'Ενα "κολάζ" για την Επέτειο (1)

 

Δεν πρέπει να θεωρούμε το παρελθόν

ιδιοκτησία του μέλλοντος. Δείχνει και ανασφάλεια…

Ο “καμβάς του κολλάζ”.

Οι άριστοι, οι πιο γενναίοι, οι πιο έξυπνοι μιας κατακερματισμένης κοινωνίας αντιπάλων, οργανωμένης σε “φάρες”, υπό την επήρεια των ιδανικών περί ελευθερίας και την ενθάρρυνση / συμμετοχή / στήριξη φιλελεύθερων “ευγενών της ανώτατης τάξης των Ελλήνων (Πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, κόμης Ιωάννης Καποδίστριας) και αστών της εποχής (Φιλικοί), οδήγησαν τους σκλαβωμένους Έλληνες σε έναν 10ετή απελευθερωτικό αγώνα, όπου αναδείχθηκαν όλες οι αρετές και τα κουσούρια τους. Έναν αγώνα Παλιγγενεσίας μιας χώρας εξαφανισμένης από τον χάρτη για τουλάχιστον 400 χρόνια, με κύριο επαναθεμελίωτή της τον Καποδίστρια (Εθνική Συνέλευση Τροιζηνίας / Σύνταγμα της Τροιζηνίας / το πιο φιλελεύθερο και δημοκρατικό της / Ευρώπης14 Απριλίου 1827).

Την περίοδο εκείνη, στην μεταναπολεόντεια Ευρώπη έπνεε ο αέρας του φιλελευθερισμού. Της Ελληνικής Επαναστάσεως είχαν προηγηθεί η Ισπανική, η Πορτογαλική και οι 2 Ιταλικές. Ως εκ τούτου η Ελληνική Επανάσταση δεν θα μπορούσε παρά να έχει και φιλελεύθερο χαρακτήρα, άλλως θα χαρακτηρίζονταν ως τοπική εξέγερση και όχι Εθνική. Όπως γράφουν η Ελπίδα Βόγλη και ο Φιλήμων Παιονίδης, η ομάδα των φιλελεύθερων διανοουμένων που έρχεται στον ελλαδικό χώρο για να υπηρετήσει την “αναγεννώμενη” πατρίδα “συνέβαλε στη μετατροπή του ελληνικού Αγώνα, από περιφερειακό ζήτημα, το οποίο αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά τον σουλτάνο, και από μια κλειστή οικογενειακή υπόθεση παραδοσιακών προκρίτων και οπλαρχηγών που πολεμούσαν για κάτι περισσότερο από ότι ήδη είχαν, σε ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα οργανωμένο στη βάση των δικαιωμάτων των εθνών για αυτονομία και ελευθερία”.

Ως εκ τούτων δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στη Διακήρυξη του Ιασίου αναφέρεται στην Ισπανία το κέντρο της λεγόμενης “Φιλελεύθερης Διεθνούς”: “Μάρτυς ἡ Ἰσπανία, ἥτις πρώτη καί μόνη κατετρόπωσε τάς ἀηττήτους φάλαγκας ἑνός τυράννου”. Και συνεχίζει με πρόσκληση προς τους ευρωπαίους φιλελευθέρους να έρθουν να πολεμήσουν για την Ελλάδα. Ακόμη και η αναφορά του στους αρχαίους Ελλήνισες δεν είναι τυχαία. Μνημονεύει τους πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Μιλτιάδη, Λεωνίδα Θεμιστοκλή, αλλά και τους τυραννοκτόνους Θρασύβουλο, Αρμόδιο, Αριστογείτωνα, και Τιμολέωντα.

Η ανωτέρω αναφορά στην φιλελεύθερη διάσταση της Επανάστασης γίνεται για να γίνει κατανοητό , πως μια εξέγερση με χαρακτηριστικά εθνικά θρησκευτικά, σχεδόν πολιτισμικά έλαβε εξ αρχής τον χαρακτήρα μιας εθνικής επανάστατικής σύγκρουσης / Επανάστασης. Αυτή η φιλελεύθερη διάσταση απέρριπτε σαφώς τον δρόμο του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, ακολουθώντας αυτόν του εθνικού – ρομαντικού φιλελευθερισμού.

Ο Αριστείδης Χατζής επισημαίνει ότι το αποτέλεσμα αυτής της επαναστατικής πορείας, που κορυφαίοι ιστορικοί έχουν καταγράψει, συμπυκνώνει ο Πέτρος Πιζάνιας: “Από ιδεολογική άποψη, ο ανατρεπτικός χαρακτήρας της Επανάστασης τοποθετούσε τις κοινωνικές ομάδες που ηγήθηκαν καθ’ όλη τη διάρκειά της στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής διαφωτιστικής και φιλελεύθερης πολιτικής ιδεολογίας, μάλιστα στη ριζοσπαστική εκδοχή της. Η Ελληνική Επανάσταση δεν είχε παρά δευτερευόντως χαρακτήρα κοινωνικής ανατροπής, ήταν πρωτίστως μια πολιτική και ιδεολογική φιλελεύθερη επανάσταση”.

Τα “επικολλήματα”...

Τα γεγονότα τα οποία τα θεωρούμε ως εξαιρετικά, εκείνα τα κατά Ηρόδοτον “θαυμαστά”, δείχνουν ακριβώς ποία Ιστορία θεωρούμε ζωντανή. Κατά κανόνα πρόκειται για μια μαχόμενη Ιστορία ή για μια επιθυμητή ιστορία.

Ιστορία μαχόμενη την λήθη, διότι θέλει να δείχνει την “αλήθεια”. Άλλωστε την “αλήθεια” για τους Έλληνες την όριζε η ετυμολογία της λέξης (το στερητικό άλφα και η “λήθη”, αφάνεια / απόκρυψη). Δηλαδή εκτός των άλλων και μιας διανοητικής επιταγής η οποία ζητά να δει / αναζητεί, σε ποίο βαθμό οι ιστορικοί αυτοί σταθμοί ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες που εξέθρεψαν. (2)

Η επιθυμητή ιστορία προσανατολίζεται προς την απόκρυψη “άβολων” λεπτομερειών και ανάδειξη σχετικών μύθων, δηλαδή μια μονοσήμαντη / επιθυμητή οπτική της ιστορίας αποδεχόμενη ένα “έλλειμμα” στο ιστορείν, προκειμένου να εξυπηρετηθεί συνήθως αυτό το οποίο αποκαλείται εθνικό συμφέρον.

Στην περίπτωση της εξιστόρησης των γεγονότων της Ελληνικής Επανάστασης η “επιθυμητή ιστορία” χρησιμοποιήθηκε ως η μήτρα που γεννάει την συνοχή της συνύπαρξης σε ενιαίο κράτος, και δια της παιδείας ως μια διανοητική επιταγή (το κατά Καστοριάδη “φαντασιακό”), υποστήριξής της συλλογικής συνείδησης. Και αυτά όταν είναι γνωστό ότι τα θεμέλια των βασικών αντιλήψεων μιας κοινωνίας δεν διαμορφώνονται από τη μια μέρα στην άλλη αλλά αποτελούν κατασκευές σύνθετων και μακροχρόνιων κοινωνικών, θεσμικών και πολιτισμικών διεργασιών. Επίσης ότι η εκάστοτε συγκυρία μπορεί να ενισχύει ή να αποδυναμώνει κάποιες τάσεις και να υποχρεώνει σε αλλαγές, αλλά στην ουσία / πραγματικότητα ο τρόπος που η κοινή γνώμη αντιδρά στα ερεθίσματα της συγκυρίας, έχει σχηματιστεί σταδιακά μέσα στα χρόνια.

