Την εποχή της αμφισημίας...

 

“Δεν μπορείς να είσαι απαισιόδοξος,

αν δεν προσδοκάς το καλύτερο. Και αντιστρόφως. “Βασ. Ραφαηλίδης”

Το αποτελεσματικότερο φάρμακο για την αντιμετώπιση μιας πανδημίας είναι η κοινωνική αποστασίωση. Ο κίνδυνος της μόλυνσης από τον κορωνοϊό εισάγει αυτήν την αμφίσημη λέξη στον πυρήνα των διαπροσωπικών σχέσεων. Κάτι είναι αμφίσημο στο μέτρο που μπορεί να ιδωθεί, εξίσου θεμιτά, από δύο ασύμβατες οπτικές γωνίες. Κλασικό παράδειγμα είναι η εικόνα του λαγού/πάπιας. Από μια οπτική γωνία, η εικόνα δείχνει ένα λαγό. Από μια άλλη οπτική γωνία, δείχνει μια πάπια. Η εικόνα είναι μία, διαβάζεται όμως με δύο τρόπους.

Η έννοια της κοινωνικής αποστασίωσης οριοθετείται μεταξύ των εννοιών της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής αποστασιοποίησης.

Μια έννοια η οποία λόγω του ότι διεμβολίζει την καθημερινή ζωή (οι υπαρξιστές φιλόσοφοι την αποκαλούν “βιόκοσμό”), η οποία και συντίθεται από τις πολλές μικρές συνήθειες οι οποίες και έχουν εγγραφεί ως άρρητη γνώση στο “είναι” του ανθρώπου, δυνητικώς ονοματίζει όλη την περίοδο της πανδημίας ως “εποχή της αμφισημίας”. Επίσης επισημαίνει και τον κεφαλαιώδη ρόλο των κοινωνικών συμβάσεων για μια λειτουργική συμβίωση.

Ως εκ τούτου την εποχή της πανδημίας, η μονοσήμαντη στάση είναι απλοϊκή διότι δεν αναγνωρίζει την συνθετότητα των περιστάσεων. Όταν θεωρείς τον “άλλον” αυτονόητα υγιή, θέτεις σε κίνδυνο την υγεία σου και, δυνητικά, την υγεία των άλλων. Όταν τον θεωρείς αυτονόητα μολυσμένο, γίνεσαι φοβικός, βλάπτοντας την ψυχική σου υγεία. Το να λειτουργείς με κοινωνική αποστασίωση αποτελεί την βέλτιστη στρατηγική διότι αντιμετωπίζεις τον “άλλον” ως υγιειονομικά αμφίσημο.

“Φοράς τη μάσκα, τηρείς τις αποστάσεις και, συγχρόνως, επιζητείς τη συντροφιά του Άλλου – και μαζί και χώρια. Οι ψυχικές παρενέργειες της αμφιθυμίας μειώνονται όταν το άτομο αναγνωρίζει ρητά την αντιφατικότητά της. «Σ’ αγαπώ φίλε μου αλλά, υπό τις συνθήκες, ναι, φοβάμαι». Ένας άλλος τρόπος είναι να άρουμε την αντιφατικότητα σε ένα ανώτερο επίπεδο: να δημιουργήσουμε, συνήθως λεκτικά, εκείνο το πλαίσιο επικοινωνίας που δίνει νόημα στις σωματικές χειρονομίες ή στην απουσία τους” (Χ. Τσούκας).

Η έννοια της κοινωνικής αποστασίωσης στην διαδικτυακή κοινωνικότητα (σόσιαλ μίντια) μεταφράζεται ως “ανοίκεια οικειότητα”. Η “ανοίκεια οικειότητα” των τηλεδιασκέψεων, των online μαθημάτων και ποικίλων “συναντήσεων”, όπου εικόνες από τον ιδιωτικό χώρο εκτίθενται σε δημόσια θέα, αποτελεί την κυρίαρχη συνθήκη. Η αμφισημία αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό τους. Δεν αποτελούν ακριβώς ιδιωτικό αλλά ούτε και δημόσιο χώρο.

“Ο,τι ξεδιπλώνεται εκεί, προσωπικές πληροφορίες, βαθύτερες εξομολογήσεις, «αυθόρμητα» σχόλια ή αυτοδιαφημιστικές αναρτήσεις, υπακούουν στα αυθαίρετα κριτήρια του «προφίλ». Και όπως, εύστοχα, σημειώνει ο Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, «η τυραννία της οικειότητας φθάνει έτσι στο απόγειό της, πιο διεισδυτική και εκβιαστική από ποτέ»” (Μαρία Κατσουνάκη)..

Σχετικό: Μεγάλη εντύπωση μου έκανε και η αμφίσημη δήλωση του πατέρα του Άρη που μαζί με την Κλαίρη σκοτώθηκαν στον πρόσφατο σεισμό της Σάμου. Έμπλεος πένθους είπε: “Έφυγε ευτυχισμένος ο Άρης. Για τον Άρη η Κλαίρη ήταν η ζωή του…”.

Την “εποχή της αμφισημίας” είπα να γράψω και εγώ κάτι αμφίσημο στην μνήμη τους.

Κτύπησε το κουδούνι

πετάχτηκαν

έτρεξαν για να βρεθούν

και χέρι – χέρι στο συνηθισμένο μέρος

τα σκαλιά στο σοκάκι, αγκαλιές.

Τρις αλί, για τους ανθρώπους

ο Έρωτας τους ερωτεύτηκε

να τους φτερώσει θέλησε.

Πρώτος το άκουσε ο Εγκέλαδος,

το έκανε με τον δικό του τρόπο τρόπο…

Σχετικό: Θα έχετε επισημάνει ότι πολλές φορές τα ΜΜΕ αναφέρονται σε αναρτήσεις και δημόσιες δηλώσεις ανθρώπων που δύναται να χαρακτηρισθούν ως ασύνειδη προαναγγελία του επερχόμενου τέλους τους. Αυτό διαπίστωσα και στην περίπτωση των “ερωτευμένων της Σάμου”.

Λίγες ημέρες πριν σκοτωθούν ο Άρης είχε γράψει στην κάρτα γενεθλίων της αγαπημένης του Κλαίρης κάτι αμφίσημο: “Και αν κάποια μέρα η ζωή κακοτυχία φέρει, θέλω για πάντα εσύ σφιχτά να μου κρατάς το χέρι”.

Όπως και να το δεις, δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις κατάλληλο για ευχετήρια κάρτα γενεθλίων. Λες και η μοίρα κινούσε το χέρι του…

Τελικώς “το μυστήριο διαφεύγει από τη γνώση κι ωστόσο βρίσκεται στην καρδιά της γνώσης” (Έντγκαρ Μορέν).

Λες και η αμφισημία έχει διαποτίσει τα πάντα...

Επίλογος

Τις μεγάλες απειλές συνοδεύουν

μεγάλα ψεύδη.

Η ειρωνεία της Ιστορίας κλπ...

* Ιστορικά αποδεδειγμένο: Το 2ο κύμα των πανδημιών ενσκήπτει δριμύτερο και φονικότερο.

Και όλος ο κόσμος σφύριζε αδιάφορα…

* Και ιστορικά αποδεδειγμένο: Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η δριμύτητα του 2ου κύματος βοήθησε στην ταχύτερη ολοκλήρωση της 3ης φάσης των εμβολίων.

