Τοπίο στην ομίχλη... (1ο μέρος)

 

Το δύσκολο σε μια διαφωνία,

δεν είναι να υπερασπιστεί κάποιος την γνώμη του,

αλλά να την γνωρίζει…

Στην ανάρτηση “Την εποχή της αμφισημίας” της 29/11/20, επισήμανα και περιέγραψα ότι η αμφίσημη στάση της “κοινωνικής αποστασίωσης” αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη άμυνά μας την περίοδο της πανδημίας που διανύουμε.

Αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως αναγκαίο κακό, αποτελεί κύρια θέση μιας άλλης “πανδημίας” η οποία εξαπλώθηκε σε όλους τους θεσμικούς χώρους πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό, η οποία ενέσκηψε μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού / σοσιαλιστικού μυθεύματος και φέρει το όνομα “μετανεωτερικότητα”. Ένα νέο μύθευμα που γέννησε τους κάθε είδους και απόχρωσης πολυπολιτισμικούς, πολιτικορεκτάδες, δικαιωματιστές.

Με ωραία λογάκια επαναστικο-κουλτουριάρικα οι θεωρητικοί της μετανεωτερικής / μεταμοντέρνας “πανδημίας”, προσπαθούν να υπνώσουν τους εγκεφαλικούς νευρώνες μη επιτρέποντας τους να αντιδράσουν, με αποτέλεσμα την ακινησία της σκέψης, αυτό που εμείς αποκαλούμε μωρία. Αυτήν την συγκεκριμένη ακινησία της σκέψης την έχω ονοματίσει αυτοβλακεία και την έχω “τιμήσει” στην ανάρτηση “Οι αυτόβλακες” της 29/11/18 (το κακό είναι, οι επιστήμονες αναφέρουν, ότι υπάρχει μια εγκεφαλική διαδικασία προστασίας περιοχών του, οι οποίες επιβάλουν την ακινησία της σκέψης αυτό που οι κοινοί θνητοί αποκαλούν ευήθεια, με την καλή σημασία).

Οι θεωρητικοί της μετανεωτερικότητας κατηγορούν τον νεωτερικό άνθρωπο ότι δείχνει μηδαμινή ανοχή στο απροσδιόριστο δηλαδή απουσία ανοχής στην αμφισημία. (1) Για να το υποστηρίξουν αναφέρουν ότι ο νεωτερικός άνθρωπος παρουσιάζεται ως μηχανικός ή ντετέκτιβ. Επιθυμεί να προσδιορίσει, να διευκρινίσει και να διαλευκάνει κάθε είδους σύγχυση. Λατρεύει τη μονοσημαντότητα και επιδιώκει διακαώς την άρση κάθε απροσδιοριστίας. (2)

Με λίγα λόγια θέλουν αν όχι να διαγράψουν από το λεξιλόγιο , να αποδυναμώσουν τις λέξεις ορίζω / ορισμός. Τα λεξικά αναφέρουν: Η λέξη “ορισμός” σχετίζεται ετυμολογικά με το ρήμα “ορίζω”. “Ορίζω” σημαίνει θέτω κάτι μέσα σε όρια και επομένως, όταν κάτι το θέτω μέσα σε όρια, το γνωρίζω, αφού έχω βρει τα όριά του. Με τον ορισμό εξηγούμε τη σημασία μιας λέξης χρησιμοποιώντας άλλες λέξεις. Αν από έναν ορισμό αφαιρεθεί μία ή περισσότερες λέξεις, τότε ο ορισμός θα είναι ελλιπής και μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις. Ο κόσμος για να προχωρήσει χρειάζεται σταθερές έννοιες δυνητικώς επικαιροποιημένες ανά περίοδο / εποχή. Το επικίνδυνο είναι ότι εάν μια πλαστή εκδοχή επικρατήσει είναι δύσκολο μετά να αποδείξεις το λάθος.

Δυσκολία παρουσιάζεται να ορίσουμε αφηρημένες έννοιες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη για τις οποίες χρειάζεται μια πιο περιγραφική προσέγγιση. Δηλαδή δεν μπορούμε να ορίσουμε την ελευθερία χωρίς να εισάγουμε / την συσχετίσουμε με την έννοια της “υπευθυνότητας” δηλαδή να την συσχετίσουμε με την υποχρεώσεις η οποία αυτή συνεπάγεται / απαιτεί. Η μη συσχέτιση έχει διαφθείρει “έννοιες” με αποτέλεσμα μια γενική μπαχαλοποίηση του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Παράδειγμα, οι ιδεοληπτικοί “δικαιωματιστές”, αυτοί οι άνευ υποχρεώσεων αυτόβλακες, δεν μπορούν να αντιληφθούν το πασιφανές. Δηλαδή ότι τα δικαιώματα εδράζονται στις υποχρεώσεις (για να δικαιούσαι σύνταξη υποχρεούσαι να καταβάλεις εισφορές).

Ιδιαίτερα επικίνδυνο είναι ότι οι μετανεωτερικοί επιμόνως προσπαθούν να εισάγουν στους 2 ιδεοτύπους της φιλελεύθερης Δημοκρατίας έναν 3ο δια του οποίου θα μπορούσαμε να την αποκαλέσουμε “υπερανεκτική” ή επί της ουσίας / ορθότερα “υποταγμένη στον φόβο (έστω της σύγκρουσης) Δημοκρατία. Μεταξύ άλλων ισχυρίζονται ότι εάν θέλουμε έναν ειρηνικό και πολυπολιτισμικό κόσμο πρέπει να απορρίψουμε την ιδέα της απόλυτης ελευθερία του λόγου. Να μην ξεχνάμε ότι και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος τον “πολιτικόν κατασπαραγμόν” δήλωνε ότι ήθελε να καταπολεμήσει και επέβαλε την δικτατορία και την συνακόλουθη λογοκρισία. (3)

Και όλα αυτά όταν είναι γνωστό ότι η Δημοκρατία είναι το πιο επώδυνο πνευματικά πολίτευμα και ως εκ τούτου για την εύρυθμη λειτουργία του απαιτεί την “ευεξία του Δήμου” δηλαδή σκεπτόμενους ανθρώπους, Πολίτες και όχι την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμή Ωργιώδης Άγνοια).

