Η οικουμενική σημασία της Μικρασιατικής Καταστροφής

 

“Η Ιστορία δεν πρέπει να σε διδάσκει τι πρέπει να κάνεις,

αλλά το τι δεν πρέπει να κάνεις” Βύρων Θεοδωρόπουλος

* “Ο επετειακός εορτασμός μιας εθνικής νίκης είναι πολύ περισσότερο επιθυμητός από την υπόμνηση μιας ήττας – ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για τη Μεγάλη Καταστροφή. Όμως, όσο επώδυνη και να είναι η μνήμη αυτή, η απώλεια, όσο και να απωθούμε τις αναμενόμενες προσεχείς τουρκικές θριαμβολογίες, η γεωπολιτική λογική επιβάλλει να κινητοποιηθούμε

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός στηρίζεται σε γεωγραφική επιχειρηματολογία. Ακόμη και ο «διαλλακτικός» κ. Νταβούτογλου, παρά τη θεωρία του για το «μηδενικό πρόβλημα», πιστεύει ότι «όποιος σκεφθεί πως, μέσω του Καστελλόριζου, θα μπορέσει να τη στριμώξει μέσα στον κόλπο της Αττάλειας, πρέπει να γνωρίζει ότι η Τουρκία θα αντιδράσει έντονα», υπογραμμίζοντας ότι «η Τουρκία έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο».

Βεβαίως, το επιχείρημα για το μήκος της ακτογραμμής είναι κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένο, αν υπολογιστεί η ακτογραμμή των ελληνικών νησιών. Είναι, κυρίως, κενό περιεχομένου. Ανάγεται στη ναζιστική ψευδεπίγραφη γεωπολιτική, σύμφωνα με την οποία τα γεωγραφικά δεδομένα είναι πάγια – ώστε, με την αντίληψη αυτή, να προωθούνται άκρως αμφισβητήσιμες αξιώσεις. Στις δηλώσεις Νταβούτογλου αναγνωρίζεται η «Γαλάζια Πατρίδα», η θεωρία του ναυάρχου εν αποστρατεία Cem Gürdeniz, η οποία αγνοεί εκουσίως ότι όλη η ναυτική παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας ανήκει στους Ρωμιούς.

Η γεωγραφική αναπαράσταση την οποία προωθεί η Τουρκία παραπέμπει σε ένα σχήμα με μεγάλη διείσδυση στα κράτη τα οποία συγκροτήθηκαν σε εδαφική βάση, όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Σύμφωνα με το σχήμα αυτό, το Αιγαίο είναι μια ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα σε δύο εδαφικά σύνολα, την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Θα έπρεπε, επομένως, να μοιράζεται στα δύο. Η μονομερής ελληνική κατοχή καταγγέλλεται ως «γεωγραφική αδικία».

Είναι περίεργη η σιωπή μας σε αυτή την εξόφθαλμη παραπληροφόρηση· ίσως ανάγεται στην ψυχολογία του αυτο-ενοχοποιούμενου θύματος. Είναι, όμως, καιρός για μια εθνική «γεωπολιτική» ψυχανάλυση – καθώς μάλιστα πλησιάζει η τραγική επέτειος. Πρόσφατα, σημαντικοί Γάλλοι ερευνητές ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία την οποία εμείς, αυτολογοκρινόμενοι, δεν προβάλλουμε. Ο γεωπολιτικός Michel Foucher υπενθυμίζει ότι «…η τρέχουσα γεωπολιτική διαμόρφωση του Αιγαίου είναι αποτέλεσμα μιας συνθήκης την οποία διαπραγματεύθηκαν και αποδέχθηκαν και τα δύο μέρη. Τα νησιά αυτά είναι ελληνικά, διότι δύο εκατομμύρια άτομα τα οποία κατοικούσαν στη Μικρά Ασία μεταφέρθηκαν βιαίως στην Ελλάδα. Έναντι της εκδίωξης των Ελλήνων από τα παράλια της Μικράς Ασίας, η Τουρκία ανεγνώρισε την κυριαρχία τους στα νησιά του Αιγαίου». Στο ίδιο πνεύμα, ο Gilles Kepel εξηγεί ότι «…από την Τουρκία δεν απαιτείται τίποτε λιγότερο από την επαναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάννης… η οποία παραχωρούσε τον έλεγχο του Αιγαίου στην Ελλάδα, ως αντάλλαγμα για την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τους παλαιούς ελληνικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς της». Ο φιλόσοφος-θεολόγος Jean-François Colosimo επισημαίνει ότι «καθώς πλησιάζει η εκατοστή επέτειος από τη Συνθήκη της Λωζάννης, ο πρόεδρος Ερντογάν απορρίπτει κάθε συνοριακή γραμμή που σχεδιάστηκε το 1923»

