Εκφάνσεις...

 

“Ο ύπνος της λογικής

αφυπνίζει τα τέρατα” Γκόγιας , 1797

Στο πρόσωπο ενός εκπορνευόμενου 11χρονου κοριτσιού από τον βιαστή του, τον 53χρονο Ηλία Μίχο καθρεφτίστηκαν ένα σωρό παθογένειες του κοινωνικού μας γίγνεσθαι. Το θύμα ένα, οι θύτες πολλοί. Οι προφανείς, γονείς που αποτυγχάνουν, το σχολείο ανύπαρκτο, οι κοινωνικοί λειτουργοί των δημόσιων υπηρεσιών μόνο για σφραγίδες, γείτονες που ξέρουν αλλά δεν μιλούν, ηδονοβλέπτες παρουσιαστές και θεατές που θέλουν και να κρίνουν χωρίς να γνωρίζουν, οι λεγόμενοι δευτερογενείς θύτες.

Το εγκληματικό έγκειται στο ότι επί της ουσίας, κανένας δημόσιος θεσμός δεν ενδιαφέρεται να απαντήσει, να μάθει από τη συμφορά γιατί και πάλι θα εφησυχάσει αρκούμενος να αναμασήσει το άλλοθι για “υποστελέχωση” και “υποχρηματοδότηση”. Και το κοριτσάκι αυτό θα ξεχαστεί. Και το επόμενο θα βρει πάλι το ρεζερβουάρ της αγανάκτησής μας γεμάτο.

Το κοινωνικό μας γίγνεσθαι επιτρέπει στον Μίχο και κάθε Μίχο να είναι ένα τέρας που πιστεύει πως φέρει άτρωτο δέρας. Οι αποφώλιες πράξεις τους δεν συνδέονται επ’ ουδενί με την καταγωγή, την εθνικότητα, τη θρησκεία, την πολιτική τοποθέτηση, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Η οχύρωση όμως πίσω από μια στιβαρή κοινωνική πανοπλία, είναι η ποικιλόχρωμη πρακτική των ανθρώπων που επενδύουν στο κάθε είδους παραγοντιλίκι, προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα αέναο διαβατήριο στην ατιμωρησία.

Και τελικώς όλοι στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι γενικώς και συνεχώς “πέφτουν από τα σύννεφα…” Αντιλαβού;

Πλειστηριασμός ηθικολογίας: “Διάβασα στο Διαδίκτυο την ανάρτηση μιας κυρίας η οποία, με αφορμή τη φρικιαστική υπόθεση με τη δωδεκάχρονη, δήλωσε ότι πέταξε στα σκουπίδια τη «Λολίτα» του Ναμπόκοφ, και «Τα ρέστα» του Ταχτσή. Της ξέφυγε το «Συμπόσιο» του Πλάτωνος, μάλλον επειδή η παιδεία της δεν φτάνει ως εκεί κάτω.

Το μαρτύριο της δωδεκάχρονης δεν οφείλεται σε κάποιο νομοθετικό κενό. Οφείλεται στους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς που ακόμη και ο Πλάτων έλεγε ότι δεν είναι δυνατόν να νομοθετούνται. Όταν το παιδί σου λείπει από το σπίτι, όταν το παιδί σου ξοδεύει, όταν το παιδί σου ξεφεύγει απ’ την κανονική συμπεριφορά. Έγραψα την καταραμένη λέξη της μεταμοντέρνας παιδαγωγικής. Και ποια είναι η «κανονική συμπεριφορά»; Αυτό το «κανονική» ορίζει τη διαφορά μιας σύγχρονης οικογένειας, ασχέτως κοινωνικής τάξης, από μια οικογένεια στην εποχή του Όλιβερ Τουίστ” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Η ασυλία της γυφτιάς: Πενήντα χιλιάδες (50.000) ευρώ (έγινε πλήρως αντιληπτό;). Τόσο τιμολογήθηκε η απώλεια παρθενίας μιας 14χρονης σήμερα ρομά (λέμε τώρα), η οποία διέλυσε τον αρραβώνα της με τον μέχρι πρότινος σύντροφό της, ηλικίας 17 ετών σήμερα. Η οικογένεια του γαμπρού έδωσε αποζημίωση στην οικογένεια της νύφης, καθώς αποφάσισαν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους και να μην παντρευτούν. Έτσι λοιπόν, όπως επιτάσσει το έθιμο η οικογένεια του αγοριού έπρεπε να αποζημιώσει την οικογένεια του κοριτσιού. Το απίστευτο περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο κι αναρτήθηκε στο Tik Tok με αποτέλεσμα να γίνει viral. Αυτό το απίστευτο περιστατικό ελάχιστα έως καθόλου απασχόλησε τα “κανάλια” Όσο για τις “metούδες”, άκρα του τάφου σιωπή.

Το deal έγινε στο Αλιβέρι Βόλου, έναν συνοικισμό Ρομά στην Νέα Ιωνία όπου βρίθει σε παράνομες συνδέσεις με το ηλεκτρικό και υδρευτικό δίκτυο. “Η οικογένεια αποζημιώνει την οικογένεια που έχει το κορίτσι με το ποσό των 50.000 ευρώ. Από σήμερα οι δρόμοι τους είναι ανοιχτοί. Δεν τους πειράζει κανένας. Τελειώνουμε εδώ, αγαπημένα. Θα είμαστε πάλι αδέρφια”, ακούγεται να λέει στο βίντεο ο “διαμεσολαβητής” του “διαζυγίου” με τον πατέρα της κοπέλας, κρατώντας τις δεσμίδες με τα λεφτά να λέει “άπαντες ελεύθεροι” (30/9/22).

