Επετειακό... (1)

 

Η αντίληψη για τα «παλιά καλά χρόνια» οφείλεται σε κακή μνήμη”

ένας Αμερικανός φιλόσοφος.

Στις 24 Ιουλίου 1974, 2 ώρες μετά τα μεσάνυχτα, το γαλλικό προεδρικό αεροπλάνο με επιβαίνοντα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή προσγειώνεται στον αερολιμένα του Ελληνικού. Δύο ώρες αργότερα ορκίζεται πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Στις 17 Νοεμβρίου διεξάγονται οι πρώτες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές μετά την 7ετία της χούντας των συνταγματαρχών, στις οποίες θριαμβεύει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Στο στιγμιότυπο, ο ιδρυτής και αρχηγός της ΝΔ, Κ. Καραμανλής, σε προεκλογική του ομιλία.

Και όμως τότε που όλοι πανηγύριζαν την επιστροφή του Καραμανλή και το τέλος της χούντας και ένα κλίμα ευφορίας διαπερνούσε την χώρα, υπήρχε για τους πιο οξυδερκείς και παρατηρητικούς το σπέρμα που μόλυνε το γίγνεσθαί τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Και μεταξύ αυτών των οξυδερκών και ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Και είπε από σκηνής στις 8/7 στο Ηρώδειο ο Διονύσης Σαββόπουλος , στην παράσταση “Η δική μας Μεταπολίτευση” : «Θυμάμαι τη μέρα που γύρισε ο Καραμανλής με το αεροπλάνο του Ζισκάρ Ντ’ Εστέν από το Παρίσι. Πανηγύριζε όλη η Αθήνα (…) Σιγά-σιγά κατέφθαναν η αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη, ο αξέχαστος Ανδρέας, στα λιμάνια ερχόντουσαν από τα ξερονήσια οι εκτοπισμένοι (…) Χιλιάδες σπίτια είχαν τα φώτα αναμμένα, πανηγύριζαν και υποδέχονταν τους δικούς τους από τη ξενιτιά, τις φυλακές και τις εξορίες. Υπήρχε ένα κλίμα ενθουσιασμού. Ο κόσμος έπαιρνε στους ώμους του τους πολιτικούς του ηγέτες. Καθένας είχε μια αίσθηση σαν τα πιο τρελά του όνειρα να μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα. Κι αυτό δημιουργούσε μια συλλογική έξαψη που να σας πω την αλήθεια εμένα με ανησυχούσε κάπως. Διότι περνούσε ας πούμε ένας με κόκκινο, του φώναζε ο αστυφύλακας, κι ο παραβάτης γελούσε: “Άστα αυτά! Έχουμε δημοκρατία τώρα!”»

Και μετά ήρθε ο Ανδρέας ο Παπανδρέου και “εκδημοκράτισε πλήρως την αυθαιρεσία και την ατιμωρησία της”.

Και τους κατοίκους της χώρας τους μόλυνε, με επίκαιρη ορολογία, αυτή η “πανώλη” και τους μεταμόρφωσε από πολίτες σε εγω-πρόβατα έμπλεα αυτοβλακείας.

Και το “βαθύ κράτος” ανδρ (ε) ώθηκε. Αυτό που αποκαλούν “ο Λεβιάθαν του Δημοσίου” και εγώ “εσωτερικό ιμπεριαλισμό”.

Και εάν η Μεταπολιτευτική περίοδος ξεκίνησε έτσι, κάπως έτσι έπρεπε να ξεκινήσει και η αποδρομή της. Και ξεκίνησε με το κίνημα του “δεν πληρώνω” επί κυβερνήσεως Παραφύση (ΣυριζΑνελ).

* Και σχετικά με την αναφορά του Σαββόπουλου ο Αργύρης Παπαστάθης αναφέρει: “Ο Σαββόπουλος που φυλακίστηκε και βασανίστηκε από τη χούντα, που λογοκρίθηκε το έργο του, βίωσε, 30 ετών τότε, τη χαρά της πτώσης του καθεστώτος και την μετάβαση στη δημοκρατία. «Είδε» όμως και το πνεύμα που κάποιοι, με περισσότερο θράσος από τους υπόλοιπους, θα αξιοποιούσαν προς όφελός τους για να φτιάξουν ένα κράτος που θα εξυπηρετεί τους ίδιους. Προφανώς ο Σαββόπουλος δεν εννοεί ότι την πατήσαμε από υπερβολική δημοκρατία (μακάρι να είχαμε ακόμα περισσότερη) αλλά ότι φτιάξαμε στο όνομα της δημοκρατίας ένα κράτος χωρίς κανόνες. Ένα κράτος που ευνοεί όσους έχουν θράσος και ρίχνει όσους σέβονται αυτά που είναι γραμμένα στους νόμους και στον ηθικό τους κώδικα (αλλά δεν τηρούνται από τους άλλους)”.

Και τώρα στα πενηντάχρονα, κάπως έπρεπε να εορτασθεί το γεγονός.

Και εορτάζεται με την αποκάλυψη της σπείρας (εγκληματική οργάνωση), με αρχηγό την 43χρονη “Νανσυ”, η οποία συνέδραμε την πελατεία της να αποφεύγει ελέγχους, πολεοδομικούς, αρχαιολογικούς ή υγειονομικούς, τους οποίους, προσέξτε, η ίδια κατηύθυνε. Έδρα της ο δήμος της Αθήνας, αλλά και με “επιχειρηματικές” δραστηριότητες που είχαν εξαπλωθεί πέρα από τα όριά του. Αλληλούια…

* Και είναι χαρακτηριστική η περιγραφή της από την Μαρία Κατσουνάκη: “Υπάλληλοι της τοπικής αυτοδιοίκησης και δημόσιων υπηρεσιών σε αγαστή συνεργασία με οικογενειακή επιχείρηση (σαν υποδειγματική ΣΔΙΤ, σύμπραξη δημόσιου με ιδιωτικό τομέα!) είχαν οργανώσει κύκλωμα εκβιασμών, που στόχευε, κυρίως, επιχειρήσεις εστίασης στην Αθήνα. Η επικεφαλής 43χρονη είχε το κωδικό όνομα «Νάνσυ». Συμπρωταγωνιστής στην οργάνωση ο αδελφός της, από κοντά και η μητέρα τους”.

Και μια μικρή παρένθεση: Τα προεόρτια τα είδαμε τον περασμένο Μάιο. Τότε μας απασχόλησε η προϊσταμένη στην εφορία της Χαλκίδας. Ήταν επικεφαλής ενός κυκλώματος συναδέλφων της που διευθετούσαν, με το αζημίωτο, εκκρεμείς υποθέσεις των πελατών της “επιχείρησής” τους, κοινώς των φορολογουμένων πολιτών. Η επαλήθευση, για ακόμη μια φορά, της παλιάς παροιμίας, “το μουνί σέρνει καράβι…” με διευρυμένη την έννοιά της.

Και επανερχόμενος: Δυνητικώς η πελατεία αυτών των εγκληματικών οργανώσεων είναι, αν όχι όλοι, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων (πολίτες δεν είναι), οι οποίοι γνωρίζουν, χρησιμοποιούν, εάν όχι και συναποτελούν εκ της θέσεώς τους, ότι στην σκιά του κράτους λειτουργεί το βαθύ κράτος.

* Και όπως αναφέρει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Μην φαντασθείτε τίποτε τερατώδες, σαν το κήτος που κατάπιε τον Ιωνά. Είναι ανθρώπινο. Το βαθύ κράτος στην Ελλάδα αντέχει επειδή η σχέση μαζί του παραμένει ανθρώπινη. Βρίσκεις, επιτέλους, έναν άνθρωπο ο οποίος σε καταλαβαίνει. Δεν σε ενδιαφέρει αν αυτός ο ίδιος άνθρωπος είναι γρανάζι του συστήματος που σε έριξε στη θαλπωρή της αγκαλιάς του. Και κάνει ότι μπορεί για να συντηρήσει αυτό το σύστημα. Η αγκαλιά του έχει τίμημα. Όλα στη ζωή έχουν κάποιο τίμημα. Και για να παραφράσω τον Σαββόπουλο: «Των Ελλήνων τα κυκλώματα φτιάχνουν άλλους γαλαξίες»”.

Και η σπείρα της “Νάνσυς”, αποτελεί μια μικρογραφία του βαθέως κράτους μας. Για την λειτουργικότητά του, ξεπερνάει όλα τα εμπόδια που διαχρονικά ορθώνει στους πολίτες και επιτυγχάνει την αστραπιαία διασύνδεση των “υπηρεσιών” του Δημοσίου. Με κίνητρο το προσωπικό συμφέρον και τα χρήματα οι “υπηρεσίες” ανέκαθεν “μιλούσαν “ μεταξύ τους και χωρίς Gov.gr.

Και κάτω από το cloud του ψηφιακού κράτους, που αν και επί το πλείστον ψηφοποιεί την γραφειοκρατία, λειτουργεί, έστω και έτσι, αποτρεπτικά στην παράνομη συνδιαλλαγή , λειτουργεί ακόμη μια γάγγραινα που κατατρώει το γίγνεσθαί στη χώρα μας. Και ας κάνουν τα στραβά μάτια οι αυτόβλακες.

Και αυτό το βαθύ κράτος δεν έχει ούτε κεφαλή ούτε οργανωμένη δομή. Το τρέφουν η αδράνεια και η ανοχή δεκαετιών. Μια Λερναία Ύδρα. Κόβεις ένα κεφάλι και φυτρώνει άλλο στη θέση του.

Και όπως έχω επανειλημμένως επισημάνει αυτή η γάγγραινα σε όλες τις εκφάνσεις της, αποτελεί επί της ουσίας, την μόνη αντιπολιτευτική δύναμη απέναντι στον Μητσοτάκη. Και εδώ θα κριθεί η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης.

Και αυτό το “ανδρ (ε) ώθηκε”, το τιμούν με ευλάβεια εκεί στο ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο. Η αλήθεια είναι ότι μεταπολιτευτικός πασοκισμός κατέστη νοοτροπία, η οποία μόλυνε τους πάντες. Και είναι δύσκολο να ξεριζωθεί, διότι ως νοοτροπία είναι ριζωμένη στο συναίσθημα. Και αποτελεί δυστυχώς αλήθεια, ότι όσοι ανδρωθήκαν εκείνη την εποχή, ασχέτως ιδεολογίας, φέρουν μέσα τους έναν μικρό πασόκο. Και χρειάζεται μεγάλη διανοητική προσπάθεια για να απαλλαγείς από αυτό το χτικιό.

Και για τα μάτια του κόσμου, στις 9/7 η Επιτροπή Δεοντολογίας Καταστατικού και Πιστοποίησης ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, προέβη στην αναστολή της κομματικής ιδιότητας 2 μελών του ΠΑΣΟΚ, αμφότεροι συνδικαλιστές του υπουργείου Πολιτισμού, λόγω εμπλοκής τους στην υπόθεση του κυκλώματος εκβιαστών της “Νάνσυς”.

