Στο προσκήνιο..., η συνέχεια.

Όταν οι αναμνήσεις, είναι περισσότερες

από τα όνειρα, τότε έρχεται το τέλος.

... Η 12η Μαΐου 2010: Επισήμως υπογράφεται η δανειακή σύμβαση, το 1ο Μνημόνιο. Την επομένη 13η Μαΐου 2010, η ελληνική κυβέρνηση αιτείται επισήμως από την συντονίστρια της διαδικασίας Κομισιόν, την αποδέσμευση της πρώτης δόσης των διμερών δανείων. Τελικώς τα χρήματα εισρέουν στα ταμεία του ελληνικού Δημοσίου στις 18 Μαΐου, μια μόνο ημέρα πριν την άτακτη χρεοκοπία του (στις 9/5 έληγε ομόλογο ύψους 8,5 δισ. ευρώ).

...Το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι: Στις 3 Μαΐου 2010 το Eurogroup εγκρίνει το ελληνικό πρόγραμμα, το οποίο απαιτείται να εγκριθεί και από την Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης (7-9/5). Με την αναφορά του Όλι Ρεν στην συνεδρίαση, ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδος ως τα μέσα του 2013 είναι 150 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 110 θα καλυφθούν από το δανειακό πρόγραμμα και τα υπόλοιπα από την επάνοδο της στις αγορές, για πρώτη φορά υπολογίζεται επισήμως το εύρος του (τελικά ανέρχεται στα 73 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 52,9 δισ. δίνονται από του εταίρους μας και τα υπόλοιπα 20,1 δισ. από το ΔΝΤ) (1). Την ίδια ημέρα η γερμανική κυβέρνηση, αποφασίζει την συνεισφορά της σε αυτό, ύψους 22,4 δισ. ευρώ, η οποία τελεί υπό την έγκριση της Μπούντεσταγκ (7/5). Αυτή αποτελεί την μεγαλύτερη συνείσφορά μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης στο πακέτο διάσωσης της Ελλάδος, . Μεταξύ 3-7/5 ,το ευρώ υποτιμάται κατά 5%. Τα spreads στην ευρωπαϊκή περιφέρεια αυξάνονται επικίνδυνα, με την Moody’s (6/5) να προειδοποιεί για τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης σε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία ακόμη και Βρετανία. Η ΕΚΤ αντιλαμβάνεται πλέον ότι η παρέμβασή της είναι αναπόφευκτη. Για να διασφαλίσει όμως την ανεξαρτησία της παρουσιάζεται, με την υποστήριξη και της Μέρκελ, ιδιαίτερα επιφυλακτική όσον αφορά την παρέμβασή της στην αγορά ομολόγων, την οποία απαιτεί ο Σαρκοζί, παρότι όλόι αναγνωρίζουν ότι αυτός είναι ο μόνος άμεσος τρόπος αντιμετώπισης του πανικού. Επίσης για να θέσει τους πολιτικούς προ των ευθυνών τους, επιμένει σε 2 προϋποθέσεις: Την δέσμευση των κρατών μελών στην δημιουργία ενός αξιόπιστου μηχανισμού διάσωσης και την εφαρμογή αξιόπιστων προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής στις χώρες της περιφέρειας. Λίγο πριν την Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, δίδεται στην δημοσιότητα κοινή επιστολή Μέρκελ-Σαρκοζί για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζ. Μ. Μπαρόζο ανακοινώνει ότι θα παράσχει 60 δισ. ευρώ για κράτη-μέλη της Ευρωζώνης που έχουν ανάγκη. Το ύψος της παροχής θεωρείται και αντιμετωπίζεται ως ιδιαίτερα χαμηλό. Στην Σύνοδο οι ηγέτες, κινητοποιημένοι από τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Ζαν-ΚλοντΤρισέ , συμφωνούν επί της αρχής στην δημιουργία ενός μηχανισμού διάσωσης της Ευρωζώνης και αφήνουν τις λεπτομέρειες να διευθετηθούν στην συνάντηση των υπουργών Οικονομικών (Κυριακή 9/5). Αυτή η Κυριακή εξελίσσεται δραματικά. Η Μέρκελ χάνει τον Σόιμπλε, ο οποίος εισάγεται σε νοσοκομείο λόγω αλλεργικής αντίδρασης σε φαρμακευτική ουσία, και αποφασίζει την αντικατάστασή του από τον έμπιστος της υπουργό Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ. Επίσης χάνει τις εκλογές στο κρατίδιο της Β. Ρηνανίας-Βεστφαλίας και μαζί την πλειοψηφία στην Μπούντεσρατ. Παρότι η κατάρρευση του ευρώ είναι προ των πυλών, η Γερμανία επιμένει σε ένα μηχανισμό τύπου Ελλάδος, με διμερή δάνεια. Υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ιταλία διαφωνούν, διότι αυτό θα επιδείνωνε το αξιόχρεο τους. Γύρω στα μεσάνυχτα, καθώς ξεκινάει το trading στο χρηματιστήριο του Σίδνεϊ, ο τρόμος της αποτυχίας είναι πλέον ορατός. Η τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ, για να ηρεμήσει τα πνεύματα αναφέρει: “Με όλο τον σεβασμό στους Αυστραλούς φίλους μας, η πραγματική προθεσμία είναι η Ιαπωνία” (το χρηματιστήριο του Τόκιο ανοίγει στις 2 π.μ. ώρα Βρυξελλών). Η λύση, η δημιουργία ενός “οχήματος ειδικού σκοπού” με την στήριξη εγγυήσεων ύψους 440 δισ. ευρώ από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, δίνεται από τον γενικό διευθυντή του υπουργείου Εξωτερικών της Ολλανδίας, την τελευταία στιγμή (επισημαίνω την ποιότητα στελεχών). Μαζί με τα 60 δισ. της Κομισιόν και άλλα 250 δισ. από το ΔΝΤ, θα αποτελέσουν τον EFSF, τον πρώτο μηχανισμό διάσωσης της Ευρωζώνης. Τελικώς την επομένη (10/5), η ΕΚΤ ανακοινώνει ότι θα προβεί στην αγορά ομολόγων για να “διασφαλίσει το βάθος και τη ρευστότητα σε εκείνα τα τμήματα της αγοράς που είναι δυσλειτουργικά”. Τις επόμενες εβδομάδες, η ΕΚΤ αγοράζει εκτός των ελληνικών, πορτογαλικά και ιρλανδικά ομόλογα. Το ευτράπελο: “Είναι η πρώτη βραδιά που δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα” είπε στον Έλληνα υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου , ομόλογός του, μιας και ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή συνάντηση που δεν βρίσκονταν στο στόχαστρο.

...Το Διεθνές γίγνεσθαι: Στις7 Μαΐου 2010 και ενώ οι ηγέτες της Ευρωζώνης καταφθάνουν στις Βρυξέλλες οι διεθνείς διαβουλεύσεις είναι πυρετώδεις. Ο Ομπάμα τηλεφωνεί στην Μέρκελ, οι υπουργοί Οικονομικών και οι κεντρικοί τραπεζίτες του G7 (Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βρετανία, Ιαπωνία και ΗΠΑ) διεξάγουν τηλεδιάσκεψη με επίκεντρο την αναχαίτιση της ελληνικής κρίσης, Στις 9 Μαΐου και ενώ στις Βρυξέλλες εξελίσσεται ο χαοτικός μαραθώνιος στον τερματισμό του οποίου προκύπτει ο EFSF, στην Ουάσιγκτον, στο εκτελεστικό συμβούλιο του ΔΝΤ εκτός από την έγκριση του ελληνικού προγράμματος, διεξάγεται και η κρίσιμη συζήτηση για το μέλλον της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων. Η Γερμανία και η Γαλλία ενδιαφέρονταν επί πλέον και για την διασφάλιση των τραπεζών τους, των οποίων η έκθεση σε ελληνικά ομόλογα ήταν ύψους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε άκρως απόρρητο έγγραφο του ΔΝΤ , το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την συνεδρίαση της 9/5, αναφέρεται (στην κατοχή της “Καθημερινής”): “Οι εκπρόσωποι της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας διεμήνυσαν στο συμβούλιο τις δεσμεύσεις των εμπορικών τους τραπεζών να υποστηρίξουν την Ελλάδα γενικά, διατηρώντας την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα”. Δεσμεύσεις που τελικά δεν τηρήθηκαν, με προεξάρχουσες τις γαλλικές τράπεζες. Σε αυτήν την συνεδρίαση του εκτελεστικού συμβουλίου του ΔΝΤ, που περιγράφεται ως ταραχώδης, περίπου το 1/3 των εκπροσώπων, των 40 μη ευρωπαϊκών χωρών, αμφισβήτησε έντονα τις υποθέσεις εργασίας και τις προβλέψεις του ελληνικού προγράμματος. Ο εκπρόσωπος της Αργεντινής ανέφερε ότι η “εναλλακτική λύση της εθελοντικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους έπρεπε να είναι στο τραπέζι”, συμπληρώνοντας ότι το ΔΝΤ αναλάμβανε το ρίσκο “της αναβολής και ενδεχομένως της επιδείνωσης του αναπόφευκτου” (1). Στους τεράστιους κινδύνους του προγράμματος αναφέρθηκαν και οι εκπρόσωποι της Ρωσίας, του Καναδά και της Αυστραλίας. Ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι το πρόγραμμα μπορεί τελικά να αποτελέσει “μια διάσωση των ιδιωτικών ομολογιούχων της Ελλάδος, κυρίως ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων”. Ο ίδιος ο Ντ. Στρος-Καν, αντιτάχθηκε, χωρίς αποτέλεσμα, στην επιμονή των Ευρωπαίων για επιβολή υψηλών επιτοκίων στα διμερή τους δάνεια με την Ελλάδα (1ο Μνημόνιο). Σχετικές με τα επιτόκια ανησυχίες είχαν διατυπωθεί και στο Eurogroup της 3/5, από υπουργούς που έθεσαν το ζήτημα των επιτοκίων, αλλά και του μεγάλου ύψους των ομολόγων που έληγαν το 2014-15. Η θέση της “τρόικας” και της Γερμανίας σε αυτές της ανησυχίες ήταν ότι τα θέματα αυτά θα εξετασθούν στο μέλλον, καθώς δεν υπήρχαν τα χρονικά περιθώρια για τροποποιήσεις.