Το ιστορικό επιχείρημα είναι καταλυτικό. Οι Έλληνες, για να κυριαρχήσουν στο Αιγαίο, πλήρωσαν ακριβό τίμημα στον τουρκικό εθνικισμό. Το ιστορικό επιχείρημα όχι μόνον ανατρέπει το σαθρό γεωγραφικό, αλλά ταυτοχρόνως μετασχηματίζει πλήρως την προωθούμενη γεωγραφική εικόνα. Οι Έλληνες κατείχαν τα νησιά και τα περιβάλλοντα παράλια, συγκροτώντας από την αρχαιότητα έναν ενιαίο χώρο. Η αρχιπελαγική φύση του χώρου αυτού αποτελεί το υπόβαθρο για τη διδασκαλία της Ιστορίας στον πολιτισμένο κόσμο. Είμαστε μακριά από την εικόνα μιας αβίου θάλασσας, απλό αντικείμενο διανομής ανάμεσα σε δύο ενεργά εδάφη.

Η ήττα του 1922 οδήγησε στον ακρωτηριασμό του Αρχιπελάγους, εισάγοντας μια τεκτονική γεωπολιτική τομή στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Η Τουρκία, στον βωμό της οποίας συντελέστηκε αυτό το έγκλημα, εμφανίζεται σήμερα ως κατήγορος και θύμα μιας «γεωγραφικής αδικίας». Με αυτή την επιχειρηματολογία διεκδικεί τον περαιτέρω γεωγραφικό ακρωτηριασμό.

Επείγει να συγκροτηθεί η αντίδραση της Ελλάδας στην παραπληροφόρηση, καθώς συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Χωρίς θυματοποίηση, χωρίς αντι-τουρκισμό, με καθαρό επιστημονικό λόγο, πρέπει να παρουσιαστεί η οικουμενική σημασία της ελληνικής ήττας το 1922. Να εξηγηθεί ως μία τεράστια οπισθοδρόμηση του Πολιτισμού, ως προάγγελος της ναζιστικής θηριωδίας και ως αρχική φάση της σημερινής αποσύνθεσης του κόσμου της Ανατολής – στην οποία συμβάλλει αποφασιστικά η σημερινή κλυδωνιζόμενη, «ισλαμο-φασιστική» κατά τον Gilles Kepel, Τουρκία. Πολλές δυνάμεις από τον παγκόσμιο ακαδημαϊκό χώρο θα συνταχθούν μαζί μας. Η νοσταλγία για τον πλούσιο πολυ-πολιτισμικό κόσμο, την καταστροφή του οποίου εγκαινίασε η δική μας Μεγάλη Καταστροφή, συνεχώς διευρύνεται”.

* Άρθρο του Γιώργου Πρεβελάκη στην “Καθημερινή” της 24/3/202Επίλογος

Επίλογος

Να είστε βέβαιοι. Η υπερκατανάλωση ενέργειας.

θα αναγορευτεί σε πράξη πολιτικής ανυπακοής...

Επικαιρότητα

Ο υπαρκτός σουρεαλισμός...