Και δώστε βάση: Κατά πληροφορίες πρόκειται για μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, γραμματέα του Γενικού Συμβουλίου ΠΟΕ ΥΠΠΟ και πρώην πρόεδρο ΠΟΕ ΥΠΠΟ και τον αναπληρωτή γραμματέα του Τομέα Πολιτισμού του Κινήματος, γραμματέα Ομοσπονδίας Συλλόγου Υπαλλήλων ΥΠΠΟ. Αντιλαβού;

Και να μην ξεχνάμε και την υπόθεση χορήγησης αναρρωτικής άδειας στον Επιθεωρητή του ΟΣΕ Δημ. Νικολάου, λίγες μόλις ώρες μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα με εντολή από τον τότε διευθυντής της Νευροχειρουργικής του Νοσοκομείου Βόλου Νίκος Χαυτούρα, συνδικαλιστή και εξέχων στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Και πάλι λίγη ώρα μετά τη δημοσιοποίηση του σχετικού πορίσματος της ΕΔΕ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. εξέδωσε ανακοίνωση ενημερώνοντας ότι με απόφαση του Νίκου Ανδρουλάκη, ο Νίκος Χαυτούρας, που ήταν υποψήφιος στη Μαγνησία, τίθεται εκτός ψηφοδελτίων του κόμματος. Αλληλούια...

Και επανερχόμενος στην “σπείρα της Νάνσυς”, να επισημάνω ότι επί της επί της ουσίας μιλάμε για μαφιόζικη “προστασία”. Παλιά όσο οι ανθρώπινες, επί της ουσίας αφύλακτες, κοινωνίες. Έχεις δεν έχεις λερωμένη φωλιά, ακουμπάς τις δεσμίδες. Το μπαξίσι είναι το διαβατήριο για την ανεμπόδιστη επιβίωση, τις διαβλητές διαδικασίες, τις ατιμώρητες παρανομίες. Το ταγκό της διαφθοράς θέλει δύο.

Και αυτά υπό του ήχους του “Δεν ακούω κανέναν”, που τραγουδά ο λαϊκός τροβαδούρος μας, ο Ρέμος ντε. “Τα ’χω όλα γραμμένα δεν ακούω κανέναν γιατί δική μου είναι η ζωή”.

Και όχι μόνο το τραγουδά αλλά μας καλεί να τα πράξουμε όπως και αυτός.

Και αυτός λοιπόν, μαζί με έναν μπουζοκόβιο, (ίσως) επιχειρηματία και ένας serial χρεοκοπημένο,(Κ. Πηλαδάκης, αυτόςς των καζίνων ντε) ένωσαν τις δυνάμεις τους στο οικονομικό γίγνεσθαί και πιάστηκαν στη φάκα τυπικών και αυτόματων διαδικασιών της ΑΑΔΕ, η οποία και τους κατηγορεί για κομπίνα.

Σημείωση 1: Πιστεύω να έχει γίνει αντιληπτό, ότι ο τίτλος της ανάρτησης “Επετειακό…” δεν αναφέρεται στην έξοδο από τη 7ετή χούντα αλλά την είσοδό μας στην 50ετή χούντα του βαθέως κράτους.

Επίλογος

Η μεγάλη δύναμη της ψευδούς είδησης ή Ιστορίας, είναι ότι όλοι την ξέρουν.

Και ότι όλοι την αποδέχονται ως κάτι αδιαμφισβήτητα αληθές.

Η επικαιρότητα σε σκίτσα…

Το μαύρο χρήμα...

Το μαύρο χρήμα, όπως λέει ο Κώστας Γιαννακίδης, είναι κάτι σαν τη σκοτεινή ύλη του Σύμπαντος. Και η ύπαρξη αυτή της σκοτεινής, παρότι υπολογίζεται ότι συνεισφέρει κατά 84,5% στη συνολική ύλη και κατά 26,8% στο συνολικό περιεχόμενο του σύμπαντος, τεκμηριώνεται μόνο θεωρητικά. Και αυτό διότι η ύπαρξή της αποτελεί τον μόνο τρόπο για να εξηγηθούν φαινόμενα στις κινήσεις ουρανίων σωμάτων που δεν απαντούν στον νόμο της βαρύτητας.

Και η ύπαρξη μαύρου χρήματος στο γίγνεσθαι της χώρας μας αποτελεί τον μόνο τρόπο για να εξηγηθούν τα ανεξήγητα και τα περίεργα όχι μόνο στον πολιτικό θεσμικό χώρο, αλλά και στον οικονομικό και κοινωνικό.

Και παράδειγμα. Εάν λάβεις υπ’ όψιν αυτά που παρουσιάζονται στα ΜΜΕ και ισχυρίζονται οι συμμετέχοντες στα επί τόπου ρεπορτάζ, θα νόμιζες ότι ζούμε σε μια χώρα που απαιτεί την άμεση επισιτιστική βοήθεια του ΟΗΕ.

Και όμως τα πλοία για τα νησιά φεύγουν γεμάτα, παρά τα υψηλά τους ναύλα.

Και ο 2023 ολοκληρώθηκε με ρεκόρ νέων ταξινομήσεων (νέων αυτοκινήτων και μηχανών) δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά Δηλαδή πως σε μία αγορά που φαίνεται ότι επηρεάζεται από την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος υπάρχει τέτοια αύξηση πωλήσεων.

Και είναι ενδεικτικό ότι σε όλους τους μήνες του 2023, είχαμε διψήφια αύξηση πωλήσεων αυτοκινήτων και μηχανών.

Και εφέτος πάμε εξίσου δυνατά. Μέχρι και τον Ιούνιο κυκλοφόρησαν 78.025 καινούργια επιβατικά, έναντι 70.361 το αντίστοιχο περυσινό διάστημα, παρουσιάζοντας αύξηση 10.9%.

Και ως εκ τούτων το μεγαλύτερο μύθευμα είναι ο απελπισμένος Έλλην. Αυτός που θέλει να παρουσιάσει την αποχή του από τις εκλογικές μάχες, ως απογοήτευση από τα πολιτικά τεκταινόμενα.

Και μην παραμυθιάζεστε. Αυτό που θέλει να μας πει ή να δείξει, αυτός ο αυτόβλακας είναι ότι δεν του καίγεται καρφί για κανένα και για τίποτα. Αυτός πάντα ξέρει να πορεύεται με τα “μαύρα”…

Δασοπυροσβέστες

Στο κύριο θέμα της προηγούμενης ανάρτησης έκανα εκτενή αναφορά στην έννοια του Κοινωνικού Κεφάλαιο και την αναγκαιότητα του για τα μέλλοντα γενέσθαι.

Και λόγου του ότι δεν μας έχουν απομείνει πολλές ομάδες / κοινότητες γνήσιας κοινωνικής σύμπραξης, δηλαδή εκεί που δημιουργείται και κοινωνικό κεφάλαιο, θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ σε μία από τις πιο ελπιδοφόρες, αυτήν των εθελοντών δασοπυροσβεστών .

Οι εθελοντικές ομάδες δασοπυροπροστασίας, δεν συγκαταλέγονται μόνο στα πλέον ενεργά μέλη της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα του 2024. Δείχνουν έναν δρόμο πέρα από την ιδιώτευση, την ατομική ή οικογενειακή περιχαράκωση και τον κοινωνικό αυτισμό, αναδεικνύοντας, προβάλλοντας την παρακμάζουσα έννοια της Ατομικής Ευθύνης.
Και με λίγα λόγια, μας δείχνουν έναν δρόμο πέρα από την Ελλάδα, τον παγκόσμιο.

Για τα 50 χρόνια της Μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας…

Και σε αυτήν την Επέτειο πάλι δεν επισημάνθηκε ότι η Δημοκρατία είναι το πιο απαιτητικό πολίτευμα και αυτό διότι είναι του γραπτού λόγου, των κειμένων. Και τα κείμενα κείνται προς κατανόηση και ερμηνεία.

Και ως εκ τούτου η κατανόηση κειμένου είναι θέμα δημοκρατίας.

Και αυτό διότι η δημοκρατία στηρίζεται στην πειθώ δια-λόγου συν-ζήτησης.

Και άρα χωρίς την προκαταρκτική κατανόηση δεν λειτουργεί η πειθώ.

Και αυτή είναι αιτία που επιφαινόμενο της είναι, οι νεότεροι και όχι μόνον, να παρουσιάζονται τόσο ευάλωτοι απέναντι στον λαϊκισμό.

Και δεν ευθύνεται μόνον το Διαδίκτυο. Κυρία υπεύθυνη, η “αχίλλειος πτέρνα” η εκπαίδευση.

* Και για “την αχίλλειο πτέρνα της εκπαίδευσης δεν χρειάζονταν οι απογοητευτικές επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στον διαγωνισμό της PISA για να την αντιληφθούμε. Αυτό που ονομάζουμε παιδεία είναι στην πραγματικότητα ένας μηχανισμός αποθήκευσης πληροφοριών ο οποίος ισοπεδώνει κάθε δημιουργική ικμάδα του εφήβου. Δεν τον εκπαιδεύει ούτε να τις αξιολογεί ούτε να τις ιεραρχεί” ( Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και τέλος, για μας τους πολύχρονους όταν αναφέρεται η λέξη Μεταπολίτευση ταυτοχρόνως μας έρχεται στο μυαλό και η λέξη Ανδρέας (Παπανδρέου). Και η λέξη Ανδρέας για τους πολιτικά ανεξάρτητους είναι ταυτόσημη με την λέξη “κωλοτούμπα” (οι βάσεις έφευγαν για να μείνουν και ούτω καθ’ εξής).

Και παρότι υπήρξε ο δάσκαλος της συγκεκριμένης τέχνης, την απογείωσε, το εθελοτυφλών διακομματικό πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής δεν του την χρέωσε. Την χρεώθηκε χρόνια μετά ο επίδοξος μιμητής του ο Νήπιος (Τσίπρας).

Και όπως αναφέρει και ο Αλέξης Παπαχελάς, “ο μόνος που το είχε προβλέψει ήταν ο Κίσινγκερ, ένας πολιτικός κυνικός ρεαλιστής που πάντοτε, έβλεπε την κωλοτούμπα πολύ πριν ξεδιπλωθεί”.

Και ο Κίσινγκερ ήταν που όταν οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ζητούσαν, την άνοιξη του 1974, να αποστασιοποιηθεί από τη χούντα για να αποφύγει τον άκρατο αντιαμερικανισμό που θα τη διαδεχόταν, απαντούσε πως “η περίπτωση του Παπανδρέου είναι μια πιθανότητα. Αν μπορέσουμε να συνεργαστούμε πάλι μαζί του, θα ήταν πολύ καλό να έχουμε μία κυβέρνηση που θα προστατεύσει τα συμφέροντά μας…”

Η σύναξη των “πρώην”…

Και πως να πάει καλά ο μήνας; Το βράδυ της Δευτέρας 1ης Ιουλίου έγινε η επιμελώς προαναγγελθείσα συνάντηση των “πρώην”, στο Πολεμικό Μουσείο.

Και ο σκοπός της γελοίος, δηλαδή να “δικάσουν” τον Μητσοτάκη. Το προανήγγειλε άλλωστε και η γελοία αφορμή της εκδήλωσης.

Και ήταν το βιβλίο του διευθυντή της “Εστίας”, θεματοφύλακα της Δεξιάς Δημήτρη Κοττακή, με τίτλο “Απορρητοι φάκελλοι του Καραμανλή”.

Και δώστε προσοχή: Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν 3χρόνια και στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία περιγράφεται ως “εξαντλημένο στον εκδότη”.

Και δεν υπήρξε έστω μια ανατύπωση, για να τηρηθούν τα προσχήματα, ώστε να αναφέρονται τουλάχιστον με μια εκδήλωση για επανέκδοση.

Και αυτό γιατί έπρεπε βιαστικά και άγαρμπα να στηθεί ένα βήμα για να μιλήσουν ο Αντώνης Σαμαράς των “Ζαπείων” και ο της χρεοκοπίας Κώστας Καραμανλής ο “μικρότατος, ως εισαγγελείς με κατηγορούμενη την πιο σταθερή κυβέρνηση που είχε η χώρα εδώ και 15 χρόνια (τίτλος της ομιλίας του Σαμαρά: “Ελλάδα και Ευρώπη σε σταυροδρόμι”).