...Το Εγχώριο γίγνεσθαι: Την 1η Μαΐου 2010, επέτειο της εργατικής Πρωτομαγιάς σε αίθουσα του υπουργείου Περιβάλλοντος, διότι το υπουργείο Οικονομικών είχε αποκλειστεί από διαδηλωτές, η Τρόικα και οι Γ. Παπακωνσταντίνου (Γ.Π.) και Φ. Σαχινίδης συζητούν επί των τελευταίων λεπτομερειών της δανειακής σύμβασης. Την καθοδήγηση των συζητήσεων, εξ αρχής είχε αναλάβει το ΔΝΤ λόγω της σχετικής του εμπειρίας, ένας από του λόγους για τους οποίους η Γερμανία είχε ζητήσει-απαιτήσει-επιβάλλει την συμμετοχή του στο πρόγραμμα. Ο άλλος η διαπιστωμένη πλέον αναξιοπιστία της Κομισιόν, λόγω του ότι λειτουργούσε υπέρ το δέον πολιτικά έως και πολιτικάντικα. Παράλληλα, σε παρακείμενη αίθουσα του υπουργείου οι Χάρης Παμπούκης (υπουργός Επικρατείας), Ευ. Βενιζέλος και Λούκα Κατσέλη (υπουργός ΟΙκονομίας) έλεγχαν το τελικό κείμενο του Μνημονίου για τυχόν παραλείψεις ή επικίνδυνες διατυπώσεις. Οι εξελίξεις ήταν τόσο ραγδαίες που γενικώς το υπουργείο Οικονομικών δεν είχε τα περιθώρια να διαπραγματευτεί όπως θα ήθελε-έπρεπε. Σε μετέπειτα δηλώσεις της η Λούκα Κατσέλη ανέφερε σχετικά: “Ως υπουργοί, είχαμε το κείμενο του Μνημονίου μερικές ώρες πρι να βγει. Και θυμάμαι το Σάββατο εκείνο (1/5) ένα ολόκληρο πρωί να κοιτάζουμε ο καθένας μας τις ρυθμίσεις που αφορούν το δικό του υπουργείο. Δεν είχαμε μια συνολική εικόνα”. Την επομένη ημέρα (2/5), στο άτυπο υπουργικό συμβούλιο διάρκειας 8 ωρών, το κλίμα μπορεί να ήταν βαρύ αλλά δεν εκφράστηκαν διαφωνίες επί της ουσίας. Ακολούθησε η δημοσίευση των μέτρων και συνέντευξη τύπου του Γ. Π. και προς όλα τα διεθνή μέσα. Το ευτράπελο: Δημοσιογράφος του βρετανικού Channel 4 ρώτησε τον Γ.Π.: “Πώς νιώθετε που είστε ο πιο μισητός άνθρωπος στην Ελλάδα;”. Στην συμπολίτευση οι αντιδράσεις ήταν πολύ περιορισμένες. Κυριαρχούσε ο φόβος της άτακτης χρεοκοπίας και η αίσθηση ανακούφισης ότι δια του προγράμματος αυτή θα αποσοβείτο. Τελικά η κυβέρνηση αποφάσησε την ψήφιση της δανειακής σύμβασης από την Βουλή (5/5/2010), χωρίς την οποία όλα θα βρίσκονταν στο αέρα. Το δυστυχές: Την προηγούμενη ημέρα της ψηφοφορίας (4/5), ημέρα γενικής απεργίας, υπήρξε μαζική συμμετοχή σε πορεία προς το Σύνταγμα. Οι “κουκουλοφόροι” που προπορεύονταν έριξαν βόμβα μολότοφ σε υποκατάστημα της Marfin, 3 εργαζόμενοι, μεταξύ τους και μία κυοφορούσα, βρίσκουν τραγικό θάνατο. Και όλη Ελλάδα πάγωσε. Στην αξιωματική αντιπολίτευση (Νέα Δημοκρατία) ο Αντώνης Σαμαράς βρέθηκε εν όψει μιας απόφασης η οποία θα έκρινε τις πολιτικές εξελίξεις στην χώρα. Και αποφάσισε λανθασμένα. Στις 3/5 και ώρα 11 το βράδυ για να προλάβει την γενική απεργία της επομένης, ανακοινώνει την απόφασή του : “θα πούμε όχι σε όλα”. Περίπου ένα δεκαήμερο πριν, η ανθυποψήφιά του για την προεδρία της ΝΔ, Ντόρα Μπακογιάννη, σε κατ’ ιδίαν συνάντησή τους, την πρώτη μετά τις εσωκομματικές εκλογές του προηγούμενου Νοεμβρίου, του επισημαίνει: “Αντώνη ξέχνα οτιδήποτε υπάρχει μεταξύ μας, αυτή την στιγμή βρισκόμαστε σε ένα τέλμα. Ο Παπανδρέου έκανε απίστευτα πράγματα αυτούς τους έξι μήνες, αλλά αναμφισβήτητα 30 χρονών αμαρτίες πληρώνουμε” και του πρότεινε να υπερψηφίσει η ΝΔ την δανειακή σύμβαση και να καταψηφίσει τα επιμέρους μέτρα. Η “άλλη” αντιπολίτευση, εκτός του ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζφέρη που αποφάσισε να υπερψηφίσει, βρίσκονταν στα κάγκελα. Την ημέρα της ψηφοφορίας, ο Χ. Παμπούκης με την σύμφωνη γνώμη του Ευ. Βενιζέλου πείθει αρχικά τον ΓΑΠ να επιδιώξει-απαιτήσει- εκβιάσει αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων από την Βουλή, διότι υπήρχε η αίσθηση ότι το μέγεθος της κρίσης ήταν ικανό να συμπαρασύρει όλο το πολιτικό κατεστημένο (τελικά εσυνέβη). Επίσης είχε την πληροφόρηση ότι τουλάχιστον 40 βουλευτές της ΝΔ επροτίθεντο, εάν απαιτηθεί αυξημένη πλειοψηφία, να υπερψηφίσουν το νομοσχέδιο. Ο Χ. Παμπούκης μάλιστα ετοίμασε και το σχετικό κείμενο με το οποίο θα ανακοινώνονταν οι νέοι όροι της ψηφοφορίας, διατυπώνοντας σε αυτό το ερώτημα: “Υπάρχει έστω και ένας βουλευτής που, παρότι δεν το επιτάσσει το Σύνταγμα, καθώς δεν υπάρχει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, δε πιστεύει ότι πρέπει να αναζητηθεί αυξημένη πλειοψηφία και ευρύτερη συναίνεση;” Αυτές οι λέξεις δεν θα ακουστούν ποτέ, διότι σε δεύτερη σύσκεψη ο ΓΑΠ υπαναχώρησε, καταλήγοντας στην “απλή πλειοψηφία” υπό τον φόβο της καταψήφισίς του νομοσχεδίου αλλά και της άποψις συνεργατών του (Γ. Παπακωνσταντίνου, Γ. Ραγκούση) ότι το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να αναλάβει το ιστορικό φορτίο της διάσωσης της χώρας. Τελικά το Μνημόνιο ψηφίστηκε με 172 ψήφους, μεταξύ των οποίων και αυτήν της Ντόρας Μπακογιάννη, την οποία η ΝΔ διέγραψε πάραυτα

.

...Τα Εάν:

Εάν αυτοί που είχαν υπερψηφίσει το Μνημόνιο, είχαν αντιληφθεί στο σύνολό τους ότι στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει μια νέα εποχή, αλλά και την ανάγκη επείγουσας εφαρμογής του δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο. Ακόμη και οι υπουργοί, αυτοί που πήραν αυτήν την κρίσιμη απόφαση “παρότι είχε γίνει εξαντλητική συζήτηση, η κατανόηση του τι είχαν υπογράψει ήλθε σταδιακά τους επόμενους μήνες (...) η έλλειψη οικειοποίησης-ownership του προγράμματος ήταν εξαρχής πρόβλημα” (Γ. Παπακωνσταντίνου) . Οι περιλαμβανόμενες διαρθρωτικές αλλαγές στο πρόγραμμα, από την φορολογική διοίκηση έως την αγορά εργασίας και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων (ακόμη και σήμερα αυτό επιδιώκουμε), αποτέλεσαν τελικά και την “αχίλλειο πτέρνα” της εφαρμογής του προγράμματος.

Εάν η εσωκομματική αντιπολίτευση του ΓΑΠ, ευρισκόμενη και σε υπουργικές θέσεις , ενισχυμένη και από τις συνθήκες δεν υπονόμευε την εφαρμογή των προβλεπόμενων από το Μνημόνιο μεταρρυθμίσεων, δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο. “Δεν περίμενα τέτοιο πόλεμο χαρακωμάτων από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Είχαμε υποτιμήσει τον βαθμό στον οποίο έπρεπε να αλλάξουμε το κόμμα για να αλλάξουμε τη χώρα” (Γ. Παπακωνσταντίνου). Τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις ο Πάγκαλος με επίμαχη δήλωσή του είχε χαρακτηρίσει “ευκαιρία” και “ευ-τυχία” για τον τόπο. Σε μετέπειτα σχετικές δηλώσεις του, στην 4η επέτειο από την υπογραφή του, επιμένοντας μόνο στον πρώτο χαρακτηρισμό, ανέφερε ότι “η επανάσταση που συντελείται τα τελευταία 4 χρόνια είναι ισοδύναμη με την εκβιομηχάνιση του 1922-23 όταν δημιουργήθηκε ο πυρήνας της ελληνικής βιομηχανίας”. Και που να γνώριζε και τα μελλούμενα.

Εάν η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έλεγε δια στόματος Α. Σαμαρά το καταστροφικό “ΌΧΙ ΣΕ ΌΛΑ” και δεν ξεκινούσε την τριλογία λαϊκίστικων μυθευμάτων “Ζάππειο 1,2 και 3, δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο.

Εάν η “άλλη” αντιπολίτευση, δεν πυροδοτούσε την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ με λαϊκίστικες-εμπρηστικές- διχαστικές θέσεις, οδηγώντας το κοινωνικό γίγνεσθαι σε μπαχαλοειδείς καταστάσεις, δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο.

Εάν η διεθνής συγκυρία δεν λειτουργούσε εις βάρος μας, δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο. Δεν ήταν μόνο μια αυτοκαταστροφική συμπολίτευση, τα “Ζάππεια”, οι “Αγανακτισμένοι” ήταν και η σύνοδος των G8 στη Ντοβίλ της Γαλλίας (26/5/2011). Μεσούσης της “Αραβικής Άνοιξης’’ και ενός πακέτου βοήθειας ύψους 20 δισ. ευρώ για τον “εκδημοκρατισμό” τους, Μέρκελ και Σαρκοζί δήλωσαν, στοχεύοντας προς τις αγορές, ότι θα στηρίξουν το ευρώ, προσθέτοντας ότι υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Ευρωζώνης και αποκλείοντας οποιαδήποτε αναδιοργάνωση χρέους.

Εάν τελικώς εμείς είχαμε συνειδητοποιήσει και παραδεχθεί ότι ήμασταν οι κύριοι υπαίτιοι για την κρίση και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, ότι η Ελληνική Κρίση ήταν και το σύμπτωμα μιας ευρύτερης κρίσης της Ευρωζώνης, δυνητικώς θα είχαμε αποφύγει το 2ο Μνημόνιο.

“Εκεί που οι υπολογισμοί όλων - Ελλήνων και δανειστών – αποδείχθηκαν τραγικά άστοχοι, ήταν στην εκτίμηση της διοικητικής δυνατότητας του ελληνικού κράτους να φέρει εις πέρας τον άθλο του δραστικού εκσυχρονισμού του. Με ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα και την κοινή γνώμη παντελώς απροετοίμαστη για τις επερχόμενες ανατροπές, ήταν αναπόφευκτο οι ρόδινες προβλέψεις του αρχικού Μνημονίου να μην επαληθευθούν, με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες για την Ελλάδα...” (“Η Καθημερινή” 24-25/5/2014).

...Τα προηγηθέντα: Εικόνα 1η. Ήταν 2002, όταν στη Βουλή έγινε θέμα ένα παλιό σύνθημα του ΚΚΕ. Σύσσωμη η αντιπολίτευση κατηγορούσε την τότε κυβέρνηση ότι η αύξηση των 30 ευρώ μηνιαίως στον συνταξιούχο του ΟΓΑ αντιστοιχούσε με ένα κουλούρι την ημέρα. Βεβαίως οι αυξήσεις ήταν κλιμακωτές και οι άλλοι συνταξιούχοι έπαιρναν περισσότερα (αύξηση 3,5% για συντάξεις μέχρι 400 ευρώ, 1,5% για το τμήμα της σύνταξης 400 - 620 ευρώ, αύξηση 0,75% για το τμήμα της σύνταξης μεταξύ 620 - 910 ευρώ), αλλά ο συμβολισμός με το κουλούρι ήταν καταλυτικός. Κάθε αύξηση που δινόταν όλα τα χρόνια μέχρι το 2009 αποτιμάτο σε κουλούρια ή τυρόπιτες, επί των χαμηλότερων συντάξεων και ουχί των μεσαίων ή υψηλών. Τότε ήταν η εποχή που η κάθε, δυσάρεστη για την συνδικαλιστική νομενκλατούρα, μεταβολή στην οικονομία, από τις αλλαγές στην αγορά εργασίας μέχρι τις αποκρατικοποιήσεις, διευθετείτο με ένα νομοθέτημα ειδικών παροχών και πρόωρης συνταξιοδότησης προς την, κατά περίπτωσιν, “θιγομένην” ομάδα εργαζομένων. Δεν ήθελε ή δεν μπορούσε το κράτος να δώσει άδειες μητρότητας, γιατί διαμαρτύρονταν οι εργοδότες; Μετέθετε την προστασία των ανήλικων τέκνων, την περίοδο που αυτά ενηλικιώνονταν, με την πρόωρη συνταξιοδότηση των μητέρων. Γενικώς η κρίση που ζούμε ήταν η διαρκής μετάθεση των υποχρεώσεων –ημών και του κράτους μας– στο μέλλον... Μόνο που αυτό το μέλλον ήρθε πολύ πιο νωρίς, απ’ όσο οι πολιτικοί και η κοινωνία υποψιάζονταν. Το κόστος συσσωρευόταν: Σχετικά, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης, είχε γράψει (2.12.2015): “Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, η στήριξη του προϋπολογισμού προς τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης ήταν της τάξεως των 5,4 δισ. ευρώ, περίπου, ή 4% του ΑΕΠ. Το 2009 είχε φτάσει στα 18,9 δισ. ή 8,2% του ΑΕΠ. Αν είχε σταθεροποιηθεί η συνεισφορά του προϋπολογισμού στο επίπεδο του 2001 (σσ. τότε που σύσσωμη η ελληνική κοινωνία με αγώνες και κραυγές απέρριψε τις προτάσεις Γιαννίτση, μη αντιλαμβανόμενη ότι προϋπόθεση για σταθερή ανάπτυξη είναι ένα βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα), η χώρα θα είχε περίπου 75 δισ. λιγότερο χρέος από αυτό που είχε το 2009... περίπου 1 στα 4 ευρώ που χρωστούσε η χώρα το 2009...”.
Το σπριντ των ανεξέλεγκτων δαπανών που έκανε η κυβέρνηση του κ. Κώστα Καραμανλή επιτάχυνε κατά πολύ το προδιαγεγραμμένο μοιραίο. Τα “πλασματικά χρόνια” (άλλος ελληνικός νεολογισμός) δίνονταν απλόχερα. Αλλά ακόμη και τον Νοέμβριο του 2009, όταν πια η κρίση ήταν εμφανής, ο αιθεροβάμων κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ (και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης) Χρήστος Παπουτσής ανέφερε στην Βουλή (20/11/2019): “Τα 2.000 ευρώ τον μήνα μεικτά, είναι εισόδημα για τους φτωχούς και τη μεσαία τάξη. Δεν θα πληρώσουν ξανά αυτοί το βάρος της κρίσης” . Και ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ) υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση, δεν πάγωσε τις συντάξεις άνω των 2.000 ευρώ. Κάπως έτσι φτάσαμε τώρα να συζητάμε για τις περικοπές έως 18% των υψηλών συντάξεων. Αυτές που σήμερα είναι στα 1.400 ευρώ...

