Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.: Η "καταληψία" του καταληψία...

“Η ελευθερία δεν είναι τίποτε άλλο

παρά μια ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι” Αλμπέρ Καμύ.

1. Για τον τίτλο

Στην ιατρική η λέξη “καταληψία” παραπέμπει σε παθολογική διαταραχή που μοιάζει με ύπνωση. Ο πάσχων δεν κινείται αυτοβούλως και το σώμα ή μέλη του παίρνουν διάφορες παράξενες στάσεις. Επίσης εμφανίζει διάφορες εκδηλώσεις υστερικού τύπου.

Υπάρχει όμως και μια άλλη καταληψία, η πολιτική. Αυτή η “πολιτική διαταραχή” πλήττει κυρίως τα μέλη της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Εκδηλώνεται ως πολιτική ύπνωση, αποτέλεσμα αποκοπής από την πραγματικότητα, κυρίως λόγω ιδεοληψιών ή αυτοβλακείας, γεγονός που καθιστά τον πάσχοντα παθητικό άθυρμα κάθε είδους λαϊκισμού. Επίσης εκδηλώνεται και με υστερικού τύπου δράσεις, όπως οι καταλήψεις δημοσίων χώρων (για τους αυτόβλακες στην ομότιτλη ανάρτηση της 29/11/18).

2. Για τις καταλήψεις...

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η πάγια τακτική, όταν δεν θέλεις να βρεθεί λύση ή δεν θέλεις να πάρεις θέση σε κάποιο θέμα που ζέχνει, επικαλείσαι την ανάγκη “ανοιχτής συζήτησης” για το θέμα.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ένα από τα θέματα που ζέχνουν από την Μεταπολίτευση και μετά είναι οι καταλήψεις γενικώς. Από παράνομη ενέργεια, έχει καταστεί μια συνήθης πρακτική. Ειδικότερα η κατάληψη σχολείων αλλά και αυτή των δρόμων από τους αγρότες έχουν αποκτήσει και εθιμικά χαρακτηριστικά. Οι σχολικές ξεκινούν περί τα τέλη Νοεμβρίου με κύριο σκοπό την διεύρυνση των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Τα αιτήματα πανομοιότυπα, λόγω του ότι την εποχή του διαδικτύου κοπιάρονται από “ιστότοπους υποκινητές” διαπνεομένους από την φράση του Μάο Τσε-Τουνγκ “μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση” (χρησιμοποιήθηκε εγχωρίως από τον Νήπιο και άλλους επαναστάτες του γλυκού νερού). Γενικώς, μετά την απώλεια εξουσίας οι Συριζαίοι ενεργοποιούν για “ψύλλου πήδημα” τους μηχανισμούς διαμαρτυρίας, μαζί με τους πάντα προθύμους του ΚΚΕ, εάν απαιτηθεί και τους επαγγελματίες της αναταραχής.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των σχολικών καταλήψεων είναι ότι όλοι οι καταληψίες είναι παιδιά, δηλαδή ανήλικοι. Ως εκ τούτου η ευθύνη των πράξεών τους χρεώνεται νομικά και ηθικά στους γονείς τους και ηθικά στους δασκάλους τους, εκτός και αν πρόκειται για υποκινητές τους, οι οποίοι τους χειραγωγούν με τον αισχρότερο τρόπο, δηλαδή καλλιεργώντας τους τον εφηβικό ναρκισσισμό (λίπασμα αυτής της κατάτσασης η άνευ κανόνων διαπαιδαγώγηση που επικράτησε μετά την Μεταπολίτευση / τελευταίος καλλιεργητής της η ΟΛΜΕ με την πρόσφατη ανακοίνωσή της). Το αδιαμφισβήτητο γεγονός για γονείς και καθηγητές είναι ότι τελικώς απέτυχαν στον ρόλο τους ως καθοδηγητές των παιδιών και των μαθητών τους σε τέτοιο σημείο που έχουν πραγματώσει σε μεγάλο βαθμό την ρήση του Πλάτωνα.

Ο Πλάτων στο 8ο βιβλίο της Πολιτείας αναφέρει ότι το δημοκρατικό πολίτευμα εκφυλίζεται όταν ο δάσκαλος αρχίζει και φοβάται τον μαθητή του και ο πατέρας τον γιο του. Και ο Πλάτων ήταν αρχαίος δεν ήταν του μεταμοντερνικού προοδευτισμού. Πίστευε στην αλήθεια, πίστευε ότι η αλήθεια κατακτάται / προσεγγίζεται διά της γνώσεως και ότι χωρίς ιεραρχία και πειθαρχία ούτε η γνώση ούτε η αλήθεια είναι εφικτές. (είναι απαραίτητο να επισημάνω ότι τα παιδιά των ανθρώπων είναι τα πιο βίαια του ζωικού βασιλείου...)

Για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης κατάστασης οι υποστηρικτές / υποκινητές της προτείνουν την “παιδαγωγική δράση” (κουβέντα να γίνεται δηλαδή). Ως αυτόβλακες, δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι η παιδαγωγική δράση, δηλαδή το καθήκον να πεισθούν οι μαθητές ότι οι καταλήψεις είναι λάθος ως ενέργεια βλαπτική όχι μόνο προς αυτούς αλλά και τους οικείους τους και την κοινωνία , δεν εκδηλώνεται την ώρα της κρίσης. Προηγείται ή έπεται αυτής και είναι καθήκον πρωτίστως των δασκάλων τους. Φτάνει αυτοί να αντιλαμβάνονται το εύρος του παιδαγωγικού ρόλου τους και να μην λειτουργούν, όπως οι περισσότεροι καθηγητές ως παραιτημένοι… Αποτέλεσμα ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στη μέση βαθμίδα καμώνεται ότι μορφώνει, ενώ στην πραγματικότητα ασχημονεί πνευματικά και ψυχικά στους μαθητές.

Για την αντιμετώπιση της συγκεκριμένης κατάστασης ένα δημοκρατικά οργανωμένο κράτος θα έκανε το αυτονόητο: Στη συγκεκριμένη συγκυρία οι εισαγγελείς θα εγκαλούσαν τους γονείς των καταληψιών για παραμέληση ανηλίκου και θα έδιναν εντολή για την ομαλή λειτουργία των σχολείων. Επίσης θα επιμέριζαν στους γονείς των καταληψιών το κόστος αποκατάστασης τυχών ζημιών (και τα σχολεία θα άνοιγαν χωρίς να ανοίξει μύτη / και ο γονιός έχει ευθύνη, όταν το ανήλικο παιδί του είτε φεύγει αξημέρωτα από το σπίτι για να καταλάβει το σχολείο του, είτε ξέρει ότι ξενυχτά βράδυ στο σχολείο).

