Στο προσκήνιο...

 

“In media res...”

Στο προσκήνιο: Διότι μια σπουδαία είδηση ή ένα γεγονός, πρέπει να το “ξανά-επισκέπτεσαι” και να το αποδελτιώνεις εκ νέου, ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα. Και αυτό διότι οι άμεσες επιπτώσεις του μπορεί να γίνονται αντιληπτές, αλλά οι έμμεσες και η σημασία τους, το πιθανότερο να μην έγιναν αντιληπτές από την πρώτη στιγμή της συντέλεσής του και σίγουρα όχι στην διαχρονικότητά τους.

In media res: Η κατά λέξη μετάφραση αυτής της λατινικής φράσης είναι “στο μέσο των πραγμάτων”. Ως λογοτεχνικός όρος, υποδηλώνει ότι η αφήγηση δεν παρουσιάζει τα γεγονότα της ιστορίας στη χρονική τους σειρά και αλληλουχία. Επιλέγει να αρχίσει από το “κέντρο” της ιστορίας, δηλαδή από το πιο ουσιαστικό και καίριο γεγονός της.

23 Απριλίου 2010 ήταν, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ) ανακοινώνει, με φόντο το ακριτικό Καστελόριζο, την προσφυγή της Ελλάδος στον Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (EFSΜ). Ο EFSΜ αποτέλεσε τον (προσωρινό) πρώτο μηχανισμό διάσωσης της Ευρωζώνης. Η επείγουσα δημιουργία του (9/5/2010), αποφασίστηκε ως η προσφορότερη λύση στην αντιμετώπιση της επαπειλούμενης κρίσης στην Ευρωζώνη, λόγω της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδος (πρόταση του γενικού διευθυντή του υπουργείου Εξωτερικών της Ολλανδίας). Το ταμείο του EFSM είχε την δυνατότητα να αυξηθεί έως του ποσού των 60 δισ. ευρώ. Παράλληλα, μια ξεχωριστή οντότητα, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δημιουργήθηκε ως ένα “όχημα ειδικού σκοπού”, με την στήριξη εγγυήσεων ύψους 440 δισ. ευρώ από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης, 60 δισ. από την Κομισιόν και άλλα 250 από το ΔΝΤ. Τόσο το EFSM όσο και το EFSF λειτούργησαν μέχρι τον Ιούνιο του 2013, όταν και αντικαταστάθηκαν από τον μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM). Να σημειωθεί ότι ο EFSM είχε τη μέγιστη πιστοληπτική διαβάθμιση (AAA από την Fitch Ratings και την Standard & Poor’s και Αaa από την Moody’s).

1 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν με το “καλό κουράγιο” στα ελληνικά, ο επίτροπος Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, τελείωνε την συνέντευξη τύπου που έδινε στην Αθήνα. Στην συνέντευξή του, ανέφερε ότι εφόσον η ελληνική κυβέρνηση πράξει ότι είναι απαραίτητο “η Ευρωζώνη είναι έτοιμη να αναλάβει αποφασιστική και συντονισμένη δράση για να διασφαλίσει την σταθερότητά της”. Ο Όλι Ρεν είχε έρθει στην Ελλάδα, για να δώσει το “πράσινο φως” στα περιοριστικά μέτρα που ήταν έτοιμη να λάβει η κυβέρνηση. Παρότι το ΔΝΤ δεν είχε γίνει δεκτό επισήμως στον μηχανισμό στήριξης, τον Όλι Ρεν συνόδευαν ο υποδιευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν και ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Γιούργκεν Στάρκ, δηλαδή οι εκπρόσωποι των Θεσμών, που εντός λίγων εβδομάδων θα μετεξελιχθούν στην “τρόικα”.

2 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν στην έναρξη του εκτάκτου Υπουργικού Συμβουλίου (στην Βουλή) ο ΓΑΠ αναφέρει “ότι με την λήψη αυτών των μέτρων το πρόβλημα σταματά να είναι ελληνικό”, εννοώντας ότι η Ευρώπη θα πρέπει να δείξει εμπράκτως την αλληλεγγύη της. Ζητάει την στήριξη των υπουργών λέγοντας “οι αποφάσεις δεν είναι για κανέναν από εμάς ευχάριστες, αλλά σε τέτοιες συνθήκες, δεύτερες σκέψεις δεν υπάρχουν”. Επίσης αναφέρει ως “ύστατη λύση” στην περίπτωση που η Ε.Ε. ολιγωρήσει, αυτήν του ΔΝΤ. Στην συνέχεια, ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωσταντίνου παρουσιάζει τα περιοριστικά μέτρα ύψους 5,5 δισ. ευρώ. Τα σπουδαιότερα: αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ, περικοπή 30% στα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και διακοπών του δημοσίου τομέα, αύξηση φόρων κατανάλωσης σε καύσιμα, πετρέλαιο κίνησης, τσιγάρα και αλκοόλ, φόροι πολυτελείας σε αυτοκίνητα και σκάφη, επιβολή έκτακτης εισφοράς και συντελεστή 45% για τα εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ. Τα μέτρα χαρακτηρίζονται ως κατεπείγοντα και για το ότι επίκειται το ταξείδι του ΓΑΠ στην Γερμανία και αποφασίζεται να ψηφιστούν εντός δύο ημερών.

Το “πολιτικό κλίμα”: Στην Συμπολίτευση: Το κλίμα στο έκτακτο υπουργικό συμβούλιο ήταν βαρύ. Οι περισσότεροι υπουργοί κατά την έξοδό τους, τηρούν στάση παρόμοια με αυτήν του υπουργού Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου, που δηλώνει μεν ότι στηρίζει τα μέτρα, αλλά συμπληρώνει ότι “θα προτιμούσε να έχουν ληφθεί νωρίτερα και αν ήταν δυνατόν από τον Οκτώβριο” (σσ. δηλαδή αμέσως μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ). Επί της ουσίας, σαλπίζοντας την εσωκομματική αμφισβήτηση του ΓΑΠ, η οποία και οδήγησε στην κωμικοτραγική “άδηλη” αποπομπή του τον Δεκέμβριο του 2012 (υπέβαλλε την παραίτησή του, ενώ λίγο πριν είχε λάβει την “ψήφο εμπιστοσύνης” της Βουλής). Επίσης και η αναφορά του ΓΑΠ στο ΔΝΤ είχε προκαλέσει αντιδράσεις μεταξύ των υπουργών, καθώς αρκετοί θεωρούσαν λάθος την προσφυγή σε θεσμό εκτός Ε.Ε. Ακολουθεί, την ημέρα ψήφισης των μέτρων, μια άνευ προηγουμένου επίθεση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Χρ Παπουτσή κατά του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Φ. Σαχινίδη στην Βουλή (επί της ουσίας, στόχος του ήταν ο Κ. Παπακωνσταντίνου). Τον ρωτά εν οργή, “σε ποία κυβέρνηση νομίζετε ότι είστε υφυπουργός;” και συμπληρώνει : “Στην καρέκλα στην οποία κάθεστε σήμερα, έχουν βρεθεί διαπρεπείς πολιτικοί στο παρελθόν. (...) Δεν σας το επιτρέπουν κάτι τέτοιο, τα εκατομμύρια ψηφοφόρων που έστειλαν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και εσάς στην σημερινή θέση”. Στην Αξιωματική Αντιπολίτευση: Αυτή ανεβάζει τους τόνους της αντιπαράθεσης. Η συναινετική στάση που είχε κρατήσει ο νέος πρόεδρος της ΝΔ Αντ. Σαμαράς, για λίγες ημέρες ένα μήνα νωρίτερα, εγκαταλείπεται. Μετά την εξαγγελία των μέτρων δηλώνει ότι “άργησαν απελπιστικά πέντε μήνες”. Επίσης μιλά για λάθος μείγμα πολιτικής, “που δεν μας βγάζει από την κρίση αλλά βαθαίνει την ύφεση”.

4 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν ο ΓΑΠ, μια ημέρα πριν το ταξίδι του στην Γερμανία, μιλώντας στο γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων δηλώνει: “Η Ελλάδα δεν ζητάει δεκάρα από τον Γερμανό φορολογούμενο. Ζητάμε πολιτική υποστήριξη, όχι οικονομική βοήθεια”. Γνωρίζει το αρνητικό κλίμα που επικρατεί στην Γερμανία, έναντι της άσωτης Ελλάδας, σύμφωνα με τις δημοσιεύσεις μερίδας του γερμανικού τύπου και τις δηλώσεις “συντηρητικών” πολιτικών. Η γερμανική Bild, η εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία στην Ευρώπη, προειδοποιεί την γερμανική κυβέρνηση να μην ενδώσει σε αιτήματα οικονομικής βοήθειας. Δημοσκόπηση της ίδιας ημέρας, παρουσιάζει το 84% των Γερμανών να διαφωνεί με την ιδέα της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα.

