Μια Κυρία...

 

“Η αγωνία είναι, ο ίλιγγος της ελευθερίας”

Σέρεν Κίρκεγκορ (1894)

Η 24η Φεβρουαρίου 2022, ημερομηνία εισβολής του Πουτινιστάν στην Ουκρανία, σχηματικά αποτελεί την ημερομηνία αρχής μιας νέα περιόδου, όπου ενσυνειδήτως πλέον και όχι προσχηματικώς, η Δυτική διπλωματία, θα εμφορείται από την υποστήριξη των ανθρώπινων δικαιώματων και όχι των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων. Δηλαδή, άρχισε να παρουσιάζεται ως παρωχημένη, η εποχή κατά την οποία η Δύση στο όνομα ενεργειακών και εμπορικών ισορροπιών, ανεχόταν καθεστώτα αυταρχικά όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία. Δηλαδή, η εισβολή στην Ουκρανία έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για μια “ηθικότερη” εξωτερική πολιτική.

Στις 3 Αυγούστου 2022, η επίσκεψη της 82χρονης προέδρου της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, κυρίας Νάνσης Πελόζι στην Ταϊβαν (4/8), ήρθε να το επιβεβαιώσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο.

Και δεν είναι η 1η φορά που η κυρία Πελόζι προκαλεί την έντονη αντίδραση του Πεκίνου. Η επίσκεψή της στην Ταϊβάν ήρθε να προστεθεί σε έναν μακρύ κατάλογο αντιπαραθέσεων του παρελθόντος, καθώς κατά καιρούς έχει αποδοκιμάσει έντονα την πολιτική που ακολουθεί η Κίνα.(1)

Με την επίσκεψή της αυτή η κυρία Νάνσι Πελόζι, επεσήμανε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπον ότι το δυνατό σημείο της Δύσης κρύβεται στην πολιτισμική και πολιτική της υπεροχή, στη δημοκρατία και στην ελευθερία και ως εκ τούτου πρέπει να διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού.

Μια πολιτισμική ηγεμονία η οποία κινδυνεύει να απολεσθεί, όχι μόνον απόσυνεχώς εντεινόμενες εξωτερικές επιβουλές, αλλά κυρίως από την εσωτερική αυτο-υπονόμευση, δια της πολιτικής ορθότητας, της πολυπολιτισμικότητας, της εκδίωξη της κλασικής παιδείας και της πολιτισμικής διάστασης του Χριστιανισμού και γενικότερα του ανιστορισμού.(2)

Μια πολιτική ηγεμονία η οποία κινδυνεύει να απολεσθεί, από την δημογραφική κατάρρευση, την εξάρτηση του δυτικού καπιταλισμού από την Κίνα σε επίπεδο πρώτων υλών και εργασίας και ειδικότερα την ενεργειακή της εξάρτηση της Ευρώπης από το Πουτινιστάν.

Η επίσκεψη αυτή που είχε χαρακτηριστεί “εξαιρετικά επικίνδυνη” από το Πεκίνο, προκάλεσε αίσθηση παγκοσμίως και αντιδράσεις ακόμη και στις ΗΠΑ, όπου η Πελόζι έχει σφοδρούς επικριτές ιδιαιτέρως στους κόλπους των τραμπικών Ρεπουμπλικάνων. Επίσης, περιέργως επικριτικά της επίσκεψης εμφανίστηκαν και πολλά ΜΜΕ σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Μεταξύ άλλων, το “αριστερίζον” New Statesman, οι “έγκυροι” Financial Times, το “αναλυτικό” Economist και ο “προοδευτικός” Guardian.

Με την επίσκεψή της στην Ταϊβάν η κυρία Πελόζι πρότεινε την διαρκή “ήπιας δύναμης”” αντιμετώπιση των αυταρχικών καθεστώτων, δηλαδή την ιδεολογικο- ηθική. (3)

Εάν εκτιμήσουμε την κατάσταση μεσοπρόθεσμα και ειδικότερα, ο πραγματικός νικητής της αντιπαράθεσης στην Ταϊβάν θα είναι η αμερικανική Βουλή, ο ναός της μεγαλύτερης δυτικής δημοκρατίας και η πρόεδρός της κυρίας Νάνσι Πελόζι.