* Και ιστορικά αποδεδειγμένο: Ουδέν καλόν αμιγές κακού. Η ανθρώπινη αμφιβολία είναι το “μικρόβιο” που οδηγεί τον άνθρωπο σε μεγάλες ανακαλύψεις, αλλά δυνητικώς και στην απόλυτη καταστροφή. Σήμερα δυνητικώς το ιδανικό υπόβαθρο για να εξαπλωθεί έτι περαιτέρω η πανδημία. Ευλογία και κατάρα…

* Και κάτι σαν πόλεμος: Στον πόλεμο του ’40 η Ελλάδα έχανε κατά μέσον όρο 65 ανθρώπους την ημέρα (ο πόλεμος διήρκεσε 215 ημέρες, 14.000 περίπου οι νεκροί) . Το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα πεθαίνουν πάνω από 100 άτομα την ημέρα από covid19.

* Ο Αρχιεπίσκοπος στο νοσοκομείο με κορωνοϊό. Το πειστικότερο κήρυγμα / κατήχηση ενός “ναι μεν αλλάκια” (“δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι βλάπτει” / λίγες ημέρες πριν την εισαγωγή του, ζητούσε έμπλεος αμεριμνησίας και υποκρισίας από τον πρωθυπουργό να επιτρέψει να λειτουργήσουν οι ιεροί ναοί τον10ήμερο των Χριστουγέννων). Και να ενθυμούμεθα ότι την εποχή της πανδημίας πολλοί ιερωμένοι εν αλαζονεία αναμετρήθηκαν με την επιστήμη και την λογική μετατρέποντας την πίστη σε χρόνιο υποκείμενο νόσημα. Αλληλούια…

Σχετικά με την νοσηλεία του Αρχιεπισκόπου προέκυψε μια συζήτηση για το εάν ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε μία ειδική και μη προσβάσιμη ακόμη στο ευρύ κοινό θεραπεία προκειμένου να αντιμετωπίσει την ασθένεια (διαψεύσθηκε αρμοδίως).

“Όμως ας υποθέσουμε ότι συνέβη αυτό. Ας πούμε ότι. Μία θεραπεία που, ούτως ή άλλως, δεν μπορούν να λάβουν όλοι, δεν υπάρχουν οι αναγκαίες ποσότητες. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι αφού δεν μπορούν να τη λάβουν όλοι δεν πρέπει να τη λάβει ούτε ο Αρχιεπίσκοπος; Αυτό το επιχείρημα είναι κουτό και λαϊκίστικο. Ομοίως είναι λαϊκίστικο το επιχείρημα που υποστηρίζει ότι όλοι είμαστε ίσιοι απέναντι στην ασθένεια σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Aκούγεται, σε κάποιους, σκληρό, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι ακριβώς το ίδιο με μένα και σας, με έναν απλό πολίτη. Διότι στο κρεβάτι δεν βρίσκεται ο Ιωάννης Λιάπης (το κοσμικό όνομα του κ. Ιερώνυμου), αλλά η κεφαλή της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και ναι, όποιος άνθρωπος και αν φεύγει από τη ζωή γράφει και μία τραγωδία. Όταν όμως χηρεύει ένας αρχιεπισκοπικός θρόνος, την πάνδημη θλίψη ακολουθεί και μία σειρά από διαδικασίες, σενάρια και προβλήματα. Συνεπώς ας σταματήσουν οι εξυπνάδες που ποτίζουν τον κόσμο με χολή λαϊκίστικες τοξίνες. Ένα σοβαρό κράτος προστατεύει τους κεντρικούς θεσμούς τους και κατά συνέπεια τα πρόσωπα που τους εκφράζουν (Κώστας Γιαννακίδης).

* Οι αυτόβλακες πιστεύουν ότι η λύση στην πανδημία είναι οι περισσότερες εντατικές και μεταφέρουν τη συζήτηση γύρω από την πανδημία αποκλειστικά / εμονικά και μόνο στην περίθαλψη των ασθενών

Περισσότερες κατειλημμένα κρεβάτια στην εντατική σημαίνει και περισσότερους θανάτους. Το 40-50% των διασωληνωμένων ασθενών με covit 19 καταλήγει. Σε πολλούς σοβαρά νοσούντες οι επιπτώσεις της διαρκούν πολλούς μήνες μετά την ίαση, ενώ σε ένα 5% των διασωληνωμένων αφήνει αναπηρίες (με τα μέχρι στιγμής στοιχεία). Οι αυτόβλακες δεν δύναται να αντιληφθούν ότι η λύση βρίσκεται στην κοινωνική αποστασίωση και στέλνουν αθρόα νομιμοφανή SMS…

Αυτά με άλλα λόγια είπε και ο υπουργός Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτης. Το θέμα είναι τι κατάλαβαν τα ελληνικά social media. Ότι ο Γεραπετρίτης είναι τόσο διαβολικός, αλλαζών και ασυναίσθητος, ένας καραμπινάτος νεοφιλελεύθερος που στην ουσία επιχειρηματολογεί από τη συχνότητα της δημόσιας τηλεόρασης κατά της χρησιμότητας των ΜΕΘ. Και η αριθμολαγνεία των ΜΕΘ συνεχίστηκε.

Και το δυστύχημα: Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η αδυναμία κατανόησης κειμένου αποτελεί απόδειξη της αγραμματοσύνης που ενδημεί στην Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ

Και η η πρώην υπουργός της Παραφύση και ιατρός το επάγγελμα Όλγα Γεροβασίλη δήλωσε: “Εάν είχαμε περισσότερες εντατικές δεν θα χρειαζόμασταν lock-down”. Αλληλούια…

* Ο λαϊκισμός της εντοπιότητας: Τα στοιχεία δείχνουν ότι στις περιφερειακές ενότητες της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλίας έγιναν αναλογικά και συντριπτικά οι λιγότεροι έλεγχοι για την τήρηση των μέτρων και βεβαιώθηκαν ελάχιστες παραβάσεις. Ιδίοις όμμασι: Την 28η Οκτωβρίου η παραλία του Βόλου βούλιαξε από Λαρισαίους και Θεσσαλονικείς και στα τσιπουράδικα και τα καφέ της παραλίας ο ένας κυριολεκτικά πάνω στον άλλον. Έλεγχος, απολύτως κανένας. Τα αποτελέσματα ορατά. Ωϊμέ…

Το πρώτο καραμπινάτο κρούσμα “λαϊκισμού της εντοπιότητας” τον καιρό της πανδημίας, ήταν αυτό του Πόρου το περασμένο καλοκαίρι, που οδήγησε στην επιβολή σε τοπικού lock-down και απομάκρυνση του οικείου αστυνομικού διευθυντή.

* 21/11: Και Παγκόσμια Ημέρα Χαιρετισμού. Ο πιο λειτουργικός χαιρετισμός την εποχή της πανδημίας. Μικρή υπόκλιση από την ενδεδειγμένη απόσταση διανθισμένη με το “υγιαίνεται / γεια σου”, κάπως φωναχτά για να ακούγεται μέσα από την μάσκα. Ίσως και περιττό, μιας και η ακοή μας παρουσιάζεται βελτιωμένη γιατί τα λαστιχάκια της μάσκας τραβάνε τα πτερύγια των αυτιών μας προς τα μπροστά. Για τους έχοντες και χιούμορ, η υπόκλιση ιαπωνικού τύπου, διανθισμένη με ανάλογη προφορά της λέξης “κορωνοϊός”.

* Και η “Αυγή” της αυτοβλακείας έγραψε: “Εθελοντισμός ο φερετζές του νεοφιλελευθερισμού” (21/11)

* Και μην ξεχνάτε: Το εμβόλιο δεν σώζει. Ο εμβολιασμός σώζει...

“ Οι 4 Εποχές” του 2020

Προς τους αυτόβλακες αρνητές του covid 19

* “Εφιάλτης θανάτου βασανιστικού και προθανάτιας, ανελέητης μοναξιάς, της πιο απόλυτης. Ούτε βλέμμα ούτε νεύμα για να ακουμπήσει κάπου η (έτσι και αλλιώς ασυντρόφευτη) αγωνία του τέλους” (Χρήστος Γιανναράς).

