Ο βρασμός του βατράχου... (1)

 

“Όταν γίνουμε όλοι ηλίθιοι

η δημοκρατία θα είναι τέλεια...” Τζόρτζιο Γκάμπερ

Δύο περίπου εκατομμύρια λιγότεροι ψηφοφόροι προσήλθαν στις ευρωκάλπες στην χώρα μας, σε σχέση με αυτούς που προσήλθαν στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023, τότε που η ΝΔ παραλίγο να κατακτήσει την αυτοδυναμία με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής.

Και το 41% που εξελίχθηκε σε 28% δείχνει ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ, αφού δεν αξιώθηκαν υγιή αντιπολίτευση, αποφάσισαν να αποτελέσουν οι ίδιοι την αντιπολίτευση.

Και εικάζω, ότι με αυτήν την εσωτερική αντιπολίτευση πρέπει να πορευτεί η ΝΔ προς βελτίωσή της, μιας και στις ευρωεκλογές καταγράφηκε η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευτούν την κυβερνητική φθορά.

Και αυτό που καταγράφηκε, προσοχή κυρίως στα ποσοστά και όχι σε αριθμό ψήφων, ήταν η μεγάλη άνοδο των δυνάμεων στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος και τα πρωτοφανή επίπεδα αποχής (περίπου 60%) που “δοκιμάζουν” το πολιτικό γίγνεσθαι. Και ως εκ τούτου συνιστά σπουδαία αφορμή για βαθύτατη περίσκεψη τόσο για το κοινωνικό γίγνεσθαι όσο και για το σύνολο των κομματικών επιτελείων.

Και οι οι αριθμοί το καταμαρτυρούν: Τον Μάιο του 2023 τα κόμματα δεξιά της ΝΔ (Βελόπουλος, Νίκη και Σπαρτιάτες) πήραν αθροιστικά 668.537 ψήφους. Και στην ευρωκάλπη της 9/6/24 το άθροισμα Βελόπουλου, Νίκης και του νεόκοπου κόμματος της Αφροδίτης Λατινοπούλου (Φωνή της Λογικής) ήταν 664.054. Δηλαδή 4 χιλιάδες ψήφοι λιγότερες.

Και ειδικότερα ο Θεόδωρος Π. Λιανός σε σχετικό του άρθρο επισημαίνει: “Το ΚΚΕ αύξησε το ποσοστό του από 7,7% το 2023 σε 9,5% το 2024, αλλά ταυτόχρονα οι ψηφοφόροι του μειώθηκαν από 401.000 το 2023 σε 370.000 το 2024. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ, που αύξησε το ποσοστό του από 11,8% σε 13,2% αλλά οι ψηφοφόροι μειώθηκαν από 617.000 σε 525.000. Τι έννοια έχει το ποσοστό όταν χάνεις ψηφοφόρους; Μόνο η Ελληνική Λύση αύξησε τους ψηφοφόρους της από 232.000 σε 370.000, πιθανότατα αντλώντας από τη δεξαμενή των Σπαρτιατών που το 2023 πήραν 244.000 ψήφους, και από τους δυσαρεστημένους της ΝΔ που έχουν σιχαθεί (δικαίως) να ακούν για γονέα 1 και γονέα 2”.

Και το αξιοπαρατήρητο είναι, ότι 2 αντιευρωπαϊκά φιλορωσικά / φιλοπουτινικά κόμματα, το ΚΚΕ και η Ελληνική Λύση, συγκέντρωσαν το 20% της προτιμήσεως των ψηφοφόρων. Και γύρω τους οι ψάλτες των αποκομμάτων και όσοι, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, υπονομεύουν τις ευρωπαϊκές ιδέες από τους μεγάλους πολιτικούς σχηματισμούς. Γεγονός που επιβεβαιώνει τα επισημανθέντα στην προηγούμενη ανάρτησή μου περί “γοητείας του ολοκληρωτισμού” (27/5/24).

Και όσο αφορά την αποχή, αναλυτικότερα: Στις προηγούμενες ευρωεκλογές (Μάιος του 2019) τα ποσοστά αποχής – συμμετοχής ήταν σχεδόν αντίστροφα, καθώς τότε στο σύνολο των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους η αποχή έφθασε σε σχεδόν 40%.

Και για την πληρέστερη εικόνα, σημειώνεται πως στις προ ενός έτους (2023) εθνικές εκλογές η αποχή ήταν αρχικά (Μάιος) 38,24%, ενώ στις επαναληπτικές (Ιούνιος), όταν φαινόταν δηλαδή πως όλα είχαν κριθεί, η αποχή ανήλθε στο 53,74%.

Και το ευτυχές είναι, ότι τα εκλογικά αποτελέσματα έδειξαν ότι η ΝΔ, παρά την μεγάλη της πτώση, παραμένει η κυρίαρχη πολίτικη δύναμη, γεγονός που δεν επιδεινώνει το country risk της χώρας, άρα και την δυνατότητα φθηνού δανεισμού της, προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και επιρροής της στα της Ε.Ε.

Και το δυστυχές είναι, ότι για την Νέα Δημοκρατία, ο μόνος πολιτικός αντίπαλος, προς το παρόν, είναι τα προβλήματα και το “βαθύ κράτος”… Δηλαδή πολιτεύεται χωρίς την πίεση μιας λειτουργικής αντιπολίτευσης, της και θεσμικά απαιτητής.

Και η εγχώρια Αριστερά ως συνήθως κρούει κώδωνες κινδύνου, για να αποκομίσει επιρροή ή ακριβέστερα για την επιβίωσή της, ακολουθώντας την ευρωπαϊκή της μοίρα. Κοινώς, η επιρροή της στην Ευρώπη υποχωρεί από τη μια εκλογική αναμέτρηση στην άλλη.

Και αυτήν την φορά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την άνοδο της Ακροδεξιάς, η οποία στο κάτω κάτω δεν είναι εγκάθετη, αλλά επιλογή των ψηφοφόρων. Αλλά και χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η Ακροδεξιά δεν αποτελεί ενιαίο μέτωπο. Άλλο η Λεπέν (Γαλλία), άλλο η Μελόνι (Ιταλία) και άλλο η AfD (Γερμανία).

Και το μόνο βέβαιο είναι ότι η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές της, είναι απούσα. Το παιχνίδι θα κριθεί ανάμεσα στην Κεντροδεξιά και την Ακροδεξιά (καθαρόαιμη Δεξιά).

Και πρωτίστως, μεταξύ 2 δεξιών μοντέλων Ακροδεξιάς. Δηλαδή ανάμεσα σε μια φιλοευρωπαϊκή και φιλονατοϊκή Δεξιά και σε μία εθνικιστική και ριζοσπαστική Δεξιά που έλκεται από τη Ρωσία του Πούτιν και τις ΗΠΑ του Τραμπ.

Και με παρατράγουδα, τον κίνδυνο να δούμε στο εγγύς μέλλον, το μέλλον της Ε.Ε. να κρέμεται από το τσιγκέλι της 76χρονης κρεοπώλους από την Αλεξανδρούπολη, Γαλάτως Αλεξανδράκη που εξελέγη με την Ελληνική Λύση και το Politico της έδωσε τον τίτλο “Η κρεοπώλης των Βρυξελλών”.