Στις 30 Αυγούστου 1949 ολοκληρώθηκε στον Γράμμο νικηφόρα, η 3η και τελική φάση των πολεμικών επιχειρήσεων του Εθνικού Στρατού (επιχείρηση Πυρσός), κατά του Δημοκρατικού Στρατού όπερ και εσήμανε το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου.

Το σουρεαλιστικό έγκειται στο ότι ακόμη και σήμερα στο πλαίσιο του ενταύθα, ευτυχώς, παραπαίοντος “προοδευτικώς ορθού”, επιτρέπεται να μιλάμε για τον Εμφύλιο Πόλεμο υπό προϋποθέσεις. Όπως “όταν πέφτουν οι μολότοφ εξαρτάται σε ποια πλευρά βρίσκεσαι” (Νήπιος), έτσι και στη δημόσια συζήτηση για τον Εμφύλιο, αυτό που μετράει είναι σε ποια πλευρά βρίσκεσαι. Αν βρίσκεσαι στην πλευρά των ηττημένων μπορεί να γιορτάζεις την ήττα σου, να στήνεις μνημεία σε όλη την Επικράτεια, να τιμάς τους νεκρούς της παράταξής σου, να κάνεις ιστορικές περιηγήσεις στα πολεμικά τοπία του Εμφυλίου. Αν όμως βρίσκεσαι στην πλευρά των νικητών, αν τολμήσεις να κάνεις κάτι από τα παραπάνω αυτομάτως γίνεσαι διχαστικός, εμφυλιοπολεμικός, αντικομμουνιστής και βεβαίως ακροδεξιός. Ένας χαρακτηρισμός γενικής χρήσεως που κολλάει παντού. Αντιλαβού;

* Ο Σάκης Μουμτζής αναφέρει σχετικά: “Στον εμφύλιο πόλεμο υπήρξαν νικητές και ηττημένοι. Δεν έληξε με συμβιβασμό. Οι νικητές εκπροσωπούσαν το 80%-90% των Ελλήνων πολιτών. Και αυτό σήμερα, στο πλαίσιο του πολιτικά ορθού, αποσιωπάται καθώς το αφήγημα της Αριστεράς ηγεμόνευσε και αποτελούσε έναν από τους στέρεους μύθους της Μεταπολίτευσης. Φυσικά, με την πάροδο του χρόνου οι μύθοι άρχισαν να απομυθοποιούνται με πρωτοπόρο τον Τάκη Λαζαρίδη και το εμβληματικό βιβλίο του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι…» (1989). Ήταν μια ανατροπή του αφηγήματος εκ των έσω, γιατί ουδείς ποτέ τόλμησε να αμφισβητήσει την ιστορία και το ήθος του Τάκη Λαζαρίδη, την κομματικότητά του σε χαλεπούς καιρούς και το γεγονός πως πέρασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του στη φυλακή. Σήμερα, επικρατεί και πάλι η μονόπλευρη δημόσια σιωπή. Ήταν άκρως «επιτυχημένος» και αποτελεσματικός ο χαρακτηρισμός των επετειακών εκδηλώσεων των νικητών του Εμφυλίου, ως «γιορτών μίσους». Προϊόντος του χρόνου εκφυλίσθηκαν και τελικά χάθηκαν. Ποιος και με τι κουράγιο να συμμετάσχει σε μια εκδήλωση που επικράτησε να θεωρείται «γιορτή μίσους;». Ο κίνδυνος, πέραν όλων των άλλων, να θεωρηθείς και γραφικός αν παρευρεθείς σε μια τέτοια εκδήλωση, είναι μεγάλος. Σάκης Μουμτζής Άλλη μια επιτυχία των διανοουμένων της Αριστεράς και των λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων, που αφόπλισε και την παράταξη που κατ’ εξοχήν δικαιώθηκε από τη μετέπειτα πορεία της Ιστορίας. Ο ιδεολογικός ακρωτηριασμός είναι το σκαλοπάτι που οδηγεί στη δημόσια σιωπή. Και στην αυτολογοκρισία”.