Ο εφιάλτης της πνευμονίας ασφυκτικού τύπου...

Και ως επακόλουθα

Προς τους αυτόβλακες του ιερατείου.

* “Ας βρισκόταν ένας, έστω μοναδικός και ασυντρόφευτος επίσκοπος, όχι «παιδαγωγός», που να επαναφέρει τη λειτουργική πρακτική των πρώτων χριστιανικών αιώνων: Να κοινωνούν οι πιστοί με τεμάχιο εμβαπτισμένου στον οίνο άρτου, που ο λειτουργός θα αποθέτει με λαβίδα στην παλάμη τους” (Χρήστος Γιανναράς).

Προς τους αυτόβλακες δικαιωματιστές.

* “Η πανδημία δεν απειλεί τις κοινωνικές ελευθερίες μας. Απειλεί την αλαζονεία ενός ολόκληρου πολιτισμού που πίστεψε πως η φύση είναι μία ακόμη επινόηση ανάμεσα στις υπόλοιπες, τη θρησκεία, τη λογική, το φύλο. Είναι ο πολιτισμός της μετανεωτερικότητας. Αν κάτι απειλείται από την πανδημία είναι η αλαζονεία της μετανεωτερικότητας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Οι αντισυστημικοί “δικαιωματιστές” δεν έχουν αντιληφθεί λόγω ιδεοληψίων, ότι στον σημερινό κόσμο η λογική είναι το πεδίο αντιπαράθεσης, έναντι των ιδεών κατά τον 20ο αιώνα. Και ενώ οι αντισυστημικοί παλαιάς κοπής αμφισβητούσαν με ταξικούς όρους, οι νέοι αντισυστημικοί αμφισβητούν τη λογική. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η δίδυμη αδελφή της ελευθερίας είναι η ευθύνη . Αποτέλεσμα η επίκληση της “ατομικής ευθύνης” ως το ισχυρότερο όπλο κατά της πανδημίας είναι δύσκολο να ενεργοποιήσει ένα κοινωνικό γίγνεσθαι που υπάρχει έμπλεο δικαιωμάτων και ως εκ τούτου ανεκπαίδευτο στην απόδοση ευθυνών. “Ελευθερία σημαίνει ευθύνη. Γι αυτό τη φοβούνται οι περισσότεροι άνθρωποι” επισημαίνει ο Μπέρναρντ Σω. Για τον λόγο αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να συνυπάρξουν ως μέλη της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ και όχι ως πολίτες.

Οι αντισυστημικοί “δικαιωματιστές” έχουν αποσυνδέσει το δικαίωμα από την υποχρέωση, η πειθαρχία θεωρείται σχεδόν συνώνυμο του φασισμού. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η εφαρμογή του νόμου, πρέπει να δικαιολογείται με απολογητική διάθεση έναντι εκείνου που τον παραβαίνει. Και όλα αυτά συνθέτουν ένα μείγμα διαβρωτικό, διότι δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό από τους αυτόβλακες, το έχω επαναλάβει επανειλημμένως, ότι τα δικαιώματα δομούνται στις υποχρεώσεις ( Ελλάδα η χώρα που αντιλαμβάνεται τους νόμους σαν ευχές).

* “Επίκαιρο παράδειγμα: Το αίτημα για πραγματοποίηση της πορείας για το Πολυτεχνείο υπό συνθήκες πανδημίας αντιστοιχεί σε μία προσπάθεια προσαρμογής των δεδομένων στις ανάγκες και στις επιδιώξεις μας. Δηλαδή αντιστοιχεί με μια πορεία προς το παράλογο. Σε ένα λογικό κόσμο ισχύει το αντίθετο. Οι επιδιώξεις προσαρμόζονται στα δεδομένα. Και επιβεβαιώνει περίτρανα μία ιδεοληπτικού / θρησκευτικού τύπου αντίληψη για τα σύμβολα και τη μνήμη” (“Πορεία προς το παράλογο” / Κώστας Γιαννακίδης / Protagon.gr).

* “Η λογική επιτάσσει ότι μπροστά στην επέλαση του κορωνοϊού, οποιοδήποτε άλλο θέμα μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Η πίστη, όμως, δεν έχει λογική. Για να εμφανίζεται αποτελεσματική ή θαυματουργή οφείλει να είναι τυφλή. Άλλοτε άτρωτη, δηλαδή αλαζονική. Άλλοτε συγκρουσιακή, δηλαδή επαναστατική. Καμία πίστη δεν αποκτά υπόσταση χωρίς συνάθροιση, ακροατήριο, που δηλώνει και αριθμητική υπεροχή. Ο,τι ακριβώς αποτελεί τροφή για τον θανατηφόρο ιό” (Μαρία Κατσουνάκη).

Επισημάνσεις σχετικά με την εορτή και την απαγόρευσή της πορείας για το Πολυτεχνείο.

* Το ιερατείο και οι πιστοί της 4ης μονοθεϊστικής Θρησκείας (Κουμμουνιστικής), αντιδρούν ακριβώς όπως και οι της Χριστιανικής Θρησκείας με την απαγόρευση της περιφοράς του Επιταφίου.

* Η εμμονή της αριστεράς να υπερβεί τα επιτρεπτά λόγω πανδημίας στον εορτασμό του Πολυτεχνείου, σε αντιδιαστολή με την θέση της στην απαγόρευση του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, αποδεικνύει ότι την θεωρεί ήσσονος σημασίας σε σχέση με αυτήν του Πολυτεχνείου. Αλληλούια…

* Φέτος αντί πορείας θα έπρεπε όλοι να βγούμε στα μπαλκόνια και να χειροκροτήσουμε τους υπηρετούντες το σύστημα υγείας. Αν συγκρίνετε τους σχετικούς αριθμούς του 2ου κύματος της πανδημίας με αυτούς του πρώτου, θα γίνει απολύτως κατανοητό γιατί / ότι σήμερα πραγματικά το αξίζουν. Αντιλαβού;

* Θα έρθει σύντομα το πλήρωμα του χρόνου, στα πλαίσια της αποτίμησης της επίδρασης ιστορικών γεγονότων στο ιστορικό γίγνεσθαι, που θα γίνει αντιληπτό ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου τελικώς έδωσε την δυνατότητα μετάβασή μιας καταρρέουσας δικτατορίας στην σκληρότερη περίοδο Ιωαννίδη (το άμεσο αποτέλεσμα της κατάληψης του Πολυτεχνείου, ήταν το ακριβώς αντίθετο από το επιθυμητό: αντί η απελευθέρωση, η σκληρότερη καταστολή). Αυτή κατέρρευσε λίγους μήνες μετά με την τουρκική εισβολή και την διχοτόμηση της Κύπρου. Επίσης συνετέλεσε στην δυνατότητα ο λαϊκισμός να στήσει πάρτι κατά την 45ετή Μεταπολίτευση.