5 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν ο ΓΑΠ ταξιδεύει στο Βερολίνο. Στην συνάντηση του με την Άνγκελα Μέρκελ, η καγκελάριος του επισημαίνει ότι δεν μπορεί να δώσει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για οικονομική βοήθεια, λόγω των περιορισμών που θέτουν το γερμανικό σύνταγμα και η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Στην επιμονή του ΓΑΠ ότι χρειάζεται μια δήλωση-εγγύηση της Γερμανίας προς τις αγορές, ότι αυτή θα παρέμβει υπέρ της Ελλάδος αν χρειαστεί, αυτή τον παραπέμπει στην “σοφία” των αγορών, οι οποίες αντιλαμβανόμενες τις θετικές επιπτώσεις των μέτρων που εξήγγειλε, θα ηρεμήσουν. Και ο ΓΑΠ, μεταξύ σοβαρού και αστείου της αντιτείνει, ότι αν καιι σοσιαλιστής καταλαβαίνει καλύτερα τις αγορές , λόγω του ότι εκείνη είχε μεγαλώσει σε κομμουνιστικό καθεστώς και της επισημαίνει, ότι με την διστακτική της στάση είναι σαν να παίζει με την φωτιά. Στο δείπνο που ακολούθησε, με την συμμετοχή των δύο αντιπροσωπειών και του Βόλφγκανγκ Σοίμπλε, η Μέρκελ επιμένει ότι δεν μπορεί να δεσμευτεί, σημειώνοντας μάλιστα ότι δεν είναι ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος με τον υπουργό Οικονομικών της. Εκείνη την περίοδο ο Σόιμπλε υποστήριζε την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής απάντησης στην ελληνική κρίση και ήταν σαφώς πιο επιφυλακτικός από την Μέρκελ, στην ιδέα εμπλοκής του ΔΝΤ. Στον καφέ που ακολούθησε (Μέρκελ, Παπανδρέου, Σόιμπλε και Παπακωνσταντίνου) η Μέρκελ ρωτά πόσο αντέχει η Ελλάδα, αναφέροντας και το πολιτικό της πρόβλημα, την εκλογική αναμέτρηση στο κρατίδιο της Β. Ρηνανίας-Βεστφαλίας από την οποία θα κρίνονταν η πλειοψηφία στην Μπούντεσρατ, το δεύτερο σώμα του γερμανικού Κοινοβουλίου (9/5/2010). Η απάντηση που λαμβάνει είναι ότι το ταχύτερο δυνατόν πρέπει να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός με σαφείς δεσμεύσεις. Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιόρκ Άσμουσεν σε μετέπειτα δηλώσεις του ανέφερε, ότι ο ΓΑΠ “δεν ήταν αντίθετος” στην ιδέα εμπλοκής του ΔΝΤ , αλλά και ότι “σε αυτή την φάση, εμείς δεν είχαμε συνειδητοποιήσει την συστημική φύση του προβλήματος. Θεωρούσαμε ακόμα ότι αφορούσε μόνο μια χώρα που είχε αλλοιώσει τα στατιστικά της στοιχεία”.

7 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν υποδέχεται τον ΓΑΠ στο Μέγαρο των Ηλυσίων ο Νικολά Σαρκοζί, ένας έως και υπερφίαλος ηγέτης. Παρουσιάζεται ως να έχει αντιληφθεί το επείγον της κατάστασης, αναφέροντας μάλιστα ότι θα προτείνει στην Μέρκελ, κοινή τους επίσκεψη στην Ελλάδα για να εκφράσουν την στήριξή τους. Ο Γάλλος πρόεδρος παρουσιάζεται κάθετα αντίθετος, στην συμμετοχή του ΔΝΤ στις εσωτερικές υποθέσεις της Ευρωζώνης. Το μήνυμά του ξεκάθαρο, Η Γαλλία θα “καθαρίσει”, στο Ελληνικό πρόβλημα. Η Γαλλία μάλιστα παρουσιάζεται θετική, έναντι της μεγάλης επιφυλακτικότητας της Γερμανίας, στο ενδεχόμενο πρόσβασης της Ελλάδος σε ένα μηχανισμό βραχυπρόθεσμου δανεισμού της, από 4-5 χώρες της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που “κλείσουν” οι αγορές γι αυτήν, πριν στηθεί ένας επίσημος μηχανισμός στήριξης. Στη δημόσια τοποθέτησή του αναφέρει: “Η ελληνική κυβέρνηση πήρε τα μέτρα που της ζητήθηκαν” και δηλώνει: “Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης πρέπει τώρα να είναι έτοιμα να λάβουν τα δικά τους. (...) Οι κερδοσκόποι πρέπει να γνωρίζουν ότι η αλληλεγγύη έχει νόημα”. Σαν “επιμύθιο”: Στην Σύνοδο Κορυφής (25-26/3), ο Σαρκοζί δεν κατορθώνει να πείσει σχετικά την Μέρκελ και συναινεί στην συμμετοχή του ΔΝΤ, προκειμένου αυτή να δεχθεί την δημιουργία μηχανισμού έκτακτης χρηματοδότησης για την Ελλάδα. Η κοινή επίσκεψη Μέρκελ – Σαρκοζί στην Αθήνα δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ...

8 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν ο ΓΑΠ αντιμέτωπος με την διστακτικότητα των Ευρωπαίων επισκέπτεται την αμερικανική πρωτεύουσα, έχοντας στις αποσκευές του την καλή εικόνα που διαθέτει στην Ουάσιγκτον, αλλά και την παρακαταθήκη Θετικών δηλώσεων του Αμερικανού πρόεδρου και του υπουργού Οικονομικών. Σε επανειλημμένες περιπτώσεις, είχαν εκφράσει την αντίθεσή τους στη επιλογή της αυστηρής λιτότητας, ως μεθόδου αντιμετώπισης της κατάστασης στην Ευρώπη και σε ακραίες κινήσεις, όπως η εκδίωξη της Ελλάδος από το ευρώ. Ένα μήνα πριν (6/2/10) στην σύνοδο των υπουργών Οικονομικών του G7, στον Καναδά, ο Τίμοθι Γκάιτνερ είχε μείνει άφωνος βλέποντας τον Σόιμπλε με τιμωρητική διάθεση να δηλώνει: “Η Ελλάδα πρέπει να αντιληφθεί πως όταν παραβιάζεις τους κανόνες για μακρύ διάστημα πρέπει να πληρώσεις βαρύ τίμημα”. Τελικά ΓΑΠ βρίσκει την υποστήριξη που επεδίωκε από την αμερικανική ηγεσία: Μπαράκ Ομπάμα, Χίλαρι Κλίντον και Τίμοθι Γκάιτνερ τον συναντούν και τον ακούν με προσοχή. Επίσης συναντά και τον πρώην πρόεδρο Μπιλ Κλίντον με τον οποίο διατηρούσε προσωπική σχέση, ο οποίος στις σχετικές δηλώσεις του πλέκει και το εγκώμιο του. Ο Κλίντον είναι της άποψης ότι το πρόβλημα του ευρώ, είναι ο τρόπος οικοδόμησής του, δηλαδή η απουσία κοινής οικονομικής πολιτικής. Η αμερικανική πλευρά έκανε ότι ήταν δυνατόν για να να υποστηρίξει τα αιτήματα της Ελλάδος, διότι ,κυρίως, ήθελε να αποφύγει η ίδια τις καταστροφικές συνέπειες μιας απραξίας της Ε.Ε. στο ευρωσύστημα και κατ’ επέκταση στην παγκόσμια χρηματοοικονομική σταθερότητα. Ο Γκάιτνερ, ο οποίος και χειρίζονταν το “ελληνικό ζήτημα”, πρώην πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας της Νέας Υόρκης και βετεράνος της πτώσης της Lehman, έβλεπε την Ελλάδα ως ενδεχόμενη κρατική εκδοχή της. Το μήνυμα που εξέπεμπαν από κοινού με την υφυπουργό Οικονομικών Λαέλ Μπρέιναρντ, αρμόδια για τις διεθνείς σχέσεις ήταν απλό: Τα μέλη της Ευρωζώνης έχετε παντρευτεί και περνάτε μια κρίση, αλλά πρέπει να μείνετε μαζί και να την αντιμετωπίσετε και κατά την διάρκειά της, καλό θα ήταν να μην τινάξετε την παγκόσμια οικονομία στον αέρα. Χαρακτηριστικό είναι, ότι ήδη από τα τέλη Φεβρουαρίου η Μπρέιναρντ επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τον Γ. Παπακωνσταντίνου 2-3 φορές την εβδομάδα. Μόνιμο της ερώτημα: “Αντέχετε; Είναι έτοιμοι οι Ευρωπαίοι; Και η σταθερή απάντηση της Αθήνας: “Εμείς το παλεύουμε, πιέστε και εσείς”.

25 Μαρτίου 2010 ήταν, όταν στην ανακοίνωση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, μετά την Σύνοδο Κορυφής, αναφέρονταν: “Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης είναι έτοιμα να συνεισφέρουν σε συντονισμένο διμερή δανεισμό στο πλαίσιο δέσμης η οποία θα περιλαμβάνει ουσιαστική χρηματοδότηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και πλειοψηφική ευρωπαϊκή χρηματοδότηση”. Ο μηχανισμός αυτός θα αποτελεί το “έσχατο μέτρο” που θα “θέτει κίνητρα για επιστροφή στην χρηματοδότηση από τις αγορές το συντομότερο δυνατόν, μέσω της κατάλληλης τιμολόγησης κινδύνων. Τα επιτόκια θα διαμορφώνονται με μη χαριστικούς όρους, δηλαδή δεν θα περιλαμβάνουν στοιχεία επιδότησης”.

