Μια Κυριακή...

 

Η συγνώμη δεν είναι αποδεκτή,

σε περιπτώσεις που το λάθος είναι ανεπανόρθωτο.

Μια Κυριακή, την Κυριακή 2 Μαρτίου, η 28χρονη Κυριακή μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τον πρώην, κακοποιητικό σύντροφό της, έξω από το τοπικό αστυνομικό τμήμα, όπου η νεαρή γυναίκα είχε προσφύγει για βοήθεια. Και ήταν το 5ο θύμα γυναικοκτονίας για το 2024.

Τα ερωτήματα για την εγκληματική παραβίαση, όπως αποδείχθηκε, των κανονισμών, αυτών που άφησαν το θύμα χωρίς προστασία, ενισχύονται καθώς ο δράστης φέρεται να είχε πλούσιο φάκελο και να έχει καταγγελθεί και στο παρελθόν χωρίς ωστόσο να ληφθούν μέτρα για να τερματιστεί η δράση του.

Μια Κυριακή, κατά την οποίαν ο λεβιάθαν του Δημοσίου για άλλη μια φορά έκανε την εμφάνισή του. Μια κατάσταση όπου ο χρόνος (εξέλιξη) και η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία παρουσιάζονται χρεοκοπημένες.

Μια Κυριακή, που έγινε απολύτως εμφανές το πόσο αδύναμος είσαι αν στοχοποιηθείς από ένα διαταραγμένο άτομο. Η Αστυνομία δεν μπορεί να είναι μόνιμος παραστάτης σου και εάν ο άλλος είναι αποφασισμένος, η προσφυγή στη Δικαιοσύνη δεν σου προσφέρει τίποτα. Το πολύ να του τραβήξουν το αφτί, αλλά δεν θα του πάρουν το μαχαίρι από το χέρι.

Μια Κυριακή, που μας δίνει την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι “Το δελτίο βιαιοπραγίας έχει ενταχθεί στην καθημερινή μας ρουτίνα. Μαχαιρωμένη η γυναίκα στους Αγίους Αναργύρους. Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο τρεις γυναίκες νεκρές από τροχαία. Και πόσοι άλλοι που σημαδεύτηκαν εφ’ όρου ζωής από κάποια αναπηρία. Ομάδες νεαρών κοριτσιών παίζουν ξύλο και η συνομήλική τους που προσπαθεί να τις χωρίσει τις τρώει κι απ’ τις δύο. Λες και τους χάλασε το τελετουργικό. Εφηβική βία ανεξέλεγκτη. Φτάνει ένα βλέμμα, μια χειρονομία για να απελευθερωθεί. Βία στους δρόμους. Βία εναντίον των πεζών, βία μεταξύ των αυτοκινητιστών.

Μια Κυριακή, που μας δίνει την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους , ότι όλοι μας αμέσως ή εμμέσως εμπλεκόμαστε. Η ασθένεια είναι η κοινοτοπία της βίας.

Και είναι μια βαριά κοινωνική ασθένεια που ξεπερνάει τις δυνάμεις των πολιτικών.

Και είναι καιρός να αφήσουμε το μύθευμα ότι είναι γενικά και αόριστα θέμα παιδείας... Στους εμπλεκόμενους της παιδείας, για το μόνο που μπορεί να τους καταγγείλουμε είναι ότι λόγω πλημμέλειας / αδιαφορίας / ίσως και φόβου (το επαχθέστερο), δεν αντιμετωπίσουν τα συμπτώματα ως οφείλουν. Δηλαδή οι εκπαιδευτικοί της έδρας και οι διευθυντές των σχολείων δεν δίνουν ξεκάθαρο μήνυμα στους νέους ότι οι πράξεις τους έχουν και συνέπειες.

Και εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα ξεκινάει από τον πυρήνα της κοινωνικής συμπεριφοράς, την οικογένεια. Αντιλαβού;

Μια Κυριακή που για τα αίτια της δολοφονίας ετέθη επί τέλους “το δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων”. Δηλαδή αποφεύχθηκε, αυτό που έγινε με το δυστύχημα των Τεμπών, δηλαδή η υπέρ -πολιτικοποίησή του γεγονότος.

Και αυτό γιατί είναι εύκολο να μιλάς για “ένα άλλο σύστημα” που θα μηδενίσει κάθε πιθανότητα “ατομικής στραβής” σε κάθε σημείο και δραστηριότητα εντός της χώρας, αλλά απείρως δυσκολότερο να το περιγράψεις πειστικά και σχεδόν αδύνατο να το εφαρμόσεις αν υποθέσουμε ότι σου δοθεί η ευκαιρία.

Και είναι μια ρώτηση που κανένας, λόγω της συναισθηματικής φόρτισης του κοινωνικού γίγνεσθαι εκ του γεγονότος, δεν τολμά να απευθύνει προς τους επικριτές...

Αυτήν την Κυριακή είναι που ανακάλεσα μια παλαιότερη ανάρτηση σχετικά με το θέμα της υπέρ -πολιτικοποίησης, την οποία και παραθέτω:

“Γενικεύοντας θα επισημάνω ότι σε κάθε τραγικό συμβάν στην χώρα μας, αυτό που θα έπρεπε κυρίως να απασχολεί και δεν απασχολεί και “πέφτει στα ψιλά” της κοινής γνώμης, είναι η διοικητική-οργανωτική διάσταση του συμβάντος. Αυτό που δυστυχώς πρωτοστατεί είναι η υπέρ -πολιτικοποίηση του συμβάντος λες και εμμέσως επιχαίρουμε γιατί κάθε μείζον συμβάν επιβεβαιώνει την διαχρονική / ιστορικά εμπεδωμένη έλλειψη εμπιστοσύνης προς κάθε κυβέρνηση.

