Επτάχρονο...

Το πνεύμα δεν μπορεί να σφάλει,

εκεί που δεν υπάρχει...

Ο Φράνσις Φουκογιάμα είχε γράψει το 1989 ένα άρθρο με τον τίτλο “Το τέλος της Ιστορίας;”, εξέλιξη του οποίου είναι το βιβλίο του “Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος”. Ο Φουκογιάμα ακολουθώντας το “εγελιανό” παράδειγμα διεκήρυσσε ότι το μοντέλο της φιλελεύθερης δυτικής Δημοκρατίας κέρδισε οριστικά τον ιδεολογικό πόλεμο και γι’ αυτόν τον λόγο η Ιστορία (με το “Ι” κεφαλαίο) τέλειωσε. Και σίγουρα δεν έγραψε για το τέλος των συγκρούσεων που του προσάπτει η μεταμοντέρνα τσιγαροκαπνισμένη ελληνική διανόηση. Παρένθεση: Οι δικοί μας αριστερόφρωνες “κουλτουριάρηδες” για να καταλαβαινόμαστε, είναι αυτοί που αρνούνται την “μεταφυσική της παρουσίας”, η οποία τελικά οδηγεί στην επαναστατική κατ’ αυτούς, άρνηση της “τυραννίας του νοήματος”, άρα της σχετικοποίησης των πάντων και της αλήθειας. Είναι μια κατάσταση που γενικώς βόλεψε όσους επενδύουν στην μη ύπαρξη κριτηρίων, ώστε όλα να κινούνται εντός μιας θολής ασάφειας, ιδανική για να “πωλήσουν” τα πάντα στους πάντες. Είναι μία κατάσταση στην οποία το ευκαιριακό και το εφήμερο καθιστά δυσδιάκριτο το ουσιαστικό και ποιοτικό. Ο Ζαν-Φρανσουά Λιοτάρ προσδιόρισε το “μεταμοντέρνο”, όρο τον οποίον εισήγαγε το1959 0 Ίρβινγκ Χάου, ως την αναπόφευκτη εξέλιξη της βιομηχανικής κοινωνίας προς την κατάργηση των μεγάλων επαγωγικών συστημάτων και την αντικατάσταση τους από ένα πλήθος μικρών κοινοτικών ηθικών, των οποίων η πεμπτουσία θα είναι το ασήμαντο και το τεχνητό. Ο Ευγένιος Αρανίτσης αναφέρει σχετικά: “Η αλήθεια του σημερινού πολιτισμού, κυριολεκτικά και μεταφορικά ενδυματολογικού, είναι η ίδια η πρόσοψη, η ‘επιφανειακή άβυσσος” (Μποντριγιάρ). Απεικονίζει την παγκόσμια ροπή στην καθαρή, αβαθή, παροξυσμική προφανή φαινομενικότητα. Δεν υπάρχει τίποτα να κατανοήσεις, τίποτα να υποθέσεις, τίποτα να συμπεράνεις. Υπάρχει κάτι να ψαύσεις, κάτι ν’ αρπάξεις, κυρίως κάτι ν’ αγοράσεις, αλλά δεν υπάρχει τίποτα να απολαύσεις...”. Ο Στέλιος Ράμφος επισημαίνει, ότι η ελληνική κοινωνία δεν κατάφερε να περάσει πλήρως στην νεωτερικότητα, διατηρώντας ένα από τα κυριότερα προνεωτερικά χαρακτηριστικά (κοινοτισμός), αυτό της “οικογενείας το κράτος”. Περάσαμε ξώφαλτσα από το μοντερνισμό, διότι αποτύχαμε να αντιληφθούμε αυτό που κυρίως επισήμαινε, την υποκειμενική συνείδηση του ατόμου και την δυνατότητα αλλοτρίωση της, μια διαρκή απειλή για το κοινωνικό γίγνεσθαι. Και πέσαμε σαν ώριμα φρούτα στις αγκάλες της απολυτότητας του μεταμοντέρνου, με την Μεταπολίτευση, υπό τους παιάνας του κυριαρχούντος αριστερού ιδεολογήματος-μυθεύματος, το οποίο συμπαρέσυρε τους πάντες και τα πάντα και οδήγησε στην αποθέσμιση της Πολιτείας μας. Και τις απόλυτες θέσεις, τις υπερασπίζονται οι απόλυτοι τρόποι ζωής. Στην χώρα μας, ένας άκρατος καταναλωτισμός ικανοποιούμενος με δανεικά. Σχετικό: Στην ομιλία του ο Ανάξιος, μετά την ανακήρυξή του ως “επίτιμου δημότη” της Μήλου (12/6), χρησιμοποίησε την μεταφορά της “Οικογένειας των Ευρωπαϊκών Λαών”. “Αυτή η μεταφορά είναι αφενός μεν άστοχη και αφετέρου αποκαλυπτική της αδυναμίας του να συλλάβει ο Πρόεδρος την Ευρώπη στην πραγματική της διάσταση. Δεν νομίζω ότι θα βρείτε ιστορικό ο οποίος να αμφισβητεί ότι η σημασία της οικογένειας είναι τόσο μεγαλύτερη όσο και και η υστέρηση, η υπανάπτυξη μιας κοινωνίας. Στις σύγχρονες, ανεπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης, οι νόμοι, η ισχύς του κράτους και, γενικώς, οι θεσμοί βάσει των οποίων είναι οργανωμένες και λειτουργούν αποδυναμώνουν την ισχύ της οικογένειας. (Δεν είναι τυχαίο, π.χ., ότι η βεντέτα επικρατεί πια μόνο σε γεωγραφικά απροσπέλαστες και πολιτισμικά καθυστερημένες κοινότητες) (Χρ. Κασιμάτης).

Το μοντέλο της φιλελεύθερης δυτικής Δημοκρατίας κέρδισε οριστικά τον ιδεολογικό πόλεμο και όμως πλανάται το ερώτημα “κινδυνεύουν οι δυτικές δημοκρατίες;”. Μπορεί να μην κινδυνεύουν ως θεσμοί. Αντιπαρατέθηκαν επιτυχώς έναντι του ναζιστικού φασιστικού και κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Εκείνος όμως που σίγουρα κινδυνεύει είναι ο Δυτικός Πολιτισμός που τις γέννησε. Κινδυνεύει διότι συμπεριφέρεται σαν να ντρέπεται για τον εαυτό του, την ταυτότητά του και την Ιστορία του. Κινδυνεύει από την κατάχρηση της ενδοσκόπησης και της αμφισβήτησης. Και βέβαια είναι ο πολιτισμός της αμφισβήτησης, αυτής που του επέτρεψε να δημιουργήσει και σκέψη και επιστήμη και τέχνη και τώρα αυτή, στρέφεται εναντίον του σαν αυτοάνοσο νόσημα. Οι γελοιογράφοι του Charlie Hebdo, πολύ πριν γελοιογραφήσουν τον Μωάμεθ είχαν λοιδορήσει και τον Πάπα και τον Χριστιανισμό. Δολοφονήθηκαν όμως επειδή τόλμησαν να αγγίξουν τον Μωάμεθ. Δολοφονήθηκαν από Γάλλους “φιλοξενούμενους” (πολίτες δεν ήταν), οι οποίοι δεν αμφισβητούσαν τις θεοκρατικές ολοκληρωτικές αξίες του Ισλάμ (“υποταγή) και εχθρεύονταν τον πολιτισμό που τους έδωσε υπηκοότητα.

Στο παθογενές περιβάλλον του “μεταμοντέρνου” εκκολάφτηκε το “πολιτικώς ορθό” οποίο δια της γλώσσας μόλυνε τα πάντα. Γιατί “εαν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως να αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών” (Οδυσσέας Ελύτης). Και “μάγεψε” τα πλήθη και διέφθειρε τις ηθικές αξίες . Και η “πολιτική ορθότητα” οδήγησε στην δικτατορία της ενιαίας σκέψης, εκεί όπου όλες οι κοινωνικές αξίες είναι συμβατικές, άρα ιστορικά προσδιορισμένες και απολύτως σχετικές, εκεί όπου όλα είναι σχετικά. Υπάρχει μόνον μια απόλυτη αρχή. Η αρχή ότι όλα είναι σχετικά. Υπάρχουν όμως και αυτοί που αμφισβητούν-μάχονται την “πολιτική ορθότητα”. Αυτοί δηλαδή, που τολμούν να πουν ότι δεν είναι όλοι οι πολιτισμοί ισότιμοι, ότι δεν είναι όλες οι θρησκείες ίδιες, ότι τα φύλα οφείλουν μεν να έχουν ίσα κοινωνικά δικαιώματα, αλλά δεν είναι ίδια, ή ότι το φύλο δεν είναι ζήτημα κοινωνικής ταυτότητας και επιλογής, αλλά (επίκαιρον) και “γύφτους” αποκαλούν τους “Ρομά”, δηλαδή όπως και οι ίδιοι ενδοκοινοτικώς αυτοαποκαλούνται. Αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν ότι δια της, της γλώσσας δύναμης (λόγος η πρώτη του ανθρώπου δύναμη), δυνητικώς θα σωθεί η ανθρωπότητα, διότι αυτό που μπορεί να σκοτώσει μπορεί και να σώσει. Είναι αυτοί που οι “πολιτικώς ορθοί” θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν, επιεικώς οπισθοδρομικούς.

Στο παθογενές περιβάλλον του “πολιτικώς ορθού” εκκολάφτηκε το “πολυπολιτισμικό” αφήγημα-μοντέλο. Επί της ουσίας ένα φληνάφημα διότι δομήθηκε στην “υπέρβαση” της σύγκρουσης και του ανταγωνισμού, που παραμένουν δομικά στοιχεία της πολιτικής και της ίδιας της ύπαρξης όπως αποκαλύπτει και η ψυχανάλυση. Να επισημάνω, ότι οι ένθερμοι υποστηρικτές του, είναι αυτοί οι οποίοι αυτοαναιρούμενοι υποστηρίζουν ακόμη αυτό που σήμερα ακούγεται σαν παραμύθι “μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε η πάλη των τάξεων...”. Ο Πασκάλ Μπρίκνερ αναφέρει: “Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια αναβίωση του ρομαντισμού αφού δίνει έμφαση στην ταυτότητα του συνανήκειν. Δίνει περισσότερη έμφαση στην πολιτισμική και εθνική προέλευση παρά στην ζωή του ατόμου. Ο ρομαντισμός συνδέεται έτσι με τον εθνικισμό. Η πολυπολιτισμικότητα είναι στην πραγματικότητα ο εθνικισμός των μειονοτήτων. Των μειονοτήτων που προσπαθούν να διατηρηθούν ως τέτοιες (σσ. φυλετικός και θεοκρατικός κοινοτισμός) στο δεσπόζον ρεύμα (σσ. της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας), ανάμεσα στην πλειονότητα (σσ. ατομικοτήτων)”.

