"Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο"...

 

“Η σκέψη μου είναι πεσιμιστική,

αλλά η θέλησή μου αισιόδοξη…” Αντόνιο Γκράμσι

Ως φιλεσίν, επέλεξα να τιτλοφορήσω την ενότητα για τις Ευρωεκλογές της 9/6/2024 με τον τίτλο μιας ταινίας, την οποία αξίζει να την ξαναδούμε εν όψει των Ευρωεκλογών. Ιδιαιτέρως δε να την δουν, όσοι δεν έχουν ιδέα πώς ήταν η Ευρώπη πριν την Ενωμένη Ευρώπη και όσοι ανιστόρητοι θεωρούν την σημερινή Ευρώπη δεδομένη ή ακόμη και άχρηστη. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ (κυκλοφόρησε το 1929), που θεωρήθηκε η πιο ειλικρινής και σπαρακτική μαρτυρία για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και αυτό για να συνειδητοποιήσουν πως η σημερινή Ευρώπη δεν τους δόθηκε από “τον κανέναν”. “Χτίστηκε πολεμώντας το υπόβαθρο της βαρβαρότητας που υπάρχει σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες. Η Ευρώπη είναι ανθρώπινη κατασκευή. Έχει μέσα της και την κοινοτοπία του κακού και την κοινοτοπία της φρίκης. Κυρίως για να θυμόμαστε πόσο κοντά μας είναι όλα αυτά και να μην έχουμε την ψευδαίσθηση πως τα έχουμε αφήσει πίσω μας οριστικά και αμετάκλητα”.

Και αυτό για να αντιμετωπίσουμε την γεροντική άνοια που απειλεί σήμερα το πολιτιστικό / πολιτισμικό του δυτικού γίγνεσθαι, ο οποίος παρουσιάζει μια αδυναμία στην παραγωγή νέων ιδεών. Μια κατάσταση που επιτείνει το ιδεοληπτικό woke, το οποίο με “εχθρικό” τρόπο επιδίδεται στην αναθεώρηση των δικών του αξιών. Κοινώς, ένας πολιτισμός που παρουσιάζεται να πυροβολεί τα πόδια του.

Και ως εκ τούτων δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ακόμη και η επιστήμη, το βασικό συστατικό του δυτικού θαύματος, μπήκε στις μυλόπετρες του παραλόγου,

Και για 1η φορά, τσαρλατάνοι δημαγωγοί κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα λαϊκό αντιεπιστημονικό κίνημα, το αντιεμβολιαστικό. Και λόγω αυτοβλακείας οι οπαδοί του λειτουργούν αυτοκτονικά εκθέτοντας τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους στον κίνδυνο ασθενειών και θανάτων.

Και γενικεύοντας, να επισημάνουμε ότι τελικώς οι αυτοκαταστροφικές ιδεοληψίες είναι δυνητικώς ανίκητες.

Και μόνη μας ελπίδα, ο φόβος έναντι της επερχόμενης νέας εποχής. Μιας εποχή αστάθμητης γεμάτη προκλήσεις και κινδύνους. Και η λειτουργική συνύπαρξη, ειπωμένη ποιητικά ως αγάπη, είναι αυτή που μας ενώνει κάτω από δύσκολες συνθήκες (Μανώλης Αναγνωστάκης: “Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους”).

Και λέτε επιτέλους να “αγαπηθούμε” εδώ στην Ε.Ε., με μια αγάπη που αρχικώς θα μετουσιωθεί στην πραγμάτωση του καλέσματος του Γάλλου πρόεδρου Εμανουέλ Μακρόν “να δοθεί περισσότερη δύναμη σε έναν ευρωπαϊκό Δήμο” ο οποίος και θα προσανατολίσει τους θεσμούς της, προς τις ανάγκες επιβίωσης των Ευρωπαίων πολιτών (σε ομιλία του στις 25/4).

Και όπως επισήμανε σχετικά ο υπογράφων σαν “Καρλομάγνος” αρθρογράφος του “Economist”: “Παρότι συζητάμε για εσωτερικά πολιτικά ζητήματα, η μετανάστευση, η επιθετικότητα της Ρωσίας, η απομονωτική Αμερική, η αδηφάγος δύναμη των εταιρειών Big Tech (των γιγάντων της τεχνολογίας) και η κλιματική αλλαγή, διαμορφώνουν προϋποθέσεις για έναν ευρωπαϊκό “Δήμο”, με την αρχαιοελληνική έννοια”. Και αυτό για να αμυνθούμε μαζί.

Και άλλωστε, οι απαντήσεις σε αυτές τις κρίσεις σχεδιάζονται σε μεγάλο βαθμό στις Βρυξέλλες, οι οποίες καταρτίζουν τους περισσότερους νόμους που επηρεάζουν τους πολίτες της Ε.Ε. Το δε επιχείρημα των αισιόδοξων φεντεραλιστών, λέει ότι αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι θα συνειδητοποιούν ότι πρέπει να νοιάζονται και για τα ευρωπαϊκά κοινά .

Και το πρώτο βήμα: Να ψηφίσουμε στις Ευρωεκλογές.

Και το σπουδαιότερο, πολιτικούς σχηματισμούς που κινούνται εκτός των 2 άκρων Αριστερό και Δεξιό.

Και για να το επικαιροποιήσω και να το εξειδικεύσω, αναφέρομαι στις “αγαθές συνειδήσεις της Δύσης”, δηλαδή σε αυτές των Αριστερών, όπου οι Παλαιστίνιοι έχουν λάβει δεκαετίες τώρα το χρίσμα του θύματος.