Και όπως γράφει και ο Άρης Αλεξανδρής, ‘ο πραγματιστικός απολογισμός στην Ελλάδα είναι παραδοσιακά αντιδημοφιλής: καλύτερα να ψάχνουμε φαντάσματα παρά πραγματικούς ενόχους· μην πέσουμε και πάνω σε κανέναν γνωστό μας!’.

Και λόγω του ότι τον Μητσοτάκη αυτό που τον απασχολεί κυρίως, είναι η διοικητική-οργανωτική διάσταση του συμβάντος, για την περαιτέρω βελτίωση, επικαιροποίηση και απόδοση ευθυνών, σχετικά με τις φετινές πυρκαγιές, σε “ψυχρό χρόνο”, περιμένετε την αντίδρασή του. Οψόμεθα...

Και τέλος καλό είναι να μην ξεχνάμε τον “Λεβιάθαν” του Τόμας Χομπ (1651). Στο βιβλίο όπου πρωτό - παρουσιάζεται η έννοια αυτού που αργότερα ο Τζων Λοκ όρισε ως το “κοινωνικό συμβόλαιο”.

Και όταν αυτό διαρραγεί, η κοινωνία χάνει την εμπιστοσύνη της στις κρατικές δομές, μετατρέπεται σε ζούγκλα, όπου ο καθένας παλεύει για τον εαυτό του. Είδατε μια δυνητική εικόνα της, όταν κάτοικοι στον Έβρο, αυτοδικώντας, συνέλαβαν παράνομους μετανάστες, προσοχή, σε περάσματα που θα έπρεπε να τα ελέγχει η συνοριοφυλακή, κατηγορώντας τους ως εμπρηστές (υπό την αίρεση ότι τα πράγματα έγιναν έτσι όπως κοινολογήθηκαν”.

Τέλος ως φιλεσίν σας κάλω, στην μνήμη της Κυριακής να δείτε την ταινία “Εκεί που τραγουδούν οι καραβίδες”, ΗΠΑ, 2022 της Ολίβια Νιούμαν με την Ντέιζι Έντγκαρ- Τζόουνς.

Επίλογος

Στην αντιπολίτευση με τα Τέμπη,

ρίχνουν στάχτη στο Μάτι...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα, άνευ...

(Χωρίς την “λοξή ματιά” του Δημήτρη Χατζόπουλου)

Εν πλώ…

Προεκλογική περιοδεία Αερόλιθου στα νησιά

Αγγλική Πρωταπριλιά...

Την 1η Απριλίου του 1957 σκαρώθηκε αδιαμφισβήτητα μια από τις καλύτερες φάρσες – ψέματα που έχουν γίνει ποτέ.

Έχοντας αυξημένη και ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ όντας και Άγγλος, ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός παραγωγός του BBC Richard Dimbleby, θα παρουσιάσει ένα μοναδικό ρεπορτάζ για την ανοιξιάτικη συγκομιδή… σπαγγέτι στην Ιταλία. Και ο αθεόφοβος σκηνοθετεί ένα ντοκιμαντέρ με τα μέλη μίας ιταλικής οικογένειας να μαζεύουν τη σοδειά των μακαρονόδεντρων και πείθει τον βρετανικό λαό ότι τα μακαρόνια φύονται εκεί. Και συνοδεύει το ρεπορτάζ με τα λόγια: “Η χάρη του BBC, έφτασε στο Ticino, στα σύνορα Ιταλίας – Ελβετίας για να καταγράψει σκηνές από αυτή τη συναρπαστική συγκομιδή…”

Και το καταπληκτικότερο. Αμέσως μετά την προβολή του σχετικού ρεπορτάζ, Βρετανοί τηλεθεατές επικοινωνούσαν με το BBC προκειμένου να ενημερωθούν για το πώς θα μπορούσαν να αποκτήσουν τις δικές τους καλλιέργειες μακαρονόδεντρων. Αλληλούια…

Παγκόσμια ημέρα του καναπέως...

Η 6η Απριλίου έχει οριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ως η παγκόσμια ημέρα φυσικής δραστηριότητας, με στόχο την ανάδειξη του ρόλου της, ως απαραίτητου στοιχείου της συνολικής υγείας του οργανισμού.

Και έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι λιγότερο από το 25% του πληθυσμού έχει επαρκή φυσική δραστηριότητα.

Και για τον λόγο αυτό την επονομάζω και “του κανα-πέως” (συνηγορεί και το κάτω μέρος του πίνακα στην φωτογραφία).

Και εκ της συνεπαγόμενης νωθρότητα του νου τους (“Νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ - Mens sana in corpore sano”, του Γιουβενάλη), οι του καναπέως, θα είναι και αυτοί που θα πρώτο διαμαρτύρονται για τα συστήματα υγείας. Δηλαδή την θέση της ατομικής ευθύνης την έχει καταλάβει η αυτοβλακία. Τα αλλά είναι απλώς ιστορία. Αντιλαβού;

Νεανική βία

Αυτό που πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό, είναι ότι δεν μπορεί η οικογένεια να αρνείται πως είναι η μόνη υπεύθυνη για την ανατροφή του παιδιού της. Εκείνη είναι που πρώτη όλων, πρέπει να κοιτάξει κατάματα το πρόβλημα. Και μετά έρχονται οι εκπαιδευτικοί, που ασμένως επί της “Μεταπολιτευτικής πασοκοκρατίας”, αποποιήθηκαν την λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους. Και σήμερα φτάσαμε στο επικίνδυνο και για την δημοκρατία σημείο “ο γονιός να φοβάται το παιδί του και ο δάσκαλος τον μαθητή του”. Δηλαδή σήμερα ο άρχων της τάξης δεν είναι ο δάσκαλος. Είναι ο μαθητής και μάλιστα αν όχι με την υποστήριξη, με την ανοχή της οικογένειας. Και αυτό πλέον είναι πασιφανές.

