Για εκείνο το "άτιμο" το δευτερόλεπτο...

 

Δεν πρέπει να συγχέουμε τον έρωτα με μια σεξουαλική έλξη.

απολύτως ιλιγγιώδης, η οποία διαρκεί όσο η ικανοποίησή της. (1)

Η “Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων” (του Λούις Κάρολ) ρωτά τον Λευκό Λαγό “Πόσο διαρκεί το για πάντα;”. Και αυτός αποκρίνεται: “Μερικές φορές ένα δευτερόλεπτο”. Είναι αυτός ο απειροελάχιστος χρόνος που χρειάζεται για να ερωτευτείς κάποιον για πάντα.

Είναι κάτι σαν το Bing Bang της συμπαντικής αρχής. Το ξεκίνημα του Χρόνου στην πορεία του για “το πάντα”. Και όπως ο συμπαντικός χρόνος κάνει παιχνίδια, έτσι και ο χρόνος παίζει παιχνίδια στο σύμπαν των ερωτευμένων.

Ο Χρόνος δεν τους αφήνει ποτέ να είναι μαζί, ο χρόνος χωρίζει και θα τους χωρίζει και ας μην το καταλαβαίνουν. Κοιτάζει το πρόσωπό της και αυτό είναι ήδη στο παρελθόν, όταν την φιλά το παρελθόν είναι παρόν. Είναι αυτός ο χρόνος ο απειροελάχιστος που χρειάζεται για να φτάσει το φως από το πρόσωπο του Έρωτά του στα δικά του μάτια. Λες να είναι αυτός ένας λόγος, ο ασύνειδος λόγος που οι ερωτευμένοι αγαπούνε το σκοτάδι, ακόμη και την μέρα κλείνουν τα μάτια τους, ασφαλίζουν τις ματιές τους.

Ο Χρόνος δεν τους κρύβεται, παίζει μαζί τους και στα φανερά. Όταν είναι μαζί ρέει σαν ορμητικό ποτάμι, τόσο ορμητικό λες και θέλει να στερέψει την πηγή. Και ακινητοποιείται. Όταν είναι χωριστά, μοιάζει να σταματά σαν να βρίσκονται στα περίχωρα μια μαύρης τρύπας, της δικιά τους, του πάθους που θέλει να τους τραβήξει στην ζήλια.

Και όλα αυτά έγιναν, γίνονται και θα γίνονται. Για εκείνο το “άτιμο” το δευτερόλεπτο που θέλεις να κρατήσει για πάντα…

Και είναι “άτιμο” με διττή σημασία.

“Άτιμο”, ανεκτίμητο, διότι σε οδηγεί σε μια τελετουργία μυστηριακού θανάτου (του Εγώ) και αναγέννησης (στο Εμείς). Αποτελεί την πιο “τίμια” έκφανση της διακαούς ανάγκης για φυσική επαφή, την βαθύτερη αλήθεια της σάρκας και της καρδιάς. Ο Έρωτας έρχεται ξαφνικά στην ζωή, βίαια, πολλές φορές κρυμμένος, πολλές φορές δεν αποκαλύπτεται αμέσως. Δεν είναι αναγκαστικά κεραυνοβόλος. Υπερβαίνει τους κοινωνικούς κανόνες. Είναι ζωή σε υπερβολική δόση, χωρίς αναφορές σε ότι ζήσαμε ή θα ζήσουμε, συμβαίνει έξω από τον κοινό χρόνο.

Αυτή είναι η “ηρωική” φάση, η πιο όμορφη πληρότητα. Ξεκινά με γνώμονα την
“επιθυμία της επιθυμίας” (Φρόιντ). Είναι αυτή που φαντάζει στα μάτια των ερωτευμένων ότι δεν έχει κόστος.

Ύπουλη κατάσταση ο Έρωτας. Οδηγεί σε μια κατατονική κατάσταση, που ακυρώνει ακόμη και την ανάγκη για φαγητό, δεν πεινάς, δε τρως, δεν μπορείς να κοιμηθείς, η σκέψη του άλλου σε έχει κατακυριεύσει, δυνητικώς και παιχνίδια σου παίζει... Ευτυχώς όμως έχει ημερομηνία λήξης… Δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Θα πεθαίναμε πολύ γρήγορα, ίσως από υπερβολή. Μια κατάσταση δια της οποίας απολογιστικά, ο άνθρωπος δυνητικώς αντιλαμβάνεται την ενυπάρχουσα τάση του για αυτοκαταστροφή.

Και αυτό το “δευτερόλεπτο” δυνητικώς παραμένει ανεκτίμητο αν λήξει εγκαίρως, πριν κυλήσει στο “άτιμο” της ανεντιμότητας. Ένδοξα, τα τραύματα του έρωτα είναι ...

Και είναι “άτιμο” με διττή σημασία.

“Άτιμο”, ανέντιμο, διότι αν οι ερωτευμένοι εγκαίρως δεν το λήξουν, μοιραίως θα συντριβεί θα το καταπιεί ο χρόνος.

Και όπως εκείνο το παλιό φάρμακο, το χάπι κινίνου, είχε μια γλυκιά επίστρωση για την κατάποσή του, που έκρυβε την πικρότητά του, έτσι και ο έρωτας περνά στην γλυκιά υπνωτιστική φάση, την αναφερόμενη ως ρομαντική. Δημιούργημα του δυτικού πολιτισμικού προτύπου.(2) Ξεκίνησε την Μεσαιωνική περίοδο και υμνήθηκε / επικοινωνήθηκε δια των τροβαδούρων.

Σήμερα μου δίνεται η δυνατότητα να περιγράψω τον “ρομαντικό έρωτα” ως μια προσπάθεια εκλογίκευσης εκείνου του “άτιμου δευτερόλεπτου”. Αποτελεί μια αναγωγή της πραγματικότητας σε ένα συνεκτικό σύστημα ιδεών για την ερωτική συνύπαρξη. Δια της λογικής συνοχής, προσπαθεί να υπερκεράσει την εμπειρία που δεν συνάδει με την επιβίωση. (3)

Εάν μου εζητείτο να την εικονογραφήσω θα χρησιμοποιούσα την “σκάλα του Πένροουζ”. Μια σκάλα που ταυτοχρόνως, ανεβαίνει και κατεβαίνει

Για να γίνει αντιληπτό ότι ο Έρωτας δεν συνάδει με την επιβίωση θα επικαλεσθώ το της Ανατολής πολιτισμικό πρότυπο που δίνει με διακυμάνσεις βέβαια, προτεραιότητα στην εμπειρία. Κατά την Κάμα Σούτρα (Πραγματεία της Επιθυμίας του κάμα Σούτρα Βατσιαγιάνα 4ος- 5ος αι.) το πάθος του έρωτα ξεδιπλώνεται σε 10 στάδια. Από την όψη γεννιέται η επιθυμία που κυριεύει το μυαλό κι έπειτα γίνεται εμμονή. Μετά χάνεις τον ύπνο σου, το κορμί σου εξεγείρεται δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, χάνεις την αίσθηση της αιδούς, γίνεσαι τρελός, παθαίνεις διαλείψεις και φθάνεις στον Θάνατο.

Και ως φιλεσίν Θα σας προτρέψω να δείτε, αλλιώς να θυμηθείτε την ταινία του Ναγκίσα Οσίμα “Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων – Ai No Korida” (Γαλλία – Ιαπωνία, 1976). Ακόμη και σε μια παράδοση που ήθελε την γυναικά υποταγμένη στον άνδρα, ο απόλυτος έρωτας ήταν συνώνυμος του Θανάτου / ήταν θανατηφόρος. “Ένας Έρωτας με σαδομαζοχιστικά χαρακτηριστικά, χωρίς όρια, ως μέσον αλλά και κατάληξη, ένας έρωτας που προκαλεί και αναλίσκει τα πάντα στην πορεία του, που δεν ντρέπεται να αποκαλυφθεί, να κηρύξει την απόλυτη δύναμή του πέρα από κάθε ταμπού και προκατάληψη”.

Στην Δυτική κουλτούρα εκεί που μπορείς να ανακαλύψεις ψήγματα Έρωτικής εμπειρίας είναι στην ερωτική επιστολογραφία, εκείνη που δεν έχει σχέση με γράμματα αγάπης. Σε αυτήν ο επιστολογράφος εξυπηρετεί περισσότερο τον έρωτα του για τον Έρωτα, παρά την ίδια την επικοινωνία. Δραματοποιεί το κοινότυπο, ωραιοποιεί καταστάσεις και αισθάνεται απόλυτος δημιουργός ειδυλλιακών καταστάσεων. Προσπαθεί μέσα σε μια δίνη λέξεων να εγκλωβίσει εικόνες ερωτικού παροξυσμού.