Και οι Πολίτες είναι “προϊόν Παιδείας”. Καχεκτικής ακόμη στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, ενώ είναι γνωστόν ότι “η γνώση είναι η πιο Δημοκρατική δύναμη”. Μιας χώρας που καταδίκασε την παιδεία της με τον πασοκικής έμπνευσης “εκδημοκρατισμό” της.(4) Και ανέθρεψε γενιές “κολόπαιδων”, όπως οι 2 ανήλικοι που προσφάτως βιαιοπράγησαν μετά ιδιαιτέρας μανίας επί του σταθμάρχη στο Μετρό και μετά έτρεξαν στην μαμά τους… (θα ήθελα να μάθω τι έκανε το σχολείο τους σχετικά). (5)

Είναι αυτά που όταν μεγαλώσουν θα θέλουν να συντηρήσουν την εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, την εποχή που τα “δεδομένα” είναι ότι ο χρυσός, ο ηλεκτρισμός, το πετρέλαιο για τις προηγούμενες το σύνθημα: Κατά της παγκοσμιοποίησης, του καπιταλισμού και του πράκτορά του του ορθολογισμού.

Σημείωσεις:

1. Δεν πρέπει να συγχέουμε την “αμφισημία” με την “αμφιβολία”, αντίρροπη δύναμη σε κάθε δογματική προσέγγιση. “Το δόγμα διχάζει, η αμφιβολία ενώνει, είμαστε υπεύθυνοι για την Ιστορία” (Κορνήλιος Καστοριάδης).

2. Στην ανάρτηση της 8/12/14 με τίτλο “Αλλέως (2)” μεταξύ άλλων είχα γράψει:

“Μια επισκόπηση της νεώτερης ιστορίας της χώρας μας, μας οδηγεί στην διαπίστωση ότι η αδυναμία να εναρμονίστουμε ικανοποιητικά με την νεωτερική πραγματικότητα του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, άνοιξε τον δρόμο στον μετασχηματισμό του προνεωτερικού κοινοτισμού, στις μάστιγες του πολιτικού και οικονομικού μας γίγνεσθαι. Δηλαδή οδήγησε στην οικογενειοκρατία, στην κομματικοποίηση των πάντων, σε ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα που λειτουργεί υπό την άμεση ή έμμεση ομηρία πάσης φύσεως συντεχνιών, σε μια κρατικοδίαιτη μη παραγωγική οικονομία και εν τέλει μια αποθεσμισμένη κοινωνική πραγματικότητα. Με όρους Πολιτικής Οικονομίας θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως τον μη δημιουργικό συγκερασμό της πολιτικής ιδεολογίας με τον οικονομικό ρεαλισμό, που άφησε άπλετο χώρο για την ανάπτυξη της δημαγωγίας – λαϊκισμού… Προ πολλών ετών ο Π. Κονδύλης έγραψε σχετικά «η δημαγωγία είναι αναπόδραστη γιατί την επιθυμούν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται, πιστεύοντας ότι αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση». Συνετέλεσε δε στην δημιουργία μιας πολιτικής σκηνής η οποία κινείται μεταξύ μαξιμαλισμού και αμοραλισμού με σύγχρονα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, τον μαξιμαλιστή Α. Σαμαρά και τον αμοραλιστή Ε. Βενιζέλο. Με ανερχόμενο αστέρι τον Α. Τσίπρα, ένα υβρίδιο μαξιμαλισμού και αμοραλισμού.

Αυτή η κατάσταση οφείλεται και στην αποικιοποίηση του φαντασιακού μας από την διάχυτη, στην ορθόδοξη κουλτούρα πίστη ότι «έχει ο Θεός», με αποτέλεσμα την υποχώρηση της αντίληψης περί ατομικής ευθύνης, στον δημόσιο βίο. Απόδειξη η συνήθης εικόνα στην T.V., ένας παχύσαρκος, εμφανώς αγύμναστος, καπνίζοντας αρειμανίως, ή προσπαθώντας να το κρύψει, να ηγείται διαμαρτυρίας για την ανεπάρκεια του δημόσιου συστήματος υγείας, χωρίς κανείς να του επισημάνει ότι με την ατομική του ανευθυνότητα όσο αφορά την υγεία του, αποτελεί τον εν δυνάμει υπονομευτή αυτού του συστήματος.

Ο συνδυασμός αυτός μας οδηγεί διαχρονικά σε πολιτικές και οικονομικές «τραγωδίες» με τον ξένο παράγοντα να επεμβαίνει σαν «από μηχανής Θεός» για την διάσωση μας. Την τελευταία «τραγωδία» την βιώνουμε σήμερα, τα χρόνια της Κρίσης, αλλά όπως πάντα με ένα μοναδικό τρόπο, τελείως διαφορετικό από τις άλλες ομοιοπαθείς χώρες, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο. Σε αυτές η κρίση ενίσχυσε μια κουλτούρα σύνεσης ενώ στα καθ’ ημάς, έγινε προσάναμμα στις φωτιές μιας εμφυλιοπολεμικής πόλωσης.

Αυτό οφείλεται και στο ότι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι χώρες με καθολική κουλτούρα. Μια κουλτούρα που αποδέχεται την τιμωρία ως το απαραίτητο επακόλουθο της αμαρτίας, όπου εδράζει και η τιμωριτική διάθεση των κεντροευρωπαίων απέναντι μας. Μια θέση που συνάδει με την αρχαιοελληνική, που θέλει όμως την νέμεση νομοτελειακό και όχι ηθικολογικό επακόλουθο κάθε ύβρεως. Όσον αφορά τους αδελφούς Κύπριους, αυτοί έχουν εντρυφήσει στην νεωτερικότητα ως μέλοι της Βρετανικής Κοινοπολιτείας”.

3. * “Κατά τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο «υπάρχουν παγκοσμίως δύο μοντέλα με πάρα πολλές παραλλαγές. Η μία είναι η μαχόμενη Δημοκρατία και η άλλη είναι η ανεκτική Δημοκρατία. Το Σύνταγμά μας, καλώς ή κακώς, υιοθέτησε το μοντέλο της ανεκτικής Δημοκρατίας και όχι της μαχόμενης Δημοκρατίας (…) Xώρες οι οποίες προβλέπουν τη δυνατότητα απαγόρευσης πολιτικών κομμάτων, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, με πολύ πολύ μεγάλη περίσκεψη, και όχι πάντοτε με επιτυχημένο τρόπο, ασκούν τη δυνατότητα αυτή. Τελευταία απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας, του 2017, η οποία είπε (…) πως ένα ακροδεξιό κόμμα έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές της φιλελεύθερης Δημοκρατίας μας, παρ’ όλα ταύτα όμως, επειδή τώρα δεν συνιστά απειλή για τη Δημοκρατία, δεν το απαγορεύω, όπως έχω τη δυνατότητα» («Οι επιπτώσεις της απόφασης για τη “Χρυσή Αυγή” – τα πολιτικά δικαιώματα των καταδικασθέντων», 19.10.2020).