Το πολυπολιτισμικό μοντέλο, το οποίο άρχισε να δομείται την δεκαετία του 1980, εκ κατασκευής δημιουργούσε χώρο για την ανάδυση-ανάπτυξη του ριζοσπαστικού ισλαμισμού. Έως τότε, οι ιδέες της δεύτερης πλέον γενιάς μεταναστών στην Ευρώπη (Αγγλία, Γαλλία), ήταν ριζωμένες στα ιδεώδη του Διαφωτισμού για τη ισότητα και τον ορθό λόγο και οι κινητοποιήσεις-εξεγέρσεις τους εδράζονταν στον κοινωνικό ριζοσπαστισμό και όχι στον θρησκευτικό. Στη Αγγλία, το ισχυρότερο εκ των κοσμικών κινημάτων, το “Asian Youth Movement”, δεν αγωνίζονταν αποκλειστικά κατά του ρατσισμού αλλά και ενάντια στην παραδοσιακή, φονταμενταλιστικών πεποιθήσεων θρησκευτική ηγεσία. Το γεγονός της αποδυνάμωσης-υποχώρησης-αποσύνθεσης-εκφυλισμού της αριστεράς, έδωσε την δυνατότητα στις τότε κυβερνήσεις να στραφούν στα πιο συντηρητικά στοιχεία των μουσουλμανικών κοινοτήτων, για την συγκράτηση των κινητοποιήσεων και την ομαλοποίηση της κατάστασης, αποδεχόμενες με αυτήν τους την ενέργεια εμμέσως και την περιχαράκωση των κοινοτήτων, επί της ουσίας την γκετοποίηση τους. Ο Κενάν Μαλίκ αναφέρει σχετικά: “Στην Αγγλία τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, κανείς δεν αυτοπροσδιορίζονταν ως μουσουλμάνος. Δεν υπήρχε η έννοια της μουσουλμανικής ταυτότητας, όπως δεν υπήρχε και ενιαία μουσουλμανική κοινότητα. Οι μετανάστες πρώτης γενιάς μπορεί να αισθάνονταν Ινδοί, Πακιστανοί ή Μπανγκλαντέζοι. Οι δεύτερης γενιάς αυτοπροσδιοριζόμασταν ως “μαύροι”. Δεν αφορούσε φυλετικά χαρακτηριστικά, αλλά ήταν ένας πολιτικός όρος ομπρέλα κάτω από τον οποίο χωρούσαν όσοι δεν ήταν λευκοί. Το πολυπολιτισμικό μοντέλο ανέδειξε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος, μοναδικός τρόπος να υπάρξεις ως μουσουλμάνος, η θρησκεία. Η κυβερνητική τακτική που προήγαγε σε κύριους συνομιλητές τους ιμάμηδες, ενίσχυσε το κύρος και την αξιοπιστία τους. Αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι άρχισαν να αυτοπροσδιορίζονται μέσω της θρησκευτικής τους ταυτότητας και αυτό σε μία κλίμακα που δεν είχε προηγούμενο”. Σχηματικά θα έλεγα ότι σήμερα στα πολιτισμικά γκέτο τού Λονδίνου, του Παρισιού των Βρυξελλών ο Ιμάμης έχει περισσότερη δύναμη από το εκκοσμικευμένο σχολείο και ασκεί μεγαλύτερη γοητεία από την ροκ μουσική. Να επισημάνω ότι τα ανωτέρω αποτελούν μια έτη ιστορική απόδειξη ότι οι “εξουσίες”, στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν- διατηρηθούν-επεκταθούν, καταστέλλοντας “απειλές” δημιουργούν συνεχώς μεγαλύτερες. Οι θεσμοί της Δημοκρατίας αποτελούν το μόνο ρεαλιστικό ανάχωμα στις βλέψεις των “εξουσιαστών”, διότι πρωταρχική επιδίωξη του θεσμού είναι να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και όχι να το θεραπεύσει. Εμμέσως την θεραπεία η Δημοκρατική Πολιτεία την “εγκαταλείπει” στον ενεργό Πολίτη (1), το απότοκο μιας λειτουργικά θεσμιμένης Παιδείας.

Είναι αληθές, ότι το Ισλάμ δεν ταυτίζεται με τον μουσουλμανικό κόσμο και τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Άλλο ισλαμιστής και άλλο μουσουλμάνος. Ο ισλαμιστής είναι ο μόνος θρησκευόμενος σήμερα, που δίνει την όψη του απόλυτου κακού στον Θεό του. (Και ο Τραμπ...).

Είναι επίσης αληθές και ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι “οι μουσουλμάνοι αναζητούν τον Θεό στην Ιστορία” (Κ. Άμστρονγκ), αντίληψη τελείως αντίθετη από την επικρατούσα στην Ευρώπη, όπου το Θρησκεύειν αποτελεί μια πολύ προσωπική υπόθεση για να την αφήσουν στην διαχείριση τρίτων. (Ο Υπαρκτός Ελληνισμός, ως ιδιάζουσα περίπτωση, εξαιρείται...). Αυτό που καθοριστικά διαφοροποιεί του μουσουλμάνους από τους “πιστούς” άλλων θρησκειών, είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η “αλήθεια” τους αποτελεί “υπαρκτική προϋπόθεση”, δηλαδή βιώνεται σε τούτο τον κόσμο (όχι στον επόμενο) και συγκεκριμένα στην μορφή που παίρνει η κοινωνία, δηλαδή Πολιτική και Θρησκεία σχεδόν ταυτίζονται. Για τον λόγον αυτόν ο όρος “ισλαμική-μουσουλμανική δημοκρατία” καθίσταται όρος αδόκιμος. Το αποδεικνύει και η πέραν κάθε αμφιβολίας αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου

Η ενσωμάτωση μουσουλμάνων στη σημερινή Ευρώπη είναι δυνατή, αλλά προϋποθέτει τον αναστοχασμό και την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ταυτότητας πάνω ακριβώς σε αυτά που τη διαφοροποιούν από το Ισλάμ: δημοκρατία, πλουραλισμό, ατομικά δικαιώματα, ανεκτικότητα. Και “ο δρόμος αυτός είναι μακρύς”. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι η “μεταμοντέρνα Ευρώπη” εδώ και μερικές δεκαετίες προσπαθεί να “λογοκρίνει” ή να μειώσει την αξία του δικού της πολιτισμικού παρελθόντος. Και το “λογόκρινε”, στο όνομα της πολιτισμικής ανοχής, στο όνομα της άμβλυνσης των πολιτισμικών διαφορών για να επιτρέψει τη δημιουργία της πολυπολιτισμικής κοινωνίας. “Ας θυμηθούμε ότι στο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος το 2005 κόπηκαν και ο Θουκυδίδης (2) και ο Χριστιανισμός. Η Ευρώπη αρνήθηκε τις ελληνορωμαϊκές και χριστιανικές της καταβολές για χάρη της καλπάζουσας πολυπολιτισμικότητας. Όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, η απώθηση, ακόμη και με την ψυχαναλυτική σημασία του όρου, εμπόδισε την πολιτική ενοποίησή της, τη μετάφραση δηλαδή σε πολιτική του κοινού πολιτισμού. Έμειναν η γραφειοκρατία και το νόμισμα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Να ενθυμούμεθα ότι η μόχλευση όλων αυτών έγινε δια της υποβάθμισης της διδασκαλίας των κλασικών γραμμάτων.

Και “ο δρόμος αυτός είναι μακρύς” και φέρει όνομα βαρύ, Παιδεία (3). Μια παιδεία στην οποία, η αναβάθμιση της διδασκαλίας της κλασικής ευρωπαϊκής γραμματείας θα είναι η “εκ των ων ουκ άνευ” προϋπόθεση. Στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, ανέτειλε η Ελπίδα (Αθήνα και Ρώμη οι Ιστορικές και Βόνη οι Οικονομική). “Ο άρτι διορισθείς από τον Εμανουέλ Μακρόν υπουργός Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκιέ, ο οποίος και είχε θητεύσει στο υπουργείο επί Σαρκοζί, “δεξιός” δηλαδή, δήλωσε πως το σύνθημά του είναι το τετράπτυχο: ‘σεβασμός’, ‘εμπιστοσύνη’, ‘καινοτομία’ και ‘ευθύνη’. Και ένα από τα πρώτα ζητήματα που έθεσε σε συνέντευξή του στη ‘Μοντ’ είναι η ενίσχυση της διδασκαλίας των λατινικών και των ελληνικών στη Μέση Εκπαίδευση. Ζήτησε να σταματήσουν να θεωρούν ότι αυτά τα δύο μαθήματα τονίζουν τις κοινωνικές διαφορές και να καταλάβουν πως είναι εργαλεία ανόδου για όλους. Κοινώς με μία δήλωση σάρωσε όλα τα επιχειρήματα της ‘σοσιαλδημοκρατικής παιδείας’, που λέει κι ο Ουελμπέκ, η οποία θεωρούσε πως όσο λιγότερο ‘δυτική’ είναι η παιδεία μας, όσο λιγότερο προσηλωμένη στις κλασικές αξίες, τόσο πιο μπροστά θα πάμε” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Όπως έλεγε και ο Καμύ, η πρόοδος στον καιρό μας δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο μας, αλλά να τον βοηθήσουμε να μη διαλυθεί. Κοινώς, να μη χάσει τις αξίες του.

Αλλά και ο αριστερός Ρεζίς Ντεμπρέ (4) σε πρόσφατη συνέντευξή του στην “Μοντ”, απαντώντας στο ερώτημα εάν αντιμετωπίζει ως ενδεχόμενο, εάν φοβάται τον εξισλαμισμό της Ευρώπης απάντησε: “Η Ευρώπη δεν πρόκειται να εξισλαμισθεί, διότι ο πολιτισμός της είναι ισχυρότερος από τον πολιτισμό που προπαγανδίζουν οι ισλαμιστές. Δεν φτάνουν η τρομοκρατία και οι νεκροί για να επιβληθεί ένας πολιτισμός. Χρειάζονται αξίες και η υπόσχεση του Παραδείσου μέσω της θυσίας δεν είναι βιώσιμη αξία. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν εκβαρβαρώθηκε. Οι βάρβαροι εκλατινίσθηκαν και εκχριστιανίσθηκαν, κι ας επικρατούσαν στις μάχες”. Αλληλούια...

Και ο “δρόμος αυτός, από την Πολυπολιτισμικότητα στον Δημοκρατικό Πλουραλισμό, είναι μακρύς και ενέχει κινδύνους. Ο Νο 1, ένας εθνολαϊκισμός αντί-ισλαμικός (5).

Σημειώσεις:

1. Ένα μάλλον ανιστόρητο δημοκρατικό οξύμωρο. Το δημοκρατικό καθεστώς, για να συγκροτηθεί, απαιτούσε τον αυστηρό ορισμό της έννοιας του πολίτη. Ο Περικλής, διευρύνοντας ακόμη περισσότερο τις εξουσίες του δήμου, συνεχίζοντας τις μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη, έθεσε ακόμη αυστηρότερους όρους για την κατάκτηση του δικαιώματος του πολίτη. Όρισε πως Αθηναίος πολίτης είναι μόνον όποιος έχει και τους δύο γονείς Αθηναίους.