Η κυβερνητική απόφαση να πληρώνουν οι γονείς για την δημόσια περιουσία που καταστρέφει το παιδί τους, τους βοηθά και να συνειδητοποιήσουν πως πίσω από τα παλιόπαιδα νταήδες μπαχαλάκηδες, υπάρχουν στην επιεικέστερη εκδοχή, οικογένειες ανεύθυνες .

Η εκπεσούσα Αριστερά …

Μια εξέλιξη που δύναται να προσωποποιηθεί στην πορεία από την Νήπιο (Τσίπρα) και την καταστροφική για την χώρα μας συγκυβέρνηση του με τον τον Καμένο (Παραφύση), μέχρι τον σημερινό Αερόλιθο (Κασσελάκη). Δηλαδή από έναν αριβιστή πολιτικό (πολιτικό ζώον), του οποίου η κύρια μέθοδος για την πολιτική του επιβίωση, καθιέρωσε διεθνώς τον όρο “kolotouba”, σε έναν πολιτικό ινφλουένσερ.

Και όταν σήμερα αναφερόμαστε στον ινφλουένσερ. Αερόλιθο, επί της ουσίας αναφερόμαστε σε ένα κοινωνιολογικό και πολιτικό γεγονός όπου “ένας μικρός στρατός από ταλιμπανικού τύπου υποστηρικτές” , όπου είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν δίνουν δεκάρα για την πολιτική. Δεν ακούνε καν τι λέει ο Στέφανός τους, απλώς περιμένουν την επόμενη ανάρτηση για να τον στεφανώσουν ποστάροντας από κάτω καρδούλες”. Άντε και Ντούα Λίπα Στέφανε…

Ήδη από το 1967 ο Γκι Ντεμπόρ έγραφε στην “Κοινωνία του θεάματος”: “Η αλλοτρίωση του θεατή από το αντικείμενο της παρατήρησης (που είναι αποτέλεσμα της δικής του μη συνειδητής δραστηριότητας) εκφράζεται ως εξής: όσο περισσότερο παρατηρεί, τόσο λιγότερο ζει”.

Το φαινόμενο λοιπόν δεν είναι καινούργιο. Τα εργαλεία, όμως, είναι τέτοια που η κοινωνία του θεάματος έχει πάρει στεροειδή και ο θεατής αργοπεθαίνει.

Και όσον αφορά τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, αυτόν τελικά ο Αερόλιθος καταφέρνει να τον κάνει μύλο 2-3 φορές την εβδομάδα. Και αυτό διότι ο Αερόλιθος αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται συνεχώς αυτοαναιρούμενος, λέγοντας ότι του κατέβει δίχως να αντιλαμβάνεται το βάρος των λόγων του.

Και εκεί στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, “μόνο τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τι ασυνάρτητο πολιτικό αχταρμά είναι υποχρεωμένοι καθημερινά να προπαγανδίζουν και να υπερασπίζονται”.

Και εάν ο Νήπιος μας απέδειξε ότι η Αριστερά είναι ανίκανη να κυβερνήσει, ο Αερόλιθος Κασσελάκης βάλθηκε να την εξευτελίσει με σχέδιο.

Και “κάνοντας όλα αυτά και με τον τρόπο που τα κάνει, ο Κασσελάκης εξευτελίζει (με σχέδιο;) κάθε έννοια συνδεδεμένη με την Αριστερά και στην ουσία οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένου πολιτική ταπείνωση όσους έχουν παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε ως βουλευτές είτε ως στελέχη και ψηφοφόροι. (…) Το κρίσιμο για όλα αυτά και για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αν τα απολιτίκ κοινά στα οποία απευθύνεται και τα οποία φαίνεται ότι του δίνουν μία δημοσκοπική ανάσα, θα προσέλθουν τελικά και στις κάλπες. Αυτό δεν μπορεί να θεωρείται βέβαιο” (Άγγελος Κωβαίος).

Και τελικώς γίνεται ηλίου φαεινότερο η ποιότητα αυτών που τελικά σήμερα ψηφίζουν γενικότερα Αριστερά.

* “Δεν έχω ξανακούσει μεγαλύτερη ανοησία από τη φράση Κασσελάκη «οι αριστεροί υπεράσπιζαν πάντα την πατρίδα, πάλεψαν για την ελεύθερη επιλογή πίστης και ήταν καλοί νοικοκύρηδες, άρα δεν θα χαρίσουμε στη Δεξιά το πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια». Υπ’ αυτή την έννοια, η αριστερά δεν πρέπει α χαρίσει ούτε το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Διότι και Έλληνες απ’ την Ελλάδα είναι και Χριστιανοί. Οπότε να το τσιμπήσουν κι αυτό…” (Δ. Καμπουράκης).

Σχετικά με την δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να ξανά – κυβερνήσει ο Κώστας Γιαννακίδης αναφέρει: “Ο Κασσελάκης μου θυμίζει τη διαφήμιση του Scorpios Music Bar. Οσο «περίεργη» ή αστεία και αν είναι, τόσο viral έγινε. Ναι, αυτή τη στιγμή ακούγεται αστείο να λες ότι ο Κασσελάκης είναι εν δυνάμει πρωθυπουργός. Από τότε όμως που κυβέρνησε το δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου, όλα δείχνουν πιθανά. Ήταν η κρίση, θα πείτε. Οικονομική. Όμως μέχρι το 2027 μπορεί να έχουμε κρίση αξιών”.