Η επίσκεψή της έγινε με κάθε σεβασμό και επισημότητα, οι δηλώσεις της στήριξαν δυναμικά τούς δημοκρατικούς θεσμούς της Ταϊβαν, την ελεύθερη οικονομία της, το δικαίωμά της να υπερασπίζεται τις ελευθερίες της, ακόμη και ενάντια στην εχθρική παντοδύναμη Κίνα. Μίλησε με απλότητα και δύναμη, όχι σαν αρχηγός κράτους αλλά σαν ηγέτης ενός από τους κραταιότερους δημοκρατικούς θεσμούς της υφηλίου (κάτι ανάλογο έκανε και ο Μητσοτάκης κατά την ομιλία του στο Κογκρέσο, μίλησε ως ηγέτης μιας χώρας γενέτειρας της Δημοκρατίας).

“Παρακολουθώντας τις σύντομες δηλώσεις της κυρίας Πελόζι με την άφιξή της στο αεροδρόμιο της Ταϊπέι, αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν σήμερα στον πλανήτη εμπειρότεροι πολιτικοί με καθαρότερο λόγο και ευθετότερο raison d’ être από την 82χρονη κομψή Καθολική γιαγιά τριών εγγονών, με συνεχή πολιτική παρουσία πενήντα πέντε ετών στην αμερικανική πολιτική σκηνή”.

Σημείωσεις:

1. Για το ιστορείν: Η κυρία Νάνσι Πελόζι είχε προκαλέσει την οργή του Πεκίνου και το 1991, επισκεπτόμενη την πλατεία Τιενανμέν 2 χρόνια μετά την καταστολή των διαδηλώσεων υπέρ της δημοκρατίας. Συνοδευόμενη από 2 βουλευτές, πήγε στην πλατεία χωρίς εξουσιοδότηση και ύψωσε ένα ασπρόμαυρο πανό ως φόρο τιμής στους διαδηλωτές που σκοτώθηκαν. “Σε αυτούς που πέθαναν για τη δημοκρατία στην Κίνα”, έγραφε το πανό, που εξόργισε τις κινεζικές αρχές, οι οποίες και την απομάκρυναν από την πλατεία συνοδεία αστυνομικών.

Η κυρία Νάνσι Πελόζι διατηρεί επίσης δεσμούς φιλίας με τον Δαλάι Λάμα, τον οποίο επισκέφθηκε στη Νταραμσάλα το 2008. “Εάν όσοι αγαπούν την ελευθερία δεν καταγγείλουν την καταστολή στην Κίνα και στο Θιβέτ, τότε θα χάσουμε κάθε ηθικό δικαίωμα να υπερασπιστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα οπουδήποτε στον κόσμο”, είχε δηλώσει τότε.

Αποκάλεσε επίσης “ήρωες” τους διαδηλωτές υπέρ της δημοκρατίας στο Χονγκ Κονγκ και κατήγγειλε έντονα τη δίωξη των Ουιγούρων στην Κίνα.

2.Ανιστόρητος*; Δεν είναι όποιος δεν ξέρει πότε έγινε η Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ανιστόρητος είναι αυτός πουε δεν μπορεί να κρίνει το παρόν, γνωρίζοντας τον κόσμο που το κυοφόρησε και το γέννησε. Ο ανιστόρητος πιστεύει ότι ο χρόνος αποτελείται μόνον από παρόν και βλέπει το μέλλον, αν το βλέπει, έτσι όπως θα ήθελε να είναι το παρόν.

Στον ανιστόρητο δεν λείπουν οι πληροφορίες. Λείπει η συνείδηση που μπορεί να τις επεξεργαστεί” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Υπόθεση Σάνα Μαρίν: Θα μου πείτε πού “κολλάει” αυτό. Σε μια υπόθεση ουσιαστικά ανύπαρκτη, ακόμα και μια κοινωνία όπως η φινλανδική, που τόλμησε να ψηφίσει για πρωθυπουργό μια νεαρή γυναίκα, παρουσιάζεται να μην αντέχει να τη βλέπει να χορεύει σε πάρτι, επεμβαίνοντας όχι στην ιδιωτική, αλλά στην προσωπική ζωή της Σάνα Μαρίν, στα πλαίσια ενός αναδυόμενου πουριτανισμού, τέκνο των της πολιτικής ορθότητας.