Πάντα θα υποστηρίζω ότι Μεταπολιτευτικά στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού γαλουχήθηκαν “κωλόπαιδα”. Γέννημα θρέμμα αυτής της πραγματικότητας η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ. Μια μάζα που ζει μια ζωή χωρίς τις σταθερές βάσεις μιας αλήθειας, μιας πίστης. Μια ζωή χωρίς αιτία, δηλαδή χωρίς μια πειστική αιτία γιατί κάνουν ότι κάνουν. Μια ζωή καταδικασμένη σε μια “λίμπο” κατάσταση, δηλαδή σε εν αγνοία αναμονή / αναμονή σε κατάσταση άγνοιας. Τα αποτελέσματα γνωστά. Κορυφαία της ενέργεια να φέρει στην εξουσία έναν “σκέτο καταληψία”, τον Νήπιο. Ελπίζω και το “κύκνειο άσμα” της, διότι αυτά που σήμερα παρά την προφανή αχρηστία τους και ζημιά που προκαλούν είναι “της μοδός”, αύριο μπορεί κάλλιστα να θεωρούνται μια ασυναρτησία ή μια αξιόποινη πράξη. Αρκεί ανάμεσα στις δύο “εποχές” να μεσολαβήσει ένας πολιτικός leader με σταθερή πολιτική βούληση που θα ενεργοποιήσει πολίτες. Παρότι είναι πιο εύκολο να φανταστεί κάποιος ένα δυσοίωνο μέλλον, με οδηγό έναν ιδιότυπο ιστορισμό, επιλέγω την ρεαλιστική αισιοδοξία ως την πιο λογική προσέγγιση προς ένα καλύτερο μέλλον.

Και μου έρχεται στο μυαλό ότι αυτές τις μέρες παραδίδεται στο “Σωτηρία” ένα νέο κτίριο με 50 πλήρως εξοπλισμένες κλίνες ΜΕΘ, που κατασκευάστηκε εντός 2 μηνών με χρηματοδότηση της Βουλής.

Και μου έρχεται στο μυαλό μια πρόσφατη διαφήμιση της Eurobank που παρουσίαζε ένα κοριτσάκι να διερωτάται: “Τι είναι αυτό που κάνει την χώρα μου ξεχωριστεί; Μην είναι οι κάμποι τα άσπαρτα ψηλά βουνά, μην είναι τα ενεργειακά αποδοτικά κέντρα δεδομένων, μην είναι καλλιέργειες με πολυφασματικές κάμερες και αλγόριθμους μηχανικής μάθησης, μην είναι τα έξυπνα υλικά νανοτεχνολογίας...”

Και μου έρχεται στο μυαλό ότι το 65% των πόρων του Σχεδίου Ανάκαμψης Νέα Γενιά κατευθύνονται στις νέες πηγές ενέργειας και την ψηφιακή μετάβαση.

Σχετικό: Η ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου (5/10): “Επενδύσεις όπως αυτή της Microsoft ή της Pfizer στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες προϋποθέτουν την πρόσληψη επιστημόνων υψηλής εξειδίκευσης, ενισχύουν τις προσπάθειες της κυβέρνησης για αναστροφή του brain drain και την επιστροφή των νέων επιστημόνων που έφυγαν από την Ελλάδα την περίοδο της κρίσης”.

Να επισημάνω ότι κύρια αιτία του brain drain αποτελεί αυτό που διεθνώς είναι γνωστό ως “cronyism” και σημαίνει την πρακτική της μεροληψίας κατά την πρόσληψη ή ανάθεση θέσεων ή προνομίων σε φίλους ή εμπίστους, άσχετα από τα προσόντα τους. Η συγκεκριμένη πρακτική συνεπάγεται σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος για τους πολίτες, δεδομένου ότι περιορίζει τις ευκαιρίες αλλά και τον ανταγωνισμό, αυξάνει τις τιμές των αγαθών, περιορίζει την ανάπτυξη και γενικά την παραγωγικότητα. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού αποτελούσε ενδημικό φαινόμενο και μεταφράζεται ως “αναξιοκρατία”, “νεποτισμός” ή “ευνοιοκρατία” έννοιες οι οποίες συμπίπτουν με αυτήν της διαφθοράς.

Και η Αριστερά στην μικροκοσμάρα της.

* “Εύγλωττη φωτογραφία: Καμιά τριανταριά εφηβάκια, μαθητές και μαθήτριες Γυμνασίου, κάθονται αποκαμωμένα στα σκαλοπάτια, μπροστά από την κλειδωμένη, με αλυσίδα και λουκέτο, εξώθυρα του σχολειού τους. Δίπλα σε κάθε απαυδησμένο παιδί, ακουμπισμένη μια μικρή, με ξύλινη λαβή, κόκκινη σημαία. Όχι χειροποίητη. Σαφέστατα και αυτονόητα, τις ομοιόμορφες κόκκινες σημαίες τις έχει μοιράσει στα παιδιά «το κόμμα».

Σε μια πολιτεία, που ο μέσος όρος της κατά κεφαλήν καλλιέργειας θα ξεπερνούσε ευδιάκριτα τον κρετινισμό, το ίδιο βράδυ η αστυνομία θα είχε εντοπίσει, με βεβαιότητα, ποιο κόμμα ή ποιο γκρουπούσκουλο είχε μοιράσει τις σημαίες στα εφηβάκια. Το ίδιο βράδυ, ο αρμόδιος εισαγγελέας θα είχε απαγορεύσει τη λειτουργία του συγκεκριμένου κόμματος και θα είχε μηνύσει τους αυτουργούς της διανομής.

Μια κοινωνία που μάχεται τον κρετινισμό τόσο όσο και τη διαφθορά, απαγορεύει σε κάθε επαγγελματία πολιτικάντη, όπως και στον οποιοδήποτε πρεζάκια ή προαγωγό, να κάνει καριέρα (ή να βγάζει λεφτά) ασελγώντας στις ψυχές εφήβων. Γιατί είναι ασέλγεια η πολιτική; Διότι ο μαθητής του σχολείου δεν είναι ακόμα πολίτης, στο σχολειό ετοιμάζεται γι’ αυτή την τιμή και την ευθύνη. Πολίτης ψηφοφόρος να γίνει, υπεύθυνος για τις επιλογές του, με κριτική σκέψη και αρχές δημοκρατίας, όχι θύμα εντυπωσιασμού της αγοράς. Όποιο κόμμα (ή απόπειρα κόμματος) υπονομεύει αυτή την προϋπόθεση της δημοκρατίας, παραπέμπεται στον εισαγγελέα ως απατεώνας.