Και θυμάστε εσείς να έχει συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει τώρα στα πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης, για την Συρία με τους εκατομμύρια μετανάστες, κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και κατά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, το αφετηριακό γεγονός της σημερινής κατάστασης στην Γάζα. Το μόνο που ψέλλιζαν, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί παρουσιάζονταν και υποστηρικτικοί στους εισβολείς, ήταν γενικότητες ότι τάσσονται στο πλευρό του ανθρώπου απ’ όπου κι αν προέρχεται, ακόμη κι αν είναι στυγνός δολοφόνος της Χαμάς. Γι' αυτούς λέμε, που ανακάλυψαν την Παλαιστίνη μετά τη 14η Οκτωβρίου, όταν άρχισε η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, και όχι στις 7, που η Χαμάς σε μια τελετουργία φρίκης, μακέλεψε φιλήσυχους πολίτες που τραγουδούσαν για την ειρήνη.

Και όταν μιλάμε για ρατσισμό κάτι τέτοιο εννοούμε. Ποιοι απ’ όλους αυτούς που ανεμίζουν τις παλαιστινιακές σημαίες θυμούνται τους ομήρους;

Και στις 16/5 μέχρι και ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς μιλώντας στη διάρκεια της συνόδου κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου στο Μπαχρέιν, κατηγόρησε την Χαμάς ότι “έδωσε προσχήματα” στο Ισραήλ για να επιτεθεί στη Λωρίδα της Γάζας.

Και εκεί στην Αμερική, αυτοί που ανεμίζουν παλαιστινιακές σημαίες λειτουργώντας εν πλήρη αυτοβλακεία ενισχύουν του Τραμπ. Και αυτό διότι γενικώς οι ιδεοληπτικές “αγαθές συνειδήσεις της Δύσης” δεν λαμβάνουν υπόψη τους τέτοιους υπολογισμούς.

Και όταν μιλάμε για Τραμπ, ερχόμαστε σε αυτό που διερωτάται ο Economist: “Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;”. Δηλαδή το γεγονός ότι συζητείται σοβαρά ο κίνδυνος οι Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίσουν μια δημοκρατική εκτροπή αν εκλεγεί τον Νοέμβριο ο Ντόναλντ Τραμπ. Και εάν οι Αμερικανοί πιστεύουν πως το σύνταγμά τους αρκεί από μόνο του για να τους προστατεύσει από έναν επίδοξο “Καίσαρα”, τότε “είναι υπερβολικά αισιόδοξοι”. Για τον λόγο αυτό το αφιέρωμα της βρετανικής επιθεώρησης ακτινογραφεί τις εξουσίες που έχει κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ και τους κινδύνους για υπέρβαση των ορίων.

Και η 1η απάντηση είναι ότι στην Συρία δεν υπήρχαν Παλαιστίνιοι, η δε 2η είναι ότι απέναντι στους Παλαιστινίους στέκει το Ισραήλ. Ένας από τους ισχυρότερους στρατούς στον κόσμο, τον οποίον οι προοδευτικές συνειδήσεις ταυτίζουν με τον δυτικό ιμπεριαλισμό και η 3η και επαχθέστερη είναι ότι θέλγονται από τα αυταρχικά καθεστώτα.

* Και σχετικά ο Τάκης Θεοδωρόπουλος επισημαίνει: “Απορίες αφελούς. Γιατί οι δυνάμεις του αραβικού κόσμου αντιδρούν τόσο χλιαρά απέναντι στις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Ράφα; Και γιατί καμία αραβική δύναμη δεν δέχεται να περιθάλψει τον παλαιστινιακό πληθυσμό που έχει εγκλωβιστεί στη Ράφα; Η Χαμάς δεν κρατάει ομήρους μόνον όσους απήγαγε από την τρομοκρατική επίθεση στο Ισραήλ, ανάμεσα στους οποίους ορισμένοι είναι νεκροί. Κρατάει ομήρους και τους Παλαιστινίους, τους οποίους χρησιμοποιεί σαν ανθρωπιστική ασπίδα κατά των Ισραηλινών. Απορίες αφελούς, συνέχεια. Απ’ ό,τι όλα δείχνουν, η Χαμάς χάνει τον πόλεμο. Είναι εγκλωβισμένη στη Ράφα όπου και προσπαθεί να προκαλέσει ένα ολοκαύτωμα για τη σωτηρία της ψυχής της. Δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν φύγει από τη μέση η Χαμάς, η Δύση θα κάνει ότι μπορεί για την ανασυγκρότηση της Παλαιστίνης. Απέναντι σε ένα καινούργιο σχέδιο Μάρσαλ δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Όπου ο αφελής συνεχίζει να απορεί. Μήπως αφήνουν το Ισραήλ του Νετανιάχου να κάνει τη βρώμικη δουλειά; Να καθαρίσει την Παλαιστίνη από τη Χαμάς και το Ισραήλ από τον εαυτό του αφού τον δαιμονοποιήσουν; Και δεν μιλάω μόνον για τη Δύση. Μιλάω και για τον αραβικό κόσμο, ο οποίος έχει ζήσει την τραυματική εμπειρία της Αραβικής Άνοιξης”.

Και λόγω του ότι ζούμε στον μήνα της Γιουροβίζιον, να επισημάνω ότι στο Televoting, στην 2η θέση κατετάγη η συμμετοχή του Ισραήλ. Μια συμμετοχή η οποία εντός της αιθούσης δέχθηκε, ανεπίτρεπτες για αυτόν τον διαγωνισμό, έντονες διαμαρτυρίες. Όσον αφορά από την δικιά μας εκπρόσωπο με την αριστερή “αγαθή συνείδηση”, την Μαρίνα Σάτι, αυτό που θα θυμόμαστε είναι η απρέπειά της στην συνέντευξη Τύπου, όταν παρίστανε την κοιμισμένη έμπλεη χασμουρητών, όταν έκανε δηλώσεις η τραγουδίστρια από το Ισραήλ. Πολύ δε την χαρακτήρισαν ως μια “αφελής και παιδιάστικη υπνηλία της «εθνικής μας εκπροσώπου», που γυρίζει ηττημένη και άμυαλη”...