Και όλα αυτά και δια χειρός Πουτινιστάν. Βλέππετε,η Φιλανδία εγκατέλειψε την επιβεβλημένη από αυτό “ανεξάρτητη” θέση της και σήμερα βρίσκεται στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ. Μακροπρόθεσμος στόχος του Πουτινιστάν: Θεμελιώδεις πολιτικές αλλαγές στις χώρες της Δύσης που θα οδηγήσουν, με τον καιρό, σε μία μεταμορφωμένη και φιλική προς τη Ρωσία Δύση. “Η Δύση είναι σε πόλεμο με τον εαυτό τη”, είπε ο Όρμπαν μιλώντας σε κοινό τραμπιστων στο Ντάλας. Και για 1η φορά έχει δίκιο. Πολιτικορεκτάδες, αντιλαβού;

*“Η Μάριν διασύρθηκε χωρίς κανένα λόγο επειδή είναι γυναίκα, είναι νέα και είναι ωραία. Ας μη φοβόμαστε να πούμε και αυτό. Και διασύρθηκε διότι υπάρχει ένας νεόκοπος σπασμωδικός συντηρητισμός και στον δυτικό κόσμο, ο οποίος έχει πυροδοτηθεί, δυστυχώς, από τις μεταλλάξεις της πολιτικής ορθότητας, η οποία αποκτά διαστάσεις μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Σαν να ξύπνησε ένα μικρό τέρας: του ιεραποστολικού ηθικοδιδακτισμού” (Ηλίας Μαγκλίνης).

Υπόθεση Σαλμάν Ρουσντί: Δια της πρόσφατης δολοφονική του απόπειρας από ισλαμιστή, για μια ακόμα φορά αναδείχθηκε το χάσμα που χωρίζει πολιτισμικά το Ισλάμ από τη Δύση. Μια Δύση εκκοσμίκευσης και ανεκτικότητας, μετεξελίξεις και αυτών της χριστιανικής παράδοσης, που με τον χρόνο θαραλλέως διεύρυνε τα όριά της. Να το ξαναεπισημάνω: Η Χριστιανική ιδεολογία έχει “ρήτρα χρόνου”, εν αντιθέσει με αυτές του Κουμμουνισμού και του Ισλαμίσμού. Αριστερο-πολυπολιτισμικοί, αντιλαβού;

* “Η Δύση προχώρησε διότι η θεμελιακή πολιτισμική της εγγραφή, η θρησκεία της, ανοίχτηκε στον κόσμο. Μπορούμε να κατηγορήσουμε τη Δύση για πολλά πράγματα, για την υποκρισία της και για τον ιστορικό της ιμπεριαλισμό, όμως το άλμα από τον σκοταδισμό της Ιεράς Εξέτασης στη σημερινή ανεκτικότητα είναι τεράστιο.

Το Ισλάμ έμεινε πίσω. Δεν είναι ζήτημα «ισλαμοφοβίας», είναι η ουδέτερη, πραγματολογική περιγραφή μιας συνθήκης. Το Ισλάμ ακολούθησε περίπου αντίστροφη πορεία: υπήρξε θεματοφύλακας του αριστοτελισμού, ανέδειξε κάποτε τα μαθηματικά, την αστρονομία, την ποίηση και την υψηλή λογοτεχνία, πλην όμως αρνήθηκε τη νεωτερικότητα.

Από το 1989, που εκδόθηκε ο φετφάς εναντίον του Ρουσντί, σήμερα το Ισλάμ μοιάζει να βρίσκεται ακόμα πιο βυθισμένο στο σκοτάδι, ειδικά η «νέα γενιά» του, στην οποία ανήκει ο επίδοξος δολοφόνος του Ρουσντί” (Ηλίας Μαγκλίνης).