2. Αναφέρεται στην δημηγορία “Περκλέους Επιτάφιος” (“Θουκυδίδου Ιστορία”). Κορυφαίο απόσπασμα: “Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος αλλά και άχρηστος εκείνος που δεν ενδιαφέρεται για τα πολιτικά (σσ. τα της πόλης). Εμείς οι ίδιοι κρίνομε κι αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας και θεωρούμε πως ο λόγος δεν βλάφτει το έργο. Αντίθετα, πιστεύομε πως βλαβερό είναι το να αποφασίζει κανείς χωρίς να έχει φωτιστεί” (μετάφραση Άγγελου Σ. Βλάχου). Σχετικό: “Από τους νόμους του Σόλωνα ιδιαίτερα χαρακτηριστικός και παράξενος είναι εκείνος που ορίζει ότι χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα όποιος μένει ουδέτερος σε περίπτωση που θα ξεσπούσε εμφύλια διαμάχη στην πόλη. Ήθελε, όπως φαίνεται, ο Σόλων κανένας πολίτης να μη μένει αδιάφορος και ασυγκίνητος για τα δημόσια ζητήματα κοιτάζοντας μόνο πως να εξασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα, ούτε να καυχιέται πως δεν πονά κι αυτός και δεν πάσχει με τα δεινά της πατρίδας του. Αντίθετα, έπρεπε ο πολίτης απ’ την αρχή να παίρνει θέση πλάι σ’ αυτούς που ενάργουν σωστά και πιο δίκαια και να κινδυνεύει μαζί τους και να τους βοηθά, αντί να περιμένει ακίνδυνα να δει ποιος θα νικήσει” (“Πλούταρχος, Σόλων”, μετάφραση Β. Τσακατίκα).

3. “Εχθές”, οι προκάτοχοί του “απαγόρευσαν” την διδασκαλία του “Επιταφίου”, επιχείρησαν στο όνομα μιας απαραίτητης αναμόρφωσης, να “βάλουν το αριστερό τους χέρι”, στα μαθήματα των Θρησκευτικών και της Ιστορίας, με “ντροπολογίες” υπονόμευσαν τον νόμο Διαμαντοπούλου και γενικότερα επέβαλλαν αντιλήψεις ολοκληρωτικών καθεστώτων στην εκπαίδευση (ισοπεδωτικό εξισωτισμό, κατάργηση της αριστείας κ.λ.π.)*. “Σήμερα” ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου επιχειρεί να της καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα. “Ο Κώστας Γαβρόγλου εργάζεται για την αποκοπή της ελληνικής Ανωτάτης Παιδείας από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, επειδή στ’ αλήθεια πιστεύει στην αξία του σκοπού. Υπηρετεί αυτόν τον σκοπό, επειδή απορρίπτει τον δρόμο που ακολουθούν οι ευρωπαϊκές εξελίξεις στην Παιδεία και θέλει την Ελλάδα εκτός. Μέχρι πρότινος, θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι αυτά είναι υποθέσεις. Τώρα γνωρίζουμε, όμως, ότι αυτές είναι οι πραγματικές πεποιθήσεις του, όπως τις έχει διατυπώσει ο ίδιος με τον πιο επίσημο και αδιάσειστο τρόπο: τη δημοσίευσή τους σε επιστημονικό σύγγραμμα. Και το γνωρίζουμε, χάρη στην καθηγήτρια Βάσω Κιντή, η οποία μελέτησε το σχετικό σύγγραμμα («Sciences in the Universities of Europe, 19th and 20th Centuries Academic Landscapes», του 2015) και δημοσίευσε την ανάλυσή της στο The Books’ Journal. Το συγκεκριμένοσυλλογικό έργο έγινε με επιμέλεια του Κ. Γαβρόγλου και δύο Πορτογάλων καθηγητών, με αφορμή τα 100 χρόνια του Πανεπιστημίου της Λισσαβώνας. Στον εκτεταμένο πρόλογο, που υπογράφουν και οι τρεις επιμελητές, αναπτύσσεται η θέση του για το μέλλον των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Όσους ενδιαφέρονται για λεπτομέρειες τους παραπέμπω στο εκτενές κείμενο της Β. Κιντή στο TBJ. Για τους υπόλοιπους, συνοψίζω με δικά μου λόγια τη θέση του Γαβρόγλου στα εξής: η λεγόμενη Διαδικασία της Μπολόνια παραδίδει τα πανεπιστήμια στον Νεοφιλελευθερισμό και την Παγκοσμιοποίηση, εισάγοντας τη σύνδεση των πανεπιστημίων με την αγορά, με τον ανταγωνισμό και το κυνήγι της καινοτομίας, με την αξιολόγηση και άλλα δεινά, που απομακρύνουν το ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο από ένα ιδεατό παρελθόν, το οποίο δεν υπήρξε ποτέ” (Χρ. Κασιμάτης).

“Πρώτη Γραμμή” ΣΚΑΪ (20/6). Στην επώνυμη καταγγελία 471 φοιτητών του ΑΠΘ, ότι οι χώροι του πανεπιστημίου έχουν μετατραπεί από έξω-πανεπιστημιακούς σε αγορά ναρκωτικών και πορνείας, ο ανεκδιήγητος Γαβρόγλου , απάντησε “ότι δεν υπάρχει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα για να αντιμετωπίσει αυτήν κατάσταση”, ρίχνοντας την ευθύνη στους φοιτητές, (με το καλό και ένοπλη ΕΦΕΕ...). Στην συνέχεια, έστειλε μήνυμα στους τηλέ-παρουσιαστές γενικώς, να μην “σηκώνουν” το θέμα, δηλαδή ότι το πανεπιστημιακό άσυλο (ιδεών) έχει μετατραπεί σε “άσυλο παρανομιών”, διότι με αυτόν τον τρόπο συντελούν στην δυσφήμηση των ελληνικών πανεπιστημίων (η λύση: όλα κάτω από το χαλί...)

* “Έστειλε λοιπόν κήρυκα (σσ. ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος) στον Θρασύβουλο και ζήτησε να μάθει πιο πολιτικό καθεστώς έπρεπε να εγκαταστήσει για να έχει ασφάλεια και να κρατήσει την πόλη υπό την εξουσία του. Ο Θρασύβουλος πήρε τον κήρυκα έξω από την πόλη και μπήκε σε ένα σπαρμένο χωράφι. Προχωρώντας μέσα στα σπαρτά ρωτούσε επίμονα να μάθει τον της άφιξης του κήρυκα από την Κόρινθο. Συγχρόνως έκοβε τα στάχυα που έβλεπε να ξεπερνούν τα άλλα και τα έριχνε κάτω, μέχρι που, κάνοντας αυτό κατέστρεψε τα ωραιότερα και ψηλότερα στάχυα του χωραφιού. (...).Από τη διήγηση του κήρυκα ο Περίανδρος κατανόησε τη σημασία της πράξης του. (...) Από τότε έδειξε όλη του την κακία απέναντι στους πολίτες” (Ηρόδοτος, Ιστορία).

4. Απόσπασμα από το “Εγκώμιο των Συνόρων” του Ρεζίς Ντεμπρέ: “Ο οικονομολόγος, ο κοινωνιολόγος, ο δημογράφος πραγματεύονται επιστημονικά τον πληθυσμό και πολύ καλά κάνουν. Ένας λαός, απεναντίας, είναι υπόθεση γεμάτη φαντασία και δαιμονικά στοιχεία: μια υπόθεση μύθων και μορφών. Χρειάζεται ένας θρύλος και ένας χάρτης. Πρόγονοι και εχθροί. Ο λαός είναι ένας πληθυσμός συν περιγράμματα και αφηγήσεις”.

“Με ποια επιχειρήματα μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται τα σύνορα σε έναν κόσμο όπου η κατάργησή τους θεωρείται ως η ύψιστη ηθική αρχή, η τελευταία ενσάρκωση του καλού; Κατάργηση των γεωγραφικών, των πολιτικών, των πολιτισμικών συνόρων, κατάργηση του συνόρου ανάμεσα στο δημόσιο και στο ιδιωτικό, ανάμεσα στο αρσενικό και στο θηλυκό, στην εφηβεία και στην ωριμότητα. Σύνορα πουθενά, γιατί τα σύνορα απαγορεύουν, κλείνουν, περιορίζουν. Είναι συντηρητισμός ή σκέτη οπισθοδρόμηση να τα υπερασπίζεσαι; Οι απαντήσεις που δίνει (σσ. ο Ντεμπρέ) είναι ένα κράμα θεωρητικών αρχών, εμπειρικών παρατηρήσεων και ιστορικών αναφορών. Συμπυκνώνω και επεκτείνω. Τα όρια διαγράφουν τη μορφή. Χωρίς μορφή δεν υπάρχει ζωή. Η ζωή γεννιέται από τη στιγμή που ένα μέσα ξεχωρίζει από ένα έξω. Η αντίληψη των ορίων, των συνόρων, συνοδεύει την πορεία των πολιτισμών. Η Ρώμη ιδρύθηκε με το χάραγμα ενός κύκλου από τον Ρωμύλο, η Αθήνα και ο ελληνικός πολιτισμός της πόλης-κράτους δεν θα υπήρχαν χωρίς τα τείχη. Η δημοκρατία γεννήθηκε και υπάρχει χάρη στον ορισμό του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Όπως και τα σύγχρονα έθνη κράτη, όπως και οι υπερεθνικοί οργανισμοί. Και όπως σημειώνει ο Ντεμπρέ, το πρόβλημα της Ε.Ε. σήμερα είναι ότι δεν έχει ορίσει τα σύνορά της, τα όριά της, ποιος είναι Ευρωπαίος και ποιος δεν είναι, ποιος αποδέχεται τους θρύλους και τους μύθους του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Η διάπλαση ευρωπαϊκής συνείδησης, όχι μόνον δεν καταργεί, αλλά επικυρώνει και εκσυγχρονίζει την ανάγκη της εθνικής συνείδησης. Ο ευρωπαϊκός αποπροσανατολισμός ξεκίνησε από τότε που εγκαταλείφθηκε η ιδέα της Ενωσης των ευρωπαϊκών Εθνών προς χάριν μιας πολυπολιτισμικότητας η οποία δημιουργεί και συμβολικές αλλά και πραγματικές εκρήξεις. Η Ευρώπη οφείλει να βρει τα όρια της δικής της Ιστορίας, να χαράξει βαθιά τα πολιτισμικά της σύνορα ώστε να εντάξει μέσα σ’ αυτά τις Ιστορίες των Εθνών της. Όσο παραμένει στην αοριστία της πολυπολιτισμικής ισοπέδωσης τόσο περισσότερο θα μοιάζει με ασπόνδυλο μαλάκιο του οποίου τα όρια περιορίζονται από τον χώρο και μόνον. Η διδασκαλία της Ιστορίας ξεκινά από τη διδασκαλία της αξίας των συνόρων, είτε στον χρόνο είτε στον χώρο. Σύνορα που κλείνουν, περιορίζουν, αλλά και ανοίγουν συγχρόνως, δημιουργούν προοπτική. Το κέντρο της Αθήνας δίνει μια εύγλωττη εικόνα του εφιάλτη που είναι ο κόσμος χωρίς σύνορα. Συνύπαρξη στον ίδιο χώρο ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Να επισημάνω ότι τα ανωτέρω και το προαναφερόμενο στην σημείωση 1 “όρισε πως Αθηναίος πολίτης είναι μόνον όποιος έχει και τους δύο γονείς Αθηναίους” εδράζονται σε αυτό που αποκαλείται “Δυναμική του Χώρου”. Η “Δυναμική του Χώρου” είναι αυτή που “σημαδεύει” τον άνθρωπο δια του “γενέθλιου τόπου” και είχε γίνει αντιληπτή-αποδεκτή από τους προϊστορικούς χρόνους. Είναι η δύναμη, την οποίαν η των Ελλήνων γλώσσα πιστοποιεί-αποδίδει με την λέξη “νόστος”. “Ένας Ύμνος στον Νόστο”, θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος της του Ομήρου “Οδύσσειας”.