Ο Κώστας “ο μικρός” μίλησε… (31/8/22)

Στο θέμα των υποκλοπών, το τελευταίο ποντάρισμα των παλαιοκομματικών της ΝΔ για να πλήξουν τον Μητσοτάκη.

Και ο προεξάρχων Κώστας Καραμανλής “ο μικρός”, αυτός που δε μίλησε / απολογήθηκε για το τεράστιο έλλειμμα που δημιούργησε επί διακυβέρνησής, αυτό που οδήγησε την χώρα στα “μνημόνια”, αποφάσισε να τοποθετηθεί δημόσια από την Κρήτη για τις υποκλοπές σε εκδήλωση μνήμης για τον εκεί αλήστου μνήμης κομματάρχη της Γιάννη Κεφαλογιάννη.

Στην δημόσια τοποθέτησή του ο Καραμανλής “ο μικρός” πήρε θέση στα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα για τις παρακολουθήσεις, τονίζοντας συμπλέοντας με την αντιπολίτευση, ότι “η επίκληση του απορρήτου σε τέτοιες περιπτώσεις υποτάσσεται στην ανάγκη κάθαρσης του δημόσιου βίου”.

Δηλαδή ως αυτόβλακας υποτάσσοντας μια αντικειμενικότητα αυτήν του απορρήτου, στην υποκειμενικότητα μιας θέσης περί “ανάγκης κάθαρσης του δημοσίου βίου”.

Ο Σκατόστομος… 2/9

Ένας μητροπολίτης, ο Δωδώνης Χρυσόστομος, λέει μια μεγαλοπρεπέστατη μπούρδα σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ: “Δεν υπάρχει βιασμός χωρίς συναίνεση”. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει βιασμός.

Πάλι καλά που ο “Σκατόστομος” δεν πρόσθεσε πως οι ιμάμηδες έχουν δίκιο που ζητούν από τις γυναίκες να καλύπτουν τα μαλλιά τους με μαντίλες και να μην εκθέτουν τα άκρα τους σε κοινή θέα, για να μην προκαλούν.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο “Σκατόστομος”, ανέκαθεν ήταν θύμα ενός ιδιότυπου ναρκισσισμού και συχνά – πυκνά υπέκυπτε στο “αμάρτημα” της λαγνείας προς την εξουσία των ΜΜΕ και της επιρροής που συνεπάγεται. Αυτό τον έκανε και ψεύτη, Είχε υποσχεθεί ότι θα αποσύρονταν στην ηλικία των 71 ετών, σήμερα είναι 83.

* “Κανονικά, τη δήλωση του μητροπολίτη θα έπρεπε να την καλύψουν είτε τα χάχανα είτε η σιωπή της απαξίωσης. Όμως, έτσι δεν θα δινόταν η ευκαιρία στους συνταγματολόγους της προόδου να μετρήσουν το βάρος της προοδευτικότητάς τους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Εγχωρίως

* “Τσίπρας και Ανδρουλάκης μοιάζουν. Μοιάζουν όχι επειδή είναι συμβατές οι ατζέντες τους, αλλά επειδή είναι παράλληλες οι βιογραφίες τους. Έχουν αμφότεροι περάσει όλη την ενήλικη ζωή τους μέσα στα κόμματά τους. Είναι αυτό που λέγεται στη γλώσσα της αγοράς «πολιτικά αυτοδημιούργητοι». Τη σταδιοδρομία τους, από τα χαμηλά στα ψηλά της κομματικής ιεραρχίας, την κατόρθωσαν μόνοι τους. Χωρίς οικογένεια.

Δεν μοιάζουν όμως μόνο στην τροχιά της ανέλιξής τους. Όσο ο Ανδρουλάκης ξεδιπλώνει το ρεπερτόριό του στο κέντρο της σκηνής, τόσο αποκαλύπτει βαθύτερες συγγένειες με τον ανταγωνιστή του στην Κεντροαριστερά. Συγγένεια στο ύφος – στο οποίο μπορεί κανείς εύκολα να διαγνώσει κοινές καταβολές από το μεγάλο φυτώριο του φοιτητικού συνδικαλισμού. Αμφότεροι αναδίδουν, όταν είναι στο βήμα, οσμή αμφιθεάτρου. Συγγένεια και στην υποκείμενη πολιτική κουλτούρα. Ανασύρουν και οι δυο τοτέμ και ταμπού από την καταπακτή της Αντιδεξιάς του ’80” ( Μχάλης Τσιντσίνης).