3. * Η “παγίδα του Θουκυδίδη”: “Στη σύγχρονη πολιτική επιστήμη, «παγίδα του Θουκυδίδη» (Thucydides trap) καλείται η ανάλογη σημερινή θέση των ΗΠΑ έναντι της Κίνας. Οι αμερικανοί αναλυτές θεωρούν ότι σε μία δεκαετία η Κίνα θα έχει συσσωρεύσει τόση γεωπολιτική ισχύ, ώστε οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν πλέον να αποτρέψουν μία παγκόσμια κινεζική κυριαρχία. Επομένως, σύμφωνα με αυτήν την ανάλυση, οι ΗΠΑ πρέπει να επιχειρήσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να εξασθενίσουν ή και να αποδομήσουν την Κίνα (σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η νεόκοπη συμμαχία AUKUS και η επίσκεψη Πελόζι στην Ταϊβάν) (...)

Το δυνατό σημείο της Δύσης κρύβεται στην πολιτική της υπεροχή, στη δημοκρατία και στην ελευθερία. Διά της προβολής αυτών των στοιχείων (και όχι διά της βίαιης επιβολής τους όπως στην καταστροφική «αραβική άνοιξη») μπορεί να επέλθει ένα παγκόσμιο καθεστώς ισορροπίας. Και οπωσδήποτε η Δύση πρέπει να προσέξει πρώτα απ’ όλα την αυλή της, στην οποία κινούνται υπό ευνοϊκούς όρους αυταρχικά καθεστώτα, που χαίρουν αδικαιολόγητης ασυλίας, ακυρώνοντας το δυτικό παράδειγμα” (Μελέτης Μελετόπουλος).

Για το ιστορείν: Το όνομα “παγίδα του Θουκυδίδη” οφείλεται στο γεγονός ότι μια ανάλογη κατάσταση είχε προκύψει στην Αρχαία Ελλάδα. Η απόφαση της Σπάρτης να κηρύξει τον πόλεμο στην Αθήνα, οφειλόταν στην πεποίθηση ότι η Αθήνα, μετά την εκδίωξη των Περσών, ισχυροποιείτο συνεχώς και πολύ σύντομα, η Σπάρτη θα ήταν μία πόλη περικυκλωμένη από μία αχανή αθηναϊκή επικράτεια, η οποία θα καθιστούσε πλέον αδύνατη κάθε αντίδραση. Αυτό θα οδηγούσε σε ολική ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ των πόλεων-κρατών. Μια ισορροπία πολύ σημαντική για τους Αρχαίους Έλληνες.

Αποτέλεσμα: Σπάρτη και Αθήνα αποδύθηκαν σε λυσσαλέο αγώνα αλληλοεξόντωσης μέχρις εσχάτων, με αποτέλεσμα την αμοιβαία αποδυνάμωσή τους. Ακολούθησε μία μικρή χρονικά ηγεμονία της Σπάρτης και μία μεταβατική ηγεμονία της Θήβας, με τελικό επακόλουθο την σαρωτική επέλευση του Φιλίππου του Μακεδόνος. Αυτό ήταν και το τέλος του αρχαίου ελληνικού κόσμου (“Πελοπονησιακός Πόλεμος” 431-404 π.Χ.).

Επίλογος

Η αυτοβλακεία, είναι ο ολοκληρωτισμός των καιρών μας.

Και ως εκ τούτου, άπειρες οι μαλακίες και στο διαδίκτυο, όπως άπειρος και ο χώρος του…

27 Ιουλίου 2022

Σεισμός στις Φιλιππίνες, μεγέθους 7,0 Ρίχτερ

Επισυνδέσεις...