* Και αυτό γιατί νόμιζαν ότι τους παίρνει μετά το 28% των ευρωεκλογών. “Με το 41% των βουλευτικών, δεν υπήρχε χώρος αντίδρασης. Με το που κύλησε, όμως, αίμα στους κομματικούς διαδρόμους, εμφανίστηκαν οι καρχαρίες. Οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα για την ιδεολογία, αλλά για την κυριαρχία στο κόμμα και την πρόσβαση στη νομή της εξουσίας. Αυτό συμβαίνει στα κόμματα εξουσίας, αλλά και βαρονίας, όπως είναι η ΝΔ (Πηγή: Protagon.gr) .

Και η “δίκη του Μητσοτάκη” ξέφυγε, εκτός κάθε λογικής, σε πολλά σημεία της, διανθιζόμενη με εξάρσεις που θύμιζαν σύναξη μικρού ακροδεξιού κόμματος.

Και μας θύμισε η ΝΔ, τον παλιό κακό εαυτό της. Δηλαδή, ένα κόμμα με μεγάλη παράδοση στα εσωκομματικά μαχαιρώματα και στην αντιπαράθεση μεταξύ “βαρώνων”.

Και θυμηθήκαμε ότι ο Σαμαράς είναι βετεράνος της αναμπουμπούλας, όπως και την ανυπαρξία του Κωστάκη.

* Και το ότι “ ο Σαμαράς και Καραμανλής έχουν αναγάγει την ιδιότητα του «πρώην» σε μόνο τους επάγγελμα, αποτελεί και μια κάποια δικαιολογία της αθλιότητας της εμφάνισής τους: την έκαναν από επαγγελματική ευσυνειδησία. Είναι άλλωστε πολύ μοναχικά τα βράδια στη Ραφήνα και στην Κηφισιά.

Και να τους θυμίσουμε ότι δεν είναι «πρώην» επειδή, ως νέοι Κιγκινάτοι, αποσύρθηκαν αυτοβούλως από την πολιτική, αφού θεώρησαν ότι ολοκλήρωσαν την προσφορά τους στην πατρίδα, αλλά επειδή έχασαν παταγωδώς τις εκλογές και παρέδωσαν την εξουσία σε άλλο κόμμα, θα έπρεπε να μετράνε πιο πολύ τα λόγια τους όταν βάλλουν με τα άσφαιρα πυρά τους κατά του νυν Πρωθυπουργού και αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί εάν εκείνοι το ξέχασαν, οι υπόλοιποι το θυμόμαστε καλά, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μόνος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας που ηγήθηκε σε πέντε διαδοχικές εκλογές σε εθνικό επίπεδο, και τις κέρδισε και τις πέντε” (Πηγή: Protagon.gr ).

Και για το τέλος: Ο Μιτεράν έλεγε κάποτε ότι ο πολιτικός, περισσότερο από φίλους, χρειάζεται εχθρούς. Και Μητσοτάκης τους βρήκε επιτέλους. Αφού ο Κασσελάκης και ο Ανδρουλάκης δεν φτουράνε, ήταν φαίνεται ανάγκη να βρεθούν εχθροί μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Και από το να του προκύψει καμιά δροσερή φάτσα με μέλλον, προτιμότερο να αντιμετωπίζει την συμμαχία 2 συνασπισμένων πολιτικών γερόντων. Πάλι τυχερός ο Κούλης, ο αναφερόμενος και ως καντέμης. Αντιλαβού;

4 Ιουλίου: Ελληνική Ημέρα της Αυτοβλακείας...

Και κάθε έτος την 4η Ιουλίου, οι πολίτες αυτής της χώρας ενθυμούνται το Δημοψήφισμα της 4ης Ιουλίου 2015 και εδραιώνουν την πεποίθηση ότι ο αγώνας τους παραμένει δύσκολος.

Και αυτό γιατί στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, η αυτοδιάθεση για καταστροφή παραμένει ακόμη ισχυρή.

Και για να θυμόμαστε, “πόσο εύκολα, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μπορείς να χειραγωγήσεις έναν λαό, να τον κατευθύνεις όπως τα αιγοπρόβατα στο μαντρί και να ποτίσεις το θυμικό του με αφροσύνη και να τον κάνεις συνένοχο στο έγκλημα” (Κώστας Γιαννακίδης).

Και αυτοί ήταν εκεί:

5/07/2015: Δημοψήφισμα-ΟΧΙ 61,31% -Χοροί στο Σύνταγμα

Και είναι το ελάχιστον πολύ άβολο, να αισθάνεσαι είτε ηλίθιος, είτε εξαπατηθείς. Να αισθάνεσαι ότι με τη δική σου ψήφο πήγες να σκοτώσεις την ίδια σου την χώρα.

Και είναι γεγονός ότι θύματα πολιτικών τσαρλατάνων έχουμε πέσει αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από μας σε κάποια φάση της πολιτικής μας ζωής.

Και υπήρξα θύμα, όταν το 1981 ψήφισα Ανδρέα Παπανδρέου. Και έκτοτε, δεν μου το συγχωρώ.

Και αυτό διότι δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία στις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις “αντιφρονούντων” και στον σταδιακό περιορισμό της εσωκομματικής δημοκρατίας στον δρόμο για την επιβολή του κυρίαρχου αρχηγικού, πατερναλιστικού μοντέλου του κόμματος, που τελικώς επέβαλε ο Παπανδρέου.

Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να πέσει κάποιος θύμα. Το δύσκολο είναι να παραδεχτεί την πλάνη του. Να αποδεχτεί το λάθος του και ευθαρσώς να το ομολόγησει.

Και αυτό δεν είναι κακό, το αντίθετο μάλιστα, δείχνει τόλμη ευαισθησία και υπευθυνότητα. Και εάν πρόκειται για πρόσφατο γεγονός όχι μόνον να το ομολογήσει, αλλά και να προσπαθήσει να διόρθωσε ότι διορθώνεται και όχι να επιμένει αυτοκαταστροφικά στο λάθος, επειδή δεν του το επιτρέπει ο υπέρμετρος εγωισμός του.

Η μούγκα της “προοδευτικής” ιντελιγκέντσιας...

Στις 9 Ιουλίου, οι Ρώσοι εισβολείς βομβάρδισαν το νοσοκομείο “Οχμαντίτ” στο Κίεβο. Ήταν το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Ουκρανίας, με σύγχρονο εξοπλισμό για παιδιά που υποβάλλονται σε επώδυνη θεραπεία.

Και καταστράφηκε πλήρως από το χτύπημα του ρωσικού πυραύλου ο όροφος της εντατικής θεραπείας, το χειρουργικό, ογκολογικό και τοξικολογικό τμήμα του.

Και 36 οι νεκροί και πάνω από 150 οι τραυματίες.

Και οι φωτογραφίες με τα καρκινοπαθή παιδάκια, τα χωρίς μαλλιά, μέσα στα ερείπια ήταν συγκλονιστικές.

Και είναι φωτογραφίες αληθινές, όχι σκηνοθετημένες, με πτώματα που κινούνται και μακιγιαρισμένους τραυματίες.

Και ήταν ένα καθαρά τρομοκρατικό χτύπημα, δεδομένου ότι οι Ουκρανοί δεν κρύβουν στρατιωτικό εξοπλισμό στα νοσοκομεία τους, δεν τα χρησιμοποιούν ως κέντρα διοίκησης πολεμικών επιχειρήσεων ούτε ως χώρους κράτησης ομήρων.

Και πάραυτα γέμισαν οι δρόμοι από τους διαβόητους “προοδευτικούς”, αυτούς που ανέμιζαν τις παλαιστινιακές σημαίες, τώρα να ανεμίζουν ουκρανικές μια σε πορεία διαμαρτυρίας προς τη ρωσική πρεσβεία. Και μετά ξύπνησα…

Ο σπόρος του κακού...

* “Είναι η λογική woke, η οποία, καθότι πουριτανική, μοιράζει τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα. Από τη μία οι καταπιεστές και απ’ την άλλη οι καταπιεζόμενοι, πάντα στον ρόλο των αθώων θυμάτων. Ο,τι κι αν κάνουν, όποια φρικαλέα πράξη κι αν διαπράξουν, παραμένουν αθώοι γιατί είναι τα θύματα. Η λογική woke είναι ένα αφελές μαρξιστικό υποκατάστατο. Ελλείψει προλεταριάτου ψάχνει «καταραμένους» όπου γης για να τους χρησιμοποιήσει ως εργαλεία κατά της καθεστηκυίας τάξης. Οι «καταραμένοι» τους είναι οι Παλαιστίνιοι και η Χαμάς. Η δε καθεστηκυία τάξη είναι η φιλελεύθερη δημοκρατική Δύση. Η φιλελεύθερη δημοκρατική Δύση, μετά τον εφιάλτη του Ολοκαυτώματος, οικοδομήθηκε, εκτός των άλλων, και στην απόρριψη του αντισημιτισμού στα σκουπίδια της Ιστορίας της. Η αναβίωσή του σηματοδοτεί μιαν απειλή κατά της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και γι’ αυτό ο αντισημιτισμός αφορά όλους εμάς που μπορεί να μην είμαστε Εβραίοι στο θρήσκευμα, όμως πιστεύουμε στις δημοκρατίες της Δύσης – με όλα τους τα προβλήματα. Ο νέος αντισημιτισμός μπορεί να στρέφεται κατά του Ισραήλ και το αδιέξοδο στο οποίο το έχει οδηγήσει η ηγεσία του. Όμως, κατά μείζονα λόγο στρέφεται εναντίον της δικής μας δημοκρατίας. Γι’ αυτό δεν έχουμε δικαίωμα ούτε να τον κρύψουμε κάτω από το χαλί ούτε να τον αντιμετωπίσουμε ως παράπλευρη απώλεια” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

“Κάθε 2-3 γενιές

όταν η μνήμη ξεθωριάζει

και δεν υπάρχουν πια, οι τελευταίοι μάρτυρες των σφαγών,

η αιτία διαφεύγει

και νέοι άνθρωποι εμφανίζονται

για να σπείρουν τον σπόρο του κακού…”

Ολιβιέ Γκεζ

(Υπήρχε στο τέλος της ταινίας “Ο Αντικαταστάτης”, 2021, Ισπανία, Βέλγιο του Όσκαρ Άιμπαρ)

Μια εικόνα, 1000 άγνωστες λέξεις…

14 Ιουλίου 2024: Τοπική ώρα ΗΠΑ 18:09

Δυο λεπτά μετά την αποτυχημένη δολοφονική απόπειρα κατά του Τραμπ.

Και αποχωρεί φωνάζοντας “Fight, Fight, Fight”.

Και γεννήθηκε “ο νέος «Αμερικανός ήρωας» Οι εικόνες του τραυματισμένου και άτρωτου Τραμπ απαντούν θετικά στο πρότυπο που έχει καλλιεργήσει το Χόλιγουντ για τους προέδρους. Θα γίνει γκράφιτι και κονκάρδα... Και φυσικά, όπως θα ακουστεί την Κυριακή σε πολλές εκκλησίες των ΗΠΑ, είναι αυτός που έχει την εύνοια του Θεού” (Κώστας Γιαννακίδης).

Ο Τραμπ καταφερόταν κατά της παράνομης μετανάστευσης, όταν ακούστηκαν πυροβολισμοί, στις 18:08 (τοπική ώρα, 01:08 τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας).

Ο παρ’ ολίγον δολοφόνος, ήταν ο 20χρονος Τόμας Μάθιου Κρούκς. Κατά την απόπειρα σκότωσε έναν άνθρωπο και τραυμάτισε ακόμη 2 σοβαρά, πριν πέσει και ο ίδιος νεκρός από πυρά ελεύθερου σκοπευτή.