* “Τι λέει; Ο Πούτιν χρηματοδοτούσε κόμματα; Αποκλείεται στην Ελλάδα. Εδώ είναι ιδεολόγοι” (Πηγή: Protagon.gr).

* Τα «έπιαναν» μοναχοί από τον Πούτιν (στο Άγιο Όρος); Μπα, άφηνε κάτι για να του διαβάζουν καμιά ευχή (Πηγή: Protagon.gr ).

* “Να έρθει ο Πούτιν να βρει εδώ εθελοντές για την επιστράτευση” (Πηγή: Protagon.gr 21/9)

* Και αυτό διότι στο Πουτινιστάν επαληθεύεται η χίπικη προφητεία στην δεκαετία του ’60: “Κάποτε θα κάνουν πόλεμο και δεν θα πάει κανείς...” (εννοούσαν τον επιθετικό πόλεμο διότι στον αμυντικό πόλεμο δεν πας, ο πόλεμος σου έρχεται).

* Στα Google Trends μετά το διάγγελμα Πούτιν για επιστράτευση, η αναζήτηση “πώς να σπάσω το χέρι μου στο σπίτι” από 0 ανέβηκε στο 38%. Αντιλαβού;

* Ο προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Κύριλλος, λίγες ημέρες μετά την μερική επιστράτευση που διέταξε το αφεντικό του, δήλωσε ότι οι Ρώσοι στρατιώτες που πεθαίνουν στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας θα λάβουν άφεση αμαρτιών. Δηλαδή, κάτι σαν τζιχαντιστής μουφτής, με την διαφορά ότι στον Παράδεισό του, αντί για νερό ρέει βότκα.

* Φιλοπουτινιστές οι μέχρι χθες “γενναίοι” σας, αυτοί που συναποτελούν τον ατρόμητο στρατό του Πουτινιστάν, όσο έβλεπαν στην τηλεόραση τους νέους “θριάμβους” της Μαμάς Ρωσίας καμάρωναν. Τώρα που καλούνται να πραγματώσουν τα όνειρα του μεγάλου ηγέτη, άλλοι έφυγαν, άλλοι κρύφτηκαν, άλλοι μέθυσαν, άλλοι έβαλαν τα κλάματα και τα λαμόγια έβαλαν μέσον για να την γλυτώσουν. ¨Όσον δε αφορά την επιμελητεία της επιστράτευσης, γίνεται κάτι ανάλογο με την δικιά μας επιστράτευση, λόγω Κύπρου, επί χούντας. Αντιλαβού;

* Άγνωστοι ακτιβιστές άφησαν στις 27/9 στον τάφο των γονιών του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, στο νεκροταφείο Σεραφίμσκι στην Αγία Πετρούπολη, ένα σημείωμα με το οποίο εξέφραζαν τα παράπονα τους για τον γιο τους.

«Μια άγνωστη ομάδα ατόμων απευθύνθηκε στους γονείς ενός αγοριού, ζητώντας τους να λάβουν μέτρα διαπαιδαγώγησης για το γιο τους» αναφέρεται στην ανάρτηση στο κανάλι – Telegram. Η έκκληση προς τους αποβιώσαντες γονείς του Ρώσου προέδρου είναι μια σελίδα από ένα ημερολόγιο μαθητή με το ακόλουθο κείμενο: «Αξιοσέβαστοι γονείς. Ο γιος σας συμπεριφέρεται απαράδεκτα! Παραλείπει τα μαθήματα ιστορίας, τσακώνεται με τους συμμαθητές του, απειλεί να ανατινάξει όλο το σχολείο! Πάρτε μέτρα!».