Το ελπιδοφόρο είναι ότι υπάρχει και η μαρξιστική ρήση: Η ιστορία επαναλαμβάνεται, “την πρώτη φορά σαν τραγωδία, μετά σαν φάρσα” (την 1η την αντιστοιχώ με τον Νήπιο και την 2η με τον Αερόλιθο).

Ελλάς Ελλήνων Αντιστασιακών…

Και είπα αυτήν την αποφράδα επέτειο της 21ης Απριλίου 1967 να την προσεγγίσω και πάλι εναλλακτικά ή ακριβέστερα αυτήν την φορά, φώτο - εναλλακτικά. Και αναφέρομαι στο μύθευμα που προωθήθηκε Μεταπολιτευτικά από την Αριστερά, το οποίο και “καβάλησε” ο Ανδρέας και με μία ξέφρενη κούρσα κατέκτησε την εξουσία το 1981.

Ο Γιώργος Νταλάρας είναι ένας μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής που επίμονα έχει φιλοτεχνήσει το προφίλ του αριστερού, του κοινωνικού και πολιτικού αγωνιστή κ.λπ. Κι όμως, τραγούδησε (λίγο σκυφτός οπωσδήποτε) στη γιορτή για την επέτειο της 21ης Απριλίου στο Βόλο. Μαζί του ο flashy Δάκης, η Τζελσομίνα, ο Κώστας Κάραλης, ο Γεράσιμος Λαβράνος, και ο Γιάννης Πάριος.

Η φωτογραφία προέρχεται από το φωτογραφικό άλμπουμ του Τάκη Πανανίδη “Αυτόπτης φωτομάρτυρας στην Οδό Ονείρων”, όπου όλόκληρη η ελληνική καλλιτεχνική σκηνή (λαϊκή και έντεχνη) παρελαύνει σε αποκαλυπτικές εικόνες.

Και ως επιστέγασμα, την θρυλική ατάκα του Χάρρυ Κλυνν, “Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα”, από το μακρινό 1985.

“Την δουλειά σου, εσύ...”

Η κουλτούρα της ανομίας: “Δεχόμαστε τις αυθαιρεσίες ως φυσιολογικές. «Καταπίνουμε» τις παρατυπίες και παρανομίες της καθημερινότητας ως αναπόφευκτες. Μπροστά στο να κάνουμε αυτό που θέλουμε ή «πρέπει», καταπατούμε κανόνες, νόμους, ανθρώπους, τη λογική. Πολλές φορές, μάλιστα, υπό το αδιάφορο βλέμμα του νόμου…” (Στέλιος Σοφιανός).

Και από τον “Άλλο Κόσμο”...

* “Διαβάζοντας στην «Κ» της Κυριακής (7/4) τα αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε επιμέλεια της Ξένιας Κουναλάκη, συνειδητοποίησα για μια ακόμη φορά σε τι οφείλεται η κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς συναντήθηκε ο Τσίπρας με τον «σάχλα» Βαρουφάκη, όπως τον αποκαλεί ο Σόιμπλε. Κανείς τους δεν έπαιρνε στα σοβαρά την Ευρώπη. Εξ ου και η δημοφιλία τους. Η υποτίμηση της Ευρώπης έχει τα χαρακτηριστικά εθνικού ιδεολογήματος. Μ’ αυτήν πολιτεύθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου κι αυτή σημάδεψε την ενδοχώρα της συλλογικής μας συμπεριφοράς. Αφού τους κοροϊδεύαμε για χρόνια με τις επιδοτήσεις, γιατί να τους πάρουμε στα σοβαρά; Το ιδεολόγημα βρήκε την ιδανική του έκφραση με το 60% του δημοψηφίσματος του 2015. Από όσους διαπραγματεύθηκαν την ελληνική κρίση, ο μόνος που την πήρε στα σοβαρά ήταν ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Όταν του μίλησε ο Σόιμπλε για το time out της ελληνικής ένταξης, του κόπηκε η όρεξη και δεν έφαγε μπουκιά. Και είναι τοις πάσι γνωστό ότι για να κοπεί η όρεξη στον Βενιζέλο πρέπει να του έχει συμβεί κάτι τρομερό”.

Ο Ανδρου-λάκης στην ΑΔΑΕ...

Η είδηση: Την προαναγγελθείσα συνάντηση με τον επικεφαλής της ΑΔΑΕ, Χρήστο Ράμμο, είχε το μεσημέρι της Δευτέρας (8/4) ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης, στον απόηχο της απόφασης του ΣτΕ.

Και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, με “όπλο” την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που όμως αφορά καταργηθέντα σχετικό νόμο, θα απαιτήσει απαντήσεις από την κυβέρνηση για τους λόγους που τέθηκε υπό παρακολούθηση.

Και είναι ηλίου φαεινότερο, ότι αυτό επί της ουσίας δυνητικώς ανατρέπει τους σχεδιασμούς του Ανδρου-λάκη. Τον βολεύει ο σημερινός αχταρμάς,με τον καθέναν να λέει το μακρύ και το κοντό του ,με την ελπίδα να αποκομίσει πολιτικά οφέλη και εν όψι ευρωεκλογών.