5. Δεν πρόλαβε να ψηφιοποιηθεί η φράση και έσκασε η είδηση: Στο Λονδίνο (19/6) είχαμε ένα ακόμη χτύπημα με “car ramming”, μια επιχειρησιακή μεθοδολογία που ήδη είχαν χρησιμοποιήσει οι ισλαμιστές τρομοκράτες του ISIS σε επιθέσεις τους στη Βρετανία και Γαλλία. Αυτή τη φορά όμως δεν ακούστηκε η ιαχή “Allahu Akbar”. Η επίθεση έγινε έξω από το Muslim Welfare House σε περίοδο Ραμαζανιού και με προφανή στόχο μουσουλμάνους που είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή εκείνη για τη βραδινή προσευχή και τη διακοπή της νηστείας. Ο τρομοκράτης που συνελήφθη (οι βρετανικές αρχές αντιμετωπίζουν το περιστατικό ως τρομοκρατικό) έδρασε κατά το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”. Είθε αυτή η τρομοκρατική ενέργεια με χαρακτηριστικά αυτοδικίας, να αποτελέσει το ξυπνητήρι, την πυξίδα, η οποία θα μας δείχνει ακριβώς, προς τα πού δεν πρέπει να προσανατολιστεί η κοινωνία ως απάντηση προς την ισλαμιστική τρομοκρατία. Κάθε αυτόκλητος σωτήρας, τοποτηρητής της τάξης και της ασφάλειας, αποτελεί τον “εντός των τειχών” του ευρωπαϊκού πολιτισμού βάρβαρο.

Επίλογος

Οι γνώσεις δεν αποτελούν κατ’ ανάγκη γνώση,

ενώ η γνώση περιλαμβάνει οπωσδήποτε γνώσεις.

Μεθυσμένη, η Αποθεσμιμένη Πολιτεία. “Είπε και κάτι ακόμη όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: ότι ισχύει πάντα η δέσμευση του Τσίπρα, βάσει της οποίας δεν θα εφαρμοσθεί κανένα μέτρο, εάν δεν συμφωνηθούν πρώτα οι ρυθμίσεις για την ελάφρυνση του χρέους. Θα μου πείτε ότι αυτές έχουν ήδη ψηφισθεί από τη Βουλή. Και λοιπόν; Δεν σημαίνει αυτό πως ότι ψηφίζεται εφαρμόζεται κιόλας. Το ‘συμφέρον του λαού’ υπερέχει οιουδήποτε θεσμού. Δεν είναι δα και τίποτε δεσμευτικό η ψήφος στη Βουλή. Μια συμβολική κίνηση είναι, όπως οι ευλαβείς ανάβουν ένα κερί στην εκκλησία, όπως ακριβώς η Τασία Χριστοδουλοπούλου καταψήφισε ένα άρθρο του νέου μνημονίου εις μνήμην του αδελφού της. Στην εποχή που διανύουμε, ένα άρθρο στην ‘Αυγή’ έχει μεγαλύτερη δεσμευτική ισχύ από μία ψήφο στη Βουλή – την αστική Βουλή, ας μην το ξεχνάμε. Κάπως έτσι, προχωρώντας με γνώμονα αυτήν τη λογική, ξεχαρβαλώνεται σιγά σιγά η δημοκρατία και οι θεσμοί της. Συμβαίνει σταδιακά, σχεδόν με φυσικότητα, ώσπου στο τέλος βρίσκεσαι να αναρωτιέσαι πώς ‘ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμο έξω’. Ελα ντε! Πώς;” (Χρ. Κασιμάτης 24/5/17).

Αιρετικόν. “Η Ελλάδα όχι μόνο δεν πληρώνει τίποτα για το χρέος της, αλλά κερδίζει και από αυτό”. Έτσι ξεκινούσε δημοσίευμά της Frankfurter Allgemeine Zeitung (8/5/17), το οποίο στηρίζεται σε μελέτη του Ισπανού Οικονομολόγου, καθηγητή της σχολής Esade της Βαρκελώνης, Πάμπλο Τριάνα. “Ποτέ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης κάποιος οφειλέτης, όπως σήμερα η Ελλάδα. Εάν κοιτάξει κανείς όλα τα δεδομένα, η χώρα έχει αρνητικό επιτόκιο για τα χρέη της, κερδίζοντας έτσι στο τέλος χρήματα”. Για να καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα ο Τριάνα, αρχικά συνυπολόγισε όλα τα πακέτα βοήθειας, τα οποία έχουν καταβάλει οι ευρωπαϊκές χώρες και οι τράπεζες από την αρχή της κρίσης (2010-2016) στην Ελλάδα. Δηλαδή το πρώτο πακέτο διάσωσης (EFSM/CLF), τα χρήματα για το δεύτερο πακέτο (EFSF) και το δάνειο για το τρίτο πακέτο (ESM), με επιτόκιο κατά μέσον όρο 0,5%. Στη συνέχεια υπολόγισε την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες, από τα οποία καταβλήθηκαν στην Ελλάδα τόκοι και επιτεύχθηκαν κέρδη από το χρηματιστήριο. Εάν ληφθούν όλα αυτά υπόψη, προκύπτει ένας μέσος όρος επιτοκίου 0,23%. Για να καταλάβει κανείς ωστόσο πώς φτάνει στο αρνητικό επιτόκιο, πρέπει να παρακολουθήσει περαιτέρω τον συλλογισμό του οικονομολόγου: Η χώρα δεν έχει καταβάλει μόνη της αυτούς τους τόκους, αλλά έχει χρησιμοποιήσει για αυτό το σκοπό τα χρήματα από τα νέα προγράμματα διάσωσης, που έρχονται από την Ευρώπη. Εάν το λάβουμε αυτό υπόψη μας, τότε καταλήγουμε στο αρνητικό επιτόκιο του 0,28%. Το τελικό συμπέρασμα: Η Ελλάδα έλαβε τα τελευταία έξι χρόνια τόκους ύψους 0,28% για τα δάνεια 200 δις ευρώ που της δόθηκαν.

Ισλαμοτρομακτική ενέργεια κατά παιδιών στο Μάντζεστερ (22/5/17).

Τρομοκρατική επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου (25/5/17).

Ο ειδικός γραμματέας της ΕΣΗΕΑ (“αυτής που ξεκίνησε κάποτε ως ένωση, εξελίχθηκε σε συνδικαλιστικό όργανο και στις μέρες μας τελειώνει τη διαδρομή της ως ακροαριστερή “συλλογικότητα”), Γιώργος Φιλιππάκης, στη σχετική ανάρτησή του στο Facebook μετά την τρομοκρατική επίθεση κατέληγε με το “για να είμαι ειλικρινής δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια ακόμη βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα”. Και ήταν απόλυτα ειλικρινής ως γνήσιος εκπρόσωπος του “αριστερού βραχίωνα” των “δύο άκρων”. Των εκφραστών του διχαστικού λόγου, προπαγανδιστών της χυδαιότητας, της βίας, και της δολοφονίας ως πολιτικής πρακτικής, των εχθρών της Δημοκρατίας.

Απολύτως φυσιολογικά, η προσοχή όλων έπεσε πάνω στην πρώτη ανάρτηση του Γιώργου Φιλιππάκη και πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η απάντησή του σε σχετικό αρνητικό σχόλιο στο Facebook: “Δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα κ. Νικολαρόπουλε να με πείτε και ηθικό αυτουργό. Κάτι παρόμοια μας έλεγαν και οι βασανιστές στο ΕΑΤ ΕΣΑ στη διάρκεια της δικτατορίας. Τους ενοχλούσε που σαν φοιτητές κάναμε καταλήψεις πορείες και συναφή . Πάντως εκτός του Παπαδήμου υπάρχουν και άλλοι υπάλληλοι του κεφαλαίου που σύντομα θα έρθει η σειρά τους”. Σχετικά, ο Θανάσης Μαυρίδης σε άρθρο του διερωτάται. “Αλήθεια δημοσιογράφε, ποιοι είναι οι υπάλληλοι του κεφαλαίου που πρέπει να περιμένουν την σειρά τους μετά τον Παπαδήμο; Ξέρεις κάτι που δεν το ξέρουμε εμείς οι υπόλοιποι;” Η Συριζαϊκή ΕΣΗΕΑ σε ανακοίνωση που εξέδωσε πολλές ώρες μετά την ανάρτηση και ενώ υπήρξε σχετική παρέμβαση της δικαιοσύνης, ενώ κατ’ αρχάς δηλώνει πως καταδικάζει κάθε ενέργεια βίας ή παρότρυνσης σε βία κατά φυσικών προσώπων, βάζει έναν εξαιρετικά επικίνδυνο αστερίσκο σημειώνοντας “ανεξάρτητα, αν κάποιοι θεωρούν ότι με την πολιτική που άσκησαν ζημίωσαν τον ελληνικό λαό και προκάλεσαν αισθήματα θυμού, αγανάκτησης και οργής”. Απόλυτα συνεπής στο Συριζαϊκό “ναι μεν...αλλά...”. Επιγραμματικά: “Έμετος”. “Η τρομοκρατία είναι το βίαιο περιθώριο κυρίαρχων ρευμάτων. Δεν πρόκειται για καμία επαναστατική πρωτοπορία αλλά για ακολούθημα υπαρκτών στην πολιτική, το δημόσιο λόγο και την κοινωνία στάσεων και απόψεων, που η ίδια απλώς επιλέγει να τους δώσει αιματηρή υπόσταση. Δεν επιλέγει στόχους, τα θύματά της τα έχουν στοχοποιήσει άλλοι, νόμιμοι, ευυπόληπτοι και δημοφιλείς οι οποίοι έχουν την ικανότητα να γίνονται πιστευτοί στην κοινωνία, να χειραγωγούν το κοινό αίσθημα και να διοχετεύουν το θυμικό των πολιτών σε κανάλια που τροφοδοτούν τα πολιτικά τους σχέδια. Όσο μεγαλύτερο μίσος εμπεριέχει ο λόγος των λαϊκιστών τόσο αγριότερο γίνεται το συναίσθημα του τμήματος της κοινωνίας που επηρεάζουν και άλλο τόσο βίαιη γίνεται η συνδρομή των τρομοκρατών που έρχονται να το κολακέψουν. Οι τρομοκράτες είναι οι μεγαλύτεροι λαϊκιστές από όλους” (Λίνα Παπαδάκη).

30/5/17, The End of a Statesman – The End of an Era. Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Παρότι προέβαλε μετά παρρησίας τις φιλελεύθερες απόψεις του, η κύρια παρακαταθήκη που αφήνει αφορά την πολιτική στάση ευθύνης ενάντια στις σειρήνες της δημαγωγίας και του λαϊκισμού. Αθάνατος, διότι ο βίος-βιογραφία των ανθρώπων που η δράση τους επηρέασε καθοριστικά την πορεία ενός τόπου, δεν τελειώνει με τον θάνατό τους, αλλά παραμένει εσαεί υπό διερεύνηση και εξέταση, στην ασφάλεια του Ιστορικού χρόνου.