Το ίδιο υιοθετεί και ο συγγραφέας και εκδότης κ. Πέτρος Παπασαραντόπουλος, αλλά με πιο μαχητικό τρόπο. Αναφέρεται στους δύο ιδεότυπους «στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ο ένας είναι εκείνος της διαδικαστικής δημοκρατίας, που βασίζεται στον “ελεύθερο λόγο για την αντιμετώπιση του αντιδημοκρατικού λόγου”. Ο άλλος είναι εκείνος της μαχόμενης ή ουσιαστικής δημοκρατίας, που υιοθετεί “μέτρα αποτροπής της ειρηνικής ένταξης στην εξουσία εκείνων που διαθέτουν πολιτικές ατζέντες που, εάν εφαρμόζονταν, θα διέλυαν την ίδια τη δημοκρατία”. Δύο χώρες υλοποιούν αυτούς τους δύο ιδεότυπους. Οι ΗΠΑ είναι το πρότυπο της διαδικαστικής δημοκρατίας και η Γερμανία είναι το μοντέλο της μαχόμενης δημοκρατίας. Οι περισσότερες χώρες με φιλελεύθερα συστήματα κυμαίνονται ανάμεσα σε αυτές τις δύο παραλλαγές»” (Πάσχος Μανδραβέλης).

Η ανωτέρω αναφερόμενη διχοτόμηση, δηλαδή με βάση την ελευθερία του λόγου, είναι προϊόν της ισχυροποίησης / ωρίμανσης της Δημοκρατίες. Απομεινάρια της πρώιμης φάσης, αλλά και την έσχατη δικλίδα ασφαλείας της, μπορούμε να εντοπίσουμε στο Ελληνικό αλλά και Αμερικανικό Σύνταγμα. . Στο Ελληνικό Σύνταγμα προβλέπεται ότι “η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία” (το “κάθε μέσο” πρέπει να υπογραμμιστεί). Στο Αμερικανικό τα πράγματα είναι ακόμη πιο σαφή. Η 2η τροπολογία του Συντάγματος προβλέπει ότι “μια καλά εποπτευόμενη πολιτοφυλακή, απαραίτητη για την ασφάλεια ενός ελεύθερου κράτους και το δικαίωμα του λαού να διατηρεί και να φέρει όπλα, δεν θα υποστεί περιορισμούς”. Η οπλοκατοχή στις ΗΠΑ ξεκίνησε ως ασφαλιστική δικλίδα της “μαχόμενης δημοκρατίας” και κατέληξε στο περίεργο βίτσιο των γιάνκηδων να αλληλοσκοτώνονται…

Δυνητικώς δε αυτή η έσχατη ασφαλιστική δικλίδα της Δημοκρατίας, στα χέρια λαϊκιστών ηγετών σε χώρες με πολυπληθή την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Και αυτό διότι η Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ τείνει ευήκοα ώτα όταν οι εθνολαϊκιστές προβάλλουν την δυνατότητα ενός καλύτερου έθνους δια του εξοβελισμού των πολλών άλλων.Τα πρόσφατα γεγονότα στο Καπιτώλιο το ανέδειξαν / απέδειξαν.

4. Ήταν γνωστή / αναμενόμενη η αντίθεσή των Πρυτάνεων πριν πουν και επίσημα το “όχι” κυρίως στις “Ομάδες Προστασίας Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων” και αυτό διότι αυτή αν δεν καθοδηγεί συμπλέει, ανέχεται, βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με τη σταθερά που διέπει τη λειτουργία της ανώτατης εκπαίδευσης της χώρας. Άλλωστε, για ποια “ελληνική πραγματικότητα” θα μιλούσαμε αν τα ελληνικά πανεπιστήμια λειτουργούσαν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των αντίστοιχων ιδρυμάτων σε όλο τον κόσμο; Δηλαδή, δίχως τη σφραγίδα των “μπαχαλάκηδων”…

Να επισημάνω ότι και 83 πανεπιστημιακοί (μαζί με τους 17 συριζαίους) συμπαρίστανται στον Κουφοντίνα. Μεταξύ τους και πολλοί οι οποίοι εξακολουθούν να διδάσκουν. Αυτοί είναι που αναδεικνύουν / αποδεικνύουν τη βαθιά νόσο της ημετέρας παιδείας

Σχετικά και στην ανάρτηση της 26/9/2014 “Τρηματώδης παιδαγωγία”.

5. * “Περιστατικά ξυλοδαρμού σαν αυτό του ελεγκτού του μετρό, έχουν συμβεί κατ’ εξακολούθηση στο παρελθόν και θα επαναληφθούν και στο μέλλον.

Είναι το αποτέλεσμα του ελλείμματος αγωγής μέρους της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο ωθεί σε ενέργειες που χαρακτηρίζουν απολίτιστους και ακαλλιέργητους ανθρώπους. Ο Αγγλος πολιτικός λόρδος Χάλιφαξ (1633-1695) είπε: «Η αγωγή είναι αυτό που μένει, όταν έχουμε ξεχάσει πια αυτά που μας έχουν διδάξει».

Η αγωγή αφορά στον σεβασμό αρχών και αξιών του ανθρώπινου πολιτισμού. Η αγωγή στα παιδιά δίδεται πρωτίστως από την οικογένεια και το σχολείο και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα δεν δίδεται επαρκής αγωγή και παιδεία από τους γονείς, τους δασκάλους και τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ενημέρωση του κοινού.

Βιώνουμε έναν πολιτισμικό μαρασμό, χωρίς να θέλουμε ή να δυνάμεθα να το σταματήσουμε. Αυτά που γράφω αποτελούν μια διαπίστωση”.

Επίλογος

Ευκαιρία να σκεφτούμε ποιοι μας έφεραν στα δύσκολα, ποιοι

μας άφησαν στα δύσκολα και κυρίως ποιοι μας βοήθησαν στα δύσκολα.

Ευχές

Το seedrinker.blogspot.com εύχεται στους αναγνώστες του Χρόνια Πολλά, Καλότυχο το 2021 και… καλούς συνωστισμούς…

Στο2021 ελπιδοφόρα...

Έφυγε ο Τράμπ, ήλθε το εμβόλιο και ζούμε σε ένα κράτος που βαδίζει στον δρόμο του εκσυχρονισμού με μια Πρόεδρο της Δημοκρατίας που φτιάχνει ένα καινούριο παράδειγμα για τους Προέδρους που θα ακολουθήσουν όταν αυτή αποχωρήσει.