Η δικτατορία Παπαδοπούλου έφθινε, διότι τα οικονομικά συμφέροντα που είχαν ανδρωθεί και δημιουργηθεί κατά την διάρκειά της, την θεωρούσαν πλέον αντιπαραγωγική για τα συμφέροντά τους. Και ο Παπαδόπουλος για να επιβιώσει αυτός και η παρέα του, κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο, προχώρησε σε κινήσεις φιλελευθεροποίησης (ορκωμοσία της “αμιγώς πολιτικής” / χωρίς στρατιωτικούς / διορισμένης κυβέρνησης Μαρκεζίνη / Οκτώβριος 1973). Ο Απόστολος Δοξιάδης αναφέρει σχετικά ότι η ενέργεια αυτή αντιμετωπίστηκε ως μια εναλλακτική για την τελική απομάκρυνση της χούντας: “Πίστευαν πολλοί πολιτικοί εχθροί της δικτατορίας ότι υπηρετούσε, η που έφερνε και την ελπίδα των εκλογών, έστω και περιορισμένων επιλογών. Με ετούτη την άποψη συντάσσονταν κορυφαίοι πολιτικοί της εκτός KKE Αριστεράς, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος και γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτερικού Μπάμπης Δρακόπουλος, ο πρόεδρος της προδικτατορικής ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, αλλά και άλλοι με σημαντικό ρόλο στην προδικτατορική περίοδο, όπως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Ευάγγελος Αβέρωφ”.

Και καταληκτικά: Παύλος Πολάκης , ο αρχηγός των αυτόβλακων (8/11),

Ή η πολιτική έκφραση της αυτοβλακείας την εποχή της πανδημίας

Και ο Νήπιος είπε, ότι το πρόβλημα ήταν η ανάρτηση και όχι η πράξη. Το φαίνεσθαι, δηλαδή, και όχι το είναι. Ένας γνήσιος αυτόβλακας….

Ο αρχηγός τωναυτόβλακων ξανακτυπά… (12/11)

Ο τέως αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος και ιατρός Πολάκης συνέχιζοντας την κόντρα του με τον πρόεδρο της Βουλής, Κ. Τασούλα, για τις 50 ΜΕΘ που δώρισε η Βουλή στο νοσοκομείο “Σωτηρία”, επισκέφθηκε τις συγκεκριμένες μονάδες και ισχυρίστηκε ψευδώς ότι δεν λειτουργούν. Και ανάρτησε ένα βίντεο στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, κρατώντας, έξω ακριβώς από την πόρτα της εντατικής. την προστατευτική μάσκα στο χέρι του.

Και: Θεσσαλονίκη η συμπρωτεύουσα της ανευθυνότητας…

Ο εγχώριος “αποκεφαλισμός”

Το πρωί της 29/10 εγχώριοι τρομοκράτες εισέβαλαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) και φόρεσαν στον πρύτανη Δημήτρη Μπουραντώνη ταμπέλα που έγραφε “αλληλεγγύη στις καταλήψεις”. Η στοχοποίησή του έγινε γιατί “εκμεταλλευόμενος την ‘ακαδημαϊκή αυθεντία’ του φροντίζει να αφήνει παντού το νεοφιλελεύθερο στίγμα του στον δημόσιο διάλογο”, γιατί “αποτελεί κομμάτι μιας συντηρητικής ακαδημαϊκής κοινότητας που οραματίζεται έναν εξευρωπαϊσμό των πανεπιστημίων στα πρότυπα αποστειρωμένων και επιτηρούμενων ιδρυμάτων”.

Ο Μπουραντώνης “αποκεφαλίστηκε” και λόγω της εγκληματικής ανοχής που επιδεικνύει η “φυλή” του. Τις τύχες του πανεπιστημίου τις διαχειρίζονται κάτι φοβισμένοι πρυτάνεις οι οποίοι ούτε την αξιοπρέπειά τους δεν έχουν το θάρρος να υπερασπιστούν.

Υπάρχει όμως πάντα και η γαλλική συνταγή: όταν κάποιος προσπαθεί να επιβάλει την σιωπή με το ζόρι, σημασία έχει να μην του κάνεις την χάρη.

Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε και τον αριστερό / συριζαίο Νίκο Μουζέλη να γράφει πριν λίγες ημέρες στα “Νέα”: “Η πίστη στην ελευθερία του λόγου είναι κι αυτή ένας φανατισμός που συχνά οδηγεί στη μισαλλοδοξία”.

Να επισημάνω ότι και μετά τον αποκεφαλισμό στην Γαλλία, ο Μουζέλης είχε γράψει (“Νεα” 29/10): “Στο πλαίσιο της πρόσφατης τραγωδίας στη Γαλλία, υπάρχουν δύο διαφορετικού τύπου φανατισμοί. Ο φανατισμός του τρομοκράτη που αποκεφάλισε τον Σαμουέλ Πατί και ο εκλεπτυσμένος φανατισμός του διανοητή που πιστεύει στο δικαίωμα της απόλυτης, άνευ ορίων ελευθερίας του λόγου - με αποτέλεσμα τη νομιμοποίηση των σκίτσων του Μωάμεθ”.

Απεβίωσε ο “κανονικός” Μποντ…

Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών ο Σον Κόνερι (31/10/2020). Εμείς ως νέοι τον γνωρίσαμε ως Σιν Κόνερι. Goodbye Mr. Bond.

Αστρολογώντας με προεκτάσεις…

Από το 2008 – 2023 ο Πλούτωνας βρίσκεται στον Αιγόκερω. Είναι μια περίοδος η οποία εστιάζει περισσότερο στις αλλαγές του πολιτικού γίγνεσθαι. Οι σχετικοί, χρόνια πριν, ανέφεραν ότι αυτήν την περίοδο θα υπάρξουν πραγματικές και πρακτικές αλλαγές που θα υποστηρίξουν την εξέλιξη της παγκόσμιας συνείδησης την επόμενη περίοδο. Είχαν προαναγγείλει την κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών αγορών και την προοδευτική αλλαγή των παλαιών νοοτροπιών άσκησης της εξουσίας. Αυτήν την περίοδο νομοτελειακά, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούν στην “τιμωρία” αυτοί που καταχράστηκαν θέσεις εξουσίας.

Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να θεωρήσουμε πολιτικούς όπως οι Τραμπ, Πούτιν, Ερντοράν κλπ , ως “καρμικές προσωπικότητες” που θα συμβάλουν καθοριστικά στις πολιτικές αλλαγές και θα αποχωρήσουν θορυβωδώς / δραματικώς και κοστοβώρως. Εγχωρίως ο αριστερός Νήπιος αποδείχτηκε ο καταλύτης (καρμικός) για την κατάρρευση του αριστερού μυθεύματος, αλλα με τεράστιο οικονομικό και πολιτικό κόστος για την χώρα. Στις ΗΠΑ για να φύγει ο Τραμπ απαιτήθηκαν 250.000 νεκροί από τον covid 19 (οι αναλυτές αναφέρουν ότι εάν δεν υπήρχε η πανδημία η νίκη του Τραμπ ήταν βεβαία).

Από το 2024 – 2044 ο Πλούτωνας θα βρίσκεται στον Υδροχόο. Αυτήν την περίοδο θα δρομολογηθεί μια νέα πορεία που θα χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό της λεγόμενης “εσωτερικής γνώσης” με την επιστήμη - τεχνολογία. Αυτό θα πυροδοτήσει την ανάγκη για την οικοδόμηση ενός “νέου κόσμου” βασισμένου σε δομές βασισμένες περισσότερο στο ιδανικό της υπηρεσίας του “όλου”.

Είναι πολύ πιθανόν η αστρολογία η οποία στηρίζεται στην συγκριτική παρατήρηση, την επερχόμενη περίοδο να αποδειχθεί επιστημονικά ότι συμβάλει στην προσπάθεια ερμηνείας των τάσεων σε μια χαοτική πραγματικότητα.

Ο Πλούτωνας παρότι αστρονομικά έχει χαρακτηριστεί “νάνος”, στην αστρολογική κλίμακα αξιολόγησης είναι δυσανάλογα λειτουργικός σε σχέση με το μέγεθος του.