Παράδειγμα η 1η μεγάλη επέτειος της Επανάστασης: Η “πεντηκονταετηρίδα” της παλιγγενεσίας (1871) λειτούργησε κατ’ εξοχήν ιδεολογικά για να υπηρετήσει την εθνική ενότητα και να αμβλύνει τις αντιθέσεις στην νέα κοινωνία που αναζητούσε ακόμη τον εαυτό και την ταυτότητά της. Ο Π. Κ. Κιτρομηλίδης αναφέρει σχετικά: “Η περίσταση τιμήθηκε κυρίως με την ανέγερση στην πρόσοψη του κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών των ανδριάντων των δύο μεγάλων εθνομαρτύρων, του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ και του Ρήγα Βελεστινλή. Επρόκειτο για μια πρωτοβουλία μεγάλης συμβολικής σημασίας, που κατόπτριζε την ευρύτερη προσπάθεια καλλιέργειας της εθνικής ενότητας και εδραίωσης της εθνικής κοινότητας, που είχε προκύψει από την απελευθέρωση και την ίδρυση του ανεξάρτητου βασιλείου, με την υπέρβαση των παλαιότερων αντιθέσεων και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που είχαν χαρακτηρίσει την κίνηση της ανεξαρτησίας. Αντίστοιχο ιδεολογικό στόχο υπηρετούσαν και οι ανδριάντες του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και του κυριότερου ιδεολογικού επικριτή του, του Αδαμαντίου Κοραή, που τοποθετήθηκαν στον κήπο μπροστά στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου”.

Από τα ανωτέρω δύναται να αναδείξουμε “αλήθειες της ιστορίας”, δηλαδή ποιες οι επιδιώξεις της Επανάστασης και εάν τελικώς αυτή ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που αυτές εξέθρεψαν, δηλαδή εάν η τελική έκβαση της Επανάστασης ικανοποίησε τις προσδοκίες των πρωταγωνιστών της.

Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι το φαντασιακό της πλειονότητας των εξεγερμένων είχε αποικειοποιηθεί από το “να ξαναπάρουμε την Πόλη και την Αγιά Σοφιά”, την αναφερόμενη και ως “Μεγάλη Ιδέα”.

Και αυτό διότι η 3η περίοδος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εάν και δημογραφικά πολυφυλετική, ήταν η κατεξοχήν Ελληνική περίοδος της “Βασιλεύουσας”, όπου, αντιστρόφως με την φθίνουσα γεωπολιτική της αξία, είχε να επιδείξει την πιο φωτισμένη περίοδο της στα γράμματα και τις τέχνες (Παλαιολόγεια Αναγέννηση). Σε αυτή την Υστεροβυζαντινή εποχή δομήθηκε εν πολλοίς και η εθνική συνείδηση και ταυτότητα του νεότερου Ελληνικού κράτους. Από εκεί, 4 αιώνες αργότερα, η Ελλάδα εμπνευσμένη καθοριστικά από τα τεκταινόμενα στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα ξεκινούσε έναν αγώνα παλιγγενεσίας έχοντας συμπαγή συνείδηση της πολιτισμικής (μέσω της θρησκείας) και ιστορικής (μέσω του Ελληνορωμαϊκού παρελθόντος και Ελληνικής γλώσσας) συνέχειάς της.

Επίσης ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης Παλαιολόγος, αρνούμενος την αναίμακτη συμβολαιογραφική παράδοση της Κωνσταντινούπολης και την δική του ασφαλή φυγή στη Χίο, θα έδινε έναν αγώνα εθελοθυσίας που θα τον καθιστούσε “μαρμαρωμένο” στη συνείδηση των Ελλήνων και θα συντρόφευε το συλλογικό υποσυνείδητο για τα ακόλουθα χρόνια.

Η 2η μεγάλη επέτειος αυτήν της “εκατονταετηρίδος” από την Επανάσταση (1921) συνέπεσε με την απέλπιδα απόπειρα της Ελλάδος να πραγματοποιήσει την “Μεγάλη Ιδέα” με την εκστρατεία στην Μικρά Ασία. Το τραγικό είναι ότι λίγες ημέρες πριν την Επέτειο, πάρθηκε η μοιραία για την εκστρατεία απόφαση. Στην ημερησία διαταγή της 6ης Μαρτίου του 1921, η 1η, εμβληματική φράση του Αναστάσιου Παπούλα, αρχηγού της Στρατιάς Μικράς Ασίας μετά τον Νοέμβριο του 1920, προς τους στρατιώτες ήταν: “Στρατιώται, θα επιτεθώμεν!” (ψυχανεμίζομαι ότι οι αποφάσεις εκείνης της περιόδου πάρθηκαν και υπό την επήρεια της “εκατονταετηρίδος”). (3)

Ο Π. Κ. Κιτρομηλίδης αναφέρει σχετικά: “Η μόνη αξιοσημείωτη επετειακή εκδήλωση η οποία συντελέστηκε όντως το 1921 υπήρξε η αγιοκατάταξη του εθνομάρτυρα Γρηγορίου Ε΄ από την αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος. Στην ενέργεια αυτή η ελλαδική Εκκλησία προχώρησε με κίνητρα εθνικιστικά μάλλον παρά εκκλησιαστικά, παραβιάζοντας μάλιστα και την εκ του κανονικού δικαίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αρμοδιότητα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να προβαίνει εκείνο στις κατατάξεις νέων μαρτύρων και οσίων στο ορθόδοξο αγιολόγιο. Και η ενέργεια αυτή απέβλεπε στο να επουλώσει τα τραύματα των ιδεολογικών αντιθέσεων, τα οποία η ιδεολογία της εθνικής ενότητας επεδίωκε να υπερβεί”. (4)

Κατά την Εξέγερση υπήρχαν όμως και αυτοί, οι λιγότεροι, οι φορείς των ιδεών του σύγχρονου έθνους-κράτους και του Διαφωτισμού, δηλαδή αυτοί που επιδίωκαν την μετάβαση μιας προνεωτερικής κοινωνίας όπως η Ελληνική στην νεωτερικότητα. Αυτοί οι οποίοι μπόλιασαν αποφασιστικά με ιδέες περί ισονομίας και ενός συγκεντρωτικού κράτους ομοεθνών, συνθήματα καινούργια στο τότε ελληνικό γίγνεσθαι, την σκέψη των λογίων και μιας εν γενέσει αστικής τάξης. Ο Αδαμάντιος Κοραής διετέλεσε το βασικό πομπό εξέδωσης αυτών των ιδεών επηρεάζοντας καθοριστικά το ρεύμα του Ελληνικού Διαφωτισμού.

Επιδίωξη τους η γέννηση της έννοιας του Έλληνα Πολίτη. Μια πρωτόλεια περιγραφή του, ανάλογη των δεδομένων της εποχής. δίνει ο διαφωτιστής μαθητής του Α. Κοραή, Κωνσταντίνος Νικολόπουλος στο βιβλίο του “Προτροπή πατριωτική προς το γένος των Γραικών”: “Είμαι Έλλην γιατί εγεννήθην έτσι”. (...) “Είμαστε αχθοφόροι του ονόματός μας”. (...) “Μόνοι οι υπερασπισταί της πατρίδος εμπορούν να την ονομάσουν πατρίδα! Εάν αυτή ευτυχήσει, συ μένεις άπατρις, άγνωστος, άτιμος (σσ. χωρίς να τιμηθείς). Αν όχι, συ συνεισέφερες εις την πτώσιν, εις την δυστυχίαν της…”

Σήμερα στην “διακοσιετηρίδα” της Ελληνικής Επανάστασης δυνάμεθα να πούμε ότι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού πλήρως επαληθεύθηκε η ρήση ότι η απελευθέρωση είναι το μέσον για να φτάσεις στην ελευθερία, δεν είναι συνώνυμό της. Και αυτό διότι δεν μπορέσαμε να ενστερνιστούμε αυτά που επισήμανε ο Καζαντζάκης: “Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει”.

Επιλέξαμε ως πολιτισμικό γίγνεσθαι να μείνουμε δέσμιοι προνεωτερικών πρακτικών, οι οποίες οδήγησαν στην δημιουργία / γιγάντωση της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), συστατικό στοιχείο της οποίας είναι η αποποίηση της ατομικής ευθύνης και της συνεπαγόμενης κοινωνικής. Αυτό το πολιτισμικό γίγνεσθαι λειτούργησε εις βάρος της κοινωνίας των πολιτών.