Η εξουσία της πορνογραφίας: Ο Έντουαρντ Σνόουντεν στο “Μεγάλο φακέλωμα”, ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται στις εκτεταμένες επιχειρήσεις παρακολούθησης στις οποίες έλαβε μέρος ως συνεργάτης της αμερικανικής υπηρεσίας NSA, αναφέρει ότι η πορνογραφία είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που ενώνει σήμερα τους ανθρώπους. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι αυτό που ενώνει έναν σκληρό 19χρονο τρομοκράτη με τον 65άρη ευυπόληπτο θείο του είναι η κατανάλωση πορνογραφίας. Συμπέρασμα που προέκυψε στη συγκεκριμένη περίπτωση έπειτα από παρακολούθηση ολόκληρης της οικογένειας ενός νεαρού τρομοκράτη.

Σε μια εποχή που οι αλήθειες διασπώνται σε άπειρα κομμάτια, που ο καθένας βρίσκει εύκολα στο Ιnternet τα υλικά για να χτίζει τις δικές του αλήθειες, τη δική του πολιτική, τη δική του θρησκεία, ακόμα και τη δική του επιστήμη, η πορνογραφία αναδεικνύεται ίσως ως η τελευταία ενοποιητική αρχή. Όλοι ερίζουν για όλα, όλοι συγκρούονται με όλους, αλλά εκείνο στο οποίο συμφωνούν είναι η καταφυγή στην πορνογραφία. Η πορνογραφία γίνεται η νέα πολιτική, το νέο οικουμενικό δόγμα, το μόνο στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι.

Πρόκειται για μια παρατήρηση που ίσως προειδοποιεί για τη δυστοπία μιας επιστροφής στον πρωτογονισμό, για μια νέα πολιτική των ενστίκτων πέρα από τη λογική και την επιχειρηματολογία.

Δεν μιλάμε, όμως, πλέον για μια ρομαντική πορνογραφία που μπορεί να σημαίνει “σκοτάδι και μαγεία, συνωμοσία στο φως των αστεριών” (στίχος του Άρη Δαβαράκη από την “Πορνογραφία” του Μάνου Χατζιδάκι). Ούτε για την εποχή κατά την οποία πορνογραφία ήταν τα έργα του Ντ. Χ. Λόρενς και του Τζόις, του Μπατάιγ και του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, τα οποία σήμερα μοιάζουν με γλαφυρά παραμύθια.

Αναφερόμαστε σε μια σκληρή αρρωστημένη και απάνθρωπη πορνογραφία, η οποία διαδίδεται εκτεταμένως μέσω του Διαδικτύου, μια πορνογραφία που βρίσκεται στην περιοχή του κοινού εγκλήματος. Οι New York Times παλαιότερα ανέφεραν ότι μέσα στο 2018 απομονώθηκαν 45 εκατομμύρια εικόνες με σεξουαλική κακομεταχείριση παιδιών, ενώ το 1998 είχαν καταγγελθεί “μόνον»” 3.000 (σήμερα τα στοιχεία σαφώς και θα είναι χειρότερα).

Και εκ των γεγονότων, επιβεβαιώνονται οι ασυμβίβαστες φεμινίστριες του παλιού καιρού, όπως η Κάθριν Μακ Κίνον και η Αντρέα Ντουόρκιν, οι οποίες πριν από 40 χρόνια υποστήριζαν ότι η πορνογραφία οδηγεί στην κανονικοποίηση του βιασμού ή ότι το ίδιο το σεξ (όχι το “κάνω έρωτα”) είναι μια πράξη βίας. Αυτά τα οποία τότε θεωρήθηκαν υπερβολικά από τις μετριοπαθείς φεμινίστριες, σήμερα αποδεικνύονται ισορροπημένα και προφητικά. Αυτές τότε υποστήριζαν ότι η δαιμονοποίηση του σεξ είναι αντιφεμινιστική και υποτιμά τις γυναίκες αφού τις καθιστά εκ προοιμίου ανίκανες να προστατεύσουν τον εαυτό τους και να θέσουν εκείνες τα όρια και τα πρότυπα της υγιούς σεξουαλικής συμπεριφοράς. Και ήρθε το κίνημα #metoo, μόλις το 2018 για να αποκαλύψει τελικά πόσο ευάλωτες ήταν τελικώς οι γυναίκες από εξουσιαστικές ανδρικές συμπεριφορές.

Το εξαιρετικώς επικίνδυνο είναι ότι σήμερα παρατηρείται στις νεότερες ηλικίες ένας σεξουαλικός αναλφαβητισμός. Δηλαδή η αντίληψη που σχηματίζουν αρκετοί νέοι, οι οποίοι μαθαίνουν το σεξ από το Ίντερνετ, ότι σεξουαλικές σχέσεις είναι αυτές που απεικονίζει η πορνογραφία. Έχει δημιουργηθεί μια νέα εθνογραφία του σεξ, όπου ιδίως το “millennial sex”, δηλαδή το σεξ των “τινέιτζερ”, όσων γεννήθηκαν από το 2000 και μετά, είναι μια άχαρη μίμηση της πορνογραφικής βιαιότητας που αφειδώς καταναλώνεται. Τα πορνογραφικά σενάρια είναι κυρίως ιστορίες βίας και όσοι μαθαίνουν το σεξ από αυτά σχηματίζουν την εντύπωση ότι το σεξ διαφέρει ελάχιστα από τον βιασμό. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο πολλοί ειδικοί στον αγγλοσαξονικό κόσμο πιστεύουν ότι πρέπει να ξεκινήσουν εκστρατείες ενημέρωσης των νέων ότι το σεξ δεν είναι βία και δεν πρέπει να συνδέεται με τη βία (στοιχεία αντλήθηκαν από σχετικό άρθρο του Παύλου Παπαδόπουλου).

“Στην αυλή του σχολείου”: Η αυλή του σχολείου, ένα παροξυσμικό εργαστήρι αρνητικών συναισθημάτων που μεταφέρεται στην ψυχή των παιδιών. Με αποτέλεσμα πολλά να διαστρέφουν, αρνούνται την πραγματικότητα για να επιβιώσουν. Και οι παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας σκανδαλωδώς αδιάφοροι. Εγκληματικώς αποποιούμενοι του λειτουργήματός τους, που είναι η κοινωνικοποίηση των πιο βίαιων γόνων του φυσικού μας βασιλείου.