Ο Πλούτωνας χαρακτηρίζεται “αργός” πλανήτης διότι για να καλύψει τον ζωδιακό κύκλο χρειάζεται 248 χρόνια. Συνήθως, σε κάθε ζώδιο μένει 21 χρόνια. Μπορεί όμως να μείνει από 13 έως 33 ( 13 χρόνια στον Σκορπιό, 1983-1995 / 33 χρόνια στον Ταύρο, 1851-1884). Η πολιτική, η οικονομία και η έρευνα είναι οι τομείς που κυρίως επηρεάζει. Και όπως κάθε “αργός” πλανήτης η ενέργεια του είναι δύσκολο να ανιχνευτεί / ερμηνευτεί στα στενά πλαίσια της καθημερινότητας.

Σχετικό: Πιστεύω ότι θα έχουμε επανέλθει στην προ covid 19 κοινωνική κανονικότητα το 2024.

Η δε “νέα εποχή” θα αρχίσει να αχνοφαίνεται από τις 21/12/2020 (σύνοδος Δία και Κρόνου στην πρώτη μοίρα του Υδροχόου) και είναι πολύ πιθανόν να σηματοδοτηθεί από ένα μεγάλο γεγονός.

Εκλογές στις ΗΠΑ (3/11/2010)

Αυτό το σκίτσο του Δημήτρη Χατζόπουλου είναι και προφητικό. Δημοσιεύτηκε στις 2/11 και απεικονίζει με τον καλύτερο τρόπο και την διαδικασία καταμέτρησης των ψήφων. Μια διαδικασία χρονοβόρα και μαρτυρική που τελικώς ανέδειξε στις 7/11 στην 46η προεδρία τον 78χρονο Τζο Μπάιντεν στις (ο νεότερος γερουσιαστής όταν εκλέχτηκε , ο γηραιότερος πρόεδρος).

Κορυφαίο γεγονός η συγκίνηση του σχολιαστή του CNN Βαν Τζόοουνς ο οποίος μεταξύ άλλων ανέφερε: “Με την νίκη του Μπάιντεν είναι πιο εύκολο να λες στα παιδιά σου ότι ο χαρακτήρας μετράει”. Η Αμερική επί Τράμπ έζησε αυτό που ζήσαμε και εμείς επί Νηπίου. Και οι δύο προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον πολίτη και την αριστεία…

Λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ, το Der Spiegel είχε φιλοξενήσει στο εξώφυλλό του ένα σκίτσο που απεικόνιζε τον Ρεπουμπλικάνο ως τζιχαντιστή να αποκεφαλίζει το Άγαλμα της Ελευθερίας. Στο ένα του χέρι του κρατούσε ένα ματωμένο μαχαίρι και στο άλλο το κεφάλι του αγάλματος που αιμορραγεί (4/2/2017).

Και μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν.

Επέτειος Πολυτεχνείου

* “Στις αρχές Μαΐου 1973 ο φοιτητής Νομικής Γιάννης Σεργόπουλος συλλαμβάνεται, οδηγείται στο Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας (ΕΑΤ-ΕΣΑ) και βασανίζεται απάνθρωπα – ξυλοδαρμοί, φάλαγγα, εικονικές εκτελέσεις. Ύστερα από 2,5 μήνες κράτησης αφήνεται ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθεί κατηγορία. Αιτία της σύλληψης υπήρξε η ενεργητικότατη συμμετοχή του στο αντιστασιακό φοιτητικό κίνημα κατά της δικτατορίας (1967-1974).

Καταθέτοντας τη μαρτυρία του σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, ο συγγραφέας πραγματοποιεί μιαν αναδρομή στα γεγονότα του φοιτητικού κινήματος, ιχνογραφεί το ανάστατο ευρωπαϊκό κλίμα όπως διαμορφώθηκε από τον Μάη του ’68, και εκφράζει τα κίνητρά του (το αίσθημα προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας) που οδήγησαν έναν νεαρό κεντρώας πολιτικής προέλευσης να αντισταθεί κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

Η μαρτυρία του δικηγόρου Γιάννη Σεργόπουλου είναι πολύτιμη. Διότι εκτός από τα περιστατικά φωτίζει ταυτόχρονα τρεις μύθους της μεταπολιτευτικής ζωής, οι οποίοι στις μέρες μας βρίσκονται σε έξαρση. Ο όρος γενιά του Πολυτεχνείου είναι ανακριβέστατος, γιατί τέτοιο πράγμα ποτέ δεν υπήρξε. Γενιά θα πει το σύνολο (ή τουλάχιστον ένας πολύ μεγάλος αριθμός) ανθρώπων της ίδιας ηλικίας. Όπως σαφώς προκύπτει (και) από τη μαρτυρία Σεργόπουλου, στο αντιδικτατορικό κίνημα των νέων που φούντωσε το 1972 και έδωσε πληθώρα αντιστασιακών εκδηλώσεων, δεν συμμετείχαν περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι. Σαράντα δύο αρχικά, εκατόν πενήντα μία τελικά υπογραφές με δυσκολία μαζεύτηκαν για να ζητήσουν ελεύθερες φοιτητικές εκλογές στην Νομική, ενώ στα «ελεύθερα» σκαλάκια της Σχολής δεν συγκεντρώνονταν περισσότερα από τρεις εκατοντάδες άτομα. Οι τρεις χιλιάδες φοιτητές ήταν μια μεγάλη ομάδα, μια κοινότητα, ένας κόσμος με κοινές επιδιώξεις, όχι όμως γενιά, όρος που καλλιεργεί την παρηγορητική αυταπάτη πως η αντίσταση των νέων κατά της χούντας ήταν πάνδημη – δεν ήταν.

Φτάνουμε έτσι στον δεύτερο μύθο. Ο λόγος που την αντίσταση κατά της χούντας σήκωσε στους ώμους της μια πολύ μικρή μειοψηφία ανθρώπων είναι ότι δικτατορία θα πει, όπως δείχνει η μαρτυρία Σεργόπουλου, «διακυβέρνηση με τη λόγχη», αστυνομοκρατία, φυλακίσεις, βασανιστήρια. Καμιά σχέση με τη σημερινή δημοκρατία όπως υποστηρίζει το σύνθημα «η χούντα δεν τέλειωσε το ’73». Κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το ότι σε συνθήκες αληθινού τρόμου, το μαζικό κίνημα που διαμαρτυρόταν καθημερινά για τις πολιτικές εκτροπές στη δεκαετία του ’60, μετά την επιβολή στρατιωτικού νόμου και τις συλλήψεις διαλύθηκε. Τη θέση του πήραν ολιγάριθμες αντιστασιακές οργανώσεις –ΠΑΜ, Ρήγας Φεραίος, Δημοκρατική Άμυνα– τα μέλη των οποίων πλήρωσαν πολύ ακριβά τη δράση τους.

Φτάνουμε στον τρίτο μύθο, πως για όσα δεινά έπληξαν τη μεταγενέστερη δημοκρατία ευθύνονται οι φοιτητές που αντιστάθηκαν στη χούντα, οι οποίοι εξαργύρωσαν τους αγώνες τους με χαριστικά πολιτικά και παράνομα οικονομικά οφέλη. Ως αντιστασιακή (αριστερής προέλευσης) πρωτοβουλία, το φοιτητικό κίνημα ολοκλήρωσε τον ρόλο του με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1974. Το φοιτητικό κίνημα συνέχισε μεν την πορεία του, σε συνθήκες όμως πλήρους πολιτικής ελευθερίας έγινε κάτι άλλο. Συσπειρώνοντας πλέον στους κόλπους του πλήθη νέων, ναι συγκέντρωσε μια γενιά, όχι όμως του Πολυτεχνείου αλλά τη γενιά της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, η οποία ευθύνεται για όσα ευθύνεται, όπως και η γενιά των πρεσβυτέρων και η γενιά των μεταγενεστέρων της.