Στις μέρες μας, σκοπός της αντικατάστασης μιας λέξης από μια άλλη, είναι αν όχι η προσπάθεια απόκρυψης, το ελάχιστον λείανσης αυτού που αυτή καλείται να ορίσει. Επίκαιρο παράδειγμα, ο “παράνομος μετανάστης”, αποκαλείται / ορίζεται ως “παράτυπος”. Υπάρχει όμως και μια λέξη που ήρθε στην επικαιρότητα και με την οποία συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και αυτή είναι η “επισύνδεση”, η οποία αντικατέστησε το “συνακρόαση”. Και από τον ήπιο όρο “συν-ακρόαση” της αναλογικής εποχής, περάσαμε στον επι-θετικό όρο “επι-σύνδεση”, το οποίο εννοιολογικά παραπέμπει στην επι-κινδυνότητα της ψηφιακής εποχής. Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι οι κάθε είδους “επισυνδέσεις” και μάλιστα με την ανοχή / συμμετοχή μας, αποτελούν το πιο κοινότοπο κοινωνικό εμπόρευμα. Και μόνο οι αυτόβλακες αυτής της κοινωνίας, σκοπίμως ή όχι, είναι αυτοί που πέφτουν για άλλη μια φορά από τα σύννεφα. Αντιλαβού;

Αυτό που καλούμαστε ως πολίτες να συνυπολογίσουμε στο θέμα “Ανδρουλάκη” (νόμιμη επισύνδεση) και για το οποίο έχουν δρομολογηθεί και όλες οι προβλεπόμενες κοινοβουλευτικές διαδικασίες για την διερεύνηση του, είναι μήπως αυτό αποτελέσει τον “δούρειο ίππο” ξένων κέντρων, για σχέδια αποσταθεροποίησης της χώρας, γεγονός που ενισχύεται και από το κρεσέντο λάσπης και παραπληροφόρησης που ακολούθησε και συνεχίζεται εντεινόμενο.

Το ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δημιούργησε εχθρούς με την πολιτική της αυτό είναι πασιφανές. Πρώτη η Ρωσία, η οποία, μετά βεβαιότητος, όταν διεξαχθούν εκλογές θα προσπαθήσει να τις επηρεάσει με κάθε τρόπο. Ακολουθεί η “παραδοσιακή” Τουρκία, η οποία βλέπει την Ελλάδα, με την παρούσα κυβέρνηση, να αναπτύσσει συμμαχίες και να προχωρά σε εξοπλιστικά προγράμματα. Σε αυτές προσθέστε και πολλές πανίσχυρες ΜΚΟ, με διασυνδέσεις με διεθνείς οργανισμούς και ΜΜΕ, που είδαν να χάνουν εισοδήματα από την μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Αυτά που συνέβησαν τον προηγούμενο μήνα, δια χειρός Ρωσίας, στην Ιταλία με την πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι, πρέπει να μας διατηρούν σε μεγίστη επιφυλακή. Και αν μας ρωτήσουν πως το ξέρουμε αυτό, όταν υποτίθεται ότι ενέργειες τέτοιου είδους γίνονται μυστικά και παραμένουν μυστικές, οι ειδήμονες αναφέρουν: “Σε άλλες χώρες μπορεί, όμως όχι στην Ιταλία, όπου το πολιτικό σύστημα είναι τόσο χαοτικό και γεμάτο ερασιτέχνες, που είναι αδύνατο να μείνει οτιδήποτε μυστικό”.

Ένας άλλος κίνδυνος που ελοχεύει είναι προσπάθεια των ανωτέρω αποσταθεροποιητικών δυνάμεων μέσω των ποικίλων δικτύων παραπληροφόρησης να επιχειρήσουν την διάρρηξη του δεσμού της μητσοτακικής πλειοψηφίας (προσοχή, δεν αναφέρομαι σε νεοδημοκρατική) με την εξωκομματική εκσυγχρονιστική πλειοψηφία που τα τελευταία χρόνια συγκροτείται στην χώρα μας. Αυτό θα έχει ως ορατό αποτέλεσμα (δημοσκοπήσεις), την ύπαρξη ενός ισχυρού κόμματος ικανού να κερδίσει της εκλογές, αλλά όχι αρκετά ισχυρού για να σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδύναμα, μετά μάλιστα και την ρήξη του με το ανδρουλάκειο ΠΑΣΟΚ (απορώ με την επισύνδεση ενός προσώπου που αποδείχτηκε πλέον ότι πολιτεύεται με αμφίσημο λόγο, το επιεικέστερο / μάλλον όταν έγινε η επισύνδεση, δεν είχαν αντιληφθεί την ρηχότητα του ανδρός).