Η ομότιτλη ταινία της Βελγίδας Λορά Βαντέλ, δεν μας αποκαλύπτει πράγματα για τα οποία ήμασταν ανυποψίαστοι. Το εκτεταμένο μπούλινγκ στα σχολεία, στην 1ο/βάθμια και 2ο/βάθμια εκπαίδευση, αποτελεί σχεδόν κανόνα, κάποιες φορές, μάλιστα, με μοιραίο τέλος για το θύμα (αυτοκτονία). “Αυτό που κατορθώνει στην μόλις 72 λεπτών ταινία της, είναι να μεταφέρει χωρίς πλεονασμούς την σκληρότητα του περιβάλλοντος και τις ποικίλες παρενέργειες” (η ερμηνεία της μικρής Μάγια Βάντερμπε, στον ρολό της 7χρονης Νορά, καθηλωτική).

“Πριν Εξαφανιστούμε”: Την εποχή της μεταμοντερνιάς και της πολιτικορεκτίλας που ανέτειλε με την κατάρρευση της Σοβιετικής δικτατορίας και των δορυφόρων της, κάθε είδους νεομαρξιστικές, νεοφεμινιστικές, νεοϊστορικιστικές, queer ιδεοληπτικές κοινότητες, μικρόνοοι ακτιβιστές με την αμέριστη υποστήριξη των χρήσιμων ηλιθίων (αυτόβλακες), επιχειρούν και εν μέρει κατόρθωσαν να διαφθείρουν, να “κλέψουν”, έννοιες στις οποίες ήταν βασισμένο το νεωτερικό κοινωνικό γίγνεσθαι. (1) Έννοιες όπως φυσικότητα, οικογένεια, συνύπαρξη, υπευθυνότητα, γονεϊκή ευθύνη, αριστεία, πνευματικότητα, λειτούργημα, συνέπεια, παιδεία κλπ. Στην χώρα του υπαρκτού Ελληνισμού αυτή η περίοδος σηματοδοτήθηκε με την πτώση της Χούντας και την ανάδειξη ενός ψυχολογικού συνδρόμου, αυτό του “Αριστερού”, που έπληξε το κοινωνικό γίγνεσθαι. (2)

Σχετικά ο Τόνι Τζαντ (“Το πανδοχείο της μνήμης”) επισημαίνει την διάβρωση των ηθικών θεμελίων του μεταπολεμικού κοινωνικοπολιτικού συμβολαίου, την οποία και αποδίδει στην υποχώρηση των “δημοσίων χώρων” των δυτικών δημοκρατιών, λόγω της κυριαρχίας των σκληρών και άκαμπτων “πολιτικών των ταυτοτήτων”. Πολιτικές που θα μπορούσαν να τις φανταστούν μόνο άνθρωποι για τους οποίους η πολιτική είναι μια ψυχαγωγική ενασχόληση, μια προβολή του εαυτού στον ευρύτερο κόσμο και όχι ως μια πορεία για την κοινωνική ευημερία. Όλα αυτά εντοπίζονται και στο πεδίο γλώσσας. Στις μέρες μας μια αυτοαναφορική “γλώσσα”, αναπτύσσεται μέσω των κοινωνικών δικτύων και πριμοδοτεί την προσωπική έκφραση αντί της καθιερωμένης μορφικής σύμβασης στην επικοινωνία. “Ιδιωτικοποιούμε τη γλώσσα όπως έχουμε ιδιωτικοποιήσει τόσα άλλα” αναφέρει χαρακτηριστικά.

Σχετικά σας προσκαλώ να δείτε την ταινία: “Before We Vanish / Πριν Εξαφανιστούμε”, Ιαπωνία, 2017 του Κιγιόσι Κουροσάβα.

Εξωχωρίως: Τα συνήθως γκέι γυναικεία ζευγάρια που καταφεύγουν στην Σιέρα Λεόνε για να υιοθετήσουν (ανθεί το “λάδωμα”) και μεταφέρουν την εμπειρία τους τηλεοπτικώς, αναφέρουν ότι το προδιαγεγραμμένο μέλλον για τα κοριτσάκια άνω των 12 ετών εκεί, είναι η πορνεία (κοινωνικά αποδεκτό). Για τον λόγο αυτό και τα περισσότερα προς υιοθέτηση παιδιά, είναι κοριτσάκια.

Γενικώς: “Δύο εκδοχές της ελευθερίας γοητεύουν συνηθέστερα τον άνθρωπο: Η ελευθερία ως απεξάρτηση από τις υπαρκτικές αναγκαιότητες που διέπουν το βιολογικό άτομο. Και η ελευθερία ως ανεμπόδιστη δυνατότητα πραγμάτωσης της επιθυμίας” (Χρήστος Γιανναράς).

Το διακύβευμα: “Η μικρή του Κολωνού θα θυμάται ακόμη και όταν γεράσει. Θα είναι όμως άθλος ζωής να καταφέρει να αποφορτίσει τη λέξη «άγγιγμα», να μάθει να σέβεται το σώμα της, να αφήσει χώρο για υγιή επαφή και επιθυμία. Να μάθει τη διαφορά ανάμεσα στις λέξεις «δώρο» και «δωροδοκία». Να συνειδητοποιήσει ότι τα ακριβά κινητά, τα αστραφτερά ποδήλατα (πόσο τραγικό το αντάλλαγμα να είναι παιχνίδι!) δεν τα απέκτησε γιατί την αγαπούσαν, αλλά επειδή ήθελαν να της κλείσουν το στόμα, να της χρυσώσουν αμαρτίες, να την κάνουν να αντέξει τα βραδινά μαρτύρια” (Ελευθερία Κόλλια).