Και το ευοίωνο συμπέρασμα: Η μεγάλη, σιωπηρή πλειοψηφία παρουσιάστηκε να είναι, για καθαρά πολιτισμικούς λόγους, με το Ισραήλ. Δηλαδή η Χαμάς κέρδισε στην αίθουσα, αλλά το Ισραήλ έξω από αυτήν, στον κόσμο.

Και αντιστικτικά…

Οι μέρες του Μαΐου, ήταν οι πιο πυκνές ημέρες του 1968 για την Γαλλία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε μια χρονιά κατά την οποία γεννήθηκαν πολλές εστίες έντασης στον κόσμο, από την Σαϊγκόν έως το Μεξικό και την Πράγα. Μια επιφανειακή ματιά στα γεγονότα, θα διαπίστωνε ότι στο επίκεντρο της παρισινής εξέγερσης, την οποία στήριξε ένα ετερόκλητο ιδεολογικά νεανικό κίνημα, βρισκόταν η ελευθερία της έκφρασης και πιο συγκεκριμένα η αντίθεση σε κάθε είδους απαγόρευση του γκολικού καθεστώτος.

Μια προσεκτική ανάλυση και υπό το φως των μετέπειτα εξελίξεων, με αυτήν την εξέγερση, τον αποκαλούμενο “Γαλλικό Μάη”, εγκαινιάσθηκε η αποκαθήλωση των αξιών του δυτικού πολιτισμού και της αξίας της δημοκρατίας.

Και εάν στις τότε κινητοποιήσεις σημείο αναφοράς ήταν η Κίνα του Μάο και η “Πολιτιστική Επανάσταση” του (1966-1976), στις σημερινές κινητοποιήσεις η αναφορά είναι η Παλαιστίνη της Χαμάς, με το ενδιάμεσο διάστημα να αναφέρεται ως βη περίοδος της αναρχικής ευφορίας του “απαγορεύεται το απαγορεύεται”.

Και το μέγα πρόβλημα εντοπίζεται ότι η η αυτοαποκαλούμενη προοδευτική νέα γενιά της Δύσης, εν πλήρη αυτοβλακεία στρέφεται εναντίον του δυτικού πολιτισμού, όχι μόνο γοητευμένη αλλά και υποκινούμενοι από όσους τον πολεμούν.

* Και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Όσα συμβαίνουν σήμερα στις ΗΠΑ σηματοδοτούν την αδυναμία των πανεπιστημίων της. Όχι επειδή δεν μπορούν να διατηρήσουν την τάξη – αυτό είναι δικό μας πρόβλημα. Επειδή δεν μπορούν να υπερασπιστούν το κύρος του πολιτισμού χάρη στον οποίο λειτουργούν. Όταν φοιτητές ταυτίζουν τη λειτουργία τους με εβραϊκά κεφάλαια και συνεκδοχικά με τη Γάζα, αυτό πού καταλήγει;

Τα αμερικανικά πανεπιστήμια εδώ και δεκαετίες έχουν παραδοθεί στον ολοκληρωτισμό της πολιτικής ορθότητας. Το ζητούμενο δεν είναι οι αρχές της νέας ολοκληρωτικής σκέψης. Το ζητούμενο είναι ο τρόπος της που λογοκρίνει την έρευνα και κυρίως την αμφιβολία. Και δεν αναφέρομαι στα τεχνολογικά επιτεύγματα. Αναφέρομαι στο βάθρο του δυτικού πολιτισμού που διατηρεί την εγρήγορση του νου μέσω της ηθικής αμφιβολίας. Αυτήν υπερασπίζονται οι λεγόμενες «ανθρωπιστικές σπουδές». Όταν οι «ανθρωπιστικές σπουδές» υποχωρούν, όταν η ηθική αμφιβολία καταργηθεί στο όνομα της ορθότητας, τότε δεν μένει παρά μόνον η πλήξη που προκαλεί η πολιτισμική κυριαρχία.

Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η Χαμάς ούτε η Γάζα. Τους ενδιαφέρουν μόνον η πλήξη της δικής τους παιδείας και η προοπτική μιας εναλλακτικής. Ας είναι και τερατώδης. Μην ξεχνάμε πώς αγκάλιασε ο Φουκό, πρωθιερέας του Μάη του ’68, τον Χομεϊνί. Και μην ξεχνάμε πώς αγκάλιασε ο Σαρτρ το καθεστώς του Μάο Τσετούνγκ. Σήμερα ζούμε τα άβατάρ τους”.

Και εν αυτοβλακεία…

Και φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης (Χαμάς), αποτυπώνουν άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ενθέρμως να συμμετάσχουν. “Ποιος θα τους εξηγήσει;” και “Μα να υποστηρίζεις αυτόν που θα σε έσφαζε;”, έγραφαν 2 από τις δημοφιλέστερες λεζάντες.

“Μέσα στον θολό αναβρασμό, γυναίκες και ΛΟΑΚΤΙ άτομα, υπερασπίζονται με πανό και συνθήματα “αυτό” που απεχθάνεται τις πολιτισμικές τους αξίες, καταπιέζει τις γυναίκες και απαγορεύει απόλυτα με μίσος και βία τη διαφορετικότητα. Είναι σαν να νομίζουν πως οι ίδιοι θα γλίτωναν αν τύχαινε να βρεθούν στο μακελειό, γιατί θα εξηγούσαν στους σφαγείς τις απόψεις τους περί «αντίφα»” (Πηγή: Protagon.gr.).

Και το ερώτημα...