8 Σεπτεμβρίου 2022: Απεβίωσε η Βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας Ελισάβετ Β΄

Ήταν η μακροβιότερη μονάρχης της Μεγάλης Βρετανίας και βρέθηκε στον θρόνο για 70 χρόνια. Απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών, ύστερα από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τον τελευταίο καιρό.

Με το άκουσμα της δυσάρεστης είδησης, πολλοί από τους συγκεντρωμένους έξω από τα ανάκτορα του Μπάγκιχαμ ξέσπασαν σε λυγμούς, ενώ στο πλήθος επικρατούσε σιγή.

Τα βλέμματα όλων όμως έπεσαν σε ένα, για πολλούς, θαυμαστό γεγονός. Η βροχή που έπεφτε από νωρίς, είχε σταματήσει και ένα διπλό ουράνιο τόξο είχε απλωθεί στον ουρανό, μπροστά από τα Ανάκτορα.

Προσπαθώ να καταλάβω προς τι το ενδιαφέρον και ο ενθουσιασμός των συμπατριωτών μας για τα σχετικά με την κηδεία της Ελισάβετ.

Μήπως η ομοψυχία των Βρετανών, οι οποίοι, ασχέτως πολιτικής, συντάχθηκαν πίσω από το πρόσωπο που ενσαρκώνει ένα θεσμό που τους ενώνει;

Μήπως η τεράστια ουρά των Βρετανών για τον τελευταίο αποχαιρετισμό της βασίλισσά τους, φαίνεται να επιβεβαιώνει εκείνους που επιμένουν, σε μια χώρα όπου έφτασε στα πρόθυρα της πλήρους αποθέσμισης, ότι ο θεσμός έχει απαράμιλλη ενοποιητική ισχύ;

Μήπως γιατί ταυτίσαμε την δημοκρατία με την κατάργηση της ενδυματολογικής ευπρέπειας, τους τύπους ευγενείας, τις επισημότητες με αποτέλεσμα την ισοπέδωση της κοινής μας ζωής;

Το σίγουρο πάντως είναι ότι αναπαύτηκε η βασίλισσα, αλλά πρέπει να ξεθεώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι…

Τέλος “God save the King” (Κάρολος ο 3ος).

Μαϊσά Αμινί

Στο Ιράν, χιλιάδες γυναίκες, μαζί με αρκετούς άνδρες, πήραν τους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του καθεστώτος μετά τον θάνατο της 22χρονης Μαϊσά Αμινί (15/9/22), κουρδικής καταγωγής, που πέθανε στα χέρια της αστυνομίας ηθών μετά τη σύλληψή της επειδή δεν φορούσε τη μαντίλα της σωστά. Δεκάδες είναι οι νεκροί από τις διαδηλώσεις, που καταπνίγονται βίαια από τις δυνάμεις ασφαλείας.

Τον Φεβρουάριο του 2022 (είχα αναφερθεί εκτενώς τότε) οι αυτόβλακες πολυπολιτισμικοί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είχαν χρησιμοποιήσει στην καμπάνια για το μέλλον της Ευρώπης, εκτός των άλλων, και την εικόνα μιας νέας γυναίκας. Φορούσε μαντίλα και η λεζάντα που τη συνόδευε ήταν: “Κρατάτε το μέλλον στα χέρια σας”.

* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Υποθέτω, δε, ότι όλοι μαζί, Συμβούλιο της Ευρώπης, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οίκοι μόδας και νεοφεμινίστριες που υποστηρίζουν το μπουργκίνι, θα οργανώσουν μιαν αποστολή για να διαφωτίσουν τις γυναίκες του Ιράν, οι οποίες δεν αντιλαμβάνονται ότι η μαντίλα σημαίνει ελευθερία και το μέλλον τής ανήκει. Η πολιτισμένη Δύση αντιλαμβάνεται μεν την οργή τους για τη δολοφονία από την αστυνομία ηθών της εικοσιδυάχρονης Μάχσα Αμινί, όμως οφείλει να τους εξηγήσει πως κανείς δεν μπορεί να τους στερήσει το δικαίωμα να φορούν μαντίλα, ακόμη κι αν δεν το επιθυμούν. Όσοι δεν αντιλαμβάνονται τη δύναμη της πολιτικής ορθότητας, δικαιούνται να θεωρούν παράλογη την ως άνω διατύπωση.