Ένα αποτέλεσμα ορατό και εξωχωρίως, από συμμάχους, ανταγωνιστές, αγορές και επενδυτές. Αντιλαβού;

Γενικώς, αυτό που πρέπει να στοιχειώνει κάθε πολίτη είναι ότι “δεν πρέπει να εξετάζουμε τη νομοθεσία υπό το πρίσμα των καλών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί σωστά, αλλά υπό το πρίσμα των δεινών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί λάθος” (Λίντον Τζόνσον).

* “Και έτσι, με μια τυφλή εισαγγελική υπογραφή σε ένα αίτημα επισυνδέσεως, θα έχει επιστρέψει στον ορίζοντα της χώρας το φάσμα του πολιτικού κινδύνου (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Ευλογιά των πιθήκων

Δεν ταξινομείται ως σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα, αλλά μια μελέτη στο New England Journal of Medicine, υπολόγισε ότι το 95% των λοιμώξεων από την ευλογιά των πιθήκων προκαλούνται μέσω του σεξ, ιδιαίτερα του σεξ μεταξύ ανδρών ή με πολλούς συντρόφους. Τα επιβεβαιωμένα κρούσματα της νόσου ξεπερνούν πλέον τις 27.000 σε 88 χώρες και εντοπίζονται κυρίως σε ομοφυλόφιλους άνδρες. Σε 3 χώρες εκτός Αφρικής, έχουν καταγραφεί και θάνατοι Εδώ να επισημάνω ότι παρουσιάζει ομοιότητες ως προς την μετάδοση, με το AIDS ( εκείνη την εποχή ,1981, το AIDS αποκάλυπτε τους πολλούς κρυφογκέϊ).

Και μπορεί προς το παρόν να επηρεάζει κυρίως άνδρες, ωστόσο οι ειδικοί προειδοποιούν ότι, όπως ακριβώς έγινε και με την Όμικρον, αν ο ιός συνεχίσει να κυκλοφορεί ανεξέλεγκτος, τότε μπορεί να γίνει και πιο ανθεκτικός και μεταδοτικός, επηρεάζοντας έτσι άνδρες γυναίκες και παιδιά.

Προς το παρόν, ο ιός της ευλογιάς των πιθήκων είναι ενδημικός μόνο στην Αφρική, αν και υπάρχουν ανησυχίες ότι παρόμοια τύχη θα έχει και ο δυτικός κόσμος. Η θνησιμότητα του κύριου στελέχους της ευλογιάς των πιθήκων στην Αφρική είναι γύρω στο 1%. Στις δυτικές χώρες, που έχουν και πιο ισχυρά εθνικά συστήματα υγείας, το ποσοστό αυτό είναι ακόμα μικρότερο.

Το ελπιδοφόρο είναι ότι προηγούμενες εξάρσεις της ευλογιάς των πιθήκων ξεπεράστηκαν επιτυχώς. Σήμερα, πρόβλημα ίσως δημιουργήσει η “υπερηφάνεια” των γκέϊ, και αυτό διότι όταν μια φυσική και “υγιής” κοινωνικά επιλογή, ιδεολογικοποιείται καταντά σοβαρή “ασθένεια”. Πολιτικορεκτάδες, αντιλαβού;

Καταγγελτικός ψυχαναγκασμός...

Και οι άρρωστοι του ΣΥΡΙΖΑ, κατήγγειλαν ότι η ψηφιακή ταυτότητα αποτελεί κάτι σαν κυβερνητικό τέχνασμα εντυπωσιασμού διότι είναι λειψή, μιας και δεν θα μπορεί να ισχύσει ως ταξιδιωτικό έγγραφο εκτός συνόρων.

Και εν τη παραδοσιακή αυτοβλακεία τους, αυτό που πέτυχαν είναι να επισημάνουν / επικυρώσουν την ουσιαστική και συμβολική σημασία του εγχειρήματος, αφού φώτιζε τη μοναδικότητά του για την Ευρώπη.