Αυτό οδήγησε τον καθηγητή Ν. Διαμαντούρος στο ερμηνευτικό σχήμα του “πολιτισμικού δυϊσμού”. Σύμφωνα με την παραπάνω θεώρηση, η ελληνική κοινωνία διαπερνάται από δύο διαφορετικές πολιτισμικού χαρακτήρα παραδόσεις. Η μία είναι παραδοσιακή, φορέας της βαλκανικής-οθωμανικής κληρονομιάς, και διαμορφωμένη σε σημαντικό βαθμό από την αντιδυτική οπτική της Ορθοδοξίας. Έχει ροπή στον απομονωτισμό, στον λαϊκισμό και στον αυταρχισμό ιδιαίτερα όταν αισθάνεται απειλούμενη και αδικούμενη. Η άλλη, η νεότερη κουλτούρα, έχει τις πνευματικές της ρίζες στον Διαφωτισμό και στον πολιτικό φιλελευθερισμό. Η κουλτούρα αυτή είναι περισσότερο κοσμοπολίτικη και σταθερότερα αφοσιωμένη στις αξίες της δυτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Τα δύο παραπάνω ιστορικά και πολιτισμικά ρεύματα διχάζουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα και έχουν εκπροσώπους τόσο στη Δεξιά όσο και στην Αριστερά.

Η προϊστορία των αναμνηστικών εορτασμών της Ελληνικής Επανάστασης, με κάνει πλέον να πιστέψω ότι είναι καρμικό, αυτές να εορτάζονται υπό την αίρεση, το ελάχιστον, δυσάρεστων γεγονότων. Και ως εκ τούτου, ενώ η σημερινή θα ήταν η 1η φορά που θα μπορούσαμε να εορτάσουμε αυτήν των 200 ετών υπό το πρίσμα μιας αισιόδοξης προοπτικής, την υπονομεύει ο covid 19 ( “Ελευθερία και Θάνατος”…).

Παρόλα αυτά πιστεύω ότι η λιτότητα των εκδηλώσεων της προσδίδει μια μοναδική δυναμική.

Παρόλα αυτά παρουσιάζεται ως η κατάλληλη στιγμή μιας απροκατάληπτης εορτής για να τιμήσουμε, να αναστοχαστούμε κριτικά, αλλά, γιατί όχι, επιτέλους και να χαρούμε για την εθνική μας κληρονομιά άλλα και την καλοτυχία μας ( ο Θεός της Ελλάδος). Να χαρούμε, διότι παρά τις αδυναμίες του συλλογικού μας εαυτού, για την σημερινή θέση μας στην κοινωνία των ελεύθερων λαών και ειδικότερα στην Ε.Ε. Και το σημαντικότερο, η κατάλληλη στιγμή να στοχαστούμε για την σύνθεση μιας νεοελληνικής ταυτότητας η οποία, ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα θα αγκαλιάζει τον 21ο. Δηλαδή την εγχωρίως άδηλη ακόμη ποιότητα η οποία χαρακτηρίζει την ύπαρξή μας. Και αυτό είναι το δυσκολότερο. Το Rebranding απευθύνεται κατά κύριο λόγο στον ίδιο μας τον εαυτό και στη συλλογική μας συνείδηση.

Ο Τάκης θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Αρκεί να αντιληφθούμε ότι η πραγματική σημασία του 2021 μάς οδηγεί σε μια αναζήτηση της αντίληψης που έχουμε για τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε γιατί ο Παπαδιαμάντης γράφει στο τέλος του 19ου αιώνα στον ‘Βαρδιάνο στα σπόρκα’ ότι η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της για να αποδείξει ότι δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί. Να αναρωτηθούμε πώς έχουμε καταφέρει να στερούμε από τα παιδιά μας τον χρονικό ορίζοντα και τις εκφραστικές δυνατότητες μιας εκ των δύο αρχαιοτέρων γλωσσών του πολιτισμού μας και πώς, ενώ επί διακόσια χρόνια παλεύουμε να αναλύσουμε το σύμπλεγμα που μας συνδέει με την αρχαιότητά μας, δεν τα έχουμε καταφέρει”.

Σχηματικά και επικαιροποιημένα να αναρωτηθούμε / διαπιστώσουμε / συνειδητοποιήσουμε τι μας οδήγησε στο ότι ενώ γεννηθήκαμε Έλληνες καταντήσαμε Μετά-έλληνες (ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου); (5) και (6).

Σημειώσεις:

1.

Α) Η λέξη κολλάζ προέρχεται από την γαλλική λέξη “coller” που σημαίνει “κολλάω”. Δηλαδή η εικόνα δημιουργείται από κομμάτια υφάσματος ή χαρτιού αλλά και από άλλα υλικά κολλημένα μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία.

Ο Πικάσο και ο Μπρακ ήταν αυτοί που πρώτοι παρουσίασαν την τεχνική αυτή, στις αρχές της δεκαετίας του 1900, θέλοντας να δώσουν ζωντάνια στα έργα τους, χρησιμοποιώντας κομμάτια από εφημερίδες αλλά και πολλά άχρηστα αντικείμενα (πηγή: ΒικιπαίδειΑ).

Με την χρήση της λέξης “κολλάζ” στον τίτλο της ανάρτησης υπονοώ, ότι με σχετικά με την Επέτειο “ιστορικά επικολλήματα”, προσπάθησα να συνθέσω μια νέα εικόνα με άξονα “επετειακό”.

Επί τη ευκαιρία να επισημάνω, ότι ως ατάλαντος, όσον αφορά την ικανότητα γνώσης των καλλιτεχνικών γλωσσών έκφρασης και με διακαεί την ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης και όχι μόνο, οδηγήθηκα να επινοήσω την 10η Καλή Τέχνη, την οποία και ονομάτισα “Οικειοποίηση”. Κορυφαία της έκφανση το κολάζ. Αυτή οικειοποιείται από τις άλλες 9 τέχνες (και όχι μόνο), όχι για να αντιγράψει, αλλά για να προσπαθήσει να δημιουργήσει / υποστηρίξει / προτείνει κάτι νέο, μια νέα οπτική. Εκφάνσεις αυτής της τέχνης ενυπάρχουν και στις αναρτήσεις μου.

Β) Ο εορτασμός της Εθνεγερσίας την 25η Μαρτίου καθιερώθηκε επίσημα “ως
παντοτινή, εις το διηνεκές εθνική εορτή των Ελλήνων” με το διάταγμα 980 του Όθωνα. Κατά τον 1ο επίσημο εορτασμό της επετείου στις 25 Μαρτίου 1838, ερρίφθησαν 21 κανονιοβολισμοί στην Αθήνα, ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στο βρετανικό ναυτικό και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

2. Η Ιστορία η μαχόμενη την λήθη, αναγνωρίζει ότι ιστορία δεν είναι μια. Είναι πολλές: Είναι η ιστορία των νικητών, η ιστορία των ηττημένων, η ιστορία των επώνυμων πρωταγωνιστών, η ιστορία των αφανών, η ιστορία της “3ης ματιάς” πχ. των περιηγητών, των εγγράφων...

3. Τον Μάρτιο του 1921, στην μεγάλη εαρινή επίθεση του Γ΄ Σώματος Στρατού βορείως του Εσκί Σεχίρ, για πρώτη φορά οι ελληνικές μονάδες υπέστησαν τεράστιες απώλειες δίχως να επιτευχθεί ο αντικειμενικός σκοπός. Επρόκειτο για την 1η, ουσιαστικά, ήττα της Στρατιάς Μικράς Ασίας. Το σκηνικό του επερχόμενου δράματος στην Μικρά Ασία θα συμπληρώνονταν με την απόφαση του πολεμικού συμβουλίου στην Κιουτάχεια (15/6/1921) για την συνέχιση της εκστρατείας ανατολικά με στόχο την κατάληψη της Αγκύρας και την εξόντωση του κεμαλικού στρατού. Σχετικά ο στρατηγός Κλεάνθης Μπουλαλάς, στο βιβλίο του “Η Ελλάς και οι σύγχρονοι πόλεμοι” (1965), θυμάται τον φίλο και σύντροφο εν πολέμω Θεμιστοκλή Αθανασιάδη-Νόβα (και μετέπειτα βραχύβιο πρωθυπουργό), ο οποίος το 1921 βρίσκονταν στη Μικρά Ασία ως πολεμικός ανταποκριτής, να καταφθάνει στο Εσκί Σεχίρ από την Κιουτάχεια, να μπαίνει στη σκηνή του και να ανακοινώνει: “Η μοιραία απόφασις της εκστρατείας προς Άγκυραν ελήφθη”. Και ο Μπουλαλάς τον ρωτάει πού το ξέρει. “Μου απήντησεν”, γράφει ο Μπουλαλάς, “ότι έρχεται από την Κιουτάχειαν και του το είπεν ο ίδιος ο Γούναρης”.