Και θα θυμάστε που λέγανε: “Να εκλεγεί ως κατάδικος ο Τραμπ και να του βάλουν κάγκελα στο Οβάλ Γραφείο”. Ξεχάστε το. Τώρα, όσα αληθινά σημεία και τέρατα και αν καταλογίσεις στον Τραμπ, πλέον δεν ακούει κανείς. Μόνο βλέπει, σε λούπα, το βίντεο της επίθεσης και και την υψωμένη γροθιά κάτω από την σημαία.

Και έτσι γεννιούνται και τα αξιοθρύλητα “αν” της Ιστορίας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση “αν η σφαίρα σκότωνε τον Τραμπ;”. Το γεγονός πάντως είναι ότι η Ιστορία ασχολείται με τη μία και μοναδική, που συνειδητά ή τυχαία επιλέχθηκε, και με τον δρόμο που άνοιξε, καθότι έτσι διαμορφώνεται η πραγματικότητα της ζωής μας.

Και το διαχρονικό συμπέρασμα: Η τύχη έχει πάντα την τελευταία λέξη. Οι Αρχαίοι το γνώριζαν πολύ καλά. Επι-τυχία, απο-τυχία, ευ-τυχία, καλο-τυχία κλπ.

Και για τα επακόλουθα, οψόμεθα…

Και οψόμεθα, διότι μέσα σε 8 ημέρες ίδωμεν, μια απόπειρα δολοφονίας (Τράμπ 14/7) και μια απόσυρση από την εκλογική κούρσα (Μπάιντεν 21/7).

Και οψόμεθα, διότι μας προέκυψε το “Άνθος του Λωτού”. Η ίδια η Κάμαλα Χάρις, εξηγεί πώς προφέρεται και τι σημαίνει το όνομά της, στον πρόλογο των απομνημονευμάτων της, “The Truths We Hold”: “Πρώτον, το όνομά μου προφέρεται “Κάμαλα” […]. Σημαίνει “άνθος λωτού”, το οποίο είναι σημαντικό σύμβολο στην ινδική κουλτούρα. Ένας λωτός μεγαλώνει κάτω από το νερό, το λουλούδι του υψώνεται πάνω από την επιφάνεια, ενώ οι ρίζες του είναι γερά φυτεμένες στον πυθμένα του ποταμού”.

Και στο διαδίκτυο άρχισαν να “τσιμπάνε” η #Khive (hive σημαίνει μελίσσι), δηλαδή οι πιο ενθουσιώδεις υποστηριχτές της Κάμαλα.

Και ε ρε γλέντια, φανταστείτε, μια γυναίκα μαύρη, Ινδοαμερικανικής καταγωγής, να νικήσει τον tough guy (ψευτόμαγκα) Τραμπ και να γίνει η 1η γυναίκα πρόεδρος των ΗΠΑ.

Παράρτημα:

1. Ζωή σαν κινηματογράφος...

Μια σκηνή που λες ότι έφεραν άνθρωπο από το Χόλιγουντ για να την σκηνοθετήσει.

Ο Τραμπ με υψωμένη τη γροθιά, πιο γενναίος και από τους πράκτορες της ασφάλειας του, με μια ματωμένη γραμμή στο πρόσωπο, κάτω από την αστερόεσσα φωνάζοντας “Fight, Fight, Fight”.

Μια εικόνα που απαντά θετικά στο πρότυπο που έχει καλλιεργήσει το Χόλιγουντ για τους προέδρους.

Στην “Ημέρα Ανεξαρτησίας”, ο πρόεδρος πιλοτάρει μαχητικό και εξολοθρεύει εξωγήινους εισβολείς.

Στην “Ημέρα της Νίκης”, ο υποψήφιος πρόεδρος έδειξε τόσο γενναίος και δυνατός, όσο χρειάζεται ο ψηφοφόρος για να αισθάνεται σίγουρος ότι η χώρα θα βρίσκεται σε στιβαρά χέρια εάν εξολοθρεύσει τον αντίπαλό του.

Και ο άνθρωπος που εισήγαγε την πόλωση, την εχθροπάθεια και την τοξικότητα στην αμερικανική πολιτική συζήτηση “αγιοποιείται”. Καλλιτεχνικές πινελιές θα εμπλουτίσουν την φωτογραφία του και σίγουρα θα γίνει αφίσα, γκράφιτι και κονκάρδα.

Και πάντως, το soundrack κυκλοφόρησε. Πρόκειται για την αφηγηματική μπαλάντα “El Atentado a Trump - Η Επίθεση κατά του Τραμπ”, που αναφέρεται στην απόπειρα δολοφονίας του και έχει ξεπεράσει τα 3 εκατομμύρια προβολές στο TikTok. Ηχογραφήθηκε από τους Conjunto Diamante Norteño, ένα συγκρότημα αποτελούμενο από μεξικανούς μετανάστες που ζουν κυρίως στη Βόρεια Καρολίνα.

2. Η ζωή σαν παραμύθι…

Η φωτογραφία του Jabin Botsford, με το παπούτσι του Ντόναλντ Τραμπ επί της σκηνής, το οποίο βγήκε από το πόδι του, πάνω στην αναστάτωση μετά την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, μας προκαλεί να παρουσιάσουμε μια σύγχρονη περίπου "splatter" εκδοχή της “Σταχτοπούτας”. Τίτλος της, ο “Τραμπούκος”.

Σε αυτήν, ένας αχρείος της πολιτικής, με την βοήθεια της κακιάς μάγισσας στιγμής, μεταμορφώνεται σε ήρωα. Και επειδή το ψέμα δεν κρατάει πολύ, στην βιασύνη του να φύγει του βγαίνει το ένα παπούτσι…

Και η πάντα χειραγωγούμενη λαϊκή εξουσία, για άλλη μια φορά εξαπατημένη, θεωρεί ότι το επί σκηνής παπούτσι ανήκει σε αυτόν που πρέπει να διαλέξει, στον εκλεκτόν της. Και τον ψάχνει...

Εάν τον βρήκε, θα το γνωρίζουμε σε λίγους μήνες.

Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι σε αντίθεση με τα “παραμύθια τρόμου”, στην Ιστορία η ευθύγραμμη πορεία των γεγονότων είναι σπάνια.

Ο Σπύρος Μαρκεζίνης στην Πολιτική Ιστορία του γράφει ότι ο πιο προβλεπτός παράγοντας στην Ιστορία είναι ο απρόβλεπτος παράγων.

Και για τον λόγο αυτό η μεταφορά, ότι ο δολοφόνος άλλον σημάδεψε, άλλον “σκότωσε”, υπονοώντας ότι η απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ “σκότωσε” την υποψηφιότητα του Τζον Μπάιντεν, μαζί και την επικράτηση των Δημοκρατικών, εμπίπτει στο οψόμεθα.

Αυτό που ίδωμεν όμως, είναι ότι ακόμη και η αποτελεσματικότητα των Μυστικών Υπηρεσιών έχει θυσιαστεί στον βωμό της DEI (διαφορετικότητα, ισότητα, συμπερίληψη).

Και τι ίδωμεν, πράκτορες πιο κοντοί από τον Τραμπ να προσπαθούν ματαίως να τον καλύψουν και κάτι κοντόχοντρες πρακτόρισες, “να μην ξέρουν που τους παν τα τέσσερα” (σχετικά ερωτήματα έθεσε και η Daily Mail). Πολιτικορεκτάδες, αντιλαβού.

3. Και μια εξήγηση

Και η απόπειρα κατά του Τραμπ, είναι η 2η απόπειρα, προσέξτε, λαϊκιστή ηγέτη φέτος. Μόλις πριν από 2 μήνες ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας Ρόμπερτ Φίτσο, τραυματίστηκε σοβαρά μετά από 4 πυροβολισμούς που δέχτηκε από κοντινή απόσταση.

Και όπως ο Τραμπ, έτσι και ο Φίτσο δέχθηκε επίθεση εν μέσω μιας απίθανης πολιτικής επανόδου του, 5 χρόνια αφότου αναγκάστηκε να παραιτηθεί, όταν ο στενός του κύκλος ενεπλάκη στη φρικτή δολοφονία του ερευνητή δημοσιογράφου Γιαν Κούτσιακ και της συντρόφου του.

Και παρόλα αυτά, αυτές οι απόπειρες δολοφονίας οδήγησαν πολλούς φιλελεύθερους επικριτές τους να μετριάσουν την εναντίον τους ρητορική.

Και πράττουν αυτό, διότι κατά τον Μάτσεϊ Κισιλόφσκι, δεν αντιλαμβάνονται ότι η κινητήρια δύναμη πίσω από την τρέχουσα έξαρση της πολιτικής βίας, δεν είναι η κριτική των αυταρχικών ηγετών, αλλά μάλλον η αποτυχία των φαινομενικά λειτουργικών δημοκρατιών να αντιμετωπίσουν έγκαιρα τις κατηγορίες για εγκληματικές πράξεις των λαϊκιστών πολιτικών.

Η εκδίκηση του Brexit …

Ιστορική νίκη σημείωσε το κόμμα του Κιρ Στάρμερ (Εργατικοί) στις βρετανικές εκλογές (4/7/24) έπειτα από 14 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τους Συντηρητικούς.

Και αξιοσημείωτο είναι, ότι οι οι Εργατικοί ανέκαμψαν εκλογικά, όταν έκαναν μια δεξιότερη στροφή,. Δηλαδή, όταν διέγραψαν ως αντισημίτη τον αλλοπρόσαλλο Τζέρεμι Κόρμπιν και ανέδειξαν στην ηγεσία του κόμματος τον σημερινό πρωθυπουργό Σερ Κιρ Στάρμερ (2020).

Και αξιοσημείωτο είναι, ότι όλοι όσοι ενεπλάκησαν στο Brexit, πολιτικά εξαφανίστηκαν εκτός του ακροδεξιού λαϊκιστή Νάιτζελ Φάραντζ (Reform U.K.)

Και αξιοσημείωτο είναι, ότι και ο ακροαριστερός Τζέρεμι Κόρμπιν, επανεξελέγη ως ανεξάρτητος στην περιφέρειά του (να επισημάνουμε ότι υποστηρικτής του, είναι και ο δικός μας, ο Γιάνης -με ένα ν- Μπαρουφάκης / Βαρουφάκης).

* Και αξιοσημείωτο είναι αυτό που επισημαίνει ο Ανδρέας Δρυμιώτης: “Στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στη Μεγάλη Βρετανία συνετρίβη το κόμμα των Συντηρητικών. Οι Εργατικοί με οριακή αύξηση του ποσοστού τους θριάμβευσαν σε έδρες. Είδαμε λεπτομερείς αναλύσεις και πάρα πολλά σχόλια. Κανένας όμως δεν σχολίασε το αποτέλεσμα σε συνάρτηση με τον εκλογικό νόμο που ισχύει εδώ και πολλά χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία, που θεωρείται μία από τις πλέον δημοκρατικές χώρες του κόσμου. Ελάτε να αναλύσουμε το αποτέλεσμα για να βγάλουμε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Υπενθυμίζω ότι το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό με μονοεδρικές περιφέρειες, όπου ο πρώτος στην περιφέρεια παίρνει τη μοναδική έδρα και οι υπόλοιποι τίποτα. Το πρώτο κόμμα με το 33,8% των ψήφων πήρε το 63,2% (411/650) των εδρών, δηλαδή πήρε 191 περισσότερες έδρες (bonus) που είναι κατά 86,8% περισσότερες από όσες αντιπροσωπεύει το ποσοστό των ψήφων του. Κανένας από τους χαμένους δεν διαμαρτυρήθηκε και κανένας δεν ζήτησε να εφαρμοστεί η Απλή και Άδολη Αναλογική, που μόνο απλή και άδολη δεν είναι. Επιπλέον, σχεδόν όλα τα κόμματα πλην του πρώτου πήραν πολύ λιγότερες έδρες σε σχέση με το ποσοστό των ψήφων τους. Μπορούμε να συνοψίσουμε αυτά με μια φράση: «Winner takes all»!”.