Σημειώσεις:

1. Μικρόνοοι ακτιβιστές: Στις 14/10, τα “Ηλιοτρόπια” του Βαν Γκογκ στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, κοκκίνισαν όταν το υγρό περιεχόμενο 2 κουτιών ντοματόσουπας εκτοξεύθηκε πάνω τους από 2 περιβαλλοντικούς αυτόβλακες ακτιβιστές (τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν και άλλες 2 σε έργα τέχνης). Το καλό είναι ότι το τζάμι προστάτευσε τον πίνακα. Το κακό είναι ότι πρέπει να ασχοληθούμε με την μικρονοϊκή οργάνωση “Just stop oil” και όχι μόνο. Μια οργάνωση ναρκίσσων που δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στο λάδι στον καμβά, στις ελαιογραφίες, και στις άδειες ορυκτών καυσίμων που διατείνονται ότι θέλουν να σταματήσουν. Σήμερα πλέον, η πλειονότητα δεν πείθεται ότι η καταστροφική μανία είναι για το κοινό καλό. Την αντιλαμβάνεται ως απωθητική, εξτρεμιστική και ντροπιαστική.

Οι επαΐοντες αναφέρουν ότι ο Βαν Γκογκ φιλοτέχνησε τα “Ηλιοτρόπια” (1888, ζωγράφισε 11 πίνακες με ηλιοτρόπια) κατά την διάρκεια μιας, σπάνιας 18άμηνης, περιόδου οπτιμισμού. Ο άνθρωπος καλείται να ανακαλύψει την χαρά (το κίτρινο χρώμα συμβολίζει την χαρά) σε μια πραγματικότητα ζωής και θανάτου (ο σταδιακός μαρασμός των λουλουδιών). Και επισημαίνουν ότι όταν ζωγράφιζε τη νεκρή αυτή φύση είχε στο μυαλό του τη λέξη “ευγνωμοσύνη”. Και αν είσαι ευγνώμων είσαι έμπλεος ελπίδας.

Και εμείς πρέπει να είμαστε έμπλεοι ευγνωμοσύνης προς τον φωτογράφο για την αποτύπωση “ηλιοτροπίων” της ζωντανής φύσης…

Και οι unpolitical correct ακτιβιστές της “Αμέσως σταματήστε τις μαλακίες…”, θα επισήμαναν στους ναρκίσσους ακτιβιστές της “Just stop oil”, να μην λερώσουν την φωτογραφία με σπέρμα ...

* Σχετικά με τους μικρόνους ακτιβιστές ο Άρης Αλεξανδρής αναφέρει: “Συχνά, οι μονίμως έξαλλοι ακτιβιστές, αυτά τα θαμπωμένα από την ίδια τους τη λαμπερή μοναδικότητα πλάσματα –που ξέρουν ό,τι δεν ξέρουμε και νιώθουν όπως δεν νιώθουμε–, μας φέρνουν ενώπιον άτοπων διαζεύξεων, λες κι από αυτές εξαρτάται κάτι αποφασιστικό: «Τι έχει περισσότερη σημασία, η τέχνη ή η ζωή; Σας ενδιαφέρει περισσότερο η προστασία ενός πίνακα ή η προστασία του πλανήτη και των ανθρώπων;». Σε κάθε αντιπαράθεση, τα τερατωδώς άνισα διλήμματα είναι σχεδιασμένα με τέτοιον τρόπο ώστε να τοποθετήσουν τον αντίπαλο στην ασύμφορη πλευρά τους και με αυτόν τον τρόπο να τον καταδείξουν ως ένοχο. Από μόνο του, όμως, το γεγονός ότι ένα δίλημμα τίθεται δεν σημαίνει ότι έχει και κάποια αξία: όχι, δεν θεωρούμε την τέχνη σημαντικότερη από την ευτυχία της ανθρωπότητας – άραγε αυτό θα πει πως αν την αμφισβητήσουμε ή την καταστρέψουμε, η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει; Οι συμβολικές κουβέντες δεν κυριολεκτούν, αλλά δεν χρειάζεται να είναι και κενές νοήματος· δεν χρειάζεται να προσθέτουν το συμβολικό τους δηλητήριο σε ένα ήδη δηλητηριασμένο συμβολικό κοινωνικό σώμα.

2. * “Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι η ηγεμονία της Αριστεράς στις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης μπορεί να μη γέννησε ούτε μισή δημιουργική ιδέα, επηρέασε όμως καταλυτικά τον τρόπο συμπεριφοράς. Καταργήθηκαν οι τύποι ευγενείας, όπως καταργήθηκε και η στοιχειώδης ευπρέπεια της εμφάνισης. Η στολή του γραφείου, το σακάκι και η γραβάτα, αντικαταστάθηκαν από τα μπουφάν, τα πουλόβερ, τα φούτερ. Η μεταμόρφωση των ηθών πήρε κάποιο χρόνο και όταν πια ολοκληρώθηκε, θεωρήθηκε φυσιολογική. Ήταν πια αργά για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που πραγματικά συνέβη. Δεν καταργήθηκε η στολή. Απλώς αντικαταστάθηκαν οι παλιές στολές του συντηρητισμού με τις καινούργιες τής προόδου. Όπως και οι κανόνες της ευπρέπειας και της καλής συμπεριφοράς. Θεωρήθηκε οπισθοδρομικό να προσφέρει τη θέση του ο νεότερος στον γεροντότερο, σεξιστικό να προσφέρει τη θέση του ο άντρας στη γυναίκα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σχετικό: Η απομάκρυνσης του πρώην ηγέτη και αναμορφωτή της Κίνας Χου Τζιντάο από τον νυν Σι Τζινπίνγκ, έγινε με πολιτισμένο τρόπο. Ένας κύριος πολύ ευγενικά τον βοήθησε να σηκωθεί από την καρέκλα του και τον έβγαλε έξω από την αίθουσα όπου διεξάγονταν το 20ό συνέδριο του ΚΚΚ. Άλλες εποχές, θα τον είχαν στείλει στους ορυζώνες για αναμόρφωση της συνείδησής του ή σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Αυτόβλακες, αυτές είναι σήμερα οι κατακτήσεις του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος (εγχωρίως, μεταξύ αυτών είναι και αυτοί που μιλούν για “χούντα Μητσοτάκη”). Αντιλαβού;