Δηλώσεις και παρασκήνιο: Ενώ η Αθήνα, εκείνες τις ημέρες φαίνεται επιτέλους να έχει αφυπνιστεί, στις Βρυξέλλες επικρατεί χάος. Υψηλόβαθμος Ευρωπαίος ανέφερε σχετικά: “Η Ευρώπη σε εκείνη τη φάση ήταν παντελώς απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει μια κρίση. Ήταν σαν να είχε πιάσει φωτιά ένα από τα σπίτια της και η ίδια να μην έχει ούτε καν πυροσβεστική”. Σχετική και η σημείωση του προέδρου του Euro-working Group Τόμας Βίζερ: “Η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη δεν ήταν καλά εξοπλισμένη θεσμικά για να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο, γιατί κυριαρχούσε η αντίληψη ότι αν όλοι τηρούσαν τους κανόνες, δεν θα προέκυπταν τέτοιες καταστάσεις”. Στην ακύρωση αυτής της πεποίθησης, βασίζεται εν πολλοίς και η εχθρική- τιμωρητική και αναβλητική στάση της Γερμανίας, η οποία και προκαλούσε εκνευρισμό στο τότε πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος σχετικά δήλωσε: “Νευρίαζα με σχόλια που έκανε κάποιες φορές ο γερμανικός Τύπος και οι Γερμανοί πολιτικοί για τους Έλληνες”. Επίσης η ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων , δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο της Ε.Ε. Ο Γιουνκέρ επίσης, αναφέρει σχετικά: “Δίναμε πάντα την αίσθηση ότι ήμασταν πίσω από τις αγορές. Ποτέ δεν δώσαμε την εντύπωση ότι ήμασταν μπροστά”. Όσον αφορά το θέμα της προσφυγής στο ΔΝΤ, ο Γιουνκέρ ανήκει ξεκάθαρα στο “ΔΝΤ-φοβικό” στρατόπεδο, μαζί με τον Σαρκοζί, τον Σόιμπλε και σύσσωμη την ΕΚΤ.

Εκείνη την περίοδο οι δηλώσεις του ΓΑΠ είχαν σκοπό να κινητοποιήσουν τους Ευρωπαίους, για να βρεθεί λύση χωρίς το ΔΝΤ. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι αυτοί που πίστευαν ότι ο ίδιος ο ΓΑΠ δεν έβλεπε αρνητικά το ενδεχόμενο συμμετοχής του, υπό την προσωπική διαχείριση του σοσιαλιστή και φιλέλληνα Ντομινίκ Στρος-Καν. Συγχρόνως ο Γ. Παπακωνσταντίνου γίνονταν πιο συγκεκριμένος, τονίζοντας στου εταίρους ότι αν δεν βοηθήσουν άμεσα, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να πληρώσει το ομόλογο των 8,5 δισ. ευρώ που έληγε τον Μάιο και ότι η καθυστέρησή τους θα οδηγούσε σε εμπλοκή του ΔΝΤ. Στην Ουάσιγκτον, ο Έλληνας εκπρόσωπος στο ΔΝΤ Παναγιώτης Ρουμελιώτης (σήμερα pοulαin του ΣΥΡΙΖΑ, ο επεισοδιακά διορισμένος πρόεδρος της Τράπεζας Αττικής), έκανε τις απαραίτητες επαφές, ώστε να μην βρεθεί η Ελλάδα απροετοίμαστη έναντι των όποιων εξελίξεων. Το ΔΝΤ δε, ήταν ήδη προετοιμασμένο στο ενδεχόμενο της υποβολής αιτήματος προς συνδρομή στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδος.

Στα μέσα Μαρτίου άρχισε η διαρροή πληροφοριών ότι επίκειται να αποφασιστεί σχέδιο διάσωσης της Ελλάδος. Την προηγουμένη ημέρα της σύγκλισης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (25-26/3/2010) Μέρκελ και Σαρκοζί σε κατ’ ιδίαν συνάντηση δύο ωρών, συντάσσουν ένα προσχέδιο- πλαίσιο, εντός του οποίου επιθυμούσαν να κινηθεί η απόφαση του Συμβουλίου. Το παρουσιάζουν πριν από την έναρξη του, στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπέι, στον πρόεδρο της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ και στον ΓΑΠ. Ο Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, του οποίου η χώρα ήταν η προεδρεύουσα του Συμβουλίου εκείνο το εξάμηνο, αλλά και ο Ολλανδός Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε, εξοργίστηκαν που είχαν τεθεί “εκτός διαδικασίας”. Μετά την απόφαση για σχέδιο διάσωσης της Ελλάδος, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο έμπλεος ενθουσιασμού μίλησε για “ιστορική” συμφωνία. Δυστυχώς, αυτή η συμφωνία δεν ήταν η αρχή του τέλους του ελληνικού προβλήματος. Ήταν το τέλος της αρχής...

Σχετικό: Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την παρουσίαση της Έκθεσης, Εσωτερικής Αξιολόγησης, του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ 9/2016), παραδέχθηκε ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στα προγράμματα της Ευρωζώνης είχε περιορισμένη επιτυχία – τότε η ίδια ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας. Επίσης παραδέχθηκε ξεκάθαρα, ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο Ελληνικό Πρόγραμμα, βοήθησε στην αποτροπή διάχυσης της κρίσης σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Αποτέλεσμα να κερδηθεί χρόνος, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί προστασίας της Ευρωζώνης και το θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων. Ανέφερε επίσης, ότι η Ελλάδα είναι μια “ειδική περίπτωση”, με αποτέλεσμα οι αρχικοί στόχοι, οι σχετικοί με την ανάπτυξη και την “ιδιοκτησία” του προγράμματος, να αποδειχθούν υπερβολικά αισιόδοξοι. Τόνισε ότι η εφαρμογή του Προγράμματος στην Ελλάδα, χαρακτηρίστηκε από πολλαπλές πολιτικές κρίσεις, από παρεμβάσεις οργανωμένων συμφερόντων και από σοβαρότατα προβλήματα εφαρμογής. Επιρρίπτει δηλαδή τις μεγαλύτερες ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, αλλά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα (σσ. κυρίως τα κρατικοδίαιτα). Η Έκθεση του ΙΕΟ αναφέρει ότι η Ελλάδα χρηματοδοτήθηκε από το ΔΝΤ, κατά παράβασιν του καταστατικού του (λόγω μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους) και με αφανείς και περίεργες διαδικασίες (Πρόεδρος τότε, ο Ευρωπαίος-Γάλλος Στρος Καν). Συμπερασματικά δε, ότι το “παιχνίδι” για την Ελλάδα χάθηκε, από την στιγμή που το ΔΝΤ αποδέχθηκε την θέση των Ευρωπαίων να μην προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σιώπησε σχετικά, λόγω της διαφαινόμενης αντίδρασης της Γερμανίας (Μέρκελ) και της Γαλλίας (Σαρκοζί). Επίσης, ότι η χώρα μας οδηγήθηκε στο Μνημόνιο, αντί να ενεργοποιηθούν άλλες διαδικασίες που θα έδιναν “φιλί ζωής” στην αξιοπιστία της χώρας και θα οδηγούσαν σε γρήγορη αποκλιμάκωση την οικονομική κρίση. Παραπολιτικά: Ο Στρος Καν παρασκηνιακά, είχε σχετικά προτείνει στον Γιώργο Παπανδρέου, το άμεσο κλείσιμο άχρηστων Δημόσιων Οργανισμών και την συγχώνευση άλλων, η οποία θα οδηγούσε στην απόλυση 60.000 περίπου υπαλλήλων του Δημοσίου. Αυτό θα αποτελούσε, ένα αξιόπιστο μήνυμα προς τις Αγορές, ότι η χώρα πορεύεται προς την ριζική αναμόρφωση του σπάταλου και ήδη χρεοκοπημένου Δημόσιου Τομέα της, ώστε αυτές να συνεχίσου να την δανείζουν με ευνοϊκούς όρους. Η νομεκλατούρα του ΠΑΣΟΚ, απέρριψε μετά βδελυγμίας την ως άνω πρόταση, στερώντας από τον Παπανδρέου και την παραμικρή δυνατότητα να θέσει θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Από τότε ξεκίνησε και η άδηλη εσωκομματική του υπονόμευση, που οδήγησε στο κωμικοτραγικό, μα τελείως “ελληνικό” γεγονός, Πρωθυπουργός να ζητά “ψήφο εμπιστοσύνης” στην Βουλή, για να παραιτηθεί... (Από την ανάρτηση της 16/9/2016 με τίτλο “Αποκαλόκαιρο”).