Φτάνει πια με την υποκρισία σας. Οι Ιρανοί που διακινδυνεύουν τη ζωή τους, γυναίκες και άνδρες, έρχονται να σας την τρίψουν στη μούρη. Αυτοί ξέρουν, αυτοί το ζουν στο πετσί τους, πως η μαντίλα είναι ομολογία πίστης. Πίστης θρησκευτικής, πίστης πολιτικής στο καθεστώς των αγιατολάδων, πίστης πολιτισμικής. Με τον νέο νόμο του Ιουλίου, όποια γυναίκα δεν φοράει μαντίλα ή δεν τη φοράει σωστά, θεωρείται συνεργάτις της Δύσης. Σίγουρα όχι της Δύσης που θεωρεί τη μαντίλα σύμβολο ελευθερίας. Αυτής της άλλης, της «σκοτεινής» Δύσης, της ανεξίθρησκης, αυτής που πιστεύει στη δημοκρατία και επενδύει στην αξία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν είμαι αισιόδοξος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο μέλλον της ιρανικής κοινωνίας, η οποία παλεύει να μας πει ότι αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που ζει. Αναφέρομαι στη δική μας, την «ευρωπαϊκή» αυτοσυνειδησία. Στη δυνατότητά μας να συνειδητοποιήσουμε το χάος που χωρίζει τον δικό μας τρόπο ζωής από τη μαντίλα. Χάος αιώνων”.

Οι γυναίκες του Ιράν σήμερα, μας βροντοφωνάζουν ότι αυτό που οι αυτόβλακες πολιτικορεκτάδες αντιλαμβάνονται ως πολιτισμική “διαφορά” και επιχειρούν να ενταχθεί στα όρια της ανοχής των Δυτικών κοινωνιών, γι’ αυτές είναι ένα απάνθρωπο καταπιεστικό σύστημα.

Και οι κοινωνίες μας οφείλουν όχι μόνο να τις ακούσουν, όχι μόνο για να τις συμπαρασταθούν. Αυτό είναι το εύκολο. Το δύσκολο και το ουσιώδες είναι αυτοσυνειδησία τους ότι βρίσκονται αντιμέτωπες με την ισλαμική απειλή και οφείλουν να ενεργοποιήσουν τα αντανακλαστικά τους.

Για το ιστορείν:

* Να σημειώσουμε ότι το χιτζάμπ καθιερώθηκε / επιβλήθηκε στις γυναίκες 4 χρόνια μετά την επικράτηση της ισλαμικής επανάστασης στο Ιράν (Περσία), για τον πληρέστερο έλεγχο τους.

* “Το μακρινό 1979, ο αντιαμερικανισμός είχε χτυπήσει κόκκινο στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και όλες οι «προοδευτικές δυνάμεις» της χώρας χαιρέτισαν το κίνημα των Αγιατολάχ ως «γνήσια αντιιμπεριαλιστική επανάσταση». Σύμφωνα δε με τον «Ριζοσπάστη», «τα συνθήματά τους (…) στη σημερινή κατάσταση έχουν αντικειμενικά προοδευτικό χαρακτήρα». Ο δε Χομεϊνί δεν έχει «τίποτα το θεατρικό, τίποτα το αλλαζονικό, το εξεζητημένο, αλλά μια βαθιά πνευματική διαύγεια» («Ποιοι είναι και τι θέλουν οι Πέρσες Σιίτες», «Ριζοσπάστης», 3.2.1979).