Μια ήρεμη / ψύχραιμη εικονογράφηση ερωτικού παροξυσμού μπορείτε να δείτε στην ταινία του Νικόλ Γκαρσία “Όλα όσα Αγαπήσαμε – Mal de Pierres” (Γαλλία, 2016).

Επανερχόμενος στην “Δυτική πατέντα” του “ρομαντικού έρωτα” θα την περιγράψω όπως επικοινωνείται: Μια αληθινή ευκαιρία ενδυνάμωσης των συναισθηματικών και σεξουαλικών δεσμών μεταξύ των εραστών και ενίσχυσης της αμοιβαίας αφοσίωσής τους. Μια ευκαιρία να γίνουν οι δυο ένα. Αποτελεί μια προσπάθεια ρομαντικής θέασης της πραγματικότητας. Ο ρομαντισμός, εκτός από ένα καλλιτεχνικό κίνημα που εκδηλώθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, παρουσιάζεται και ως μια εσωτερική ενόρμηση / ανάγκη η οποία τείνει να συγχωνεύεται αδιάκοπα με την πραγματικότητα, προκειμένου να επιτρέψουν στον άνθρωπο να νοιώθει ότι δεν επιβιώνει μόνο, αλλά και ζει. (4)

Ο “ρομαντικός έρωτας” μοιραίως ακολουθεί δύο διαφορετικά μονοπάτια τα οποία σκιάζονται από το δράμα, στην καλύτερη περίπτωση της συντριβής τους στον χρόνο. Το ένα φέρει το όνομα “πάθος” και το άλλο “γάμος / συμβίωση”. Ο “ρομαντικός έρωτας” που καταλήγει στον γάμο / συμβίωση αποδυναμώνεται από το πάθος, αλλά δυνητικώς κερδίζει σε συνέχεια κανονικότητα και εσωτερική ψυχική επένδυση. (5) Το μονοπάτι του πάθους , συμβαδίζει με την υπέρβαση της κανονικότητας, τις φαντασιώσεις, την αίσθηση ύπαρξης νέων αναγκών και ελλείψεων, δυνητικώς παράγει και τέχνη. Το τέλος του προκαθορισμένο με την συντριβή του ίδιου του πάθους του ενός ή και των δύο ερωτευμένων. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό έιναι ότι ο γάμος / συμβίωση με το πάθος δεν δύναται να συνυπάρξουν, γιατί συμφώνως με τις νευροεπιστήμες εδράζονται σε διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου. Τα “τραγικά” που μπορούν να συμβούν στον γάμο, δεν είναι αποτέλεσμα πάθους αλλά παρενέργειες της αγάπης, του συναισθήματος που δεν πρέπει να την συγχέουμε με την Αγάπη που ευαγγελίστηκε ο Χριστός.

Ίσως κάποιοι σκεφτούν ότι το κείμενο αυτό αποτελεί ένα “ρέκβιεμ” αυτού του “άτιμου” του δευτερόλεπτου.

Ο “ρομαντικός έρωτας δύει στην αγάπη”. Από τον Έρωτα, την ευτυχή συνάντηση 2 ανθρώπων με ενσυνείδηση / αυτογνωσία, δυνητικώς ανατέλλει η “ερωτική εκτίμηση”. Μια κατάσταση με διάρκεια εν συνενοχή, μια συνεχή περιέργεια για τον άλλον, διότι ο άλλος πάντα κρατά ένα κομμάτι μυστηρίου. Μια κατάσταση που συνεχώς δημιουργεί εκπλήξεις και γεννά χρόνο, δίνει συνέχεια...

Στην ανάρτηση της 12/2/14 “Οδηγίες προς ναυτιλλομένους” είχα γράψει: “Είναι πασιφανές πλέον ότι η μόνη ελπίδα επιβίωσης του ανθρώπου λαμβάνει τα χαρακτηριστικά ενός αγώνα ταχύτητας, σε ανώμαλο δρόμο, για την ενεργοποίηση του «εύφρωνος» στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ως εκ τούτου και στο «ταξίδι του έρωτα», η ενεργοποίηση του «εύφρωνος» με την συνειδητοποίηση «των κινδύνων» που συνεπάγεται αυτό το ταξίδι, μπορεί να μας οδηγήσει σε ήρεμα νερά. Άλλωστε όπως προαναφέραμε, αγγειογραφείται ως δίδυμος αδελφός του Έρωτα, στην αγκαλιά της Αφροδίτης, ο Ίμερος (Ήρεμος). (6)

Και για το “κερασάκι”, μια συνεχώς επαληθευόμενη γενίκευση: Ερωτικό είναι κάθε τι που συνιστά μια διακήρυξη ποιοτικής ανεξαρτησίας, αμόλυντης από οιοδήποτε υποκριτικό κοινωνικό ιδεώδες.

Σημειώσεις:

1. Υπάρχει δομική διαφορά μεταξύ της σεξουαλικής ανάγκης και της ερωτικής επιθυμίας. Ένα άτομο μπορεί να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ανάγκες, χωρίς όμως να ικανοποιεί τις επιθυμίες του. Η επιθυμία αποτελεί την κύρια συνιστώσα του ερωτισμού και σαν τέτοια δεν έχει ποτέ γνωρίσει όρια.

2. Ο έρωτας αποτελεί πυρήνα της ύπαρξης για τον άνθρωπό που έχει αφομοιώσει τον δυτικό πολιτισμό για αυτό και η ρήση “για να ερωτευτείς πρέπει πρώτα να ερωτευτείς τον έρωτα”.

Στην παραδοσιακή μαύρη Αφρική (σήμερα παντού υπάρχει μια πολιτισμική επιμιξία με τον δυτικό πολιτισμό) η συνουσία των 2 φύλλων έχει αποκλειστικά αναπαραγωγικό σκοπό. Στην ακραία έκφανσή του έχουμε σε ορισμένες φυλές και την κλειτοριδοεκτομή. Σε αυτό συμβάλλει και το ότι στο ανθρώπινο είδος, εν αντιθέσει με άλλα θηλαστικά, η ωορρηξία δεν προϋποθέτει οργασμό, το καταμαρτυρά και η θέση της κλειτορίδας. Για αυτό και η Όλγα Μαλέα ονόμασε την ταινία της “Ο Όργασμός της Αγελάδας” και όχι η Ωορρηξία της...

Στις επικρατούσες ερμηνείες του Κορανίου, η Θηλυκή πλευρά αντιμετωπίζεται ως ανύπαρκτη, απουσιάζει.

Η παραδοσιακή Ιαπωνία αποτελεί μια ειδική περίπτωση, όπως ως ειδική παρουσιάζεται και η θέση της γυναίκας στο κοινωνικό της γίγνεσθαι. Πτυχές της ερωτικής έκφανσης αναδεικνύονται / αποκαλύπτονται στον άνθρωπό της Δύσης δια του ιαπωνικού κινηματογράφου, με κορυφαία την ταινία “Η αυτοκρατορία των Αισθήσεων” του Ναγκίσα Οσίμα, αλλά και των ερωτικών κόμικς “Μαγκνα”.

3. Υπάρχει η πεποίθηση ότι το ένστικτο της ζωής ταυτίζεται πάντα με την ηδονή, όσο υπερβάλλουσα τόσο καλύτερα. Ως “παράδοξο” παρουσιάζεται το γεγονός ότι η ίδια αυτή η ηδονή μπορεί να “υπηρετεί” και το ενυπάρχον ένστικτό του Θανάτου, στο οποίο συνεχώς αναφέρονταν ο Φρόιντ. Ο πιο οφθαλμοφανής τρόπος είναι δια της ζηλοτυπίας, η οποία όχι μόνο στην περίπτωση αλλά και στην προοπτική ματαίωσης της ηδονής, δυνητικώς μετατρέπεται σε ανθρωποκτόνο παράγοντα.

4. “Ο ρομαντισμός είναι μια επιλογή ή μια αναπόφευκτη στιγμή, μια φάση που κατά κανόνα εμφανίζεται σε κάθε ανθρώπινη ζωή” (Αμπδόν Ουμπίδια).

5. “Ο Σάτρ έλεγε ότι κάθε αληθινό πάθος έχει γεύση στάχτης: γεννιέται για να πεθάνει. Εντός γάμου ή εκτός, κανένα πάθος δεν κρατά περισσότερο από 3 χρόνια, περίοδο κατά την οποία η Λου Σαλομέ άλλαζε πάντα τους συντρόφους της” (Μαριαλένα Σπυροπούλου).