Αλλά και του 25χρονςου influencer Φειδία Παναγιώτου, με 2,1 εκατ. συνδρομητές στο YouTube,

που εξελέγη 3ος σε σταυρούς στην Κύπρο. “Ο YouTuber των Βρυξελλών”… (2)

Και αυτό για να αποτρέψουμε σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο Ιστορίας, να υπάρχει κεφάλαιο που θα αναφέρεται για τον πνευματικό εκφυλισμό του ανθρώπου τον 21ο αιώνα, την μαλθακότητα του νου του και την αδυναμία του για αληθινή γνώση, στην εποχή της ασυνάρτητης διαδικτυακής πληροφορίας. Εκφυλισμός που υπονόμευσε την δημοκρατία στην Ε.Ε.

Και όσον αφορά το φαινόμενο της ανόδου της ακροδεξιάς, θα πρέπει να το προσεγγίσουμε αναλυτικότερα. Και αυτό διότι υπάρχει το παράδειγμα της Μελόνι στην Ιταλία, η οποία παρότι πολιτεύτηκε με ακροδεξιά ταμπέλα, όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση ακολουθεί μία πολιτική που δεν είναι πολύ διαφορετική από τους μη ακροδεξιούς.

Και αυτό που παρατηρούμε γενικώς, από το τέλος της δεκαετίας του 60 και μέχρι τις πολιτικές αλλαγές του ΄80 με την νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Μιτεράν το 1981 παρά τις ανησυχίες / φοβίες ότι όλα θα άλλαζαν στην Ε.Ε. τίποτε επί της ουσίας δεν άλλαξε. Απλώς οι αριστερό - λαϊκιστές προσαρμόστηκαν, με χαρακτηριστική μια “φάση προσαρμογής”. Και όσοι δεν προσαρμόστηκαν ή αντιστάθηκαν σφοδρά στην προσαρμογή επέφεραν πολιτικά και οικονομικά δεινά στην χώρα τους.

Και 2 χαρακτηριστικά παραδείγματα: Ο Βίκτωρ Όρμπαν στην Ουγγαρία, μια χώρα χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο, άμα τη ανόδου του στην εξουσία,. αποθέσμισε με τέτοιο τρόπο την Δημοκρατία , που “αξιώθηκε” ενός νεολογισμού, του “ορμπανισμός” και των συνακολούθων, “εξορμπανισμός” κι “ορμπανοποίηση”. Νεολογισμός που αναφέρονται σε πολιτικές ή στη διαδικασία εφαρμογής πολιτικών με στοιχεία εθνικισμού, αυταρχισμού και λαϊκισμού.

Και στα καθ’ ημάς η περίπτωση του Νηπίου (Αλέξη Τσίπρα), του οποίου η φάση της προσαρμογής του ( 1ο 8/μηνο του 2015), στοίχησε στην χώρα πάνω από 100 δις. ευρώ, μια ανεπιτυχή προσπάθεια αποθέσμισης και καθιέρωσε διεθνώς την λέξη “kolotuba”.

Και γενικότερα πρέπει να αντιληφθούμε ότι το γεγονός ότι η Ευρώπη βίωσε δεκαετίες μετριοπαθούς πολιτικής ζωής από το 1945 και έπειτα, δεν οφείλετε τόσο στα όποια πολιτικά επιχειρήματα, όσο στην συλλογική μνήμη όσον αφορά τα δεινά που έπληξαν τα κράτη, όταν οι πολίτες τους ψήφισαν κόμματα που χαρακτηρίζονταν ως αντισυστημικά (αυτό ήθελα να επισημάνω με τον τίτλο της ανάρτησης της 27/5/24 “Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο” . Μια συλλογική μνήμη η οποία εάν δεν έχει ήδη αποβιώσει, πνέει τα λοίσθια.

Και λόγω αυτού του γεγονότος, μετ’ επιτάσεως θα πρέπει να επισημαίνουμε συνεχώς ότι οι κάθε τόσο επανεμφανιζόμενες λαϊκιστικές ιδέες, παρουσιάζουν μια επίπλαστη αξιοπιστία διότι δεν χρειάστηκε ποτέ να δοκιμαστούν στην πράξη και οι παλαιότερες όπου δοκιμάστηκαν εγκαταλείφθηκαν ή απέτυχαν οδυνηρώς.

Και το γίγνεσθαι απέδειξε, ότι λίγες εβδομάδες της αντισυστημικής Μελόνι στην διακυβέρνηση της Ιταλίας και αναγκάστηκε να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά κεκτημένα, τόσο ώστε να αποτελεί και υποστηρίκτρια των προτάσεων Μητσοτάκη στην Commission.

Και ο Γάλλος πρόεδρος, εκ των εξελίξεων παρουσιάζεται να το ασπάζεται αυτό. Και παρουσιάζεται να ριψοκινδυνεύει με το κόμμα της Λεπέν προκηρύσσοντας εκλογές για τις 30/6. Αλλά και επί της ουσίας, δεν είχε και άλλον δρόμο. (3)

Και όπως εκτιμά ο Εμανουέλ Μακρόν, καλύτερα να γίνει ότι είναι να γίνει τώρα, ενώ ο ίδιος βρίσκεται στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, με όλες τις σημαντικές εξουσίες στα χέρια του. Στο χειρότερο σενάριο η Μαρίν Λεπέν θα αναμετρηθεί επί του πεδίου και όχι φραστικά με τη σκληρή γαλλική πραγματικότητα. Φυσικά υπάρχει και το ενδεχόμενο τα ρεπουμπλικανικά χαρακτηριστικά των Γάλλων να θέσουν για μία ακόμα φορά εμπόδια στον δρόμο της Μαρίν Λεπέν προς την εξουσία, μέσα από μια νέα Βουλή που θα απαιτεί σύνθετες συμμαχίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Και δυνητικώς, εάν υπάρξει μια στροφή της Γαλλίας προς τον λεπενισμό, αυτή θα προκαλέσει 2 βασικά προβλήματα στο μέλλον της Ευρώπης. Το 1ο είναι η πορεία προς την ενοποίηση. Το 2ο είναι τα εμπόδια που θα βάλλει στην στάση της Ευρώπης απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον “πουτινικό επεκτατισμό”.

Και αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι και στις 2 των περιπτώσεων, η Αριστερά και όχι μόνο η Ακροαριστερά συμπίπτουν με την Ακροδεξιά. Οπότε να μην μας τα πρήζουν με την επέλαση της Ακροδεξιάς. Συντρόφια αντιλαβού;

Και τέλος, αυτό που είναι εξαιρετικά επείγον, είναι να αντιληφθούμε και αντιμετωπίσουμε αυτό που επισημαίνει και ο Γιώργος Πρεβελάκης: “Είμαστε στο τέλος μιας εποχής, η οποία στο ευρωπαϊκό και στο δυτικό πλαίσιο χαρακτηριζόταν από ένα αίσθημα ασφαλείας, ότι η ευημερία είναι δεδομένη και ότι σε τελευταία ανάλυση δεν έχουμε και ανάγκη πολύ από ιδεολογίες και από πολιτικά συνθήματα, αλλά ότι μπορούμε να ζούμε με μία διαχείριση των καταστάσεων. Αυτό έχει οδηγήσει σε προβλήματα, αυτό είναι το ένα θέμα, αλλά νομίζω ότι το άλλο είναι ότι υπάρχει στο κοινό ένα είδος ελλείμματος, ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από κάτι που να τον εμπνέει. Δεν μπορεί να παραμένει σε μία λογική διαχείρισης”.