4. Η 3η επετειακή καμπή ήταν εκείνη της συμπλήρωσης των 150 ετών από την Επανάσταση (1971) . Η επέτειος συνέπεσε με τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, η οποία και έσπευσε να την εκμεταλλευθεί ιδεολογικώς, επί της ουσίας διασύροντάς την . Και βεβήλωσε την ομορφιά της λιτότητας του Παναθηναϊκού Σταδίου με εκδηλώσεις καρακιτσαριό. Καρναβαλικού τύπου παρελάσεις αρμάτων και αναπαραστάσεις σκηνών από την ελληνική ιστορία, στη διαδοχή των οποίων φυσικά εντάχθηκε και η “εθνοσωτήριος επανάστασις” των συνταγματαρχών. Ήμουν και εγώ εκεί… (σήμερα θα έλεγα ότι ήταν αισθητικής Β. Κορέας).

5. Την δική μου απάντηση στο ερώτημα, τι μας οδηγεί στο ότι ενώ γεννηθήκαμε Έλληνες να καταντήσουμε Μετά-έλληνες, την έχω αναρτήσει επανειλημμένως. Δεν κατορθώσαμε να περάσουμε πλήρως στην νεωτερικότητα, δηλαδή να γίνουμε Πολίτες. Απότοκος της παράδοσης της “φάρας”, των κοτζαμπάσηδων και των αρματολών, η ακραία ιδιοτέλεια, η κομματικοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις, η διαφθορά, η απείθεια. Απότοκος της τότε Εκκλησίας, η ποιότητα και ο παρεμβατικός ρόλος της σημερινής, καθώς και οι ρίζες του σημερινού αντιδυτικισμού. Η σημερινή Εκκλησία καταχράται, αντί να αξιοποιήσει τον νομιμοποιητικό ρόλο της θρησκευτικής παράδοσης για να δρομολογήσει την πορεία της στην νεωτερικότητα. Έναν ρόλο που της παρέσχε το νέο Ελληνικό κράτος, προκείμενου να συνθέσει το παλαιό με το νέο, με την εκκλησιαστική αυτοκεφαλία και το αφήγημα για τον επαναστατικό αντι-οθωμανικό ρόλο του ορθοδόξου κλήρου.

Επίσης χαρακτηριστική αναλογία δυνάμεθα να διααπιστώσουμε μεταξύ της τότε διασποράς και της σημερινή των 5 εκατ. Ελλήνων. Δεν είναι τυχαίο πως και τότε και σήμερα, αναλογικά, το πιο δυναμικό κομμάτι του ελληνισμού διαβιεί εκτός Ελλάδος.

Σχετική και η γελοιογραφία και ο νοών νοείτω…

6. Σαν ένας “γεροντοπιτσιρικάς” (σχετικά στον “Επίλογο” της προηγούμενης ανάρτησης) είπα λόγω της Επετείου να μην ρίξω “φωτομολότοφ”, αλλά μια “ιστορικοφωτοβολίδα” με ευθεία στόχευση προς τα αριστερά. Και αυτό διότι τιμώμενα πρόσωπα στις επίσημες εκδηλώσεις θα είναι εκπρόσωποι των κρατών οι οποίες συμμετείχαν στην καθοριστική για την επιτυχία της Επανάστασης, Ναυμαχία του Ναυαρίνου (εκπρόσωποι της Αγγλίας, Ρωσίας, Γαλλίας οι Πρίγκιπας Κάρολος, Μιχαήλ Μισούστιν Ρώσος πρωθυπουργός, Φλοράνς Παρλί υπουργός Άμυνας της Γαλλίας αντιστοίχως).

* Ο Στέφανος Κασιμάτης γράφει: “Για να επανέλθω όμως στον Ιμπραήμ, εκείνο που τελικά έσωσε την Επανάσταση ήταν ο καπιταλισμός, δηλαδή τα ομολογιακά δάνεια στο Λονδίνο. Ο Γιουβάλ Χαράρι το γράφει, με την ιδιότυπη και χαριτωμένη ωμότητά του, στο βιβλίο του «Sapiens» και εγώ το μεταφράζω: «Ιδιώτες επενδυτές αγόρασαν τα ομόλογα για κέρδος ή από συμπάθεια για τον αγώνα των Ελλήνων ή και για τα δύο. Η αξία των ομολόγων ανέβαινε ή κατέβαινε στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου ανάλογα με τον ρυθμό των στρατιωτικών νικών ή των ηττών στα πεδία μαχών της Ελλάδος. Σταδιακά, οι Τούρκοι πήραν το πάνω χέρι. Με επικείμενη την ήττα των επαναστατών, οι ομολογιούχοι αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο να τους πάρουν και τα σώβρακα. Το συμφέρον των ομολογιούχων ήταν το εθνικό συμφέρον, έτσι οι Βρετανοί οργάνωσαν έναν διεθνή στόλο» και τα υπόλοιπα στο Ναυαρίνο τα ξέρουμε.

Αξίζει μόνο να προσέξουμε πως όταν ο Χαράρι αναφέρεται σε «εθνικό συμφέρον», το οποίο ταυτίζει με το συμφέρον των επενδυτών, εννοεί τόσο το βρετανικό όσο και το ελληνικό εθνικό συμφέρον. Κανονικά, επομένως, μαζί με την ανεξαρτησία μας, στις 25 Μαρτίου έπρεπε να γιορτάζουμε και τον γεννήτορά της: τον καπιταλισμό.

Είμαστε, όμως, ο εξυπνότερος λαός του κόσμου: θαυμάζουμε τον Πούτιν και τη Ρωσία του, ταυτίζουμε την Αριστερά με τη δημοκρατία, περιφρονούμε τον καπιταλισμό (εκτός από τα αγαθά του) και πιστεύουμε (ένα 27% τουλάχιστον...) ότι μας ψεκάζουν. Ας μην εξιδανικεύουμε, λοιπόν, τα συστήματα. Ο Εντμουντ Μπερκ είχε δίκιο: τα συστήματα και οι θεσμοί πρέπει να εξετάζονται μέσα στο ιστορικό τους πλαίσιο. Ο καπιταλισμός μάς έδωσε την ελευθερία μας· δυστυχώς, δεν μπόρεσε να μας σώσει από τον εαυτό μας…”.

Επίλογος

Στην Ελλάδα δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Απλώς φαντασιωνόμαστε…

“Survivor” (Σκαϊ TV)

Η εκπομπή / ριάλιτι που απομυθοποιεί πλήρως την έννοια “διασημότητα” και μάλιστα στην ευτελέστερη και επικινδυνότερη εκδοχή της, αυτήν του life style. Και συνεισφέρει στο κοινωνικό γίγνεσθαι, διότι ο άνθρωπος τείνει / επιδιώκει να γίνει αυτό που δεν έχει ακόμη απομυθοποιήσει…

Πολλά χρόνια πριν είχα διατυπώσει μια σχετική ρήση γενικής χρήσης: “Ενθουσιάζομαι σημαίνει, ότι γίνομαι ανεπιφύλακτα επιφυλακτικώς…”.

Τουρκική άσκηση “Γαλάζια Πατρίδα” (1/3)

Βουρ, για το 1944…

Αυτόβλακες πιτσιρικάδες, ημιπιτσιρικάδες και γεροντοπιτσιρικάδες σε πορεία προς το 1944...(1/3)

Το ανησυχητικό είναι ότι ένα τμήμα, έστω και μικρό, της νέας γενιάς ωριμάζει πολιτικά τρεφόμενο από το μανιφέστο ενός τρομοκράτη, τον μύθο του “Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη” και ελπίζουν “όταν ως αντάρτες μπούνε στην Αθήνα, το Σύνταγμα θα λέγεται πλατεία Κουφοντίνα”.