Εκλογές στο Ιράν

Νέος πρόεδρος του Ιράν μετά τον 2ο γύρο των εκλογών (6/7/24), ο φερόμενος ως μεταρρυθμιστής Μασούντ Πεζεσκιάν. Ο 69χρονος καρδιοχειρουργός, που επικράτησε του υπερσυντηρητικού Σαΐντ Τζαλιλί, έχει υποσχεθεί ότι θα προωθήσει μία ρεαλιστική εξωτερική πολιτική και αυτό σημαίνει ότι ίσως να υπάρξει επιτέλους μια προσέγγιση της Τεχεράνης με τη Δύση.

Και αναφέρομαι σε “φερόμενος”, διότι εικάζω ότι πρόκειται για μια προσπάθεια του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, να διασκεδάσει το συνεχώς διογκούμενο εσωτερικό κύμα δυσαρέσκειας εναντίον του αυταρχικού Ιρανικού καθεστώτος.

Και η εξόριστη Ιρανή νομπελίστρια Σιρίν Εμπάντι (Νομπέλ Ειρήνης 2003), ακτιβίστρια υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πρώην δικαστής ανέφερε ότι “μόνο κατ’ όνομα είναι ρεφορμιστές (με την καλή έννοια) οι παρουσιαζόμενοι ως τέτοιοι στους ηγετικούς κύκλους του Ιράν”. Και για τον Πεζεσκιάν, ότι είναι “μια από τα ίδια”.

Και άλλωστε εκεί στο Ιράν όλα ελέγχονται από τον θρησκευτικό ηγέτη. Απόδειξη ότι άμα την εκλογή του, ο Πεζεσκιάν έσπευσε να επαινέσει τον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ας ελπίσουμε ότι ίσως πρόκειται για μια κίνηση τακτικής, για να διαφυλάξει τα νώτα του. Οψόμεθα...

Γαλλικές εκλογές

Καταρχάς, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το εκλογικό αποτέλεσμα για την Λεπέν και το κόμμα της, δεν ήταν μια ήττα αλλά “μέρος μιας ακόμη πορείας προς τη νίκη”. Η Ακροδεξιά κατάφερε να αυξήσει τις έδρες της στην Εθνοσυνέλευση από 6 το 2017 σε 88 το 2022 και σε 143 την Κυριακή 7/7/24, ημέρα διεξαγωγής του 2ου γύρου των βουλευτικών εκλογών.

Επίσης όπως εξηγεί ο δημοσιογράφος του Politico Τζον Λίτσφιλντ, την ενισχύει και οικονομικά. Και αυτό διότι η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων στη Γαλλία είναι ανάλογη των ψήφων που λαμβάνουν και των εδρών που κερδίζουν, κάτι που στην προκειμένη συνεπάγεται ότι τα χρήματα δεν θα είναι πλέον πρόβλημα για τη Λεπέν και το κόμμα της και πιθανότατα να μην εξαρτάται πλέον από την “πουτίνια αρωγή”, για την οποία και ερευνάται από τις γαλλικές αρχές.

Αυτό ωστόσο δεν αλλάζει το γεγονός πως “η Γαλλία, έχοντας φλερτάρει με τη Λεπέν στον 1ο γύρο των εκλογών, την απέρριψε βάναυσα στον 2ο, για 3η φορά μετά το 2017”, υποστηρίζοντας ότι αυτή η τελευταία απόρριψη ενδέχεται να αποδειχθεί πιο επιζήμια από τις προηγούμενες.

Και διευκρινίζει ότι “το γαλλικό σύστημα των 2 γύρων ευνοεί τους συναινετικούς έναντι των ακραίων. Σε έναν 2ο γύρο μεταξύ της Λεπέν και του “σχεδόν οποιουδήποτε” (εκτός κάποιου ακροαριστερού), πιθανότατα η Λεπέν θα απορριφθεί ξανά. Η Γαλλία βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από ότι πιστεύουν πολλοί Γάλλοι. Είναι επίσης μια πιο υγιής δημοκρατία από όσο πιστεύουν ορισμένοι Γάλλοι και ξένοι σχολιαστές” (και για το ιστορείν, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση γέννησε τους όρους “Αριστερά” και “Δεξιά” στις αρχές του 19ου αιώνα).

Και γενικότερα, “τα αποτελέσματα του 2ου γύρου δείχνουν ότι η διαίρεση της γαλλικής πολιτικής το 2017, σε 3 μέρη, ριζοσπαστική Αριστερά (σε αυτές τις εκλογές ως “Νέο Λαϊκό Μέτωπο”), μακρονικό Κέντρο και Ακροδεξιά, εξακολουθεί να αποτελεί πραγματικότητα. Όμως τόσο στις γαλλικές εκλογές, όσο και στις ευρωεκλογές καταγράφηκαν σημάδια ανάκαμψης της παλιάς, μεταρρυθμιστικής, φιλοευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, με τους Σοσιαλιστές να υπερδιπλασιάζουν τις έδρες τους, από 31 σε 65, το οποίο σημαίνει ότι πλέον υπολείπονται οριακά της ακροαριστερής, αντικαπιταλιστικής και εχθρικής προς την Ευρώπη Ανυπότακτης Γαλλίας του Ζαν-Λικ Μελανσόν”.

Και μετά τις εκλογές το “Νέο Λαϊκό Μέτωπο”, δεν μπόρεσε να συμφωνήσει στο όνομα του προτεινόμενου πρωθυπουργού. Ο ακροαριστερός δε ηγέτης του Μελανσόν, αποκαλεί πλέον τους συμπορευόμενους στις εκλογές “κοριούς”. Και απεδείχθη, όπως πολύ ανέφεραν μετά την δημιουργία του, ότι Νέο Λαϊκό Μέτωπο είναι μια φούσκα.

Και αυτό γιατί δεν έχει να προτείνει τίποτε στην Γαλλία εκτός από την προοπτική της Βενεζουέλας και τον πρωτόγονο αντισημιτισμό του . Και την εχθρότητα. Δηλαδή δεν διαφωνείς με τον αντίπαλο. Τον θεωρείς εχθρό σου και θέλεις να τον εξοντώσεις. Το τελευταίο στάδιο του αριστερισμού στις δυτικές δημοκρατίες και ως διεθνιστική ιδεολογία.

Και μετά από όλα αυτά, η επιλογή του Μακρόν για πρόωρες εκλογές παρουσιάζεται να δικαιώνεται. Τόσο ώστε στο κόμμα του Μακρόν να διατηρήσει και την προεδρία της Εθνοσυνέλευσης .

Στις 8 Ιουλίου η Μπραούν-Πιβέ επανεξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Προέρχεται από το κόμμα του Εμανουέλ Μακρόν και έλαβε στην 3η ψηφοφορία 220 ψήφους, επικρατώντας των υποψηφίων της Αριστεράς και της Εθνικής Συσπείρωσης. Την 2η θέση κατέλαβε ο Αντρέ Σασένι, από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο της Αριστεράς, λαμβάνοντας 207 ψήφους, ενώ την 3η θέση κατέλαβε ο Σεμπαστιάν Σενού για λογαριασμό της ακροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης της Μαρίν Λεπέν, με 141 ψήφους. Στην ψηφοφορία συμμετείχαν αρχικά 6 υποψήφιοι από όλα τα κόμματα. Η ψηφοφορία ήταν μυστική.

Και για το τέλος: Στις 18/7 η Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν επανεξελέγη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για νέα 5η θητεία πρόεδρος του εκτελεστικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναδεικνυόμενη σε μια από τις ισχυρότερες προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (μεταξύ των βασικών υποστηρικτών της υποψηφιότητά της και ο Μητσοτάκης).

Και ο Μητσοτάκης έπαιξε ενεργό ρόλο ως διαπραγματευτής για την επανεκλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν, που κατά το Politico σηματοδοτεί την ρεβάνς των μετριοπαθών δυνάμεων της Ευρώπης μετά το ταρακούνημά τους από την Ακροδεξιά στις Ευρωεκλογές.

Και στα καθ΄ ημάς: Οι ευσεβείς πόθοι, περί δεξιάς στροφής της Ε.Ε και της Δύσης, των “βαρώνων - βαριδιών” της ΝΔ Καραμανλή – Σαμαρά, των διασατυπωθέντων υπό μορφήν τάχα συμπερασμάτων στην προαναφερθήσα εκδήλωση, αποδείχθηκαν πρόωρα (Η σύναξη των “πρώην”).

Πολιτικός Ναρκισσισμός

Και ο Παπανδρέου ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικού ναρκισσισμού. Στο τέλος της πολιτικής καριέρας του ήταν απλώς ένα σύμβολο, ελάχιστη ισχύ είχε ο ίδιος ως φυσικό πρόσωπο. Συνέχισε, όμως, να κυβερνάει τη χώρα, παρότι ήταν πασιφανές ότι δεν μπορούσε πλέον να το κάνει.

Και με την περίπτωση του Τζον Μπάιντεν, όμως, το θέμα δεν φαίνεται να είναι αυστηρά ηλικιακό. Απλώς, ο άνθρωπος δεν δύναται.

Και αριστεροί (ΚΚΕ) θα μπορούσαν, εν τη ρύμη της αυτοβλακείας τους, να ισχυριστούν ότι όλα αυτά ισχύουν αποκλειστικά στον δυτικό, καπιταλιστικό και διεφθαρμένο κόσμο. Υπάρχει όμως και η ιστορική πραγματικότητα. Ο Φιντέλ Κάστρο, ο Στάλιν, ο Μάο, όλοι αυτοί πέθαναν αγκαλιά με τις καρέκλες τους. Και αν μπορούσαν, θα τις είχαν πάρει και μαζί τους.

Και ο Αμερικανός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, Φρανκ Χέρμπερτ έγραψε στο περίφημο Dune, ότι “όλες οι κυβερνήσεις πάσχουν από ένα ενδημικό πρόβλημα: η εξουσία προσελκύει διαταραγμένες προσωπικότητες”.

Και η διαφορά, στην Δημοκρατία, είναι ότι έχει διαδικασίες. Άμα δεν θες να φύγεις μόνος σου, αργά ή γρήγορα, με μικρή ή μεγάλη ζημιά (τα λάθη πληρώνονται) θα σε “φύγει” κάποια στιγμή ο κόσμος. Και όχι μόνο θα σε “φύγει”, αλλά ιστορικώς αποδεδειγμένα, θα θελήσει να σε εκδικηθεί. Με εκλογικούς όρους “θα πάει απέναντι”.

Και το αποτέλεσμα, αντί να σώσεις την χώρα, το κόμμα, το οτιδήποτε, θα ιστορείσαι ως καταστροφέας. Ο μόνος που την έχει γλυτώσει προς το παρόν είναι ο Ανδρέας. Αλλά που θα πάει, “έχει ο καιρός γυρίσματα”. Και άρχισε να γυρίζει. Τα πεπραγμένα της εποχής του, περισσότερο για να κάνουμε πλάκα, τα αναφέρουμε πλέον. Οψόμεθα…

Η αυτοδιάθεση στην καταστροφή…

Και η Κύπρος, από την στιγμή που εντάχθηκε στο μπλοκ των Αδεσμεύτων (9/1961) βρισκόταν πολιτικά πιο κοντά στο ανατολικό στρατόπεδο παρά στο δυτικό. Σε αυτό συνέτεινε και ο εσωτερικός συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων στην Μεγαλόνησο.