Και όταν λέμε τους μάθει τους λόγους που τον παρακολουθούσαν θα τους κοινοποιήσει όπως έχει υποσχεθεί;

Και φοβάμαι ότι στο τέλος θα μιλάμε για “μπούμερανγκ Ανδρου-λάκη”. Αντιλαβού;1

13 Απριλίου 2024: Επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ

Κατά τη διάρκεια της νύχτας της 13ης Απριλίου, το Ιράν εκτόξευσε περισσότερα από 300 drones και βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον του Ισραήλ. Αυτή η άνευ προηγουμένου επίθεση ήρθε ως απάντηση στον βομβαρδισμό του Ισραήλ την 1η Απριλίου στο ιρανικό προξενείο στη Δαμασκό της Συρίας. Το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του αναχαίτισαν το 99% των επιδρομών του Ιράν. Πληροφορίες αναφέρουν, ότι μικρές ζημιές υπέστησαν από την επίθεση 2 ισραηλινές αεροπορικές βάσεις.

Αυτό που μας έδειξε η άνευ προηγουμένου επιτυχία της συντονισμένης δράσης των συμμάχων στην αντιμετώπιση της επίθεσης, είναι η σημασία των εξοπλισμών και των συμμαχιών σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος, όλο και πιο επικίνδυνος, αλλά και η αποτρεπτική δύναμη της Δύσης.

Και από την άλλη διαβάζοντας τα σχόλια ανθρώπων που υπερασπίζονται τους μουλάδες διαπιστώνεις ότι είναι οι ίδιοι που όταν πρόκειται για τις διακρίσεις ή τις ανισότητες στη Δύση, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.

Και επίσης οι Αριστεροί, αυτοί που κατά δήλωσή τους έχουν την “αποκλειστική αντιπροσωπεία” της ευαισθησίας, που αφήνουν στο απυρόβλητο το ολοκληρωτικό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης και κουνώντας το δάχτυλο απειλητικά σου θυμίζουν: “τα παιδάκια που σκότωσε ο Νετανιάχου στην Γάζα, δεν τα σκέφτεσαι;”

Και εάν όλους αυτούς τους πουτινιστές τους συναντήσεις, θα αντικρίσεις πρόσωπα συγχυσμένα. Και αυτό γιατί δεν τους άρεσε που ο “Ατσάλινος Θόλος” γλίτωσε πολλές ζωές.

Και σε αυτούς που μετά την επίθεση προσποιούνται τους ουδέτερους, να υπενθυμίζω την φράση του Δάντη από την “Θεία Κωμωδία”: “Οι πιο σκοτεινές γωνιές στην Κόλαση είναι φυλαγμένες για εκείνους που διατηρούν την ουδετερότητά τους σε εποχές κρίσης”.

Μαρινάκη, “μασάει η κατσίκα ταραμά...;”

Η είδηση: Στις 22 Απριλίου σε επιχείρηση του τμήματος Αθλητικής Βίας της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, συνελήφθησαν 67 άτομα που φέρονται να σχετίζονται με τον θάνατο του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, ο οποίος έχασε την ζωή του από φωτοβολίδα έξω από γήπεδο Μελίνα Μερκούρη, στου Ρέντη.

Στο διαβιβαστικό της ΕΛ.ΑΣ. αναφέρεται λεπτομερώς το ποινικό μητρώο όλων των κατηγορουμένων και ειδικά σε οτι έχει να κάνει με τα κορυφαία στελέχη της θύρας των οργανωμένων του Ολυμπιακού.

Εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι παρά τα “βαριά βιογραφικά” τα στελέχη αυτά, είχαν προσληφθεί από την πειραϊκή ΠΑΕ, είτε ως σεκιούριτι στο “Γ. Καραϊσκάκης” και στο “Μ. Μερκούρη”, είτε ως υπάλληλοι στην επίσημη μπουτίκ του Ολυμπιακού, είτε στον δήμο Πειραιά, όπου σύμφωνα πάντα με την Αστυνομία, δεν πήγαιναν καν την εργασία τους…

Η είδηση: Στις 24 Μαρτίου “Το Βήμα της Κυριακής”, εφημερίδα του συγκροτήματος Βαγγέλη Μαρινάκη, ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού κυκλοφόρησε με κεντρικό τίτλο “Μονταζιέρα τα Τέμπη”.

Ένα δημοσίευμα που επανέφερε στην επικαιρότητα ένα θέμα που είχε προκύψει μετά το δυστύχημα και είχαν δοθεί οι σχετικές διευκρινήσεις.

Η απόδειξη ότι δεν υπήρξε καμία προσπάθεια κρατικής “μονταζιέρας” ήταν το γεγονός ότι πολλά μέσα ενημέρωσης (μεταξύ αυτών και η δημόσια ΕΡΤ) παρουσίασαν ρεπορτάζ στις 04/03/2023, στα οποία αναφέρονταν ότι στις συνομιλίες που δημοσιοποιήθηκαν υπήρχε και άλλο πρόσωπο.

Επίσης ότι η Αστυνομίας είχε διαβιβάσει στις ανακριτικές αρχές ακέραιο το σύνολο των ηχητικών καταγραφών του ΟΣΕ από τις 02/03/2023. Επομένως η Δικαιοσύνη είχε στα χέρια της αυτούσιο το υλικό ώστε να διεξάγει με αποτελεσματικό τρόπο την έρευνά της για την αναζήτηση της αλήθειας.

Επίσης, ύποπτο παρουσιάζεται το γεγονός ότι η μη αλλοίωση των ηχητικών ντοκουμέντων αναγνωρίζεται στο ίδιο το δημοσίευμα του Βήματος παρά τον παραπλανητικό του τίτλο.