Και η λογική της διαχείρισης, σε αυτό που καταλήγει τελικώς, είναι να απαιτούμε όλο και περισσότερα από τους διαχειριστές.

Και αυτό σε εποχές όπου το περιβαλλοντικό βιοσφαιρικό κόστος αυξάνεται ραγδαία έως και εκθετικά αυτό καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο.

Και ως εκ τούτου μάλλον εισερχόμαστε στην “εποχή του παγκόσμιου βρασμού”, όπως την βάφτισε πέρυσι το καλοκαίρι ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες.

Και αυτή η εποχή δεν έχει να κάνει μόνο με την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Και ο θυμός είναι που υπερθερμαίνει το διεθνές γίγνεσθαι.

Και σύμφωνα με την έκθεση Global Emotions της Gallup, ο θυμός παραμένει κυρίαρχο συναίσθημα παγκοσμίως (σε τροχιά ανόδου από το 2016, με το 23% των ερωτηθέντων να δηλώνει ότι νιώθει εκρηκτικό θυμό κάθε μέρα).

Και ως εκ τούτων πάνω στον θυμό κτίζονται σήμερα ακόμα και οι πολιτικές μας πεποιθήσεις. Ποια μεγαλύτερη απόδειξη για την επικράτησή του, από το επικείμενο comeback του Ντόναλντ-fuckin’-Τραμπ, για τον οποίο ο πρώην σύμβουλός του Στίβεν Μπάνον είπε πρόσφατα ότι βρίσκεται, για όποιον δεν το έχει ακόμα καταλάβει, σε “full war mode”.

Και ο εθνικός μας θυμός όμως συνεχίζει να κοχλάζει (3ος, με 29,7%, μετά την ανασφάλεια και την απογοήτευση, σύμφωνα και με το φετινό αποτέλεσμα της έρευνας “Τι πιστεύουν οι Έλληνες” της διαΝΕΟσις.

Και ίσως όλος αυτός ο θυμός, να είναι η κρούστα που κρύβει αυτό που δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να δούμε: την απίσχανση της ελπίδας.

Και η ενδυνάμωση της ελπίδας χρειάζεται αυτό το “κάτι” που λείπει.

Και αυτό το “κάτι”, είναι το περιεχόμενο.

Και οι ανάγκες των παλαιότερων εποχών το ήθελαν ιδεολογικό. Άλλα εκείνο το “κάτι” είχε εγγενώς το διαιρετικό στοιχείο, το οποίο και συνέβαλε στην διαίρεση της ανθρωπότητας, με οδυνηρά αποτελέσματα.

Και αυτό το ενωτικό “κάτι” που χρειάζεται να εμπνέει σήμερα τον κόσμο, δεν μπορεί να μην έχει αφετηρία και κατάληξη την αντιμετώπιση της βιοσφαιρικής κρίσης.

Και αυτό το “κάτι”, απαιτείται να δομείται από συγκεκριμένες προτάσεις και εφαρμόσιμες ρεαλιστικές ιδέες.

Και αυτές οι προτάσεις στο γίγνεσθαί δεν μπορεί να μην περιστρέφονται γύρω από την έννοια του “κοινωνικού κεφαλαίου”. Δηλαδή να εμπεδωθεί στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ότι η αξία του καθενός εξαρτάται από το τι αυτός κάνει στην καθημερινότητά του, για την προστασία της βιόσφαιρας.

Και όταν αναφερόμαστε σε βιόσφαιρα συμπεριλαμβάνουμε και τον άνθρωπο / συμπολίτη, το κοινωνικό γίγνεσθαι και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να απουσιάζουν από την δόμηση αυτού του κοινωνικού κεφαλαίου και οι έννοιες της φιλαλληλίας και της αλληλεγγύης.

Και αυτό είναι που δυνητικώς θα οδηγήσει από το γίγνεσθαι του Δήμου (Δημοκρατικό) σε αυτό των Πολιτών (Πολιτοκρατία). (4)

Σημειώσεις:

1. Εάν ένας βάτραχος τοποθετηθεί σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό, θα πεταχτεί αμέσως έξω. Ωστόσο, αν το βάλουμε σε νερό σε θερμοκρασία περιβάλλοντος και αρχίσουμε να το ζεσταίνουμε σταδιακά, ο βάτραχος θα αρχίσει να προσαρμόζει την θερμοκρασία του σώματός του στο νέο περιβάλλον αντί να πηδήξει έξω. Με συνέπεια, στο τέλος όταν ο βάτραχος καταλάβει ότι τελικώς το νερό βράζει, θα είναι πολύ αργά για να ξεφύγει.

Και η προβολή αυτού του συνδρόμου στο ανθρώπινο γίγνεσθαι, σημαίνει ότι όταν οι συνθήκες σε αυτό επιδεινώνονται σταδιακά, ο άνθρωπος επιλέγει να προσαρμοσθεί αντί να απαλλαγεί ή έστω να διαχειριστεί, με αποτέλεσμα τελικώς να μην μπορεί να ξεφύγει. Ιστορικώς επιβεβαιομένο και αφορά όλους τους θεσμικούς χώρους πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό αλλά και πολιτισμικό, τώρα και την επιβίωσή του.

2. Κύπρος: Η ψηφοφορία για τις Ευρωεκλογές του 2024, ανέδειξε έναν νεαρό influencer τον Φειδία Παναγιώτου, που δήλωσε ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από ευρωπαϊκή πολιτική, ως “3η πολιτική δύναμη” (λέμε τώρα) με ένα ποσοστό που ανέρχεται στο 19,3%, ξεπερνώντας σε ποσοστό παραδοσιακά κόμματα, όπως το ΔΗΚΟ (9,7%) και την ΕΔΕΚ (5,1%) και στερώντας από τα 2 μεγάλα κόμματα της χώρας ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ ποσοστά και θέση στην ευρωβουλή αντίστοιχα.

Και το καινοφανές είναι η χρήση της σύγχρονης βιομηχανίας διασημότητας για την επίτευξη πολιτικών στόχων. Κι εδώ έγκειται το επικίνδυνο του θέματος. Γιατί οι πρακτικές και τα διαδικτυακά εργαλεία της βιομηχανίας της διασημότητας, όταν χρησιμοποιούνται όχι μόνο από-πολιτικοποιούν την πολιτική, αλλά ενισχύουν και τον λαϊκισμό. Και αυτό διότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν, εξορισμού, μόνο με έναν τύπο πολιτικού content: τον λαϊκισμό.

3. Γαλλία: Αυτό που δεν υπολόγισε ο Μακρόν όταν προκήρυσσε εκλογές, ήταν η σύσταση του αριστερού Νέου Λαϊκού Μετώπου (Nouveau Front Populaire). Και ως εκ τούτου η πρωτοβουλία του αποδεικνύεται τελείως αυτοκαταστροφική.

Και αυτό διότι μια επικράτηση του αριστερού συνασπισμού θα αποτελούσε εφιάλτη, σχεδόν όσο και η επικράτηση της Ακροδεξιάς, για τον, (ήδη με την πλάτη στον τοίχο, Μακρόν.

Του μετώπου που συστάθηκε άρον άρον, πριν περίπου 3 εβδομάδ,ες με στόχο να αποτρέψει την νίκη του κόμματος της Μαρί Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά, του Εθνικού Συναγερμού (Rassemblement National), Του μετώπου που έρχεται σήμερα 2ο στις δημοσκοπήσεις , πίσω από το κόμμα της Λεπέν, που προηγείται.