Εικόνα 2η. Η απώλεια εμπιστοσύνης, της διεθνούς κοινότητας, προς την ελληνική οικονομία, δρομολογήθηκε το 2004. Η αξιοπιστία της χώρας τραυματίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή του Μικρού , η οποία ζήτησε να γίνει απογραφή των στατιστικών στοιχείων από την Ε.Ε., για να αρχίσει αμέσως μετά η ίδια, την αλλοίωση τους και να οδηγήσει τη χώρα στη δημοσιονομική εκτροπή του 2009 και την αύξηση του δημόσιου χρέους από τα 180 δισ. στα 300 δισ. ευρώ. Η έκφραση “greekstatics”, έχει περάσει στην ευρωπαϊκή οικονομική “αργκό”, και υποδηλώνει αλλοιωμένα στατιστικά στοιχεία. Να υπενθυμίσω ότι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας των στατιστικών στοιχείων της χώρας μας δρομολογήθηκε με την δημιουργία της ανεξάρτητης ΕΛΣΤΑΤ από την κυβέρνηση του ΓΑΠ. με επακόλουθο από το 2010 και μετά όλα τα στοιχεία της χώρας γίνονται αποδεκτά από το αρμόδιο προς επικύρωση όργανο της Ε.Ε., την Eurostat.

Εικόνα 3η. Η κριτική κόλαφος κατά του ΓΑΠ, η οποία συντηρείται μέχρι σήμερα (επιχείρηση αθώωσης του Μικρού), είναι ότι παρέμεινε αδρανείς μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, γεγονός που οδήγησε την χώρα μας στο Μνημόνιο. Μια κριτική που στηρίζεται στους εξής 3 βασικούς μύθους: 1ος μύθος. Η κυβέρνηση δεν δανείστηκε όσο ήταν ακόμη ανοικτές οι αγορές. Η πραγματικότητα ήταν ότι μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 η κυβέρνηση της ΝΔ είχε ήδη δανειστεί 66 δισ. όταν ο ετήσιος στόχος δανεισμού για το 2009 ήταν 44 δισ. Η χώρα είχε δηλαδή υπερβεί τον ετήσιο στόχο κατά 50%. Δυστυχώς ο Καραμανλής ο “μικρός”, είχε οδηγήσει την χώρα στο σημείο στο οποίο οι αγορές δεν αναζητούσαν πλέον μία πιο πειστική στρατηγική δημοσιονομικής προσαρμογής. Γνώριζαν πως κάθε στρατηγική θα χρειαζόταν χρόνο για να αποδώσει, γιατί η υλοποίησή της θα ενείχε σημαντικούς οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς κινδύνους και τελικά δεν έπεσαν έξω. Οποιοσδήποτε δανεισμός και μάλιστα μεγάλος, όπως υπαινίσσεται ο “μύθος”, θα έστελνε το μήνυμα ότι η χώρα έχει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, ακόμα και από αυτά που αναγνώρισε, με τον προϋπολογισμό που κατέθεσε, σε μία προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης της αξιοπιστίας. Ο Ευ. Βενιζέλος αναφέρει σχετικά: “Δεν θα μπορούσε να γίνει επιπρόσθετη προκαταβολική άντληση κεφαλαίων από την αγορά, διότι όταν υπάρχει ένα ανακοινωμένο πρόγραμμα εκδόσεων ενός οργανισμού, όπως είναι ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) και όλων των θησαυροφυλακίων στις ανεπτυγμένες χώρες, δημιουργείται τεράστια καχυποψία και αρνητική αντίδραση της αγοράς όταν αλλάζει αυτό το πρόγραμμα και όταν εμφανίζονται περισσότερες εκδόσεις. Αυτό ανάβει ένα ‘κόκκινο’ φως κινδύνου στην αγορά και μπορεί εκείνη τη στιγμή να διαπιστωθεί η χρεοκοπία της χώρας...” Ο 2ος μύθος αναφέρει ότι η κυβέρνηση δεν αντέδρασε έγκαιρα. Η τρέχουσα τότε κατάσταση (4ο 3μηνο 2009) ήταν αδύνατο να αντιστραφεί. Το ταμειακό έλλειμμα μέχρι τον Οκτώβριο, καταγεγραμμένο επισήμως μετεκλογικά από την ΤτΕ, ήταν ήδη 10% του ΑΕΠ. Ένα έλλειμμα που αυξανόταν μηνιαίως με ρυθμό άνω της μίας μονάδας του ΑΕΠ. Μία δυναμική που καθιστούσε αδύνατο το περιορισμό του σε επίπεδο χαμηλότερο του 13-14% του ΑΕΠ. Η κυβέρνηση ΓΑΠ μόλις ανέλαβε έθεσε ως στόχο να περιορίσει το έλλειμμα δια της συγκράτησης των λειτουργικών δαπανών του Δημοσίου, αύξησης των τελών κυκλοφορίας, και ακύρωσης δαπανηρών προγραμμάτων, όπως αυτό της επιδοτούμενης απόσυρσης παλαιών αυτοκινήτων. Για να επιτευχθεί μείωση του ελλείμματος κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες την περίοδο Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου, θα έπρεπε αμέσως μετά τις εκλογές να προβεί σε περικοπές περίπου 7 δισ. ευρώ. Όμως με το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των δαπανών να αποτελείται από μισθούς, συντάξεις (30 δισ. ευρώ) και άλλες κοινωνικές δαπάνες, τα περιθώρια παρέμβασης ήταν ελάχιστα (θα έπρεπε να μην πληρωθούν καθόλου μισθοί και συντάξεις το τελευταίο τρίμηνο). Η νέα κυβέρνηση, ακολουθώντας την οδό του αυτονόητου, η οποία απαιτεί να προγραμματίζεται εγκαίρως η μείωση του ελλείμματος , με τον προϋπολογισμό του 2010 που κατατέθηκε μερικές μόλις εβδομάδες μετά τις εκλογές, δεσμεύονταν για την μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που είχε ποτέ ανακοινωθεί, ύψους 3,3% του ΑΕΠ στο προσχέδιο και 3,6% στο τελικό σχέδιο. Μια δέσμευση, που σε αντίθεση με το παρελθόν, υποστηριζόταν από συγκεκριμένα μέτρα. Όσον αφορά το θέμα την παρέμβασης στο χρέος εκείνη την περίοδο (2010), ο Ευ. Βενιζέλος αναφέρει: “Υπήρχε σαφής και δεδηλωμένη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει μονομερής ενέργεια, διότι νομικά αυτό θα οδηγούσε σε ασύντακτη χρεοκοπία, θα μας οδηγούσε κατά πάσα πιθανότητα, για να μην πω βεβαιότητα, σε έξοδο από το ευρώ και θα μας άφηνε εκτός προστασίας, εκτός αγορών, υπό συνθήκες χρεοκοπίας, με 26 δισ. πρωτογενές έλλειμμα”. Ο 3ος μύθος αναφέρει ότι το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος. Η πραγματικότητα ήταν ότι οι αγορές θεωρούσαν ως επαπειλούμενη την πτώχευση της Ελλάδος και αυτό που ζητούσαν όλο και πιο επιτακτικά από την Ευρώπη, ήταν μια δέσμευση-εγγύηση, ότι εάν τα πράγματα έφταναν στα άκρα η Ευρωζώνη δεν θα επέτρεπε την πτώχευση ενός κράτους-μέλους. Αυτού του είδους η δέσμευση όμως δεν υπήρξε , με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει την πρόσβαση στις αγορές και να υποχρεωθεί σε αναγκαστικό δανεισμό δια του Μνημονίου.

Εικόνα 4η. Το 2009, οι δαπάνες του ελληνικού κράτους (σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης) ανέρχονταν στα 124,7 δισ. ευρώ έναντι εσόδων 88,6 δισ. παρουσιάζοντας το μακράν μεγαλύτερο έλλειμμα, ύψους 36,1 δισ. ευρώ (“πρωτογενές”, δηλαδή εκτός τόκων, περίπου 24,2 δισ. ευρώ). Το 2013, εν μέσω του 2ου Μνημονίου, η Ελλάδα επιτυγχάνει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 1,5 δισ. ευρώ, επιτυγχάνοντας μια πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή (2010-14) συνολικού ύψους 25,7 δισ. ευρώ. Οι επιπτώσεις αυτής της προσαρμογής (ενός πτωχευμένου Δημοσίου Τομέα) και της αδυναμίας παροχής ρευστότητας εκ μέρους των τραπεζών, ήταν η μείωση των εισοδημάτων που επέφερε μείωση της κατανάλωσης, η οποία και προκάλεσε το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων και 1,5 εκατ. ανέργους. Συμπερασματικά, το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι οι συντεχνίες, ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ δια των “Αγανακτισμένων” κατόρθωσαν να περάσουν την χρεωκοπία του Δημοσίου Τομέα στον Ιδιωτικό. Εάν δεν επιλέγαμε τον “δρόμο του μνημονίου”, η προσαρμογή θα ήταν κατακλυσμιαία, το τραπεζικό σύστημα μη ανακεφαλαιούμενο, θα είχε καταρρεύσει και οι αρνητικές συνέπειες στο ελληνικό γίγνεσθαι θα ήταν πολλαπλάσιας ισχύος από αυτές του “μνημονιακού δρόμου”. Επίσης αδιαμφισβήτητο είναι ότι ο “μνημονιακός δρόμος” αποτελεί την συνέπεια της χρεωκοπίας και όχι την αιτία της.

...Τα επακόλουθα: Εικόνα 1η. Το 2014, μετά και το “κούρεμα” του χρέους κατά 105,9 δισ. ευρώ (1), το ελληνικό χρέος ήταν διαχειρίσιμο, η συζήτηση για την βιωσιμότητά του συμφωνημένη υποχρέωση των εταίρων (2012) και ο δρόμος εξόδου από το Μνημόνιο δρομολογημένος. Δια του 3ου Μνημονίου και των συνακολούθων του (2), πληρώνουμε για την απομυθοποίηση του εθνολαϊκιστικού μύθου της Αριστεράς (και της κοινωνικής της ευαισθησίας)(3), που σύσσωμο το ελληνικό γίγνεσθαι εξέθρεψε, δια των ενεργειών του ή των παραλείψεων του από την Μεταπολίτευση και εντεύθεν. Βοήθειά μας.

Εικόνα 2η. Το ασφαλιστικό θα συνεχίσει για χρόνια να αποτελεί τροχοπέδη στην αναπτυξιακή διαδικασία και θα βαραίνει σημαντικά τα δημοσιονομικά, την ανεργία, την κοινωνική πολιτική, την ομαλοποίηση πολλών οικονομικών και κοινωνικών λειτουργιών στη χώρα. Με τα σημερινά δεδομένα και όσο η κατάσταση παραμένει ως έχει, δεν είναι εφικτό να δοθεί κάποια ορατή ημερομηνία ομαλοποίησης του. Όλες ανεξαίρετα οι μελέτες δείχνουν ότι όπως είμαστε σήμερα δεν λύνεται το πρόβλημα. Ακόμα και σε βάθος χρόνου, μια βελτίωση θα έχει πολύ μικρό βάρος, καθώς θα λειτουργεί παράλληλα η δημογραφική γήρανση και η μετανάστευση των νέων, για τις οποίες δεν υπάρχει καμιά πολιτική. Τα προβλήματα του ασφαλιστικού είναι ταυτόσημα με αυτά της οικονομίας. Τα κυριότερα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, η αγορά εργασίας- ανεργία και το δημογραφικό, με επιστέγασμα μια παρωχημένη φιλοσοφία – νοοτροπία στον τρόπο λειτουργίας και επίλυσης προβλημάτων.