Η είδηση: Και πάραυτα έσπευσε σύσσωμη η αντιπολίτευση να το εκμεταλλευτεί, διότι με την τραγωδία των Τεμπών, ελλείψει άλλου προεκλογικού αφηγήματος, από ότι φαίνεται θα πορευθεί έως τις Ευρωεκλογές, προεξάρχοντος του Ανδρουλάκη ο οποίος ανέφερε: “Οι σημερινές αποκαλύψεις αποδεικνύουν ότι το έγκλημα των Τεμπών είναι ένα διαρκές έγκλημα” και κάλεσε σε από κοινού κατάθεση πρότασης δυσπιστίας με τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, όπερ και εγένετο.

Και το ερώτημα που αβιάστως προκύπτει: Διαπλεκόμενος ή χάνος ο Ανδρουλάκης;

Και αυτό που επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά είναι ότι μπροστά σε μια αποφασιστική πολιτική ηγεσία δεν υπάρχει καμιά δύναμη που μπορεί να προβάλει αντίσταση. Τα όπλα που έχει το κράτος έχουν απίστευτη ισχύ, αρκεί να χρησιμοποιηθούν όταν απαιτείται.

“Το σωματίδιο του Θεού”

Στις 8 Απριλίου απεβίωσε σε ηλικία 94 χρονών ο βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής Πίτερ Χιγκς. Αυτός που ανακάλυψε το “σωματίδιο του Χιγκς” ή “σωματίδιο του Θεού”. Αυτό που θεωρείται το θεμελιώδες στοιχείο της δομής της ύλης.

Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2013 για το έργο του το 1964, που έδειξε πώς το μποζόνιο συνέβαλε στη σύνδεση του σύμπαντος δίνοντας στα σωματίδια τη μάζα τους.

Με μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικών Ερευνών (CERN), αυτός που επιβεβαίωσε με τα πειράματά του την ανακάλυψη του μποζονίου Χιγκς το 2012, αποχαιρέτησε τον νομπελίστα φυσικό.

Τώρα αυτό που περιμένω είναι να βρεθεί ο τρόπος να δώσουμε εμείς μάζα στην πληροφορία. Και ο 2 διαστάσεων εικονικός χώρος θα γίνει τρισδιάστατος και αληθινός. Ένας “άλλος κόσμος” και εμείς οι Θεοί του…

Και έτσι γίνεται πλήρως αντιληπτό και αυτό που είπε ο Βίτγκενσταϊν, για τον Κόσμο μας και το νόημά του.

“Το νόημα του κόσμου πρέπει να βρίσκεται έξω από τον κόσμο. Στον κόσμο,όλα είναι όπως είναι και όλα συμβαίνουν όπως συμβαίνουν. Μέσα στον κόσμο δεν υπάρχει καμιά αξία – και αν υπήρχε, δεν θα είχε καμιά αξία. Αν υπάρχει μια αξία που να έχει αξία, πρέπει να βρίσκεται έξω από όσα συμβαίνουν· και έχουν – έτσι. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν και έχουν – έτσι είναι συμπτωματικά. Αυτό που τα κάνει να μην είναι συμπτωματικά δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα στον κόσμο, γιατί τότε θα ήταν και αυτό συμπτωματικό. Πρέπει να βρίσκεται έξω από τον κόσμου”.

Ρε, λες να είμαστε και εμείς ο “Νέος Κόσμος” ενός “Παλαιότερου” ;…

Και κάνω αυτούς τους λογικούς ακροβατισμούς, διότι την εποχή του χειρογράφου κάπου διάβασα και σημείωσα τα παρακάτω:

“Όταν αρχίζεις να γράφεις για κάτι, είναι σαν να βρίσκεσαι μπροστά σε ένα δρόμο. Στο τέλος του βρίσκεται μια επιγραφή που γράφει “Μπροστά σου η Πραγματικότητα” και πάντοτε προσπαθείς να τον βαδίσεις για να φθάσεις. Οι τρόποι να τον πορευτείς ποικίλουν. Επιλογή μου, ο πιο απλός τρόπος, απολαμβάνοντας την διαδρομή. Ο αγχολυτικός. Πάντα σε κυριεύει το άγχος όταν τον ξεκινάς και πάντα πρέπει να γνωρίζεις ότι ο τρόπος που τον βαδίζεις δυνητικώς συνιστά και επίθεση ενάντια στην φύση της πραγματικότητας”.

Ένας έρωτας μεγάλος…

* “Αυτός ο έρωτας της «προοδευτικής» αριστεράς με τις ψήφους των ακροδεξιών έχει εκδηλωθεί περισσότερες από μία φορές. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρόκειται περί «στιγμιαίου λάθους». Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι βαθύ και ομολογημένο. Και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής από τη μία και της Ανταρσύας από την άλλη έβγαλαν δήμαρχο τον Δούκα στην Αθήνα. Πράγματι, υπάρχει κάτι που ενώνει τα άκρα. Το μίσος τους για την αστική δημοκρατία και τον Μητσοτάκη” (Θανάσης Μαυρίδης).

Και έτσι για να μην ξεχνάμε…

Ο σύντροφος Βούτσης, ως τότε πρόεδρος της Βουλής δήλωσε σε σχέση με τις ψήφους των βουλευτών της Χρυσής Αυγής: “Στην Βουλή δεν υπάρχουν ευπρόσδεκτες και μη ευπρόσδεκτες ψήφοι”.

Και για όσους έκαναν ότι δεν κατάλαβαν, ήρθε πριν από τις εκλογές του 2023 ο σύντροφος Αλέξης να δηλώσει: “Στόχος δικός μας είναι αυτούς τους ανθρώπους που θα ψήφιζαν τη Χρυσή Αυγή, να τους πάρουμε, να τους κερδίσουμε από τις γραμμές της ακροδεξιάς”. Αντιλαβού;

Βοήθειά μας...