Ενθυμήσεις …

17 Μαρτίου 2020: Εικόνες χημικού πολέμου λόγω covid 19 στο μετρό της Πράγας.

Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με πινακίδες στις οποίες αναγράφονται τα ονόματα όσων σκοτώθηκαν στην τρομακτική έκρηξη του καλοκαιριού στολίζει το κατεστραμμένο λιμάνι της Βηρυτού, στον Λίβανο REUTERS/Mohamed Azakir (Πηγή: Protagon.gr) .

Χρειάστηκε να επέμβει ο Μητσοτάκης για να σταματήσει το σόου με τους εμβολιασμούς (είναι δύσκολο να αλλάξουν νοοτροπίες).

Οι συμβολικοί εμβολιασμοί έπρεπε να τελειώσουν την 1η ημέρα (30/12) με τους εμβολιασμούς της Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού, των πολιτικών αρχηγών, του υπέργηρου, της νοσηλεύτριας και του Τσιόδρα (σχολιάστηκε η φανέλα που φορούσε / τι περίμεναν από έναν πραγματικό ερευνητή / το ολίγον ατημέλητον δεν αποτελεί χαρακτηριστικό τους;)

Ανασχηματισμός Κυβέρνησης (4/1)

Των Θεοφανείων

Επιτέλους να βρεθεί και ένα εμβόλιο κατά του δογματισμού ( δυνητικώς πυροδοτεί απάνθρωπες συμπεριφορές). Και οι επαγγελματίες της Θρησκείας καλούν το ποίμνιο να παραβεί την εντολή “ου ψευδομαρτυρήσεις” στέλνοντας ψευδή SMS στο 13033 την ημέρα των Φώτων προκειμένου να πάνε στην εκκλησία, μετατρέποντάς την σε Θεία Κωμωδία. Για το ποίμνιο, νόμος είναι η εγκύκλιος της Ιεράς (λέμε τώρα) Συνόδου. Και τους πολίτες πιστούς και πολιτισμικά Χριστιανούς κατέλαβε ιερά αγανάκτηση. Αντιλαβού;

Η Κυβέρνηση επέλεξε και σε αυτήν την περίπτωση την ήπια αστυνόμευση, όπως άλλωστε έκανε και με τους πιστούς της 4ης μονοθεϊστικής Θρησκείας (στο ΚΚΕ αναφέρομαι).

Επισημάνσεις: 1) Η ημέρα των Φώτων ξεκίνησε με την ανταρσία της Εκκλησίας και έληξε με την ανταρσία του Τραμπ στην Ουάσιγκτον

2) Η Ιερά Σύνοδος της Καθολικής Ιεραρχίας Ελλάδας δήλωσε πως “θα δεχθεί με πόνο ψυχής και αυτή την απόφαση” δηλαδή να τελεσθούν οι Θείες Λειτουργίες για τα Θεοφάνεια χωρίς τη συμμετοχή πιστών. 3) Ο Βελόπουλος επιδεικτικά στην Μητρόπολη και φυσικά χωρίς μάσκα. 4) Ο ΠΟΥ αναφέρει επιγραμματικά: “Κλείστε τα πάντα, αλλά αφήστε ανοιχτά τα σχολεία…”.

Στιγμιότυπο: Μια “προβατίνα” από το χριστεπώνυμο ποίμνιο βγαίνοντας την ημέρα των Θεοφανείων από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στη Θεσσαλονίκη, ύψωσε το μεσαίο δάχτυλο στους δημοσιογράφους και τους κάμεραμεν που περίμεναν απέξω. Άνευ συζητήσεως, αυτή είναι η πιο “προβατίνα” από όλες. Αλληλούια...

Ορθογραφικά: Ο Μπαμπινιώτης από τον τηλεοπτικό σταθμό Action 24 μας ενημέρωσε ότι η η σωστή ορθογραφία είναι «τα Θεοφάνια». Και αυτό γιατί οι γιορτές στην ελληνική γλώσσα κατά κανόνα συναντώνται σε ουδέτερο γένος και πληθυντικό αριθμό. Και σαν παράδειγμα ανέφερε αρχαιοελληνικές εορτές, όπως τα Ίσθμια, τα Πύθια κ.α.

Ο όρος “η Θεοφάνεια” γράφεται με “ει” επειδή αναφέρεται στην εμφάνιση του Θεού ή του θείου στοιχείου δια της αποκαλύψεως (σς. για αυτό και γράφω “των Θεοφανείων”).

Το άλγος ενός ανάλγητου ή και γαμώ τα εμβόλια μου...

Το άλγος του Νηπίου προέρχεται από το γεγονός ότι άρχισε να αντιλαμβάνεται / συνηδητοποιεί πλέον την ανωριμότητα του και την ανικανότητά του και στο μόνο που μπορεί να ελπίζει για την επίτευξη των πολιτικών του επιδιώξεων είναι να περιμένει να σαπίσει ο αντίπαλός του. Αυτό που ευήχως αποκαλείται η λογική του “ώριμου φρούτου” ως αντιπολιτευτική πρακτική. Μια πρακτική των λαϊκιστών που δια της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ δικαιώθηκε. Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα ιδιαίτερο εσύ για να έλθεις στην εξουσία. Ποντάρεις και εύχεσαι να έλθει η “στραβή”, ένα μοιραίο γεγονός που θα οδηγήσει στη ραγδαία απαξίωση της κυβέρνησης ή και στην πτώση της. Άλλωστε πρόκειται και για βιωμένη εμπειρία του Νηπίου που οδήγησε αυτόν στην κυβέρνηση και την χώρα σε αχρείαστες θυσίες.

* “Μα δεν είναι φανερό; Ο Αλέξης (σς. ο Νήπιος ) αγχώνεται δραματικά διότι βλέπει να πέφτουν σιγά-σιγά οι τίτλοι τέλους της πανδημίας, δίχως αυτός να έχει καταφέρει να αποκομίσει κάποιο πολιτικό όφελος. Είναι πλέον προφανές ότι βαθιά εντός του, είχε πιστέψει πως η θεά τύχη (που κάποτε του έφερε την οικονομική κρίση μπροστά του, κάνοντας τον πρωθυπουργό), είχε ενεργοποιηθεί και πάλι για να τον μπάσει ξανά στο Μαξίμου μέσω της πανδημίας. Ως επαγγελματίας σαλταδόρος της συγκυρίας, πίστεψε στις αρχές του 2020 ότι η τύχη του ξαναχαμογέλασε, ίσως διότι του το όφειλε. Και τώρα νιώθει σαν τον χρυσοθήρα, που ενώ βρέθηκε σε χρυσοφόρα περιοχή, έσκαψε εκεί που δεν υπήρχε κίτρινο μέταλλο (Δημ. Ευθυμάκης / Protagon.gr).