Εικόνα 3η. “Ασφάλεια μέσω ρήτρας πτώχευσης” είναι ο τίτλος άρθρου της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου αναφορικά με την ιδέα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη δημιουργία ενός “Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου”, το οποίο θα μπορούσε να προφυλάξει καλύτερα το κοινό νόμισμα σε περίπτωση νέων κρίσεων. Η ιδέα του Σόιμπλε έχει ως στόχο να μειώσει τον κίνδυνο νέων κρίσεων. Θέλει να καταστήσει το ευρώ ανεξάρτητο από τις πολιτικές αλλαγές στα κράτη μέλη, ανεξάρτητο από τις εκλογές. Σε αντίθεση με το παρελθόν θα πρέπει να θεωρείται άνευ σημασίας για τη σταθερότητα του νομίσματος αν έρθει στην εξουσία μιας αριστερή, μια φιλελεύθερη, μια συντηρητική ή ακόμη μια εθνικιστική κυβέρνηση. Για την περίπτωση που προκύψουν προβλήματα σε νομισματικό επίπεδο, θα πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι αυτοματοποιημένοι μηχανισμοί. Ειδικότερα, οι χώρες που απειλούνται με πτώχευση θα πρέπει να λαμβάνουν ειδικό δάνειο-γέφυρα προκειμένου να εκπληρώσουν τις άμεσες υποχρεώσεις τους, διασφαλίζοντας παράλληλα την ομαλή λειτουργία της νομισματικής ένωσης. Ως αντάλλαγμα οι χώρες αυτές θα μπορούν να μειώσουν τα χρέη τους με συμμετοχή των πιστωτών (Bail in). Η ιδέα αυτή του Γερμανού υπουργού άρχισε να κυοφορείται ήδη από το 2010, όταν ξεκίνησε η ελληνική κρίση χρέους. Έμεινε όμως στο συρτάρι, επειδή η καγκελάριος Μέρκελ επέμεινε τότε για τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα προγράμματα διάσωσης χωρών που βρίσκονται σε κρίση. Σήμερα η Μέρκελ έχει πεισθεί- αντιληφθεί ότι είναι δυνατή, η αντιμετώπιση μελλοντικών κρίσεων χωρίς το ΔΝΤ, με τη συνδρομή ενός “Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου”. Εντούτοις ο Γερμανός υπ. Οικονομικών γνωρίζει ότι μια τέτοια πρόταση θα αντιμετωπίσει τη σθεναρή αντίσταση των Ευρωπαίων εταίρων. Και για τα πείσει τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να αποδεχθούν ένα τέτοιο αυστηρό καθεστώς θα πρέπει να τους παρουσιάσει κι ένα “πακέτο συμβιβασμών”, που θα λαμβάνει υπόψη ειδικότερα και τα συμφέροντα των χωρών της νότιας Ευρώπης. Σε κάθε περίπτωση, οι όποιες διαπραγματεύσεις πάνω στη βάση μιας τέτοιας πρότασης μπορούν να ξεκινήσουν μόνο όταν Γαλλία και Γερμανία αποκτήσουν νέες κυβερνήσεις. Ο Σόιμπλε σε πρώτη φάση φαίνεται να προκρίνει τη μετεξέλιξη του ESM σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Ο ίδιος θα προτιμούσε επίσης ο έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών να μεταφερθεί από την Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, γεγονός το οποίο θα απαιτούσε την συναίνεση των άλλων κρατών αλλά και την αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών.. Σύμφωνα με την αρθρογράφο, το σχέδιο αυτό δεν παρουσιάζεται ως ρεαλιστικό. Ρεαλιστικό είναι, η κατ’ αρχήν εισαγωγή κανόνων για την πτώχευση κρατών στην ήδη υπάρχουσα συνθήκη για τον ESM. Με τον τρόπο αυτό δεν θα απαιτούνταν αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών και ο ESM, ή ένα μελλοντικό Ευρωπαϊκό Ταμείο, θα είχε την δυνατότητα να συμβάλει στη διάσωση υπερχρεωμένων χωρών. Πηγή: Deutsche Welle

Σημείωσεις:

(1). Στις 27 Οκτωβρίου του 2011 η κυβέρνηση του ΓΑΠ με υπουργό Οικονομικών τον Ε. Βενιζέλο, συμφώνησε το μεγαλύτερο “κούρεμα” χρέους στην παγκόσμια ιστορία (105,9 δισ. ευρώ), συν ένα πρόσθετο πακέτο βοήθειας 170 δισ. ευρώ (2ο Μνημόνιο). Η εφαρμογή της συμφωνίας αυτής κινδύνεψε, διότι αμέσως μετά είχαμε έξαρση της κοινωνικής και συνακόλουθη πολιτική αναταραχή. Στις 28 Οκτωβρίου είχαμε τις θλιβερές “παρελάσεις του λαού” με προπηλακισμούς και ύβρεις κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας και μετά ραγδαίες εξελίξεις. Ανακοίνωση δημοψηφίσματος από τον ΓΑΠ (θα μας είχε γλυτώσει από πολλά αν γίνονταν) , Κάννες, πολιτική κρίση-ανταρσία-υπονόμευση του Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ, και τελικώς την δημιουργία μιας τρικομματικής κυβέρνησης με τον Α. Σαμαρά, προς τούτο, να έχει “κάνει γαργάρα” την τριλογία παραμυθιών του “Ζάππειο 1, 2 και 3”. Η νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Λουκά Παπαδήμο και υπουργό Οικονομικών τον Ε. Βενιζέλο ολοκλήρωσε την συμφωνία.

Με την συμφωνία “κουρέματος” της 27/10/2011, η οποία υλοποιήθηκε το 2012, αποφασίστηκε η διπλή παρέμβαση στο χρέος με συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (PSI) αλλά και παρέμβαση στο χρέος που διακρατούσαν χώρες και διακυβερνητικοί θεσμοί (OSI). Ο Ε. Βενιζέλος αναφέρει σχετικά: “Είχαμε μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους κατά 106 δισ. ευρώ... και κρυφό πρόσθετο ‘κούρεμα’ το οποίο κυμαίνεται από 31-48 δισ. ευρώ, δηλαδή από 15% έως 24% του ΑΕΠ. Αυτό προκύπτει ως εξής: Πρώτον, από την απόφαση του Eurogroup για επιστροφή των κερδών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ευρωσυστήματος... ύψους 12 δισ. Δεύτερον, από την προοπτική ανάκτησης από το χαρτοφυλάκιο που αποκτά το Δημόσιο σε μετοχές τραπεζών, λόγω ανακεφαλαιοποίησης, τουλάχιστον 16 δισ. Επίσης υπήρξαν τα αδιάθετα κεφάλαια 11 δισ. του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ)...”.

Και μετά ήρθαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ... Τα 11 δισ. του ΤΧΣ επεστράφησαν από τον Μπαρουφάκη τον Φεβρουάριο του 2015. Η ηρωική, της Παραφύση διαπραγμάτευση, χωρίς γραβάτες και με τα πουκάμισα έξω γονάτισε τις τράπεζες. Το χαρτοφυλάκιο των τραπεζών, που στο τέλος του 2014 είχε αξία 23 δισ. ευρώ, εξαϋλώθηκε.

(2). Επιμένω να μην αναφέρομαι σε 4ο Μνημόνιο, διότι δεν συνοδεύεται από νέα δανειακή σύμβαση, όπως τα προηγούμενα (δεν υπάρχουν επί πλέον χρήματα), αν και οι νέες δεσμεύσεις επεκτείνονται και πέραν της λήξεώς τους.

(3). Δια του ΥΚΟ (Υπηρεσίες Κοινωνικής Ωφέλειας), στους λογαριασμούς του ρεύματος, οι πολίτες καλούνται να κάνουν άμεση κοινωνική πολιτική για λογαριασμό του κράτους. Τώρα θα κληθούν δια της απομύζησις τους, δια την επίτευξη υπερπλεονασμάτων προς εφαρμογήν των αντιμέτρων, να πληρώσουν και τα 250 εκατ. ευρώ κοινωνικών επιδομάτων που περικόπτονται με το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης (3ο Μνημόνιο plus). Σχετικό: Επιβεβαιώθηκε η εκτίμησή μου στηνπροηγούμενη ανάρτηση, (Επίλογος-κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης). Την περίοδο Ιανουαρίου- Απριλίου 2017, η δαπάνη για το ΚΕΑ παρουσίασε μείωση 169 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου.

Επίλογος

“Το κακό, γίνεται χωρίς προσπάθεια, φυσικά μοιραία,

Το καλό, είναι πάντα προϊόν μιας τέχνης “

Σάρλ Μποντλέρ.

Η πραγματικότητα της φαντασίας. Στην ανάρτηση “Αλλέως” της 24/11/2014, στην ενότητα “Γάμος”, είχα αναφέρει: “Σχετικά με την μέθοδο τεκνοποίησης μέσω της παρένθετης μητέρας, θεωρώ ότι η παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας την μόνο εντός συγγενικού περιβάλλοντος. Η σημερινή πραγματικότητα την θέλει άτυπα εμπορευματοποιημένη και η προβολή της στο μέλλον αγκαλιά με την βιοτεχνολογία, συνειρμικά φέρνει στο νου μας, τις εφιαλτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπου τα παιδιά εν τέλει δημιουργούνται σε «εκκολαπτήρια». Συνειρμός απολύτως βάσιμος, αν αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα μας, επιβεβαίωσε πολλές από αυτές τις ιστορίες”.

Η Είδηση (MSN 25/4/17): Ένα σύστημα εξωτερικής τεχνητής μήτρας, που υποστηρίζει υπερβολικά πρόωρα μωρά, δημιούργησαν επιστήμονες στις ΗΠΑ. Η συσκευή έχει δοκιμασθεί με επιτυχία σε νεογέννητα αρνάκια και προορίζεται για ανθρώπινα έμβρυα, προκειμένου να τους χαρίσει μερικές ακόμη πολύτιμες εβδομάδες για να αναπτυχθούν. Οι Αμερικανοί ερευνητές εκτιμούν ότι σε μια δεκαετία περίπου, τα υπερβολικά πρόωρα μωρά θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται σε τέτοια συστήματα εξωτερικής μήτρας γεμάτα με αμνιακό υγρό και όχι σε θερμοκοιτίδες με αναπνευστήρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Άλαν Φλέικ του νοσοκομείου Παίδων της Φιλαδέλφεια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature Communications”, ανέπτυξαν ένα τεχνητό περιβάλλον, το οποίο αποτελείται από ένα σάκο από φιλμ πολυαιθυλενίου, που διαθέτει ενσωματωμένο ένα κύκλωμα τροφοδοσίας αίματος και οξυγόνου μέσω του ομφάλιου λώρου. Ένα αμνιακό υγρό, που έχει παραχθεί στο εργαστήριο και περιέχει θρεπτικές ουσίες, εισέρχεται συνεχώς και εξέρχεται από το σάκο-μήτρα. Ηλεκτρονικοί αισθητήρες παρακολουθούν διαρκώς τους ζωτικούς δείκτες του εμβρύου και την κυκλοφορία του αίματος. (Σύνδεσμος για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία: >http://nature.com/articles/doi:10.1038/ncomms15112 ). Καλώς τα δεχτήκαμε...

Τρία χρόνια στα “τέσσερα”: Στις 2/5/2014 στη Μυτιλήνη, ο Νήπιος σε προεκλογική του ομιλία (Ευρωεκλογές) είχε πει: “Υπάρχει ένα ξεκάθαρο μήνυμα από τις εκλογές αυτές: το μήνυμα λέει ‘πηγαίνετε σπίτια σας κυρία Μέρκελ και κύριε Σόιμπλε. Πηγαίνετε σπίτια σας εσείς της Τρόικας. Πήγαινε σπίτι σου συντηρητικό κατεστημένο, ‘go back μαντάμ Μέρκελ”. Στις 25/4/2017, σε συνέντευξή του στο κεντρικό δελτίο του ΑΝΤ1, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ανερυθρίαστα, σχεδόν τους εκθείασε. Την επομένη ο Γιάννης Μπουτάρης δήλωσε στους “αταίριαστους” του ΣΚΑΪ: “Έχω μια εκτίμηση στον Τσίπρα, γιατί είναι μαέστρος στις κωλοτούμπες...”. ...Και σήμερα, ο Νήπιος υποστηρίζει τον Εμάνουελ Μακρόν. Ο απαίδευτος , το(ν) “(Μ)άκρον άωτον” της δια βίου μάθησης, παντρεύτηκε την δασκάλα του...Και για τους “ψαγμένους”, μιλφάρα ο τύπος...

“Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε” (έργο του Λουίτζι Πιραντέλο) : “Χάρη σε αυτή τη σθεναρή στάση και στο γεγονός ότι δεν έκλεινα την αξιολόγηση όταν μου προέτρεπαν να την κλείσω, δηλαδή με 42 φορές περισσότερα (μέτρα) με βάση τις προβλέψεις του ΔΝΤ, καταφέραμε να πάρουμε –για πρώτη φορά πιστεύω– που είχαμε μια διαπραγμάτευση που δεν έληξε με σκορ Μπαρτσελόνα – Πανευλεσινιακός.

Αλλά έληξε με σκορ θετικό. Μπορούμε να πούμε ότι κάποια χάσαμε, πράγματι, κάποια κερδίσαμε όμως: κερδίσαμε τα αντίμετρα, ισόποσα με τα μέτρα μετά το 2019 και κερδίσαμε και τις εργασιακές σχέσεις”. Το απόσπασμα (κατά [Α]λέξη), είναι από τα πρώτα τρία λεπτά της προαναφερθείσας τηλεοπτικής συνέντευξης του Νηπίου . Και κανείς δεν κατάλαβε τι εννοεί ο Νήπιος, όταν είπε ότι απέφυγε να πάρει, φαντασθείτε, “42 φορές περισσότερα μέτρα”, δηλαδή μέτρα 151,2 δισ. ευρώ (42 Χ 3,6). Και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Και η επιστήμη σήκωσε ψηλά τα χέρια, στην “ποιητική της παράνοιας”...

Στην ίδια συνέντευξη, ο Νήπιος επικαλέστηκε και την βοήθεια του Θεού, ο αθεόφοβος. Η Λιάνα Κανέλλη σχολίασε σκωπτικά: “Πρέπει να τον μηνύσουμε για κατασυκοφάντηση του Θεού. Είπαμε είναι Πανάγαθος, δεν είναι αγαθιάρης...”

Τους “τέλειωσε” και ο Παπαντωνίου (26/4): Το τελευταίο σόου που στήθηκε από την κυβέρνηση με την προανακριτική κατά του Γιάννου Παπαντωνίου, οδεύει προς το τέλος του. Οι βουλευτές της Παραφύση αναζητούν “κομψό” τρόπο για την κυβίστηση, . Αναλυτικά η ανακοίνωση της Επιτροπής: “Στην συνεδρίαση της 26ης Απριλίου, η Επιτροπή - δέχθηκε ότι η Βουλή είναι κατ’ αρχάς αρμόδια για την εξέταση τέλεσης της του εγκλήματος της απιστίας εκ μέρους του πρώην Υπουργού κ. Ιωάννη Παπαντωνίου. Ωστόσο διαπιστώθηκε ότι υπάρχει εξάλειψη του αξιόποινου για το συγκεκριμένο αδίκημα, λόγω παραγραφής” (η κυβίστηση). Και ο κομψός τρόπος: “Κατά δεύτερο (η επιτροπή), αποφάσισε ότι πρέπει να εξεταστεί η αρμοδιότητα της Επιτροπής να διερευνήσει, εάν διαπιστώνονται ενδείξεις για διάπραξη εκ μέρους του πρώην Υπουργού κ. Ιωάννη Παπαντωνίου του εγκλήματος νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, κατά την άσκηση των Υπουργικών του καθηκόντων. Η διερεύνηση θα γίνει με τον ταχύτερο δυνατό, στο πλαίσιο του κράτους δικαίου τρόπο, ώστε ακόμη και σε περίπτωση αναρμοδιότητας, να γίνει τάχιστα παραπομπή στα αρμόδια όργανα της Δικαιοσύνης”.

Ευρωκοινοβούλιο (28/4). Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμα του , καταδίκασε την “άγρια καταστολή” που επιβάλλει δια του στρατού και της αστυνομίας, το καθεστώς του Νικολάς Μαδούροτου στην Βενεζουέλα . Καταδίκασε, την συνεχόμενη παραβίαση του Συντάγματος και της δημοκρατικής τάξης, καθώς και την απουσία διάκρισης των εξουσιών. Καταδίκασε, την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της με την οποία ακυρώθηκε η λειτουργία της Εθνοσυνέλευσης, μια πράξη την οποία χαρακτηρίζει αντιδημοκρατική και αντίθετη με το Σύνταγμα της χώρας. Επισημαίνει πως “δεν μπορεί να υπάρξει λύση ειρηνική και διαρκής στην Βενεζουέλα, αν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι” και ζητάει την απελευθέρωσή τους. Επίσης ζητάει από την κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο, να παρουσιάσει ένα χρονοδιάγραμμα εκλογών που θα επιτρέψει την διεξαγωγή ελεύθερων και διάφανων εκλογών και να σταματήσει να στερεί από τους επικεφαλής της αντιπολίτευσης τα πολιτικά τους δικαιώματα. Η ομάδα της Ευρωαριστεράς αποφάσισε να μη στηρίξει το ψήφισμα αντιπαρερχόμενη το αυτονόητο. Δηλαδή ότι οι ευρωπαϊκές πολιτικές οντότητες δεν μπορούν να έχουν εκλεκτικές συγγένειες, κοινούς στόχους και κοινές αξίες με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, διότι αυτό αντιτίθεται στις βασικές Αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι κατά του ψηφίσματος τάχθηκαν και οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης, Στέλιος Κούλογλου και Κωνσταντίνα Κούνεβα. Επίσης ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ Νίκος Χουντής και όλοι οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ και της Χρυσής Αυγής. Απείχαν της ψηφοφορίας, οι ευρωβουλευτές Κώστας Χρυσόγονος (ΣΥΡΙΖΑ), Νότης Μαριάς (ΑΝΕΛ) και η ανεξάρτητη Σοφία Σακοράφα. Παρότι ο διαχωρισμός των 3ων Εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) αποτελεί το “εκ των ών ουκ άνευ” της Δημοκρατίας και την πιο αξιόπιστη άμυνα της έναντι της κατάχρησης εξουσίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, η εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα κατόρθωσε για ιστορικούς και κοινωνικούς λόγους, να γίνει πανίσχυρη. Προσωποποιώντας το, ο πρωθυπουργός δεν αποφασίζει απλώς, αλλά ελέγχει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, διορίζει την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων (και εξαρτάται από το ήθος και το σθένος των δικαστών να πάνε κόντρα στις αποφάσεις του ‘ευεργέτη’ τους) και μέσω μιας κατά βάση κρατικά ελεγχόμενης της οικονομίας, αποκτά σαφή επιρροή και στον χώρο των Μέσων Ενημέρωσης. Με αυτήν την “Δημοκρατία”, όπου όλα τα επιμέρους συστήματα που θα μπορούσαν να βάλουν φρένο στην κατρακύλα, ή έστω να προειδοποιήσουν, ήταν επί της ουσίας ακυρωμένα από την ισχύ της εκτελεστικής εξουσίας, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η χώρα χρεοκόπησε χωρίς να το πάρει είδηση κανείς. Το εξαιρετικά επικίνδυνο για την Δημοκρατία μας, είναι ότι η Παραφύση επιχειρεί την περαιτέρω αποθέσμισή της και λόγω της αριστερής ιδεολογίας της. Ζήτω, Νήπιε της “ διαπλεκόμενης καρέκλας”. Viva, Μαδούρο του “ότι δεν ελέγχω το καταργώ δια της βίας”. Υρα (γιούρα), Σαββίδη της “Πουτιν-ικής δημοκρατίας” και του MEGA σκανδάλου (22/5, χέρι-χέρι παλιά και νέα διαπλοκή).

Σχετική και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η επισήμανση του Μάρκους Γουόκερ, επικεφαλής μέχρι πρότινος του γραφείου της Wall Street Journal στην Αθήνα, στην συνέντευξή του στην Μαριάννα Κακαουνάκη ( 30/4/17). “Όποιος πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει έναν μοναδικό κίνδυνο για τους θεσμούς και ότι είναι πρωτόγνωρα αδίστακτος –πράγμα που ακούω συχνά– μάλλον ξεχνάει πως παρόμοιες καταστάσεις συνέβαιναν και στο παρελθόν και βέβαια αγνοεί πως πολλές από αυτές τις ‘κακές συμπεριφορές’ του ΣΥΡΙΖΑ που είδαμε τα τελευταία δύο χρόνια –τις τηλεοπτικές άδειες και την πίεση που ασκήθηκε στο ΣτΕ, την υπόθεση της Τράπεζας Αττικής κ.ο.κ.– έγιναν με τη συμμετοχή ανθρώπων που προέρχονται και από τα παλιά κόμματα. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Αυτή τη στιγμή, στελέχη από τα δύο παλιά κόμματα έχουν ανασυγκροτηθεί με κάποιους από το νέο κόμμα και επιτίθενται σε όποιον τους προκαλεί. Τους ονομάζω ‘το δίκτυο”.

About Art. Η Μόνα Λίζα και ο Βαν Γκογκ, στον δρόμο σαν χίπστερς. Αυτό είναι ακριβώς το είδος του σεναρίου το οποίο είχε στο μυαλό του ο γραφίστας Shusaku Takaoka και το αποτύπωσε στους δρόμους.

Φωτογραφίες γεμάτες χρώμα θα παρουσιαστούν στη Blank Wall Gallery (28/4) , στην έκθεση "Moments of Color". Φωτογράφοι από 38 χώρες θα παρουσιάσουν φωτογραφίες, των οποίων κοινό στοιχείο είναι η “δυναμική του χρώματος”, αυτή που έχει την ικανότητα να κάνει κάτι το καθημερινό και το συνηθισμένο άξιο προσοχής.

Μια τρισδιάστατη εκδοχή έξι γνωστών αριστουργημάτων του Πάμπλο Πικάσο, παρουσίασε ο Πακιστανός σχεδιαστής Omar Aqil. Στο πρότζεκτ «Mimic» (Απομίμηση), “φαντάστηκε” εκ νέου τους πίνακες ως τρισδιάστατα γραφήματα δίνοντας μια εναλλακτική ερμηνεία τους.

Πρωτομαγιά Ανέργων 2017: Οι ΑΠ (UP) καλούν σε εθελοντική κοινωνική εργασία (Αγωνιστείτε Πολίτες).

Πρωτομαγιά στην Σαουδική Αραβία. Και μια Ευρωπαία, μια πολιτική προσωπικότητα, σπάει το “θεοκρατικό” πρωτόκολλο.

Μια παραφύση Πρωτομαγιά. Αντί για λουλούδια, νέα αρκτικόλεξα. Το “κλείσιμο” της 2ης Αξιολόγησης του, της Παραφύση, 3ου αχρείαστου Μνημονίου απαίτησε κάτι το “Plus”. Απαίτησε το MEFP, το Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοπιστωτικών Πολιτικών του ΔΝΤ και το SmoU, το συμπληρωματικό μνημόνιο της ευρωπαϊκής πλευράς. Και τα δύο συνοδεύονται από TMU, δηλαδή τα τεχνικά σκέλη του “Plus” (πολύ μιλούν για ένα 4ο Μνημόνιο). Το “Plus”, περιλαμβάνει τα πάντα: Τα νέα δημοσιονομικά μέτρα της τριετίας 2018-2020 (επιδόματα - συντάξεις - αφορολόγητο), τις μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο, τα εργασιακά και τις αλλαγές στις αγορές προϊόντων, την πολιτική για τις τράπεζες, τις ιδιωτικοποιήσεις και την ενέργεια. Θα υπάρχει επίσης η λίστα με τα αντίμετρα, τα οποία θα ενεργοποιούνται αν επιτευχθεί πλεόνασμα 3,5%, και αν διαπιστώνεται, ότι η υπεραπόδοση έναντι του στόχου για πρωτογενή πλεονάσματα είναι διατηρήσιμη. Παραθέτω δήλωση ωφελημένου: “Ο πατέρας μου είναι 82 χρονών και πανηγυρίζει για τα αντίμετρα. Μπορεί να χάσει συνολικά περί τις δύο σύνταξεις, αλλά θα στείλει εμένα, 52 ετών, δωρεάν στο νηπιαγωγείο όπου θα μου παρέχεται και δωρεάν γεύμα, όπως και σε αυτόν μετά την Κατοχή. Άλλωστε στην συνείδηση των γονιών, τα παιδιά παραμένουν εσαεί παιδιά...”. Τέλος και για το 2018 προβλέπεται η επιβολή νέων περιοριστικών μέτρων ύψους 540 δισ. ευρώ, τα οποία θα αφορούν περικοπή επιδομάτων. Και το αντίμετρο, δυνητικώς από το 2019, θα έχουμε μείωση στην συμμετοχή, για τα απολύτως απαραίτητα πλέον, αντικαταθλιπτικά φάρμακά μας... Εδώ, να επισημάνω, καλοκαίρι έρχεται, ότι τα μόνα πραγματικά αντίμετρα στα επερχόμενα, είναι: ήλιος, θάλασσα, λίγο κρασί και το κορίτσι/αγόρι σας (προσοχή, δεν αναφέρομε σε συζύγους). Το μόνο ελπιδοφόρο είναι ότι με το “plus”, λογοτεχνίζοντας, παίζεται η 3η πράξη της “απομάγευσης” του ΣΥΡΙΖΑ ή λαϊκότροπα, συμπληρώθηκαν τα “3 κακά της μοίρας μας”: Προεκλογικό πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, 3ο Μνημόνιο μετά “παραλλήλου προγράμματος και το “Plus” μετά “παραλλήλων αντιμέτρων”. Το νομοσχέδιο ενός χωρίς επιπρόσθετη χρηματοδότηση 4ου Μνημονίου , διότι περιλαμβάνει μέτρα που αφορούν περίοδο μετά την λήξη του 3ου (2019-20), ψήφισε η Παραφύση μετά την επιστροφή του Νηπίου από την Κίνα, και έκανε τον “Κινέζο”...