6. Σχετικά και στις αναρτήσεις: “Τριλογία περί έρωτος και αγάπης” της 15/2/12 και “Το κορίτσι του χιονιού” της 14/2/18.

Εισήμανση: Το μετανεωτερικό ερωτικό ιδεώδες επιπλέει πάνω στον ερμαφροδιτισμό. Εκεί το φύλλο “το Μυστικό των Μυστικών” (Ευγένιος Αρανίτσης), παραδίδεται στην θεαματική συγχώνευση των 2 πόλων του. Στο “Μυστικό των Μυστικών” την ιστορία του δυαδικού “Ανδρόγυνου” αναφορές υπάρχουν στα λεγόμενα του Πλάτωνα στην Ινδουιστική μυθολογία αλλά και στον Χριστιανισμό (στο Μυστήριο του Γάμου με την αναφορά “εις σάρκαν μίαν”).

Το “επίκαιρον”, θα καθυστερήσει την ανάρτηση του 2ου μέρους της ανάρτησης “ Τοπίο στην ομίχλη…”.

Επίλογος

“Για κάθε ηλίθιο υπάρχουν άλλοι 10

που τον θαυμάζουν” Εμμανουήλ Ροϊδης.

Balkan αυτόβλακες...

Μετά το ορυμαγδό καταγγελιών από φοιτήτριες του τμήματος Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου για σεξουαλική τους παρενόχληση από διδάσκοντες, φοιτήτριες της Φιλοσοφικής, ακτιβίστριες του “Balkan Me Τoo”, προχώρησαν σε “δρώμενο” (22/1). Όρθιες και ακίνητες αναπτύχθηκαν στο κλιμακοστάσιο του πανεπιστημιακού κτιρίου, κρατώντας από ένα πλακάτ. Το κάθε ένα από αυτά εξέθετε και μια πτυχή του προβλήματος (όπως αντιλαμβάνεστε εκ των ανωτέρω αριστερο-φιλοσοφημένη). Στο ερώτημα “ποια είναι τα βαθύτερα αίτια της σεξουαλικής παρενόχλησης;” απαντούσαν μεταξύ άλλων: “Η πολιτική της Ευρωπαϊκής ¨Ένωσης”, ο “ανταγωνισμός”, η “λογική κόστους οφέλους”. Και όπως πάντα εκτός πραγματικότητας λόγω της θήτευσής των στο “κατηχητικό της Αριστεράς”. Ηδονίζονται ακόμη ως “Balkan αριστερές” στο άκουσμα των λέξεων Χότζας, Τσαουσέσκου, Τίτο κλπ.

* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος προσπαθώντας να παρακολουθήσει την σκέψη των “Balkan Me Τoo” αναφέρει: “Σκέφτομαι αυτόν τον προπονητή που κατηγορείται για τον βιασμό της εντεκάχρονης αθλήτριας. Τον φαντάζομαι να λέει στον ανακριτή: «Φταίει η πολιτική της Ε.E. Τι να κάνω κι εγώ; Με έπιασε μια λογική κόστους οφέλους και δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Υπέκυψα στον ανταγωνισμό».

Θα προσκαλούσα τις “Balkan Me Τoo” να αναρτήσουν και ένα πλακάτ με το όνομα “Αλέξης Τσίπρας”. Θα ήθελα να τις υπενθυμίσω ότι το 2013. ο Νήπιος είχε προσπαθήσει να αποσιωπήσει, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με επιστολή του στον σύντροφο Νικολάς Μαδούρο, το γεγονός των σεξουαλικών επιθέσεων που δέχθηκαν εργαζόμενες στην πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Αθήνα (πίεσε τις συντρόφισσες θύματα, να σιωπήσουν για το καλό της παράταξης).

Υπάρχει και συνέχεια: Κάποιες δεν πείστηκαν, το κατήγγειλαν στον Συνήγορο του Πολίτη. Το 2017 υπήρξε πόρισμα καταπέλτης για τις σεξουαλικές επιθέσεις που δέχθηκαν εργαζόμενες στην πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Αθήνα το 2013. Αντιλαβού “Balkan Me Τoo”;

Μετά την απόφαση, σε ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Ιάσονα Πιπίνη είχε αποκαλυφθεί η υπόθεση με μαρτυρίες και ντοκουμέντα, προκαλώντας κύμα αντιδράσεων από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η Παραφύση (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) αρνήθηκε να δώσει εξηγήσεις για την εμπλοκή του Νηπίου στην υπόθεση, ενώ εκκωφαντική ήταν και η σιωπή της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, που όχι μόνο δεν καταδίκασε το μαρτύριο που βίωσαν οι εργαζόμενες στην πρεσβεία της Βενεζουέλας, αλλά ούτε καν μπήκε στον κόπο να ερευνήσει τις σοβαρές καταγγελίες. Μάλιστα, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ως υπουργός Εσωτερικών τότε, απαντώντας στην ερώτηση 70 βουλευτών της αντιπολίτευσης, είχε καλύψει προκλητικά τον πρέσβη της Βενεζουέλας, κάνοντας λόγο για “υποκριτικές ευαισθησίες”. Στο δε δικό του πόρισμα, δεν διαπίστωνε καμία σεξουαλική επίθεση, αλλά αντίθετα καταλόγισε στα ΜΜΕ ότι εκείνα είναι που “κακοποιούν γυναίκες”.

Κορίτσια του “Balkan Me Τoo”, για να βλέπετε καλύτερα, τουλάχιστον όταν μιλάμε για βιασμούς, βγάλτε τις ιδεοληπτικές παρωπίδες σας...

Και ήρθε η εποχή του κορωνοϊού, η εποχή ενός αναγκαστικού “ανάγκη στήναι”, για να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά το ρηθέν: “Η Αλήθεια γίνεται Αληθινή, μόνο την κατάλληλη στιγμή”. Ή όπως αναφέρεται στον “Εκκλησιαστή” (1): “Υπάρχει ο κατάλληλος καιρός, για κάθε τι κάτω από τον Ουρανό”. Και απαιτείται αυτή η “στάση”, γιατί η συνείδηση πάντα καθυστερεί, ιδιαιτέρως στην σημερινή εποχή. Η “κατάλληλη στιγμή” σηματοδοτείται και από το κατάλληλο πολιτικό περιβάλλον (εποχή Σακελαροπούλου Μητσοτάκη).

Σημείωση 1: Ο Εκκλησιαστής (Ἐκκλησιαστής, εβρ קֹהֶלֶת) είναι ένα από τα 24 βιβλία της Τανάκ (της ιουδαϊκής Βίβλου), και το 27ο από τα 49 της ορθόδοξης χριστιανικής Παλαιάς Διαθήκης, γραμμένο κατά την περίοδο από το 450 ως το 180 π.Χ. (ΒικιπαίδειΑ).

*Για την περίπτωση Κιμούλη: “Είναι θέμα χαρακτήρα, όμως είναι θέμα και οικοσυστήματος. Ας μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών το να ασχημονείς ήταν προσόν. Στην πολιτική, στην τέχνη, στα γράμματα, στον δρόμο. Η κακοποίηση της κοινής λογικής, της καλλιέργειας, της αισθητικής, της αξιοπρέπειας, της κοινής ευγένειας, προσέθετε υπεραξία «επωνυμίας». Τον περί ου ο λόγος τον έβρισκαν χαριτωμένο, απελευθερωμένο από συμβατικές συμπεριφορές. Και τον στεφάνωναν με δημοσιότητα. Εξάλλου, ήταν και αριστερός. Υπέγραφε συλλογικές διαμαρτυρίες. «Διακόσιοι άνθρωποι της τέχνης, ανάμεσά τους και ο Κιμούλης». Ο Κιμούλης είναι προϊόν της πολιτισμικής αναξιοπρέπειας που επέβαλε η Αριστερά. Είχε τον κατάλληλο χαρακτήρα για να την ενσαρκώσει στον ρόλο της ζωής του. Όσοι αναρωτιούνται γιατί οι καταγγελίες γίνονται τώρα, ας έχουν υπόψη τους ότι «τότε» η λεγόμενη κοινή γνώμη ήταν με τον Κιμούλη. Με τον τύπο Κιμούλη. Τώρα δεν αρέσει πια αυτός ο τύπος.” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και να μην την ξεχάσω, θα αναφέρω την πρόσφατη διεύρυνση του λεξικολογίου με την λέξη “κιμούλης” ως συνώνυμης του “μαλάκα” (άξιος εκπρόσωπος όλου του “σιναφιού” του / και όλοι αυτοί φαίνονται σαν “παρθένες” μπροστά σε εκείνο το καθίκι, το του “Εθνικού” / μπορεί αυτό το καθίκι, να υποστηρίξει ότι έκανε κάστινγκ για να ανεβάσει στο θέατρο την ταινία του Πιέρ Πάολο Παζολίνι “Salo 120 Ημέρες στα Σόδομα” / έχω την εντύπωση ότι σύντομα οι καλύτερες παραστάσεις θα είναι αυτές που θα ανεβάζουν φυλακισμένοι).