Δεν είναι μάταιο ούτε παράλογο ούτε αυταρχικό να απαιτούμε να προστατεύεται από τον εισαγγελέα και την αστυνομία η λειτουργία της δημοκρατίας. Αν πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι κατόρθωμα, όχι πεδίο ανεξέλεγκτης και ατιμώρητης αυθαιρεσίας, τότε το μη κατόρθωμα (η πλαστογράφηση του πολιτεύματος, η καπηλεία του) είναι κοινωνικό έγκλημα. Αυτή η στοιχειώδης λογική παραβιάζεται βάναυσα στη χώρα μας, καθημερινά, πολλές δεκαετίες τώρα, χωρίς την παραμικρή κοινωνική αντίδραση, διαμαρτυρία, ποινική συνέπεια. (...)

Η εύγλωττη φωτογραφία, με την οποία ξεκινήσαμε (τα άγουρα παιδιά, με τις ίδιες όλα κομματικές σημαιούλες, να βεβαιώνουν τον ευνουχισμό σκέψης, κρίσης, φαντασίας τους στην πρώιμη κιόλας εφηβεία) είναι εικόνα ιστορικού τέλους μιας κοινωνίας που έχει παθητικά αυτεγκαταλειφθεί στην παρακμή της. Τα παιδιά με τις σημαιούλες αναμηρυκάζουν υπαγορευμένες αφελέστατες κοινοτοπίες σαν δήθεν αιτήματα, που αν δεν ικανοποιηθούν, δεν θα ξαναμπούν στις τάξεις. Η θλίψη δεν είναι για τα αιτήματα, είναι για τη μικρόνοια να προβάλλουν την αφελή κοινοτοπία σαν «δικαίωμα» τα παιδιά του σχολείου.

Κάθε «δικαίωμα» πηγάζει από κάποιο Δίκαιο, κάθε Δίκαιο από κάποιο όραμα – στόχο κοινωνικής λειτουργικότητας. Σε ποια κοινωνική λειτουργικότητα προσβλέπουν τα παιδιά με τις κόκκινες σημαιούλες; Αποκλειστικά και μόνο στους παραλογισμούς Δικαίου, του «Δικαίου» εμπορευσιμότητας που υπαγορεύει την κομματική συνθηματολογία για να σαγηνεύσει τα παιδιά: Να έχουν τα σχολεία διπλάσιους δασκάλους, οι δάσκαλοι να μη βαθμολογούν, επομένως να καταργηθούν οι εξετάσεις και κάθε αξιολόγηση, η επάρατη αριστεία, οι βραβεύσεις.

Αυτά όλα τα αιτήματα, για να μην πολυλογούμε και μπερδευόμαστε, τα συνοψίζει σιωπηρά η κόκκινη σημαιούλα. Που για να μην τη λέμε «κομμουνισμό» –η λέξη μυρίζει αίμα αδελφοκτονίας και κόλαση Γκουλάγκ– τη σημαία τη λέμε «δικαίωμα». Η λέξη κολακεύει και παραμυθιάζει την εφηβεία, συνταιριάζει απόλυτα με τη γοητεία που ασκούν μπαλόνια και σημαιάκια «της Αριστεράς και της Προόδου». Σαγήνεψε η λέξη «δικαίωμα» όλους, μα όλους τους υπουργούς μας Παιδείας, οποιασδήποτε κοπής και ραφής. Και όσο μεγαλύτερη η αγραμματοσύνη τους ή και η μικρόνοια, τόσο πιο άνετη (δηλαδή αδιάντροπη) η παπαγαλία της «αριστερής» προοδευτικής αρλούμπας.

Δεν ξέρω αν υπάρχει στον πλανήτη άλλος λαός, που να έχει τόσο υποτιμήσει την κριτική του σκέψη και την ιστορική του μνήμη. (…) (Χρ. Γιανναράς)

https://www.kathimerini.gr/opinion/561112129/den-einai-etoimazontai-na-ginoyn-polites/

3. Προεκτάσεις...

(Απόσπασμα από την ανάρτηση της 28/9/2013 “Miss Violence / 3η Εκπόρευση “).

Αυτό που πρέπει συνεχώς να υπενθυμίζουμε είναι ότι «σε μια δημοκρατία δεν υπάρχουν επιλογές για δράση εκτός νόμου. Γι αυτό και δεν υπάρχει ανοχή σε μια δημοκρατία για την παράβαση του νόμου. Η δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα, η οποία τηρείτε άνευ όρων και όχι κατά τον βαθμό που…πιέζονται οι κρατούντες. Αυτοί που καταπατούν τους νόμους με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δεν αντιλαμβάνονται ότι η αδρανοποίηση του κράτους στην οποία καταλήγει η δράση τους, κατατείνει στην κατάργηση του ως κέντρου ευθύνης όσων αφορά τις ιδέες και τις απαιτήσεις και των καταληψιών» έγραψε σχετικά ο Δ. Δημητράκος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» με τίτλο «Το δικαίωμα στην κατάληψη» τον Νοέμβριο του 2006.

Τέλος παρ’ ότι παρουσιάζεται ως πολυτέλεια, για την σημερινή ελληνική πραγματικότητα, θα επισημάνω ότι τα μικρά έθνη, όπως η χώρα μας για να έχουν κάποια σημασία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι οφείλουν, αυτή την σημασία να την αναδημιουργούν καθημερινά και αδιάκοπα. Σε αυτά η δημιουργία αξιών, αντισταθμίζει την «υπεροψία της ποσότητας» των μεγάλων κρατών. Σε αυτό θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε και την πολιτισμική ανάπτυξη των αρχαίων ελληνικών πόλεων έναντι των αυτοκρατοριών της εποχής.

Πολλά μας βρήκαν

και τα χειρότερα

απ’ τα μέσα.

Τ’ απόρθητα κάστρα

τα μεγάλα

ποτέ δεν πέφτουν

απ’ τα έξω,

το λάλον ύδωρ

απερίσκεπτα

αφήσαμε να χαθείς…

(Γιάννης Νεγρεπόντης)

Επίλογος

“Όταν ένας πολιτικός είναι στην αντιπολίτευση

γίνεται ειδικός για τα μέσα που θα επιτευχθεί ένας σκοπός.

Όταν είναι στην κυβέρνηση γίνεται ειδικός για τα εμπόδια.