Αναφέρθηκα στην έννοια της παιδείας, για να επισημάνω / αντιληφθούμε τις συνέπειες της παιδείας της μετανεωτερικότητας. Όλες οι αξίες είναι σχετικές. Η μόνη απόλυτη αξία είναι η επιβίωσή μας. Και το ποιοτικό ερώτημα είναι για ποιο λόγο να θέλεις να συνεχίσεις να ζεις, εάν έχεις καταστρέψει ότι σε κρατάει στη ζωή; Άλλο η επιδίωξη της επιβίωση και άλλο η αναζήτηση του ευ ζην. Αντιλαβού;

Σαν επιδόρπιο

“Η κατάσταση βελτιούται,

επιδεινούμενη” Δημ. Δεσποτίδης

Σκιτσάροντας την επικαιρότητα

Οι Αρχαίοι τα έχουν πει όλα...

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος σε άρθρο του αναφέρει ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Ξενοφώντα τον “Ιέρωνα”. Πρόκειται για έναν διάλογο ανάμεσα στον τύραννο των Συρακουσών Ιέρωνα και τον ποιητή Σιμωνίδη. Σε αυτόν ο Ιέρων ανατέμνοντας τον βίο του προσπαθεί να ανατρέψει την κοινή δόξα πως ζει απολαμβάνοντας όλα τα αγαθά και τις ηδονές, σε αντίθεση με τον υπήκοό του. Ο Ιέρων εξηγεί ότι δεν έχει φίλους, φοβάται ότι θα τον δολοφονήσει όποιος τον πλησιάζει, βλέπει παντού συνωμότες και προδότες και είναι αναγκασμένος να εγκληματεί για να σώσει τη ζωή του και την εξουσία του. Όταν ο Σιμωνίδης τον ρωτάει μήπως τότε είναι καλύτερο να εγκαταλείψει την εξουσία, ο Ιέρων του απαντά ότι ούτε αυτό μπορεί να πράξει, διότι κανείς δεν θα τον συγχωρήσει για ότι ήδη έχει κάνει. Είναι εγκλωβισμένος και το μόνο που μένει είναι να κρεμαστεί.

Είναι πασιφανές ότι Πούτιν, πληροί όλες σχεδόν τις προϋποθέσεις για να τον αποκαλέσουμε σύγχρονο Ιέρωνα. Ζει απομονωμένος εδώ και χρόνια, τον προστατεύει ένας ολόκληρος στρατός και η εισβολή στην Ουκρανία δεν του επιτρέπει να κάνει ούτε μπρος ούτε και πίσω. Ο αναφερόμενος εμμονικός του φόβος για τον κορωνοϊό, τεκμαίρει ότι βρίσκεται υπό την επήρεια και ενός παρανοϊκού φόβου, γεγονός που τον καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνο για την ανθρωπότητα.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη εάν δεν αναφερόμασταν και στον γείτονά μας τον Ερντοράν. Ένας σύγχρονος τύραννος, ο οποίος δεν διανοείται να χάσει τις εκλογές, διότι χωρίς την προστασία της εξουσίας θα κλιθεί να λογοδοτήσει για τα εγκλήματά του.

Πουτινικοί τακτικισμοί...

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός Τομ Νίκολς αναφέρει σχετικά:

«Ο Πούτιν, προσαρτώντας ουκρανικά εδάφη και υποστηρίζοντας, ταυτόχρονα, ότι ο πόλεμος διεξάγεται πλέον “για την προάσπιση της πατρίδας μας, της κυριαρχίας της και της εδαφικής της ακεραιότητας”, μετατρέπει την “ειδική επιχείρηση” σε έναν ιερό πόλεμο για την προστασία της ίδιας της Ρωσίας, από το ΝΑΤΟ και ολόκληρη τη Δύση».

Στην συνέχεια ο Πούτιν «μετατρέπει την Ουκρανία σε “Ρωσία”, παίρνοντας Ρώσους άνδρες από τις οικογένειές τους, στέλνοντάς τους στην Ουκρανία για να σκοτωθούν και αφήνοντας το αίμα τους να ποτίσει το χώμα», ούτως ώστε να μπορεί στη συνέχεια να πει στον ρωσικό λαό και σε όλον τον κόσμο πως «τα θαμμένα οστά τόσων πολλών Ρώσων ανδρών, καθιστούν την Ουκρανία ιερό έδαφος από το οποίο η Μόσχα δεν θα υποχωρήσει ποτέ». .

Και τέλος ολοκληρώνοντας τον συλλογισμό του, υπενθυμίζει πως με παρόμοιο τρόπο αντιμετώπισαν οι σοβιετικοί ηγέτες την Ανατολική Ευρώπη. Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, για παράδειγμα, είχε πει στους ηγέτες της Τσεχοσλοβακίας ότι δεν είχαν δικαίωμα να εναντιώνονται στην ΕΣΣΔ, επειδή τα έθνη τους είχαν εξαγοραστεί με το αίμα σοβιετικών στρατιωτών, επισημαίνοντας ότι για πάντα τα σύνορά τους θα ήταν και σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης.”

Η μεγάλη παγίδα

Η Μεγάλη Παραίτηση και η Σιωπηλή Παραίτηση, όμως (Great Resignation και Quiet Quitting, αντίστοιχα), είναι πολύ παραπάνω από τσιτάτα της μεταμοντέρνας εποχής. Είναι εργασιακά και κοινωνικά φαινόμενα που μπορεί να έγιναν εμφανή, να ονοματοδοτήθηκαν και να συζητήθηκαν συστηματικά μετά την πανδημία, αλλά έχουν γερές ρίζες σε ένα σύστημα που προηγείται της κρίσης. Και αυτό είναι η νέα εργασιακή πραγματικότητα προάγγελος της έλευσης των “μηχανών” και της τεχνικής νοημοσύνης. Και η δολερή κατηγοριοποιήσή της “προσαρμοστικότητα”.