Και η Σοβιετική Ένωση, ως μία εκ των 2 υπερδυνάμεων τότε, προσέγγιζε το κυπριακό πρόβλημα με όρους γεωπολιτικών συμφερόντων.

Και αποσκοπούσε, 1ον στο να αποτρέψει οποιαδήποτε νατοϊκή λύση (ένωση ή διχοτόμηση) και 2ον, οι αντιπαλότητες μεταξύ των 2 κυπριακών κοινοτήτων να παραμένουν πάντα ανοικτές, ώστε να δημιουργούνται προβλήματα στο νοτιοανατολικό σκέλος του ΝΑΤΟ (Ελλάδα – Τουρκία).

Και μετά ήρθε το τυχοδιωκτικό πραξικόπημα της χούντας εναντίον του Μακαρίου, στις 15 Ιουλίου 1974.

Και μετά ο Μακάριος (για την ακρίβεια Μακάριος ο 3ος), θέλοντας να αιτιολογήσει το επιχείρημα πως υπήρξε απόπειρα να καταλυθούν μονομερώς οι συμφωνίες του Λονδίνου που κατοχύρωναν και εγγυούνταν την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας προσδοκώντας την διεθνοποίηση της κρίσης, έκανε ένα εξ ίσου μοιραίο λάθος με την Χούντα.

Και αντί να χαρακτηρίσει την ενέργεια αυτή της Χούντας, ως πραξικοπηματική, την χαρακτήρισε ως εισβολή της Ελλάδος στην Κύπρο.

Και κατόπιν συνεννόησης με τον υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας Τζέιμς Κάλαχαν, τον οποίο και συνάντησε στο Λονδίνο στις 17 Ιουλίου 1974 δήλωσε απερίφραστα: “Δεν έγινε επανάσταση, αλλά εισβολή”.

Και ακολούθησε η ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία και έδωσε το νομικό έρεισμα στην τουρκική εισβολή που εκδηλώθηκε μετά από λίγες ώρες.

Και ακριβέστερα, στις 19 Ιουλίου ο Μακάριος εκφώνησε ομιλία ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου χαρακτήρισε το πραξικόπημα ως εισβολή της Χούντας στην Κύπρο και κατάλυση της ανεξαρτησίας της, ενώ ταυτόχρονα κάλεσε τις εγγυήτριες δυνάμεις να παρέμβουν.

Και Τούρκος Πρωθυπουργός, Μπουλέντ Ετζεβίτ, άρπαξε την ευκαιρία που επιζητούσε η Άγκυρα από πολύ καιρό και ισχυριζόμενος ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για “ειρηνική επέμβαση”, με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα , εισέβαλε στην Κύπρο την επομένην.

Και την επομένην, 20 Ιουλίου 1974 και ώραν 05.30, με την κωδική ονομασία “Αττίλας”, η τουρκική εισβολή ξεκίνησε με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις.

Και η φίλη της Κύπρου, Σοβιετική Ένωση έκανε αυτό που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της.

Και κατήγγειλε πως το πραξικόπημα ήταν ένα νατοϊκό σχέδιο κατά μιας αδέσμευτης και ανεξάρτητης χώρας, χωρίς βέβαια να αποδοκιμάσει την εισβολή, μιας και έλαβε διαβεβαιώσεις από την Τουρκία στις 21 Ιουλίου, πως δεν μεθοδεύεται η 2η ένωση.

Και το μόνο που έκαναν οι Σοβιετικοί τις κρίσιμε ώρες ήταν να πιέσουν για την απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών και στην επιστροφή του Μακαρίου.

Και εδώ στην χώρα του “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”, ο αντιαμερικανισμός κτύπησε κόκκινο.

Και έτσι εδραιώθηκε και ένας από τους καταστατικούς μύθους της Μεταπολίτευσης που εξιδανίκευε την Σοβιετικής Ένωση σε σχέση με το Κυπριακό και όχι μόνο, κάτι που οφείλεται εκείνη την εποχή στους πολύ συγκεκριμένους ιδεολογικούς αγωγούς που υπήρχαν στην Κύπρο και στην Ελλάδα (ΚΚΕ- ΑΚΕΛ). Ένας άλλος, ήταν αυτός που συνοψίζεται στο μύθευμα “Ελλάς Ελλήνων Αντιστασιακών…”.

Και τα χρόνια που ακολούθησαν, η αυτοδιάθεση στην καταστροφή των Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων, συνεχίστηκε και ιστορικώς αποδεδειγμένα.

Και για να εστιάσω επετειακά, 50 χρόνια από την εισβολή, θα επισημάνω το αυτοβλακώδες ΌΧΙ στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν (24/4/2004) και το “Έγκλημα στο Κράν Μοντανά”.

Και τίτλος βιβλίου του πρώην συνεργάτη του Προέδρου Αναστασιάδη, Μακάριου Δρουσιώτη, που εξιστορεί πως το κράμα διαφθοράς, ανικανότητας και ξένων εξαρτήσεων του κυπριακού πολιτικού συστήματος καθόρισε την τύχη του Κυπριακού προβλήματος στις διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά (Ελβετία, 7/2017).

Και για το ΌΧΙ συνυπεύθυνος ήταν ο Κωστάκης ο Καραμανλής, ο “μικρότατος”.

Και για την αποτυχία στο Κραν Μοντανά, συνυπεύθυνος ο Νήπιος (Τσίπρας), δια χειρός Νίκου Κοτζιά.

Και μετά το Μοντανά, η Τουρκία προέβη σε μονομερείς (παράνομες) ενέργειες, με προεξάρχουσα αυτήν στην περίκλειστο πόλη της Αμμόχωστου, επιχειρώντας να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Και πολλοί ισχυρίζονται ότι από την στιγμή που η Τουρκία δηλώνει ότι δεν θα αποσύρει τα στρατεύματα από τη νησί, η συζήτηση για επίλυση σταματάει πριν ξεκινήσει. “Προφάσεις εν αμαρτίαις” και αυτό διότι το “ευρωπαϊκό κατεστημένο” τελικώς θα επικρατήσει .

Και τέλος, επί τέλους, 50 χρόνια μετά, είναι καιρός να ειπωθεί και η άλλη “μισή αλήθεια”.

Και μια άσχετη, αλλά επίκαιρη απόδειξη για την διαχρονία της “αυτοδιάθεσης στην καταστροφή” (σχετικά, αλλά με λοξή ματιά και στο “σαν επιδόρπιο”).

Και φέρει τον τίτλο :“Παράνομη εισαγωγή αιγοπροβάτων”.

Και μεταξύ των, και κάτι μολυσμένα με πανώλη των μικρών μοιραστικών. Μια ζωονόσο που 1η φορά παρουσιάζεται στην χώρα μας.

Και απειλείται η κτηνοτροφία της Θεσσαλίας και όχι μόνο, γιατί οι αυτόβλακες που την πυροδότησαν, αυτήν την φορά εντοπίζονται στην περιοχή Τρικάλων.

Και όπως πάντα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, για τα πάντα αποκλειστικά φταίει το κράτος…

Και τώρα του ζητούν και τα ρέστα...

Off line: Εικόνες από το μέλλον...

19 Ιουλίου: Παγκόσμιο ψηφιακό blackout.

Το παγκόσμιο κρασάρισμα σε υπολογιστές όλου του κόσμου φέρεται να οφείλεται σε σφάλμα του λογισμικού κυβερνοασφάλειας της αμερικανικής Crowdstrike, ενός τεχνολογικού κολοσσού που παρέχει προστασία στα δεδομένα της παγκόσμιας βιομηχανίας που αποθηκεύονται στο “νέφος” (cloud) της Microsoft, δηλαδή στα κέντρα συλλογής δεδομένων (data centers), που “αιμοδοτούν” εκατομμύρια επιχειρήσεων και υποδομών σε όλο τον κόσμο (ιδιωτικών και κρατικών).

Και σκεφτείτε και μόνο ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα, στάθηκε ικανό να προκαλέσει χάος και προβλήματα σε όλον τον πλανήτη.

Και μετά αναλογιστείτε...

Από τον Καρλ Μάρξ στον Γκράουτσο Μαρξ

Και ενώ ψηφίσαν Κασσελάκη, τους βγήκε Cancelakis.

Και αυτό διότι η ακμάζουσα στην Αμερική κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) δεν περιορίζεται μόνο στο πολιτισμικό πεδίο της κοινωνίας, αλλά μπορούμε να δούμε χαρακτηριστικές εκφάνσεις της και στο πεδίο της πολιτικής.

Και την εισήγαγε στον ΣΥΡΙΖΑ, ο εξ Αμερικής Αερόλιθος, όταν με την προκρούστεια οπτική του δικού του επιλεγμένου παρόντος, πέρασε από την ακύρωση των ιδεών στην ακύρωση στοιχείων της ιστορίας, των προσώπων και των συμβόλων του ΣΥΡΙΖΑ.

Και λειτουργεί σαν σταλινίσκος, μιας και ο Στάλιν , ίσως να διεκδικεί και την πατρότητα της “ακύρωσης”.

Και άλλωστε, διάσημο παράδειγμα ακύρωσης του παρελθόντος, αποτελεί η φωτογραφία του Στάλιν με τον στενό συνεργάτη του στις εκκαθαρίσεις της Μόσχας Νικολάι Γιεζόφ. Όταν έπαψε πια να του είναι χρήσιμος, ο Στάλιν όχι μόνο τον καθάρισε με την χαρακτηριστική του άνεση, αλλά τον “καθάρισε”, έσβησε και από την φωτογραφία.

Και με αριστερίστικους όρους, ο Αερίλθος δεν κάνει τίποτε διαφορετικό. Απλώς φερε στον ΣΥΡΙΖΑ τον αντισυστημισμό που ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε για χρόνια στην κοινωνία.

Και το σκεπτικό είναι το ίδιο, αλλάζουν μόνο οι μεταβλητές: οι άνθρωποι του κόμματος δεν είναι έντιμοι, η λειτουργία του κόμματος είναι ύποπτα αδιαφανής και το σύστημα οφείλει να αναδιαρθρωθεί κατά το πρότυπο που ορίζει ο αλάνθαστος επικεφαλής του, ο οποίος βρίσκει τα πάντα (πέραν του εαυτού του) προβληματικά. Ο,τι θυμίζει τα παλιά απορρίπτεται.

Και ως εκ τούτου ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον είναι γεμάτος εχθρούς ή εν δυνάμει εχθρούς, συνωμότες και αλητήριους κάθε είδους, που μοναδικός τους σκοπός είναι να υπονομεύουν τον Αερόλιθο.

Και ναι τον Αερόλιθο, γιατί πλέον αυτός ταυτίζεται μεσσιανικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και οι δολοφονίες χαρακτήρων των εχθρών, είναι το επακόλουθο.

Και για τους πλαιό- συριζέους, το “εδώ πληρώνονται όλα…”, τους πάει γάντι…

Και για εμάς τους απέξω αυτό που βλέπουμε είναι έναν Αερόλιθο να προσπαθεί να μιμηθεί την πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου, παραγνωρίζοντας την ρήση του Καρλ Μαρξ ότι “η Ιστορία μόνον σαν φάρσα επαναλαμβάνεται”.