Η μαρτυρία του Γιάννη Σεργόπουλου αποτελεί μια έντιμη, λιτή, σεμνή κατάθεση, ενός ανθρώπου που όταν η δικτατορική λαίλαπα τελείωσε, χωρίς να ζητήσει τίποτα επέστρεψε στην εργασία και στις ιδιωτικές ασχολίες του” (Βιβλιοκριτική της Ελισάβετ Κοτζιά με τίτλο “Οι τρεις μύθοι της μεταπολιτευτικής ζωής” για το βιβλίο του Γιάννη Σεργόπουλου με τίτλο: “Στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Μια μαρτυρία για τα χρόνια της δικτατορίας”).

Πάνω σε αυτούς τους μύθους πάτησε ο λαϊκιστής Ανδρέας Παπανδρέου για να στήσει σαν ταχυδακτυλουργός την αυταπάτη / illusion με το όνομα “Ελλάς Ελλήνων Αντιστασιακών” η οποία και τον βοήθησε να αναρριχηθεί στην εξουσία. Και το Πολυτεχνείο έγινε η ελληνικότερη των επετείων. Η επέτειος που τους χωράει όλους, αφού με έναν μαγικό τρόπο, όλοι οι Έλληνες ήταν στο Πολυτεχνείο. Και το επαχθέστερο, το Πολυτεχνείο κληροδότησε στη δημοκρατία το φοιτητικό κίνημα. Υπεύθυνο για την αποσύνθεση της παιδείας και εν πολλοίς για τη μετάφραση της ελευθερίας σε ανομία.

Μια αυταπάτη που δημιουργήθηκε ευκολότατα διότι εξυπηρετούσε τους ναρκισσισμούς της νέο δημιουργηθήσας Λαϊκής Μάζας ΚΔΩΑ, τα μέλη της οποίας όχι μόνο λούφαζαν επί δικτατορίας αλλά και συμμετείχαν σε κάθε δυνατότητα παρανομίας που αυτή τους παρείχε. Μια αυταπάτη που δημιουργήθηκε δολιότατα για να εξυπηρετήσει τα πολιτικά συμφέροντα του ΠΑΣΟΚ και ενισχύθηκε επί διακυβέρνησής του με την μαζική απονομή των επαίσχυντων “αντιστασιακών συντάξεων” (τότε που γέλασε και το “παρδαλό κατσίκι” με τους δικαιούχους της). Και ενώ φοιτητές και πολίτες όλων των παρατάξεων συμμετείχαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείο μεταπολιτευτικά κατέληξε σήμα κατατεθέν των αριστερών ιδεοληψιών.

Γενικώς οι αυταπάτες υποκαθιστούν και ως εκ τούτου μπλοκάρουν τις λειτουργίες της σκέψης, της κρίσης, του εμπειρικού ελέγχου, με αποτέλεσμα η συλλογικότητα να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα και να γίνεται άθυρμα των επαγγελματιών κατασκευής κάθε είδους ψευδαισθήσεων.

Παλαιότερα (πριν 7 χρόνια) είχα γράψει σχετικά: Εύκολα κατηγορούμε τους άλλους για απάτη, δύσκολα τους εαυτούς μας για τις αυταπάτες τους.

“Η ΓΑΛΛΙΑ θα είναι πάντα Η ΓΑΛΙΑ”

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ισλαμική τρομοκρατία διατρανεί ότι αυτό που διεκδικεί για λογαριασμό των μουσουλμάνων δεν είναι μια ισότιμη θέση στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Σκοτώνει για να επιβάλει τις δικές της αξίες. Μισεί τον δυτικό τρόπο ζωής, όχι επειδή νιώθει αποκλεισμένη απ’ αυτόν. Τον μισεί γιατί δεν είναι ο τρόπος ζωής που κηρύσσει ο ιμάμης στο τζαμί της πολυπολιτισμικής γειτονιάς. (1)

Επίσης και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, οι οποίοι απεχθάνονται την τρομοκρατία των ομοθρήσκων τους, πρέπει να συνηδειτοποιήσουν ότι εαν επιθυμούν την συνύπαρξη οφείλουν να απαλλαγούν από όποια στοιχεία αναθρέφουν τον δολοφονικό φανατισμό.

Πρέπει τέλος να επισημάνουμε ότι ο αποκεφαλισθείς καθηγητής Πατί, ενώ δίδασκε ένα μάθημα υποχρεωτικό για όλους, όπως προβλέπεται από το Γαλλικό Πρόγραμμα Σπουδών, πριν αναρτήσει τα προς κριτική συζήτηση σκίτσα του Μωάμεθ, δήλωσε ότι όσοι τα θεωρούσαν προσβλητικά για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, μπορούσαν να εγκαταλείψουν την αίθουσα. Με άλλα λόγια συνέβαλλε και αυτός στο πολυπολιτισμικό μύθευμα, κυριολεκτικά έσκαβε τον ίδιο του τον τάφο. Προσοχή: Ένας εκπαιδευτικός παρουσιάζεται να αναγνωρίζει σε μαθητές το δικαίωμα αυτο-εξαίρεσης από ένα μάθημα, αποδεχόμενος στην πράξη ότι η θρησκευτική τους “διαφορετικότητά” τους υπερισχύει αξιακά της “ιδρυτικής πράξης του σύγχρονου”, δημοκρατικού σχολείου.

“Σύμφωνα με την οποία, η ενιαία διδασκαλία όλων των μαθητών, χωρίς διακρίσεις καταγωγής, φυλής, φύλου, θρησκευτικών και πολιτικών πεποιθήσεών τους δεν αποτελεί παρά μεταγραφή στο σχολικό περιβάλλον του προτάγματος ισότητας των πολιτών. Παράλληλα, λειτουργεί και ως μέθοδος ενσωμάτωσης και ειρηνικής συνύπαρξης των επιμέρους διαφορετικών ταυτοτήτων των μαθητών στο κοινό αποδεκτό, και ως τούτο κυρίαρχο, πολιτισμικό και αξιακό σύστημα της Δημοκρατίας. Με άλλα λόγια, το δημοκρατικό σχολείο διδάσκει αποκλειστικά και μόνο ενιαία. Συνεπώς, η συγκεκριμένη και προφανώς διαδεδομένη πρακτική του Πατί, στην ουσία αποκαλύπτει αυτό που έχει συμβεί εδώ και δεκαετίες στο γαλλικό σχολείο: υπό την πίεση επιμέρους αιτημάτων κοινωνικών ομάδων με έντονα επιθετικές ταυτότητες, όπως εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι λειτουργεί ένα μεγάλο μέρος των μουσουλμάνων μαθητών, το σχολείο υποχωρεί σε πρακτικές που οδηγούν σταδιακά στην αυτοκατάργησή του. Αν ο Πατί δεν εξαιρούσε, δεν θα μπορούσε να διδάξει λόγω των έντονων διαμαρτυριών. Αν αφαιρέσουμε, όμως, από το σύγχρονο σχολείο τη συγκεκριμένη ενοποιητική λειτουργία και τη μέθοδο επίτευξής της, αυτό παύει να υφίσταται ως πολιτειακός θεσμός (κρατικός μηχανισμός, αν θέλετε), που εφευρέθηκε για να εξασφαλίζει, εκτός από τη μετάδοση γνώσεων, τη συνεκτικότητα των σύγχρονων δημοκρατικών κοινωνιών (αλλιώς την αναπαραγωγή τους). Πόσο μάλλον, όταν στις δυτικές κοινωνίες μέσα από μια διαρκή πορεία χειραφέτησής του, το σχολείο δεν λειτουργεί αποκλειστικά ως θεσμός στανικής ενσωμάτωσης σε μια ενιαία «ταυτότητα», όπως συχνά και επιπόλαια λέγεται, αλλά συμβάλλει αποφασιστικά στη συνομιλία των επιμέρους ταυτοτήτων. Μια διαδικασία που διευκολύνει όχι μόνο την κοινωνική κινητικότητα, αλλά και την ηθική, πνευματική και οικονομική ανάπτυξη και μετεξέλιξη των κοινωνιών μας, χωρίς καταστροφικές για αυτές συγκρούσεις. Ας αναλογιστούμε τι θα σημάνει για τις κοινωνίες μας, αν κάθε επιμέρους κοινωνική ομάδα στο όνομα της αναπαραγωγής της δικής της «ταυτότητας», απαιτούσε το «δικό της σχολείο» ή, ακόμα χειρότερα, ένα σχολείο όπου θα απαγορεύεται à la carte η διδασκαλία όσων αυτή θεωρεί πως την προσβάλλουν. Γιατί αυτό ακριβώς απαίτησε ο πατέρας της μαθήτριας που δήλωσε «προσβεβλημένη» από την ανάρτηση των σκίτσων του Μωάμεθ τον αποκλεισμό ακόμα και του μετριοπαθούς Πατί από το γαλλικό δημόσιο σχολείο, ώστε αυτό «να ταιριάζει» απολύτως στα γούστα του. Κι όταν ο αποκλεισμός δεν επιτεύχθηκε, η συνεχής πίεση του ίδιου και των ομοϊδεατών, ομόθρησκών του διαμέσου των social media λειτούργησε ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας. Μιας δολοφονίας δηλωτικής του γεγονότος ότι το δημοκρατικό σχολείο, τόσο στη Γαλλία όσο και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και κατ’ επέκταση και στη χώρα μας, αδυνατεί να ενσωματώσει θρησκόληπτους, φανατικούς ισλαμιστές, γιατί κάτι τέτοιο σημαίνει την αυτοκαταστροφή του” ( Πηγή: Protagon.gr).