Και γιατί ένα τμήμα της νεολαίας της Ε.Ε, των φοιτητών του Κολούμπια, και όχι μόνον, έλκεται από το εμπόριο των ολοκληρωτισμών; Είτε αυτό που αξιοποιεί ο Πούτιν, είτε αυτό που εμπορεύεται η τρομοκρατική Χαμάς.

Και για όσους συγκρίνουν τα νυν με τα τότε (του πολέμου στο Βιετνάμ), μην ξεχνάμε ότι και τότε το φιλειρηνικό κίνημα υποστήριζε τους Βιετκόνγκ και τον Χο Τσι Μινχ, ένα ολοκληρωτικό καθεστώς σοβιετικών προδιαγραφών. “Μόνον που τότε είχαν και προσωπικούς λόγους. Δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες στην «Αποκάλυψη τώρα» του Κόπολα”.

Και σήμερα, το 2024 όπου στην περιοχή διεξάγονται 2 πόλεμοι, τα κίνητρά τους είναι ψυχολογικά. Απέχθεια απέναντι στις δυτικές δημοκρατίες οι οποίες τους έχουν δώσει το δικαίωμα να τις εχθρεύονται και να τις πολεμούν.

Και επειδή, τρομάρα τους, θέλουν να παρουσιάζονται και σαν η ελίτ, αυτό που τους διακατέχει είναι ο φόβος απέναντι στην ελευθερία της σκέψης που τους αφήνει έκθετους απέναντι στις δικές τους αντιλήψεις.

Και ο ολοκληρωτισμός τούς γοητεύει γιατί σκέφτεται για λογαριασμό τους.

Και η απάντηση...

...Μια σχετική ατάκα από την ταινία του Γούντι Άλεν “Παράλογος Άνθρωπος – Irrational Man”, ΗΠΑ, 2015: “Το άγχος είναι η ζάλη της ελευθερίας”.

Και τα “αγχολυτικά” τα βρίσκεις, μόνο εάν υπάρχεις ως Πολίτης…

Και για το τέλος το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά με τίτλο : “Η Ευρώπη μας”

* “Είναι πολλά τα πράγματα που θα ήθελα να αλλάξουν στην Ευρώπη. Είναι μια γερασμένη ήπειρος, από την οποία λείπει ο δυναμισμός στην οικονομία, ενώ, αντιθέτως, έχει διογκωθεί η γραφειοκρατική υπερρύθμισή της. Η Ευρώπη διαχειρίζεται επείγοντα προβλήματα με τρομακτική καθυστέρηση και χωρίς αποφασιστικότητα. Δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική, ούτε και άμυνα. Και δεν πρόκειται να αποκτήσει στο άμεσο μέλλον. Όλα αυτά και πολλά άλλα λείπουν από την Ευρώπη σήμερα. Την ίδια στιγμή, όμως, χαίρομαι πολύ που υπάρχει. Και για το παγκόσμιο σύστημα. Και για εμάς εδώ στην Ελλάδα.

Ο,τι και να πει κανείς για την Ευρώπη, διαθέτει ένα κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας που δεν συγκρίνεται με το αμερικανικό ή όποιο άλλο (πλην του καναδικού) στο παγκόσμιο σκηνικό. Ακούγεται αυτονόητο, αλλά δεν είναι: Είμαστε μια ήπειρος χωρίς όπλα, χωρίς φονταμενταλισμούς γύρω από τη θρησκεία ή τις αμβλώσεις, χωρίς ακραία φαινόμενα παχυσαρκίας, πείνας, λειτουργικού αναλφαβητισμού. Η Ευρώπη έχει πολλές αντιθέσεις και αντιφάσεις, ενίοτε και σκληρές εσωτερικές συγκρούσεις. Θεωρώ, όμως, ότι διαθέτει και μια σοφία. Σκεφθείτε, για παράδειγμα, πώς χειρίσθηκε την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία κατά το πρώτο εξάμηνο των ακροβασιών του. Θα μπορούσαμε εύκολα να είχαμε οδηγηθεί σε ατύχημα. Τελικά λειτούργησε, όμως, το μεγάλο ευρωπαϊκό χωνευτήρι των κρίσεων και μείναμε στις ράγες.

Δεν ξέρω αν η Ευρώπη που ξέρουμε σήμερα μπορεί να επιβιώσει. Τα οικονομικά μεγέθη της δεν θα επιτρέψουν για πολύ τα ιδιαιτέρως υψηλά επίπεδα κοινωνικών παροχών. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας θα απαιτήσει μεταρρυθμίσεις, οι οποίες δεν θα περάσουν εύκολα σε χώρες σαν τη Γαλλία. Τα σχέδια του Μακρόν για μια πιο στιβαρή Ευρώπη σε θέματα ασφάλειας και διπλωματίας δεν περπατούν. Το μεταναστευτικό σε συνδυασμό με το στοίχημα της αφομοίωσης είναι προκλήσεις, χωρίς εύκολες λύσεις.

Παρ’ όλα αυτά, βλέπουμε ότι η Ευρώπη αντέχει. Εντάξει, μπορεί να μην την παίρνουν τόσο στα σοβαρά στο τραπέζι όπου γίνεται η παγκόσμια διαπραγμάτευση για τα μεγάλα θέματα της εποχής μας. Σίγουρα δεν την αντιμετωπίζει κανείς ως υπερδύναμη με σκληρή ισχύ. Ενδεχομένως να είναι και λίγο περιθωριακή πια στο διεθνές στερέωμα, να μην έχει τόση σημασία για τις εξελίξεις. Θα αλλάξει αυτό, «θα ξυπνήσει η Ευρώπη;» ρωτούν πολλοί. Ο συνδυασμός του κορωνοϊού, του Τραμπ και του ανταγωνισμού από την Ανατολή λειτουργούν συνδυαστικά όχι πια σαν καμπανάκι, αλλά σαν γιγαντιαία καμπάνα. Μην περιμένετε, όμως, εντυπωσιακές εξελίξεις. Όπως πάντα, η Ευρώπη κάνει δειλά βήματα, χωρίς ρίσκα, χωρίς δυναμικές ηγεσίες.