ΗΠΑ: Πολιτισμικό σοκ (6/1)

Ουάσιγκτον: Τραμπ-ούκοι του Τραμπ εισέβαλαν στο Καπιτώλιο και διέκοψαν την διαδικασία επικύρωσης της εκλογής του Μπάιντεν (υποψίες ότι έγινε με την διευκόλυνση τραμπικού υποσυστήματος εξουσίας στην αστυνομία και στο Κογκρέσο, με τον Τραμπ και το πιο απίθανο σενάριο είναι πιθανόν).

Η νομιμότητα αποκαταστάθηκε μετά από 4 ώρες. Τις πρωινές ώρες τελικώς επικυρώθηκε από το Κογκρέσο η εκλογή του νέου Αμερικανού προέδρου.

Ο Τραμπ είναι το πρόσωπο που εκφράζει το τρίπτυχο πλουτολαϊκισμού, αυταρχισμού και απληστίας (ο Τραμπ “έκανε τη δουλειά” στους πλουτοκράτες δωρητές, τα αφεντικά και τους επιχειρηματικούς συμμάχους του κόμματός του).

Και όπως έχω επισημάνει σε προηγούμενη ανάρτηση η πτώση των αυταρχικών ηγετών γίνεται κατ’ εξοχήν με εκκωφαντικό τρόπο. Σχετικά ο Αριστοτέλης στην “Ποιητική” επισημαίνει ότι “το τέλος ενός δράματος πρέπει να είναι απροσδόκητο και συγχρόνως αναπόφευκτο”.

Αλλά και η επιστήμη απεφάνθη: Σύμφωνα με τον Τζον Γκάρτνερ, ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή και ιδρυτή της οργάνωσης “Duty to Warn” ο Ντόναλντ Τραμπ πάσχει από το σύνδρομο του κακοήθους ναρκισσισμού, κύρια χαρακτηριστικά του οποίου είναι ο εγωκεντρισμός, η παράνοια, η αντικοινωνικότητα και ο σαδισμός και κατά τη διάρκεια της τελευταίας τετραετίας ο 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε πολλές φορές και εγωκεντρικός και παρανοϊκός και αντικοινωνικός και σαδιστής (Πηγή: Protagon.gr).

Η αναφορά σε πολιτισμικό σοκ στηρίζεται στην ερμηνεία της πολιτικής στις ΗΠΑ ως μιας σύγκρουσης που βασίζεται περισσότερο σε πολιτισμικά από ότι σε πολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.

* “Ο Τζέφρι Ντ. Σακς, καθηγητής στο Columbia University, σε ένα εμβληματικό κείμενό του στο Project Syndicate, θυμίζει ότι καθ΄ όλη τη διάρκεια της αμερικανικής ιστορίας, οι περισσότερες βιαιοπραγίες δεν προήλθαν από μια σπασμωδική έκρηξη διαμαρτυρίας από τη βάση και τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, αλλά ως δομική βία από τα ψηλά, υποκινούμενη από λευκούς πολιτικούς οι οποίοι επικαλέσθηκαν τους φόβους, το μίσος και την άγνοια της λευκής κατώτερης τάξης” (Πηγή: Protagon.gr)

* “Στην Ελλάδα, οι «σκηνές Καπιτωλίου» δεν είχαν πρωταγωνιστές τους αντίστοιχους οπαδούς του Τραμπ, τα μέλη της Χρυσής Αυγής ή φίλιες δεξιές «επιχειρησιακές» οργανώσεις. Ήταν οι «άλλοι» που επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή…” (Μυρτώ Λαλιούτη).

“Μολών λέιμπ” ή κατάχρηση συμβόλων ή ταυτίσεις...

Το λεωνίδειο “Μολών λαβέ” εις την Αγγλικήν, κοσμούσε την μάσκα της Ρεπουμπλικάνας Αμερικανίδας βουλευτίνας Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν κατά τα επεισόδια στο Καπιτώλιο ( ο Τραπμ είχε αποφανθεί για αυτήν πως “είναι το μελλοντικό ρεπουμπλικανικό αστέρι”).

Ο πουλοβεράκιας...

Σε ηλικία 98 ετών απεβίωσε ο Πιερ Καρντεν, αυτός που σε μας τους άντρες καθιέρωσε το πουλόβερ (1922-29/12/2020).

Αντίο στον, Πιέρ Καρντέν: Ο θρυλικός Γάλλος σχεδιαστής μόδας, ο προφήτης του μοντέρνου, ο άνθρωπος που μέσα από μια καινοτόμο αισθητική μάς σύστησε το Space Age και το Unisex και έκανε την υψηλή ραπτική προσιτή στον πολύ κόσμο.

RAFALE ...

Με ευρύτατη πλειοψηφία υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την προμήθεια των 18 μαχητικών αεροσκαφών τύπoυ RAFALE και των όπλων τους από την Ολομέλεια της Βουλής.

Υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισαν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Ελληνική Λύση ενώ τις συμβάσεις καταψήφισαν το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25. (14/1)

Η φωτογραφία του μοντέλου, έμφορτου των οπλικών του συστημάτων...

Η Γαλλίδα μοντέλο Katia Martin

Σημείωση: Θα σας ενημερώσω σχετικά όταν γίνει και η επιλογή των φρεγατών...

Αιδώς Αργείοι…

“Αιδώς Αργείοι νυν άρκιον ή απολέσθαι / ντροπή Αργείοι, το μόνο βέβαιο που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε”. Εδώ θα επισημάνω μια διαφορετική προσέγγιση από αυτήν της αδυναμίας που επισημαίνεται στην ανωτέρω ρήση. Επισημαίνω ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τον ανθρωπισμό μας. Όλα αυτά που με επιτάσεως συζητάμε είναι προβλήματα του “Πρώτου Κόσμου”. Ούτε μια κουβέντα αλληλεγγύης για τους άλλους Κόσμους. Έστω και για τα μάτια του Κόσμου βρε αδελφέ. Αντιλαβού...;

* Σχετικά με την “αδυναμία” ο Κώστας Γιαννακίδης αναφέρει: “Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάνει ανακοινώσεις για τα νυχάδικα, είσαι στη φωτεινή πλευρά του πλανήτη. Οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν πάντα το ακραίο των συνθηκών, το πρωτόγνωρο της κατάστασης. Απαιτούν ακόμα και αυτό, το ακραίο, να πάρει τα μέτρα της κανονικής ζωής, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις μας. Με ιστορικούς όρους, εξαιρώντας τα οικονομικά, θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις ως και κακομαθημένους. Αν αυτό συνέβαινε πριν από μία δεκαετία θα είχαμε μπροστά μας χρόνια και εκατομμύρια νεκρούς για να μετρήσουμε. Τώρα συζητάμε για εβδομάδες καθυστέρησης στο πρόγραμμα εμβολιασμού. Και μιλάμε για εμβόλια που παρασκευάστηκαν σε λίγους μήνες. Θα μας βλέπουν από το παρελθόν και θα γελάνε. Θα γελάνε και όσοι μας βλέπουν από το μέλλον. Για την αδυναμία μας”.