Γαλλικές εκλογές. Γιατί Λεπέν στον 2ο γύρο με 33,94% και όχι Μελανσόν. “Η Ακροαριστερά εχθρεύεται την παγκοσμιοποίηση. Η ίδια Ακροαριστερά όμως υπερασπίζεται τα ανοικτά σύνορα και τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, κοινώς τα παράγωγα της παγκοσμιοποίησης. Η Ακροαριστερά εχθρεύεται τον φιλελευθερισμό. Η ίδια Ακροαριστερά όμως υπερασπίζεται την ανεξιθρησκία, το εκκοσμικευμένο κράτος, την ισότητα των δύο φύλων και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, κοινώς τα παράγωγα του φιλελευθερισμού. Λογική αντίφαση; Ίσως κάτι παραπάνω. Μάλλον το πείσμα των κακομαθημένων παιδιών του σύγχρονου κόσμου που έμαθαν να έχουν πάντα δίκιο. Η Ακροδεξιά εχθρεύεται την παγκοσμιοποίηση. Καταγγέλλει όμως συγχρόνως την τυραννία των αγορών, τους υπερεθνικούς οργανισμούς όπως η Ε.Ε. και την πολυπολιτισμική κοινωνία. Η Ακροδεξιά εχθρεύεται τον φιλελευθερισμό και τα παράγωγά του, από την ανεξιθρησκία έως τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Επικαλείται τις παραδοσιακές εθνικές αξίες με τις οποίες ταυτίζει τον λαό, τον οποίον τον θέλει απαλλαγμένο από επιμειξίες. Συγχρόνως προσπαθεί να αποσυνδεθεί από τις ιστορικές μνήμες καθεστώτων με τα οποία έχει ιδεολογική συνάφεια. Ακροαριστερά και ακροδεξιά, είναι οι δύο μεγάλες κατηγορίες του ευρωπαϊκού εθνικολαϊκισμού. Στην πρώτη ανήκουν οι διαδηλωτές της Γένοβας, ο κ. Μελανσόν, οι Ποδέμος, ο Μπέπε Γκρίλο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Στη δεύτερη, η Μαρίν Λεπέν, ο Χερτ Βίλντερς και ο Φάραντζ. Οι νεοναζί είναι μια κατηγορία από μόνοι τους. Οι ιστορικές μνήμες, ακόμη κι αν δεν είναι νωπές, είναι ενεργές, ως εκ τούτου είναι καταδικασμένοι να συμμετέχουν στο σύστημα μόνον ως διαμαρτυρόμενοι. Εγχωρίως, η Χρυσή Αυγή δεν έχει τις προϋποθέσεις να απειλήσει πραγματικά τη δημοκρατία μας, μπορεί όμως και την παρενοχλεί. Συμπέρασμα: στο σύμπλεγμα του εθνικολαϊκισμού το ακροδεξιό του άκρο έχει μεγαλύτερες προοπτικές να επιβληθεί. Η ιδεολογία του δεν πάσχει από εσωτερικές αντιφάσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργεί μια δυναμική ικανή να εισπράξει τη δυσαρέσκεια όσων αισθάνονται αποκλεισμένοι από την παγκοσμιοποίηση ή τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Τι θα την κάνει είναι άλλο ζήτημα. Ο εθνικολαϊκισμός δεν ενδιαφέρεται για την πραγματοποίηση των υποσχέσεών του. Από την φύση του είναι αρνητικός” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Ο ακροδεξιός εθνικολαϊκισμός, το απέδειξε στην Γαλλία και μάλιστα με την “λεπενοποίηση” των συνειδήσεων.

Η μεθοδολογία του λαϊκισμού. Όποιος πίστευε πως ο Τράμπ δεν μπορούσε να κερδίσει, δεν λάμβανε υπόψη του την ψυχολογία της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Πολλοί άνθρωποι ακολουθούν στις αποφάσεις τους, πάντα το ρεύμα. Όποιος δημαγωγός (με την σύγχρονη έννοια) καταφέρει να δημιουργήσει ένα τέτοιο ρεύμα, έχει την νίκη σχεδόν σίγουρη. Έτσι τα κατάφερε ο Τσίπρας, έτσι αυτοί του Brexit και έτσι αυτοί του Τράμπ. Το λαϊκιστικό ρεύμα, αντιπροσωπεύει πάντα το καινούριο, το συναρπαστικό, που απελευθερώνει με απλοϊκότητα από τα δεσμά μιας περίπλοκης πραγματικότητας. Ξεκινά με ακραίες θεωρίες ακόμη και συνωμοσίας, για να τραβήξει την προσοχή κάποιον λίγων. Στην αρχή υπάρχουν πολλοί που παρότι βρίσκουν ενδιαφέρον σε αυτά που ακούν, παραμένουν επιφυλακτικοί. Όσο μεγαλώνει ο αριθμός αυτών που πιστεύουν τον δημαγωγό (αυτό στην αρχή αργεί κάπως), τόσο λιγότερο επιφυλακτικοί γίνονται οι υπόλοιποι. Δεν εξετάζουν πλέον αυτά που λέει ο δημαγωγός, απλώς συμπορεύονται με το ρεύμα των πιστών, δηλαδή επί της ουσίας εμπιστεύονται την κρίση αυτών που είδη είναι με το μέρος του δημαγωγού. Και οι πιστοί γίνονται προοδευτικά περισσότεροι, γιατί όσο περισσότεροι γίνονται, τόσο πιο πολλούς επιφυλακτικούς κερδίζουν. Και στο τέλος η ομάδα των πιστών μεγαλώνει με ρυθμούς χιονοστιβάδας. Και κανείς και τίποτα πλέον δεν μπορεί πια να την σταματήσει... Γι' αυτό ισχύει αυτό που λένε στην Γερμανία: wehret den Anfängen! που σημαίνει, σταματήστε την αρχή. Και οι Γερμανοί κάτι ξέρουν από δημαγωγούς... Σχετικά σας προτρέπω να δείτε την ταινία “Το Κύμα – Die Welle”, Γερμανία 2008, του Ντένις Γκάνζελ.

Περί δημαγωγίας. “Σ’ ένα σύντομο, αλλά εξαίρετο, βιβλίο, ο Ιταλός ελληνιστής Λουτσιάνο Κάνφορα γράφει την ιστορία της λέξης ‘δημαγωγία’. Σε αυτό αποδεικνύει ότι η λέξη δεν είχε αρνητικό πρόσημο ως τον 18ο αιώνα περίπου. Και επειδή παρ’ ημίν τον λαϊκισμό τον χρησιμοποιούμε ως συνώνυμο της δημαγωγίας, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η δημοκρατία χρειάζεται δημαγωγούς, δηλαδή αυτούς που οδηγούν τον Δήμο. Και δεν μπορείς να οδηγήσεις τον Δήμο μόνον με την ψυχρή λογική. Στις «Ικέτιδες» του Ευριπίδη ο Θησέας λέει: ‘στην Αθήνα ο μόνος τύραννος είναι ο Δήμος’ – τύραννος με τη σημασία ‘βασιλεύς’. Παρ’ όλα αυτά ο ίδιος πείθει τον ‘τύραννο’ να αποδεχθεί το αίτημα των Αργείων γυναικών και η Αθήνα να πολεμήσει για να διεκδικήσει από τη Θήβα τις σορούς όσων εξεστράτευσαν εναντίον της. Ήταν πάνω απ’ όλα ζήτημα τιμής. Ή μήπως ο Ιωάννης Μεταξάς έπεισε με λογικά επιχειρήματα τον ελληνικό λαό να πολεμήσει στην Αλβανία; Και τα αισθήματα έχουν την ποιότητά τους... Το πλεονέκτημα του λαϊκισμού σήμερα, είναι ότι στηρίζεται σε ένα είδος νοσταλγίας των κοινωνιών του δυτικού κόσμου για τους χαμένους παραδείσους. Ο Τσίπρας εξελέγη διότι έπεισε μια κοινωνία φοβισμένη και κουρασμένη από την κρίση, ότι θα της δώσει τη χαμένη της ευημερία, καταγγέλλοντας συγχρόνως όσες πολιτικές δυνάμεις την είχαν προσφέρει, ως υπεύθυνες για την απώλειά της. Ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα απειλείται από λαϊκιστικές δυνάμεις οι οποίες συνιστούν κάτι σαν συνδικάτο της νοσταλγίας. Η Ευρώπη πάσχει από συναισθηματική αναπηρία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο λαός και οι πολίτες . “Γιατί δεν λέτε στον ελληνικό λαό την άποψή σας; (...) Εδώ μιλάμε για το μέλλον της χώρας και για τις αντοχές του ελληνικού λαού. (...) Πρέπει να πάρετε θέση ενώπιον του ελληνικού λαού και μπροστά στο ελληνικό Κοινοβούλιο. (...) Εν πάση περιπτώσει, εγώ επαναλαμβάνω: Θα πάρετε επιτέλους καθαρή θέση; Σας ακούει ο ελληνικός λαός. (...) Εσείς δεν βρίσκετε να πείτε ούτε μία λέξη για να στηρίξετε τη χώρα σας σε αυτή την κρίσιμη προσπάθεια υπέρ του ελληνικού λαού! Αυτοί είσαστε! (...) Εσείς θέλετε εκλογές για να παραδώσετε τον λαό και τη χώρα έρμαιο στα χέρια των πιο ακραίων εκ των δανειστών. (...) Θα διαπραγματευτούμε και θα πετύχουμε ό,τι καλύτερο για τον ελληνικό λαό. (...) Είκοσι οκτώ συνολικά ήταν οι αναφορές του πρωθυπουργού στον ‘λαό’ στις τρεις παρεμβάσεις του, στην πρόσφατη θυελλώδη συζήτηση για τα δάνεια των κομμάτων στη Βουλή (1/2/17). Τη λέξη ‘πολίτη’ ή ‘πολίτες’ την ανέφερε μόλις τρεις φορές. Η παρατήρηση δεν αφορά, φυσικά, μόνο τον κ. Τσίπρα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εκπροσώπων μας, στις τοποθετήσεις τους από το βήμα ή τα τηλεοπτικά πάνελ, αναφέρονται σε εμάς ως τον ‘λαό’, μια ιερή μάζα, έναν ομοούσιο, ενιαίο, αδιαίρετο πληθυσμό. Ο λαός όμως είναι αφηρημένος, άμορφος, έννοια θολή και εύπλαστη. Οι πολίτες όμως έχουν περίγραμμα, είναι πολύ συγκεκριμένοι. Όσο ο λαός εξυμνείται στα παράθυρα, ο πολίτης στενάζει στα γκισέ. Ο λαός έχει πάντα το δίκιο με το μέρος του, αλλά ο πολίτης έχει συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Με τον όρο ‘ελληνικός λαός’ αφήνεται τεχνηέντως στην κρίση του καθενός εάν συμπεριλαμβάνονται και οι μετανάστες. Ο Έλληνας πολίτης, όμως, μπορεί να κατάγεται από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο λαός είναι ένας συντριπτικός μέσος όρος, χωρίς τις φαντασμαγορικές αποχρώσεις που μας καθιστούν μοναδικούς. Οι πολίτες έχουν λόγο και φωνή και άποψη καταδική τους (σσ. η καταδίκη τους στην χώρα του “ υπαρκτού Ελληνισμού”), Ο λαός είναι κατά δήλωσή τους κυρίαρχος, αλλά ο πολίτης είναι εκ των πραγμάτων κραταιός. Ο λαός είναι ο κατήγορος, ο πολίτης ο κατηγορούμενος. Ο λαός είναι ένα άθροισμα υπηκόων, που άγονται και φέρονται, οι πολίτες προσέρχονται στις κάλπες, είναι άθροισμα ατόμων. Ο λαός αρκείται στην κολακεία, ο πολίτης θέλει πράξεις. Πολίτες είναι όλοι: ‘Ο πιο σημαντικός θώκος είναι αυτός του πολίτη’ είπε ο Μπαράκ Ομπάμα από την Αθήνα, ενώ ο Κεν Λόουτς αντήχησε σείοντας συθέμελα την Ευρώπη: ‘Πλήρωσα τις υποχρεώσεις μου και με το παραπάνω, και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Δεν ζητώ ειδική μεταχείριση και κοιτώ τους γείτονες στα μάτια. Δεν δέχομαι ούτε ζητώ ελεημοσύνη (...) Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ είμαι πολίτης, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο’. Η λέξη ‘λαός’ μοιάζει να εκπλήρωσε την αποστολή της εδώ και δύο αιώνες εκφράζοντας τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους. Σήμερα βιώνει την παρακμή της. Μοιάζει πια να εκφέρεται από όσους δεν έχουν συμφέρον να κοιτάξουν στα μάτια τον διακριτό πολίτη. Αλλά ίσως εδώ πρέπει να’ μαστε ευχαριστημένοι που δεν μας απευθύνονται ως ντουνιάς”(Λίνα Γιάνναρου). (Σσ. “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ – I, Daniel Blake”, Αγγλία 2016, του Κεν Λόουτς.