Ο Κων. Μητσοτάκης “ήταν, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού στην πολιτική σκηνή της χώρας και ο μόνος φιλελεύθερος που κατόρθωσε να εκλεγεί πρωθυπουργός μετά το 1974. (...) Η πραγματικότητα είναι ότι δεν διαμόρφωσε τη σημερινή Ελλάδα με τη σταδιοδρομία του στην πολιτική. Με την εξαίρεση οπωσδήποτε της ευρωπαϊκής πολιτικής του, η δράση του Μητσοτάκη δεν κατάφερε να δώσει το σχήμα που θα ήθελε ο ίδιος στα πράγματα – όπως το πέτυχε ο μεγάλος αντίπαλός του, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Δυστυχώς· επειδή, αν η Ελλάδα είχε πάρει από τη δεκαετία του 1990 την κατεύθυνση που έδειχνε ο Μητσοτάκης, προς το μικρότερο κράτος και την απελευθέρωση της οικονομίας, σήμερα δεν θα βρισκόμασταν στην ιλαροτραγική και εξευτελιστική θέση που είμαστε ως ευρωπαϊκή χώρα. Ο Κων. Μητσοτάκης προσπάθησε με την πολιτική του να γίνει η γέφυρα προς το μέλλον· είναι κρίμα ότι δεν τα κατάφερε. (…) Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα που σαπίζει σε κώμα εδώ και οκτώ χρόνια είναι η Ελλάδα του Ανδρέα, ενώ η Ελλάδα που μας πρότεινε τότε ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να είναι η μόνη εφικτή λύση. Είναι μια δικαίωση αυτή – πνευματική έστω” (Χρ. Κασιμάτης). Υπενθύμιση: Επί πρωθυπουργίας του (1990-1993), η Ελλάδα επέτυχε για δύο συναπτά έτη (1992-1993) πρωτογενές πλεόνασμα και μείωση του πληθωρισμού και μετά, όπως είθισται στη χώρα μας, ανετράπη. Ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Παλαιοκρασάς “ετιμήθη” με δύο τρομοκρατικές ενέργειες από τις οποίες διεσώθη. Το κωμικοτραγικό (και ο νοών νοείτο): Την ίδια ημέρα που απεβίωσε ο Κ. Μητσοτάκης κατέπεσε στην περιοχή των Σποράδων αεροπλάνο τύπου Μιράζ της πολεμικής αεροπορίας. Ο πιλότος ευτυχώς διεσώθη...

Σχετικό: Ένας από τους στίχους της Καινής Διαθήκης που συνήθως παρανοείται είναι ο στίχος από την Επιστολή προς Ρωμαίους (6,7) “ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας”. Την χρησιμοποιούμε με τη λαθεμένη πεποίθηση ότι ο νεκρός αποχωρεί δικαιωμένος από τον φθαρτό κόσμο μας, όπως κι αν πορεύτηκε στη ζωή του. Ο λόγος είναι ότι την ερμηνεύουμε μεμονωμένη – ξεκομμένη από το εδάφιο της Επιστολής στην οποία είναι ενταγμένη (στίχοι 3-9). Θα έλεγα ότι την χρησιμοποιούμε ξεκάρφωτη και βολικά τσακισμένη στη μέση, ενδεχομένως και εκ του λόγου ότι εμπρός “στο καλύτερα μοιρασμένο στον κόσμο πράγμα”, της κοινής ανθρώπινης μοίρας, στεκόμαστε έμπλεοι μεγαθυμίας έστω και προσωρινής. Στο εδάφιο (στίχοι 5-9), και σε “ιεραρχικώς” εγκεκριμένη μετάφραση αναφέρεται: “Ο παλιός αμαρτωλός εαυτός μας πέθανε στον σταυρό μαζί με τον Χριστό. Έτσι, έπαψε να ζει ο αμαρτωλός άνθρωπος και δεν είμαστε πια υπόδουλοι στον ζυγό της αμαρτίας. Γιατί σ’ έναν που πέθανε, η αμαρτία δεν έχει καμία εξουσία”. Ο Απόστολος Παύλος, δεν αναφέρει ότι ο θάνατος εξασφαλίζει θέση στον Παράδεισο για τους πάντες, ασχέτως βίου. Επί της ουσίας αναφέρει ότι , ο νεκρός, ως νεκρός, λυτρώνεται από τη δυνατότητα να αμαρτήσει.

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 1988: “Τρία πράγματα επιδίωξα να κάνω. Να χορτάσει ο Έλληνας, να αισθανθεί ασφαλής και να αλλάξει νοοτροπία. Πέτυχα τα δύο πρώτα, δεν πέτυχα το τρίτο”. Ήταν ο πολιτικός ο οποίος, ήδη από τη δεκαετία του ’50, είχε εντοπίσει το πυρηνικό πρόβλημα, το διαχρονικό μέγα ζητούμενο για την πρόοδο της χώρας μας. Σε πρόσφατη έρευνα της “διαΝΕΟσις”, το 85% των Ελλήνων απάντησε ότι “δεν υπάρχει καλύτερο πολίτευμα από την κοινοβουλευτική δημοκρατία”, αλλά σε μια επόμενη απάντηση που έδωσαν οι μετέχοντες όταν ρωτήθηκαν “τι αισθήματα τους προκαλεί η έννοια του συμβιβασμού”, οι μισοί απάντησαν ότι “είναι ένα κακό πράγμα”. Αυτήν την έρευνα επικαλούμενη η ιστορικός κ. Μαρία Ευθυμίου επεσήμανε: “Από εκεί ξεκινούν όλα. Το κεντρικό πρόβλημα στην Ελλάδα, είναι ότι έχουμε μπερδέψει τη δημοκρατία με την ασυδοσία. Ασυνείδητα πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι να κάνει ο καθένας ότι του κατέβει στο κεφάλι, ανεξαρτήτως αν αυτό ζημιώνει ή έστω ενοχλεί τον διπλανό του. Μας αρέσει το πολίτευμά μας, χωρίς καν να μας περνάει από το μυαλό ότι δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς συμβιβασμό. Ενδόμυχα πιστεύουμε ότι οι νόμοι της υπάρχουν όχι για να τους τηρούμε, αλλά για να τους αθετούμε. Και όταν κάποιος επικαλεστεί έναν κανόνα τη στιγμή που μας βλέπει να τον παραβιάζουμε, τον αντιμετωπίζουμε ακόμη και με απαξίωση, διότι την επιβολή των νόμων και κυρίως των ποινών στο μυαλό μας την έχουμε ταυτίσει με τον φασισμό και όχι με τη δημοκρατία. Μιλάμε δηλαδή για πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, που είναι συνέπεια της απολύτως νοσηρής νοοτροπίας μας.(...) Και κάπως έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να παρατηρούμε ηδονικά τους εαυτούς μας να καταστρέφονται μαζί με τη χώρα μας”.

Προαναγγελθέντα. Από της 2 Απριλίου 2017 είναι γνωστό το έγγραφο σοκ (πρακτικά συνομιλίας, αποκάλυψη Wikileaks), για τις κρυφές επαφές και τις επιδιώξεις για το ελληνικό πρόγραμμα, του Διευθυντή του Ευρωπαϊκού Τομέα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Πόλ Τόμσεν και της επικεφαλής του κλιμακίου του ΔΝΤ για την Ελλάδα Ντέλιας Βελκουλέσκου . Το έγγραφο αναφέρεται σε τηλεδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 19 Μαρτίου 2017, κατά την οποία οι δυο τους σχεδίαζαν τον τρόπο για να εισαχθεί η ελάφρυνση του χρέους στην ημερήσια διάταξη των θεσμών, αλλά και την άσκηση πίεσης προς την Αθήνα, μέσω της “οικονομικής ασφυξίας” των ταμειακών διαθεσίμων του Δημοσίου, για να αποδεχθεί την εφαρμογή σκληρών μέτρων. Επίσης γίνονταν σαφές ότι το ΔΝΤ προγραμμάτιζε να ασκήσει πίεση, επικαλούμενο την αποχώρησή του από το ελληνικό πρόγραμμα, εάν το Ταμείο και η Κομισιόν δεν επετύγχαναν να συμφωνήσουν στο ζήτημα της ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους και εμφάνιζε τον Πολ Τόμσεν έτοιμο να πιέσει την Μέρκελ προς αυτή την κατεύθυνση. Πίεση μέχρι... χρεοκοπίας: “Τι θα χρειαστεί για να φτάσουμε σε σημείο αποφάσεων; Στο παρελθόν, μόνο μία φορά ελήφθησαν αποφάσεις και ήταν όταν οι Έλληνες επρόκειτο να ξεμείνουν σοβαρά από χρήματα και να χρεοκοπήσουν. Πιθανόν αυτό θα συμβεί ξανά”, ανέφερε ο Τόμσεν. Αυτήν την τακτική άλλωστε ακολουθεί και ο Σόιμπλε.

Και ο Νήπιος; Ίδωμεν. Τώρα προσπαθεί και πάλι να συγγράψει το νέο αφήγημα “περί επιτυχίας”, επιτυχίας... στην διατήρηση της “καρέκλας” του. Κυριολεκτικά, κινείται στο χώρο του αδιανόητου. Και η Ελλάδα; Ετοιμάζεται να φορέσει ένα ακόμη “φέσι” του. Τρικυμία εν κρανίω.

Τρίτωσε το κακό (;). Στις 3 Ιουνίου έγινε στο Λονδίνο η 3η ισλαμοτρομοκρατική ενέργεια στην Βρετανία τους τελευταίους 3 μήνες. Έχω επανειλημμένως επισημάνει, ότι σε αυτήν την ζωή δεν δίδεται τίποτε άνευ τιμήματος, τίποτα δεν είναι τζάμπα. Τώρα ο Δυτικός Κόσμος καλείται να καταβάλει και μάλιστα τοις μετρητοίς, το τίμημα του ελεύθερου τρόπου ζωής του, που σηματοδοτείται από την ατομική επιδίωξη της ευτυχίας, αυτό που επί της ουσίας μισούν και πολεμούν οι ισλαμιστές.

Το γαλλικό σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo, “θεραπευτικά” προκαλεί με την κάτωθι γελοιογραφία και την λεζάντα της: “Συμβουλές για να αδυνατίσετε από το Ισλαμικό Κράτος: Τρέξτε γρήγορα”.