Και μια νίκη Νέου Λαϊκού Μετώπου, το πρόγραμμα του οποίου εδράζεται σημαντικά σε θέσεις και απόψεις της λαϊκιστικής ευρωσκεπτικιστικής Ακροαριστεράς, θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει προβλήματα στον πρόεδρο Μακρόν, ανάλογα με αυτά της Λεπέν, επιδεινώνοντας σοβαρά τις σχέσεις με την Ε.Ε. και όχι μόνο.

Και αυτό γιατί προέβη σε μια σειρά από δαπανηρές υποσχέσεις: αύξηση των μισθών στον δημόσιο τομέα και τις δαπάνες για τον πολιτισμό και τον αθλητισμό, καταργήσει της (επώδυνη για τον Μακρόν και την κυβέρνησή του) αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64, αύξηση των κατώτατων συντάξεων, χρηματοδότηση 500.000 θέσεων φροντίδας παιδιών και θέσπιση επιδόματος ενέργειας.

Και ως συνεπείς αριστερό – λαϊκιστές, οι εκπρόσωποί του βεβαίως και δεν εξήγησαν πού θα βρουν τα κεφάλαια που απαιτούνται για τη χρηματοδότηση των σχεδίων τους.

Και αυτό εν αντιθέσει με το λεπενικό κόμμα, το όποιο τουλάχιστον εξήγησε εν μέρει την πηγή των κεφαλαίων για την επίτευξη των εξαγγελλόμενων, αναφέροντας ότι θα στραφεί προς τους εύπορους πολίτες της Γαλλίας.

Και οι στρατηγικοί αναλυτές της Nomura International Plc, συμπεριλαμβανομένου του Andrzej Szczepaniak. έγραψαν σχετικά σε σημείωμά τους: “Ο Εθνικός Συναγερμός έχει δείξει στις επιχειρήσεις και στους συμμετέχοντες στην αγορά ότι θα σεβαστεί τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι κατανοεί την ανάγκη να κυβερνήσει με διαλλακτικό τρόπο” και “μια αριστερή συμμαχία που ονομάζεται «Νέο Λαϊκό Μέτωπο», η οποία είναι δεύτερη στις δημοσκοπήσεις, είναι πλέον «πιο επίφοβη» από το δεξιό κόμμα”.

Και στα ανωτέρω προσθέστε και το ότι το πολιτισμικό προπύργιο της Δύσης, κινδυνεύει από την “νέα εβραιοφοβία”, όπως την αποκαλεί ο Αντρέ Τανγκιέφ. Η μόνη της διαφορά από την παλαιά είναι το πολιτικό της πρόσημο. Ο παραδοσιακός αντισημιτισμός ήταν προνόμιο της Ακροδεξιάς. Τον “νέο” τον διεκδικεί επαξίως η Ακροαριστερά.

* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Η πορεία κατά του αντισημιτισμού είναι η ένωση όσων υπερασπίζονται την αδιαπραγμάτευτη σφαγή”. Τάδε έφη Μελανσόν. Ο ίδιος συμμετείχε σε συλλαλητήριο κατά της ισλαμοφοβίας. Η Αριστερά, έχοντας χάσει την εργατική τάξη από τη Λεπέν, παλεύει να αντικαταστήσει το κοινωνικό κενό με τους μεταναστευτικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Όθεν και ο αντισημιτισμός.

Η “νέα εβραιοφοβία” είναι προϊόν της προπαγάνδας κατά της ισλαμοφοβίας. Οι διαφορές ανάμεσα στις δύο φοβίες είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού. Η ισλαμοφοβία στηρίζεται στον φόβο που προκαλεί το ριζοσπαστικό Ισλάμ, την τρομοκρατία και την εχθρότητα απέναντι στον δυτικό πολιτισμό. Η εβραιοφοβία έχει να κάνει με τα συντηρητικά ένστικτα που συνδέονται με τις πιο σκοτεινές στιγμές του πολιτισμού μας. Και έχει ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε ότι την ευθύνη αυτής της σύνδεσης την αναλαμβάνουν οι δυνάμεις που επικαλούνται την «πρόοδο»”.

* Και άλλα σχετικά από τον Μπερνάρ-Ανρί Λεβί. Από αυτά που ειπώθηκαν στην συνομιλία του με τον Μαουρίτσιο Μολινάρι, διευθυντή της La Repubblica, κατά την συνομιλία τους, που έγινε στο πλαίσιο του δημοσιογραφικού φεστιβάλ “La Repubblica delle Idee” (Η Δημοκρατία των Ιδεών), το οποίο διοργανώνει κάθε χρόνο η κεντροαριστερή ιταλική εφημερίδα. Σε αυτήν την συνομιλία, ο Γάλλος φιλόσοφος και ο Ιταλός δημοσιογράφος εστίασαν την προσοχή τους στις “δημοκρατίες υπό επίθεση”.

Και σχετικά με την άλλη μεγάλη σύρραξη που μαίνεται από τον περασμένο Οκτώβριο, ο Λεβί σημείωσε πως η Ρωσία υποστήριξε την Χαμάς μετά τις αποτρόπαιες σφαγές “επειδή ήταν με τη Χαμάς ήδη πριν από την 7η Οκτωβρίου. Οι Ισραηλινοί, οι Ευρωπαίοι, ο κόσμος, δεν ήθελαν να το δουν. Τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της 7ης Οκτωβρίου η Χαμάς έγινε δεκτή στη Μόσχα, ενώ τους προηγούμενους μήνες διεξήχθησαν συζητήσεις τακτικής προετοιμασίας με τη συμμετοχή της Χαμάς, Ρώσων και Ιρανών στον Λίβανο. Ο πόλεμος της Συρίας ήταν το πεδίο δοκιμής πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε αυτή η μεγάλη συμμαχία: Ιράν, Αδελφοί Μουσουλμάνοι, Ρώσοι, κάθε μορφή αντιδημοκρατικής ιδεολογίας” συμπλήρωσε ο Λεβί.

Συνυπολογίζοντας την έντονη παρουσία και δραστηριότητα της Ρωσίας και στην Αφρική, από τη Λιβύη ως τον Νίγηρα, πρόσθεσε ότι “πρόκειται για μια πολύ κλασική στρατηγική, ιμπεριαλιστική. Στην Ρωσία σημειώνεται μια αναβίωση του πιο βάρβαρου και απλού ιμπεριαλισμού, ο οποίος έγκειται στην κατάκτηση εδαφών, στη λεηλασία πόρων και στην καταπίεση άμαχων πληθυσμών”.

Ρωτώντας τον δε ο συνομιλητής του αν όντως κινδυνεύουν οι Δυτικές δημοκρατίες, ο Λεβί υπογράμμισε πως “το μεγάλο λάθος είναι να πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι η κανονική τάξη πραγμάτων και η τυραννία και η σκλαβιά είναι οι εξαιρέσεις, ότι η Ευρώπη είναι κάτι το φυσικό και ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταστραφεί. Ισχύει το αντίθετο. Η φυσική τάξη πραγμάτων είναι η θέληση για εξουσία, για κυριαρχία, για υποδούλωση των άλλων. Το λάθος μας ήταν να πιστέψουμε ότι η Ευρώπη είχε πλέον ολοκληρωθεί, ότι κινούνταν προς την κατεύθυνση της Ιστορίας, ότι τίποτα δεν μπορούσε πια να την σταματήσει”(Πηγή: Protagon.gr ).