Κάτι που επί ΣΥΡΙΖΑ θα ακούγονταν ως ανέκδοτο, σήμερα η Ελλάδα περιμένει την Ε.Ε. να συγκλίνει με τη δική της εφαρμογή, και να επιτρέψει την κίνηση των πολιτών στην επικράτεια της το ίδιο εύκολα, όπως ήδη γίνεται στην ελληνική (το έχουμε ξανακάνει και με το “covid free pass”). Αντιλαβού;

Οι “Απάτσι των Εξαρχείων” και ο “ηλεκτρικός τυφλοπόντικας”...

Οι Απάτσι, “σιδερένιο άλογο που καπνίζει”, αποκαλούσαν τον σιδηρόδρομο. Και δεν θα έφτανε στην απώτατη Δύση χωρίς την βοήθεια του αμερικάνικου ιππικού.

“Ο σιδηρόδρομος, η σπονδυλική στήλη των ΗΠΑ, δεν ήταν απλώς τεχνικό κατόρθωμα. Υπήρξε μεγάλη πολιτισμική κατάκτηση, που συνέβαλε στη δημιουργία του μεγάλου έθνους. Και, όπως είναι φυσικό, αντιμετωπίσθηκε από τους ιθαγενείς Αμερικανούς ως η μεγαλύτερη απειλή για τον δικό τους πολιτισμό και τον δικό τους τρόπο ζωής. Οι ινδιάνοι δεν αφανίστηκαν μόνο στρατιωτικά. Αφανίστηκαν πολιτισμικά”.

Και αυτό είναι που ανησυχεί περισσότερο τους “ιθαγενείς Απάτσι”. Το αυτονόητο, ο σταθμός του Μετρό στα Εξάρχεια, είναι εχθρός τους. Αντιλαβού;

Οι άξιοι...

Η αυλαία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου στο Μόναχο (21/8), βρήκε την Ελλάδα να φιγουράρει στην 4η (!) θέση του πίνακα των μεταλλίων (4 χρυσά και 1 αργυρό).

Μια γενιά αυτοδημιούργητων πρωταθλητών έκανε αισθητή την παρουσία τους (που προπονούνταν μέχρι και σε χωράφια), εν αντιθέσει με αυτούς του κρατικοδίαιτου πρωταθλητισμού με τα προκλητικά προνόμια.

Και οι αυτόβλακες, νοσταλγοί του παρελθόντος, προφήτευαν πως θα γυρίζαμε στις εποχές του Ρουμπάνη, του Γαλακτόπουλου, ή του Χολίδη. Και οι Αντιγόνη Ντρισμπιώτη, Μίλτος Τεντόγλου,  Ελίνα Τζένγκο και Κατερίνα Στεφανίδη, τους διέψευσαν πανηγυρικά. Μια νέα γενιά, που ήξεραν πως δεν μπορούσαν να περιμένουν πολλά από το Κράτος, έκανε την εμφάνισή της και ο Εθνικός μας Ύμνος, ο ύμνος στην ελευθερία ήχησε… Και μας έκανε να αναλογιστούμε ότι αυτές οι 2 στροφές του “Ύμνου εις την Ελευθερίαν”, όσο και να συκοφαντηθούν από διαστρεβλωτές, σφετεριστές και καταχραστές τους, θα αποτελούν εσαεί το προσφιλές καταφύγιο, το αποκούμπι, η ενθάρρυνση κάθε πολίτη, όταν αυτή απειλείται από “βαρβάρους και εντός των τειχών”.

26 Αυγούστου 2022: Συζήτηση στην Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών για τις υποκλοπές

* “Αν η ομιλία του Τσίπρα στην Βουλή μοιραζόταν ως άσκηση σε σπουδαστές κάποιου ξένου δυτικού πανεπιστημίου, απομαγνητοφωνημένη και μεταφρασμένη αλλά με κενό στο όνομα της Ελλάδας και του Μητσοτάκη, τότε αυτοί πολύ άνετα θα συμπλήρωναν στα κενά την Ρωσία, την Τουρκία, την Ουγγαρία ή την Λευκορωσία. Διότι η δυστοπική, η παρηκμασμένη και η ακραία αυταρχική χώρα που περιέγραψε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο τον Πούτιν, τον Ερντογάν, τον Ορμπαν ή τον Λουκασένκο θα μπορούσε να έχει για δικτάτορα. Κάποιοι παλιότεροι μ’ αυτά που άκουσαν ίσως θυμήθηκαν τον Γεώργιο Παπαδόπουλο ή τον Αουγκούστο Πινοσέτ” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