11 Απριλίου 2010 ήταν, που σε τηλεδιάσκεψη μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, οριστικοποιείται η δέσμευση σε συγκεκριμένα ποσά δανειακής στήριξης της Ελλάδος. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του νέου σχεδίου, οι χώρες της Ευρωζώνης θα παρείχαν διμερή δάνεια συνολικού ύψους 30 δισ. ευρώ στην Ελλάδα, με επιτόκια χαμηλότερα από αυτά που προσέφεραν στην παραπαίουσα χώρα οι αγορές. Επίσης προβλέπονταν η συμμετοχή του ΔΝΤ με 15 δισ. ευρώ. Η ύπαρξη νέου σχεδίου κρίθηκε απαραίτητη διότι η προηγειθήσα ανακοίνωση του Συμβουλίου Κορυφής δεν είχε αποδεχτεί ικανή να καθησυχάσει τις αγορές. Στις 29 Μαρτίου η Ελλάδα είχε επιχειρήσει νέα έξοδο στις αγορές για επταετή ομόλογα. Μετά βίας άντλησε τα 5 δισ. ευρώ που αναζητούσε, το επιτόκιο τσουχτερό (6%). Ακολουθεί στις 9 Απριλίου, η υποβάθμισή της πιστοληπτικής ικανότητας της, κατά δύο βαθμίδες (ΒΒΒ-), με αρνητική προοπτική από την Fitch. Είχε προηγηθεί (1/4), η υποβάθμιση των συστημικών τραπεζών της από την Moody’s. Για την αντιμετώπισή της κατάστασης στον τραπεζικό τομέα επεμβαίνει η ΕΚΤ, η οποία παρατείνει το έκτακτο καθεστώς αποδοχής ελληνικών ομολόγων, ως ενέχυρο από τις ελληνικές τράπεζες για την παροχή ρευστότητας. Σαν “επιμύθιο”: Η Μέρκελ ήλπιζε ότι η δέσμευση σε συγκεκριμένα ποσά θα έφερνε την νηνεμία στις αγορές. Επίσης ήλπιζε, ότι η προεκλογική συζήτηση στις επικείμενες εκλογές στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας- Βεστφαλίας (9/5) δεν θα επικεντρωθεί στον δανεισμό της Ελλάδος. Τελικά, συνέβη ακριβώς το αντίθετο, και τα ποσά που τελικά απαιτήθηκαν άμεσα από τα κράτη για τον δανεισμό της Ελλάδας (1ο Μνημόνιο), ήταν σχεδόν διπλάσια (52,9 δισ. ευρώ) και την πλειοψηφία στην Μπούντεσρατ έχασε. Ήταν το τίμημα της αναβλητικότητας- επιφυλακτικότητάς της, δεν ήθελε μεν να δανείσει την Ελλάδα, αλλά και δε είπε αυτά που έπρεπε να πει, για να ηρεμήσουν οι αγορές και να αποφευχθεί η ενεργοποίηση του μηχανισμού.

21 Απριλίου 2010 ήταν, όταν έγινε η πρώτη επίσημη συνάντηση του Παπακωνσταντίνου με τους εκπροσώπους της “τρόικας”, Σερβάς Ντερούζ (Ε.Ε.), Κλάους Μαζούχ (ΕΚΤ) και Πόλ Τόμσεν (ΔΝΤ) στο υπουργείο Οικονομικών. Μετά την Σύνοδο Κορυφής (25/3), επί της ουσίας, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση στην Αθήνα για την προσφυγή στον μηχανισμό. Τα ευρωπαϊκά τεχνικά κλιμάκια είχαν ήδη έρθει στην Αθήνα από τις αρχές Απριλίου για τον τον έλεγχο των στοιχείων στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και την Τράπεζα της Ελλάδος. Αυτά επί της ουσίας , συγχωνεύθηκαν με τα κλιμάκια του ΔΝΤ που ήδη βρίσκονταν στην Αθήνα κάποιους μήνες, από τα οποία και ενημερώθηκαν για την απουσία μηχανισμών ελέγχου και συγκράτησης δαπανών διότι αυτά κυρίως εστίαζαν σε θέματα διαχείρισης δημοσίων οικονομικών και φορολογικής διοίκησης, Καθώς οι ηγέτες της Ευρωζώνης μιλούν για πρόγραμμά 45 δισ. ευρώ, οι έρευνες των τεχνοκρατών αποκαλύπτουν το εύρος του προβλήματος, που θα οδηγήσει στην θεαματική διόγκωση της επίσημης χρηματοδότησης. Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί η αδυναμία του ελληνικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού, με τις σχετικές προτάσεις που είχε καταθέσει το ΔΝΤ το 2005 στην κυβέρνηση Καραμανλή, να έχουν μείνει πλήρως ανεκμετάλλευτες.

22 Απριλίου 2010 ήταν, όταν η Eurostat ανακοινώνει ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009, αντί για 12,7%, είναι 13,6% του ΑΕΠ, προσθέτοντας ότι “αβεβαιότητες” σχετικά με τα στοιχεία (τα περιώνυμα εκείνη την εποχή Greek-statistics) αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να αναθεωρηθεί ξανά ανοδικά. Αυτό είναι το τελευταίο καρφί στο “φέρετρο” της Ελληνικής οικονομίας. Τα spreads εκτινάσσονται στις 558 μονάδες βάσης. Ο ΓΑΠ ετοιμάζεται για την επίσκεψή του, την επομένη ημέρα, στο Καστελόριζο, απ’ όπου και θα ανακοινώσει την εισαγωγή της Ελλάδας στην “εντατική μονάδα” της Ε.Ε. για την διάσωσή της. Έκτοτε επτά χρόνια έχουν περάσει και ακόμη εκεί βρίσκεται ή το χειρότερο, εκεί την εγκαταλείψαμε...

23 Απριλίου 2017: “Ημέρα Βιβλίου και Πνευματικών Δικαιωμάτων” και επισημαίνω: Η αποδελτίωση έγινε από άρθρα εφημερίδων. Κυρίως από άρθρα της “Καθημερινής” της 17-18/5/2014.

23 Απριλίου 2017: Επτά χρόνια μετά το “Καστελόριζο”, ημέρα της ονομαστικής εορτής του Γιώργου Α. Παπανδρέου, Κυριακή του Θωμά, αναρτώ ένα κείμενο “επί των τύπων των ήλων”...

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι . . .

Επίλογος

Γιατί ο πληθωρισμός του παρόντος,

θολώνει το παρελθόν και το μέλλον.

Μια εικόνα χίλια ψέματα. Σύννεφα: Β. Ουϊστ, Σκωτία.

Θράκη 19/3: Σοκάρουν οι ενέργειες όπως αυτή του υποψήφιου δημάρχου της Μύκης Ξάνθης, Ριντβάν Ντελιχουσεΐν, να αναρτήσει μια προκλητική αφίσα που δείχνει πόλεμο των δύο κόσμων, μουσουλμάνων και χριστιανών, συνοδεύοντάς την με τη φράση του: “Οι άπιστοι είναι ένα έθνος”. Όσο για την αφίσα, κάτω από τις φιγούρες ενός μουσουλμάνου που κρατά την ημισέληνο και ενός χριστιανού που κρατά τον σταυρό και μάχονται, αναγράφονται τα εξής: “Ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας ανάμεσα στην ημισέληνο και στον σταυρό! Γίνεται ένα, κάτω από την ημισέληνο! Θα είμαστε μεγάλο πλήθος! Θα δείτε!”. Η απάντηση, στο ερώτημα που έθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, είναι: Η Τουρκία δεν είναι Ευρώπη.

Δίψα για εξουσία ή η “καρέκλα” παντού ενώνει: Ο Μάρτιν Σουλτς εξελέγη την Κυριακή 20/3 επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) με το εντυπωσιακό ποσοστό του 100% των ψήφων. Ένα αποτέλεσμα, που επιτυγχάνεται για πρώτη φορά στην ιστορία του SPD, μιας από τις παλαιότερες πολιτικές παρατάξεις στην Ευρώπη, με ζωή 154 ετών. Ενώ τα γερμανικά ΜΜΕ είχαν προβλέψει ότι θα κέρδιζε με ποσοστό πάνω από 90%, ο Σουλτς κατέρριψε ακόμη και το ιστορικό ρεκόρ του 99,71% που είχε εξασφαλίσει το 1948 ο Κουρτ Σουμάχερ, εξασφαλίζοντας το σύνολο των 605 ψήφων. “Αυτό το αποτέλεσμα είναι η αφετηρία για να κατακτήσουμε την καγκελαρία” δήλωσε ο Μάρτιν Σουλτς μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος.

“Αυτή η Νύχτα Μένει”: Σε συνέντευξη που είχε δώσει πρόσφατα στη γερμανική εφημερίδα FAZ, ο πρόεδρος του Eurogroup φέρεται, σύμφωνα με σχόλια του ισπανικού τύπου, να είχε δηλώσει: “Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, οι χώρες του Βορρά έδειξαν αλληλεγγύη στις χώρες που επηρεάσθηκαν από την κρίση. Ως σοσιαλδημοκράτης, αποδίδω εξαιρετική σημασία στην αλληλεγγύη. Αλλά και αυτοί έχουν υποχρεώσεις. Δεν μπορούν να ξοδεύουν όλα τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες (σσ. και Καγιέν) και μετά να ζητούν βοήθεια”. Ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, δέχθηκε έντονη κριτική, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (21/3), μετά την άρνησή του να ζητήσει συγγνώμη για την δήλωση, σύμφωνα με όσα μετέδωσαν οι Financial Times. Δεν δέχθηκε να ζητήσει συγνώμη, διότι στην δήλωσή του, δεν είχε αναφερθεί ρητά τις χώρες του Νότου, όπως μεταδόθηκε, απλώς το υπαινίχθηκε... Και εκτός του ότι “όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται”, υποκρύπτεται και πολιτική σκοπιμότητα. Η Ισπανία βιάζεται να προωθήσει τον υπουργό Οικονομικών της Λουίς ντε Γκίντος στην θέση του Ντάισελμπλουμ, επιδιώκοντας την απομάκρυνση του πριν την λήξη της Θητείας του (1/2018), καθώς δεν θα είναι υπουργός Οικονομικών στην νέα Ολλανδική κυβέρνηση , μετά την συντριπτική ήτα του Κόμματος Εργασίας (PvdA) του, στις πρόσφατες εκλογές. Θύελλα αντιδράσεων ακολούθησαν τις επόμενες ημέρες από τις χώρες του Νότου. Επί της ουσίας, ιδιαίτερα οι νεότεροι, δείτε την ταινία “Αυτή η Νύχτα Μένει”, 1999, του Νίκου Παναγιωτόπουλου και θα τον δικαιώσετε...