Για την περίπτωση Λιγνάδη: Στην Ελλάδα υπάρχουν μεγάλος αριθμός ψυχιάτρων, ψυχολόγων, γραμμών ψυχολογικής υποστήριξης. Και το ερώτημα: Κανένας δεν αντιλήφθηκε κάτι περίεργο σε αυτά που έλεγε ο λαλίστατος Λιγνάδης; Τους “εξαπάτησε” “ένας επικίνδυνος άνθρωπος”, ακριβώς όπως την έπαθε και η Μενδώνη, με την διαφορά ότι αυτή το παραδέχθηκε, αυτοί; Ανέτρεξα σε μερικά από αυτά που είχε πει: Πολλά από αυτά προβληματικά, ιδιαιτέρως το πάθος με τα οποία τα έλεγε (δεν ομιλούσε, ετραγώδει). Εντύπωση μου έκανε αυτό: “Οι επιθυμίες μου είναι μεγαλύτερες από τους φόβους μου”. Υποψία “διαστροφής” θα έπρεπε να είχε γίνει αντιληπτή. Αλλά όλοι βολεύονταν αποδίδοντας τα στο καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο / θυμικό του Λιγνάδη.

Και μετά ήλθε ο “μεγαλοδικηγόρος” Κούγιας να αναλάβει την υπεράσπιση του Λιγνάδη. Και το πρώτο που έκανε ήταν να επιτεθεί στην αξιοπιστία των καταγγελλόντων θυμάτων και μαρτύρων με αισχρά υπονοούμενα. Και για να τρομοκρατήσει και αποθαρρύνει άλλα θύματα και μάρτυρες να προβούν σε καταγγελίες (κοιτάξτε γιατί θα μπλέξετε με ένα δολοφόνο χαρακτήρων). Εάν δεν του βγει αυτή η υπερασπιστική γραμμή του Κούγια, είναι πολύ πιθανόν να βγάλει τον Λιγνάδη ψυχοπαθή.

* “Ποια τύχη είχαν οι καταγγελίες που έφταναν όλα αυτά τα χρόνια στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών; Ελάτε τώρα. Μεταμορφώνονταν σε κουτσομπολιά με το μαγικό ραβδάκι του μυστικού που διαθέτει κάθε χωριό, μικρό ή μεγάλο. «Θα σου πω κάτι αλλά μην το πεις σε κανέναν. Eχω καταγγελία ότι ο τάδε βιάζει ανήλικους». «Καλά, σιγά την είδηση». Και τώρα όλοι αυτοί, πανικόβλητοι, ζητούν την παραίτηση της Μενδώνη. Γιατί δεν της είχε μιλήσει κανείς τους, όταν ανακοίνωσε τον διορισμό του Λιγνάδη; Γιατί είναι τίμιοι άνθρωποι. Δεν κουτσομπολεύουν τους συναδέλφους τους, παρά μόνον μεταξύ τους. Το χωριό οφείλει να σώσει την τιμή του. Ομερτά; Σιγά την Ομερτά. Αδιαφορία, μικρότητα και υστεροβουλία. Αν είναι να βρεις θέση στη σκηνή, ας μάθεις να κρατάς το στόμα σου κλειστό. (…) Το είπε και ο Χατζόπουλος. Η κωμωδία ανεβαίνει γιατί η τραγωδία είναι πιο βαριά. Δυστυχώς υπάρχουν και τα ταλαίπωρα θύματα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Για την Μενδώνη: “Από τις Μυκήνες που δεν κάηκαν και την Ακρόπολη που δεν τσιμεντοποιήθηκε, στην παράνοια του σήμερα. Ποιοι και γιατί πριονίζουν συστηματικά εδώ και μήνες την καρέκλα της υπουργού Πολιτισμού; (...) Η Μενδώνη βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Ειδικά όταν καταφέρνει να παρακάμψει τις ενστάσεις του ΚΑΣ για τα… δάση και τους αρχαίους θησαυρούς του Ελληνικού, το μπλόκο για την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά, το οποίο αίφνης βρέθηκε σε αρχαιολογική ζώνη μαζί με τη μισή πόλη, και να ξεμπλοκάρει τις επενδύσεις στις Σκουριές Χαλκιδικής. Τρία projects που εκτός από επιχειρηματικό ενδιαφέρον έχουν – με τη σπουδή της προηγούμενης κυβέρνησης – αποκτήσει πολιτικό πρόσημο” (Γιώργος Μπαλγκας).

Επισήμανσνσεις: Δεν μπορεί να δεχθούμε ότι η έννοια της “διαστροφής” δεν υπάρχει, επειδή ο ολοκληρωτισμός της “ηθικολογίας και της πολιτικής ορθότητας”, αποφάσισε ότι “διαστροφές” δεν υπάρχουν. διότι υπάρχουν μόνον συμπεριφορές (οι διαστροφές δεν έχουν κοινωνικό ή πολιτικό πρόσωπο, το σεξ είναι το “μαύρο κουτί” των ανθρώπων).

Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω η δημιουργία σύγχυσης (σκόπιμης;) στο κοινωνικό γίγνεσθαι και αυτό όταν είναι γνωστό ότι “η σύγχυση, η άλλη όψι της συγκάλυψης”.

Αποτέλεσμα όλων αυτών και όχι μόνο αυτών “η κοινωνία να έχει χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Στην πραγματικότητα, έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στην αυθαιρεσία που την έφερε ως εδώ” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Παραλίγο να το ξεχάσω. Οι γονείς αυτών των 15χρόνων παιδιών, που το ελάχιστον, δεν διερωτήθηκαν που διανυκτέρευσαν τα ανήλικα παιδιά τους, δεν φέρουν καμία ευθύνη;

1ος γύρος 61ου κύκλου Διερευνητικών Συνομιλιών (Κωνσταντινούπολη 25/1)

Ο Τσαβούσογλου συνεχίζοντας την επιχείρηση γοητείας προς την Ε.Ε. αναβάθμισε (μονομερώς) τις “Διαρευνητικές Συνομιλίες” σε “Διαβουλεύσεις” (25/1)…

Ο Ανάξιος και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δημοσίευσε άρθρο με τίτλο “Εθνική Ευθύνη” και απέδειξε επιτυχώς για άλλη μια φορά ότι είναι τελείως ανεύθυνος (“NEWS” 24/7).

* Ο Μιχάλης Τσιντσίνης έγραψε σχετικά: “Ήταν σίγουρα ένα άρθρο σπάνιο. Πόσο συχνά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαντλεί την παρέμβασή του για την εξωτερική πολιτική στα εσωκομματικά της συμπολίτευσης; Πόσο συχνά ταυτίζει ο ίδιος, με την υπογραφή του, το εθνικό συμφέρον με τη διάσπαση του αντίπαλου κόμματος;

Το δοκίμιο σαμαρολογίας που συνέταξε ο Αλέξης Τσίπρας υπό τον ασήκωτο τίτλο «Εθνική Ευθύνη» είναι μια τέτοια ασυνήθιστη απόπειρα σύνδεσης της εξωτερικής πολιτικής με σχεδόν απροκάλυπτες εσωτερικές κομματικές επιδιώξεις”.

Πολιτικό – οικονομικό – κορωνοϊκά…

Σχετικό: Η λέξη “lockdown”, δεν είναι μια “μαγική λέξη”, απλώς μια αγγλική λέξη είναι…

Την “unlock” η μαγική “ατομική ευθύνη”... Αντιλαβού;

Άντε και ΚΑΛΉ ΑΝΟΣΊΑ…

Έχω επισημάνει επανειλημμένως ότι “Δημοκρατία” και “ηγέτης” είναι λέξεις ασύμβατες. Συμβατότητα υπάρχει με την έννοια της “καθοδήγησης” (πολιτικής, δηλαδή προτάσεις για την πρόοδο και την ευημερία της χώρας, μακρυά από αναχρονιστικές ιδεολογικές αγκυλώσεις).