“Airmageddon” Όλοι οι επαΐοντες καταλήγουν, ο καθένας από τη σκοπιά του, στην ακόλουθη διαπίστωση: Πέρα από τη σοβαρή επιβάρυνση στην υγεία των κατοίκων, η καταφυγή στο τζάκι και τις ξυλόσομπες φέτος τον χειμώνα ισοδυναμεί με αυτό που ο Ελβετός βιολόγος και φωτογράφος Αντρέα Μπονέτι αποκαλεί “Airmageddon” για το κλίμα.

Εταιρεία δολοφόνων…

Στις 5/9 το πετρελαϊκό καρτέλ Opec Plus, όπου ανήκουν η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία, αποφάσισε μείωση της πετρελαϊκής παραγωγής κατά 2 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως ώστε να εκτιναχθεί η τιμή του.

Ο Τόμας Φρίντμαν σε άρθρο του επισημαίνει Ρώσος πρόεδρος και ο ντε φάκτο ηγέτης της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (και δολοφονία Κασόγκι), εύχονται ο πληθωρισμός λόγω ενεργειακού κόστους, που ακολούθησε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, να βοηθήσει τους Ρεπουμπλικάνους, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, να ανακτήσουν τον έλεγχο, τουλάχιστον, της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ενδιάμεσες εκλογές τον Νοέμβριο. Αυτό θα είναι δώρο και για τους δύο, καθώς θεωρούν τον Τραμπ έναν πρόεδρο που λατρεύει το πετρέλαιο, έναντι της πράσινης ενέργειας και ξέρει πώς να κάνει τα στραβά μάτια όποτε χρειαστεί.

Και διερωτάται: “Είναι κυνική αυτή η θεώρηση; Όχι, κανείς δεν μπορεί να είναι κυνικός με αυτόν τον εσμό αθλίων, κλεπτών και χρήσιμων ηλιθίων” (που τους υποστηρίζουν).

“To κίνητρο του Πούτιν είναι προφανές. Kαθώς ο στρατός του υφίσταται διαρκείς ήττες στην Ουκρανία, επιχείρησε κάτι παράτολμο. Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου θα εξανάγκαζε την Ε.Ε. να εγκαταλείψει Κίεβο και Ουάσιγκτον, αναγνωρίζοντας τις προσαρτήσεις ουκρανικών εδαφών με αντάλλαγμα την εκεχειρία και την επανάληψη των ρωσικών εξαγωγών ενέργειας. Οι Σαουδάραβες συμφώνησαν. Αυτή η στρατηγική δεν είναι ούτε παρανοϊκή ούτε εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία”.

* “Δυσερμήνευτη η ανθρώπινη ύπαρξη, η μόνη (μάλλον) λογική ύπαρξη στο αχανές σύμπαν. Αντιπαλεύει αινίγματα που δεν λύνονται (τουλάχιστον με την ανθρώπινη ικανότητα και θέληση), μοιάζει να αποτολμάει και τον αυτοαφανισμό της, ίσως σαν εκδικητική αυτοκαταξίωση.

Λέγεται ότι ο Στάλιν, σε κάποια χρονικά διαστήματα, υπέγραφε κάθε βράδυ την εκτέλεση έως και δύο χιλιάδων αντιπάλων του, πραγματικών ή κατά φαντασίαν. Η κόπια του Στάλιν, ο Χίτλερ, ήταν αράγιστα πεπεισμένος ότι έπρεπε να αφανιστεί το «βιολογικό είδος» των Εβραίων. Σε κάθε εποχή, παντού και πάντοτε, η εκτρωματική λογική ολιγαρχικών τυράννων και παντοδαπών πλουτομανών, λειτουργεί με κώδικες παράνοιας και εγωλαγνείας. Όταν οι φασίστες και οι ναζιστές ετοιμάζονταν πυρετωδώς για τη φρίκη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, οι δυτικές κοινωνίες προέκριναν την αδιαφορία και ανεμελιά. Ακαταγώνιστη δυναμική της «θέλησης για δύναμη» (der Wille zur Macht) που έλεγε ο Νίτσε ( Χρήστος Γιανναράς).

Οι αιθεροβάμονες...

Το πρόβλημα που βρίσκεται στην καρδιά του όλου εγχειρήματος της ενοποίησης της Ε.Ε. είναι ο : εφησυχασμός των ηγετών της. Και είναι αυτοί που βάσισαν την ευημερία της Ε.Ε. στο ότι οι ΗΠΑ της παρέχουν ασφάλεια, η Ρωσία φθηνή ενέργεια και η Κίνα φθηνά προϊόντα. Οι ταγοί της Ε.Ε. εν τη αλαζονεία τους, δεν έλαβαν υπ’ όψιν της μια σταθερά του κόσμου μας, την ευμεταβλητότητα του. Δεν αντιλαμβάνονται ότι κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι η αυριανή ημέρα θα είναι καλύτερη από την σημερινή. Θα λέγαμε ότι η Ε.Ε. κινδυνεύει να πέσει θύμα της επιτυχίας της. Οι δεκαετίες πρωτοφανούς ειρήνης και ευημερίας ενθάρρυναν την αίσθηση ότι η “ήπια δύναμη” της φιλελεύθερης δημοκρατίας και οι ενισχύσεις με την μορφή βοήθειας σε αναπτυσσόμενες περιοχές της, αρκούν για να διατηρηθούν τα πράγματα ως έχουν. Τα γέλια Γερμανών διπλωματών στον ΟΗΕ όταν ο Ντόναλντ Τραμπ σημείωνε την εξάρτηση της χώρας τους από τη ρωσική ενέργεια είναι γλαφυρή εικόνα αυτής της αλαζονείας.

Αυτό που έπρεπε να έχει γίνει κατανοητό, είναι αυτό που ο “ιστορισμός” αποκαλύπτει.