Δυστυχώς στην χώρα μας, με τον έναν ή άλλον τρόπο, “Αυτή η Νύχτα Παραμένει...”. Πρόσφατο παράδειγμα, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Σύμφωνα με αυτήν την διαδικασία, το μαθησιακό αποτέλεσμα δεν θα αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης. Οι της Παραφύση, επιτέλους αποσυνδέουν την εκπαίδευση από την μάθηση που την “καταδυναστεύει” από αρχαιοτάτων χρόνων... Επίσης εισάγει και την έννοια της αυτοαξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Μετά από αυτά, θεωρείται ότι πρέπει να προσβληθούμε, εάν ο Νταισελμπλουμ δήλωνε: “Σε μια χώρα του Νότου η εκπαίδευση προωθείται δια της αυτοϊκανοποιήσεως...”.

Χωρίς Λόγια...(21/3)

Κωμικοτραγική παράσταση: “Ο Νήπιος, ο Μηχανικός, στον Πανάγιο Τάφο” (22/3): Το τραγικό: “Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά σε εμάς ταιριάζει πολύ. Δεν μπορούμε να κάνουμε πράξη την επιθυμία μας, γι’ αυτό την κάνουμε λόγο, στον οποίο δίνουμε την ισχύ της πράξης. Πρόκειται, δηλαδή, για την πλήρη απελευθέρωση του λόγου από την υλική πραγματικότητα. Είναι σαν το περίφημο πτυχίο του Τσίπρα, που επειδή κάπως το πήρε, νομίζει ότι είναι και μηχανικός. Είναι σαν λέμε ότι οι Έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές και η δήλωση αποκτά αμέσως ισχύ πραγματικότητας. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μας κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ. Γι’ αυτό και μας το θυμίζει με κάθε ευκαιρία, όπως στον Πανάγιο Τάφο (22/3). Κατά κάποιον τρόπο, αυτός ο τρόπος επιβολής του λόγου επί της πραγματικότητας είναι, επίσης, η επιστροφή σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν της ανθρώπινης εξέλιξης, όταν η γλώσσα είχε μαγική δύναμη, τότε που έλεγες, π.χ., «άμπρα καντάμπρα» και άνοιγε το σουσάμι (ή κάτι σχετικό – δεν τα ξέρω αυτά, λυπάμαι). Επισημαίνω ότι το φαινόμενο της απελευθέρωσης του λόγου από το αντίκρισμά του (σσ. “στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις”), στην πραγματικότητα είναι μια πτυχή της ελληνικής ηλιθιότητας που αξίζει να μελετηθεί και ιδίως από τους παρατηρητές της πολιτικής, καθώς η ηλιθιότητα είναι πολλές φορές ο καθοριστικός παράγων στην ελληνική πολιτική. Για εμάς είναι δύσκολο να το δούμε αυτό, καθώς είμαστε διαρκώς βυθισμένοι στο περιβάλλον όπου η βλακεία θεωρείται κανονικότητα, λεβεντιά, ιδεολογική συνέπεια κ.λπ. Οι έξω το βλέπουν πεντακάθαρα...” (Χρ. Κασιμάτης).

Κουίζ: Βρείτε τον μηχανικό.

Το κωμικό: Το πρωί, ο “αριστερός” κατά δήλωσή του, Νήπιος παρίστατο στην τελετή “αποκατάστασης και παράδοσης του Πανάγιου Τάφου στους προσκυνητές”. Το βράδυ, επιλέγοντας την πλέον εύστοχη ημερομηνία, το Ποτάμι διοργάνωσε μια συζήτηση για την “αμοιβαία χειραφέτηση Κράτους κι Εκκλησίας”, μια νέα, ορθότερη διατύπωση για τη μέχρι πρότινος βίαιη όσο και άχαρη έννοια του “χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας”.

Ντόναλντ Τραμπ (24/3): Βαριά πολιτική ήττα υπέστη ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς υποχρεώθηκε να αποσύρει το νομοσχέδιό του για τη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας (κατάργηση του Οbamacare), αφού δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία, στο Κογκρέσο. Ένα νομοσχέδιο που θα αφαιρούσε την υγειονομική περίθαλψη από 24 εκατομμύρια ανθρώπους. Η ηθοποιός Μπέτι Μίντλερ ανήρτησε μια φωτογραφία που εμφανίζει ένα νοσοκομειακό γάντι με υψωμένο το μεσαίο δάκτυλο, με σχόλιο: “Βρέθηκε έξω από τον πύργο Τραμπ”.

25η Μαρτίου 2017: “Είμαι Έλλην γιατί εγεννήθην έτσι”. “Είμαστε αχθοφόροι του ονόματός μας”. Και το άχθος του φορτίου είναι δυσβάστακτο διότι περιλαμβάνει κάτι αφηγήσεις, που βραχυκυκλώνουν το παρόν και υποθηκεύουν το μέλλον του “υπαρκτού ελληνισμού”... Όπως “ ​​μόνοι οι υπερασπισταί της πατρίδος εμπορούν να την ονομάσουν πατρίδα! Εάν αυτή ευτυχήσει, συ μένεις άπατρις, άγνωστος, άτιμος (σσ. χωρίς να τιμηθείς). Αν όχι, συ συνεισέφερες εις την πτώσιν, εις την δυστυχίαν της...” (από το βιβλίο του διαφωτιστή και μαθητής του Κοραή, Κωνσταντίνου Νικολόπουλου “Προτροπή πατριωτική προς το γένος των Γραικών”, που εκδόθηκε στη Σπάρτη τον Απρίλιο του 1821, για να πείσει τους Έλληνες, λαϊκούς και κληρικούς, τσοπάνηδες και λόγιους, να αρματωθούν και να βγουν στον Αγώνα). Η επίκαιρη διαπίστωση είναι ότι, γεννηθήκαμε Έλληνες και καταντήσαμε Μετά-έλληνες (ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου).

“Η Ευρώπη έχει πολιτικό πρόβλημα. Οι ηγεσίες της δυσκολεύονται να διαχειρισθούν τον γιγαντισμό της και η Ελλάδα κρέμεται σαν τσαμπί έτοιμο να πέσει στη Μεσόγειο. Και η Ελλάδα έχει πολιτικό πρόβλημα. Έχει μια ηγεσία ανίκανη να διαχειρισθεί ακόμη και τους μπαχαλάκηδες. Όμως η Ελλάδα έχει ένα επιπρόσθετο και πολύ σοβαρότερο πρόβλημα. Οτιδήποτε θέτει σε κίνδυνο τη σχέση της με την υπόλοιπη Ευρώπη, θέτει σε κίνδυνο την πολιτισμική της ταυτότητα. Οι νοσταλγοί της ελληνικής μοναξιάς αυτό δεν τολμούν να το πουν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

“Η Καθημερινή” 26 Μαρτίου 2017: “Πριν από λίγα χρόνια ρώτησα έναν οικογενειακό μας φίλο, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, που πλησιάζει σήμερα τα 100 χρόνια, να μου εξηγήσει γιατί κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. ‘Υποτιμήθηκε η φύση του ανθρώπου’, μου απάντησε. Δεν χρειάζομαι καμιά άλλη μαρτυρία. Αυτά που έγραψε ο Μαρξ στο ‘Κομμουνιστικό Μανιφέστο’ (το καλύτερό του έργο κατ’ εμέ) είναι ένας ύμνος στον άνθρωπο που δεν θα υπάρξει ποτέ. Ο άνθρωπος που περιγράφει ο Μαρξ σ’ αυτό το βιβλίο είναι ουτοπικός. Οι άνθρωποι της πραγματικής ζωής χρειάζονται κίνητρα για να δημιουργήσουν, οικονομικά και μη! Τα κίνητρα όμως χρειάζονται κοινωνίες ελεύθερες, ελεύθερο φρόνημα, ελεύθερη οικονομία, εξωστρέφεια και ανεξαρτησία γνώμης. Με αυτά δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί ο υπαρκτός σοσιαλισμός γι’ αυτό κατέρρευσε” ( Γιάννης Στουρνάρας, συνέντευξη). Το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, αντιλήφθηκε το ρεαλιστικά πιστοποιηθέν γεγονός, ότι η Ιστορία είναι συνάρτηση της ανθρώπινης ποιότητας. Δηλαδή “είδεν το φως το αληθινόν”, αντιπαρερχόμενος την μαρξιστική ιστορικό-υλιστική μυωπική αντίληψη.

Και “κάγκελο” ο Νήπιος: To συντηρητικό κόμμα της καγκελαρίου Άγγελας Μέρκελ κατήγαγε μια ξεκάθαρη νίκη στις περιφερειακές εκλογές στο κρατίδιο Ζάαρλαντ (26/3), ένα τεστ για το κυβερνών CDU που αποκόμισε σημαντικά κέρδη από την κάλπη έναντι των Σοσιαλδημοκρατών αντιπάλων του, οι οποίοι ήλπιζαν με τον νέο τους ηγέτη Μάρτιν Σουλτς (“φούσκα”;) να αυξήσουν τα ποσοστά τους ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Σεπτεμβρίου

.