Και η συνήγορος του Κουφοντίνα Ιωάννα Κούρτοβικ (έχει πάρει εργολαβία κάθε τρομοκράτη) δήλωσε, ότι οι συγγενείς των θυμάτων υβρίζουν τον πελάτη της όταν αναφερόμενοι σε αυτόν τον αποκαλούν “δολοφόνο” αντί “φυλακισμένο” (“δεν ξέρω αν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης πρόλαβε δεν να φυλακισθεί και γι’ αυτό τον αποκαλούν αντεροβγάλτη και όχι κρατούμενο” Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και εν μέρει συμφωνώ διότι θα μπορούσαμε μέχρι και “όσιο Λουκά” να τον αποκαλούμε εάν τον συγκρίνουμε με: Μάο Τσετούνγκ: 100 εκατομμύρια νεκροί, Ιωσήφ Στάλιν: 40-60 εκατ, Πολ Ποτ: 1,5-2 εκατ. Και λάβουμε υπ’ όψιν ότι σε 4 χρόνια οι Ερυθροί Χμερ ξεπάστρεψαν το 1/4 του πληθυσμού της χώρας τους (Καμπότζη / δεν πρόκαμαν περισσότερους…). Από λόγους πολιτικής αβρότητας και μόνο, για τους χαμένους από χέρι ιδεοληπτικούς, δεν συμπεριέλαβα στους προαναφερθέντες και τον Άρη Βελουχιώτη.

Και πάντα να ενθυμήστε: Η νίκη έναντι του ανορθολογισμού που ευθύνεται για την ταραγμένη πολιτική μας ιστορία δεν μπορεί να είναι ποτέ δεδομένη. Αντιλαβού;

* Και για το ιστορείν: “Τον Μάρτιο του 2003, στο 3ο Συνέδριο Νεολαίας του Συνασπισμού, ο Λεωνίδας Κύρκος δήλωνε: «Αυτές τις μέρες έγινε μια προσπάθεια από έναν συνήγορο των κατηγορουμένων της 17Ν να διατυπωθεί μια ιδεολογική πλατφόρμα που να καλύψει τη δολοφονική δράση της οργάνωσης και να της προσδώσει μια πολιτική και κοινωνική ευρύτητα».

Ο Λ. Κύρκος ήταν ανένδοτος: «Πρέπει καθαρά να διαχωρίσουμε τη θέση της Αριστεράς από τους φονιάδες της 17Ν, όποιοι κι αν είναι. Να μην τους αναγνωρίσουμε κανένα αριστερό κάλυμμα, που μπορεί να παραπλανήσει αριστερούς αγωνιστές, και να συνεχίσουμε την ασφυκτική, πολιτική και ηθική απομόνωση της τρομοκρατίας.

Σήμερα ξέρουμε πως ο Λ. Κύρκος έχασε. Και όχι εξαιτίας δεξιών που τσουβάλιασαν την Αριστερά με τους κοινούς δολοφόνους, αλλά επειδή αυτό ακριβώς έκαναν οι δικοί του άνθρωποι’ (Ηλίας Μαγκλίνης).

Στις 14/3 ο “φαρμακοχέρης της 17 Νοέμβρη” δήλωσε ότι διακόπτει την απεργία πείνας υποδηλώνοντας, ότι αυτός δεν είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να πεθάνει για τις ιδέες του. Επιλέγει τους αυτόβλακες να πεθάνουν για αυτές.

Γιώργος Φλωρίδης: “Άντε με το καλό και στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία”.

* “Ο Νίκος Αλιβιζάτος παρουσίασε το πόρισμα της άτυπης επιτροπής του. Αποδίδει τις παρατυπίες των αστυνομικών στην ατιμωρησία τους. Μήπως χρειαζόμαστε και μια επιτροπή για να εξετάσει την εγκληματική δράση των μολότοφ; Τιμωρήθηκαν οι εμπρηστές του Πολυτεχνείου; Τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι της Μαρφίν; Μήπως η δράση των συμμοριών αντέχει μες στον χρόνο εξαιτίας της ατιμωρησίας της; Μήπως η ασυλία που απολαμβάνουν οι διάφοροι συμμορίτες ευθύνεται για το γεγονός ότι περιοχές ολόκληρες της επικράτειας επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους; Όπως οι Ρομά (πρώην τσιγγάνοι ή γύφτοι) στο Ζεφύρι;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Απλή λογική…

Η συνδικαλιστική νομενκλατούρα των εκπαιδευτικών (το βαθύ κράτος της Εκπαίδευσης, αυτό που εκπροσωπεί ο συνδικαλισμός των εκπαιδευτικών ασχέτως κομματικής τοποθέτησης) αρνείται να συμβάλλει στην αξιολόγηση των σχολικών μονάδων κυρίως διότι φοβάται το επόμενο βήμα, αυτό της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

Και ένα αποδεδειγμένα γνήσιο φιλελεύθερο μυαλό, αυτό του Στέφανου Μάνου πρότεινε κάτι πολύ απλό (“Liberal” 28/2).

* Σχετικά η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου έγραψε: “Υποστήριξε ότι ένας αδιάβλητος και εύκολος τρόπος για να γίνει μια πρώτη αξιολόγηση των Λυκείων είναι το Υπουργείο Παιδείας να δημοσιοποιήσει το μέσο όρο των αποτελεσμάτων στις πανελλαδικές κάθε Λυκείου για τα τελευταία πέντε χρόνια. Να δημιουργήσει δηλαδή έναν ιεραρχημένο πίνακα με τα 1.350 Λύκεια (σπασμένα σε τμήματα) αρχίζοντας με το Λύκειο οι μαθητές του οποίου συγκέντρωσαν τον υψηλότερο μέσο όρο στις πανελλαδικές και τελειώνοντας με το Λύκειο οι μαθητές του οποίου συγκέντρωσαν το χαμηλότερο μέσο όρο.

Η πρόταση του κ. Μάνου μπορεί να υλοποιηθεί πανεύκολα και τα αποτελέσματα δε θα επιδέχονται και αμφισβήτησης και είναι ο τρόπος για την κοινή γνώμη να δει αυτό που είναι γνωστό εδώ και χρόνια σε όσους μελετούν τις ανισότητες στη χώρα μας.

Μια κατάταξη σαν αυτή που προτείνει ο κ. Μάνος θα αποκαλύψει σε όλους ότι η δημόσια εκπαίδευση έχει πάψει προ πολλού να είναι ανελκυστήρας κοινωνικής κινητικότητας. Θα δούμε μεγάλες διαφορές ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία, διαφορές ανά γεωγραφική περιφέρεια και στα μεγάλα αστικά κέντρα ανάμεσα στους δήμους.

Κι όταν αυτά γίνουν ορατά σε όλους, ίσως και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει αυτό. Στην πιο αισιόδοξη εκδοχή του σεναρίου οι πολίτες που θα διαπιστώνουν ότι τα παιδιά τους φοιτούν σε σχολεία που οι μαθητές τους δεν επιτυγχάνουν στις Γενικές Εξετάσεις ίσως και να απαιτήσουν να δουν άμεσα αλλαγές”.

Κάτι αυτονόητο και για αυτό κάτι το επαναστατικό για την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Άμπωτης…

Πολλοί ίσως θεωρούν το ελάχιστον περίεργο το ότι αναφέρομαι τακτικά σε “αστρολογικά” (επί τη ευκαιρία Σάββατο 20 Μαρτίου 2021 και Διεθνής Ημέρα Αστρολογίας).

Το φαινόμενο της εντυπωσιακής άμπωτης που παρατηρήθηκε σε πολλές παράκτιες περιοχές της χώρας μας (και γενικότερα σε περιοχές της δυτικής Μεσογείου) μου δίνει την αφορμή να εξηγηθώ, διατυπώνοντας ένα εύλογο ερώτημα.

Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι η υποχώρηση της Θάλασσας (αντιληπτή ως πτώση της επιφάνειας της θάλασσας κατά 50-70 εκ.), οφείλεται σε συνδυασμό μετεωρολογικής ( κυρίως έχει να κάνει με τη διακύμανση της βαρομετρικής πίεσης) και αστρονομικής άμπωτης. Με τον όρο αστρονομική άμπωτη αναφέρονται στην μαγνητική επίδραση που ασκεί στην θάλασσα ο Ήλιος και η Σελήνη (εμφανώς και με περιοδικότητα παρατηρείται στα στενά του Ευρίπου). Σε αυτά ο Ευθύμης Λέκκας προσέθεσε: “Μπορεί να οφείλεται και στη σύνοδο κάποιων πλανητών που ασκούν έλξη σε θαλάσσιες μάζες”. Επίσης να υπενθυμίσω ότι η γυναικεία περίοδος και ο χρόνος της εγκυμοσύνης έχουν σχέση με την Σελήνη (10 σεληνιακοί μήνες η εγκυμοσύνη ή 280 ημέρες, κάθε 28 ημέρες η γυναικεία περίοδος). Τέλος είναι αποδεδειγμένο ότι η Πανσέληνος διεγείρει το βίαιον του ανθρώπου.