Μολαταύτα, νιώθω πολύ τυχερός που υπάρχει ως ήπειρος πολιτισμού, ήπιου τρόπου ζωής, κοινωνικής συνοχής. Όταν γύρω μας όλα μοιάζουν με κακό γουέστερν, δεν είναι κακό να έχεις μια ήπειρο σαν τη δική μας. Η Ευρώπη είναι σαν τη Δημοκρατία, ατελής, αντιφατική, δυσλειτουργική. Αλλά, όπως και στην περίπτωση της Δημοκρατίας, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάτι καλύτερο με το οποίο να μπορεί να συγκριθεί”.

Επίλογος

Όταν “κουρελιάζεις” τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού,

αποκαλύπτεις τις προθέσεις σου...

Με σκίτσα

Τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας

Με “κουρελόπανα” καλύφθηκαν τα ψηφιδωτά της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη προκειμένου αυτή, με απόφαση του Ερντοράν να επαναλειτουργήσει ως τέμενος (6/5).

Και αυτά τα ψηφιδωτά είναι ένα από τα πλουσιότερα μνημεία της παλαιολόγειας εποχής, της 1ης βυζαντινής Αναγέννησης. Τα οφείλουμε στον λόγιο Θεόδωρο Μετοχίτη, μεγάλο λογοθέτη – πρωθυπουργό του Ανδρόνικου Β΄ (1259-1332, της Δυναστείας των Παλαιολόγων) ο οποίος οργάνωσε και χρηματοδότησε την ιστόρηση του ναού.

Και ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄(1481-1512), ήταν που μετέτρεψε την Μονή της Χώρας σε τέμενος, το Καχριέ τζαμί, το οποίο και λειτούργησε έως το 1945, οπότε και μετετράπη σε μουσείο.

Και για το Ιστορείν: Η Μονή της Χώρας τοποθετείται είτε επί Ιουστινιανού (527-565), είτε επί Ηρακλείου (610-641) και παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει βεβαιότητα εάν είναι αφιερωμένη στον Χριστό ή την Παναγία, ή και στους 2 , το όνομά της οφείλεται στον προσδιορισμό των ψηφιδωτών του Χριστού ως “Χώρας των Ζώντων” και της Παναγίας ως “Χώρας του Αχωρήτου”.

Τελικώς, δεν έχουν τον θεό τους…

* “Τις άγιες ημέρες του Πάσχα συνετελέσθη ένα (διπλό) θαύμα. Την ώρα που τα πλήθη έσπαγαν κανάτια στους δρόμους -ή και στα κεφάλια κάποιων ανθρώπων- ο Στέφανος Κασσελάκης και ο Τάιλερ Μακμπέθ απολάμβαναν ιδιαιτέρως θερμής υποδοχής (με ασπασμούς και καλωσορίσματα) από τον σκληροπυρηνικό Μητροπολίτη Κερκύρας, Νεκτάριο, ο οποίος ελάχιστα λεπτά νωρίτερα είχε κατακεραυνώσει από άμβωνος το νομοσχέδιο για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και όσους το ψήφισαν. Είναι ο ίδιος Μητροπολίτης για τον οποίον ο Κυριάκος Βελόπουλος είχε δηλώσει λίγες ημέρες νωρίτερα ότι «Αυτός είναι άξιος Μητροπολίτης και όχι πολιτικάντης ρασοφόρος!», επειδή ο Νεκτάριος είχε πει ότι δεν ήθελε στην εκκλησία του όσους ψήφισαν το νομοσχέδιο. Οι κύριοι Κασσελάκης και Μακμπέθ, βέβαια, δεν ψήφισαν το νομοσχέδιο, καθώς κανείς από τους δύο τους δεν είναι βουλευτής. Αλλά και πάλι, όλην αυτήν τη σουρεαλιστική σκηνή, μόνο σε θαύμα μπορεί να την αποδώσει κανείς” (Πηγή: Protagon.gr ).

Χρόνια μας Πολλά…

Στις 11/5 η εκκλησία μας, μεταξύ άλλων εορτάζει και τον Άγιο Αρμόδιο.

Και σε αυτήν την χώρα εορτάζουν όλοι. Και μην μου πείτε ότι σε αυτήν την χώρα, υπάρχει άτομο που να δηλώνει αν- Αρμόδιο επί παντός επιστητού…

Εάν…

Εάν, ο Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός συναντηθούν στον τελικό του Final Four στο Βερολίνο

Εάν, ο Ολυμπιακός κατακτήσει το Conference League στο “OPAP Arena” (και οι κακεντρεχείς είπαν, σιγά του 3όυ στην ιεραρχία των κυπέλλων, αλλά η Ελλάδα σε συλλογικό επίπεδο έχει να δει τελικό από το 1971 και το Γουέμπλεϊ).

Εάν, στους Ολυμπιακούς του Παρισιού, ο προς το παρόν τραυματίας Γιάννης Αντετοκούνμπο με κάρφωμα πάνω από τον Λε Μπρόν Τζέιμς και μας οδηγήσει στο χρυσό, τότε θα μιλάμε για ένα νέο 2004 μετά 20 χρόνια.