Οι πολιτισμοί διαγράφουν κύκλους ανάμεσα στη σταθερότητα και στην αταξία. Και η Ε.Ε. μέχρι 2010 περίπου, μοιάζει λες και να έπληξε συλλογικά με την ασφάλεια και την αφθονία. Και 5 χρόνια μετά η “πλήξη” εκείνη άρχισε να φέρνει αυτό που συνήθως την ακολουθεί, την βαρβαρότητα.

Η διερώτηση, “δεν υπάρχει μέση οδός;” θα έλεγα ότι είναι εύλογη: Τον 19ο αιώνα, ο εκρηκτικός Γάλλος συγγραφέας Θεόφιλος Γκοτιέ είχε πάρει σαφή θέση επ’ αυτού: «La barbarie plutôt que l’ ennui!»: καλύτερα η βαρβαρότητα παρά η ανία. Τον αφορισμό αυτό του Γκοτιέ παραθέτει ο Τζορτζ Στάινερ στη μελέτη του “Ο πύργος του Κυανοπώγωνα” (τον συνάντησα σε βιβλιοκριτική).

Θα έλεγα ότι είναι μια προτροπή να αποδεχθούμε κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε...

Τηλεοπτικά

-- Ο Αυτιάς με την εκπομπή του στο ΣΚΑΪ σου αποκαλύπτει, σου κάνει πλήρως αντιληπτό, ότι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού συνταξιούχος δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι. Και σε αυτό οφείλεται και η αδιαφορία για την παιδεία. Η παιδεία καλλιεργεί ενεργούς πολίτες. Παρ’ ημίν προετοιμάζει τους νέους για να διασχίσουν όσο πιο ανώδυνα και τυπικά γίνεται, το στάδιο του ενεργού/ υπεύθυνου πολίτη (κάτι σαν την στρατιωτική θητεία) και να θεμελιώσουν το δικαίωμα στη σύνταξη.

-- Τα νούμερα των “Νούμερων”, μας αποκαλύπτουν πόσο “νούμερα” υπάρχουν στο τηλεοπτικό κοινό (“Τα “Νούμερα”, εξαιρετική πρωτότυπη μουσικό- σατυρική εκπομπή της ΕΡΤ1 με τηλεθέαση μόνο 5-6%).

* “Η ικανότητα να διακωμωδούμε τον εαυτό μας εκφράζει ευφυΐα, γενναιοψυχία και αποδοχή των όποιων ανεπαρκειών μας. Χτίζει γέφυρες επικοινωνίας. Γι’ αυτό τα «Νούμερα» είναι μια πολύ ωραία στιγμή της ελληνικής τηλεόρασης που ίσως ξεμπλοκάρει κάποια σκουριασμένα γρανάζια της. Μια σειρά που ενώνει τη μουσική με την παρωδία” (Πηγή: Protagon.gr)

-- Ο Νήπιος στον ΣΚΑΪ… (25/10)

-- Νηπίου συνέχεια (30/9): Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θύμισε τον παλιό αγαπημένο εαυτό του δηλώνοντας στην εκπομπή των Γ. Παπαδάκη – Μ. Αναστοσοπούλου πώς αν είχε κι εκείνος 50 δισ. ευρώ να τα μοιράσει θα έβγαινε Πρωθυπουργός μέχρι να βαρεθεί. Η αλαζονεία του Νηπίου (θυμάστε το “ούτε στο εκατομμύριο να χάσω από το Μητσοτάκη” στις προηγούμενες εκλογές) και η ψήφος ως αντικείμενο εξαγοράς είναι εδώ, όπως και η αντίληψη ότι η πολιτική δεν είναι τελικά οι υψηλές ιδέες που ψευδεπιγράφως επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ και γενικώς η Αριστερά αλλά ο παράς (σκάλα στην εξουσία).

Ο προάγγελος...

Η πολιτική υποκουλτούρα που τείνει να επικρατήσει σήμερα προαγγέλθηκε στην Ιταλία με την εποχή Μπερλουσκόνι, τον προάγγελο του Τραμπ, και συνεχίστηκε, με διαφορετικές αποχρώσεις, από τον Γκρίλο και τον Σαλβίνι, οι οποίοι και προετοίμασαν το έδαφος για τη Μελόνι. Χαρακτηριστικά της πολιτικής υποκουλτούρας είναι η αποδέσμευσή της από κάθε καθήκον περί αληθείας και η αναζήτηση της “ψυχή” της στον λαϊκισμό της “πλατείας” Και οι πρωταγωνιστές της τελικώς κερδίζουν την εξουσία και όταν δεν ξέρουν πια τι να την κάνουν, ανακαλούν από την αποστρατεία τους τεχνοκράτες, όπως τον Μόντι και Ντράγκι στην Ιταλία, για να αποτρέψουν τη βύθιση της χώρας (στην χώρα μας σήμερα εκφράζεται από του πολέμιους του “επιτελικού κράτους”, την μόνη λύση στην πραγματικότητα μιας δημόσιας διοίκησης η οποία μετά από χρόνια παράλυσης προσπαθεί σήμερα να βρει τα πατήματά της).

Και ως εκ τούτων γενικώς παρουσιάζεται σαν λογικό (για τους πολίτες, λογικά αναμενόμενο) η επικράτηση της Ακροδεξιάς στην Ιταλία ή την Σουηδία και του Τραμπ στις ΗΠΑ. Το επικίνδυνο είναι ότι σήμερα η Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), αποκλειστικώς ενδιαφέρεται για το ποιος θα της υποσχεθεί τα εφήμερα, αδιαφορώντας για την οικονομική σταθερότητα και την ποιότητα των θεσμών και της δημοκρατίας.