Και το εύλογο ερώτημα: Είναι δυνατόν αυτές οι αστρονομικές δυνάμεις να μην επηρεάζουν ένα όν, το ανθρώπινον, το οποίον είναι 70% νερό;

Οι 4 εικόνες αποτυπώνουν την ανάπτυξη του φαινομένου από την αρχή του, στις 28 Φεβρουαρίου, με στιγμιότυπα στις 6,10 και 14 Μαρτίου (πρόγνωση), που αποσβένει. Με το σκούρο μπλε αποδίδεται η χαμηλότερη στάθμη της θάλασσας και με το κόκκινο η υψηλότερη.

6 Μαρτίου 2021: Ψυχοσάββατον

Να υπενθυμίσω ότι τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση είναι 2: Το 1ο είναι το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Αποκριάς και το 2ο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής.

Το εφετινό Ψυχοσάββατο έχει ιδιαίτερη σημασία διότι η Εκκλησία μας τα Ψυχοσάββατα μνημονεύει

Όλους εκείνους που υπέστησαν “άωρον θάνατον”, σε ξένη γη και χώρα, σε στεριά και σε θάλασσα.

Εκείνους που πέθαναν από λοιμική ασθένεια, σε πολέμους, σε παγετούς, σε σεισμούς και θεομηνίες.

Όσους κάηκαν ή χάθηκαν.

Εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι και δεν φρόντισε κανείς να τούς τιμήσει με τις ανάλογες Ακολουθίες και τα Μνημόσυνα.

Αντιλαβού;

Τα 2 κράτη...

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού λειτουργούν πλέον 2 κράτη που τρέχουν παράλληλα. Το ένα φτιάχνεται τώρα εξ αρχής, εκ του μηδενός, δίχως κανένα βαρίδι του παρελθόντος, και πάει σφαίρα (παράδειγμα: αυτό που οργάνωσε το πρόγραμμα εμβολιασμών). Το 2ο είναι αυτό το οποίο δεν επιδέχεται μεταρρύθμιση ή “επανίδρυση” όπως βαυκαλίζονταν όλοι οι προηγούμενοι. Αυτό που είναι δομημένο στην αρχή: Στην σχέση πολίτη - κράτους, ο πολίτης είναι αυτός που πρέπει να τρέχει, Ο Μητσοτάκης το γνωρίζει…

Με την ψηφιοποίηση των περισσότερων “Γεγονότων Ζωής” εντός 4ετίας (διαδικτυακή πύλη gov.gr), την οποία ενεργοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη μόλις ανέλαβε, επιχειρείται να κλείσουν οι λογαριασμοί του ελληνικού κράτους με την 3η Βιομηχανική Επανάσταση (της πληροφορικής). και να ανοίξουν με την 4η (την σύγκλιση της ψηφιακής με την φυσική και βιολογική σφαίρα). Πρόκειται για τεχνολογίες που περιλαμβάνουν το 3D printing, την προσαυξημένη πραγματικότητα, τις υποδομές δικτύου 5G Internet of Thing (IoT).

Σχετικά:

1. Σε μια σημαντική αποκάλυψη που δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος, προχώρησε το μεσημέρι της Πέμπτης (11/3) ο υπουργός Εργασίας και κοινωνικών Υποθέσεων, Κωστής Χατζηδάκης. Ο υπουργός έκανε λόγο για “αντάρτικο” υψηλόβαθμων στελεχών του υπουργείου, οι οποίοι αρνήθηκαν να υπογράψουν την ρύθμιση για να δίδεται το ποσόν της εθνικής σύνταξης με την κατάθεση των δικαιολογητικών και έως ότου εκδοθούν η προσωρινή ή η οριστική σύνταξη. Και συμπλήρωσε ότι την συγκεκριμένη απόφαση την υπέγραψαν μόνο ο ίδιος και η γενική γραμματέας του υπουργείου.

2. Ο γενικός γραμματέας της Ένωσης των Αστυνομικών Δυτικής Αττικής, Σπήλιος Κρικέτος, την Δευτέρα 8/3 γύρισε όλες τις πρωινές ενημερωτικές εντολές ξιφουλκώντας με ιδιαίτερα σκληρές εκφράσεις κατά των αστυνομικών που “ξυλοφόρτωσαν αναίτια ‘πολίτη’ (λέμε τώρα) στην πλατεία Νέα Σμύρνης” την προηγουμένην, επισημαίνοντας ανακριβώς “ότι το γκλοπ με το οποίο ξυλοκόπησε ο αστυνομικός τον ‘πολίτη’ ήταν μεταλλικό, κάτι που απαγορεύεται (μια προσεκτική προσέγγιση του γεγονότος αφήνει υπόνοιες για προβοκάτσια με σκοπό την έκθεση της αστυνομίας και πυροδότηση νέων ταραχών).

Ο Κρικέτος εκπροσωπεί τους αστυνομικούς τους “κοιλαράδες”, αυτούς που δεν μπορούν να συλλάβουν ούτε τον εαυτό τους και προσπαθούν να διαβάλουν με κάθε ευκαιρία το έργο των ομάδων πρώτης γραμμής (της “Δίας” και ιδιαιτέρως της “Δράσης” / σχετικά και στην παλαιά ανάρτηση: “ΕΛΑΣ οι ορμόνες σου…” της 1/11/2010).

* “Ο στόχος είναι διαφανής. Να εξαντληθεί η ψυχραιμία της αστυνομίας, ώστε να οδηγηθεί στο στραβοπάτημα, όπως την Κυριακή στην πλατεία Νέας Σμύρνης. Η επιχείρηση ήταν καλοστημένη. Τα μέσα ενημέρωσης συνεισέφεραν με τη συνηθισμένη τους αμέλεια και την ασφάλεια που τους προσφέρουν τα στερεότυπα. Από προχθές, η αστυνομική βία έχει αναγορευθεί σε μείζον ζήτημα της πολιτικής μας ζωής. Ομάδες ποδοσφαιρικών σωματείων καλούν τον λαό σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Λογικό. Οι χουλιγκάνοι πώς να μην καταγγείλουν την αστυνομική βία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Διαβάστε και αυτό: https://www.kathimerini.gr/opinion/561293734/deire-me-deire-me/

Την 2η θέση στην ευρωπαϊκή “λίστα της βίας και των βανδαλισμών” κατέλαβε η Ελλάδα σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η Eurostat για το 2019. Είναι απολύτως φυσικό σε μια χώρα που χουλιγκάνοι επικοινωνούν ότι αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

* “Μόνον αρρωστημένα μυαλά μπορούν να θεωρούν ότι περιστατικά όπως οι βόμβες μολότοφ στις ''ειρηνικές'' διαδηλώσεις συνιστούν κανονικότητες, που θα πρέπει κάποιος να τις ανέχεται στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης” (…) “Με την ουσιαστική συμπόρευση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κουφοντίνα δεν έχουμε πια να κάνουμε με την αντιπαράθεση ενός τρομοκράτη, από τη μια μεριά, και της κυβέρνησης από την άλλη. Βρισκόμαστε ξανά, όπως το 2008 και το 2011, ενώπιον μιας ακόμη εκδοχής της προνεωτερικής σύγκρουσης Δεξιάς και Αριστεράς για την ανοχή που θα πρέπει να επιδεικνύεται στην πολιτική βία” (Νίκος Αλιβιζάτος).