Και ως φιλεσίν, εδώ είναι απαραίτητο να αναφερθώ στην τελευταία ταινία του Γιώργου “Λάνθιμου Kinds of Kindness / Ιστορίες Καλοσύνης”. Ένας Λανθιμός που με τις 2 προηγούμενες ταινίες, είναι σαν να είπε στο “χολυγουντιανό” γίγνεσθαι: “Σας έχω…”. Και με την νέα του, “επαναπατρίζεται” κινηματογραφικά…

Και δια των “Ιστοριών Καλοσύνης” του, ο Λάνθιμος έθεσε τα θεωρητικά ζητήματα που μας απασχολούν ή ακριβέστερα, θα έπρεπε να μας απασχολούν όλους, μιας και μας επηρεάζουν όλους. “Ποιος έχει τον έλεγχο;”, “θέλουμε να κρατάμε εμείς τον έλεγχο του εαυτού μας ή κάποιοι άλλοι;”, “τι σημαίνει να σε αγαπάνε;”….

4. Η φιλαλληλία και η αλληλεγγύη, από τότε που ευκρινώς ετέθησαν ήταν πολιτικές έννοιες. Και ετέθησαν ως συν αποτελούντα την έννοια της του Χριστού Αγάπης.

Και δεν αναφέρομαι σε χριστιανική αγάπη, διότι στα πλαίσια μιας θρησκευτικής κατασκευής, του Χριστιανισμού εξέπεσε σε πολιτικό της ενεργούμενο, ονοματοδοτούμενο ως φιλανθρωπία.

Και μόνο στα πλαίσια του φιλοσοφικού κλάδου, της ηθικής απέκτησε την ηθική της διάσταση, που ευρέως της αποδίδεται σήμερα, έως και αποσιωπώντας την πολιτική της.

Η φιλαλληλία και η αλληλεγγύη αποτελούν δυνητικό (αυτό που υπάρχει εν δυνάμει και όχι εν ενεργεία) καθήκον και υποχρέωση κάθε ανθρώπου, από τότε που αποφάσισε από νομάς την μόνιμη εγκατάσταση, δηλαδή να συνυπάρξει σε πόλεις. Συνυπάρξεις που γέννησαν τον πόλεμο και τον πολιτισμό και κατά την αποκαλυπτική γλώσσα την Ελληνική, ως εκ τούτου και ομόρριζες (πόλις – πόλεμος – πολιτισμός).

Και εάν ο πόλεμος είναι γέννημα του βίαιου, που κυριαρχεί στην ανθρώπινη φύση (“πόλεμος πατήρ πάντων” Ηράκλειτος), ο πολιτισμός είναι η εκδήλωση της ενυπάρχουσας στον άνθρωπό αντίρροπης / ισορροπητικής δύναμης της Αριστοτελικής “εντελέχειας” (η ροπή προς την τελειότητα). Και ως εκ τούτου ο πολιτισμός αποτελεί την ιδεολογία της πόλις, δηλαδή την ιδεολογία για λειτουργική συμβίωση.

Πολιτισμικό γέννημα και η πολιτική (πολίτευμα). Και η Δημοκρατία ως πολίτευμα ήταν το τέλος μιας διαδρομής και εναλλαγής πολιτευμάτων. Μέσα από πολλές παλινδρομήσεις στην αναζήτηση εκείνου του παράγοντα που λειτουργεί ως νομιμοποιητικό στοιχείο για την εκάστοτε εξουσία, οι Αθηναίοι κατέληξαν στην πλειοψηφούσα άποψη του δήμου που ήταν απαραίτητο να συν αποτελείτε από Πολίτες. Αλλά δυστυχώς έκτοτε, άλλαι αι βουλαί της Ιστορίας ...

Επίλογος

Καλοκαίρι και “τίποτα πιο ωραίο από μια νύχτα που ο ουρανός της είναι γεμάτος αστέρια.

Και η αίσθηση ότι έκανες το καθήκον σου” (Μαρία Ρεζάν).

Σκιτσάροντας την επικαιρότητα

Αερολιθικό πόθεν έσχες ...

Και στις 3 Ιουνίου, με την live παρουσίαση “του κάτι σαν πόθεν έσχες του” στην Θεσσαλονίκη ο Αερόλιθος (Κασελάκης), από απόψεως δημοσιότητος, μια χαρά τα πήγε. Δηλαδή έβαλε πάλι σύσσωμο το μιντιακό γίγνεσθαι να ασχολείται μαζί του. Θετικά ή αρνητικά, επιτιμητικά ή δοξαστικά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Άλλωστε αυτό είναι το παιχνίδι του Αερόλιθου, το αντιλαμβάνονται οι πάντες. Δεν τον ενδιαφέρει η γνώμη του εχέφρονος κοινού. Να διαφυλάξει την “επένδυσή” του στον ΣΥΡΙΖΑ, τον ενδιαφέρει. Δηλαδή προς το παρόν να καθιερωθεί ως ικανός παίχτης στο “πολιτικό χρηματιστήριο” της χώρας. Έτσι το βλέπει και αυτό το κάνει καλλιεργώντας συστηματικά 2 πράγματα. Την τοξικότητα και μια Τραμπικού τύπου, αντισυστημική δήθεν, προσωπολατρία.

Και με το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές της 9 Ιουνίου θα έχουμε μια 1η ένδειξη για το τι μπορεί τελικώς να επιζήσει στην κάλπη ως “σημασία”.

Και αυτό, διότι σε ένα κατά τα λοιπά σταθερό πολιτικό σκηνικό, που αποτελεί εξαίρεση για την συνθήκη την οποία βιώνουν οι περισσότερες δυτικές δημοκρατίες, εμφιλοχωρεί η καμπάνια του Αερόλιθου. Μια καμπάνια προσωπολατρίας που παίρνει τη μορφή διαδικτυακού ριάλιτι (μισό επιθεώρηση και μισό αγανακτισμένη παρλάτα). Οψόμεθα…

“Mon amie la rose”...

Στις 11/06/2024 απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, η καταπληκτική τραγουδίστρια της δεκαετίας του 1960 Φρανσουάζ Αρντί. Και μαζί της και ένα κομμάτι του παρελθόντος μου, μιας και επένδυε μουσικά τα χρόνια της εφηβείας μου. Το γράφω και μονολογώ: “Ρε, για φαντάσου, υπήρξα και εγώ έφηβος...”.

Και ήταν μια φωνή, μιας εποχής που όλα έμοιαζαν πιο όμορφα, πιο ανέμελα και πιο υποσχόμενα...

Η Γαλλίδα που ξεκίνησε ως ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της ευρωπαϊκής ποπ κουλτούρας των ΄60.

Η Γαλλίδα που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης στιχουργών, συνθέτων και των Βρετανών ροκ σταρ της εποχής, αλλά και οίκων μόδας και κορυφαίων φωτογράφων

Η ομορφιά και η ξεχωριστή αισθητική της (με καθημερινά ρούχα, όπως πλεκτά, δερμάτινα και τζιν), καθόρισαν το φαινομενικά χαλαρό γαλλικό στιλ του 20ου αιώνα.

Στην φώτο: 19 Μαΐου 1968: Εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Διαμαντιών. Ο Ισπανός σχεδιαστής μόδας Πάκο Ραμπάν (αριστερά) και ο συμπατριώτης του ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί, θαυμάζουν την Αρντί ντυμένη με το περίφημο χρυσό μίνι, που χαρακτηρίστηκε ως το ακριβότερο φόρεμα του κόσμου. Ένα μίνι από 1.000 φύλλα χρυσού, επενδυμένο με διαμάντια, το οποίο ζύγιζε 9 κιλά.