* Εγχωρίως: “Η αντιπολίτευση, όμως, γιατί δεν μιλάει; Πώς είναι τόσο ευαίσθητη για τη Μελόνι –την ακροδεξιά των άλλων– ενώ αφήνει αχρησιμοποίητα στο εσωτερικό τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά της; Αν ένα έβδομο κόμμα μπει στη Βουλή, αυτομάτως ανεβαίνει σε δυσπρόσιτα ύψη ο πήχης της αυτοδυναμίας στη δεύτερη κάλπη. Σε αυτόν τον υπολογισμό αποδίδουν και οι πιο καχύποπτοι την εκκωφαντική σιωπή της Αριστεράς στην (πραγματική) απειλή της (πραγματικής) Ακροδεξιάς. Είναι, βέβαια, βδελυροί οι νεοναζί. Αλλά, ως οιονεί ρυθμιστές, μπορεί και να είναι χρήσιμοι” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Ο Ανάξιος στην Ακαδημία:

Χωρίς να το επιδιώξει, ο Κωστής Στεφανόπουλος, ως πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έγινε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Εν αντιθέσει ο Ανάξιος (Προκόπης Παυλόπουλος) έγινε τακτικό μέλος διότι είχε το θράσος και την δύναμη / διασυνδέσεις, να το επιδιώξει, Αλληλούια…

Επίσκεψη Σολτς στην Αθήνα (27/10)

Ας ήμαστε ρεαλιστές, το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε από την επίσκεψη του Γερμανού καγκελαρίου είναι η διατήρηση του Βερολίνου σε μια γραμμή ήπιας ηθικολογίας έναντι της Τουρκίας, χωρίς κεντρί. Έτσι και αλλιώς η Γερμανία δεν έπαιξε ποτέ καθοριστικό ρόλο στα ελληνοτουρκικά. Το θέμα είναι εάν θα ανταποκριθεί αντίστοιχα του μεγέθους της στο ευρωπαϊκό της γίγνεσθαι.

Ο Μιχάλης Τσιντσίνης αναφέρει πως τα τελευταία 20 χρόνια η Γερμανία αυτό “το βλέπει σαν μακρύ ίσκιο που την κυνηγάει. Τέτοιος ίσκιος δίχως σώμα έχει φανεί μέχρι στιγμής ο νυν καγκελάριος”.

Το “ναυάγιο” στο Ιράν...

Στο Ιράν βούλιαξε η ηθική συνείδηση των πολιτικορεκτάδων… Είναι αυτοί που διακαώς ελπίζουν ότι οι αντιστεκόμενοι του Ιράν θα κουραστούν και θα γυρίσουν σπίτια τους και η χώρα τους θα επανέλθει στην κανονικότητα των αγιατολάδων και των ανελεύθερων θεσμών τους.

Να γυρίσουν επιτέλους στα σπίτια τους, ώστε να συνεχίσουν ανεμπόδιστα την σταδιοδρομία τους ως φιλελεύθεροι περιορισμένης ευθύνης που θεωρούν την μαντίλα “δικαίωμα ελευθερίας”, ως αριστεροί δικαιωματιστές που αναζητούν ένα νεο προλεταριάτο. Μαζί τους και οι μάζες των αυτόβλακων “αντιδυτικών” και αυτοί που στο όνομα της ανεξιθρησκίας υπερασπίζονται τον σεβασμό σε κάθε ανελεύθερη παράδοση τους, εις βάρος των γυναικών.

Εν αρχή ην το BREXIT….

Με το “Welcome to Britaly” στο εξώφυλλό του σχολίασε ο Economist το γεγονός ότι η Βρετανία θα αποκτήσει τον 5ο πρωθυπουργό σε 6,5 χρόνια, δηλαδή μετά το δημοψήφισμα για το BREXIT (2016 / η Ιταλία έχει αλλάξει 70 κυβερνήσεις σε 77 χρόνια).

Και για να γίνει επαχθέστερο, οι Βρετανοί υποδέχθηκαν τον 3ο πρωθυπουργό τους για φέτος χωρίς εκλογές, ενώ ακόμα και τα μέλη του Συντηρητικού κόμματος δεν είχαν λόγο στην διαδικασία ανάδειξης του Ρίσι Σούνακ (24/10). Τελευταίο θύμα αυτής της κατάστασης η Λιζ Τρας, που “πνίγηκε” από τις θατσερικές ιδεοληψίες της μέσα σε λίγες εβδομάδες (την διόρισε πρωθυπουργό, 2 ημέρες πριν τον θάνατό της η βασίλισσα Ελισάβετ, μετά την παραίτηση του Τζόνσον, 6/9) .

Η μεγάλη εικόνα είναι μιας χώρας που πληρώνει για τις λαϊκιστικές επιλογές των τελευταίων χρόνων, από την δράση μιας ετερόκλητης ομάδας νεοφιλελεύθερων και αντιευρωπαϊστών, που μέσα σε 11 χρόνια παρέσυραν το Συντηρητικό Κόμμα που επικρατούσε στην χώρα, από τη μία λάθος επιλογή στην άλλη.

Να επισημάνουμε ότι ο Ρίσιν Σούνακ είναι 1ος ινδουιστής πρωθυπουργός που θα διοριστεί, προσέξτε, από τον επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας.

* “Φανταστείτε να είχαμε ανάλογες καταστάσεις εδώ, στη βαλκανική μας γωνιά. Μία ταχύτατη εναλλαγή πρωθυπουργών οι οποίοι, μάλιστα, θα έχαναν την εξουσία και το έδαφος κάτω από τα πόδια τους έπειτα από πρωτοβουλία βουλευτών του κόμματός τους. Θα υπήρχε, λέτε, λειτουργικό ελληνικό κράτος;” (Πηγή: Protagon.gr )

* “Δεκαπέντε πρωθυπουργούς διόρισε η Ελισάβετ, αλλά και ο Κάρολος ξεκίνησε καλά για να σπάσει το ρεκόρ (20/10/22)” (Πηγή: Protagon.gr)

Σαν επιδόρπιο

Το “ΌΧΙ” που ένωσε λαούς.

“Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα!

Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα!

Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα!

Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!”

(από το ποίημα του Άγγελου Σικελιανού “Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940”)

Seedrinker