Gilbert Κeith Chesterton Βρετανός συγγραφέας

Κορωνοϊός: Η απειλή…

Κοπάδι σολομών σχηματίζει μια καρδιά με έναν καρχαρία να κολυμπάει μέσα της... Jim Picôt

Χιλιάδες Ισραηλινοί διατηρούν αποστάσεις ασφαλείας ενώ διαμαρτύρονται κατά του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου στην πλατεία Ράμπιν του Τελ Αβίβ.

Σκίτσα με “κορώνα”...

Αντιστικτικά

Φωτογραφίες από τον νέο φωτισμό της Ακρόπολης (30/9) και το τελευταίο προπαγανδιστικό βίντεο του Ερντοράν για την “γαλάζια πατρίδα” (28/9).

Ο Σουλτάνος διαλαλεί ότι “δεν είμαστε μουσαφίρηδες στην Αν. Μεσόγειο” (έχοντας το σχετικό σύμπλεγμα) μήπως το πιστέψει και αυτός και το ακροατήριό του. Μουσαφίρης και μάλιστα απρόσκλητος και καταστρεπτικός ο Τούρκος για τους αυτόχθονες ιδιοκτήτες που βρήκε στα εδάφη που κατέκτησε.

Ο Σουλτάνος πανηγύρισε στις 28/9 την επέτειο της νικηφόρου, για τους Οθωμανούς, Ναυμαχίας της Πρέβεζας (1538,). Ο Σουλτάνος παραλείπει να αναφέρει αυτό που αναφέρουν οι Ιστορικοί. Δηλαδή ότι ήταν σχετική, αφού ο ελληνικής καταγωγής Τούρκος ναύαρχος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα είχε απέναντί του τον ικανότατο Γενοβέζο ναύαρχο Αντρέα Ντόρια, ο οποίος όμως απέφυγε να ριψοκινδυνεύσει την ασφάλεια των δικών του πλοίων (κάποιων και ιδιοκτησίας του), δεδομένης και της εχθρότητας που έτρεφε προς τη Βενετία, που μαζί με την Ισπανία και τη Μάλτα συγκροτούσαν τη συμμαχία Lega Santa.

Ο Σουλτάνος σίγουρα στις 7/10 θα παραλείψει να αναφέρει τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, η οποία έγινε 33 χρόνια αργότερα, το 1571. Σε αυτήν ο ενωμένος ευρωπαϊκός στόλος, υπό τον Δον Χουάν τον Αυστριακό, κυριολεκτικά συνέτριψε τους Τούρκους.

Τέλος, να μην ξεχάσω: Το χιούμορ οξυγονώνει την Δημοκρατία.

Να επισημάνω ότι υπήρξαν και αρνητικές κρίσεις για τον νέο φωτισμό της Ακρόπολης. Και αυτές από τους συνήθεις υπόπτους, τους αυτόβλακες. Από αυτούς που έχουν συνηθίσει να βλέπουν τον κόσμο μέσα από “ιδεοληπτικά φίλτρα” και αντιμετωπίζουν μετά βδελυγμίας τις χορηγίες.

Δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ότι εισήλθαμε σε μία νέα εποχή όπου η επιχείρηση δεν ενδιαφέρεται μόνο για του μετόχους της αλλά και για το περιβάλλον την κοινωνία και την εταιρική διακυβέρνηση. Μια εποχή όπου οι φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές οικονομολόγοι παρουσιάζονται να συνομολογούν.

Επίσκεψη Πομπέο (28/9)

Και οι “έξω οι Αμερικάνοι” γίνανε “μέσα οι Αμερικάνοι”. Μία “κωλοτούμπα” δρόμος…

Σύνοδος κορυφής Ε.Ε. 1-2 / 10 με κύριο θέμα την Τουρκία.

Ο Τράμπ με κορωνοϊό (2/10)

Το “ναυάγιο” της Ζακύνθου…

Στην απομονωμένη παραλία Άη Γιώργης της Ζακύνθου προσάραξε το λαθρεμπορικό πλοίο τσιγαράδικο “Παναγιώτης” το οποίο σήμερα αποτελεί παγκόσμια γνωστό τουριστικό αξιοθέατο. Το ημερολόγιο όταν εντοπίστηκε το πλοίο έγραφε 5 Οκτωβρίου 1980.

Σήμερα 40 χρόνια μετά, αποδεδειγμένα πλέον μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στην Ζάκυνθο ναυάγησε και η χρηστή διοίκηση / νομιμότητα. Τελευταίο χαρακτηριστικό επεισόδιο αυτό με τα “αδήλωτα τετραγωνικά. Στον Δήμο Ζακύνθου παρουσιάστηκαν τα περισσότερα αδήλωτα τετραγωνικά ανά την επικράτεια. Σε συμπαιγνία Δήμου και κατοίκων ήταν αποδεκτό να έχουν δηλωθεί 350.000 τ.μ. (βάσει ΔΕΔΗΕ), έναντι περίπου, προσέξτε, 2.500.000 τ.μ. που δηλώθηκαν για να γλυτώσουν πρόστιμα και προσαυξήσεις στην σελίδα “tetragonika.govapp.gr” (Σχεδόν 2,2 εκατ. επιπλέον τ.μ. δηλώθηκαν μέσα από 6.000 και πλέον αιτήσεις). Ως καλός άνθρωπος δεν θα μιλήσω για φουλ “λάδωμα”, αλλά θα το αποδώσω σε τύφλωση. Θυμηθείτε πριν μερικά χρόνια αποκαλύφθηκε ότι ήταν το νησί με τους περισσότερους συνταξιούχους / επιδοματούχους ανάπηρους τυφλούς, πολλοί εκ των οποίων μάλιστα με την βοήθεια του Αγίου Διονυσίου του θαυματουργού οδηγούσαν και ταξί. Να σημειώσω ότι τα επιπλέον έσοδα του δήμου από τέλη και φόρους ανέρχονται σε 3,7 εκατ. ευρώ περίπου ανά έτος. Δεν μπορώ όμως να μην μιλήσω για το χόμπι των Ζακυνθινών που είναι κάθε καλοκαίρι να καίνε τις περιοχές με δάση το νησιού τους, προκειμένου να τις εκμεταλλευτούν τουριστικά. Τελευταίο επεισόδιο η φωτιά σε δασική έκταση πάνω από την παραλία του “Ναυαγίου” (4/10), εκεί όπου βρίσκεται και ιδιοκτησία της Μητροπόλεως Ζακύνθου. Αλληλούια.