Και να μην ξεχνάμε: Η ελπίδα είναι σαν το αγριόχορτο. Φυτρώνει παντού…

Επικαιροποίηση 26ης Μαΐου: Τελικώς ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός μπορεί να μην συναντήθηκαν στον τελικό, αλλά ο Παναθηναϊκός σε μια μνημειώδη βραδιά για το ευρωπαϊκό μπάσκετ, με προπονητή τον Εργίν Αταμάν σάρωσε στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης με 95-80 και κατέκτησε το 7ο τρόπαιο της ιστορίας του συλλόγου.

Αλλά και ο Ολυμπιακός λύγισε τη Φενερμπαχτσέ με 87-84 στον μικρό τελικό της EuroLeague και κατέλαβε την 3η θέση της διοργάνωσης.

Και με αυτά τα αποτελέσματα, θα έλεγα ότι είμαστε ακόμη μέσα στο παιχνίδι του “εάν”...

12 Μαΐου 2024: Ημέρα της Μητέρας…

Καλούμαστε να εορτάσουμε την ημέρα της μητέρας σε μια εποχή που η Δύση, όχι μόνο ακυρώνει το εκ της φύσεως παραδοθέν, δηλαδή ότι η μητρότητα είναι το αφετηριακό σημείο για την συνέχεια του ανθρώπινου είδους, αλλά και με ιδεοληπτικό τρόπο την προωθεί ως μια από τις πολλές επιλογές της γυναίκας, ένας ακόμη ρόλος δηλαδή.

Καλούμαστε να εορτάσουμε δηλαδή, μια έννοια σε αποδρομή η οποία δυνητικώς και θα αντικατασταθεί με το “non-binary ή genderqueer τίκτη”.

Γονείς ;;;;;;;;;;…

Γονείς που, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχουν πολλές φορές απολέσει και την παραμικρή ρανίδα γονεϊκού κύρους.

Γονείς που ευρισκόμενοι σε αυτήν την κατάσταση, επιδιώκουν να φέρουν στην κατάσταση τους και τους εκπαιδευτικούς, απαξιώνοντάς τους με κάθε ευκαιρία.

Γονείς-control freaks σε όλα τα άλλα, εκτός από το να θέτουν όρια στα παιδιά τους. Και αυτό γιατί το να θέσουν όρια, απαιτεί να ασχοληθούν και να εμπλακούν, κοινώς να πράξουν κάτι που απαιτεί χρόνο και υπομονή. Δηλαδή πλευρές της γονεϊκότητας που δεν τους αρέσει να αντιμετωπίζουν.

Γονείς, που χρησιμοποιούν συχνά τη δουλειά τους ως άλλοθι για την παντελή απουσία τους. Μεταξύ αυτών και αυτοί που “παρκάρουν” το παιδί σε ένα καλό ιδιωτικό για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

Ο τζάμπα μάγκας...

Στην 3η 5ετία, ο δήμαρχος Βόλου εξαναγκάστηκε μετά από διαμαρτυρίες δημοτών να διαπιστώσει ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων “δημοτικός υπάλληλος” και “αργόσχολος” είναι έννοιες ταυτόσημες, με αποτέλεσμα και την σπατάλη πόρων.

Και ειδικότερα δημότες παραπονέθηκαν για την εξυπηρέτηση στην Πολεοδομία Βόλου.

Και ο τζάμπα μάγκας, επισκέφτηκε την συγκεκριμένη υπηρεσία για να διαπιστώσει ότι το 70% των υπαλλήλων απουσίαζε. Αλληλούια...

Γιουροβίζιον 2024

Και η ελπίδα αναπτερώθηκε. Στην 4η θέση το γαλλικό τραγούδι. Ένα τραγούδι σε στιλ που λέμε “το έχουμε ξανακούσει…”. Και οι ειδήμονες αναφέρουν ότι δυνητικώς αυτός είναι και ο λόγος που το έκανε τόσο ξεχωριστό για πολλούς.

Και αυτό διότι είναι φτιαγμένο με υλικά που η μουσική βιομηχανία τείνει να υποτιμάει όλο και περισσότερο σήμερα.

Και αυτό διότι απλά ήταν ένα τραγούδι και όχι ένα ακόμη μανιφέστο, μία ακόμη καλλιτεχνική εξτραβαγκάντσα με κρυφά και φανερά μηνύματα, που στο τέλος της ημέρας δεν έχει καμία σχέση με την μουσική.

Και μάλλον έρχονται στιγμές που ο άνθρωπος νοσταλγεί κάτι που νιώθει ότι χάνει.

Και σε έναν τόσο μπερδεμένο κόσμο, η καθησυχαστική, γεμάτη ομορφιά και απλότητα μελωδία του “Mon amour”, μήπως είναι αυτό που σήμερα έχουμε περισσότερο ανάγκη;

Και η απήχηση αυτής της “παλιομοδίτικης” μελωδίας του Σλιμάν, αποκαλύπτει πολλά για την εποχή μας και την μουσική βιομηχανία, τα οποία εκκωφαντικώς παρουσιάζονται στην Γιουροβίζιον.

Και η ελπίδα αναπτερώθηκε, διότι με τα δεδομένα της εποχής μιλάμε για μια συμμετοχή με προδιαγεγραμμένη αποτυχία.

Και ο Σλιμάν είχε τραγούδι, είχε φωνή, αλλά δεν είχε “αισθητική πρόταση”, δεν είχε πολιτική ατζέντα, δεν γνωρίζαμε αν είναι γκέι, στρέιτ ή τρανς, δεν έβγαζε καπνούς από το στόμα, δεν είχε ντυθεί ζόμπι, κλόουν ή γραφικός χωριάτης από την Αλσατία. Ούτε καν μας έβγαλε τη γλώσσα μέσα από την κάμερα.