5 Ιουνίου: Του Αγίου Πνεύματος – Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Και η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ με ανακοίνωσή της τάσσεται ουσιαστικά υπέρ των απόψεων του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ για την κλιματική αλλαγή! Οι συντάκτες της ανακοίνωσης (κρατικοδίαιτοι εργατοπατέρες), κάνουν λόγο για επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένες βιομηχανίες που επιδιώκουν το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων, κάνοντας λόγο για το “κατασκεύασμα” της κλιματικής αλλαγής. Καταλήγοντας η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ δηλώνει πως έχει αποδείξει έμπρακτα της ευαισθησία της για το περιβάλλον, όμως αυτό που απαιτείται είναι μια πράσινη ανάπλαση και όχι η “πράσινη ανάπτυξη” που όπως επισημαίνει είναι δημιουργία διάφορων συμφερόντων! Υποστηρίζοντας και επιμένοντας, προφανώς, στην άποψή του Τραμπ ότι η κλιματική αλλαγή είναι απλά μια “κινεζική συνωμοσία” Αυτόν ο οποίος 4 μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ανακοίνωσε (1/6) ότι διακόπτει την εφαρμογή των μη δεσμευτικών όρων της Συνθήκης του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή (12/12/15) και τον τερματισμό της συνδρομής των ΗΠΑ στο Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα. Τέτοια μυαλά δεν επιδέχονται “επιφοίτησης”, απαιτούν ηλεκτροσόκ . Στην χώρα του “Υπαρκτού Ελληνισμού”, εάν η Ολυμπιακή παρέμενε κρατική, οι εργατοπατέρες της θα ήταν ικανοί να αμφισβητήσουν ακόμη και τον νόμο της βαρύτητας προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Σχετικό: Μελέτη αποτιμά τις οικονομικές επιπτώσεις της ανθρωπογενούς παρεμβάσεως στην υπερθέρμανση της Γης, στην χώρα μας, στο ύψος των 700 δισ. ευρώ έως το τέλος του αιώνα. Οι επιπτώσεις θα περιορισθούν κάτω του μισού, εφόσον εφαρμοστούν καθολικά, τα συμφωνηθέντα μέτρα για την αναχαίτιση της.

Επίκαιρες αντιστοιχίσεις. Η τραγική: Επτά δεκαετίες πριν η δεκαετία 1940-1950 και διαπιστώνουμε να προσομοιάζει με την τρέχουσα 2010-2020. Η δεκαετία 1940-1950 γνωστή ως η “σκληρή δεκαετία”, ξεκίνησε με πόλεμο, σημαδεύτηκε από την Κατοχή, την Αντίσταση, γεγονότα που δημιούργησαν βαρύ πολιτικό κλίμα και τελείωσε με τον Εμφύλιο (1946-1949) την ήτα της Αριστεράς και την χώρα πλήρην ερειπίων και εν ενδεία. Να υπενθυμίσω ότι ο Εμφύλιος ήταν η πολεμική σύγκρουση με τις μεγαλύτερες απώλειες που γνώρισε η χώρα από το 1830 και μετά. Να επισημάνω, ότι η Παραφύση είναι μακράν η πιο ανίκανη, ιδιοτελής και αριβιστική κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα Μεταπολεμικά. Σήμερα έχει απολέσει την κοινωνική νομιμοποίηση και δίνει την μάχη του Μαξίμου (Γράμμου). Επίσης μας υπενθύμισε, αναφέρει ο Χρ. Κασιμάτης, “ότι ο φθόνος είναι η σημαντικότερη εκ των αφανών δυνάμεων που κινούν την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας. Διαισθάνομαι ότι είναι από τους λόγους για τους οποίους η Αριστερά έχει τέτοια επιτυχία στην Ελλάδα...” Η μελαγχολική: Εύχομαι και ελπίζω, στα παιδάκια αυτής της δεκαετίας να μην συμβεί ότι και στα παιδάκια της δεκαετίας 1940- 1950, τα οποία ως ενήλικες εμφανίστηκαν ως “ηττημένοι” υπό το βάρος ενός εφιάλτη, υπό το βάρος της τραυματικής μνήμης μιας επώδυνης εποχής. Η κωμική: Το αντίστοιχο του Νηπίου στον χώρο της τηλεόρασης είναι ο διευθυντής και παρουσιαστής του “Έψιλον”, ο ανεκδιήγητος Μένιος (Φουρθιώτης), ο πρώην μάνατζερ της Τζούλιας (Αλεξανδράτου). Η μυθολογική: Το Κουτί της Πανδώρας. Σύμφωνα με αυτόν τον παγκοσμίως γνωστό μύθο, περί της αιτίας όλων των παθών, η Πανδώρα από ανοησία, σκοπιμότητα ή περιέργεια άνοιξε το πιθάρι (εκ παραδρομής αναφέρεται ως κουτί) αποδεσμεύοντας και σκορπώντας στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες σε αυτό. Ένας πολύ επικίνδυνος για την ανθρωπότητα άνθρωπος ο Τράμπ, ως σύγχρονη Πανδώρα, άνοιξε το “Κουτί} στη Μέση Ανατολή με την επίσκεψή του στην Σαουδική Αραβία (20/5). Και έχουμε την μεγάλη “κρίση του Κατάρ”(5/6), το πρωτόγνωρο γεγονός, τρομοκρατικών επιθέσεων του ISIS στο Ιράν (7-8/6) και οψόμεθα... Αλλά “ουδέν κακόν αμιγές καλού” και μέχρι στιγμής ο “τραμπισμός” παρουσιάζεται να λειτουργεί σαν μικρόβιο που αφυπνίζει το ανοσοποιητικό σύστημα της Δυτικής Δημοκρατίας.

“Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένη”. Η Τερεζα Μέι, στις εκλογές (8/6) που προκάλεσε επιδιώκοντας μια πιο διευρυμένη πλειοψηφία προκειμένου να προχωρήσει σε ένα “σκληρό Brexit” πέτυχε τελικά μια “Πύρρειον νίκην” διότι απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (318/650 από τις 340 των εκλογών του 2015). Κατέστησε το Κοινοβούλιο Μετέωρο (Hung Parliament), γεγονός εκτός Βρετανικής κουλτούρας μιας και συμβαίνει μόλις για 5η φορά στην πολιτική της ιστορία. Με την αποτυχημένη προεκλογική της εκστρατεία, οδήγησε τους Εργατικούς σε εκλογικό ποσοστό (40,1%) εποχής Τόνι Μπλέρ (2001), αύξηση των εδρών τους από 233 σε 262 και “ανάστησε” τον ηγέτη τους Τζέρεμι Κόρμπι, τον Βρετανό Τσίπρα , τηρουμένων βέβαια των αναλογιών. Ο Μιχάλης Τσιντσίνης αναφέρει σχετικά: “Τα καλά νέα είναι ότι η Τερέζα Μέι δεν πήρε την εντολή που είχε ζητήσει για στεγνό Brexit. Τα κακά νέα είναι ότι ούτε η εξωστρεφής, φιλοευρωπαϊκή Βρετανία βρήκε εκλογική έκφραση. Η μόνη καθαρή φιλοευρωπαϊκή πρόταση, εκείνη των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, έμεινε καθηλωμένη σε ένα αμελητέο ποσοστό λίγο πάνω από το 7%. Τα άλλα καλά νέα είναι ότι εξανεμίστηκε η Ακροδεξιά. Τα κακά νέα είναι ότι οι φοβίες που η Ακροδεξιά είχε υποδαυλίσει παροχετεύτηκαν στην κοίτη του αριστερού λαϊκισμού, που για μία ακόμη φορά λειτούργησε ως συγκοινωνούν δοχείο. Το UKIP εξαφανίστηκε αλλά η ατζέντα του επέζησε διά της μετάστασης στο Εργατικό Κόμμα. Ναι, είναι καλό νέο ότι οι νέοι κινητοποιήθηκαν και ψήφισαν. Αλλά κινητοποιήθηκαν για να ψηφίσουν κάποιον με τη δογματική σκευή του Τζέρεμι Κόρμπιν. Ακόμη και η παλινόρθωση του παραδοσιακού δικομματισμού –η μαζική παλιννόστηση των ψηφοφόρων στα πολυσυλλεκτικά, συστημικά κόμματα που έφτασαν αθροιστικά το 82%– εξουδετερώνεται από τη δεύτερή της ανάγνωση: Προτού ενισχυθούν, τα συστημικά κόμματα είχαν μεταλλαχθεί σε αντισυστημικά. Οι Συντηρητικοί παραδόθηκαν εντελώς στις ροπές της εθνικής αναδίπλωσης. Οι Εργατικοί αλώθηκαν εσωτερικά από την ακραία τους πτέρυγα, εκείνη που εκπροσωπεί την πιο παρωχημένη εκδοχή του αντικαπιταλισμού και της αντιπαγκοσμιοποίησης. Ως «αντί-», ο Κόρμπιν κατάφερε να χάσει τόσο, ώστε να μην αμφισβητηθεί από το κόμμα του. Η ποσοτική τους επιτυχία συνιστά και την παγίδευση των Εργατικών· είναι πλέον αναγκασμένοι να μείνουν με τον Κόρμπιν”. Βρετανία: MAYDAY, MAYDAY…

Η Θυσία (9/6): Ένας 11χρονος μαθητής, ο Μάριος δολοφονείται από “αδέσποτη” σφαίρα εκ του “Γυφτιστάν” του Μενιδίου, στην αυλή του σχολείου του κατά την διάρκεια εορτής. Δολοφονία, διότι δεν υπάρχει αδέσποτη σφαίρα. Στην συριζαϊκή ορολογία “η στραβή”. Και όλη η χώρα πάγωσε, αναστατώθηκε. Και όταν ο θόρυβος καταλαγιάσει, δυνητικώς θα αντιληφθούμε ότι η αναστάτωσή μας εδράζεται σε αυτό το αρχέγονο δέος μπροστά στην δύναμη του τυχαίου. Σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο Μενίδι, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει: “Εξίσου, αν όχι περισσότερο, οδυνηρή από τον εμφύλιο σπαραγμό είναι η κοινωνική ενδόρηξη. Όταν ομάδες αυτονομούνται από το σύνολο, αποκτούν ισχύ και απειλούν όχι μόνον θεσμούς αλλά και τον ιστό της καθημερινότητας. Αν οι ομάδες αυτές δεν απομονωθούν, θα συγκρουστούν η μία με την άλλη. Πολλοί μικροί τοπικοί εμφύλιοι οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον πόλεμο όλων εναντίον όλων. Είναι η προοπτική μιας κοινωνίας που έχει μετατραπεί σε κουρελού κοινοτήτων”. Στα απόνερα του γεγονότος, οι του ΣΥΡΙΖΑ έτρεξαν να ψαρέψουν ψήφους, με την κρυφο-ρατσιστική υπόσχεση: Εισαγωγή Ρομά άνευ εισαγωγικών εξετάσεων σε ορισμένες σχολές. Ας μην ξεχνάμε ότι και η ναυαρχίδα της συριζαϊκής προπαγάνδας “αλ τσαντίρ” ονόμαζονταν.

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Ηλικιωμένων (15/6). Λυπηθείτε με...

Το Eurogroup της 15ης Ιουνίου. Με καθυστέρηση ενός και πλέον έτους το Eurogroup σήμανε την λήξη της 2ης Αξιολόγησης, του της Παραφύση 3ου Μνημονίου, παρέχοντας της επί της ουσίας, μόνο την δυνατότητα να μην οδηγήσει την χώρα στην χρεοκοπία. Το θέμα του χρέους το παρέπεμψε επί της ουσίας “εις τας ελληνικάς καλένδας”. Το ΔΝΤ παραμένει “stand by”, απόφαση η οποία προβλημάτισε την Γερμανική Βουλή, με αποτέλεσμα η καταβολή της δόσης στην Παραφύση να τελεί, ουσιαστικά, υπό την αίρεση των μελών της Επιτροπής Προϋπολογισμού της . Τελικός απολογισμός για την Παραφύση το “ώδινεν όρος και έτεκεν μυν”. Βρε, μέχρι και το καλο-καίρι του Ιουνίου τους έδωσε για την “καρέκλα”.