Και για το φιλεσίν ιστορείν: “

“Une balle au coeur - Mια Σφαίρα στην Καρδιά”, Γαλλία, Ελλάδα, 1966, του Ζαν- Ντανιέλ Πολ. Ένα φιλμ νουάρ που γυρίστηκε το καλοκαίρι του 1965 στην Σκύρο και αποτέλεσε την 1η και μοναδική διεθνή συμμετοχή της Τζένης Καρέζη, η οποία συμπρωταγωνιστούσε στο πλευρό του Σάμι Φρέι και της Φρανσουάζ Αρντί, με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Συμμετείχαν, επίσης, ο Σπύρος Φωκάς, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Σωτήρης Μουστάκας (ακόμα και ο Γιώργος Μαρίνος κάνει ένα πέρασμα!). Το φιλμ θεωρούνταν χαμένο για δεκαετίες, μέχρι που ανακαλύφθηκε και αποκαταστάθηκε το 2018 από τη Γαλλική Ταινιοθήκη και στις 10/9/2020 προβλήθηκεί για 1η φορά σε θερινά σινεμά στην χώρα μας.

“Ο Έρωτας του Φεγγαριού – Moonrise Kingdom”, ΗΠΑ, 2012 του Γουές Άντερσον. Του σκηνοθέτη που είναι γνωστός για το ξεχωριστό οπτικό και αφηγηματικό του στιλ. Και μόνον αυτός θα σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει ένα κομμάτι της Αρντί, έναν ύμνο στην εφηβεία, σε μια σκηνή όπου 2 έφηβοι πειραματίζονται με τα φιλιά και την ωριμότητά τους.

“Και πιο συγκεκριμένα, στην σκηνή όπου ο Σαμ (Τζάρεντ Γκίλμαν) και η Σούζι (Κιάρα Χέιγουορντ) χορεύουν στην παραλία, ακούγεται από το πικάπ τους η εύθραυστη φωνή της Αρντί στο “Le Τemps de l’ Αmour” (“Η Εποχή της Αγάπης”). Και όλα κυλάνε στον ρυθμό της λάτιν τζαζ και της ηλεκτρικής κιθάρας, που έχει μέσα και surf rock” (Πηγή: Protagon.gr).

Ακούστε και απολαύστε την Αρντί στο

“Mon amie la rose”, 1965

https://www.youtube.com/watch?v=RQnGhSEhcI4&ab_channel=stelmar42

Παιδικές τραγωδίες….

Οργανωμένο κύκλωμα που χορηγούσε ψευδείς βεβαιώσεις για γονική μέριμνα. Στο κύκλωμα συμμετείχαν δικηγόροι, μία ιδιώτης ψυχολόγος και μία ψυχολόγος της ΕΛ.ΑΣ η οποία σύμφωνα με πληροφορίες είναι αξιωματικός και τέθηκε σε διαθεσιμότητα.

Το κύκλωμα λειτουργούσε πάντα στο πλαίσιο ενός συγκρουσιακού χωρισμού ή διαζυγίου των γονέων και όταν υπήρχε αντιδικία σε ότι αφορά την επικοινωνία, την επιμέλεια και την διατροφή του παιδιού.

Και το έργο του ξεκινούσε με την προσπάθεια αποξένωσης του παιδιού κατά 99% από τον πατέρα μέσω αλλεπάλληλων εντατικών “συνεδριών”με τους ψυχολόγους του κυκλώματος. Οι συνεδρίες αυτές ξεκινούσαν πριν γίνει η καταγγελία της μητέρας περί κακοποίησης από τον πατέρα. Το σύνηθες μύθευμα, η ασέλγεια σε παιδιά ηλικίας έως 5 ετών και για τα λίγο μεγαλύτερα η ενδοοικογενειακή βία.

Και αυτές οι μανάδες που έπαιρναν έτσι την γονική μεριμνα, υποτίθεται ότι μεγάλωναν παιδιά με σωστό τρόπο. Αλληλούια…

Και το ερώτημα είναι: Δεν πρέπει αυτό να χαρακτηριστεί ως ένα είδος ενδοοικογενειακής βία. Και οι θύτες παραχρήμα να φυλακίζονται;

Rebranding ...

“Καλημέρα και καλή Κυριακή! Πριν λίγο ανέβηκε το καινούργιο μας site... Στις σελίδες του έχω ένα μήνυμα για σας. Ανοίξτε το και περιηγηθείτε” σημειώνει ο Νήπιος (Αλέξης Τσίπρας) σε ανάρτησή του στα social media (16/6).

Στο μήνυμά του, μεταξύ άλλων αναφέρει, ότι πρόκειται για μια “φωλιά νερού” στην άνυδρη εποχή μας.

“Φωλιά” ιδεών, σκέψης, διαλόγου, αλλά και πρωτοβουλίας και πράξης για τα κρίσιμα ζητήματα που συγκροτούν σήμερα τη μεγάλη εθνική και υπερεθνική αγωνία: Την Ειρήνη, τη Δικαιοσύνη, τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, την Ισότητα λαών και ανθρώπων. Δηλαδή, ανερυθριάστως, ο Νήπιος μας ανακοινώνει ότι θα ασχοληθεί με τη Δικαιοσύνη, την Ειρήνη και την Βιώσιμη Ανάπτυξη. “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου…”.

Και έτσι ο Νήπιος (Τσίπρας) έγινε και ινστιτουτιάρχης. Αλληλούια...

* Και κάτι σχετικό, ένα απόσπασμα από άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη: “Στην Ελλάδα ωστόσο το ανεβοκατέβασμα στο χρηματιστήριο των αξιών συμβαίνει με ταχύτητα που ζαλίζει. Δεν θα ξεχάσω το ρόλερ κόουστερ του Ανδρέα Παπανδρέου. Το 1981, ο μισός τουλάχιστον πληθυσμός τον είχε θεοποιήσει. Το 1989, η μεγαλύτερη εφημερίδα, κεντροαριστερών αρχών, κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο "Να Πέσει ο Φαύλος". Το 1993, οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι που τον έβριζαν και τον λοιδωρούσαν τον ξανάκαναν θριαμβευτικά πρωθυπουργό. Αυτό θυμάται ο Αλέξης Τσίπρας και επενδύει στην επιστροφή του…”.

Για τον Αερόλιθο…

Και μας εντυπωσιάζει το μέγεθος του θράσους που έχει στο κασελάκι του ο Κασσελάκης (Αερόλιθος).

Και αυτό γιατί μετά την ήττα του στις ευρωεκλογές χρειάζεται θράσος για να ισχυρίζεσαι, χωρίς αιδώ, ότι είσαι ο επόμενος πρωθυπουργός. Και ελπίζω, σε λίγες εβδομάδες, όλα αυτά να μας φαίνονται σαν γραφικά κατάλοιπα μιας εποχής την οποία η Ελλάδα έχει ξεπεράσει ανεπιστρεπτί.