Και ίσως το μοναδικό του σημερινό εφόδιο η ταυτότητα του “μετανάστη”. Αλγερινής καταγωγής, παιδί των γαλλικών προαστίων. Δηλαδή ένα “πιασάρικο” υποβόσκον δράμα πίσω από την προσωπική ιστορία, που προς τιμήν του δεν φρόντισε να εκμεταλλευτεί δεόντως.

Και υπό αυτές τις συνθήκες η 4η θέση θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία.

Και η ελπίδα αναπτερώθηκε. Με την λήξη του διαγωνισμού, η διεθνής περιέργεια για το “μπανάλ” τραγούδι του Σλιμάν αυξήθηκε κατακόρυφα. Την Κυριακή και την Δευτέρα (12-13/5) το “Mon amour” έσπασε διαδοχικά ρεκόρ: Έγινε το γαλλικό τραγούδι με τις περισσότερες ημερήσιες ακροάσεις στην ιστορία του Spotify, περισσότερες από 2 εκατομμύρια σε ένα εικοσιτετράωρο. Το μεσημέρι δε της 18/5, μετρούσε συνολικά 33.667.383 ακροάσεις, όταν το νικητήριο άσμα της Γιουροβίζιον (το “The Code” του Nemo) καταγραφόταν στα 21.860.701, σχεδόν 12 εκατομμύρια πιο κάτω. (τα στοιχεία αντλήθηκαν από άρθρο του Δημήτρη Ρηγόπουλου).

Και για να επιστρέψουμε στο “γιουροβιζιονικό κλίμα”. Στην 1η θέση και στην 6η θέση της κατάταξης βρέθηκαν άτομα που ανέφεραν ότι είναι non binary (το gay πια, όπως βλέπετε θεωρείται παλιό). Ο προαναφερθείς εκπρόσωπος της Ελβετίας Nemo και η εκπρόσωπος της Ιρλανδίας Bambie Ray Robinson, γνωστή με το καλλιτεχνικό “Bambie Thug” τραγουδίστρια και τραγουδοποιός με το τραγούδι “Doomsday Blue”.

Και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Και οι δύο τους δεν είναι non binary, διότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση για κανέναν από τους 2, να είναι κάτι βιολογικά αμφιλεγόμενο ή βιολογικά ουδέτερο. Και από ότι πληροφορούμαστε δεν ετέθη ποτέ θέμα αμφιβολίας για την ανατομία τους, δηλαδή για το βιολογικό τους φύλο (ανατομία αρσενικού ο Nemo, ανατομία θηλυκού η Bambie Thug) Απλώς κατά δήλωσήν τους νοιώθουν non binary.

Και ας χρησιμοποιήσουν όσα ουδέτερα άρθρα, αντωνυμίες και επίθετα θέλουν.
Και ο Νεμο στα 50 θα χρειαστεί εξέταση προστάτη.

Και η Bambie κάθε τόσο πρέπει να κάνει ένα Pap test και μια μαστογραφία (στην επόμενη ανάρτηση θα παραθέσω ένα σχετικά κατατοπιστικότατο άρθρο).

Και λίγο από Αερόλιθο (Κασελάκη)…

* “Το γιατί επιμένει να το λέει “αριστερό” αυτό το κόμμα, διαστρεβλώνοντας πλήρως έννοιες, ιδεολογίες και την ίδια τη λογική, είναι απλό: Έμπορος είναι. Τον ΣΥΡΙΖΑ βρήκε στις εκπτώσεις, αυτόν πήρε. Τι θα πουλήσει υπό τη συγκεκριμένη επωνυμία, είναι άλλο ζήτημα. Αν αγοράσει κάποιος το εμπορικό σήμα της Tesla αύριο, μπορεί να το βάλει και πάνω σε αραμπά. Κάποιοι θα τον αγοράσουν” (Πηγή: Protagon.gr).

Και μπαίνω στον πειρασμό να του αλλάξω την μετωνυμία, από Αερόλιθος σε Τραμπίσκο, με τα ψέματα που ανερυθριάστως αναφέρει στο αγαπημένο του “tik tok”. Συγνώμη, δεν έπρεπε να αναφερθώ σε “ψέματα”, αλλά σε “μετά-αλήθειες”, μιας και ανέφερα “Τραμπ-ίσκο.

Και για την επικοινωνιακή του πολιτική, θα γράψω μετά τις ευρωεκλογές.

“Ο Θεός υπάρχει….”

Η γαλλική σατιρική εβδομαδιαία εφημερίδα Charlie Hebdo, γνωστή για τα αιχμηρά, τα προσβλητικά και για τα ασεβή κατά τους ισλαμοφασίστες σκίτσα της, ξαναχτύπησε, αυτή την φορά για το δυστύχημα με ελικόπτερο στο οποίο έχασε τη ζωή του ο πρόεδρος του Ιράν, Εμπραχίμ Ραϊσί (22/5).

Το εξώφυλλο είναι μια γελοιογραφία που δείχνει το χέρι του Θεού να έχει τρυπήσει με το δάχτυλο το πιλοτήριο και το σώμα του Ραϊσί να προεξέχει από το κατεστραμμένο ελικόπτερο: “Ο Θεός υπάρχει. Μας απαλλάσσει από τους μουλάδες”, γράφει.

Και για το ιστορείν: Το ημερολόγιο έγραφε 7 Ιανουαρίου 2015, όταν στο Παρίσι σημειώθηκε τρομοκρατική επίθεση με ισλαμοφασίστες δολοφόνους να εκτελούν εν ψυχρώ δημοσιογράφους και σκιτσογράφους της σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo, αλλά και έναν αστυνομικό. Συνολικά 12 νεκροί και 7 τραυματίες.

Και ήταν τότε που η Γαλλία είχε μπει και επισήμως στο στόχαστρο μουσουλμάνων τρομοκρατών και το μακελειό στο Charlie Hebdo ήταν η αρχή αιματηρών επιθέσεων, οι οποίες κορυφώθηκαν με την εκατόμβη νεκρών στο Μπατακλάν.