Το του Νηπίου διάγγελμα (16/6, η “βενζίνη για το μηχανάκι” της ανωτέρω γελοιογραφίας). “Σήμερα η Ελλάδα γυρίζει σελίδα...” είπε ο Νήπιος, με αφορμή την απόφαση του Eurogroup, μετατρέποντας άλλη μια φορά την αυτονόητη επιδίωξη σε επικοινωνιακό τερτίπι, για την επιβίωσή του στην εξουσία. Αυταπατώνται όσοι την χαρακτηρίζουν ως μια νέα αυταπάτη του. Και συνέχισε “Κρατηθήκαμε στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης”. “Ανατριχιάζεις με το θράσος του, όταν ακούς τον Τσίπρα να επαίρεται για την περιλάλητη νίκη στο Eurogroup· διότι εκείνος είναι που κάνει ό,τι μπορεί εδώ και δυόμισι χρόνια, ώστε να διακυβεύεται η θέση της χώρας στην Ευρώπη. Τόσο απλοϊκό όσο το παροιμιώδες ‘να σε κάψω, Γιάννη· να σε αλείψω λάδι’. Αν ο πρωθυπουργός περιμένει να εκλάβουμε ως επιτυχία το ότι βγήκαμε με πατερίτσες και ανθοδέσμες από το νοσοκομείο, όπου μας έβαλαν άρον άρον επειδή είχαμε πυροβολήσει τα πόδια μας, τότε πρέπει, βαθιά μέσα του, να πιστεύει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι όσο ηλίθιοι, αν όχι περισσότερο, είναι και ο Γιάννης της παροιμίας! Το φρικτό δε είναι, ότι μπορεί να έχει δίκιο...” (Χρ. Κασιμάτης).

1

“Ο Αλφρέ Ζαρρύ ο οποίος, αν και νεαρότατος, μεταμόρφωσε τη θεατρική γλώσσα στις αρχές του εικοστού αιώνα, βάζει τον ήρωά του βασιλιά Υμπύ στο φερώνυμο έργο να κάνει πόλεμο στον βασιλιά Στανισλά της Πολωνίας. Και εκθέτει στη Μαμά Υμπύ το σχέδιο της μάχης. Θα παρατάξει, λέει, στην πρώτη γραμμή το πεζικό, πίσω από το πεζικό το ιππικό και με το πυροβολικό του θα ρίχνει στους δικούς του για να μπερδέψει τον εχθρό. Οποιαδήποτε σχέση με τον ευρωπαϊκό πόλεμο του κ. Τσίπρα οφείλεται σε σύμπτωση. Διότι ο Ζαρρύ με το έργο του εγκαινίασε ένα ολόκληρο κίνημα, τους Νταντά, τους οποίους διαδέχθηκαν οι σουρεαλιστές και θεωρείται ο μακρινός πρόγονος του θεάτρου του Παραλόγου. Και το σχέδιο του βασιλιά Υμπύ δεν αφορούσε τις τύχες μερικών εκατομμυρίων, αλλά την εξέλιξη του έργου το οποίο διαδραματιζόταν στη σκηνή. Οι θεατές απλώς γελούσαν. Κι αν δεν τους άρεσε, σηκώνονταν να φύγουν” (Τάκης θεοδωρόπουλος). Εμείς...

Το κωμικοτραγικόν (16/6). Ο Καμένος πολιτικός. Η είδηση: Λίγο μετά το πέρας του Eurogroup σάλο προκάλεσε μια σόκιν ανάρτηση που εμφανίστηκε στον λογαριασμό του Π. Καμ(μ)ένου, στο twitter , προκαλώντας ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση. Πρόκειται για μια φωτογραφία που απεικονίζει μια γραβάτα διακοσμημένη με φαλλούς.... Ο Καμένος πατέρας. Η διαδικτυακή κοινότητα, όταν διαπίστωσε ότι δεν πρόκειται για τρολιά, ξεκίνησε τα καυστικά σχόλια, καθώς η εν λόγω γραβάτα συνειρμικά παραπέμπει στις υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα για το πότε θα φορέσει γραβάτα. Και ο νοών νοείτω... Και ο Καμένος; Το έριξε στον γιό του... “Όχι ότι έχει καμία σημασία, αλλά το tweet για το παιδί που πήρε το κινητό του υπουργού να παίξει δεν προέκυψε μετά την κατακραυγή, ήταν έτοιμο από πριν ως μέρος του χονδροειδούς ‘αστείου’, από αυτά που κάνει μόνο όποιος αισθάνεται άτρωτος. Από αυτά που κάνει κάποιος απλώς γιατί μπορεί” (Λίνα Γιάνναρου). Καημένε Καμένε...

Και ο “Δημήτρης” (Χαντζόπουλος) ο γελοιογράφος.

Β’ γύρος Γαλλικών Βουλευτικών Εκλογών (18/6). Το νεοσυσταθέν κόμμα του Εμανουέλ Μακρόν La Republique en Marche (REM, Δημοκρατία Εμπρός) με το συνεργαζόμενο ΜοDen εξασφάλισαν τη πλειοψηφία στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση (350/577). Εν σοφία πράττων το εκλογικόν σώμα δεν του επέτρεψε τελικώς να επιτύχει μια σαρωτική νίκη, όπως εικάζετο εκ των αποτελεσμάτων του Α’ γύρου. Ο Μακρόν ισχυροποίησε την θέση του, αλλά η Γαλλική Δημοκρατία τον έθεσε υπο τον έλεγχο της αντιπολίτευσης με “αξιωματική” την Δεξιά (Les Repyblicain, 137 έδρες). Οι πρώην κυβερνούντες Σοσιαλιστές καταποντίστηκαν (30 έδρες), η Αριστερά, αυτήν που υποστήριξε ο Νήπιος, συνολικά συγκέντρωσε 27 έδρες και η Ακροδεξιά 8. Τα πρωτοφανή: Η αποχή ρεκόρ στην ιστορία της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας (57%). Ριζική ανανέωση της Εθνοσυνέλευσης. Πλήθος οι Βουλευτίνες (223).

Με εξώφυλλο τον νέο Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν εν είδη... Μεσσία και δυνητικού σωτήρα της Ευρώπης κυκλοφόρησε το καινούργιο τεύχος του Economist.“Ο Σωτήρας της Ευρώπης;” αναρωτιέται το έγκριτο περιοδικό, με τον υπότιτλο “Μπορεί ο Μακρόν να σώσει την Ε.Ε.;” Από πίσω του δε, φιγουράρουν δυο τακούνια που ανήκουν σε μια γυναίκα που πνίγεται. Βάσει δε του περιεχομένου του άρθρου, αλλά και της επικαιρότητας, η γυναίκα αυτή δεν γίνεται να είναι άλλη από την βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι.

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα (18/6). Συνήθως συγχέουμε τον πατέρα με τον γεννήτορα. Γνωρίζουμε ότι απαιτούνται 3 δευτερόλεπτα σε έναν άντρα για να γίνει γεννήτορας. Το να γίνει πατέρας όμως, σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Ένας γεννήτορας για να γίνει πατέρας οφείλει να υιοθετήσει το παιδί του, νωρίτερα από την περίοδο της εγκυμοσύνης ή με την γέννησή του ή ακόμη αργότερα. Δηλαδή να εγγυηθεί από θέση αγάπης, την δυνατότητα του παιδιού του να κατανοήσει τον κόσμο. Ο Χρ. Γίανναράς αναφέρει σχετικά: “Υπάρχει ο πατήρ, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ”. Για αυτόν τον λόγο μπορούμε να πούμε ότι η ζωική φύση δεν πρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από ληξίαρχος . Για αυτόν τον λόγο “η εποχή που αρκούσε το να έχεις γυναικά και παιδιά για να θεωρείσαι πατέρας επιστρέφει σαν γελοιογραφία” (Ευγένιος Αρανίτσης). Για αυτόν τον λόγο μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν μόνο “θετοί” πατεράδες, αλλά και να θέσουμε, χωρίς να θεωρηθεί παράλογη, την ερώτηση: “Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχανε πατέρα;”.

TheToc (20/6). Γερμανία: Αναβλήθηκε για την επόμενη εβδομάδα η συνεδρίαση της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Bundestag, με αντικείμενο τη συμφωνία του Eurogroup και την έγκριση της εκταμίευσης 8,5 δισ. στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, το οποίο επικαλείται βουλευτή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), μερίδα των βουλευτών του συγκυβερνώντος SPD, απαιτεί τη διεξαγωγή πλήρους συζήτησης στην Ολομέλεια της Bundestag, προτού εγκριθεί η εκταμίευση της δόση των 8,5 δισ. Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος του SPD Γιοχάνες Καρς, είναι σαφώς ανησυχητικό ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) δεν εμπλέκεται στο πρόγραμμα, παρά τις δεσμεύσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Σε παλαιότερη ανάρτηση είχα εικάσει, ότι το Ελληνικό πρόβλημα τελικά θα ενταχθεί στη προεκλογική διαμάχη της Γερμανίας και ότι ο Σόιμπλε θα το χρησιμοποιήσει για να “ταπώσει” τον Σούλτς.

ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΊΤΕ (20/6).

21η Ιουνίου: Θερινό Ηλιοστάσιο. Και ο Ήλιος κοντοστάθηκε και άκουσε έναν Νήπιον να λέει, σε μια ομήγυρη Ελεεινών και όχι Ελλήνων, ότι “αισθάνεται, πρέπει να αισθάνονται δικαιωμένοι”. Και οι Ελεεινοί χειροκρότησαν. Και στην χώρα του Απόλλωνα σκοτάδι κάλυψε την Αλήθεια. Και αν υπάρχει εκεί ακόμη αλήθεια, είναι σαν να μην υπάρχει. Υπάρχει μόνο στην γλώσσα για να λένε “αληθινά ψέματα”. Εκεί, όλα είναι μυθευματολογίες (σσ. προπαγάνδα και επικοινωνισμός). Εκεί, η πραγματικότητα στον ίδιο δρόμο βαδίζει... Και ο Ήλιος πάλι ξεκίνησε και πάλι, οι μέρες άρχισαν να μικραίνουν και οι μέρες των Ελεεινών να λιγοστεύουν...(απόσπασμα από την “Ελλήνων Μυθιστορία” των εκδόσεων “Δες Πότη”). Αληθινά ψέματα: “Βάστα καρδιά, βάστα! Ο Ανδρέας Λυκουρέντζος εγκαταλείπει την πολιτική και αποχαιρετά τον λαό του: ‘Πριν από δύο δεκαετίες, με την εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ., η γενιά μας τόλμησε ένα νέο ξεκίνημα, ένα ποιοτικό άλμα στο μέλλον για την παράταξή μας και την Ελλάδα’(21/6). Περιττό να συνεχίσει κανείς την ανάγνωση. Είδαμε πού κατέληξε το ποιοτικό άλμα του Λυκουρέντζου και της γενιάς του...” (Χρ. Κασιμάτης). Οϊμέ...

Σαν επιδόρπιο

Η σιωπηλή θλίψη της επίγνωσης.

Επτά χρόνια seedrinker.blogspot.com (23/6/2010 – 23/6/2017).