* “Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν συνέκρινε τον εαυτό του με τον Ιησού Χριστό, προκειμένου να αιτιολογήσει αυτό που αποκάλεσε «τη θεία αποστολή του να εκπαιδεύει τη νεολαία της Ρωσίας σε παραδοσιακές αξίες». Ο Πούτιν έχει συχνά παρουσιάσει τον εαυτό του ως σθεναρό υπερασπιστή της χριστιανικής πίστης ενάντια στη «σατανική» Δύση. Και πλέον αποφάσισε να το πει ανοιχτά. Εμφανιζόμενος μέσω διαδικτύου στα εγκαίνια κέντρων νεολαίας κοντά στη Μόσχα, ο Πούτιν άρχισε να παραθέτει αποσπάσματα από τη Βίβλο, όπως αναφέρουν οι Times. Ο Πούτιν διέταξε την ίδρυση κέντρων νεολαίας σε όλη τη χώρα, σε μια κίνηση που θυμίζει τα στρατόπεδα της σοβιετικής εποχής, όπου τα παιδιά διδάσκονταν στις αξίες του κομμουνιστικού κόμματος από νεαρή ηλικία. Από την ηλικία των έξι ετών, οι μαθητές δημοτικού σχολείου στη Σοβιετική Ενωση μπορούσαν να ενταχθούν στους Μικρούς Οκτώβρηδες, πριν προχωρήσουν στους Νέους Πρωτοπόρους, σε ηλικία εννέα ετών και προχωρήσουν στην Komsomol, την Κομμουνιστική Νεολαία, στα 14.

Επί Πούτιν, ο αυστηρός αθεϊσμός της Σοβιετικής Ένωσης έχει αντικατασταθεί από μια νέα, πανίσχυρη μορφή ορθόδοξου χριστιανισμού που χρησιμοποιείται συχνά για τη διάδοση μηνυμάτων του κράτους. Σύμφωνα με τους Times, ο Πούτιν συνέκρινε την αποστολή του να προστατεύει τη ρωσική νεολαία από την υφέρπουσα επιρροή της Δύσης με τις προσπάθειες του Ιησού Χριστού να στρατολογήσει τον Πέτρο και τον Ανδρέα για να διαδώσουν τον λόγο του Θεού. «Θυμάστε πώς ήρθε ο Ιησούς στη Γαλιλαία και είδε τους ψαράδες δίπλα στη Θάλασσα της Γαλιλαίας;» είπε. «Ο ένας έπιανε ψάρια, ο άλλος έφτιαχνε το δίχτυ του. Και τους είπε: “Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων, ψαράδες ανθρώπινων ψυχών”». Έγιναν ευαγγελιστές του, μαθητές του”.

Εδώ χρειάζεται να υπενθυμίσουμε γιατί μιλάμε για “Πουτινικό ολοκληρωτισμό” και όχι απολυταρχία.

Η απολυταρχία απαιτεί από τους υπηκόους της υποταγή. Στα υπόγεια μπορούν να σκέφτονται ότι θέλουν. Αρκεί να υπακούν. Ο ολοκληρωτισμός απαιτεί ταύτιση. Οι δύο μεγάλες δυστοπίες του εικοστού αιώνα, το «1984» του Όργουελ και το «Υπέροχος καινούργιος κόσμος» του Χάξλεϊ στηρίζονται στην ταύτιση των υπηκόων με τα καθεστώτα. Ο μεν Όργουελ διά της βίας, ο δε Χάξλεϊ διά της απολαύσεως. Κοινό σημείο και των δύο: η κατάργηση της ιδιωτικότητας. Η άλωση του χώρου όπου η ανθρώπινη συνείδηση αισθάνεται μόνη της με τον εαυτό της, άρα ελεύθερη.

*“Η Ρωσία κατηγορεί τον Κασπάροφ για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Λογικό με τόσους ίππους και αξιωματικούς…( Πηγή: Protagon.gr )

Xypna...

Ο “δικαιωματικός ολοκληρωτισμός” και η ξέφρενη πολιτική ορθότητα βρίσκονται στην woke ατζέντα.

Και δια του “δικαιωματισμού” υπονομεύεται το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Και αυτό, διότι αποτελεί κορυφαία ένδειξη μιας ευρύτερης παρανόησης σχετικά με τις έννοιες της ελευθερίας, της ισότητας και του περιορισμού.

Και αυτό, διότι οι δικαιωματιστές πιστεύουν, ότι ο αυτοπροσδιορισμός τους και τα δικαιώματα που του παρέχουν η δημοκρατία και οι νόμοι, συνιστούν ένα είδος αντικλειδιού για όλες τις πόρτες.

Και αυτό, διότι πρόκειται για μια αφελή και ναρκισσιστική νοοτροπία όσων έχουν μάθει πως το αγαθό βρίσκεται μόνο στις καταφάσεις και ότι η δικαιοσύνη σημαίνει πρόσβαση των πάντων στα πάντα ή ταυτόχρονη ικανοποίηση όλων των αιτημάτων όλων των ανθρώπων. Όμως η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας.

Και αυτό, που οι δικαιωματιστές δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι ο λόγος που οι οργανωμένες κοινωνίες συνεχίζουν να υπάρχουν, είναι ακριβώς επειδή διαχωρίζουν: το σωστό από το εσφαλμένο, το νόμιμο από το παράνομο, το εφικτό από το ανέφικτο, το ασφαλές από το επικίνδυνο.

Και αυτό που οι δικαιωματιστές δεν αντιλαμβάνονται είναι ο καθένας διαλέγει πλευρά και ως εκ τούτου, απολαμβάνει οφέλη και υφίσταται συνέπειες.