Και τώρα απολαμβάνουμε το εισαγωγικό της μέρος: Αντί για τον Καρλ Μαρξ, η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ περιγράφεται πλέον από έναν από τους αδερφούς Μαρξ του κινηματογράφου, τον Γκράουτσο, που έλεγε: “Αυτές είναι οι ιδέες μου, αλλά αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες...”.

Και άλλα σχετικά…

Και η ματαίωση των προσδοκιών του Αερόλιθου λόγω εκλογικών αποτελεσμάτων, μπορεί να μην “προσγείωσε” τον ναρκισσισμό του, “προσγείωσε” όμως τις επικοινωνιακές του πρακτικές, γεγονός εξόχως ωφέλιμο για το πολιτικό γίγνεσθαι.

Και αυτό διότι ο νεοφερμένος Αερόλιθος, παρουσιάστηκε σαν ο μεταλλάκτης, όχι μόνο του κόμματός του αλλά και της πολιτικής επικοινωνίας. Μιας επικοινωνίας που αναγκάζονται να ακολουθήσουν οι αντίπαλοί του, προκειμένου να βρουν κι εκείνοι θέση στην προεκλογική σκηνή.

Και αυτό που είδαμε είναι τον Αερόλιθο, που ανεξαρτήτως της πραγματικής πολιτικής του επιρροής, σαν νέο προϊόν να “παίζει”, 24 ώρες το 24ωρο, σε όλες τις οθόνες.

Και παρότι μας παρουσιάστηκε ως ο ευφυολόγος άνευ ευφυίας και ο αντισυμβατικός έμπλεου πολιτικού συντηρητισμού, ο Αερόλιθος με την αδιστάκτως υπερβολική έκθεσή / προβολή του, παρουσιάστηκε δυνητικώς να εκμαιεύει ένα πολιτικό γίγνεσθαι έμπλεο κόλπων εντυπωσιασμού.

Και ευτυχώς μετά ήλθαν οι ευρωεκλογές...

* “Η περίπτωση Κασσελάκη: Μια φαντασίωση μεγαλείου μοναδική μέσα στις αντιφάσεις της. Τη μια στιγμή προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι ένας από μας, το εθνικό παιδί για όλες τις δουλειές. Και την άλλη, λες και είναι δέσμιος ενός μεσσιανικού συνδρόμου, μας λέει ότι υπάρχει Αυτός και μόνο Αυτός. Είναι όλα αυτά κομμάτι ενός πολιτικού σχεδίου; Δεν το πιστεύω πια. Απλώς παρακολουθούμε αποσπάσματα από την προσπάθεια ενός ανθρώπου που ικανοποιεί μία φαντασίωση μεγαλείου.

Διάβασα σε μια από τις τελευταίες προεκλογικές δηλώσεις του Στέφανου Κασσελάκη: «Αν υπάρχει ένα άτομο το οποίο μπορεί να εμπνεύσει περισσότερο από εμένα, να ενώσει όλο τον προοδευτικό κόσμο, να διοικήσει τη χώρα καλύτερα, να εκπροσωπήσει καλύτερα τη χώρα στο εξωτερικό, βρες το μου να το στηρίξω». Μπαίνεις στον πειρασμό να σηκώσεις το χέρι, έτσι για πλάκα. Και σου βγαίνει αυθόρμητα ένα χάχανο. Όχι για το περιεχόμενο της δήλωσης, αλλά για το ύφος της. Ξεχειλίζει το βαρέλι με τον ναρκισσισμό. Και δεν ξέρεις πλέον αν οφείλεις να προσεγγίζεις τον Κασσελάκη με ψυχολογικά ή πολιτικά κριτήρια (Κώστας Γιαννακίδης).

Και για το τέλος. Ένα περιγραφικό σκίτσο του ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέκο Παπαδάτο.

Ο ιός του αντισυστημισμού…

* “Και το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει από αυτόν τον ιό, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι ανάγκη να επενδύσεις στον αντισυστημικό λαϊκισμό όσο ο ΣΥΡΙΖΑ, για να προσβληθείς από αυτόν. Αρκεί να ενδώσεις μία φορά στα θέλγητρά του. Η περίπτωση του Χάρη Δούκα θυμίζει αρκετά εκείνη του Κασσελάκη: βρέθηκε από το πουθενά σε μάχιμη θέση, όχι λόγω της εμπειρίας ή του προγράμματός του (αυτό δεν υπήρχε καν), αλλά ως εκπρόσωπος μιας ανατρεπτικής διάθεσης. Το ΠΑΣΟΚ, με λίγα λόγια, δεν έψαξε για έναν καλό υποψήφιο δήμαρχο, αλλά σκαρφίστηκε μια αντισυμβατική πρόταση (η αντισυμβατικότητα είναι συχνά η προνύμφη του αντισυστημισμού), φαινομενικά ακομμάτιστη, ελπίζοντας έτσι να ρίξει τον Μπακογιάννη. Ο Δούκας το κατάφερε. Μάλιστα ήταν τόσο «αντισυστημικός», ώστε συσπείρωσε και άλλες παρατάξεις που εχθρεύονταν τον «υπερσυστημικό» Μπακογιάννη. Και τώρα που το πείραμα ευοδώθηκε, ο Χάρης Δούκας θέλει κι άλλο: όχι απλώς να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, αλλά να αιφνιδιάσει τον πρόεδρο που τον εμπιστεύτηκε· όχι απλώς να αναλάβει το κόμμα, αλλά να το «πάρει».

Η κόντρα του Στέφανου Κασσελάκη με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι άσχετη με την κόντρα που γεννήθηκε ανάμεσα στον Χάρη Δούκα και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Επιπλέον, και οι δύο κόντρες προκύπτουν ως αναγκαιότητα. Οι ουρανοκατέβατοι σωτήρες δεν έχουν έργο να επιδείξουν για να προσελκύσουν ψηφοφόρους, επομένως ποντάρουν στην επικοινωνιακή αντίθεση συστήματος και αντισυστήματος, για να αντλήσουν από αυτήν όποιο κέρδος δεν μπορούν να αντλήσουν από την πολιτική τους διαδρομή” (δεν έχω το όνομα του συντάκτη).

Το “άγιο κλιματιστικό”…

Και μόλις 37 χρόνια πριν, ο καύσωνας του 1987 άφησε πίσω του 1300 περίπου νεκρούς.

Και σήμερα το πανταχού παρών “άγιο κλιματιστικό”, κάνει τα θαύματά του.

Και εάν ο βιβλικός θεός Μολώχ, στην ραβινική παράδοση, απεικονιζόταν μέσω ενός μπρούτζινου αγάλματος το οποίο με την χρήση φωτιάς θερμαινόταν και στο οποίο πετούσαν τα νεαρά θύματα, το σημερινό “άγιο κλιματιστικό”, πλαστικό άγαλμα, μας αφήνει άγαλμα ψυχόμενο και μας σώζει, απαιτώντας μόνο την θυσία ευρώ. Αλληλούια…

Και ο άνθρωπος πάντα ευγνώμων, από το 2019, στις 26 Ιουνίου τον τιμά, καθιερώνοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ψύξης και Κλιματισμού.

22 Ιουλίου, εορτάζουν:

Η Ισαπόστολος και Ευαγγελίστρια Αγία Μαγδαληνή

και η παρθενομάρτης Αγία Μαρκέλλα η Χιοπολίτης.

Πανηγυρίζει και η εκκλησία της ενορίας μου, η Αγία Μαγδαληνή στην Κουκουράβα Μακρινίτσας.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ,στην Πολιτισμική Πρωτεύουσα της Ευρώπης

Η Τελετή Έναρξης των 33ων Ολυμπιακών Αγώνων 2024 στο Παρίσι (26/7-11/8) ήταν μοναδική, δεν έμοιαζε με καμιά άλλη και ως εκ τούτου και δύσκολα ξεπεράσιμη. Όπως αξεπέραστο είναι ακόμη εκείνο το τέλειο 10 που πέτυχε η 14χρονη Νάντια Κομανέτσι, το κορίτσι - θρύλος της Γυμναστικής, στους Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976.

Η τελετή έναρξης για 1η φορά έγινε εκτός σταδίου, “εν κινήσει...”. στον κεντρικό τομέα του Παρισιού, με πρωταγωνιστή τον Σηκουάνα. Η Ολυμπιακή Φλόγα ανυψώθηκε με αερόστατο στον ουρανό για να φωτίζει με το ευρωπαϊκό πνεύμα την οικουμένη. Σύνθημα των Αγώνων “Ouvrons grand les Jeux-Ανοιχτοί για όλους”.

Και ο Θεός έκλαψε και τους χάρισε μια απόκοσμη ομορφιά με την βροχή που δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να πέφτει.

Και την τελετή περιέγραψε, λιτά και περιεκτικά ο απεσταλμένος των New York Times Άντριου Κεχ: “Αριστούργημα ιστορίας, έκπληξης, κιτς και αθλημάτων, τέχνης και μόδας”. Το πολιτισμικό μας στοιχείο “εν κινήσει…” (και αισθητικά).

Και ήταν μια τελετή που έδειξε πώς η τολμηρή σκέψη μπορεί να φέρει πίσω τη λάμψη σε ένα παγκόσμιο γεγονός που έχει δει την δημοτικότητά του να πέφτει.

Και δημιουργός της, ο θεατρικός σκηνοθέτης Τομά Ζολί, με οδηγό την αγαπημένη του ρήση: “Δεν τολμάμε, γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα. Αλλά γι’ αυτό είναι δύσκολα: επειδή δεν τολμάμε” (Σενέκας).

Και οι εγχώριοι αυτόβλακες, έσπευσαν να την συγκρίνουμε με την τελετή έναρξης των Αγώνων της Αθήνας (2004). Δηλαδή τα ασύγκριτα. Η Αθήνα, ως μια από τις 2 Ιστορικές πρωτεύουσες της Ευρώπης ( Ρώμη η 2η), με την “εν στάσει / δομική” και αισθητικά τελετή της, ανέδειξε τα ιστορικά στοιχεία όχι μόνο του Ολυμπισμού αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτισμού και στο πως αυτά επηρέασαν διαχρονικά το Ελληνικό γίγνεσθαι.

Και ο δημιουργός της, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας επισήμανε και το καβάφειο “Δεν είμαι Έλλην, είμαι Ελληνικός”...

Και άλλωστε να ενθυμούμαστε, ότι η Ελλάδα έπρεπε να λειτουργήσει και ως ο οιονεί θεματοφύλακας της ιδέας του Ολυμπισμού και των αγώνων, γεγονός που επισημαίνεται εκκωφαντικά στην έναρξη κάθε Ολυμπιακών Αγώνων.

Και το σύνηθες είναι, σε κάθε τελετή να βλέπεις αυτό που αντιπροσωπεύει τους οικοδεσπότες. Στην τελετή των Παρισίων είδαμε τι αυτή αντιπροσωπεύει ως πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Και έπρεπε να μας δείξει τον κόσμο μας όπως είναι. Την κυρίαρχη τάση των καιρών μας. Δηλαδή έναν κόσμο ασεβή και σουρεάλ. Έναν κόσμο στον οποίο κυριαρχεί όχι μόνον η αμφισβήτηση ή και ο χλευασμός των στερεοτύπων, αλλά και αυτής ακόμη της φυσικότητας.

Και οι Γάλλοι στάθηκαν ειλικρινείς απέναντι στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και στον εαυτό τους.

Και ναι, υπάρχουν και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που με τις αυτοβλακίες τους πυροδοτούν την δια κειμένων αντίδραση των γνωριζόντων, γεγονός που δίνει την δυνατότητα μεγαλύτερης πληροφόρησης και κατανόησης σε μας τους υπολοίπους.