Ε, όχι και σύμβολο της Δημοκρατίας! “Το τι ακούστηκε από τους επισήμους στα εγκαίνια του ‘μουσείου’ για τον Μπελογιάννη δεν το χωρά ο νους (27/3). Μορφή που ‘υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς’ χαρακτήρισε τον εκτελεσθέντα για κατασκοπεία ο Τσίπρας. Είναι, είπε, ‘σύμβολο για την ειρήνευση και τη δημοκρατία’! Αυτός που είχε πολεμήσει για να επιβληθεί κομμουνισμός στην Ελλάδα; Και ποια δημοκρατία, τη ‘λαϊκή’, σαν αυτές που είχαν οι γείτονες στα Βαλκάνια και κατέληξαν να έχουν για μια ολόκληρη δεκαετία την πορνεία ως μόνο εξαγώγιμο προϊόν; Εδώ υπάρχει μια τεράστια αντίφαση, η οποία είναι φυσικό να μην ενοχλεί καθόλου τους κομμουνιστές που μας κυβερνούν. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Κέρδισαν τον Εμφύλιο το 1981, αναγνωρίστηκε η ‘Εαμοκρατία’ στην ύπαιθρο ως ‘εθνική αντίσταση’ και, έκτοτε, συστηματικά συγχέουν την πραγματική δημοκρατία, όπως αναπτύχθηκε στη Δύση, με τις στυγνότερες δικτατορίες που γνώρισε ο 20ός αιώνας. Επιβάλλουν σταδιακά –και το έχουν ήδη καταφέρει― τη δική τους, μεροληπτική ανάγνωση της Ιστορίας” (Χρ. Κασιμάτης).

Τυπικά είναι τα εγκαίνια του «μουσείου» για τον Μπελογιάννη στη γενέτειρά του, Αμαλιάδα. Ουσιαστικά, οι κομμουνιστές γιορτάζουν τη νίκη τους στον Εμφύλιο – αν δεν το έχετε καταλάβει...(Χρ. Κασιμάτης).

“Ο Μπελογιάννης αγωνίστηκε για να επιβάλει τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό στη χώρα. Καταδικάσθηκε δις εις θάνατον από στρατοδικείο της εποχής και εκτελέσθηκε ως κατάσκοπος ξένης δυνάμεως, της ΕΣΣΔ. Αν εκτελέσθηκε δικαίως ή αδίκως, είναι ένα ζήτημα. Η συσχέτισή του όμως με τις «δημοκρατικές αξίες» είναι ένα άλλο. Στην Ουγγαρία, όπου οι αγώνες των εκεί Μπελογιάννηδων για τη δημοκρατία εστέφθησαν από επιτυχία, όπως διάβασα, ζητούν από τη Χάινεκεν να βγάλει το κόκκινο αστέρι από τον λογότυπο επειδή τους θυμίζει τον παράδεισο που έχασαν όταν κατέρρευσε ο κομμουνισμός. Η συσχέτιση δεν θα παρουσίαζε κανένα απολύτως ενδιαφέρον αν δεν την υπερασπιζόταν ο πρωθυπουργός μιας χώρας που είναι δημοκρατική και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παραχάραξη της Ιστορίας; Κάτι χειρότερο. Άγνοια της Ιστορίας και άγνοια των εννοιών, όπως η δημοκρατία, που δεν ανήκουν μόνον στην Ιστορία, αλλά και στο παρόν. Ο κ. Τσίπρας νομίζει ότι μιλάει για δημοκρατία, ενώ δεν ξέρει τι είναι η δημοκρατία . Όπως νομίζει ότι μιλάει αγγλικά ενώ δεν ξέρει αγγλικά” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Την Μεταπολεμική εποχή η Σοβιετική Ένωση ήταν για τους Ελλήνες κομουνιστές, ότι το Άγιο Δισκοπότηρο για τους χριστιανούς, τον δε πατριωτισμός τους είχε θολώσει ο του κομουνισμού διεθνισμός. Ο Νήπιος πρόσφατα δήλωσε ότι είναι ο “αριστερότερος”, ως όφειλε ένα γέννημα της Μεταπολίτευσης, όπου το μόνο λειτουργών μέτρο αξίας ήταν το “αριστερόμετρο”. Σχετικά να υπενθυμίσω ότι ο γιος του Μπελογιάννη, Νίκος Ν. Μπελογιάννης και η Αγγελική Κώττη, είναι οι συγγραφείς του βιβλίου “Σταλινισμός. Η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία”. Γενικεύοντας, όμοια με τις θρησκείες και ο κομμουνισμός κινείται στην σφαίρα του μεταφυσικού, διότι στην θέση του Θεού που κινεί την Ιστορία, έθεσε τον άνθρωπο θεό, δηλαδή τον εν πλήρη αυτογνωσία λειτουργούντα άνθρωπο, ιδιότητα την οποία ο Μαρξ αναγνώρισε δυνητικώς στον προλετάριο. Θα έλεγα ότι “Παράδεισος” και “Κομούνα”, αποτελούν τα δύο πρόσωπα του Ιανού της ουτοπίας. Η επιδίωξής της με ειρηνικό ή επαναστατικό- πολεμικό τρόπο αντιστοίχως. Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την θεώρηση, στα εγκαίνια του “μουσείου” Μπελογιάννη, οι εκπρόσωποι των κομμουνιστικών δογμάτων , διαγκωνίστηκαν για την ιδιοκτησία του “λειψάνου”. Κάπου εδώ επεμβαίνει και ο νεοπουριτανισμός. “Και βέβαια ο νεοπουριτανισμός, όπως ο πουριτανισμός, θέτει ο ίδιος τα όρια της ανοχής στη σκέψη. Μπορείς να κριτικάρεις το μουσείο του Μπελογιάννη, αλλά μη φτάσεις να τον πεις προδότη επειδή ήθελε να επιβάλλει κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό. Γιατί; Γιατί αγωνίστηκε για τις ιδέες του στις συνθήκες του καιρού του. Μα κι ο Στάλιν για τις ιδέες του αγωνίστηκε στις συνθήκες του καιρού του. Λογοκρισία; Όχι, προς Θεού, απλή ορθότης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Να επισημάνω, ότι διαχρονικά τις σχέσεις των Ελλήνων με την Ρωσία “στοιχειώνει” το μεταφυσικό της θρησκείας, Ορθόδοξης ή Σταλινικής. Τέλος να υπενθυμίσω ότι φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Ρωσία (1917). Μια πορεία από την ουτοπία στην δυστοπία. Σχετικά σας προτείνω να δείτε την ταινία “Ο Ηλίθιος – Durak”, 2014, Ρωσία του Γιούρι Μπίκοφ.

CNBC: Τι κοινό έχει ο Τραμπ με τον Αλέξη Τσίπρα; “Η απόσταση μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και του Ντόναλντ Τραμπ φαντάζει μεγάλη”, παρατηρεί σε δημοσίευμά του το CNBC, για να καταλήξει εντούτοις στο ακριβώς αντίθετο πόρισμα, ότι οι δύο πολιτικοί μοιάζουν πολύ περισσότερο από ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Η ομοιότητά τους, σύμφωνα με τον κ. Βασίλειο Γκιωνάκη, επικεφαλής της global FX strategy στη UniCreditBank, σχετίζεται με “το ζήτημα του λαϊκισμού”. Όπως εξηγεί ο ίδιος, ο λαϊκισμός, προκειμένου “να κερδίσει έδαφος, να διαδοθεί και ενδεχομένως να φθάσει να κυβερνά”, χρειάζεται τη φήμη. Αρκετοί πολιτικοί βασίζονται αποκλειστικά σε αυτήν, δηλαδή εκλέγονται σε θέσεις χωρίς να διαθέτουν τα εργαλεία για να τις υποστηρίξουν, μία διαδικασία, με την οποία σχετίζεται και η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, εν μέσω της Ελληνικής κρίσης. (www.capital.gr 28/3)

Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ, 28/3): Κατ’ αρχήν να υπενθυμίσω ότι ο της Παραφύση “ανθρωπισμός”, ακύρωσε την προγραμματισμένη καταβολή του (1/1/2015), διότι αποτελούσε μνημονιακή υποχρέωση (2ο Μνημόνιο). Κυριολεκτικά ήταν το μόνο από τα προβλεπόμενα στα μνημόνια που κατάργησε. Θυμάστε, τον Νήπιο να βαυκαλίζεται (μ@λ@κίζεται) στεντορείως, ότι “με ένα νόμο και ένα άρθρο θα καταργούσε τα Μνημόνια”. Πέρασαν 2 χρόνια, για να νομοθετηθεί από την Παραφύση , η καταβολή του από 1/1/2017. Ως παραφύση ανθρωπιστές , αυστηροποίησαν τα κριτήρια καταβολής του και ως γνήσιοι λαϊκιστές το μετονόμασαν από Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα (ΕΕΕ) σε ΚΕΑ (“πίσω από τις λέξεις, έρχεται ο Αλέξης...”). Τελικά η πρώτη μηνιαία καταβολή στους δικαιούχους έγινε στις 28/3. Οικονομική διάσταση: Αυστηροποιώντας τα κριτήρια οι δικαιούχοι περιορίστηκαν στους 145.000 περίπου (ωφελημένοι 300.000) και η συνολική δαπάνη για το τρέχων έτος στα 310 εκατ. ευρώ έναντι προϋπολογισθείσης 700 εκατ. Με αυτόν τον τρόπο η Παραφύση δημιουργεί ένα “μαξιλάρι” 400 εκατ. ευρώ, για να μετριάσει τις επιπτώσεις από την μη επίτευξη του στόχου για ετήσια ανάπτυξη 2,7%. Επίσης, οι μη καταβολή των 2 πρώτων μηνών , προσθέτει 60 εκατ ευρώ στο “κομπόδεμα” της Παραφύση για την πληρωμή “εξυπηρέτηση δανείων” του Ιουλίου (6,2 δισ. ευρώ), σε περίπτωση που “τραβήξει” η 2η Αξιολόγηση. Οι της Παραφύση “ανθρωπιστές”, θεωρούν ότι οι πάμπτωχοι πρέπει να προπληρώσουν την ανικανότητά της, άλλωστε δεν είναι οργανωμένοι και για αυτό και πολιτικά ανύπαρκτοι- αδιάφοροι γι’ αυτούς (πολιτικός κυνισμός). Πολιτική Διάσταση: Στη νέα ονομασία, Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης υφέρπει ο λαϊκισμός της Παραφύση και ενυπάρχει μια ακόμη απόδειξη της αποθεσμισμένης Δημοκρατίας μας (υποβάθμιση και εργαλειοποίηση των θεσμών). Και αυτό διότι υπονομεύει την λογική της χορήγηση του, δηλαδή ως υποκατάστατο ικανοποίησης μιας θεσμικής απαίτησης. Του Άρθρου 22, 1 του Συντάγματος που αναφέρει ότι “η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος που μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών”, γεγονός που υποδηλώνονταν στην προηγούμενη ονομασία του: Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Να υπενθυμίσω ότι η ιδέα περί “εγγυημένου εισοδήματος” ως ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση της φτώχειας, είναι γέννημα του ΔΝΤ και της Διεθνούς Τραπέζης, η οποία υιοθετήθηκε από την Ε.Ε. και αποτελεί πλέον “ευρωπαϊκό κεκτημένο” και το επαναλαμβάνω, μας υπεβλήθη ως μνημονιακή υποχρέωση.

BREXIT: “Μας λείπετε ήδη. Σας ευχαριστούμε και αντίο”, είπε απευθυνόμενος στους πολίτες της Μεγάλης Βρετανίας (ΜΒ) ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, μετά την παραλαβή της επιστολής της Βρετανίδας πρωθυπουργού Τερέζα Μέι, με την οποία ενημέρωνε επισήμως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ότι ενεργοποιεί το Άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβόνας (29/3).

Το BREXIT για πολλούς αναλυτές, “δεν θα έχει κανένα απολύτως όφελος, ούτε χρηματικό, ούτε νομικό, ούτε ανοίγει κάποιον νέο ορίζοντα ή εναλλακτική για την ΜΒ”. Η ΜΒ χάνει το λόγο και την ψήφο της σε μια αγορά 300 εκατομμυρίων καταναλωτών, ενώ για να έχει πρόσβαση σε αυτή πρέπει να ακολουθεί τις οδηγίες που ψηφίζουν οι υπόλοιποι 27. Και το χειρότερο θα δημιουργήσει προβλήματα συνοχής στο Ηνωμένο Βασίλειο (Σκωτία, Ιρλανδία). Κοινώς, ο Βρετανός πυροβόλησε τα πόδια του...

“Ο μύθος περί εργασιακού μεσαίωνα”. (του Μπάμπη Παπαδημητρίου, kathimerini.gr 29/3). “Εργασιακό μεσαίωνα εγώ δεν ψηφίζω” είπε ο πρωθυπουργός και “καθάρισε”. Γιατί, όμως, πιστεύει ο κ. Τσίπρας ότι κάποιος του ζητεί να κάνει κάτι τόσο απαράδεκτο; Μάλλον επειδή δεν κατανοεί ούτε τις λειτουργίες της αγοράς εργασίας, ούτε τη δυναμική της οικονομίας και σίγουρα καθόλου τους μηχανισμούς της βαθύτατης κρίσης. Στη μυθολογία της συνδικαλιστικής Αριστεράς
καλές συμβάσεις είναι οι κλαδικές. Καλός νόμος είναι ο 1876 της ‘τρικομματικής’ του καθηγητή Ζολώτα το 1990. Συμβάσεις που έχει διαπραγματευθεί το συνδικάτο μιας επιχείρησης με τα στελέχη της ίδιας αυτής επιχείρησης, εν γνώσει των δυνατοτήτων, των προοπτικών και των πραγματικών κερδών της επιχείρησης, δεν είναι καλές. Προφανώς, επειδή αφαιρούν εξουσία από την κομματική γραφειοκρατία και δίνουν το παιχνίδι στα χέρια των πραγματικών συνδικαλιστών.
Θα έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Τσίπρας ότι πραγματικός συνδικαλισμός γίνεται μόνον στους τόπους δουλειάς. Εξάλλου, οι επιχειρησιακές είναι οι συμβάσεις που πάντοτε έδιναν καλύτερες αμοιβές και επιδόματα στους εργαζομένους τους. Λογικό, αφού μια κλαδική πρέπει να σταθεί σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτά των δυναμικών μονάδων, ώστε να εξυπηρετεί διαφορετικές παραγωγικότητες, εργασίας και κεφαλαίου και πολυποίκιλες συνθήκες δανεισμού και τζίρου. Επιπλέον, οι επιχειρησιακές είναι αυτές που προσέφεραν σε όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, ένα περιβάλλον, πολύ συχνά με στερήσεις, αλλά οργανωμένες και κατανεμημένες με πιο δίκαιο τρόπο και, κυρίως, με τη μέγιστη κατά περίσταση διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Εκεί όμως που την ‘πάτησε’ ο πρωθυπουργός είναι ότι πίστεψε τη γνωμάτευση που του πλάσαρε η δόκτωρ Αχτσιόγλου. Σύμφωνα με την υπουργό, οι περιορισμοί που έβαζε το άρθρο 37 (παρ. 5 & 6) του νόμου 4024 του 2011, ισχύουν ακόμη σήμερα. Έλα όμως που οι τροϊκανοί σημείωσαν ότι η αναστολή εκείνη περιοριζόταν ‘όσο διαρκεί το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής’. Ότι το πρώτο μεσοπρόθεσμο ακολουθήθηκε από δεύτερο και ότι εκείνο θα το διαδεχθεί αυτό που θα συντάξει ο κ. Τσακαλώτος, δεν λέει τίποτε για την παράταση της ισχύος της ως άνω απαγόρευσης! Πάλι μάχη με τα φαντάσματα δίνει αυτή η κάκιστα προετοιμασμένη πολιτική ηγεσία. Όποιος θέλει σύμβαση ας καθίσει στο τραπέζι να τη διαπραγματευθεί. Κι όποια υπουργός ονειρεύεται να υπογράφει ‘επεκτάσεις’ και ‘συρροή’ υπέρ εργαζομένων, ας το πράξει. Εμπόδιο, νομικό, δεν υπάρχει. Τον μπελά τους θα τον βρουν από την αγορά, τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που είτε θα κλείσουν αν τους επιβάλλουν μια απότομη κι εξωπραγματική αύξηση του κόστους, είτε θα απολύσουν γρήγορα κάποιους για να πληρώσουν τους υπόλοιπους. Οι επιχειρήσεις που θα κερδίσουν θα είναι αυτές που έχουν προσαρμοστεί στην κρίση, έχουν κέρδη και θα σβήσουν από τον χάρτη και τους τελευταίους μικρούς ανταγωνιστές τους. Αυτόν τον μεσαίωνα εννοεί ο κ. Πρωθυπουργός.

Βουλή των Ελλήνων (29/3): Στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής συζητούσαν την εκποίηση πυρομαχικών του Στρατού από οπλικά συστήματα που έχουν καταργηθεί, σε άλλα κράτη Ένας γνωστός για τις σχέσεις του με αναρχικούς κύκλους, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ρώτησε αν “η πώληση επιτρέπεται μόνο σε κράτη”. Την κατάλληλη απάντηση φρόντισε να την δώσει ο Κ. Τασούλας της Ν.Δ.: «Ναι, μόνο σε κράτη, δηλαδή και στο κράτος των Εξαρχείων, για μην έχετε αγωνία»...