* Το 2015... “Έπεισαν πως αυτοί ήξεραν ποιοι ήσαν οι υπεύθυνοι της πανωλεθρίας. Υποσχέθηκαν να τους βγάλουν από τη μέση για να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Και έτσι η Ελλάδα πέτυχε μερικές ακόμη πρωτιές. Ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή δημοκρατία που υποδέχθηκε νεοναζί στο Κοινοβούλιό της. Και το 2015, η πρώτη χώρα όπου ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς συγκυβέρνησε με ένα κόμμα εθνικιστικό και ξενοφοβικό. Το 2021, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Η Χρυσή Αυγή είναι στη φυλακή, οι ΑΝΕΛ στη χωματερή και ο ΣΥΡΙΖΑ σε αποδρομή” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σχετικά με την βια (“Θεωρία των δύο άκρων”), είχα αναφέρει στην ανάρτηση της 28/9/2013 “Miss Violence / 4η σημείωση”:

“Αυτό το πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον αποτέλεσε το ιδανικό εργαστήριο στο οποίο μπορούμε να δούμε εφαρμοσμένη την «Θεωρία των δύο άκρων». Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε πει σχετικά «Ο φασισμός έχει εγκατασταθεί, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος» δηλαδή τη βία. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, πολιτικά μορφώματα με αντίθετες ιδεολογικές αφετηρίες παρουσιάζονται με ίδιες πολιτικές πρακτικές, οι οποίες κινούνται σε διαβαθμίσεις μεταξύ ακραίου ακτιβισμού και εγκληματικής βίας. Το δεξιό άκρο καταλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, η λειτουργία της οποίας εκπορεύεται από το χιτλερικό φασισμό, το ναζισμό, μια ιδεολογία η οποία απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα των ανθρώπων και ονείδισε τον 20ο αιώνα. Το αριστερό άκρο καταλαμβάνουν οι πιο ακραίες εκφάνσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και οι «κουκουλοφόροι» της ανομίας και των καταστροφών (αναρχία). Οι ξεχασμένες για αυτούς ιδεολογικές αφετηρίες είναι «τα ζητούμενα των ζητουμένων», δηλαδή η κοινοκτημοσύνη των αγαθών, με όχημα την ουτοπική ιδεολογία της κοινοκτημοσύνης και το «ούτε να άρχεις ούτε να άρχεσαι» της αναρχικής ιδεολογίας (αναρχισμός). Μεταξύ αυτών των δύο πολιτικών μορφωμάτων αναπτύχθηκε το κοινωνικό μόρφωμα του χουλιγκανισμού, το οποίο τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από τα δύο άκρα ανάλογα με τις εκδηλώσεις (ποδοσφαιρικός αγώνας, διαδηλώσεις κτλ). Το γεγονός είναι ότι η Χρυσή Αυγή, δεν τρύπωσε στον Δήμο Αθηναίων και στο Κοινοβούλιο. Ψηφίστηκε από τον κυρίαρχο λαό που την αναβάθμισε στις εκλογές της 18/06/2012 από εγκληματικό νεοναζιστικό γκρουπούσκουλο, στο 4ο σε δύναμη κόμμα, με ποσοστό 6,92% των ψήφων και 18 βουλευτές στη βουλή. Σήμερα που παρουσιάζεται δημοκοπικά ως το 3ο σε εκλογική δύναμη κόμμα, επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την άποψη του σουρεαλιστή συγγραφέα Πάνου Κουτρουμπούση, ότι ο λαός συναποτελεί το κόμμα Κ.Δ.Ο.Α (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια). (Σχετικά στην ανάρτηση της 01/09/2012 με τίτλο «Οι νεοβάρβαροι»).Το αφετηριακό γεγονός που πυροδότησε την κατάσταση που ζούμε σήμερα, πρέπει να αναζητηθεί στην αρχή της Μεταπολίτευσης. Ήταν η άκρατη κομματικοποίηση της νεολαίας, η οποία εγκληματικά επεκτάθηκε και στους ανήλικους μαθητές, με τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να θυσιάζουν τη λειτουργηματική διάσταση της εργασίας τους, στο βωμό των συντεχνιακών τους συμφερόντων”.

Την “Θεωρία των δύο άκρων” (δηλαδή η σύγκριση / ενιαία αντιμετώπιση Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς βίας) όχι μόνο την αποστρέφεται ο μεταπολιτευτικός καθωσπρεπισμός, ο οποίος επιφυλάσσει όχι απλώς επιεικέστερη μεταχείριση στον αριστερό εξτρεμισμό από τον δεξιό, αλλά έχει εγκωμιαστές και απολογητές σε mainstream κόμματα και media, αλλά προκαλεί ακόμη λυσσαλέες αντιδράσεις, απόδειξη της καθεστηκυίας μεροληψίας υπέρ της Ακροαριστεράς βίας. Το επικινδυνέστερο είναι ότι ο αριστερός εξτρεμισμός προστατεύεται από ένα “πολιτικό υποσύστημα”, το οποίο τον συγχωρεί σαν υπερβολική έκφραση μιας “ορθής ιδεολογίας” . Εν τοις πράγμασι υπονομευτικό της δημοκρατίας και για αυτό άκρως επικίνδυνο.

Και κάτι για τους ισαπο(υ)στάκιδες...

15 Μαρτιού 2021: Καθαρά Δευτέρα (ο χαρταετός στον τοίχο…)

Κούλουμα (1950) του Σπύρου Βασιλείου (1902-1985)

Δείτε και αυτό...

Προς “αποτυχημένους γονείς” μολοτοφιστών, μπαχαλάκιδων, χουλιγκάνων και καρναβαλιστών….

Η κενή ριζοσπαστικοποίηση των τέκνων τους και η ανευθυνότητά τους, αναβιώνει / καθρεφτίζει κωμικοτραγικές εικόνες μιας διαπαιδαγώγησης / ζωής απαξίωσης των πάντων. Τα βομβαρδισμένα τοπία, το ενδιαίτημα των τέκνων τους. Δεν πρόκειται για αγανακτισμένα τέκνα, ψυχ-ασθενή είναι τα έρμα. Αντιλαβού;

* “Παιδιά στομωμένα, γαλουχημένα στη βία από τα γεννοφάσκια τους. Απελπιστικά διαθέσιμα πλάσματα, που ψάχνουν οικογένεια να καταταγούν και οντότητα να φορέσουν. Εύκολα στο να εργαλειοποιηθούν. Είτε από ομάδες είτε από κόμματα, είτε από οτιδήποτε. Αρκεί να βρουν «ανήκειν». Ποιο δικό του δράμα ξέσπαγε ένας «Δρομέας μίσους» πάνω σε ξένο άνθρωπο; Πώς άνοιξε μέσα του τέτοιο ρήγμα. (...) Ποιος γονιός δεν έπαιξε τον ρόλο του και σακάτεψε την ψυχή του τόσο;”( Πηγή: Protagon.gr ).

“To όνομα της είναι Τσάντι” ονομάζεται η φωτογραφία ενός νεαρού κοριτσιού που εργάζεται με τους γονείς της σε έναν ορυζώνα στο Μπαγκλαντές, έτσι ώστε να συγκεντρωθούν χρήματα όχι μόνο για να ζήσουν αλλά και για να μην σταματήσει το σχολείο (Sabbir Hossen, Bangladesh, Winner, National Awards, 2021 Sony World Photography Awards / Πηγή: Protagon.gr).

Self test για να μην ξεχνάμε…

Κώστας Λουράντος, ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής, ο τελευταίος που φρόντισε για αυτό.

Με εκατοντάδες να ψυχορραγούν στους αναπνευστήρες, με τα νοσοκομεία γεμάτα και την κοινωνία καθηλωμένη, ο Λουράντος βρήκε την περίσταση κατάλληλη να φωνάξει: “Το τζάμπα τέλειωσε!”, αναφερόμενος στα δωρεάν self test που καλούνται οι φαρμακοποιοί να διαθέσουν (δώστε 50 σεντ το τεστ γιατί πληκτρολογούμε τον ΑΜΚΑ / η πλήρης απαξία του λεγόμενου “Ελληνικού φιλότιμου” / ισχύει για κάποιους, είναι εντελώς ανύπαρκτο στη συμπεριφορά πολλών άλλων, όπως συμβαίνει παντού στον κόσμο).

“Και έρχεται στην πανδημία με τις αντιμνημονιακές αποσκευές του. Έρχεται ηττημένος. Κουνούσε κάποτε, το 2012, σε μία συνέντευξη Τύπου, μια στολή φυλακισμένου, διακηρύσσοντας «οι ασθενείς στο χώμα κι εμείς (οι φαρμακοποιοί) στη φυλακή». Τι θα έστελνε τους ασθενείς στο χώμα; Η «επικίνδυνη» ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Η αυτονόητη ψηφιακή πραγματικότητα, που επιτρέπει στο Δημόσιο όχι μόνο να παρακολουθεί τη φαρμακευτική δαπάνη, αλλά πλέον και να διεξάγει ανέφελα το ανεπανάληπτο εγχείρημα του εμβολιασμού, κάποτε πολεμήθηκε λυσσαλέα ως «επικίνδυνη» (σς. συνοδοιπόρος του και ο σημερινός Περιφερειάρχης Αττικής Γιώργος Πατούλης ως τότε πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου).