* “Σε ανακοίνωση το Κεντρικό Συμβούλιο της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος απηύθυνε «θερμό χαιρετισμό (…) για την περήφανη νίκη της αντιιμπεριαλιστικής δημοκρατικής επανάστασης» («Η Ελληνική νεολαία χαιρετίζει τη νίκη του λαού του Ιράν», «Ριζοσπάστης», 14.2.1979).

Σχετικό και Ελληνικό:

Η ελληνική Αριστερά, ΜΚΟ και τουρκική προπαγάνδα κατηγορούν την ελληνική πολιτεία για επαναπροωθήσεις. Η τουρκική προπαγάνδα κάνει την δουλεία της. Το δυστύχημα είναι ότι η ελληνική Αριστερά και “ύποπτες” ΜΚΟ, εκμεταλλεύονται ένα πλέγμα διατάξεων της Ε.Ε. για να συκοφαντούν μια από τις πιο ευάλωτες χώρες της στο μεταναστευτικό, έχοντας πάρει διαζύγιο όχι μονό με την ελληνική κοινωνία, άλλα και με την λογική. Προσπαθούν σκοπίμως μια σημασιολογική ταύτιση μεταξύ των εννοιών “απώθηση” (refoulement) και “επαναπροώθηση” (pushback). Πολιτικοί αναλυτές αναφέρουν ότι προς το παρόν, η σύγχυση αυτή έχει στοιχίσει το Brexit και την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων σε χώρες όπως η Σουηδία, που μέχρι προχθές αντιμετωπίζονταν ως προπύργια της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και λίγες ημέρες πριν της Πελόνι στην Ιταλία (αν προσέξετε άρχισε να “τσιμπά” δημοσκοπικά και η εγχώρια λαικιατική-φασιστο-ακροδεξιά, από τον από τον Τζήμερο έως τον Μπογδάνο και τον Κασιδιάρη).

Το ρεζουμέ…

* “Ποια Ρωσία, ποιος πόλεμος και ποια επιστράτευση; Ποιο Ιράν, ποιοι Μουλάδες και ποιες μαντήλες. Στο γαλατικό χωριό οι άνθρωποι για άλλα ανησυχούν. Για το μετρό στα Εξάρχεια! Γράφει η συντρόφισσα στα social: «Τα βαγόνια του μετρό είναι οι σύγχρονες φυλακές της ζωής που θέλουν να μας κάνουν να την αποδεχτούμε. Κανένα μετρό στην πλατεία. Μόνο με περπάτημα και τρέξιμο θα καταλάβουν τη σημασία της καταστολής». Είναι σαφές: Δεν υπάρχει σωτηρία!” (Θ Μαυρίδης).

Σαν επιδόρπιο

Greece’s Next Τοp Trash Model

Στις 19/9 ξεκίνησε να προβάλλεται από τον “Σταρ” το Greece’s Next Top Model . Και βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσω ότι στην κρητική επιτροπή συμμετέχει μια γνωστή μας (guest κριτής). Σας την είχα συστήσει στο “Σαν επιδόρπιο” της ανάρτησης του Δεκεμβρίου 2020, όταν τις είχα ζητήσει να μας ευχηθεί για τις γιορτές. Ακριβώς έγραφα: “Παρακάλεσα το άνωθεν εικονιζόμενο γνωστό μο;νόφρυδο μοντέλο κα Σοφία Χατζηπαντελή να μας ευχηθεί για τις γιορτές” υπό τον τίτλο “Και αν στα δίχτυα της πιαστείς…” (παραθέτω όχι την αναρτηθείσα αλλα μια νέα φωτογραφία της).

Η κα Σοφία Χατζηπαντελή χρησιμοποιεί στην κριτική της τα δικά της “νεο-καλιαντρά”, τα οποία υποστηρίζονται από ελληνικούς υπότιτλους για να γίνονται κατανοητά. Ένα μείγμα τσιπριακών και της διεθνούς “νεο-γλώσσας”. Και μόνο για να την ακούς, αξίζει να την παρακολουθείς, μεγάλη πλάκα...

Seedrinker