Και αυτό, που οι δικαιωματιστές δεν αντιλαμβάνονται, το σπουδαιότερο, είναι ότι τα δικαιώματα δομούνται στις υποχρεώσεις.

Και δια της πολιτικής ορθότητας η Ευρώπη πυροβολεί τα πόδια της.

Και αυτό, διότι η ίδια αναιρεί τις προϋποθέσεις της ύπαρξής της, την προστασία της ιδιωτικής ζωής, την προστασία της ατομικής ελευθερίας.

Και αυτό, στο όνομα μιας “ορθής συμπεριφοράς”, η οποία ελέγχει την ελευθερία της έκφρασης. Στο όνομα ενός ολοκληρωτισμού, ο οποίος ελέγχει την ιδιωτική συνείδηση.

Μαύρα μεσάνυχτα…

Ως πολύχρονος…

Από μικρός μου άρεσε να παρατηρώ τα τεκταινόμενα και να προσπαθώ να το αποκωδικοποιήσω. Αυτό λίγο αργότερα με οδήγησε στην προσπάθεια να συγκεκριμενοποιώ μέσω του “ορισμού”, κυρίως έννοιες αφηρημένες. Παράδειγμα τι σημαίνει σωστός δημόσιος υπάλληλος. Και αυτό που “όρισα” δεν είχε καμία σχέση με αυτό που βιώσαμε την Μεταπολιτευτική περίοδο. Και αυτό το ονόμασα “εσωτερικό ιμπεριαλισμό”.

Και βιώνοντας τις δυσκολίες στο κοινωνικό μου γίγνεσθαι, ενδιαφέρθηκα να ορίσω και την έννοια “καλοτυχία”. Και κατέληξα στον ορισμό: “Καλοτυχία ,πρωτίστως είναι να σου έρχονται δυσκολίες στα μέτρα σου και ακολούθως μακροημέρευση των καλών περιόδων”.

Και διεπίστωσα ότι συνήθως αυτό που διαταράσσει την κανονικότητά μας, δηλαδή την ρουτίνα μας, είναι οι δυσκολίες.

Και μην πάει το μυαλό σας αμέσως σε μεγάλες δυσκολίες. Ας πούμε να χαλάσει το αυτοκίνητο σου. Ένα είδος καλοτυχίας είναι να μην σου χαλάσει μπροστά στο “φανάρι” ενός κεντρικού δρόμου. Ακόμη μεγαλύτερη όταν σου χαλάσει, να μην σου είναι απολύτως απαραίτητο (παράδειγμα για δουλειές ή όταν ξεκινάς διακοπές).

Και έκτοτε λάτρεψα την ρουτίνα σαν μια γενικότερη κατάσταση.

Και ομορφαίνει η ρουτίνα, εάν την γεμίζεις από κατάφαση στην ζωή. Την κάθε μέρα της, με ευγνωμοσύνη που είδες το φως και που την έζησες…

Και ακούς και ένα τραγούδι: το “Perfect day” του Lou Reed.

Και ως φιλεσίν (1) σας παραθέτω σχετικά, ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Βιμ Βέντερς στο “flix.gr”: “Η ρουτίνα είναι μια λέξη καίριας σημασίας, όχι μόνο στη δημιουργία, αλλά και στην καθημερινότητα. Όσο περισσότερο τη γεμίζεις με νόημα, με μια αίσθηση του παρόντος, του καινούργιου, τόσο καλύτερα συμβιώνεις μαζί της”.

Σημείωση 1: Φιλεσίν: Αντεστραμμένο το σινεφίλ, που ειδικότερα την Μεταπολιτευτική περίοδο της αριστεροσύνης, περιέγραφε τους εμμονικούς κινηματογραφόφιλους που έβγαζαν τα μάτια τους μόνο με ταινίες του σοβιετικού ρεαλισμού, κουλτουριάρικες και φεστιβαλικές. Μπορούσαν δε να σου κόψουν και την καλημέρα αν τους έλεγες ότι είδες μια καλή ταινία του λεγόμενου “mainstream” κινηματογράφου.

Με τον όρο “φιλεσίν” όριζα αυτούς του εραστές κάθε καλής κινηματογραφικής ταινίας, αυτούς που δεν απέκλειαν / απέρριπταν λόγω ιδεοληψιών ταινίες και μάλιστα αριστουργήματα (παράδειγμα λόγω του ότι ήταν αμερικάνικες).

Πασχαλιάτικο...

Αυτό το πρόβατο έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του…

Το λεγόμενο και “εγω-πρόβατο”

Σαν επιδόρπιο

Τελικώς, υπάρχει ελπίς;…

Γάζα 2024: Το εικονιζόμενο κοριτσάκι, η Λάιλα είχε περιέλθει σε αυτήν την κατάσταση λόγω ασιτίας. Ευτυχώς, αυτό σώθηκε νοσηλευόμενο σε νοσοκομείο της Γάζας. Και στο μυαλό των πολύχρονων, έρχονται οι φωτογραφίες των λιμοκτονούντων παιδιών της Μπιάφρας την δεκαετία του ’60.

Και όπου και να είδα την φωτογραφία, η συνοδεύουσα λεζάντα, εξ ίσου πένθιμα, δεν αναφέρονταν σε κοριτσάκι, αλλά σε θηλυκό νήπιο. Δηλαδή κατά της επιταγές της ασυναίσθητης / ανεπίγνωστης / ασύνειδης νεο-γλώσσας. Πολιτικορεκτάδες αντιλαβού:

Άντε και

Καλή Ανάσταση...

Seedrinker