Και μετά διερωτάσαι: Λες οι τελευταίες πλημμύρες να είναι για να καθαρίσουν…;

Για το ιστορείν: Δεύτερος σε αδήλωτα τετραγωνικά βρέθηκε ο Δήμος Ρόδου με 1,3 εκατ. τ.μ. Ο Δήμος Λάρισας βρίσκεται στην 4η θέση με 0,96 εκατ. τ.μ. και ο Δήμος μας, ο Βόλου, στην 9η θέση με 0,72 εκατ. τ.μ. αδήλωτα. Συμπερασματικά η μεγάλη αποφυγή δήλωσης τετραγωνικών παρουσιάζεται σε τουριστικούς προορισμούς (Ζάκυνθος, Ρόδος, Κέρκυρα κ.λπ.) και αποδίδεται στις μικρές και μεσαίες ξενοδοχειακές μονάδες. Επίσης μεγάλη διαφυγή τ.μ. παρατηρείται σε Βιομηχανικές Περιοχές της χώρας (Λάρισα, Θεσσαλονίκη, Βόλος κ.λπ.).
Το καλύτερο σε όλη αυτή την υπόθεση, είναι ότι η ανάπτυξη της εφαρμογής “tetragonika.govapp.gr” κόστισε μόλις 30.000 ευρώ στο υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, αποδίδοντας επιπλέον έσοδα στου Δήμους ύψους 115 εκατ. ευρώ ανά έτος, το ελάχιστον. Είδες η ηλεκτρονική διακυβέρνηση...

Δίκη της Χρυσής Αυγής, η απόφαση: Εγκληματική οργάνωση (7/10)

Και για να μην ξεχνάμε (σχηματικά): Η διαδικασία για την καταδίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε επί Σαμαρά και Βενιζέλου (προσωρινή κράτηση στελεχών / αναστολή χρηματοδότησης ΧΑ) και περατώθηκε επί Μητσοτάκη, με μια απόφαση, παγκόσμια πρώτη. Και αυτό διότι με την απόφαση για πρώτη φορά κοινοβουλευτικό κόμμα χαρακτηρίστηκε εγκληματική οργάνωση (ή μια εγκληματική οργάνωση λειτουργούσα υπό τον μανδύα κόμματος).

Ο Νήπιος επί 2 χρόνια έψαχνε να βρει κατάλληλη αίθουσα για την εκδίκαση της υπόθεσης και λίγο πριν εγκαταλείψει την εξουσία (εν μέσω της δικής), φρόντισε να πέσουν και οι χρυσαυγίτες κατηγορούμενοι στα μαλακά (με τα αριστερό-φασιστοειδή), με την στο παρά πέντε ψήφιση νέου Ποινικού Κώδικα (ευνοϊκότερο ποινικό πλαίσιο μια ημέρα πριν κλίσει η Βουλή λόγω εκλογών, δυνητικώς και πολιτικά ενεργή / επί Νηπίου αποφυλακίστηκαν). Ο Νήπιος νεκρανάστησε την Χρυσή Αυγή και αυτή του το ανταπόδωσε βοηθώντας τον να αναρριχηθεί στην εξουσία, αλλά και του στάθηκε κοινοβουλευτικά όπου χρειάστηκε αυξημένη πλειοψηφία. Και το καλύτερο: Εάν συγκέντρωνε 200 ψήφους, ο του Νηπίου εκλογικός νόμος (δεν συνέπραξε το ΚΙΝΑΛ), που προέβλεπε την μείωση του ελάχιστου ποσοστού για την είσοδο κόμματος στην Βουλή από 3% σε 2%, σήμερα η Χρυσή Αυγή θα είχε 9 βουλευτές. (1)

Συμπέρασμα: Ο Νήπιος και οι συν αυτώ “δεν είναι αθώοι”. Και αυτό δεν διαγράφεται από την όψιμη επίδειξη αντιφασισμού επί του πεζοδρομίου του Νηπίου (συμμετείχε στην διαδήλωση έξω από τα δικαστήρια στις 7/10). Αντιλαβού;

Σημείωση 1: Οι πολιτικοί αναλυτές αναφέρουν ότι ο λαϊκισμός στην Ελλάδα συνιστά πρωτίστως μια ορθολογική στρατηγική διεκδίκησης της εξουσίας με καλύτερους όρους. Και αυτό διότι ο πολιτικός θεσμικός χώρος κινείται σε ρυθμούς άκρως ανταγωνιστικούς εξοβελίζοντας κάθε τι το συμμετοχικό και συνεργατικό. Συμμετοχικότητα και συνεργατικότητα υποδηλώνουν συναινέσεις οι οποίες για να επιτευχθούν απαιτούν μείωση της πόλωσης. Και αυτό απαιτεί με την σειρά του μείωση της σημασίας των εκλογών (συνταγματική καθιέρωση της 4ους κυβερνητικής θητείας), αλλά και αυτών οι οποίοι εξαρτώνται “επαγγελματικά” από το εκλογικό αποτέλεσμα. Και ως εκ τούτων απαιτούνται αναλογικά εκλογικά συστήματα με “κατώφλι εισόδου” ακόμη και 5% για να αποφεύγονται και τα “νούμερα” της πολιτικής. Αντιλαβού;

Επισήμανση: Δυστυχώς το κοινωνικό γίγνεσθαι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού κοιτάει αυτό που θέλει να δει και δεν βλέπει το μισό περίπου εκατομμύριο ψηφοφόρων (440.000 στις εκλογές του 2012) που ψήφισαν ΧΑ και μάλιστα σε 3 εκλογικές αναμετρήσεις. Δεν θέλει να δει ότι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ είναι αυτή που εκτός του ότι έφερε στην Βουλή την ΧΑ (“Άνω Πλατεία” Συντάγματος), έφερε στην εξουσία και την Παραφύση (ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ). Η εγγενής λειτουργία της ήταν η κατάργηση κάθε ηθικής αρχής και η κατάλυση οποιουδήποτε θεσμικού φραγμού που εμπόδιζε την άσκηση τής πιο ολοκληρωτικής και ισοπεδωτικής εξουσίας. Δεν θέλει να συνειδητοποιήσει ότι το άμεσο μέτρο για την αναθέσμιση της Δημοκρατίας είναι η αναγέννηση του Πολίτη και το ριζικό για την οχύρωση της, η καθιέρωση της πολιτικής και πολιτειακής εκπαίδευσης των νέων.

