε στην Γαλλία η ταινία “Εμμανουέλα” σε σκηνοθεσία Τζαστ Τζέικιν, ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Εμμανουέλ Αρσάν.

Και το σύνθημα “ψωμί-παιδεία-ελευθερία”, έδωσε τη θέση του στο “ψωμί-σαρδέλα-Εμμανουέλα”.

Και ήρθε η Μεταπολίτευση και στην χώρα των Ελλήνων αντιστασιακών το σύνδρομο της Χούντας παρέμενε.

Και λίγες ημέρες πριν την μεγαλειώδη πορεία της 21ης Απριλίου και την τότε εισβολή των διαδηλωτών στην Αμερικανική πρεσβεία, η λογοκρισία που βασίλευε επί Χούντας ξανακτυπά και απαγορεύει την προβολή της “Εμμανουέλας”.

Και η ταινία την οποία έφερε στην χώρα μας η κινηματογραφική εταιρία “Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης”, μόλις και πρόλαβε να παίξει για λίγες ημέρες και μάλιστα με μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.

Και στην Γαλλία οι Γάλλοι έκαναν ουρές για να την δουν.

Και ήταν μια ταινία που “διαπαιδαγώγησε” ερωτικά εκατομμύρια νέους σε όλο τον κόσμο. Σε λιγότερο από έναν μήνα, την είχαν δει περισσότεροι από 500 χιλιάδες θεατές.

Και ως εκ τούτου είναι μια επέτειος (50 χρόνια) που παρότι ξεπερνά τα τετριμμένα και θα προκαλέσει τους πολιτικορεκτάδες, πρέπει να επισημανθεί διότι εκτός των ανωτέρω άλλαξε κυριολεκτικά το τοπίο, στον ερωτικό κινηματογράφο (είμαι και φιλεσίν).

Και η αφίσα της, αυτή με τον τίτλο στο κάτω μέρος για να φαίνεται το γυμνό στήθος της πρωταγωνίστριας Σίλβιας Κριστέλ, να κάθεται σε μια μπαμπού πολυθρόνα προσδίδοντάς της και έναν εξωτισμό, αποικειοποίησε το φαντασιακό της νεολαίας.

Και η Σύλβια Κριστέλ στην 1η “Εμμανουέλα” του 1974, είχε δώσει αέναο ερωτισμό στο όνομα αλλά και στην ηρωίδα που υποδύθηκε τόσο μοναδικά, την “Εμμανουέλα”. Οι τουλάχιστον 7 συνέχειες (άλλες επίσημες και άλλες ανεπίσημες), η χρήση του ονόματος ως κράχτης στη soft και λιγότερο soft πορνογραφία, οι παρωδίες αλλά και τα Β-Movies, αποτελούν την ζωντανή απόδειξη ότι και η Σύλβια ήταν το ότι καλύτερο και η ταινία επιτέλεσε το σκοπό της.

Και η “Εμμανουέλα” μπορεί να θεωρηθεί και ως μια ερωτική ταινία που έφερε στο προσκήνιο την σεξουαλική γυναικεία απελευθέρωση γενικώς.

Και χαρακτηριστικό είναι, ότι 1 χρόνο μετά, κυκλοφόρησε η επίσης Γαλλική ερωτική ταινία “Η ιστορία της Ο” σε σκηνοθεσία Τζαστ Τζέικιν, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Dominique Aury. Μια ταινία που έφερε στο προσκήνιο την γυναικεία σεξουαλική αυτό-θυματοποίηση.

Και “Η ιστορία της Ο” έφερε στην οθόνη, μια από τις πιο ισχυρές γυναικείες φαντασιώσεις. Και ας λένε ότι θέλουν οι “Me Too-δες”.

Και μετά την “Εμμανουέλα”, άνοιξε διάπλατα ο δρόμος του αισθησιακού πορνό που υπηρετήθηκε κυρίως από την ευρωπαϊκή πορνό παραγωγή, με χαρακτηριστικότερη αυτή της “Salieri”.

Και μετά στην χώρα του “fast” (ΗΠΑ), παρουσιάστηκε και τελικώς γενικώς επικράτησε το πορνό “gonzo” (με το καλημέρα, αρχίζει η δράση).

Και το πορνό φαίνεται να έχει κατισχύσει. Μέχρι και πορνογραφία της βίας έχουμε πλέον (πρόκληση βίας με σκοπό την βιντεοσκόπηση της και ανάρτηση της στο διαδίκτυο).

Και στο φετινό Φεστιβάλ της Βενετίας, η Νικόλ Κίντμαν πήρε το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την ταινία “Babygirl” (ΗΠΑ, 2024, σενάριο, σκηνοθεσία και συμπαραγωγή της Halina Reijn). 

Και η ταινία ανοίγει με την Ρόμι Μάθις (Νικόλ Κίντμαν), διευθύνουσα σύμβουλο μιας εταιρίας να υποκρίνεται ότι έχει έναν έντονο οργασμό την ώρα που κάνει έρωτα με τον σύζυγό της Τζέικομπ (Αντόνιο Μπαντέρας), παραγωγό μιας παράστασης στο Μπρόντγουεϊ με το έργο του Ιψεν, “Εντα Γκάμπλερ”.

Και όμως λίγα λεπτά μετά, η Ρόμι τρέχει στο λάπτοπ της και αυτοϊκανοποιείται κοιτάζοντας σαδομαζοχιστικό πορνό. Και λέει στον Τζέικομπ την ατάκα: “Θέλω να βλέπω πορνό ενώ κάνεις σεξ μαζί μου”.

Και στην επέτειο των 50χρόνων, η Audrey Diwan έκανε την επίσημη παρουσίαση της ταινίας της, remake της ταινίας “Εμμανουέλα”, στο διαγωνιστικό τμήμα του 72ου Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν ( 20/9/2024).

Και για αυτό το remake διάβασα ότι “θα φέρει τις 2 ταινίες σε συγκριτική διάθεση για το πως παρουσιάζεται ο ερωτισμός στην ανδροκρατούμενη γαλλική παραγωγή της δεκαετίας του ’70 σε αντίθεση με την εποχή του #metoo και της πολιτικής ορθότητας που μερικές φορές στηρίζεται σε ποσοστώσεις που ίσως δεν είναι αναγκαίες. Μένει μόνο να δούμε αν η πρωταγωνίστριά της Noémie Merlant, θα μπορέσει να βγάλει τον αισθησιασμό που αρμόζει για μια ερωτική ταινία που θα ανταποκρίνεται και στο τότε κριτικά, και στο σήμερα ουσιαστικά. Η Audrey Diwan σκέφτηκε την Emmanuelle ως μια έρευνα για την απόλαυση στην εποχή της γυναικείας ενδυνάμωσης για αυτό και γύρισε την ταινία υπό άκρα μυστικότητα το φθινόπωρο του 2023 στο Χονγκ Κονγκ και το Παρίσι”.

Seedrinker

ί