Σήμερα την έννοια αυτή του καθοδηγητή / dealer παρουσιάζεται να την ενσαρκώνει ο Μητσοτάκης. Κάθε φορά που μιλάει τους τελευταίους μήνες, περιγράφει την κρίση όχι σαν ένα δυσάρεστο διάλειμμα από το οικείο παρόν, αλλά σαν μετάβαση σε μια άλλη χώρα, με άλλο σύστημα υγείας, με άλλη, εξωστρεφή οικονομία, με ψηφιακά αναδιαρθρωμένο κράτος, με νέο brand. Επίσης δίνει την εντύπωση ενός πολιτικού που μπορεί να υπερκεράσει την έννοια του “πολιτικού κόστους”, του εθνοκτόνου. Είναι ο μόνος πολιτικός γόνος που θα δώσει εξετάσεις ως πρωθυπουργός και όχι ως Μητσοτάκης. Το επιχείρησε και ο υιός Παπανδρέου αλλά τον ανέτρεψε το πασοκικό κατεστημένο. Ο Καραμανλής ο μικρός, η Γεννηματά και η παρέα της, αποτελούν από τις χειρότερες εκφάνσεις της “δυναστικής δημοκρατίας”.

* “Ένας συντηρητικός θα πουλούσε νοσταλγία. Ο Μητσοτάκης περιγράφει ακόμη και την ίδια την κρίση σαν πρότζεκτ – σαν να πιστεύει ότι έχει κιόλας ενσωματώσει τις μεταμορφωτικές δυνάμεις της πανδημίας στο κυβερνητικό του εγχείρημα. Οι διακρίσεις αυτές δεν είναι μόνο συμβολικές. Αντιθέτως. Εξηγούν τους συσχετισμούς, όπως αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις. Εξηγούν τη διαφορά μιας θετικής ατζέντας από μια «gotcha!» αντιπολίτευση – μια αντιπολίτευση μονοδιάστατων γκαφοκυνηγών που έχει να υποσχεθεί μόνο καταργήσεις” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Υγειονομικών ανευθυνότητα

Πολλοί με έψεξαν, όταν στις αρχές της πανδημίας και ενώ ήταν της μοδός το χειροκρότημα των υγειονομικών, είχα επισημάνει ότι λίγοι υγειονομικοί του ΕΣΥ το αξίζουν πραγματικά.

Και μετά ήρθε η πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών Μαρία Θεοδωρίδου να στηλιτεύει την ενδονοσοκομειακή διασπορά του κορωνοϊού στο Γενικό Νοσοκομείο “Άγιος Ανδρέας” στην Πάτρα και δήλωσε: “Αποτελεί δυσάρεστη έκπληξη και ας ελπίσουμε πως είναι εξαίρεση, πως στο νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας παρουσιάστηκε ενδονοσοκομειακή διασπορά του ιού, λόγω μη εμβολιασμού γιατρών και νοσηλευτών."Δάσκαλε που δίδασκες...". Θα πρέπει όλοι να επωφεληθούμε από το "δώρο" του εμβολίου”.

Για να πάρεις άδεια λειτουργίας καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος ή να εργασθείς σε αυτό απαιτείται κάρτα υγείας για την έκδοση της οποίας απαιτούνται συγκεκριμένοι εμβολιασμοί.

Επίσης γιατί είναι υποχρεωτικοί σε ομαλές καταστάσεις οι εμβολιασμοί παιδιών, στρατιωτών ή ατόμων που ταξιδεύουν σε υγειονομικά επικίνδυνους τόπους και δεν μπορεί να αποτελεί υποχρέωση και όχι μόνο στην σημερινή συγκυρία, για όσους εργάζονται σε μονάδες υγείας; (οι υγειονομικοί και οι ίδιοι απειλούνται και το κυριότερο απειλούν τρίτους).

Και είναι οι “φιλελεύθεροι του κώλου”, αυτοί που σχετικά με τους αρνητές των εμβολιασμών, επικαλούνται θεωρίες και επιχειρήματα περί προστασίας δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών ή βούλησης, σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, πολέμου, δημοσίου συμφέροντος κλπ.

Τέλος να επισημάνω ότι έχουν εμβολιασμοί το 50% τω ιατρών και το 40% των υγειονομικών και διοικητικού προσωπικού που εργάζονται σε μονάδες υγείας.

Φάσκελα αντί χειροκροτημάτων. Αντιλαβού;

Φάσκελα και στους συνδικαλιστές της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού...

Τα αποκαλυπτήρια...

Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος ισχυρίστηκε (11/2) ότι το εμβόλιο προκάλεσε παράλυση νοσηλεύτριας στην Κέρκυρα, προκειμένου η συνάδελφός του να διεκδικήσει αποζημίωση από την παρασκευάστρια εταιρεία, όπως δήλωσε την επομένην μιλώντας στον ΑΝΤ1 (12/2): “Είμαστε υπέρ του εμβολίου και το φωνάζουμε. Αλλά αν δεν το συνδέσουμε με το εμβόλιο, η νοσοκόμα δεν θα πάρει αποζημίωση και έχει δύο παιδάκια”. Και οι ενημερωτικές εκπομπές με παραλυτική ανευθυνότητα συνέβαλαν με γενναιοδωρία στη διασπορά του πανικού προς την κοινή γνώμη…

Οι δηλώσεις αυτές, ευτυχώς, προκάλεσαν την άμεση παρέμβαση της προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας, Σωτηρίας Παπαγεωργακοπούλου, η οποία παρήγγειλε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν ο Μιχάλης Γιαννάκος προέβη σε διασπορά ψευδών ειδήσεων, αφού εμφανίστηκε βέβαιος πως η παράλυση οφείλεται στο εμβόλιο, πριν υπάρξει σχετικό πόρισμα από τους γιατρούς.

Και η συνέχεια και πάλι από την Κέρκυρα. Σύμφωνα με δηλώσεις του καθηγητή πνευμονολόγίας ΕΚΠΑ Θεοδωρου Βασιλακόπουλου στον Σκαϊ (17/2). Γιατρός, κατηγορούμενος ότι εμβολίασε κολλητούς του, εκτός σειράς προτεραιότητας, για covid 19 διαμαρτυρήθηκε για παραλυτικές παρενέργειες από το εμβόλιο που είχε κάνει (ανάλογες της νοσοκόμας). Την είδηση διακίνησε δημοσιογράφος “ωφελημένος”, δηλαδή από από τους εμβολιασθέντες εκτός πρωτοκόλλου. Φαίνεται ότι τον παρέλυσε η σχετική ΕΔΕ που έχει διαταχθεί εις βάρος του…

Και μετά λίγες ημέρες, ήρθε το “πλυντήριο Παγώνη” (πρόεδρος ΕΙΝΑΠ) για να βγει καθαρός ο γιατρός. Απείλησε εμμέσως τον Βασιλακόπουλο με “πειθαρχικό” (ΣΚΑΪ / “Σαββατοκύριακο Παρέα” 20/2)

* “Γνωρίζω το κλασικό αντεπιχείρημα: δεν είναι όλοι ίδιοι. Όμως στον χώρο των συνδικαλιστών όλοι είναι ίδιοι. Ταλαιπωρούν την οικονομία και την κοινωνία τουλάχιστον σαράντα χρόνια, ενώ δούλεψαν στη ζωή τους 2-3 χρόνια, το πολύ. Μετά, το επάγγελμα τους ήταν συνδικαλιστής. Πολλά προνόμια, μεγάλη εξουσία, καθόλου δουλειά. Και όσοι μπήκαν στις τριτοβάθμιες οργανώσεις έβαλαν πλώρη για το κοινοβούλιο στην συνέχεια.

Δεν κάνω πολιτικές διακρίσεις. Αν ακούσεις συνδικαλιστή της ΔΑΚΕ δεν μπορείς να τον ξεχωρίσεις από κάποιον Παλαιοπασόκο που έχει μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ ή από κάποιον του ΠΑΜΕ. Και γι' αυτό είναι μάταιο να ρωτήσεις για κάποιον συνδικαλιστή σε ποια παράταξη ανήκει. Δεν έχει νόημα η ερώτηση, καθώς αυτός ανήκει στην μεγάλη παράταξη των συνδικαλιστών.

Την γάγγραινα αυτής της συνομοταξίας μας την υπενθύμισε με τον πιο αποκρουστικό τρόπο ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, ο οποίος, για να διεκδικήσει μια νοσηλεύτρια αποζημίωση, αποπειράθηκε να συνδέσει την αρρώστια της με το εμβόλιο, αδιαφορώντας για το αν οι δηλώσεις του τρομοκρατήσουν τους πολίτες για τις παρενέργειες που μπορεί να είχε ο εμβολιασμός τους” (Σάκης Μουμτζής).

Η νέα “υπερήφανη διαπραγμάτευση” του Νηπίου...