Και για το ιστορείν: Στις 30 Απριλίου 1928, μόλις 3 εβδομάδες πριν από τις γερμανικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ο Γιόζεφ Γκέμπελς, τότε γκάουλαϊτερ του Βερολίνου, έγραφε στη ναζιστική εφημερίδα Der Angriff (Η Επίθεση) τα εξής: “Μπαίνουμε στο Κοινοβούλιο με σκοπό να πάρουμε τα όπλα της δημοκρατίας από το δικό της οπλοστάσιο. Αποκτούμε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με σκοπό να παραλύσουμε την [δημοκρατική] ιδεολογία της Βαϊμάρης με τα δικά της μέσα. Ερχόμαστε ως εχθροί”. Σε κείνες τις εκλογές το ναζιστικό κόμμα κέρδισε μόλις το 2,6% των ψήφων ( 12 έδρες στο Κοινοβούλιο, μία ο Γκέμπελς). Το τι επακολούθησε είναι γνωστό.

* “Η θωράκιση της δημοκρατίας δεν τελειώνει με μια δικαστική απόφαση, ούτε με τον εγκλεισμό κάποιων εγκληματιών στη φυλακή. Είναι μια διαρκής διαδικασία ισχυροποίησης των θεσμών της, η υπεράσπιση του κράτους δικαίου ανεξαρτήτως της συγκυρίας. Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τους εχθρούς της, αλλά και από τα μέσα που χρησιμοποιεί εναντίον τους. Πρωτίστως δε απειλείται από το σαράκι της έμπρακτης αμφισβήτησής της. Ναι, η δημοκρατία απειλήθηκε (και) από την άνοδο της Χρυσής Αυγής κατά τη θλιβερή δεκαετία του 2010, αλλά ο ναζιστικός σπόρος βρήκε εύφορο έδαφος να φυτρώσει. Δεν εννοούμε μόνο την οικονομική κρίση στην οποία φορτώνονται όλα. Το λίπασμα για να ανθήσει το κακό ήταν η απαξίωση της δημοκρατίας, η αφαίρεση των «προστατευτικών της κιγκλιδωμάτων», όπως έγραψαν οι καθηγητές του Χαρβαρντ Steven Levitsky και Daniel Ziblatt στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες» (εκδ. Μεταίχμιο). Η δημοκρατία υπονομεύθηκε πολύ και πανταχόθεν. Ας μην ξεχνάμε ότι το 2011 δεν υπήρξε μόνο η επιχείρηση εισβολής στο Κοινοβούλιο που χρεώνεται στην Πάνω Πλατεία, υπήρξαν και τα μπλόκα στους δρόμους που οργάνωσε η Κάτω Πλατεία, ώστε να εμποδίσει τους βουλευτές να ψηφίσουν” (Τάκης Σ. Παππάς).

Συμπερασματικά: Η δημοκρατία οφείλει να αυτοπροστατεύετε από τους εχθρούς της και με όπλο τον νόμο, να επιδιώκει την αναστολή λειτουργίας αντιδημοκρατικών κομμάτων. Ως εκ τούτου η κεντρική ιδέα της μαχόμενης δημοκρατίας εμφανίζει το εξής παράδοξο: Η θωράκιση της δικής της λειτουργίας απαιτεί τον περιορισμό των ελευθεριών των εχθρών της. Επομένως οι αντιδημοκρατικές δυνάμεις, ανεξαρτήτως αν αυτές βρίσκονται στα δεξιό ή στο αριστερό άκρο του πολιτικού σκηνικού έχουν 2 μόνο επιλογές: Είτε να συμμορφωθούν με τους κανόνες της δημοκρατίας είτε να ρισκάρουν την νομική τους καταδίκη και διάλυση.

80 χρόνια μετά...(για το ιστορείν)

Μια προσέγγιση για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υποστηρίζει ότι ενώ αυτός διήρκεσε συνολικά 6 χρόνια, επί της ουσίας διεξήχθη επί 7μηνο. Δηλαδή από τα τέλη Οκτωβρίου 1940 μέχρι την 1η Ιουνίου 1941 μεταξύ των δυνάμεων του άξονα Βερολίνου και Ρώμης και της Μεγάλης Βρετανίας με μοναδικό ενεργό σύμμαχο την Ελλάδα. Σε αυτές πρέπει να προστεθεί η Πολωνία και η Γαλλία, διότι ένοπλες δυνάμεις τους εξακολουθούσαν να μάχονται στο πλευρό της Μεγάλης Βρετανίας (τα άλλα κράτη ενεπλάκησαν στον πόλεμο κατά του άξονα, με διαφορετικές αιτίες το καθένα, από το καλοκαίρι του 1941). Η προσέγγιση αυτή ενισχύει το νόημα και την αξία της επί 7μηνο πολεμικής προσπάθειας των ελληνικών δυνάμεων που είχε ως συνέπεια την κατάπτωση του γοήτρου της φασιστική Ιταλίας και τη στρατηγικώς ανώφελη εμπλοκή της χιτλερικής Γερμανίας σε μία εκστρατεία που καθυστέρησε την πραγματοποίηση των σχεδίων της κατά της Σοβιετικής Ένωσης.

* Από την στήλη της “Καθημερινής” της 9/2/202 “Φιλίστωρ / 80 χρόνια πριν στην ‘Κ’ / 9/2/1940”.

“ (…) και έτσι, δεν λέγω ότι θα αποφύγωμεν μέχρι τέλους την καταιγίδα, το εύχομαι και θα το προσπαθήσω, αλλά εκείνο δια το οποίον σας βεβαιώ είναι και εάν δεν την αποφύγωμεν, θα εξέλθωμεν από αυτήν ως άνθρωποι δυνάμενοι να αξιούμεν να μας σέβωνται όλοι, σεβόμενοι προ παντός ημείς τον εαυτόν μας ως άνθρωποι αξιοπρεπείς και με το αίσθημα της τιμής πλήρες. Άλλως, εάν επρόκειτο να μείνωμεν εις την ειρήνην έρποντες και συρόμενοι, τότε καλύτερον να μην μείνωμεν ποτέ εις την ειρήνην” (Ιωάννης Μεταξάς).

Και το προσπάθησε ο Μεταξάς. Έξι μήνες μετά, στις 15/8/1940 απέκρυψε την εθνικότητα του υποβρυχίου που βύθισε το ευδρόμο ΕΛΛΗ, ενώ ήταν αγκυροβολημένο έξω από τον λιμένα της Τήνου όπου και συμμετείχε στις εκδηλώσεις του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (είχαν βρεθεί θραύσματα των ιταλικών τορπιλών που αστόχησαν).