Στην ενότητα “επιστολές αναγνωστών” της “Καθημερινής” σχετικό ενδιαφέρον παρουσίαζε η επιστολή του Ι.Ιωσήφ. Σας την παραθέτω:

* “Δυστυχώς, η πολιτισμική απόσταση που υπάρχει μεταξύ του homo sapiens της Δύσεως και του homo islamensis της Ανατολής είναι αβυσσαλέα και η έκβαση της μεταξύ των αντιπαράθεσης δεν είναι διόλου προβλέψιμη, ευτυχώς δε για τη Δύση που ο Μακρόν τόλμησε, επιτέλους, να αντιδράσει. Οι χλιαρές όμως συμπαραστάσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους δείχνουν ότι θα χρειασθεί να βάλει κι αυτός νερό στο κρασί του και, έτσι, το Ισλάμ φαίνεται ότι, μαθηματικά τουλάχιστον, θα υπερισχύσει της αμβλυμένης από θρησκευτικό αίσθημα Δύσεως, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο μακαρίτης Καντάφι, όταν είχε πει ότι δεν είναι ανάγκη να κάνει πόλεμο το Ισλάμ για να κατακτήσει την Ευρώπη διότι θα την κατακτήσει δημογραφικά σε καμιά εικοσαριά χρόνια”.

* “Παλαιότερα κάποιοι έβλεπαν στο AKP το ισλαμικό αντίστοιχο των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης… Τα περισσότερα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος AKP, περιλαμβανομένου του Tούρκου προέδρου, ανήκουν στο τουρκικό παράρτημα της ισλαμικής αδελφότητας των Νακσιμπαντί-Χαλίντι. Οι βασικές θέσεις τους είναι ότι η Τουρκία και ο ισλαμικός κόσμος έχουν υπάρξει αντικείμενο συστηματικής εκμεταλλεύσεως από τη Δύση και τον παγκόσμιο σιωνισμό. Η χώρα τους πρέπει να γίνει ισχυρή δύναμη και να αναδειχθεί σε φυσικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Αυτό ήταν το όνειρό τους και αυτό κυνηγούν επί 18 χρόνια που βρίσκονται στην εξουσία” (Άγγελος Συρίγος).

Σημείωση 1: Σχετικά να επισημάνω ότι οργή του Ταγίπ Ερντογάν κατά του Εμανουέλ Μακρόν οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ο Γάλλος πρόεδρος ακύρωσε τη διακρατική συμφωνία Γαλλίας-Τουρκίας για την αποστολή Τούρκων ιμάμηδων. Ο Μακρόν είναι από τους πρώτους ηγέτες που αντιλαμβάνεται την σημασία του πολιτικού Ισλάμ και ενεργεί αναλόγως. Επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η Τουρκία ζει την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέσα από έναν ακραίο ισλαμισμό (αλλάζοντας το καθεστώς της Αγίας Σοφίας από τζαμί σε μουσείο, την κατέστησε σύμβολο μετάβασης της Τουρκίας από ένα κοσμικό κράτος σε θεοκρατικό).

Επίσης να επισημάνω ότι η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet), ένας από τους ισχυρότερους δημόσιους φορείς στην Τουρκία διευθύνει όλα τα τεμένη της Τουρκίας (στοιχεία 2015: 85.000 στο σύνολο, το 10% των οποίων χτίστηκε επί Ερντογάν) καθώς και 2.000 τεμένη στο εξωτερικό. Τα 900 από αυτά βρίσκονται στη Γερμανία και ελέγχονται μέσω μιας θυγατρικής οργανώσεως που ονομάζεται DITIB. Στελεχώνονται από ιμάμηδες που στέλνει τo Diyanet και πληρώνονται από την Τουρκία (πηγή: Deutche Welle, 28.9.2018). Παράλληλα, το Diyanet έχει στόχο να χτίσει 30 γιγαντιαία τεμένη στις πέντε ηπείρους. Προς το παρόν έχει χτίσει 103 τεμένη σε 12 χώρες με κόστος 440 εκατ. ευρώ: Μόσχα κόστος 170 εκατ.· Τίρανα 56 εκατ.· Κολωνία 45 εκατ.· Κέμπριτζ 26 εκατ.· (πηγή: BBC, 23.5.2019).

Hellas – Covid 19: το σκορ της 13/11

3038 κρούσματα, 38 νεκροί, 336 διασωληνωμένοι. Και άνοιξε ο δρόμος για τα χειρότερα…

Pfizer: Ο σωτήρας …

Η φαρμακοβιομηχανία Pfizer κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ο σωτήρας των ανδρών μέσης ηλικίας plus. Μετά το viagra τώρα πρωτοπορεί και στο εμβόλιο για τον covid 19 (προσοχή των ανεπτυγμένων χωρών, γιατί και τα 2 είναι ακριβά για τους φτωχούς του κόσμου).

Έκθεση Πισσαρίδη

Στις 24/11 η Επιτροπή Πισσαρίδη παρέδωσε στην κυβέρνηση την τελική της Έκθεση για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Στην έκθεση γίνεται αναφορά σε 20 δράσεις για το νέο αναπτυξιακό μοντέλο. Η έκθεση επί της ουσίας παρουσιάζει τον τρόπο επιστροφής του αυτονόητου στην Ελληνική οικονομία. Οι προτάσεις που διατυπώνει συνθέτουν και τον οδικό χάρτη για την πορεία της χώρας έως τα μισά του αιώνα. Αντιδράσεις για την έκθεση θα υπάρξουν πολλές και από τα “φέουδα” της ΝΔ. Η ελπίδα βασίζεται σε αυτό που η ιστορία διδάσκει. Δηλαδή ότι τις επαναστάσεις τις κάνουν κάτι αποφασισμένες μειοψηφίες με έναν αρχηγό που ξέρει τι θέλει. Οψόμεθα…

Σχετικό: Το 1997 επί ΠΑΣΟΚ, ο καθηγητής Σπράος στην έκθεσή του για το ασφαλιστικό σύστημα προέβλεπε ότι αυτό θα έφτανε στα όρια του το 2010. Η έκθεση του αποδοκιμάστηκε. Σύσσωμος ο Τύπος, ακόμα και ο φιλοκυβερνητικός, χαρακτήρισε την έκθεση ανάλγητη, αντιλαϊκή με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να την θάψει σε κάποιο συρτάρι. Και δυστυχώς η έκθεση επαληθεύτηκε μέχρι κεραίας και το “λούστηκαν” όλοι οι Έλληνες. Ας μην επαναληφθεί το ίδιο λάθος με την έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη.