Ομολογημένες αλήθειες και αυτόβλακες...

Βλέπουμε συνεχώς σε τηλεοπτικά προγράμματα ιδίως χοντρές να ισχυρίζονται ότι “αγαπούν τα κιλά τους...” και οι αυτόβλακες παρευρισκόμενοι να συνηγορούν ασμένως...

Και μετά έρχεται η αλήθεια ομολογημένη... Πάμπολα τα παραδείγματα. Αναφέρω ένα τελευταίο, αυτό της Ελεωνόρας Ζουγανέλη. Η γνωστή τραγουδίστρια δεν δίστασε να ομολογήσει στην τελευταία συνέντευξή της ότι “έχει χάσει σχεδόν 50 κιλά” και ότι τώρα πλέον “αγαπάει και σέβεται περισσότερο τον εαυτό της”, ενώ τόνισε ότι “το σώμα μας είναι ένα όχημα που μας βοηθάει να ζήσουμε κάποια πράγματα”. Αντιλαβού πολιτικορεκτάδες…

(Για τους αυτόβλακες στην ομότιτλη ανάρτηση της 29/11/18).

Υπόθεση Σοφίας Μπεκατώρου ή αέρας διαφθοράς στα πανιά τους...

¨* “Βγαίνουν οι αποκαλύψεις για την Ομοσπονδία Ιστιοπλοϊας και θέλεις να τους πετάξεις στη θάλασσα” (Πηγή: Protagon.gr).

Προσοχή στην υπερβολή. Μην καταλήξει σαν το “# me too”. Η μεγαλύτερη προσοχή στις αθλήτριες και αθλητές που λόγω αγωνιστικών υποχρεώσεών διανυκτερεύουν ή και διαβιούν εκτός της οικίας τους.

Εξαιρετικά τα αντανακλαστικά Πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας στην υπόθεση Μπεκατώρου (έπραξαν το αυτονόητο). Θυμηθείτε τον Ανάξιο που στάθηκε άγαλμα όταν η Λιάνα Κανέλλη ξυλοκοπήθηκε μπροστά στα μάτια του από τον χρυσαυγίτη Ηλία Κασιδιάρη στην εκπομπή του Παπαδάκη του χέσα...

Η “Εφημερίδα των Αυτόβλακων”

Την αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλίτικου Συμβουλίου Ελλάδος (ΚΙΣΕ) προκάλεσε το σκίτσο που δημοσίευσε η “Εφημερίδα των Συντακτών” (16/1/21), συνδέοντας τις αλλαγές που προωθούνται για την φύλαξη των ΑΕΙ, με το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

Παραθέτω την ανακοίνωση:

“Η πύλη του Άουσβιτς: Μόλις 76 χρόνια πριν, στις 27 Ιανουαρίου 1945, Σοβιετικοί στρατιώτες αντίκρυσαν σκελετωμένα κορμιά, μύρισαν τη καμένη σάρκα, ο ουρανός σκοτεινός από τον καπνό των φούρνων, αποκαλύφθηκε στην ανθρωπότητα η απανθρωπιά του ανθρώπου. Και ήταν μόνον η αρχή της αποκάλυψης της Σοά, του Ολοκαυτώματος 6 εκατομμυρίων Εβραίων και της εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων άλλων “διαφορετικών” από τους Ναζί.

Η περιβόητη επιγραφή «Η εργασία απελευθερώνει», που επινοήθηκε για να εξαπατήσει όχι μόνον τα θύματα, αλλά και τον κόσμο όλον, είναι το σύμβολο του πιο φρικαλέου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

Ο ευτελισμός του και η σχετικοποίησή του συνιστούν νομιμοποίηση της λήθης και της άρνησης του Ολοκαυτώματος”.

Στο νέο σκίτσο που δημοσιεύθηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», στις 16.1.2021, παραλλάσσεται η ναζιστική επιγραφή με την επινόηση του σκιτσογράφου «Οι σπουδές απελευθερώνουν», ταυτίζοντας την πύλη του Άουσβιτς με τις πύλες των Πανεπιστημίων, και τους κρατούμενους αυτού του φρικτού στρατοπέδου εξόντωσης με τους φοιτητές. Πρόκειται για μια άθλια και χυδαία εργαλειοποίηση του Ολοκαυτώματος για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων”.

20/1/2021: Ορκωμοσία Τζο Μπάιντεν (ένας Πρόεδρος με ενσυναίσθηση)

__ Θα προσέξατε κατά την ορκωμοσία του προέδρου την Βίβλο σε πρώτο πλάνο. Τα Καθολικά και Προτεσταντικά δόγματα του Χριστιανισμού αποδίδουν / βασίζονται κυρίως στον Βιβλικό Λόγο και για αυτό και πιο ευέλικτα αν όχι φιλελεύθερα. Αντιθέτως τα Ορθόδοξα βασίζονται στα Πατερικά Κείμενα δηλαδή στις ερμηνείες των Πατέρων για αυτό και πιο αυστηρά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι κυρίως στις ερμηνείες δομούνται οι φανατισμοί και στους φανατισμούς αυταρχικές εξουσίες. Και την εποχή της πανδημίας το ιερατείο της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού, όχι μόνον δεν κατόρθωσε να “ανακαλύψει” υγειονομικά αποδεκτό τρόπο της Θείας Μετάληψις, αλλά και εναντιώθηκε πολλάκις και στα υγειονομικά μέτρα για την αντιμετώπισή της, αφαιρώντας ζωές από τους πιστού της. Αποδεδειγμένα...

__ Τα βλέμματα στην τελετή της ορκωμοσίας “έκλεψε” η 22χρονη Αφροαμερικανή ποιήτρια Αμάντα Γκόρμαν (η νεότερη ποιήτρια που τιμήθηκε με το πρώτο “Εθνικό Βραβείο Νέου Ποιητή”), η οποία απήγγειλε το έργο της με τίτλο “Ο λόφος που σκαρφαλώνουμε”, ένα έργο που έγραψε αποκλειστικά για την συγκεκριμένη περίσταση (θαυμάστριά της η Τζιλ Μπάιντεν).