Χωρίς λόγια…

Ο αποκεφαλισμός...

Ο αποκεφαλισμός είναι μια ιδιαιτέρως ειδεχθής δολοφονική πράξη. Απαιτεί την τεχνική εργαζομένων σε σφαγεία ζώων και ως εκ τούτου για να πραγματοποιηθεί από έναν 18χρονό απαιτούσε κατάλληλη προετοιμασία, ακόμη και πρόβες. Επίσης αυτήν την αποτρόπαια πράξη μόνο ισλαμιστές μπορούν να την χαρακτηρίσουν πράξη δικαιοσύνης.

Αναφέρομαι στον γεννημένο στην Ρωσία 18χρονο Τσετσένος, που αποκεφάλισε τον Γάλλο καθηγητή ιστορίας, Σαμουέλ Πατί, στην περιφέρεια Ιβελίν, βόρεια του Παρισιού (16/10).

Να υπενθυμίσω ότι λίγες ημέρες πριν τον αποκεφαλισμό του καθηγητή, η περιφερειακή επιθεώρηση εκπαίδευσης τον είχε καλέσει σε απολογία λόγω του ότι έδειξε στους μαθητές του τα σκίτσα του Μωάμεθ που είχε δημοσιεύσει το Charlie Hebdo στο πλαίσιο μαθήματος για την ελευθερία του λόγου. Όπως είπε ο δικηγόρος του Charlie Hebdo, “οι δολοφόνοι πέτυχαν τον στόχο τους. Ποιος τολμάει σήμερα να γυρίσει ταινία ή να γράψει βιβλίο που να εκθέτει το Ισλάμ”; Ή ποιος δάσκαλος θα τολμήσει να επαναλάβει την πράξη του άτυχου Σαμουέλ Πατί.

Να υπενθυμίσω και την περυσινή διαδήλωση της πανίσχυρης ένωσης κατά της ισλαμοφοβίας μαζί με τον Αδελφούς Μουσουλμάνους για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων (συμμετείχε και ο αριστερός Μελανσόν, ο “δικός μας”).

Να υπενθυμίσω ότι έχω χαρακτηρίσει συμβολικά το Παρίσι “πολιτισμική πρωτεύουσα” της Ευρώπης, διότι εκεί διεξήχθη το αποτυχών “πολυπολιτισμικό” πείραμα. Αποτυχία πληρωμένη με εκατοντάδες νεκρούς από τρομοκρατικές ενέργειες ισλαμιστών.

Να υπενθυμίσω ότι έχω χαρακτηρίσει την δολοφονία του Παύλου Φύσα ως την αναγκαία θυσία προκειμένου να δοθεί ένα καίριο πλήγμα στον φασισμό. Θεωρώ ότι κάτι ανάλογο θα συμβεί και με την δολοφονία του Σαμουέλ Πατί. Δηλαδή την θεωρώ ως την αναγκαία θυσία που θα πυροδοτήσει έναν αγώνα κατά του ριζοσπαστικού Ισλάμ, γεγονός που λογικά θα έπρεπε να έχεισυμβεί αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Charlie Hebdo το 1995 (σχετικά στην ανάρτηση της 20/4/19 “Θυσία: Ο θάνατος ως δυνατότητα”).

Και τον πόλεμο κατά του ισλαμικού φανατισμού κήρυξε ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν. Και αμέσως μετά την δολοφονία προβαίνει στην απέλαση 231 αλλοδαπών, οι οποίοι βρίσκονται στη λίστα παρακολούθησης της κυβέρνησης για ύποπτες, εξτρεμιστικές θρησκευτικές πεποιθήσεις. (18/10 ραδιοφωνικός σταθμός Europe).

Και δίνει άδεια προκειμένου να φωτιστούν κυβερνητικά κτήρια του Μονπελιέ και της Τουλούζης με τα επίμαχα σκίτσα του περιοδικού Charlie Hebdo που απεικονίζουν τον Μωάμεθ (συνδηλούμενο: Οι φανατικοί μουσουλμάνοι πλέον έχουν απέναντι τους όχι μεμονωμένα άτομα, αλλά ένα οργανωμένο κράτος).

Και αναλύει το σχετικό πλάνο του, το οποίο θα κινηθεί με μέτρα πρόσληψης κατά της “ριζοσπαστικοποίησης” των νεαρών μουσουλμάνων και της πάταξης των αποσχιστικών τάσεων στην κοινωνία. Και προς επίρρωση προβαίνει στο κλείσιμο των συλλόγων που υποτίθεται δραστηριοποιούνται κατά της ισλαμοφοβίας με την επιπλέον δραστηριοποίηση των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών.

Αναλυτικά ο Εμ. Μακρόν “ανήρτησε” (25/10, σε αγγλικά και αραβικά) περιγράφοντας τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής

“Την ελευθερία, την αγαπάμε με πάθος, την ισότητα, την εγγυόμαστε, την αδελφοσύνη, τη ζούμε έντονα. Τίποτα δεν θα μας κάνει να υποχωρήσουμε, ποτέ.

Η ιστορία μας είναι εκείνη της μάχης εναντίον των τυραννιών και των φανατισμών. Θα συνεχίσουμε.

Θα συνεχίσουμε, Σεβόμαστε όλες τις διαφορές υπό το πνεύμα της ειρήνης. Δεν θα αποδεχθούμε ποτέ τον λόγο του μίσους και θα υπερασπιστούμε τον λογικό διάλογο.

Θα συνεχίσουμε. Θα τασσόμαστε πάνω στο πλευρό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των οικουμενικών αξιών”.

Γενικεύοντας: Οι ταυτότητες που συγκροτούνται μονοθεματικά / ολοκληρωτικά αποδεικνύεται πως αποτελούν την μήτρα του κάθε φανατισμού.

Ο φανατικός ισλαμιστής έχει ταυτιστεί ολοκληρωτικά με την θρησκεία του και ως εκ τούτου δεν επιδεικνύει ουδεμία ανοχή σε αυτούς που την αμφισβητούν. Και αποδεδειγμένα φθάνει μέχρι και τον αποκεφαλισμό, δηλαδή αυτό που απαιτεί η θρησκευτική του ταυτότητα. Αυτή η συμπεριφορά δεν βρίσκεται μόνο εκτός των ορίων του νομικού πολιτισμού, αλλά κυρίως εκτός των ορίων του τρόπου ζωής και ολόκληρου του αξιακού συστήματος των δυτικών κοινωνιών.