Και πρωτίστως διότι απέτυχε εγχωρίως “η στρατηγική των Τραμπ αυτού του κόσμου” όπως αναφέρει ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος. Μια στρατηγική στην οποία οι τράμπιδες “επίτηδες κάνουν κραυγαλέες δηλώσεις που, υπό διαφορετικές συνθήκες, έναν κανονικό πολιτικό θα τον έκαναν “cancel”. Μια τακτική με την οποία διώχνουν εκλεπτυσμένους ή “δύσκολους” ψηφοφόρους. Και αυτό γιατί δεν τους θέλουν αυτούς, ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα τους χάσουν. Προτιμάνε μόνο followers χωρίς κόκκινες γραμμές. Μόνο αυτοί τους είναι χρήσιμοι και μόνο αυτοί θα συνεχίσουν να τους ψηφίζουν ακόμα κι αν κοροϊδεύουν άτομα με αναπηρία on camera, αν τους αναγνωρίσει ένα δικαστήριο ως βιαστές και συκοφάντες, ή αν καταδικαστούν για 34 κακουργηματικές πράξεις στο δικαστήριο. Αυτό δεν είναι “μεταπολιτική”. Είναι αντιπολιτική. Είναι η αντικατάσταση της πολιτικής διαδικασίας με την κουλτούρα των ριάλιτι. Είναι αντικατάσταση των πολιτικών κομμάτων από δομές που μοιάζουν ως προς τη φύση και τη λειτουργία τους με θρησκευτικές αιρέσεις”.

Και έτσι ο Αερόλιθος έκαψε το φύλλο της 1ης εντύπωσης.

Και όπως γνωρίζουμε κανείς δεν έχει 2η ευκαιρία να κάνει μια 1η εντύπωση.

Και ως εκ τούτου, ο Αερόλιθος μπορεί να επαναλαμβάνει τον εαυτό του αλλά όχι να αρθρώνει πολιτικό λόγο.

Και ως εκ τούτου, το “κασελάκκειο” νέο αίμα έχει ήδη μπαγιατέψει.

Και ως εκ τούτου, “η μόνη του ελπίδα επιβίωσης είναι να βρει να προτείνει κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό του. Δύσκολο διότι όταν αισθάνεσαι το ολοκληρωμένο προϊόν του εαυτού σου δεν σου μένει περιθώριο για πολιτική” (Πηγή: Protagon.gr).

Και παρόλα αυτά το υφέρπων πρόβλημα υπάρχει: “Το πολιτικό μας σύστημα βλέπει το «μαγαζί» να αδειάζει, αλλά δεν κάνει τίποτα για να γίνει συνολικά πιο ελκυστικό. Αν ήταν εμπορικό κέντρο θα είχε κλείσει. Επειδή δεν είναι και κάποιος πρέπει να μας κυβερνάει, ο κίνδυνος είναι αυτός ο κάποιος, κάποια στιγμή να εκμεταλλευθεί την απαξίωση, να σκαρφαλώσει στην κορυφή (που όλο και χαμηλώνει) και να κλείσει τα άλλα «μαγαζιά» (Πηγή: Protagon.gr ). Απέχοντες αντιλαβού;

Ο δούκας της πολιτικής...

Και ο Χάρης Δούκας, λέει να το κάνει σαν τον Αερόλιθο, αλλά στο πιο πολιτικό. Δηλαδή και αυτός ρεσάλτο στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Αν θυμάστε, πρόκειται για τον δήμαρχο της Αθήνας, τον οποίον δεν θα τον γνωρίζαμε αν δεν είχε εμφανιστεί στον β΄ γύρο των δημοτικών εκλογών ως υποψήφιος της Κεντροαριστεράς.

Και ο Δούκας ήταν ο πρώτος που κέρδισε, όπως κέρδισε, μια κεντρική πολιτική αναμέτρηση για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ μετά πολλά χρόνια. Κέρδισε μάλιστα έχοντας φανερά αφομοιώσει και τον όμορο ΣΥΡΙΖΑ, που βρέθηκε δίπλα του τη δεύτερη Κυριακή για να πανηγυρίσει την νίκη του επί του Μπαακογιάννη.

Και αυτό που δεν θέλουν να κατανοήσουν είναι ότι η επικράτησή του ήταν εντελώς συγκυριακή.

Και δεν έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από τότε που ο Ανδρουλάκης παρουσίαζε την επιτυχία του Δούκα ως δική του επιτυχία. Ως την ανάδυση ενός αναγεννημένου ΠΑΣΟΚ, που είχε κατορθώσει να φέρει στο προσκήνιο νέα πρόσωπα. Και την πάτησε,τόσο στις ευρωεκλογές, που τα συντρόφια του έδειξαν την έξοδο πιέζοντάς τον να δρομολογήσει το φθινόπωρο εκλογή αρχηγού από την βάση. Οψόμεθα...

Και για το ιστορείν: Όσοι στην Ελλάδα επιχείρησαν να γίνουν πρωθυπουργοί μέσα από τον Δήμο της Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης ή και αρχηγοί κομμάτων και είναι αρκετοί, όλοι τους αποτύχανε.

Και μια γενική παρατήρηση: Μετά και την συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ (25/6) και τα λεχθέντα σε αυτή διαπιστώνουμε ότι όλο το κομματικό σύστημα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, συγκλονίζεται από σοβαρούς κραδασμούς και εσωτερικές αμφισβητήσεις.

Και εάν η αιτία αυτών των τριβών δεν ήταν στην καλύτερη περίπτωση προσχηματικά ψευτο-ιδεολογική, το φαινόμενο θα ήταν υγιές. Η σύγκρουση, όμως, αφορά επί της ουσίας την αναμέτρηση διαφόρων υπερτροφικών εγώ, που θέλουν να γίνουν όχι μόνο χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη, αλλά και χαλιφάκια. Δηλαδή τα φερέφωνα των 2 πρώην προέδρων της ΝΔ που διετέλεσαν πρωθυπουργοί για 7,5 χρόνια (Σαμαράς και Καραμανλής ο μικρός).

Και μεταξύ αυτών και αυτοί που ζητούν να επιλέγει ο Μητσοτάκης τους υπουργούς, όπως οι προκάτοχοί του: Με βάση την κομματική επετηρίδα και τις “πινέζες” στον χάρτη της γαλάζιας γεωγραφίας.

Και είναι και αυτοί που η διεύρυνση της ΝΔ (“μετάλλαξη” κατά τον Γιώργο Βλάχο) τους πονάει πολύ, όχι μόνο γιατί πέτυχε, αλλά περισσότερο γιατί νομιμοποιήθηκε και από την περιλάλητη “κοινωνική βάση” του κόμματος.

Δύο από τις κεντρικές εξωκοινοβουλευτικές παρουσίες της 1ης θητείας (Πιερρακάκης και Χρυσοχοΐδης) εξελέγησαν πρώτοι σε σταυρούς βουλευτές στις περιφέρειές τους με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Αλλά και μια σειρά από εξωκοινοβουλευτικούς υφυπουργούς είναι πλέον βαπτισμένοι στην κάλπη (Ζαχαράκη, Μιχαηλίδου, Παπαθανάσης, Τριαντόπουλος). Η «μετάλλαξη» δεν έτυχε, με «τυχάρπαστους», όπως είπε ο Βλάχος. Πέτυχε. Δηλαδή

Και από τα ανωτέρω προκύπτει και το “μητσοτάκειο δίλλημα”. Δηλαδή πως θέλει να τον θυμάται η Ιστορία. Ως έναν ηγέτη / leader που υπέκυψε στις προσχηματικές επιταγές της δεξιάς του πτέρυγας. Δηλαδή αυτών που δεν βρήκαν στασίδι στην κυβέρνηση, ώστε να κρατήσει με κάθε κόστος ενωμένη τη ΝΔ, ή έναν κεντροδεξιό πολιτικό που δεν ήθελε μια ΝΔ περιχαρακωμένη και φοβική και επεδίωξε να κερδίσει τον τεράστιο χώρο του ταλαιπωρημένου Κέντρου;

Και αυτό σε έναν κοινωνικό γίγνεσθαι που οι διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές είναι σε αποδρομή. Και σε έναν πολιτικό γίγνεσθαι που οι εξελίξεις δείχνουν ότι η κάθετη τομή βρίσκεται μεταξύ πολιτικών προτάσεων που επιλύουν προβλήματα και πολιτικών που τα διαιωνίζουν.