Και η ικεσία έπιασε. Ο Νήπιος, όπως πάντα αυτοκαταστροφικός, στην ομιλία του επαγγέλθηκε *την αλλαγή μιας χώρας που δεν υπάρχει (εγκαινίασε έναν “ανένδοτο αγώνα). Και στην δευτερολογία του, εκτός του ότι φρόντισε να αποδείξει ότι είναι ένας παθολογικός ψεύτης, εκτέλεσε και μια ξεγυρισμένη “κωλοτούμπα” ( αντιπαράθεσή με τον Γιώργο Γεραπετρίτη). Αλληλούια...

Καλοκαίρι

Καλοκαίρι και οι ακροαμμουδιές γέμισαν από ωραίες γυναίκες. Ωραία, σημαίνει “όλα στην ώρα τους”, δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση, όλα επάνω τους αρμονικά συνδυασμένα. Ως συμμετέχοντες εις την ελληνικήν παιδείαν, δεν πρέπει να τις αποκαλούμε “όμορφες”.

Ο Νίκος Σταμπολίδης αναφέρει σχετικά: “Είναι εύμορφο, το καλό της μορφής. Αυτό που προσλαμβάνει όχι μόνο ο αμφιβληστροειδής μας, αλλά το εσωτερικό μας μάτι. Επομένως η έννοια του εξωτερικού κάλλους και του εσωτερικού κάλλους άλλοτε μπορεί να συμβαδίζουν κι άλλοτε όχι. Γι’ αυτό οι αρχαίοι Έλληνες κάποια στιγμή κατέληξαν ότι το καλό, οπτικό, θα πρέπει να είναι και το καλό, το ηθικό, το εσωτερικό”.

Το ιδεώδες που αναπτύχθηκε στην αρχαία ελληνική σκέψη εκφράστηκε μέσα από τα ποιήματα των επικών (8ος αι. π.Χ.) και λυρικών ποιητών (7ος-6ος αι. π.Χ.) και αποκρυσταλλώθηκε σταδιακά στα κείμενα των φιλοσόφων του 5ου-4ου αι. π.Χ. και εξής, οι οποίοι αναφέρθηκαν σε αυτό ως συνδυασμό της φυσικής εμφάνισης και των αρετών της ψυχής.

Ο Νίκος Σταμπολίδης αναφέρει σχετικά: “Εάν αρχίσεις από τον Όμηρο και πας στη λυρική ποίηση, η έννοια του κάλλους νομίζεις ότι είναι εξωτερική. Ο

Όμως, αν διαβάσεις τα συμφραζόμενα των φράσεων, καταλαβαίνεις ότι η Πηνελόπη, για παράδειγμα, δεν είναι μόνο μια βασίλισσα αρχοντική, όμορφη κ.λπ., αλλά της προσδίδει και ηθικά χαρακτηριστικά για την πίστη της, την υπομονή της κ.ά. Και προσέξτε: αυτά τα ηθικά αντανακλούν στο πρόσωπο. Και Κάλλος, η Υπέρτατη Ομορφιά”.

Επί τη ευκαιρία δειτε την δραματική κομεντί του Πάολο Σορρεντινό “Η Τέλεια Ομορφιά (La grande bellezza), Ιταλία, 2013.

Σαν επιδόρπιο

“Η μαγική ώρα…”

“Η μαγική ώρα”: Ο ορίζοντας σβήνει. Ουρανός και θάλασσα γίνονται ένα ...

(του Τζόελ Μεγιέροβιτς, από τη βραβευμένη συλλογή φωτογραφιών

“Μεταξύ του σκύλου και του λύκου”).

ΚΑΛΌ ΑΠΟΚΑΛΌΚΑΙΡΟ

Seedrinker