Το 2014 ο Νήπιος πρότεινε ότι όλα θα λυθούν με τους δανειστές, εαν διαπραγματευτεί υπερήφανα, σε αντίθεση με τους άλλ,ους δηλαδή που δεν ήταν τόσο υπερήφανοι σαν τους αριστερούς που το έχουν στο αίμα τους. Τα αποτελέσματα τα λουζόμαστε (θυμάστε που ο Νήπιος θα βαρούσε το νταούλι και οι αγορές θα χόρευαν στον ρυθμό του…).

Σήμερα ο Νήπιος προτείνει την άρση του καθεστώτος της πατέντας για τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού κάτι σαν μια νέα “υπερήφανη διαπραγμάτευση”. Όπως, έτσι και τώρα έχει αναγάγει την άρση της πατέντας σε πανάκεια, στο γιατρικό “διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν” .

* “Ο κ. Τσίπρας τι πιστεύει ότι θα γίνει αν αρθεί το καθεστώς της πατέντας για κάτι τόσο πολυσύνθετο όπως είναι τα εμβόλια της Pfizfer/BioNTech ή της Moderna; Θα αρχίσει να φτιάχνει ο καθένας εμβόλιο στη φάμπρικα όπου φτιάχνει τα ντεπόν και τα ιμόντιουμ; (...) ΔΕΝ είναι εύκολο να κάνουμε τον αγροτικό συνεταιρισμό της Πέρα Ραχούλας εργοστάσιο μαζικής παραγωγής εμβολίων” (Πηγή: Protagon.gr).

Ο ιός είναι επικίνδυνος. Αλλά ακόμη πιο επικίνδυνη είναι η ελαφρότητα…

9/2: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας / 21/2: Παγκόσμια Ημέρα Μητρικής Γλώσσας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σε μαγνητοσκοπημένο χαιρετισμό του, ο οποίος μεταδόθηκε κατά τη διάρκεια της διαδικτυακής εκδήλωσης “Σεφέρης - Ελύτης: από την Ελλάδα στον Κόσμο”, που διοργάνωσε το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Πόλη την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας μεταξύ άλλων επισήμανε: “Δικαίως, η Ελληνική διεκδικεί τον τίτλο της ‘'μητρικής γλώσσας του πνεύματος''. Εάν ‘'κλασικό'' είναι αυτό που απηχεί τις κοινές αναζητήσεις των ανθρώπων και υπερβαίνει τα όρια του πολιτισμού μέσα στον οποίο δημιουργήθηκε, τότε η ελληνική γλώσσα είναι πραγματικά κλασική, ‘'κτήμα ες αεί'' της ανθρωπότητας”. Αντιλαβού αυτόβλακες του Υπαρκτού Ελληνισμού;

Έχω επανειλημμένως αναφέρει ότι η μεγάλη ζημιά στην Ελληνική Γλώσσα ξεκίνησε την Μεταπολίτευση και συνεχίζεται. Το εκπαιδευτικό σύστημα, συστηματικά υπονόμευε την γλώσσα. Στον ευτελισμό της Ελληνικής γλώσσας στήριξε την πολιτισμική της ηγεμονία η Αριστεράς, επιβάλλοντας την “νεογλώσσα” της. Την επέβαλε στην εκπαίδευση, στη δημοσιογραφία, στην πολιτική. Την επέβαλε με την αδιαφορία για τα σημαινόμενα των λέξεων (δεν είναι απλώς ένα φιλολογικό ζήτημα, είναι βαθύτατα πολιτικό διότι παράγει “πολιτική υπεραξία”). Παράδειγμα. “Χθες” οι Αγανακτισμένοι έγιναν κυβέρνηση αποκαλώντας τη Βουλή “μπουρδέλο”. “Σήμερα” οι Αριστερά επιμένει να μιλά για καταστολή και όχι για πρόληψη ή για αποτροπή στα πανεπιστήμια. Δηλαδή επιμένει στη λογική, ότι δεν μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς επιθέσεις και καταστροφές. Δηλαδή ότι το μπάχαλο αποτελεί, την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση της κανονικότητας.

* “Και βγαίνει ο κ. Μπαμπινιώτης και μας λέει ότι η εισαγωγή ξένων εκφράσεων στην καθημερινότητά μας είναι πρόβλημα. Αν αντί click in shop λέγαμε «μολών λαβέ», η «ελληνικότητα» των ελληνικών μας δεν θα τραυματιζόταν. Όμως το πρόβλημα είναι τα ίδια τα ελληνικά μας. Όταν αποκαλείς «πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο» μια συγκέντρωση χιλίων ατόμων ή «άσυλο διακίνησης ιδεών» το λαθρεμπόριο των Νιγηριανών στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, η «ελληνικότητα» των ελληνικών μας δεν παθαίνει τίποτε. Τα ελληνικά μας έχουν πρόβλημα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Στην εποχή μου, 40 άτομα στην τάξη και ελληνικά μαθαίναμε. Στους αριστερό - γνωστούς μου που λένε ότι τους έχω ζαλίσει με την γλώσσα, τους υπενθυμίζω την ρήση του Όργουελ: “Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν ν’ ακούσουν”.

Και θα τους ξαναζαλίσω επαναλαμβάνοντας: Ότι και μόνο ετυμολογώντας τις λέξεις “βίος
και “βία, διαπιστώνεις μια γνώση πανάρχαια: Η βία είναι το θηλυκό του βίου. Δηλαδή η βία γεννά βίο και ο βίος βια. Μια αλήθεια Συμπαντική... Και στη Γη η βία γεννά βίο (δια εξωθήσεως η γέννηση). Όσον αφορά το ότι ο βίος γεννά βια είναι πασιφανές (“με φωτιά και με μαχαίρι ο κόσμος προχωρεί…” / Ν. Γκάτσος – Μ. Χατζηδάκις). Αντιλαβού;

Και επειδή αναφέρομαι σε Συμπαντικές αλήθειες. Ο Σωκράτης Μαντρούλιας επισημαίνει / ισχυρίζεται: “Το Ελληνικό αλφάβητο κρύβει μια μυστική επίκληση την οποία ασύνειδα μαθαίνουμε να κάνουμε όλοι τα από την ώρα που μαθαίνουμε το Ελληνικό αλφάβητο. Εάν πάρουμε τα γράμματά του και τα θέσουμε στη σειρά, εμφανίζεται μια αρχαία προσευχή / επίκληση στην Αρχή.

‘Αλ φα, βη τα Γα! Αμα δε Ελ, τα εψ ιλών. Στη ίγμα, (ίνα) ζη τα, η τα, θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα. (Ινα) μη νυξ η, ο μικρόν (εστί) πυρός δε ίγμα ταφή εψ ιλών, φυ (οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!’

Και η μετάφραση:

‘Νοητέ ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη Γη! Κι εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στον πηλό που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνεύσει να χαθεί το καταστάλαγμα της φωτιάς μέσα στην αναβράζουσα λάσπη, κι ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!’

Επιβεβαιώνει και αυτό που όλοι τώρα γνωρίζουμε. Τα πάντα επί Γης, γεννήματα του Ήλιου είναι…

Σχετικά, απολαύστε το ντοκιμαντέρ “HOME”.

Εκεί στην Ικαρία...

Ήταν αστοχία αυτό που συνέβη με το περίφημο γεύμα στην βεράντα του σπιτιού του βουλευτή Στεφανάδη. Ακόμη και εάν όσοι συνέφαγαν, δεν ήταν παρά η ακολουθία του πρωθυπουργού που ήταν ούτως ή άλλως μαζί του σε όλο το ταξίδι (ακόμη και μέσα στο ελικόπτερο). Το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός στην συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά (10/2).

Αλλά Επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή από τον Νήπιο πάει πολύ…

Και τι διάολο, εκεί στην Ικαρία ο κορωνοϊός μεταδίδεται ανάμεσα σε αυτούς που συνοδεύουν τον Μητσοτάκη και τρώνε σε μπαλκόνια, αλλά απενεργοποιείται ανάμεσα σε Συριζο-ΚΚΕδες όταν διαδηλώνουν; (μάλλον απενεργοποιείται, διότι αναλαμβάνει, δέχεται το “ρίσκο” της διασποράς της πανδημίας στις διαδηλώσεις σε αυτές ο Νήπιος / εκτός από τις “αγορές” ο αυτόβλακας “χορεύει” και τον κορωνοϊό).

* “Θα μου πείτε τέτοιου τύπου «ρίσκα» συγκαταλέγονται στις καλύτερες παραδόσεις της Αριστεράς. Και ο Μάο ανέλαβε το ρίσκο για το «Μεγάλο άλμα προς τα μπρος», που κόστισε πάνω από τριάντα εκατομμύρια νεκρούς” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο γεροντο-πιτσιρικάς...