Και όπως αναφέρει και η Μαρία Δεδούση: “Δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση του, ομολογώ. Αν ήμουν, όμως, πρώτον θα άκουγα τον κόσμο, αυτός ψηφίζει, και δεύτερον θα τους τράβαγα κι ένα διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας λίγο πριν τις επόμενες εκλογές, (σς. Όπως έκανε με τον γάμο των ομοφύλων στις αρχές) να με γράψει η Ιστορία με κεφαλαία γράμματα. Κι άστους μετά να βουρλίζονται. Βουρλίζονται έτσι κι αλλιώς”.

Για τις ευαίσθητες ευρωπαϊκές ψυχές…

Και την τέχνη της θυματοποίησης, οι της Χαμάς την γνωρίζουν αρίστως. Σφάζουν, βιάζουν, παίρνουν ομήρους και μετά υποχωρούν για να υιοθετήσουν τον ρόλο του θύματος. Και εκμεταλλεύονται τις “ευαίσθητες ευρωπαϊκές ψυχές” τους αυτόβλακες ιδεοληπτικούς αριστερό – πολιτικορεκτάδες, αυτούς που αναζητούν εν γένει θύματα για να τα υπερασπισθούν για να βολέψουν τις δικές τους ενοχές.

Και ως εκ τούτου οι Παλαιστίνιοι έχουν επιβληθεί ως η ευαίσθητη κοινωνική ομάδα στον δυτικό κόσμο. Με συμπαραστάτες τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που τον έχουν κατακλύσει.

Και το αποτέλεσμα: Ο υφέρπων αντισημιτισμός, μια “εγγενής ασθένεια του δυτικού κόσμου” (Τ. Θεοδωρόπουλος), κάνει την εμφάνισή του και σκοτώνει...

19 Ιουνίου: Ο Πούτιν στην Βόρεια Κορέα

Vibecession

Επινοήτρια αυτού του ιδιοφυούς νεολογισμού, είναι μια χαρισματική 26χρονη, η Κάιλα Σκάνλον συγγραφέας, δημιουργός βίντεο, podcaster, εκδότρια, εικονογράφος “και πολλά άλλα, αλλά κυρίως θεωρώ τον εαυτό μου εκπαιδευτικό και σχολιάστρια”, όπως δηλώνει η ίδια.

Vibecession: Από τις λέξεις vibe (ατμόσφαιρα, κλίμα αλλά και θετική ενέργεια) και recession (ύφεση).

Vibecession: Δηλαδή η απαισιοδοξία που προκαλείται όταν η πραγματικότητα διαφέρει από την αντίληψη της πραγματικότητας, ειδικά όσον αφορά την οικονομία. Δηλαδή μια απαισιοδοξία που δεν βασίζεται σε στοιχεία, αλλά στην αντίληψη που δημιουργεί ο κόσμος για την καθημερινότητα του. Και κάπως έτσι οι Αμερικανοί θεωρούν ότι η εθνική οικονομία δεν τα πηγαίνει καλά, ενώ συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, γεγονός που κινδυνεύει να ξαναφέρει στην προεδρία τον Τραμπ.

Vibecession (με όρους ψυχολογίας): Δηλαδή, το “επίμονο χάσμα”, ειδικά όσο αφορά την οικονομία, ανάμεσα στην αληθινή και τη συναισθηματική πραγματικότητα, ανάμεσα σε δεδομένα και αισθήσεις, σε αριθμούς και αντιλήψεις βασισμένες σε ένστικτα και παρορμήσεις. Δηλαδή, όταν επί της ουσίας το ασυνείδητο υποτάσσει το συνειδητό.

Υπόθεση Ασάντζ

Στις 25/7, ο Τζούλιαν Ασάντζ ήρθε σε συμφωνία με τις Αρχές των ΗΠΑ και παραδεχόμενος την ενοχή του, θα απελευθερωθεί, μετά πέντε χρόνια κράτησης σε φυλακή της Βρετανίας. Το γεγονός πανηγυρίστηκε από τους φίλους του και αριστερό - προοδευτικούς σε όλη την υφήλιο, καθώς η υποκλοπή περίπου 215.000 διπλωματικών εγγράφων των ΗΠΑ, εκ των οποίων άνω των 15.000 ήταν «άκρως εμπιστευτικά», θεωρήθηκε πράξη ηρωισμού. Η κορύφωση της ερευνητικής, αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας.

Και τώρα τίθεται το ερώτημα; Είναι θεμιτό τα κράτη να έχουν εμπιστευτικά έγγραφα που αφορούν την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και τη δημόσια ασφάλεια; Αν ναι, διότι κάθε λογικός άνθρωπος θα συμφωνήσει σε αυτή την αναγκαιότητα, η νομική προστασία αυτών των εγγράφων δεν θα πρέπει να είναι επιβεβλημένη;

Και νομίζω ότι με την υπόθεση Ασάντζ δίνεται η ευκαιρία να ομονοήσουμε στο αυτονόητο: Επιβάλλεται να υπάρχουν διαβαθμισμένα έγγραφα και επιβάλλεται να τιμωρούνται όσοι παραβιάζουν το απόρρητο τους. Όλα τα υπόλοιπα προδίδουν είτε αφέλεια, είτε ιδιοτέλεια, είτε ιδεοληψία. Δεν γνωρίζω ποιο είναι το χειρότερο.

Και για το τέλος. Εννοείται πως αποτελεί εντελώς διαφορετική περίπτωση η δραστηριότητα των δημοσιογράφων όταν φέρνουν στο φως παράνομες πράξεις κρατικών οργάνων, όπως συνέβη με το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ (από άρθρο του Σάκη Μουμτζή).

Πυροτεχνήματα

* “Ποιος δεν αγαπά τα πυροτεχνήματα; Ωστόσο, όταν η περίλαμπρη στιγμή γίνεται άνευ ορίων και όρων μέσο επίδειξης και μόδα, τότε σταδιακά εξαπλώνεται μια υφέρπουσα ανηθικότητα, ένα έλλειμμα ατομικής ευθύνης και κανόνων συνύπαρξης, ένας ετσιθελισμός που δεν συναντά αντιστάσεις, αλλά, αντιθέτως, χωνεύεται μέσα στη στρεβλή εθιμοτυπία του πληθωρικού κοινού βίου” (Τασούλα Καραϊσκάκη).

Σαν επιδόρπιο

Ιστορείν, το καλοκαιρινό...

Παρίσι, 5 Ιουλίου 1946

Η 19άχρονη Μισελίν Μπερναρντίνι ποζάρει φορώντας για 1η φορά την δημιουργία του Λουί Ρεάρ, το μαγιό μπικίνι.

Καλό το ιστορείν, αλλά και το επικαιρείν;;;

Bianca Richards

Seedrinker