Και πιο συγκεκριμένα, κάποιοι συνέδεσαν μια εικόνα από την τελετή έναρξης στο Παρίσι με μια προσπάθεια παρωδίας του Μυστικού Δείπνου εν μέσω drag queens.

Και εδώ πάγωσε η εικόνα που προκάλεσε αντιδράσεις, σε όσους ήταν έτοιμοι από καιρό να επιτεθούν στην τελετή, μιλώντας για προπαγάνδα της woke κουλτούρας.

Και έτσι απαντάται και το πως μπόρεσαν να ταυτίσουν την ανωτέρω εικόνα με τον Μυστικό Δείπνο.

* Και “ναι, κανείς δεν μίλησε για το μήνυμα του τραγουδιού «Tout Nu» που ερμήνευσε ο Philippe Katerine, για τους στίχους ενάντια στην βία. «Όταν είσαι γυμνός δεν έχεις που να κρύψεις ένα περίστροφο» λέει ο περφόμερ. «Χμ, ξέρω τι σκέφτεστε, αλλά αυτό δεν είναι καλή ιδέα». Και συνέχισε «δεν υπάρχουν φτωχοί και πλούσιοι όταν είσαι γυμνός». Απολύτως χριστιανικό στη βάση του, όχι; (…) Ποιος ακούει τις λέξεις πλέον; Η εικόνα και οι ετικέτες ορίζουν την κατανόηση και τον διάλογο. Έχουμε μάθει να κοιτάμε προγραμματισμένα και με έτοιμα φίλτρα. (...) Η δήλωση της καθολικής εκκλησίας * ήταν σχεδόν επιβεβλημένη μέσα στο κλίμα που διαμόρφωσαν αυτές οι δηλώσεις και οι κραυγές, ακόμα και αν γνώριζαν ότι δεν πρόκειται πραγματικά για παρωδία του μυστικού δείπνου Διότι έτσι έχει διαμορφωθεί η επικοινωνία, να σε σέρνουν οι φωνές στο να πάρεις θέση για να μην θεωρηθείς ασπόνδυλος ή συνυπεύθυνος ακόμα και όταν δεν σ υντρέχει λόγος” (Κατερίνα Ι. Ανέστη).

* (σσ. και μιλάμε για την Καθολική Εκκλησία της Γαλλίας, εκ των πλέον διαβόητων για ασέλγειες σε παιδιά και μετά ακολούθησαν η αντίδραση της Εκκλησία της Ελλάδος και του Πατριαρχείου)

Και όλο το άρθρο εδώ: https://www.iefimerida.gr/politismos/stereotypa-mystikos-deipnos-parisi-dionysos

Και άλλο ένα σχετικό: https://www.protagon.gr/epikairotita/olybiakoi-agwnes-2024-den-apeikonize-ton-mystiko-deipno-to-skets-me-ton-dionyso-44342981299

Και υπάρχουν και αυτοί που καλοπίστως κρίνουν, χωρίς όμως να διαθέτουν αυτό που λέμε “λοξή / στερεοσκοπική ματιά…” στα γεγονότα.

Και υπήρξε κριτική σχετικά με την επιλογή να μας δείξουν την Γαλλική Επανάσταση ως συνώνυμο του αποκεφαλισμού της Μαρίας Αντουανέτας. Δηλαδή ταυτίζοντας την Γαλλική Επανάσταση με την γκιλοτίνα και μάλιστα με μουσική υπόκρουση χέβι μέταλ. Και αυτό διότι αυτή ακριβώς ήταν η εκδοχή της Επανάστασης όπως την παρουσίασε η Παλινόρθωση μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Μας έδειξε δηλαδή η σημερινή Γαλλία την εικόνα της Επανάστασης όπως την παρουσίασαν οι εχθροί της.

Και μια “στερεοσκοπική” κριτική θα υποστήριζε ότι η ανωτέρω ταύτιση υποδηλοί, ότι όλες οι επαναστάσεις είναι συνυφασμένες με επακόλουθη βια.

Και ιστορικά επιβεβαιωμένο.

Και για τον λόγο αυτό, δεν είναι οι επαναστάσεις που καθορίζουν θετικά την ιστορική εξέλιξη, αλλά οι επαναστατικές στιγμές που προηγήθησαν έως την εκδήλωσή της και δυνητικώς επικρατούν μετά την περίοδο της βίας.

Και δυνητικώς, διότι επαναστάσεις οδήγησαν και σε αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα.

“Για τα παιδιά, γινόμαστε ασπίδα”

Επιτέλους θα ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης για την Εθνική Δράση κατά της Παιδικής Παχυσαρκίας με έχει τίτλο “Για τα παιδιά, γινόμαστε ασπίδα”. Μια δράση που θα ξεδιπλώνει μέσα από απλές, καθημερινές δραστηριότητες των παιδιών, τις επιπτώσεις που έχουν στην υγεία τους η μη ισορροπημένη διατροφή και η έλλειψη άσκησης.

Και οι πρώτοι που πρέπει να το αντιληφθούν, είναι οι εν αυτοβλακεία γονείς που μπουκώνουν τα παιδιά τους με τροφές σκουπίδια.

Και επειγόντως πρέπει να αντιληφθούν, ότι αυτοί είναι οι υπευθύνου για τα μελλούμενα δεινά τους στην υγεία.

Και το χειρότερο, βαυκαλίζονται ότι τα αγαπούν κιόλας.

Και είναι πλέον πασίγνωστο, ότι οι βάσεις για τις παθήσεις των ενηλίκων τίθενται στην παιδική ηλικία με κύριο “προάγγελο” την παιδική παχυσαρκία.

Και τα στοιχεία για την Ελλάδα, την πατρίδας της Μεσογειακής Διατροφής, τρομάρα μας, είναι αποκαρδιωτικά: Υπολογίζεται πως πάνω από έξι στους δέκα (63%) ενήλικες στην χώρα μας είναι υπέρβαροι και παχύσαρκοι. Δηλαδή χοντροί ή τόφαλοι, ενώ το ίδιο ισχύει για το 37,5% των παιδιών ηλικίας 2-14 ετών.

Και 40 περίπου χρόνια πριν, είχα επισημάνει μετ’ επιτάσεως το ανατέλλων πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας, όταν οι γυμναστικές επιδείξεις, που γίνονταν τότε στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς, είχαν εξελιχθεί σε επιδείξεις μιας επιταχυνόμενης παιδικής πάχυνσης.

Και μετά τις κατάργησαν γιατί θα μετατρέπονταν σε χορούς της κοιλίας...

Και εμένα με λέγανε εμμονικό με το βάρος...

Και για το ιστορείν: Οι γυμναστικές επιδείξεις ξεκίνησαν το 1883 και καταργήθηκαν προοδευτικά από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Και ήταν η μεγαλύτερη εκδήλωση, θρύλος, το ετήσιο υπερθέαμα του σχολείου με πρωταγωνιστές τους μαθητές.

Και ήταν τότε που το ρητό “Νους υγιής εν σώματι υγιεί”. εξέφραζε το εκπαιδευτικό σύστημα.

Και ήταν τότε που απόδειξη του υγιούς νου ήταν το “Απολυτήριον”, ενώ του υγιούς σώματος οι γυμναστικές επιδείξεις. Και μιλάμε για “Απολυτήριο μ’ αρχίδια”…

Και καταργήθηκαν επειδή “αποσυντόνιζαν το σχολείο και το μάθημα της φυσικής αγωγής”. Και εδώ γελάμε για να μην κλάψουμε. Αντιλαβού;

Και το ξεχασμένο… (1)

Συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από το 1824, οπότε και ακούστηκε για 1η φορά, η 9η συμφωνία του Μπετόβεν.

Πρωτοπαρουσιάστηκε στις 7 Μαΐου του 1824 στο “Theatre am Karntnertor”, με τον Μπετόβεν να εμφανίζεται επί σκηνής μετά 12 χρόνια.

Και παρότι η 9η έχει γνωρίσει την αποθέωση, αντιμετωπίζεται ως ένα μοναδικό αριστούργημα και για τους επαΐοντες είναι ένα από τα 7 θαύματα του ανθρώπινου νου, κάποιοι σπουδαίοι ομότεχνοί του την αντιπάθησαν. Μεταξύ των άλλων και οι Ντεμπισί, Στραβίνσκι, Καρλχάιντζ, Στοκχάουζεν,

Και η αλήθεια είναι ότι διαχρονικά τα μεγάλα έργα το αντιμετωπίζουν αυτό, όπως και ιδιότυπες διασυνδέσεις που τις προσβάλουν βάναυσα.

Και ως φιλεσίν, αρχικά θα αναφερθώ στην χρήση της στο “Κουρδιστό Πορτοκάλι” από τον συγγραφέα Άντονι Μπέρτζες και στη συνέχεια από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ στην ομώνυμη ταινία του (1971), με τις σκηνές σαδιστικής βίας υπό την υπόκρουσή της ,να έχουν γράψει Ιστορία.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε και τις προπαγανδιστικές χρήσεις του έργου, τόσο από τον Χίτλερ όσο και από τον Στάλιν

Και τελικώς η δικαίωσή της ήρθε με την συναυλία στο Τείχος του Βερολίνου τα Χριστούγεννα του 1989, οπότε και ταυτίστηκε με το όρμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης

Και το τραγικό είναι ότι η 9η Συμφωνία, είναι το απόλυτο μουσικό αριστούργημα που δεν άκουσε ποτέ ο δημιουργός του, λόγω της κώφωσής του.

Σημείωση 1: Το προόριζα για την ανάρτηση του περασμένου Μαΐου, αλλά το ξέχασα...

Τεξτ, του Protagon.gr

* “Το βαρύ έγκλημα αποφυλακίστηκε με το νόμο του ΣΥΡΙΖΑ” λέει ο Φλωρίδης. Ναι, γιατί η Αριστερά πιστεύει στις δεύτερες ευκαιρίες…

* Η πραγματική θερμοπληξία είναι από τον λογαριασμό ρεύματος...

* Και αν αποκαλυφθούν οι μάρτυρες της Novartis, θα μάθουμε και πώς έγινε το θαύμα να είναι η κατάθεση τους σε εφημερίδα, πριν καταθέσουν

* Πρώην αστροναύτη εξετάζει για αντιπρόεδρο η Κάμαλα. Ε, αν έχεις τo alien απέναντι…

* Επανεξελέγη ο Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Ποσοστό; Ε, όσο θέλει...

Σαν επιδόρπιο

Γυναικοκτονίες...

Σούρουπο στον Άι Γιάννη.

Βόλτα στην παραλία του Παπά Νερό.

Μια κοριτσοπαρέα, είναι ακόμη στην ακρογιαλιά.

Το φορητό ηχείο, στην διαπασών.

Τα χέρια τους, σε κινήσεις που επικροτούν τους στίχους του τραγουδιού.

Πρώτη φορά το άκουγα...

Τα δίνανε όλα στο: “Πάλι, πάλι, πάλι σ' εσένα θα 'ρχόμουνα, πάλι και ξανά θα σ 'ερωτευόμουνα, από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα το φοβόμουνα, αν για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα”.

Συγκράτησα μερικές καθοριστικέ λέξεις.

Το έψαξα στο You Tube.

“Πάλι Πάλι”, ο τίτλος, στίχοι Στέλιος Χρόνης. Πρώτη εκτέλεση Λευτέρης Πανταζής το 2000.

Αυτό που άκουγαν τα κορίτσια, ήταν νέα εκτέλεση, του Θοδωρή Φέρρη, 4.119.971 προβολές από 19/4/24 – 12/7/24.

Η αυτοδιάθεση στην καταστροφή.

Θεός σχωρέστες…

Seedrinker