Στις 3/2 έγινε γνωστή μια παρέμβασή του πρώην προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση , με την οποία προσπάθησε να υποβαθμίσει την εμπλοκή του, κατ’ ελάχιστον, “περιθωριακόυ μπαχαλάκια” γιου του Γιωργάκη ετών 35, σε μια σειρά ενεργειών που έχουν ως βάση τον εκφοβισμό, χαρακτηρίζοντάς των ως “ημι-πιτσιρικά”.

Να υπενθυμίσουμε ότι ο Γιωργάκης συμμετείχε στην επιτροπή υποδοχής που περίμενε τον δολοφόνο Δημήτρη Κουφοντίνα έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού, τότε που πήρε την 1η άδεια (11/2017). Όταν ρώτησαν σχετικά τον μπαμπά του, η απάντηση του γραφείου του στην Βουλή ήταν “ουδέν σχόλιο”, κάτι που τότε έγινε αποδεκτό μιας και δεν υπάρχει θέμα οικογενειακής ευθύνης.

Να υπενθυμίσουμε επίσης την είδηση της 4/10/2017, όταν ο Γιωργάκης ήταν στην μετά – εφηβική ηλικία (από την “Καθημερινή”).

“Στα γραφεία της Ασφάλειας Αττικής εκρατείτο και ανακρινόταν έως αργά χθες ο 23χρονος Γιώργος Βούτσης, γιος του μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΣΥΝ Νίκου Βούτση, ο οποίος συνελήφθη ως ο ένας εκ των δύο δραστών ένοπλης ληστείας που σημειώθηκε χθες το πρωί σε υποκατάστημα τράπεζας, στου Γκύζη. Εν τω μεταξύ άκαρπες παρέμεναν έως τις βραδινές ώρες, οι έρευνες για τον εντοπισμό του συνεργού του, ο οποίος διέφυγε μετά τη ληστεία, καθώς σύμφωνα με την Αστυνομία, ο συλληφθείς αρνήθηκε να αποκαλύψει την ταυτότητά του. Τα πολεμοφόδια που βρέθηκαν στην κατοχή του 23χρονου, τη στιγμή που ακινητοποιήθηκε από τους αστυνομικούς, δύο περίστροφα και μία χειροβομβίδα μεταφέρθηκαν στη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών για να εξεταστεί αν έχουν χρησιμοποιηθεί σε παρόμοιες ενέργειες κατά το παρελθόν. Το ίδιο συνέβη και με αντικείμενα που βρέθηκαν, από την αστυνομία, στο σπίτι του 23χρονου στο Κουκάκι. Πληροφορίες από την ΕΛ.ΑΣ. αναφέρουν ότι στο διαμέρισμα της οδού Φράττι βρέθηκαν κουκούλες, γάντια, σφεντόνες και σιδηρολοστοί, που ενδεχομένως ο συλληφθείς να είχε χρησιμοποιήσει σε πρόσφατες καταδρομικές επιθέσεις σε βάρος τραπεζών ή άλλων στόχων (όπως δημόσια κτίρια) στο κέντρο της Αθήνας. «Πιστοποιούν τη συμμετοχή του σε άλλες έκνομες ενέργειες» σχολίασαν στην «Κ» αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. Ο 23χρονος ήταν από καιρό γνωστός στις αρχές για τη συμμετοχή του σε επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Προ τριετίας είχε συλληφθεί και καταδικαστεί επειδή σε έλεγχο που του είχε γίνει βρέθηκαν στην κατοχή του βόμβες μολότοφ (του είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης με αναστολή), ενώ σύμφωνα με αστυνομικούς είχε αρκετές φορές προσαχθεί στην Ασφάλεια κατά τη διάρκεια επεισοδίων στο περιθώριο συλλαλητηρίων, όπως π. χ. συνέβη κατά τις φοιτητικές κινητοποιήσεις της περασμένης άνοιξης. Πληροφορίες πάντως που διέρρευσαν για πιθανή συμμετοχή του στους επονομαζόμενους «ληστές με τα μαύρα», μέλος των οποίων ήταν ο καταδικασθείς Γ. Δημητράκης, αποδεικνύονται αναληθείς. Η ένοπλη ληστεία που οδήγησε στη σύλληψη του Βούτση σημειώθηκε στις 11.45 π.μ. στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην οδό Γκύζη 34. Ο Βούτσης μαζί με τον συνεργό του εισέβαλαν στην τράπεζα και με την απειλή όπλων και χειροβομβίδας ακινητοποίησαν όσους ήταν εκεί και άρπαξαν 23.000 ευρώ. Ως μέσο διαφυγής ο 23χρονος χρησιμοποίησε ποδήλατο το οποίο μάλιστα είχε φορτώσει με σακούλες με ψώνια για να μην κινήσει υποψίες. Περαστικοί ωστόσο που παρατηρούσαν τις κινήσεις τους τον ακολούθησαν και στη διασταύρωση των οδών Μπουκουβάλα και Ραγκαβή ο νεαρός οδηγός φορτηγού κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Στο σημείο έσπευσαν στη συνέχεια ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας που προχώρησαν στη σύλληψη του 23χρονου”.

Και λίγα λογάκια για τον μπαμπά του Γιωργάκη, τον γεροντο-πιτσιρικά Νικολάκη:

“Ο Νίκος Βούτσης, μπορεί να είναι γνωστός στον πολιτικό στίβο αλλά στην Βουλή εξελέγη πρώτη φορά το 2012 και το 2015 βρέθηκε στη θέση του Προέδρου της Βουλής, μια θέση θεσμική, με ιδιαίτερη συμβολική σημασία για τη Δημοκρατία.

Η δράση του γιου του και η συμμετοχή αποτέλεσε αντικείμενο παραπολιτικών σχολίων. Στην κεντρική πολιτική σκηνή αποφεύχθηκε να αναδειχθεί από τους αντιπάλους, ίσως όχι όλους, με το σκεπτικό πως η οικογενειακή ευθύνη δεν ανήκει στην πολιτική αντιπαράθεση, κάτι που φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ασπάστηκε ποτέ όσον αφορά τους αντιπάλους της.

Είναι ο πρόεδρος της Βουλής που εξέθεσε την ΕΛΑΣ εγκαλώντας την ηγεσία της για τις συλλήψεις αντιεξουσιαστών που ανήκαν στον Ρουβίκωνα και που εισέβαλαν στον προαύλιο χώρο του Ναού της Δημοκρατίας απαιτώντας μάλιστα την επιστροφή τους στην περιοχή που συνελήφθησαν, μετατρέποντας τα περιπολικά σε ταξί”.

Το πολιτικό συμπέρασμα είναι, ότι όχι μόνο επιχειρείται να δοθεί άλλοθι με τον χαρακτηρισμό “ημι-πιτσιρικάδες”, αλλά ταυτόχρονα και ένα κλείσιμο του ματιού στους αναρχο-αριστερούς μπαχαλάκηδες, που αναμένουν την ευκαιρία για να παρεισφρήσουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι, από όπου έχουν απομακρυνθεί κυρίως λόγω της πανδημίας. Ως αυτόβλακες δεν μπορούν να αντιληφθούν μεταξύ άλλων, ότι το αριθμητικό έλλειμμα της αριστεράς δεν αναπληρώνεται πλέον με την βια.

Σχετικό: Εάν πιστεύατε κάποιον εάν σας έλεγε, ότι παρακολουθεί τσόντες από αγάπη για την τέχνη του κινηματογράφου, πιστέψτε και αυτούς που με δικαιοκρατικά προσχήματα υποστηρίζουν επιμόνως έναν χυδαίο τρομοκράτη. Με λίγα λόγια, εάν θέλετε να αλληλο-κοροϊδευόσαστε είναι από τα προνόμια που σας παρέχει η αυτοβλακεία σας .

Επί τη ευκαιρία, απευθυνόμενος στον συνομήλικο αναγνώστη, που μου επισήμανε ότι φωτογραφίες των αναρτήσεων μου είναι ανεπίτρεπτα προκλητικές, τον παρακαλώ να με αντιμετωπίζει σαν έναν γεροντο-πιτσιρικά που του αρέσουν οι “φωτό-μολότοφ”....

Στα ψιλά των ειδήσεων...