Η Γκόρμαν είχε δηλώσει στο Glamour προ διετίας ότι “δεν χρειάζεται να είσαι ποιητής, πολιτικός, ή να βρίσκεσαι στο Λευκό Οίκο για να ασκήσεις επιρροή με τα λόγια σου. Όλοι μας διαθέτουμε αυτή την ικανότητα να βρίσκουμε λύσεις για το μέλλον”.

“Όταν αντικρίζω νέες γυναίκες, βλέπω τη λάμψη τους.

Από την επίδρασή τους, τον τρόπο δράση τους, αυτά που κάνουν κι αυτά που γνωρίζουν.

Είναι μια λάμψη που δεν τη βλέπεις στο γυαλί, το διαμάντι ή τις στάλες της βροχής.

Αλλά το φως ενός κύματος κοριτσιών που αρνούνται να της σταματήσουν.

Δεν χρειαζόμαστε άδεια για την αποστολή μας να φέρουμε την αλλαγή.

Να είμαστε οι εαυτοί μας, με αυτοπεποίθηση χωρίς διάθεση μετάνοιας, παράξενα όμορφες. Είμαστε η αυγή ενός δισεκατομμυρίου ακτίνων, εκείνη η αστραφτερή λάμψη.

Η αστερόσκονη ενός κοριτσιού που κυνηγά τα όνειρά του.

Αυτή τη λάμψη δεν μπορείτε να μου την κλέψετε.

Πηγάζει από τα εσώτερα μιας γυναίκας που αφήνει τον εαυτό της να λάμψει”.

__ Και μέσα από την τελετή της ορκωμοσίας αποδείχθηκε περίτρανα ότι η Αμερική είναι μια χώρα με μικρή ιστορία που δίνει μεγάλες ευκαιρίες…

Όπως περίτρανα έχει αποδειχθεί ότι η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι μια χώρα που δίνει μηδαμινές ευκαιρίες, αλλά με μεγάλη ιστορία η οποία παρουσιάζεται να καταπιέζει τους κατοίκους της (την θυμούνται στα δύσκολα). Δηλαδή δεν έχουν καταφέρει να λύσουν / διαχειριστούν το σύνδρομο με το συλλογικό τους “υπερεγώ” .

Σχετικό: * “Υποθέτω ότι κάποιον λόγο θα έχουν για να κρατούν τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους κλειστούς. Εκείνο που κάνει εντύπωση όμως είναι ότι, ενώ γίνεται κουβέντα για το κυνήγι, το ψάρεμα ή το σκι, κανείς δεν αναρωτιέται γιατί αυτά παραμένουν κλειστά. Φαντάζομαι ότι ελάχιστοι το έχουν αντιληφθεί. Και λιγότεροι ενδιαφέρονται. Κι αν κλείσουν κι αν δεν κλείσουν, τα μουσεία είναι για τους τουρίστες. Εμείς πάμε για ψάρεμα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

__ Στιλιστικά: Η Αμάντα Γκόρμαν με κόμμωση αλά Amy Winehouse και σκουλαρίκια δημιουργία του Έλληνα Νίκου Κούλη. Ένα δώρο της Όπρα Γουίνφρει, που η τελευταία κάνει κατά παράδοση στις ορκωμοσίες, σε πρόσωπα που εκτιμά.

* “ Η Kamala Harris φορούσε μοβ παλτό από τον Christopher John Rogers . Η έντονη κυριαρχία του μοβ παραδοσιακά στις τελετές ορκωμοσίας, αποτελεί αναφορά στις Σουφραζέτες, τις γυναίκες που με κινηματικές δράσεις μάχονταν για την εδραίωση του δικαιώματος ψήφου τους από τα τέλη του 19ου αιώνα, και συνήθιζαν να τοποθετούν μοβ στα σήματά τους, συμβολίζοντας την αξιοπρέπεια και την ενότητα. Παράλληλα, στο μοβ έχει δοθεί κατά καιρούς ο τίτλος του «χρώματος του δικομματισμού», καθώς ενσωματώνει μπλε και κόκκινο, τα χρώματα των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων αντίστοιχα. Η Hillary Clinton στην αυτοβιογραφία της, What Happened, ανέφερε πως όταν, το 2016, έδωσε ομιλία μετά την ήττα της από τον Trump, φόρεσε μαύρο κουστούμι με χαρακτηριστικά μοβ πέτο, ως ωδή στον δικομματισμό. Ταυτόχρονα, στο μυαλό μας έρχονται εικόνες και από την ομιλία του Barack Obama προς τις ΗΠΑ το 2010, όπου Michelle Obama και Nancy Pelosi χρησιμοποίησαν την ίδια παλέτα για τις εμφανίσεις τους, φυσικά με πρωταγωνιστή το μοβ” (πηγή: VOGUE).

Και ένα αστείο ερώτημα…

Θα έκαναν το ίδιο τα 17 επιφανή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα συμπαριστάμενα, επικαλούμενα το κράτος δικαίου, στον “φαρμακοχέρι” φονιά της “17 Νοέμβρη”, τον καταδικασθέντα 11 φορές ισόβια Δημήτρη Κουφοντίνα, εάν έκανε απεργία πείνας κάποιος από τους χρυσαυγίτες φυλακισμένους;