* “Τι συμβολίζει αυτή η ενέργεια του Εμ. Μακρόν; Τι μηνύματα στέλνει προς πάσα κατεύθυνση;

Δεν υπερασπίζεται απλώς την ελευθερία του λόγου. Αν την περιορίσουμε σε αυτό το σημείο, μικραίνουμε το μέγεθος της πράξης του.

Η ελευθερία του λόγου -που δεν σημαίνει απλώς την ελευθερία της εκφοράς του, αλλά κυρίως την μη ύπαρξη συνεπειών αν ο λόγος είναι ενοχλητικός, αιρετικός- αποτελεί μια από τις σταθερές του τρόπου ζωής του δυτικού κόσμου. Όσες μαύρες σελίδες υπήρξαν στην Ιστορία του ήταν συνδεδεμένες και με την κατάλυση της.

Συνεπώς, η ευαισθησία που επιδεικνύουμε όταν αυτή απειλείται, έχει βαθιά ιστορική βάση. Και αυτή την ευαισθησία δεν την επιδεικνύουμε μόνον απέναντι στους φανατικούς του Ισλάμ, αλλά απέναντι σε κάθε φανατικό.

Απέναντι σε κάθε πολίτη που θεωρεί τα πιστεύω του μέρος της ταυτότητας του, η οποία είναι μια επινόηση των τελευταίων χρόνων που τελικά κατακερματίζει τις κοινωνίες” (…)

Ο φόβος μήπως ενοχλήσουμε κάποιους φανατικούς με αυτά που λέμε ή γράφουμε, αναιρεί όλες τις κατακτήσεις των κοινωνιών στις οποίες ζούμε. Ο φόβος και η αυτολογοκρισία, προσβάλλουν την δημοκρατία μας.

Και το εξοργιστικό είναι πως οι επίδοξοι δολοφόνοι είναι φιλοξενούμενοι. Αυτοί επέλεξαν να έρθουν στην γειτονιά μας, γιατί τους άρεσε ο τρόπος που ζούμε. Δεν πήγαν στις ομόθρησκες χώρες, γιατί σε αυτές δεν υπάρχουν ελευθερίες, δεν υπάρχει πολυχρωμία στην καθημερινότητα, δεν υπάρχει το όνειρο και η προοπτική.

Συνεπώς, ως φιλοξενούμενοι, η ελάχιστη υποχρέωση τους είναι ο σεβασμός των κανόνων αυτών που τους φιλοξενούν. Δεν ήρθαν στις πατρίδες μας για να αλλάξουν τον δικό μας τρόπο ζωής, αλλά για να επιδιώξουν να έχουν μια καλύτερη ζωή.

Όσοι πραγματικά αυτό επιζητούν, ο μόνος τρόπος για να το πετύχουν είναι η προσαρμογή και η υπακοή στους νόμους των χωρών που αυτοί επέλεξαν να πάνε.

Οι υπόλοιποι, όλοι αυτοί που έρχονται στον πολιτισμό μας για να τον προσβάλλουν, επιβάλλοντας τον δικό τους ή για να οικοδομήσουν τα δικά τους γκέτο μέσα στις δικές μας κοινωνίες, ας φύγουν. Να πάνε από εκεί που ήρθαν.

Και αν δεν φεύγουν μόνοι τους, όλα τα κράτη έχουν τους μηχανισμούς προστασίας του πολιτισμού τους. Ο Μακρόν έδειξε την αρχή αυτού του δρόμου (Σάκης Μουμτζής).

* “«Ποιος δεν φοβάται τους Αγιατολάδες;» ήταν ο τίτλος άρθρου του Αγγελου Ελεφάντη στο περιοδικό «Ο Πολίτης», απάντηση στην αγέλη της προοδευτικής Ευρώπης που χειροκροτούσε την Ιρανική Επανάσταση. Κάποτε υπήρξε και πεφωτισμένη Αριστερά. «Ποιος δεν φοβάται τους ισλαμιστές;». Ή μήπως όποιος δηλώνει ότι φοβάται τους ισλαμιστές υποπίπτει στο αμάρτημα της «ισλαμοφοβίας»; Κοινώς, στον φόβο που προκαλούν ηθελημένα όσοι, αν και πολίτες των δυτικών δημοκρατιών, προσπαθούν να καταστρέψουν όσες αξίες τις δημιούργησαν; Oι ισλαμιστές δεν είναι Αρειανοί. Ριζοσπαστικοποιούνται στις μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης. Ο δολοφόνος ήταν Τσετσένος, όμως είχε ζήσει όλη του τη ζωή στην Γαλλία (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Στο νέο εξώφυλλο του γαλλικού περιοδικού, ο Τούρκος πρόεδρος εμφανίζεται με εσώρουχα, καθισμένος νωχελικά στην πολυθρόνα του, να σηκώνει το φουστάνι μιας μουσουλμάνας, η οποία θα μπορούσε να είναι και η σύζυγός του, Εμινέ Ερντογάν. Το εξώφυλλο του «Charlie Hebdo» συμπληρώνει το σκίτσο με τη φράση «Ο Ερντογάν είναι πολύ αστείος στην ιδιωτική του ζωή». Ο Τούρκος πρόεδρος με περιπαικτικό ύφος και κοιτώντας τα οπίσθια της μουσουλμάνας φέρεται να σχολιάζει:«Ω! Ο προφήτης!»”.

Και η πρώτη οργισμένη και καθόλου ψύχραιμη αντίδραση της Άγκυρας, ήρθε από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού της Τουρκίας, Σερντάρ Καμ, ο οποίος έγραψε στο Twitter: “Charlie Hebdo: Είστε μπάσταρδοι. Είστε γιοί σκύλων”.

“Ας κρατήσουν οι χοροί...”

Το τραγούδι “Ας κρατήσουν οι χοροί” του Διονύση Σαββόπουλου επέλεξε η Επιτροπή “Ελλάδα 2021”, για το βιντεοκλίπ της επετείου των 200 χρόνων μετά την Επανάσταση.

Και πρόσωπα νέων κατακλύζουν την οθόνη καταθέτοντας έναν αέρα αισιοδοξίας σε μια χώρα που εμμονικά ασχολείται με τα προβλήματα των συνταξιούχων και η νεολαία ταυτίζεται με τους κουκουλοφόρους των μολότοφ. Και οι πολιτικορεκτάδες δυσανασχετούν, διότι των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν “άλλους Γαλαξίες” με τις αρχαιότητες και την ορθοδοξία, αλλα και γιατί το νεοελληνικό έθνος προβάλλεται ως αμιγώς λευκό (ούτε ένας έγχρωμος, ούτε ένας μετανάστης;).