Μετά την αναδιοργάνωση της ΕΥΠ με την επιλογή ενός αρχιπράκτορα ως αρχηγό της (ονόματα δεν αναφέρουμε / κυριολεκτικά τον επέβαλε ο Μητσοτάκης / τα αποτελέσματα είναι ορατά, αναφέρουν οι επαΐοντες), ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος προχωρά στην εφαρμογή ενός προσωπικού του στοιχήματος, της ίδρυσης της Διοίκησης Ειδικού Πολέμου. Ένας νέος σχηματισμός σε πρότυπα ΝΑΤΟ και στη λογική των σύγχρονων στρατών σε όλο τον κόσμο.

Ανώτατες στρατιωτικές πηγές αναφέρουν ενδεικτικά: Ειδικές Δυνάμεις στα αμερικανικά πρότυπα αποκτά πλέον η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων , κάνοντας ουσιαστικά ένα μεγάλο βήμα μετεξέλιξής τους σε ένα ακόμα πιο αποτελεσματικό “λεπτό χειρουργικό εργαλείο” μεγάλης ακρίβειας, με αποτέλεσμα να δίνεται η δυνατότητα στην ηγεσία να επιτύχει αποφασιστικό αποτέλεσμα στρατηγικής σημασίας. Δηλαδή υπό ενιαία διοίκηση, η οποία υπάγεται στο ΓΕΕΘΑ, τα σχετικά τμήματα όλων των κλάδων (παράδειγμα: καταδρομείς-αλεξιπτωτιστές, πεζοναύτες, το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών, η Ζ΄ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών , τμήμα της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών, το Τάγμα Εναέριου Εφοδιασμού κλπ.).

Η “Μήδεια”, “ανεβαίνει” στην Ακρόπολη…

...και “κατεβαίνει” στην Εθνική Οδό.

* “Η απόφαση της πολιτικής προστασίας για προληπτικό αποκλεισμό της Εθνικής Οδού μάς στέρησε τις ωραίες εικόνες από τις «διπλωμένες νταλίκες», τους αποκλεισμένους οδηγούς, τη βενζίνη που τελειώνει και μαζί της και ο κλιματισμός. Τις καταγγελίες των αποκλεισμένων στην Εθνική Οδό. Για να αντιμετωπισθεί το στερητικό σύνδρομο αναμένεται επίσημη καταγγελία της αξιωματικής αντιπολίτευσης: η κυβέρνηση έκοψε την Ελλάδα στα δύο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και ο αριστερός λυρισμός ξεχείλισε. “Η κυβέρνηση έκανε αυτό που ξέρει να κάνει, να κλείνει”.

Και ο δημοσιογραφικός λυρισμός παρουσιάζει σαν πράξη αυταπάρνησης, το να καθαρίσεις το χιόνι έξω από το σπίτι σου ή το μαγαζί σου, κάτι που είναι αυτονόητο σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Τι να πούμε και εμείς που ζούμε σε χωριό. Φτυάρισμα και Άγιος ο Θεός… Αντιλαβού;

Και στις ΗΠΑ: Ο αντιπρόεδρος επί Ομπάμα, Μπάιντεν ενώ βρίσκονταν εν πτήσει, δέχτηκε τηλεφώνημα από τον δήμο της κατοικίας του, που του επισήμανε ότι δεν έχει καθαριστεί από το χιόνι, η περιοχή μπροστά από το σπίτι του.

Παρατηρήσεις: Εκεί στην βορειο-ανατολική Αττική, την ιδιαιτέρως πληγείσα από την Μήδεια.

Το χιόνι που έπεσε ήταν “βαρύ”, δηλαδή είχε μεγάλη περιεκτικότητα σε νερό, λόγω του ότι στα υψηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας η θερμοκρασία δεν ήταν ιδιαίτερα χαμηλή.

Περίμεναν χιόνι: Φτυάρια δεν είχαν, πολλοί δεν είχαν προμηθευτεί ξύλα ενώ είχαν τζάκι, καύσιμο ενώ είχαν γεννήτριες και άτομα που ζούσαν με ηλικιωμένους που είχαν ανάγκη συσκευής οξυγόνου δεν είχαν φροντίσει να έχουν μια μικρή φορητή γεννήτρια ( 60-70 ευρώ το κόστος γεννήτριας 600 W και έχεις ρεύμα για το οξυγόνο, τον ψυγειοκαταψύκτη, την TV και φωτισμό).

Το δίκτυο χαμηλής τάσης υπέστη τις μεγαλύτερες ζημίες από δένδρα μονόπλευρα κλαδεμένα που έπεσαν. Κλαδεμένα από την πλευρά που έβλεπε στα μπαλκόνια, για να μην ενοχλούν και αντιστήριξη δεν φρόντισαν να βάλλουν.

Και φωνασκούσαν: Που είναι το κράτος. Το κράτος των αναρμορδίων. Ένα κράτος σαν τα μούτρα τους…

Και ο Χρυσοχοΐδης έκλεισε την εθνική οδό για να αποφύγει τον εγκλωβισμό οχημάτων και οδηγών. Στην πραγματικότητα, παρέκαμψε το βαθύ κράτος. Φαντασθείτε να έπρεπε να αποφασίσουν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Ποιος θα τολμούσε να αναλάβει την ευθύνη;

* “Η ελληνική πραγματικότητα βρίθει περιστατικών και πρωταγωνιστών με ενδείξεις που εύκολα θα αποτελούσαν παραδείγματα για το λήμμα ‘παράνοια’’(Μαρία Κατσουνάκη).

Ολομέλεια Βουλής 25/2

Συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων για την ποιότητα της Δημοκρατίας και του Δημοσίου Διαλόγου, μετά τις καταγγελίες εις βάρος πρώην του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου , Δημήτρη Λιγνάδη για σεξουαλική κακοποίηση.

“Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος” / ή τα Προεόρτια…

Η 1η επαναστατική ενέργεια των εξεγερμένων Ελλήνων εις βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία το 1821. Διήρκεσε σχεδόν 7 μήνες και έληξε με ήττα των επαναστατών. Πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο επικεφαλής της Φιλικής Εταιρείας πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο οποίος είχε και την γενική ευθύνη των επιχειρήσεων.

Την 21η Φεβρουαρίου 1821, ο τότε πρόξενος της Ρωσίας Δημήτριος Αργυρόπουλος κήρυξε την επανάσταση στο Γαλάτσι, όταν ο Βασίλειος Καραβίας εξουδετέρωσε την οθωμανική φρουρά.

Την 22α Φεβρουαρίου 1821, έγινε η πρώτη επίσημη πολεμική πράξη της επανάστασης με την διάβαση του ποταμού Προύθου, στη Μολδαβία, από τον Υψηλάντη και την είσοδός του στο Ιάσιο.

Την 24η Φεβρουαρίου 1821, ο Υψηλάντης εξέδωσε το ιδεολογικό μανιφέστο της επανάστασης με τον τίτλο “Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος”.

“Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ Ἄνδρες Ἕλληνες! Πρὸ πολλοῦ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, πολεμοῦντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων Δικαιωμάτων καὶ ἐλευθερίας αὐτῶν, μᾶς ἐπροσκάλουν εἰς μίμησιν, αὐτοί, καίτοι ὁπωσοῦν ἐλεύθεροι, ἐπροσπάθησαν ὅλαις δυνάμεσι νὰ αὐξήσωσι τὴν ἐλευθερίαν, καὶ δι’ αὐτῆς πᾶσαν αὐτῶν τὴν Εὐδαιμονίαν. […]”

Σαν επιδόρπιο

“Θεωρώ ότι στην τέχνη ο ερωτισμός,

είναι η πιο σημαντική αφετηρία για δημιουργία” (Γιάννης Κακλέας).

Ερωτισμός: Η αισθησιακή αντίληψη της ζωής... Στον ερωτισμό το γυμνό ή το ημίγυμνο δεν εκπορνεύει την ιδέα του έρωτα. Άλλο ο ερωτισμός και άλλο η εμπορευματοποίηση του ερωτικού στοιχείου. Εκεί το μπανιστήρι και η πορνογραφία κυριαρχούν. Η αρρώστια του ερωτισμού. Αυτή η οποία δημιουργεί έναν θεατή όχι μόνο ηδονοβλεψία του ερωτικού πάθους, αλλά τελικώς και της ίδιας της ζωής.

“Φωτογραφία για συνταγογράφηση…”. Έκφραση που “ζήκλεψα” (εκ των “ζηλεύω” και “κλέβω”) από τον ρεπόρτερ του Σκαϊ Γιώργο Τσιλίκα (την είπε για ένα όμορφο χιονισμένο τοπίο).

Δείτε την ταινία “Professor Marston and his Wonder Women”, ΗΠΑ, 2017 της Άντζελα Ρόμπινσον.

Μια ιστορία βιωματικής ερωτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας (δημιουργού του κόμικ “Wonder Woman”)

Seedrinker