25 Νοεμβρίου: Απεβίωσε ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο “αμαρτωλός θεός” του ποδοσφαίρου

Κατά σύμπτωση 25 Νοεμβρίου απεβίωσαν και 2 άλλοι “βρώμικοι θεοί”: Ο ομότεχνος Τζορτζ Μπεστ και της πολιτικής, ο φίλος του Φιντέλ Κάστρο. Τέλος να μην ξεχνάμε ότι και οι δικοί μας αρχαίοι “βρώμικους θεούς” εγκατέστησαν στον Όλυμπο...

* “Τι έρχεται μετά τον Μαραντόνα; Ως πού θα μας οδηγήσει η δίψα να βρούμε ήρωες, η ανάγκη να αρπαχτούμε από ανθρώπινες σχεδίες που θα μας σώσουν από το ναυάγιο του εαυτού μας;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Πολιτισμικά

Για το ιστορείν: Η 21η Νοεμβρίου είναι πρωτίστως ημέρα θρησκευτικής εορτής, καθώς τη μέρα αυτή η Ορθοδοξία εορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου. Τα τελευταία χρόνια ορίστηκε και ως ημέρα τιμής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας που παλαιότερα εορτάζονταν στις 29 Αυγούστου σε ανάμνηση του τέλους του Εμφυλίου Πολέμου το 1949, τότε που η Ελλάδα γλύτωσε από την επικράτηση της Κομμουνιστικής θρησκείας (με την βοήθεια της Παναγίας...).

Και την ημέρα αυτή η Βουλή των Ελλήνων σε συνεργασία με το υπουργείο ΕΑ αποφάσισε να τιμήσει την ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων, προβάλλοντας ένα 5λεπτο βίντεο με τις μάχες των Ελλήνων. Και μεταξύ εκατοντάδων άλλων εικόνων αποτυπώθηκε για μερικά δευτερόλεπτα η εικόνα της Παναγίας στην πρόσοψη της (ειδικοί χαρακτήρισαν το βίντεο υψηλής αισθητικής).

Και αυτό αποφασίστηκε διότι λόγω της πανδημίας δεν στάθηκε δυνατόν να τιμηθεί αυτή η διπλή εορτή όπως τα προηγούμενα πολλά χρόνια, δηλαδή με Δοξολογίες στις εκκλησίες και εκδηλώσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Και πάραυτα μια ενορχηστρωμένη επίθεση εκδηλώθηκε για αυτήν την δράση, σε πείσμα της πραγματικότητας, από διαδικτυακά τρολ, προσκείμενους στην αξιωματική αντιπολίτευση ιστότοπους, αλλά και πολιτικά στελέχη, όπως ο Γιάνης Μπαρουφάκης και ο Νίκος Φίλης που χαρακτήρισε “στυγνή προσβολή της Δημοκρατίας την απεικόνιση του κτιρίου της Βουλής με στρατιωτικά και θρησκευτικά σύμβολα”.

Και αυτά μέρες που είναι, με τις ένοπλες δυνάμεις σε επιφυλακή σχεδόν από τις αρχές του χρόνου για την προστασία της Ελληνικής Δημοκρατίας από τις επιβουλές του Ερντοράν. Άσε που μπροστά στη Βουλή υπάρχει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και κανείς από τους αυτόβλακες δεν το θεώρησε έως σήμερα ασυμβίβαστο. Είναι οι ίδιοι που δεν θεώρησαν κακόγουστη ή άτοπη την προβολή την ημέρα του Athens Gay Pride,. Τότε που η πρόσοψη της Βουλής είχε καλυφθεί από τα χρώματα του “Ουράνιου Τόξου” της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

* “Δηλώνω ευθαρσώς και εν γνώσει όλων των συνεπειών του νόμου ότι δεν είμαι θρησκευόμενος. Πρόβλημά μου, όπως και πρόβλημά μου είναι η πίστη μου. Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής είναι ότι η επίσημη Ευρώπη έχει λογοκρίνει τη χριστιανική της παράδοση. Επειδή φοβάται τους αλλόθρησκους πληθυσμούς της. Η ευρωπαϊκή μνήμη χωρίς τον χριστιανισμό είναι ανάπηρη. Ούτε τον φιλελευθερισμό δεν μπορείς να καταλάβεις. Το ίδιο ισχύει και για την εθνική συλλογική μας μνήμη. Η εικόνα της Παναγίας σε ένα βίντεο για τις Ένοπλες Δυνάμεις, σε αυτή τη συλλογική μνήμη απευθύνεται. Κοινώς, απευθύνεται στο λαϊκό αίσθημα. Οι ταλιμπάν της προόδου ας κάνουν όσα μαθήματα θέλουν με τον δείκτη της δεξιάς προτεταμένο.

Δεν είναι πολλοί. Έχουν όμως μεγάλες ιδέες. Και η μεγαλύτερη είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση υπάρχει χάρη σ’ αυτούς. Δεν διαφέρουν και πολύ από τον Τσίπρα και τον Φίλη, που πιστεύουν ότι μια μέρα θα ξυπνήσουν και θα είναι κυβέρνηση. Είναι η λογική του περιθωρίου. Όμως δεν τους υποτιμώ. Δεκαετίες τώρα, την Ελλάδα την κυβερνά το περιθώριο. Το κέντρο ψάχνει να βρει τη θέση του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και για να μην ξεχνάμε…

Στις 3/11/2015 ο υπουργός Επικρατείας της Παραφύση Νίκος Παππάς επισκέφθηκε το Ανάξιο (Προκόπη Παυλόπουλο) στο Προεδρικό Μέγαρο. Και ο Ανάξιος ευχαρίστησε τον υπουργό που με την “νεότευκτη νομοθεσία” του συνέβαλε στην “εμπέδωση του θεσμικού πλαισίου για την λειτουργία των ΜΜΕ, σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος” (αυτά επί λέξη είπε ο και συνταγματολόγος Ανάξιος). Να υπενθυμίσω: Αναφερόμαστε στον “νόμο Παππά”, που κατέπεσε στο ΣτΕ, λόγω του ότι ο υπουργός είχε σφετεριστεί την αρμοδιότητα που το Σύνταγμα ρητώς απονέμει στην ανεξάρτητη αρχή του ΕΣΡ. ( έτσι είναι τα “καλά μαγαζιά”, πλανεύουν και τις συνταγματολογικές διάνοιες όταν αυτές έχουν ελαστικές συνειδήσεις…). Αλληλούια...

Σαν επιδόρπιο

Ενθύμηση…

Την εποχή της πανδημίας κυριαρχεί το “ξεμασκώσου για να δούμε την ομορφιά σου…”.

Κοντεύουμε να ξεχάσουμε το “ξεβρακώσου...”. Για τον λόγο αυτό “ζήτησα” από την κα. Μόνικα Σίμσον να μας το υπενθυμίσει...

Seedrinker