Στιγμιότυπα (προσωπικά...):

* Ήταν τότε που οι καθηγητές δεν φοβόνταν τους μαθητές. Και εμείς οι μαθητές, τους αντιμετωπίζαμε με ένα ανάμικτο συναίσθημα φόβου και σεβασμού. Μεταξύ των καθηγητών υπήρχαν και αρκετοί που έχαιραν και εκτίμησης από την σχολική κοινότητα, αλλά και λιγοστοί όλων των μαθητών της περιοχής μας. Ένας από αυτούς τους Δασκάλους, φιλόλογος στην ειδικότητα, λειτουργούσε ανοιχτά “φιλολογικά απογευματινά” σε σχολική αίθουσα. Συμμετείχαν αρκετοί μαθητές και μαθήτριες, ένα επί πλέον κίνητρο συμμετοχής τότε που υπήρχαν “αρρένων” και “θηλέων” γυμνάσια. Είπα να πάω και εγώ. Εκείνο το απόγευμα ο Δάσκαλος μας μίλησε για τον Κωστή Παλαμά. Μεταξύ των άλλων ανέφερε ότι ο ποιητής θεωρούσε ότι “αποστολή του Ποιητή δεν είναι απλώς να ψυχαγωγεί, αλλά και να διδάσκει, να ‘βροντοφωνεί’ την αλήθεια”. Καταληκτικά μας ζήτησε, όποιος ήθελε, να γράψει ένα ποίημα, επιλέγοντας ο ίδιος την θεματολογία και το ύφος του.

Ήταν τότε που πρωτοέγραψα. Θα ήταν η άδηλη μελαγχολία της εφηβείας, που με χειραγώγησε και έγραψα...

Το Φέρετρο

Το ξύλο σου είναι παρμένο

από δένδρο

πρόωρα απ’ τη ζωή κομμένο,

κι η κατάρα του είναι για σένα

πουθενά φίλους να μην βρεις.

Μόνο ένας φίλος σου μένει

ένας φίλος μακάβριος, φριχτός

μα κι αυτός σ’ αφήνει στη γη

γι τα σκουλήκια τροφή.

Στην επόμενη συνάντηση, το διάβασα, ήμουν ο τελευταίος. Θυμάμαι τον Δάσκαλο να λέει: “Το βροντοφώναξε ο συμμαθητής σας” και ενώ έλυε την συνάντηση, είπε κάτι ακατάληπτα τότε για μένα, “νεοτερικός, για φαντάσου σαν δοκίμιο”.

Ήταν τότε που διαπίστωσα ότι θέλω να γράφω, αρκεί να “διαβάζονταν κάπου”, έστω και ένας να το διάβαζε...

* Μέσα δεκαετίας του 1990. Ήταν τότε που διεπίστωσα την χαμερπή διάσταση του επωνύμου μου. Δεσπότης – Δεσ-πότης – δες κάποιον που πίνει. Και είπα να το “ξορκίσω”. Παρότι “έπινα για την παρέα”, συνειδητά πλέον οριοθέτησα την μετέπειτα σχέση μου με το οινόπνευμα. Εάν αποφασίσω να ποιώ αυτό το δηλητήριο, θα το ποιώ με παρέα και μόνον όταν είμαι σε ευχάριστη ή ουδέτερη ψυχολογική κατάσταση. Δεν θα ποιώ ποτέ μα ποτέ, όταν θα είμαι σε άσχημη. Πλειοδοτώντας, και ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί για την υγεία, μιας και η επιστήμη απεφάνθη ότι η σχέση “κόστους-οφέλους” είναι θετική υπέρ της υγείας. Στις μέρες μας βέβαια, ο υπουργός Παιδείας (Συσκότισης) Κώστας Γαβρόγλου, επιχειρηματολογώντας υπέρ της κατάργησης των εισαγωγικών εξετάσεων στα Πανεπιστήμια είπε: Για να μένει χρόνος, να μπορούν τα παιδιά να πίνουν και κανένα ποτάκι... Επ΄ευκαιρία να επισημάνω την επί Παραφύση, συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση στο χώρο της Παιδείας. Φέτος για πρώτη χρονιά κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο δεν βρίσκεται στα 400 καλύτερα πανεπιστήμια της QS World University Ranking.

Ο γιος μου πρωτοτυπώντας ή και για “ξόρκι”, με την επισήμανση αυτής της χαμερπούς διάστασης του επώνυμου του, στα “greekenglish”, αποφάσισε να εισέλθει στον “εικονικό χώρο”, τουτέστιν μεθερμηνευόμενον See-drinker.

Σχετικό: Η δυστυχής Αmy Winehouse – Wine-house – το σπίτι του οίνου (κάβα), δεν το “ξόρκισε” και “Back to Black”. Ένας διάττοντας αστέρας του επίγειου και μεγάλη απώλεια του μουσικού στερεώματος.

* Μάιος του 2010. Η Κρίση ήταν παρούσα, το 1ο Μνημόνιο ήταν εδώ και εγώ αποφάσισα ότι ως ενεργός πολίτης πρέπει να διατυπώσω, να καταγράψω, να κοινοποιήσω τις θέσεις μου, εκδίδοντας ένα “φυλλάδιον” για το Διαδίκτιο (seedrinker.blogspot.com). Και “φυλλάδιον” ήταν, είναι και πάντα θα είναι ένα “μικρό έργο, που οι σελίδες του συγκρατιούνται με συρραπτικό και οι ιδέες του από την νοσταλγία για το Μαγεμένο Πράγμα, το Αντικείμενο των Αντικειμένων” (Ευγένιος Αρανίτσης). Και το όνομα αυτού ΕΚΤΌΣ και ως αρκτικόλεξο (Ελεύθερη Κίνηση Τυχαίων Ομοφωνούντων Συνεπώς). Αναζήτησα το ιδεολόγημα που θα υποστήριζε την διαδικτυακή μου παρουσία ως Seedrinker. Και την ανακάλυψα στην “Θεωρία των Ιδεών” του Πλάτωνα. Αντιστοίχησα το Διαδίκτυο με την “Χώρα των Σκιών” και σκιά της υψιπετούς ερμηνείας του Δεσπότη (αυθέντης, κύριος), είναι το Δεσ-πότη – See-drinker. Επ΄ευκαιρία να επισημάνω ότι σχετική έρευνα, έδειξε ότι οι Έλληνες είναι οι μόνοι Ευρωπαίοι που θεωρούν ως πιο αξιόπιστη πηγή ενημέρωσης το διαδίκτυο και δεν αναφέρεται στα μεγάλα επώνυμα ειδησεογραφικά sites. Για αυτό και παραμένουμε σε κρίση.

Η επισκεψιμότητα του ΕΚΤΌΣ κατά περιόδους είναι ιδιαίτερα μικρή, τόσο που αισθάνομαι σαν τον πρωταγωνιστή της ταινίας “Θεωρίες Συνωμοσίας”, ΗΠΑ, 1997 του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Αυτός, μέσω ενός φυλλαδίου που εξέδιδε , πληροφορούσε τους ελάχιστους επιλεγμένους αποδέκτες του για την εξύφανση μιας συνωμοσίας και τους οποίους οι “κακοί” εξόντωσαν για να την συγκαλύψουν. Για να σας καθησυχάσω, το Πάσχα του1999 κυκλοφόρησα φυλλάδιον με τίτλο “Η Ζωή εν Τάφω;”, το οποίο και ενεχείρησα σε 30 αποδέκτες οι οποίοι “ζουν και βασιλεύουν” σήμερα (το περιεχόμενο του φυλλαδίου στην ομότιτλη ανάρτηση της 12/4/12). Άλλωστε το ΕΚΤΟΣ “συνωμοτεί” υπέρ του καλού. Η αλήθεια είναι ότι τα κείμενά μου είναι δοκιμιακού τύπου, αποτελούν δηλαδή “δοκιμές” (προσπάθειες) διατύπωσης αντιλήψεων μου επί διαφόρων θεμάτων (δοκίμιο: όρος επινοηθείς από τον Μισέλ Μοντέν , 16ος αι.) και απευθύνονται σε πολίτες “αναγνώστες”, αυτούς δηλαδή που αντιλαμβάνονται ότι η Δημοκρατία είναι του “γραπτού λόγου” και όχι των “μπαλκονιών”, συμπεριλαμβανομένων και των διαδικτυακών. “Ανάγνωση γραπτών, άρα παγιωμένων, που δίνουν μορφή και όρια στη σκέψη και τη έκφραση. Δηλωτικό ότι οι ιδέες και οι απόψεις, δεν μεταδίδονται σαν τον ιό της γρίπης, αλλά πλάθονται και δημιουργούνται μέσα σε συλλογισμούς”(Τάκης Θεοδωρόπουλος). Για τον λόγο αυτό και η Ανάγνωση δεν είναι μια διαδικασία παθητική αλλά ενεργητική, διότι περιλαμβάνει την κατανόηση του κειμένου το οποίο “κείται” προς εύρεση της σημασίας του και των κάθε είδους υποδηλώσεων ή συνδηλώσεων του. Το δυστύχημα είναι ότι το “εκπαιδευτικό σύστημα λοβοτομή” στον βάλτο του “Υπαρκτού Ελληνισμού” παράγει σωρηδόν “παθητικά αναλφάβητους”. Δηλαδή άτομα που δεν διαβάζουν “κείμενα”, κάθε είδους, ή όταν διαβάζουν περιορίζονται σε μια ανάγνωση παθητική. Δηλαδή περιοριζόμενα απλώς στην “αποκωδικοποίηση” των γραπτών σημείων του “κειμένου”, ανίκανα να ανασύρουν νοήματα, ερμηνείες, ιδέες, απόψεις. Τελικώς παράγει έναν λαό εξουδετερωμένο από την αγλωσσία, την ασκεψία και ακρισία και τον αυτοεξευτελισμό, ο οποίος και πυκνώνει τις τάξεις της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδη Δύναμη Ωργιώδη Άγνοια). “Το παιδί, από την ημέρα που πέφτει στον βάλτο της εκπαίδευσης, μαθαίνει να φοβάται τη σκέψη του” επισημαίνει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Το τμήμα της ανάρτησης με τον υπότιτλο “Επίλογος” φιλοδοξεί να λειτουργεί σαν φωτογραφικό άλμπουμ. Φωτογραφίες διαφορετικών τοπίων, συγκεκριμένη χρονική στιγμή (επισημαίνεται η ημερομηνία), στις οποίες αρκετές φορές επιχειρείται να φωτιστεί το φόντο.

* 23 Ιουνίου 2010. Έγινε η πρώτη ανάρτηση με τίτλο “Το ανθρώπινο πρόβλημα”, η οποία κατέληγε:

Ζω αληθινά

Α-λήθεια σημαίνει δεν ξεχνώ.

Κι επειδή θυμάμαι, μαθαίνω.

Κι επειδή μαθαίνω, ανησυχώ και συμμετέχω.

Κι επειδή δεν ξεχνώ, ψάχνω.

Κι επειδή ψάχνω, αλλάζω.

Κι επειδή αλλάζω, ζω…

* 23 Ιουνίου 2017. Έγινε η παρούσα 95η ανάρτηση με τίτλο “Επτάχρονο” η οποία καταλήγει:

“Ο χρησμός του Πεπρωμένου” (Πηνελόπη Γιώσα).

Είναι γραφτό και το καλό και το κακό

απάνω στην ανθρώπινη παλάμη.

Δες την καλά....

* 24 Ιουνίου 2017. Νέα Σελήνη...

Seedrinker