* “Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, 17 τον αριθμό, μεταξύ αυτών και πρώην βουλευτές, κουνάνε το δάχτυλο στη Δημοκρατία. Αυτή δεν εκδικείται, υποστηρίζουν. Της παραχωρούν ευτυχώς το δικαίωμα να τιμωρεί όσους την απειλούν, όπως ο Κουφοντίνας. Ομως θέλουν να έχουν άποψη για τον τρόπο της τιμωρίας. Φυλακή μεν, αλλά όχι οποιαδήποτε φυλακή. Στο κάτω κάτω, στα θύματά του αυτός έδωσε την ευκαιρία να επιλέξουν το κοιμητήριο της αρεσκείας τους. (…) Το θέμα είναι ότι όλοι αυτοί θεωρούν ότι ο Κουφοντίνας είναι πολιτικό ζήτημα. Ηταν, ενδεχομένως, στη δεκαετία του ’90, όταν έσπερνε νεκρούς. Σήμερα όμως είναι το ρετάλι μιας εποχής που η ελληνική κοινωνία την έχει αφήσει πίσω της. Και όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν πολιτική με την περίπτωσή του, απλώς δηλώνουν τη γραφικότητά τους. (…) Θα μου πείτε ότι η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που αντιμετωπίζει ακόμη πρόβλημα με την αριστερή τρομοκρατία. Φοβάμαι ότι δεν είναι ακριβής η διαπίστωση. Η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα όπου διάφοροι πιστεύουν ακόμη ότι η τρομοκρατία είναι πολιτικό ζήτημα. Ανάμεσά τους και μέλη και βουλευτές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στη μεταπολίτευση δεν υπήρχε θέμα Εμφυλίου. Υπήρχε όμως θέμα με το ΚΚΕ, που πολιτευόταν λες και ο Εμφύλιος δεν τέλειωσε ποτέ. Η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που στο Κοινοβούλιό της εκπροσωπείται κόμμα το οποίο έχει ως στόχο την ανατροπή της «αστικής» δημοκρατίας. Κανείς δεν νοιάζεται. Είναι το γραφικό κειμήλιο μιας άλλης εποχής. Κάπου εκεί κινείται σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι διασυνδέσεις του με τον Κουφοντίνα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σαν επιδόρπιο

Κοιτάζοντας πίσω, βλέπεις μπροστά...

* “Η ισπανική γρίπη μπορεί να κατέβαλε σωματικά τον Νορβηγό ζωγράφο Έντβαρντ Μουνκ (1863-1944), αλλά δεν έπληξε τον κραυγάζοντα εξπρεσιονισμό του. Μαζί με μερικά ακόμη έργα, παρήγαγε και τη γνωστή «Αυτοπροσωπογραφία με την Ισπανική Γρίπη». Απεικονίζεται να κάθεται σε μια πολυθρόνα δίπλα στο κρεβάτι, με τις πιτζάμες και τη ρόμπα του, η επιτομή της μοναξιάς σε έναν μαστιζόμενο κόσμο. Είναι από τα λίγα αναγνωρίσιμα έργα που εκκολάφτηκαν από μια παγκόσμια πανδημία με 50 εκατ. νεκρούς.

Και αυτό διότι κατά τον εγκλεισμό, δεν χάνεται το κίνητρο της πράξης, δεν διαλύονται όλα μέσα στο χάος, το σκοτάδι, το κενό.

Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό και συγγραφέα Ευγένιο Μπερν, κατά τις μακρόσυρτες περιόδους αυτοεγκλεισμού, ο Σαίξπηρ έγραφε. Λέγεται ότι έγραψε τον «Βασιλιά Ληρ» στην επιδημία του 1605-1606, όπως και τον «Μάκβεθ», αλλά και τον «Αντώνιο και Κλεοπάτρα». Σε προηγούμενο κύμα της επιδημίας που σφράγιζε τα θέατρα μεταξύ 1603 και 1604 εκτιμάται ότι έγραψε τα «Τέλος Καλό Όλα Καλά», «Με το Ιδιο Μέτρο», «Οθέλλος». Ούτε εκείνη ήταν η πρώτη φορά που η πανούκλα ερήμωνε το Λονδίνο και έβαζε λουκέτο στις σκηνές. Είχε ξανασυμβεί από τα μέσα του 1592 έως τα μέσα του 1594, περίοδο κατά την οποία ο μέγας δραματουργός θεωρείται ότι συνέγραψε τα έργα, «Η Κωμωδία με Πλάνες», «Ριχάρδος ο Γ΄», «Αγάπης Αγώνας Αγονος», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Σε αυτό το τελευταίο έργο μάλιστα, η πανούκλα υπεισέρχεται στην πλοκή. Το γράμμα του Ρωμαίου δεν θα φτάσει ποτέ στην Ιουλιέτα, γιατί όπως διηγείται ο πατήρ Ιωάννης, Φραγκισκανός μοναχός, στον πατέρα Λαυρέντιο (σε μετάφραση του Βασίλη Ρώτα):

«Εβγήκα να ’βρω έναν ξυπόλυτο αδερφό,

του τάγματός μας, να πηγαίναμε παρέα,

έναν που εδώ στην πόλη βλέπει τους αρρώστους.

Μόλις τον ήβρα οι επιτηρητές της πόλης,

υποψιασμένοι πως κι οι δυο ήμαστε σε σπίτι

που ’τανε μολυσμένο απ’ την κακιάν αρρώστια,

σφραγίσανε τις πόρτες και δε μας αφήναν

να βγούμε· κι έτσι εκεί σταμάτησε η πορεία μου»

Στη σιωπή της καραντίνας, κατά την επιδημία που έπληξε την Αγγλία το 1665-1666, οι καλομελετημένοι κόσμοι των Κέπλερ, Αριστοτέλη, Γαλιλαίου, Καρτέσιου, Οτρεντ, Γουόλις, Βαν Σούτεν, τροφοδοτούν τον Ισαάκ Νεύτωνα φοιτητή στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ με μια ανεξάντλητη ενέργεια και η έκρηξη εφευρετικότητας είναι τρομακτική. Θεωρία των χρωμάτων, διωνυμικό θεώρημα, απειροστικός λογισμός. Δίνει στην επιστήμη μια τόσο ισχυρή ώθηση που «οδηγεί τα μοντέρνα μαθηματικά σε επίπεδο υψηλότερο από εκείνο της ελληνικής γεωμετρίας». Για τον Νεύτωνα ήταν δύο χρόνια ακατάπαυστης δημιουργίας, η βάση για τη μετέπειτα μνημειώδη πορεία του, που στη βιβλιογραφία αναφέρονται ως «Anni Mirabiles» (Θαυματουργά Έτη). Ο ίδιος λέει για την περίοδο αυτή: «Όλα έγιναν στα χρόνια της πανούκλας, το 1665 και το 1666. Ήταν η αρχή των ανακαλύψεών μου, η εποχή που ασχολήθηκα περισσότερο από ποτέ με τα Μαθηματικά και τη Φιλοσοφία» (σταχυολόγηση από άρθρο της Τασούλας Καραϊσκάκη).

Συνεχίζω με μια αισιόδοξη παρέμβαση…

Ο Μούνκ φιλοτέχνησε το 2ο σχετικό έργο του “Αυτοπροσωπογραφία μετά την ισπανική γρίπη” λίγο αργότερα (1919-1920), όταν είχε αναρρώσει από την ασθένεια. Ο καλλιτέχνης όρθιος σε πρώτο πλάνο με εμφανή τα σημάδια κακουχίας αλλά αφήνοντας την εντύπωση ότι η ζωή σιγά – σιγά επιστρέφει πάλι.

Seedrinker