Αυτό το παράδειγμα συνδικαλιστικού πρωτογονισμού καθιστά ακόμη περισσότερο παράδοξη την επιβίωση του παράγοντα που διαψεύσθηκε. (...)

Υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο ακόμη και το τελειότερο διοικητικό σύστημα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στην απειλή. Δεν υπάρχει σύστημα που να αντέχει χωρίς την ψυχική περίσσεια των ανθρώπων που το συγκροτούν. Οι αντοχές αυτές, όντως, δεν φτιάχνονται με φύλλα επιτάξεως όπως έγινε με τους γιατρούς. Οι κοινωνικές ανοσίες εξαρτώνται από αξίες ατιμολόγητες. Ανεπίτακτες. Από το «τζάμπα» δόσιμο” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Καρλ Κρατσάιζεν (ένας φωτορεπόρτερ της εποχής)

Ο Karl Krazeisen (1794-1878), ήταν Βαυαρός λοχαγός σημαίνων Φιλέλληνας και ζωγράφος. Αυτός που φιλοτέχνησε μεταξύ άλλων και τα πορτραίτα των βασικών αγωνιστών του 1821 ( μάλιστα τους ζητούσε να τα υπογράψουν).

Ο συνολικός αριθμός των έργων του ανέρχεται σε 39 σχέδια με μολύβι σε χαρτί μικρού και μεσαίου μεγέθους, στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι προσωπογραφίες των αγωνιστών, 21 υδατογραφίες από τοπία με αρχαιότητες, κάστρα, θαλασσινά και στεριανά τοπία με ναυτικούς και χωρικούς και 31 σχέδια με μολύβι με μνημεία και πολεμικές συνθέσεις σε χαρτί μεγάλου μεγέθους. Συνολικά ανέρχονται σε 91 έργα, σημαντικός αριθμός για τη συλλογή σχεδίων της Εθνικής Πινακοθήκης. Αποκτήθηκαν το 1926, ύστερα από θετική παρέμβαση στον τύπο του Ζαχαρία Παπαντωνίου, τότε διευθυντή του Μουσείου.

Το πορτρέτο του Γεώργιου Καραϊσκάκη αποτελεί συγκινητική εξαίρεση, αφού είναι το μόνο ημιτελές από τα σχέδια του Κρατσάϊζεν. Το σκιτσάρισμα ξεκίνησε με εμπύρετο και τραυματισμένο τον Ρουμελιώτη οπλαρχηγό, λίγο πριν από τη μάχη του Ανάλατου (22-23 Απριλίου 1827), όπου και άφησε την τελευταία του πνοή. Ο Κρατσάιζεν είχε προλάβει να σχεδιάσει μόνο το κεφάλι. Έτσι η προσωπογραφία έμεινε ανολοκλήρωτη.

Σε συνέχεια αναπαρήχθησαν με τον λιθογραφικό τρόπο εκτύπωσης και επιχρωματίστηκαν. Αυτές είναι και οι γνωστές κυκλοφορούσες, αυτές που την εποχή μου ήταν ανηρτημένες σε κάθε σχολική αίθουσα. Και ήρθε η Μεταπολίτευση με την “εκδημοκρατισμένη παιδεία” της και η “πολιτικορεκτούρα” να τις αποσύρει (παραθέτω μια του Θεόδωρου Κολκοτρώνη). Αλληλούια...

Περισσότερα για τον Καρλ Κρατσάιζεν στην: https://argolikivivliothiki.gr/2012/04/19/karl-krazeisen/

Και να γιατί λέμε “πούστικη συμπεριφορά”…

Στην εορτάζουσα Ελλάδα: Οι ΛΟΑΤΚΙ Ελλάδας, αφαίρεσαν την σημαία της επανάστασης του 1821 από τον γνωστό πίνακα “Ορκος των αγωνιστών” και τοποθέτησαν στην θέση της την πολύχρωμη σημαία της κοινότητάς τους (ο πίνακας έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη, 1865, εμφανίζει τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να ευλογεί την σημαία της Επανάστασης / Εθνική Πινακοθήκη).

Στην Γερμανία: Ο δημοσιογράφος Τομπίας Τσικ, στο μακροσκελές αφιέρωμα με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασεως του 1821 (Süddeutsche Zeitung του Μονάχου ,21/3) και με τίτλο “Είμαστε όλοι Έλληνες. Σε αυτό εξιστορεί καρέ-καρέ το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, “που ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου του 1821, ή τουλάχιστον αυτό λέει η παράδοση. Μπροστά από το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, στην Πελοπόννησο, ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί το λάβαρο, έναν μπλε σταυρό σε λευκό φόντο και μετά το σηκώνει ψηλά. Το σύνθημα είναι απλό: “Ελευθερία ή θάνατος”.

20 Μαρτίου 2021

Σαν επιδόρπιο

“Ελευθερία σημαίνει ευθύνη. Γι αυτό και την φοβούνται

οι περισσότεροι άνθρωποι...” Μπέρναρντ Σω

Ο οίκος Hermès δημιούργησε ένα συλλεκτικό μαντήλι ως φόρο τιμής στην επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση.

Στο μεταξένιο μαντήλι περιορισμένης έκδοσης, που σχεδίασε ο Ηλίας Καφούρος, περιλαμβάνονται τοπία εμπνευσμένα από την Ελλάδα, από την ύπαιθρο της Πελοποννήσου μέχρι τα νησιά του Αιγαίου. Πάνω στο μαντήλι διαγράφεται η λέξη “Ελευθερία”. (1)

Ο Pierre-Αlexis Dumas, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του οίκου Hermès, υπογραμμίζοντας την επιθυμία του Οίκου να διηγηθεί την ιστορία της ανεξαρτησίας της Ελλάδας δήλωσε μεταξύ άλλων:

“Η ιστορία της Ελλάδας είναι παγκόσμια και ως Ευρωπαίοι, το πεπρωμένο μας συνδέεται με το πεπρωμένο της Ελλάδας” (…) “Βλέπω το μαντήλι σαν βιβλίο, σαν ντοκιμαντέρ, σαν μια ιστορία τυπωμένη σε μετάξι”.

Και για κερασάκι στο “Επιδόρπιο” η ρήση του Σέρεν Κίρκεγκορ (1844): “Η αγωνία είναι ο ίλιγγος της ελευθερίας”.

Σημείωση 1: Στην προηγούμενη ανάρτηση επισήμανα την “μαγεία” της ελληνικής γλώσσας. Και συνεχίζω: Η κορυφαία λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ, παράγεται από το ελεύσομαι τον μέλλοντα του έρχομαι και για αυτό είναι η ερχομένη. Όχι αυτή που ήρθε κάποτε και έμεινε… Αλλά αυτή η οποία θα έρχεται / θα είναι πάντα το ζητούμενο και αυτό μόνον όσο οι άνθρωποι την κυοφορούν και αγωνίζονται για αυτήν. Ένας αγώνας αέναος, μιας και αέναος είναι ο αγώνας για την συνειδητοποίηση ότι το “εγώ” δομείται στο “εμείς”.

Και κάτι προσωπικό: Και το παρακάτω άκουγα στην εφηβεία μου και αμέσως μόλις τέλειωσα το 6/τάξιο Γυμνάσιο, αποφάσισα να “απογαλακτιστώ” από το οικογενειακό περιβάλλον (την μετάφραση των ιταλικών στοίχων μας την έκανε στις διακοπές, ένα παιδί της γειτονιάς που σπούδαζε στην Ιταλία, της μοδός τότε).

https://www.youtube.com/watch?v=AKLtMsWQfr4&ab_channel=NIKOLAOSTAMBAKEAS

Θεοδώρου Βρυζάκη, “Η Ελλάς ευγνωμονούσα” (1858)

Ας αναλογιστούμε το μέγεθος του εγχειρήματος,

στην σύλληψή του, αλλά και στην εκτελέσή του.

Seedrinker