Η της Παραφύση πρωτοπορία. “Υποθέτω,ότι το πρόβλημα ηγεσίας στη χώρα, πρέπει να συνδέεται με κάτι το πρωτοποριακό που πετύχαμε (σωστότερα: που μας συνέβη...) και στο οποίο δεν δώσαμε τη σημασία που του αξίζει. Τσαλαπατιόμαστε μήπως και καταφέρουμε να στριμωχτούμε σε μια γωνία του κάδρου με τον Μακρόν, ενώ την ίδια ώρα αγνοούμε τη δική μας πρωτοπορία. Αυτό που συμβαίνει τώρα στη Γαλλία και τόσο μας εντυπωσιάζει, δηλαδή η προσέγγιση άκρας Αριστεράς και άκρας Δεξιάς σε κοινό μέτωπο κατά του συστήματος, συνέβη πρώτα εδώ, το 2011, στο Σύνταγμα με τους ‘Αγανακτισμένους’ (συνυπήρχαν μια χαρά η άνω και η κάτω πλατεία) και ύστερα, σε ανώτατο επίπεδο, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οι ξένοι σχολιαστές, βέβαια, βασιζόμενοι σε σχόλιο του Μελανσόν, ονομάζουν το φαινόμενο ‘Degagism’, από το σύνθημα ‘degage’ (δίνε του), που φώναζαν οι Τυνήσιοι διαδηλωτές στην αρχή της Αραβικής Άνοιξης το 2011 και το οποίο, αργότερα, δόνησε και την πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Ανήγαγαν τη στάση αυτή σε πολιτική θεωρία κάποιοι Βέλγοι ακροαριστεροί (σαν τους ξεκάλτσωτους που είχε κουβαλήσει η τ. πρόεδρος στη Βουλή...), οι οποίοι εξέδωσαν μάλιστα και το σχετικό μανιφέστο. ‘Degagism, πολύ απλά, σημαίνει: πρώτα ανατρέπω το σύστημα και μετά βλέπω τι βάζω στη θέση του. Με άλλα λόγια, η αναγωγή της τεμπελιάς, της ανευθυνότητας, ενδεχομένως και του κρετινισμού, σε πολιτική θεωρία. Σόρι, παιδιά –απευθύνομαι έτσι απρεπώς στους ξένους σχολιαστές–, αλλά στην Ευρώπη εμείς πρώτοι φέραμε το Degagism!”( Χρ. Κασιμάτης).

Ανακαλύπτοντας τα αυτονόητα: Μία από τις ομορφότερες εμπειρίες τους ζουν οι γονείς, είναι την εποχή που το παιδάκι-νήπιο τους ανακαλύπτει τον κόσμο. Μια εποχή γεμάτη άχρηστες πληροφορίες για τους ίδιους (Μπαμπά, μαμά, κοιτάξτε, ο ουρανός είναι γαλάζιος κλπ), αλλά χαρούμενες και τρισχαριτωμένες. Στην περίπτωση όμως ενός σαραντάρη πρωθυπουργού, η τρισκαθηστερημένη ανακάλυψη του κόσμου (“Οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας”, στο υπουργικό συμβούλιο της 4/5/17), μπορεί να είναι μια επανάσταση του αυτονόητου on camera, ένα άλμα προς τα εμπρός για τον ίδιο, αλλά προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τον ίδιο και την Παραφύση του και αποκαλύπτει την αιτία που η χώρα οδηγείται προς τα βράχια. Φυσικά “οι δανειστές δεν είναι φίλοι μας” και ποτέ δεν ήταν και ούτε ποτέ θα γίνουν και για τον λόγο ότι δεν ξέρουμε ποιοι ακριβώς είναι. Σε φυσιολογικές περιόδους είναι συνταξιούχοι, που τα ταμεία τους αγόρασαν ομόλογα. Μπορεί να είναι εισοδηματίες (μικροί ή μεγάλοι) που αγόρασαν αμοιβαία κεφάλαια ή και απευθείας ομόλογα. Μπορεί να είναι και καταθέτες, των οποίων τα λεφτά διαχειρίζονται οι τράπεζες, ακόμη και κερδοσκόποι. Σήμερα πάντως, στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι κατά 80% φορολογούμενοι, κάποιοι εκ των οποίων μάλιστα έδωσαν το 4,5% του ΑΕΠ τους για να ξελασπώσει η χώρα μας (Μαλτέζοι). Και απολύτως λογικά, οι καημένοι-καμένοι, επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τα χρήματα που δάνεισαν στην Ελλάδα, επιδιώκοντας δια των Μνημονίων να εφαρμοστεί ένα δοκιμασμένο μοντέλο και στρατηγική για τον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας (όχι συγκεκριμένα μέτρα), για να μένει το κατιτίς στα κρατικά ταμεία της χώρας μας, για “επιστροφή δανεικών” αντί “μετακλητών”. Ως εκ τούτων δεν αποτελεί παράδοξο που στην χώρα μας η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται ως κάτι το σκανδαλώδες και η κοινή λογική ως “ξένος κατακτητής”.

Οφσάιντ(Δημοκρατικό) ο Νήπιος. “Μαδουρισμό” το απεκάλεσε ο Μίκης Θεοδωράκης (6/5). Με οφσάιντ, έβαλε τον Ιβάν Σαββίδη (IVAN) στο “παιχνίδι” των ΜΜΕ. Με οφσάιντ τροπολογία, χάρισε στον IVAN 38 εκατ. ευρώ, διαγράφοντας πρόστιμα για λαθρεμπόριο τσιγάρων που έχουν επιβληθεί στην εταιρεία του (ΣΕΚΑΠ). Εκ των υστέρων διαπιστώθηκε, ότι λόγω της παροιμιώδους πλέον ανικανότητάς τους, έφεραν μια τροπολογία χωρίς αναδρομικότητα. Με offside, χάρισε και το Κύπελλο Ελλάδος στον ΠΑΟΚ (6/5), την ΠΑΕ του IVAN. Είχε προηγηθεί, στον ημιτελικό του Κυπέλλου μια διαιτησία σφαγή της αντιπάλου ομάδας, του ΠΑΟ. Ως αρκτικόλεξο το IVAN: International Vladimir’s (Putin) Anchorman.

Γαλλικές Προεδρικές εκλογες: Ωδή στον προβληματισμό. Ο Εμάνουελ Μελανσόν (66,06%) επικράτησε της Μαρί Λεπέν (33,94%), στον 2ο γύρο (7/5). Ο 8ος Πρόεδρος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο μικρότερος ηλικιακά ηγέτης της Γαλλίας (39 ετών), πανηγύρισε την νίκη του με τον Ύμνο της Ευρώπης, τον, του Μπετόβεν “Ύμνο στην Χαρά”. Την επομένη της εκλογής του, παραιτήθηκε από την ηγεσία του κινήματος “Μπροστά – En Marche”, του οποίου και ήταν ιδρυτής (4/2016), για να δημιουργηθεί το κόμμα “Η Δημοκρατία μπροστά – La Republique en marche” εν όψει των Βουλευτικών εκλογών (11, 18/6), επί της ουσίας του 3ου εκλογικού γύρου.

Και η Λεπέν εν όψει των Βουλευτικών εκλογών, επιχειρεί αναμόρφωση του Εθνικού Μετώπου, η οποία περιλαμβάνει και την αλλαγή του ονόματος του, Αλλά “ο λύκος, ότι προβιά να φορέσει αρνί δεν γίνεται, λύκος παραμένει”. Στον 2ο γύρο των εκλογών, παρατηρήθηκε για πρώτη φορά η μη συμμετοχή των “παραδοσιακών” κομμάτων Ρεπουμπλικανικού και Σοσιαλιστικού. Επίσης η μεγαλύτερη αποχή (25,44%) από το 1969. Μάλιστα στην Μασσαλία, προπύργιο των Λεπέν και Μελανσόν, η Λεπέν έλαβε και η αποχή 37%. Ιδιαίτερα ανησυχητικό και το σύνολο των ποσοστών των “άκυρων” (2,96%) και “λευκών” (8.51%) ψηφοδελτίων, το οποίο αν προστεθεί σε αυτό της αποχής γίνεται τρομακτικό (36,91%). Τέλος η επιλογή των ψηφοφόρων στον Μελανσόν, ήταν ευθέως ανάλογη του μορφωτικού τους επιπέδου...

Τέλος, “με την 3η” το κίνημα προοδευτικών πολιτών “Progressive” (η υπέρβαση του αριστερό-δεξιού άξονα) πέτυχε απολύτως. Πως το μετράω: Απέτυχε στην Ελλάδα, ως συνήθως, με το “Ποτάμι”. Παρουσίασε σχετική επιτυχία στην Ισπανία με τους “Ciudadanos - Πολίτες” και βιώνει την απόλυτη επιτυχία στην Γαλλία με το κίνημα “ En Marche - Μπροστά”, επιτυγχάνοντας παράλληλα και την ευρωπαϊκή ρεβάνς στον εθνολαϊκισμό. Να επισημάνω ότι το κίνημα “En Marche”, είναι αυτό που εκφράζει πληρέστερα το κίνημα προοδευτικών πολιτών “Progressive”. Το “Progressive” στην χώρα μας, δύναται να επιτύχει εκλογικώς δια του “ιού progressive” που έχει μπολίασει την ΝΔ και φέρει το όνομα Κυριάκος Μητσοτάκης.

Πολιτικές παρόλες (παρλαπίπες). Η λέξη “παρόλες” είναι ο πληθυντικός της ιταλικής λέξης “parole” που σημαίνει “λέξη”. Για μας τους Έλληνες, για τον ίδιο λόγο που το ιταλικό “παρλάρω” δεν σημαίνει μόνο “μιλάω”, αλλά επεκτείνεται στο χώρο του “φλυαρώ” και οι “παρόλες” δεν σημαίνει απλώς λέξεις που συνθέτουν φράσεις, αλλά έναν εκφερόμενο λόγο ανόητο και άνευ αξίας. Εξειδικεύοντας, οι πολιτικές παρόλες εκτός από επιπόλαια, ασήμαντα, παχιά λόγια από τα οποία οι πολίτες δύναται να αντιληφθούν το ποιόν του πολιτικού, τις περισσότερες φορές εκφέρονται με αποκλειστικό αποδέκτη την εύκολα χειραγωγούμενη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ και για τον αποπροσανατολισμό της.

Ο Νήπιος, “ένα ολοκληρωμένο προϊόν της ημετέρας απαιδευσίας”, επισκέφθηκε το υπουργείο Παιδείας (9/5) και αφού συσκέφθηκε μετά του υπουργού, εξερχόμενος εκστόμισε τις παρόλες του για την απογείωση της ημετέρας παιδείας. Η δε πατρίς ευγνωμονούσα, αναγνώρισε ότι για την αναβάθμιση της τριτοβαθμίου εκπαιδεύσεως δεν φθάνει η μετονομασία του ΤΕΙ Αθηνών σε ΑΕΙ Δυτικής Αττικής, αλλά χρειάζεται και το αριστερό γκατζετάκι της και αποδέχθηκε μετ’ ανακουφίσεως την επαναφορά στη διοίκηση των Πανεπιστημίων τις φοιτητικές παρατάξεις”.