Άγκυρα 13 Μαΐου: Συνάντηση Ερντοράν Μητσοτάκη

Το καλύτερο που διάβασα για την συνάντηση: “Σαν να βαδίζουν οι διμερείς σχέσεις πάνω σε έναν κυλιόμενο διάδρομο. Δεν διεκδικούν κανένα μέλλον. Κερδίζουν όμως διαρκώς «μέτρα» στο παρόν, με ένα ρυθμό που τείνει να γίνει η νέα κανονικότητα. Εύθραυστη, αλλά διαρκής κανονικότητα” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Και αντέδρασαν σε αυτήν την συνάντηση, όχι μόνο οι ακροδεξιοί πολιτικοί σχηματισμοί του παραλυτικού μαξιμαλισμού, οι αυτοαποκαλούμενοι γνήσιοι πατριώτες δια ίδιον πολιτικό όφελος, αλλά και οι αριστεροί, αυτοί που παλαιότερα πριμοδοτούσαν τον διάλογο με την Τουρκία.

Και να μην ξεχνάμε ότι ένα μήνα πριν έκλεισαν τα 20 χρόνια από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν (24/4/2004).

Και ας σκεφτούμε ότι σήμερα αυτό που καλούμαστε να διαχειριστούμε με το Κυπριακό, είναι ένα αδιέξοδο.

Και ας ξανασκεφτούμε αυτό που είχα επισημάνει με αφορμή την επίσκεψη του Ερντοράν στην Αθήνα (7/12/2023). Δηλαδή ότι ο επισπεύδων για την επίλυση των “ελληνοτουρκικών” είναι σήμερα ο Ερντοράν.

Και αυτό, διότι ένα Νόμπελ Ειρήνης θα ήταν η καλύτερη επισφράγιση της υστεροφημίας του. Για έναν άνθρωπο που ολοφάνερα θέλει “να μιλάει με την Ιστορία”. Αντιλαβού;

Για την Αριστερά, δεν είναι όλοι οι νεκροί ίδιοι …

Οι ευαίσθητοι, αυτοί που οργίζονται και καταγγέλλουν συγκάλυψη για τα Τέμπη, αυτοί που θεωρούν τους νεκρούς “θύματα παιδοκτονίας”, δεν σήκωσαν ούτε το φρύδι τους μετά την απόφαση για το Μάτι. Αντιθέτως πανηγυρίζουν για την αθώωση της Ρένας Δούρου, λες και οι νεκροί του ολοκαυτώματος είναι “μάρτυρες της Αριστεράς” (ρε, λες και ζούμε στην Γάζα).

Και όλα αυτά χάρη στο “αστικό κράτημα” της ΝΔ, η οποία δεν ανέδειξε ποτέ ότι το κράτος επί Παραφύση (Συριζανελ), είναι που έστειλε τον κόσμο μέσα στο Μάτι, εκεί όπου κάηκαν ζωντανοί στα αυτοκίνητά τους.

Και φυσικά δεν περίμενα να δω κάποιο hashtag που να αναρτά φωτογραφίες των νεκρών. Αλλά περίμενα ένα hashtag, από εκείνα που εκπέμπουν την λαϊκή οργή , να καταγγέλλει την κυβέρνηση και την Δικαιοσύνη για τις ποινές που επέβαλλε το δικαστήριο κατά την ετυμηγορία του για το Μάτι ή έστω να υπονοεί κάτι περί συγκάλυψης ή ευνοϊκής μεταχείρισης των κατηγορουμένων.

Και για το δια ταύτα: Στις 29/4 το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών επέβαλε ποινές σε 6 από τα 21 άτομα που κάθισαν στο εδώλιο για τη φονική πυρκαγιά που άφησε πίσω της 104 νεκρούς και πολλούς εγκαυματίες οι οποίοι θα υποφέρουν εφ’ όρου ζωής.

Και πιο συγκεκριμένα. Επέβαλε ποινή φυλάκισης 5 ετών σε 5 πρώην υψηλόβαθμα στελέχη της Πυροσβεστικής τις οποίες και μετέτρεψε σε χρηματικές, με ποσά που κυμαίνονται γύρω στις 38.000 ευρώ για τον καθένα. Επίσης καταδίκασε τον Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο σε ποινή φυλάκισης 3 ετών για εμπρησμό, καθώς ήταν εκείνος που έβαλε τη φωτιά στο Νταού Πεντέλης, η οποία στην συνέχεια επεκτάθηκε και έφθασε μέχρι το Μάτι.

Την τιμή της δικαιοσύνης ήρθε να σώσει η άμεση παρέμβαση του Αρείου Πάγου, προκειμένου να μην παραγραφούν τα αδικήματα, αλλά και η δυνατότητα να ερευνηθεί αυτεπαγγέλτως εάν συντρέχουν λόγοι άσκησης έφεσης κατά το σκέλος εκείνο που αφορά τις αθωώσεις των εμπλεκομένων στην τραγωδία. Αποτέλεσμα αυτών, η Εισαγγελία Εφετών της Αθήνας δρομολόγησε επανεξέταση της υπόθεσης για το ολοκαύτωμα στο Μάτι. Με 2 λέξεις: Νέα δίκη. Οψόμεθα...

Σαν επιδόρπιο

Ξεκίνησα

και τελειώνω ως φιλεσίν...

14-25 Μαΐου: Φεστιβάλ Καννών . Στο κόκκινο χαλί…

Taylor Marie Hill: Ένας πρώην άγγελος της Victoria's Secret. Αλληλούια…

Και ο δικός μας άγγελος στις Κάννες…

Δούκισσα Νομικού

Seedrinker