Μία “απογείωση”της Παιδείας, “γειωμένη” στην μετριοκρατία. Δηλαδή χωρίς αξιόπιστη αξιολόγηση εκπαιδευτού και εκπαιδευόμενου.

“Ο κ. Τσίπρας είναι ένα ολοκληρωμένο προϊόν της ημετέρας απαιδευσίας. Ένα παιδί που μεγάλωσε σε αστικό περιβάλλον, που πήγε σχολείο, που αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο και όλα αυτά τα πέρασε αβρόχοις ποσί. Κανένα ίχνος δεν άφησαν στη φαιά ουσία του. Κάτι δεν πάει καλά μαζί του. Κάτι δεν πάει καλά και με τα σχολειά που του έδιναν χαρτιά. Δεν είναι ο μόνος. Δεν είναι η εξαίρεση. Τον ακούμε να μιλάει και σκεφτόμαστε την ήττα της δημοκρατίας, την ήττα του πολιτικού συστήματος, τις τερατογενέσεις που παράγουν οι κομματικοί σωλήνες. Γιατί όμως δεν σκεφτόμαστε την ήττα της εκπαίδευσης; Γιατί αυτό πονάει περισσότερο. Κι αυτό μας πονάει όλους, θέτει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Οι δεκαετίες που πέρασαν έβγαλαν απαίδευτες γενιές. Κι όταν η δημοκρατία δεν νοιάζεται ή δεν μπορεί να καταλάβει την αμορφωσιά των επίλεκτων της, τότε, όχι μόνον την αποδέχεται, αλλά τη μοιράζεται μαζί τους. Είναι η διαφορά της ψωροκώσταινας από τη σημερινή Ελλάδα. Στην ψωροκώσταινα ο αμόρφωτος ήθελε να μορφωθεί. Στη σημερινή Ελλάδα ο αμόρφωτος όχι μόνον περιφρονεί τη μόρφωση αλλά την αντιμετωπίζει με τη βροντώδη αυτοπεποίθηση του Ελληναρά που περιφρονεί ό,τι δεν καταλαβαίνει. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό. Είναι κοινωνικό και πολιτισμικό” (Τάκης θεοδωρόπουλος).

Την επομένην (10/5), ο Νήπιος, ένας πρωθυπουργός υποκείμενο της ψυχοπαθολογίας, επισκέφθηκε το Κέντρο Υγείας του Εύοσμου στην Θεσσαλονίκη και εκστόμισε τις, περί υγείας παρόλες του.

Το τρισυπόστατο της “συριζαϊκής παρόλας” συμπληρώνουν ο διευθυντής της κοινοβουλευτικής ομάδας Κώστας Ζαχαριάδης και ο βουλευτής Δημήτρης Σεβαστάκης. Ο Ζαχαρίαδής, τον αποκαλώ αρχι-μανδρίτη, με στόμφο ιεροκήρυκα και παρόλες που άπτονται του μεταφυσικού, κηρύσσει με κύριο αποδέκτη το “ποίμνιο”. Ο μεταμοντέρνος Σεβαστάκης με την μπάσα φωνή ενός επιτηδευμένα σοβαροφανούς ερμηνευτή, δίνει μια λογοτεχνική διάσταση στις παρόλες του, ως και συγγραφέας, που δικαιολογούν τους πάντες και τα πάντα. Τελευταία δικαιολογώντας τους εκπαιδευτικούς που αρνούνται την αξιολόγηση, ανέφερε ότι στο παρελθόν αυτή είχε χρησιμοποιηθεί ως μέσον δίωξης. Δηλαδή με τις παρόλες του, μας λέει ότι οι εκπαιδευτικοί είναι πολύ ευαίσθητοι και έχουν ψυχολογικό τραύμα με την αξιολόγηση...

Το συμπέρασμα είναι, πως ο Νήπιος και οι συν αυτώ παρατρεχάμενοι, είναι ικανοί να πουν τα πάντα χωρίς κανέναν απολύτως ενδοιασμό με την βεβαιότητα πως κάποιοι, ακόμη και σήμερα, θα τα “χάψουν”. Το τραγικό είναι ότι υπάρχουν ακόμη πολύ “κάποιοι”. Ακολουθούν δηλαδή αυτό που έγραψε ο Ρωμαίος συγγραφέας Γάιος Πετρώνιος “ο κόσμος θέλει να εξαπατηθεί, άφησέ τον λοιπόν να εξαπατηθεί”...

Ακτύπητη... η Μέρκελ (14/5): Στο προπύργιό του, τη Ρηνανία-Βεστφαλία το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα υπέστη οδυνηρή εκλογική ήττα. Το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα επέτυχε εντυπωσιακή εκλογική επιτυχία επιφέροντας στο SPD τη χειρότερη εκλογική ήττα της χρόνιας. Σχεδόν 4 μήνες πριν τις βουλευτικές εκλογές, τα 13 εκ. των ψηφοφόρων καταψήφισαν την τοπική κυβέρνηση συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων. Για τον ίδιο τον Μάρτιν Σουλτς, που η υποψηφιότητα του έφερε αρχικά νέα δυναμική στο SPD, αποτελεί ένα νέο χτύπημα μετά τις ήττες στα κρατίδια του Ζααρ και Σλέσβιχ Χολστάιν. Ξεφουσκώνει... ο Σούλτς.

Ευρωπαϊκή αφύπνιση (Ιταλία 15/5): Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας αποφάνθηκε ότι “οι μετανάστες πρέπει να προσαρμόζονται στις αξίες των κοινωνιών που τους φιλοξενούν, οι οποίες γνωρίζουν ότι είναι διαφορετικές από τις δικές τους”. Με τον τρόπο αυτό, οι ανώτατοι δικαστές απέρριψαν ένα αίτημα Ινδού Σίχ, ο οποίος είχε ζητήσει να μπορεί να κυκλοφορεί με «ιερό μαχαίρι», όπως προβλέπει η θρησκεία του. Ο Άρειος Πάγος της Ιταλίας τόνισε ότι: “δεν είναι δυνατόν, η τήρηση αξιών που μπορεί να είναι νόμιμες στις χώρες προέλευσης, να οδηγεί στην παραβίαση των νόμων της χώρας η οποία φιλοξενεί τους μετανάστες”. Η απόφαση αυτή αναμένεται να αποτελέσει κύριο σημείο αναφοράς, σε ότι αφορά, για παράδειγμα, την στάση μέρους των μουσουλμάνων μεταναστών σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Τους τελευταίους μήνες η Ευρώπη παρουσιάζεται να τιμά το όνομά της, Ανοιχτομάτα ( Ευρώπη: αυτή που έχει “ευρείς ώπας”, μεγάλα μάτια).

Βουλή 18 Μαΐου: Οι 153 των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εν πλήρη ασυνειδησία είπαν ΝΑΙ σε ΌΛΑ. Τα μέτρα που ψηφίστηκαν, απόρροια της 2ης αξιολόγησης του 3ου Μνημονίου plus, πρέπει να γίνει απολύτως αντιληπτό, ότι είναι το επακόλουθο της Νέας Κρίσης του 2015. Αυτής που επέφερε ένα “αναπαλαιωθέν πολιτικό σύστημα”, δια της Παραφύση ακύρωσης της σηματοδοτημένης εξόδου από τα Μνημόνια, στα οποία είχε οδηγήσει την χώρα το “ παλαιό πολιτικό σύστημα” το 2009. Το “αναπαλαιωμένο πολιτικό σύστημα”, αυτό των ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και της ΧΡΥΣΉΣ ΑΥΓΉΣ, αναδύθηκε εκ της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ, μορφοποιημένης σε Αγανακτισμένους- Αντιμνημονιακούς. Ο λογαριασμός τους: Μέτρα 2018, 540 εκατ. ευρώ. Mέτρα 2019-2020 με τη ανάπτυξή τους στο 2021, 4,924 δισ. ευρώ. Σύνολο μέτρων επταετίας (2015-2021) 14,1 δισ. ευρώ (η κυβίστηση plus του “προγράμματος της Θεσσαλονίκης”). Αντίμετρα, του “αέρα” και υπό την αίρεση του ΔΝΤ (κάτι σαν το “παράλληλο πρόγραμμα). Και το κερασάκι στην τούρτα: Η νέα εκτίμηση για ανάπτυξη το 2017, 1,8% αντί του προϋπολογισθέντος 2,7%, μετά και τα στοιχεία του 1ου τριμήνου που δείχνουν ύφεση 0,1% σε σχέση με το 4ο τρίμηνο του 2016 και σε ετήσια βάση 0,5%, μας στερεί 1,63 δισ. ευρώ.

Το ρεζουμέ...

Επί του πιεστηρίου...(23/5) Χθες αργά το βράδυ ισλαμοτρομοκρατικό “μπουμ” στο Manchester με 22 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Σήμερα τις πρώτες πρωινές ώρες πολιτικό “μπούμερανγκ” της Παραφύση στο Eurogroup με 3 “νεκρούς”, (κλείσιμο 2ης αξιολόγησης, εκταμίευση δόσης και συμφωνία για το χρέος). Ένα κοστουμάκι χωρίς γραβάτα. Σχετικό: Εάν τελικά μας δεσμεύσουν οι εταίροι μας για επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων 3,5% έως το 2022 και 2,2% κατά μέσον όρο έως το 2060, μου γεννιέται πλέον η βεβαιότητα ότι οι εταίροι μας γνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα εξελιχθεί σε πετρελαιοπαραγωγό χώρα και σπεύδουν να δεσμεύσουν εμμέσως, μέρος των μελλοντικών της εσόδων προς εξόφληση χρεών.

Σαν επιδόρπιο

“Creme cinefil”

70 χρόνια, “Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών” (17-28/5): Από το ξεκίνημά του τη δεκαετία του 40 μέχρι σήμερα, κάθε χρόνος του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού κινηματογραφικού γεγονότος , επισφραγίζεται από την επίσημη αφίσα της διοργάνωσης, έναν θεσμό ο οποίος καλά κρατεί. Αφίσες εμπνευσμένες από κινηματογραφικές ταινίες, αφίσες δημιουργημένες από σκηνοθέτες, αφίσες φόρο τιμής σε πρόσωπα - icons του Φεστιβάλ, αφίσες που συνεχίζουν να γράφουν ιστορία. Φέτος, λίγο πριν στρωθεί το “κόκκινο χαλί” στην Γαλλική Ριβιέρα, η αφίσα του διχάζει. Θέμα της, η ντίβα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, η Ιταλίδα Κλαούντια Καρντινάλε, να ποζάρει σε στέγη της Ρώμης (φώτο του 1959). Οι γενικευμένες αντιδράσεις μπορούν να σχηματοποιηθούν, σε αυτό που έγραψε το πολιτιστικό περιοδικό “Télérama” στην ιστοσελίδα του. “Παρότι η αφίσα είναι υπέροχη, μπορούμε να διαπιστώσουμε με λύπη ότι η φωτογραφία υπέστη μεγάλη επεξεργασία... Κρίμα...” (σσ. στην μέση και τον μηρό).

Επί τη ευκαιρία, παρουσιάζω δύο αφίσες του παρελθόντος ιδίας θεματολογίας, οι οποίες έχουν ξεχωρίσει.

2011: Ο φακός του Jerry Schatzberg αιχμαλωτίζει τη Φέι Νταναγουέι το 1970, έξι χρόνια πριν πάρει το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στο Network (αριστερά). 2012: Για να τιμήσει την 50η επέτειο από το θάνατο της Μέριλιν Μονρόε, το Φεστιβάλ των Κανών την έκανε αφίσα (δεξιά).

Επιτέλους βρίσκω την ευκαιρία (απωθημένο), θα αναφερθώ σε μία “ταινία τρόμου” που τιμήθηκε με τον “Χρυσό Φοίνικα” το 2012. Πρόκειται για την ταινία, με τον παραπλανητικό τίτλο “ΑΓΆΠΗ – AMOYR”, Γαλλία, Αυστρία, Γερμανία, 2012, του Μίχαελ Χάνεκε. Μία ταινία η οποία θα έπρεπε να χαρακτηριστεί ως “Αυστηρώς Ακατάλληλη” για ηλικιωμένα ζευγάρια, για τους δε μεσήλικες με “απαραίτητη, την των τέκνων τους συναίνεση”. Αφήστε που πιστεύω, ότι χρηματοδοτήθηκε και από τα συνταξιοδοτικά ταμεία των συμπαραγωγών χωρών. Ίδετε...

Seedrinker