Πρωταπριλιά: Προτείνω να καθιερωθεί ως “Παγκόσμια Ημέρα κατά του Εθνολαϊκισμού”. Το εθνολαϊκίζειν δεν είναι απόδειξη συμπάθειας ή ταύτισης με την ζωή , τις ανάγκες και τους αντιληπτικούς τρόπους του λαού. Είναι κολακεία και δικαιολόγηση όλων των πεπραγμένων και των εκδηλώσεων της λαϊκής μάζας μιας χώρας, ακόμη και όταν αυτή οφθαλμοφανώς εκτρέπεται. “Στην γλώσσα της πολιτικής, ο όρος ‘λαός’ δεν χρησιμοποιείται με την ουδέτερη έννοια του ανθρώπινου συνόλου, αλλά με την έννοια του πολιτικού μεγέθους που παραπέμπει σε μίαν κοινωνική οντολογία (σσ. δηλαδή δίνοντας του ακόμη και μεταφυσικά χαρακτηριστικά). Από την άποψη αυτή, η χρήση του όρου ‘λαός’ αποκτά μια στρατηγική σημασία, εφόσον η επιδίωξη της πολιτικής επικράτησης συναρτάται με την πολεμική εναντίον ενός πραγματικού ή φανταστικού εχθρού ή αντιπάλου του λαού” (Ζωρζ Ντιντί Υμπερμάν). Είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί, ότι λαϊκισμός δεν είναι η δημαγωγία, δεν είναι η χαρισματική ηγεσία, δεν είναι ο αγοραίος λόγος στο όνομα του λαού. Λαϊκισμός είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, τον ορισμό του οποίου, με σαφήνεια δίνει ο Κας Μούντε: “Λαϊκισμός είναι η ιδεολογία του χωρισμού μιας κοινωνίας σε αγνό λαό και σε διεφθαρμένες ελίτ. Σύμφωνα με το σχήμα αυτό, ο λαός εμφανίζεται ομοιογενής και πάντα αντικείμενο εκμετάλλευσης της ελίτ. Βασικό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού είναι η ηθική (και η επίκλησή της). Δεν πρόκειται για αντιδημοκρατική ιδεολογία, κάθε άλλο. Στηρίζει την αρχή της πλειοψηφίας και ανάλογα με τη ιδεολογία - ξενιστή, μπορεί να είναι δεξιός αριστερός ή και αριστεροδέξιος”. Η Παραφύση ως συνεπής εθνολαϊκιστική και αντιμέτωπη με τα συνεχή αδιέξοδα που προκαλεί η διακυβέρνησή της, υπέδειξε τους νέους εχθρούς του λαού, δια της μετονομασίας των παλαιών εχθρών, των “μνημονιακών” σε αυτούς που αποτελούν την “συμμαχία των προθύμων”. Δηλαδή κατηγορώντας τους ότι συντάσσονται με τις απόψεις του Σόιμπλε και του ΔΝΤ. Επί της ουσίας, περίπου όλη την Αντιπολίτευση και new entry τον “κεντρικό τραπεζίτη” Γιάννη Στουρνάρα. “Σχέδιο αποσταθεροποίησης από το παλιό σύστημα” ο πρωτοσέλιδος τίτλος της “Αυγής” (2/4) λες και χρειάζεται να υπάρχει προσπάθεια αποσταθεροποίησης μιας Παραφύση που τα κάνει όλα λαμπόγυαλο. Το δυστύχημα είναι ότι, καθώς τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και οι οικονομικοί δείκτες χειροτερεύουν, οι της Παραφύση και οι περί αυτής χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τον διχαστικό λόγο

.

Αστροπαιδεία: Μετά την ανακοίνωση περί ιδρύσεως “Εθνικού Κέντρου Διαστημικών Ερευνών” (30/1), η Παραφύση προχώρησε στο επόμενο μεγάλο βήμα για την υποστήριξή του, ξεπερνώντας αυτήν την φορά μέχρι... και τον ίδιο της τον εαυτό. Διαβάστε: Το υπουργείο Παιδείας, σύμφωνα με ανακοίνωση του, πιστοποίησε... σχολή αστρολογίας, ορίζοντας έτσι ως “κέντρο δια βίου μάθησης”, μια σχολή που ασχολείται με τα ζώδια, το κάρμα, τα ταρώ και την αριθμολογία. Την είδηση επιβεβαίωσε και η ίδια η σχολή με ανακοίνωση της.

“Η ‘Αστροπαιδεία’ που είναι εργαστήρι Ελευθέρων Σπουδών Αστρολογίας πιστοποιήθηκε ως Κέντρο Δια Βίου Μάθησης από το Υπουργείο Παιδείας με αρ Πρωτ ΔΑ/4205 από 08 /2 /2017 και πλέον υπάγεται στην εποπτεία του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων & Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ)”.

Χωρίς Λόγια:

Και τις “κουμπάρες”; “ (...) Ένιωσα τη συγκίνηση να με κατακλύζει, μόλις άκουσα τον πρωθυπουργό να δηλώνει, μετά τη συνάντηση με τον Ντόναλντ Τουσκ (5/4), ότι όταν ήταν μικρός έπαιζε ‘τις κουμπάρες’. Θέλει μεγάλη γενναιότητα για να βγαίνει έτσι θαρρετά και να μιλάει για ένα πρόβλημα το οποίο μας κάνει να νιώθουμε αμήχανα και προτιμούμε να αποφεύγουμε με βολικές βεβαιότητες. Μπράβο, Αλέξη!” (Χρ. Κασιμάτης). “Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα, είναι ότι εκλέγονται...”

Το Eurogroup της Μάλτας (2η Αξιολόγηση, Βαλέτα 7/4): Βάσει των δεδομένων της “προκαταρκτικής” συμφωνίας: Μέτρα “τοις μετρητοίς”, πούλησαν οι Δανειστές στην Παραφύση.

Αντισταθμιστικά μέτρα “επί πιστώσει”, θα πουλήσει η Παραφύση στη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Είναι απολύτως βέβαιον, ότι αν αποτύχεις να σχεδιάζεις, σχεδιάζεις να αποτύχεις. Τέλος, παραφράζοντας την ρήση του Μοντεσκιέ, “εχθρός του καλού είναι το καλύτερο”, θα αναφέρω ότι “φίλος του κακού είναι το χειρότερο”.

Να υπενθυμίσω ότι 17 ώρες χρειάστηκε ο Νήπιος για να κάνει τα “σκατά” του στην “ντουλάπα” του αυτοεγκλεισμού του. Αντιστοιχήστε την “ντουλάπα”, με την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. της 12/7/2015 και τα “σκατά”, με το 3ο Μνημόνιο, το αχρείαστο και το επαχθέστερο. Η σχετική αποδοκιμασία ήλθε και από το εξωτερικό. Ο ανερχόμενος στην κούρσα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία ακροαριστερός Ζαν-Λικ Μελανσόν, σε συνέντευξή του, απέκρουσε σκαιώς κάθε απόπειρα σύγκρισής του με τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ. “Εγώ δεν είμαι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν θα είχα διαπραγματευτεί ποτέ επί 17 ώρες με ανθρώπους που με προσβάλλουν», δήλωσε.

Στην εποχή της “κορδέλας”: Λίγο πριν ο Νήπιος εγκαινιάσει τον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου-Πατρών (11/4), ανέβασε στο twitter: “Η Εθνική οδός Κορίνθου-Πατρών, ήταν Θρυλική για την επικινδυνότητα και την ταλαιπωρία που εξασφάλιζε”. Και αφού γέλασε όλο το twitter, έσπευσε να το διαγράψει. Ο Νήπιος κινείται πέραν κάθε αμφιβολίας, μεταξύ αγραμματοσύνης – άγνοιας και αυταπάτης και προφανώς η πρώτη παράγει εν αφθονία την δεύτερη. Η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ, αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον “δεσπότη της Ε.Ε.”, με τα “θα σχίσω τα Μνημόνια” και τις λοιπές σχετικές κομπορρημοσύνες του. Και οι λαϊκές μάζες ΚΔΩΑ, απανταχού και πάντα αναζητούν δεσποτικές – πατρικές φιγούρες, όπως ο Τραμπ και παλαιότερα ο Χίτλερ και οι “πατερούληδες” Στάλιν και Μάο. Σχετικά, η ψυχαναλυτική σχολή αναφέρεται και στο “στάδιο εκφυλισμού της πατρικής αυθεντίας σε καρικατούρα” και ότι ο φορέας της, βιώνει σχεδόν πάντα ένα τραγικό τέλος, γεγονός επιβεβαιωμένο και ιστορικά. “Στεφανόπουλος, Παπανδρέου, Τεμπονέρας. Αυτά είναι τα ονόματα των σηράγγων στην εθνική Κορίνθου - Πατρών, που εγκαινίασε ο Τσίπρας. Καλά ο Στεφανόπουλος, καλά και ο Παπανδρέου· αλλά ο Τεμπονέρας τι προσέφερε στη χώρα, εκτός από τον θάνατό του υπερασπιζόμενος μια μαθητική κατάληψη στην Πάτρα; Κακώς απορώ, διότι η ερώτηση περιέχει ήδη την απάντηση. Προσέφερε, διότι δολοφονήθηκε σε μια μαθητική, όχι φοιτητική, κατάληψη και οι καταλήψεις αυτές ήταν το ‘σχολείο’, η πραγματική alma mater, του πρωθυπουργού. Οι καταληψίες μάς κυβερνούν. Και ποιος ξέρει; Αν ζούσε ο μακαρίτης, μπορεί σήμερα να ήταν βουλευτής, ίσως ακόμη και υπουργός, του ΣΥΡΙΖΑ” (Χρ. Κασιμάτης). Να επισημάνω, ότι τα σύμβολα δεν είναι απαραίτητο να εκφράζουν κάτι. Αυτό που μετράει είναι η επιτυχημένη διαχείριση τους. “Αν πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων, αντιπολιτική είναι η κατάχρησή τους. Τα σύμβολα ενίοτε εκδικούνται τους καταχραστές τους. Μπορεί, ας πούμε, να ποζάρεις μπροστά στο σκοτεινό στόμιο μιας σήραγγας για να συμβολίσεις ότι ανοίγεις νέους δρόμους. Κι εν τέλει, αντί να καρπώνεσαι τον δρόμο, να ταυτίζεσαι συμβολικά με το τούνελ” (Μιχάλης Τσιντσίνης). Σχετικά, να υπενθυμίσω ότι η χώρα μας, είναι μακράν η πρώτη σε αριθμό νεκρών ανά διανυόμενο χιλιόμετρο. Τέλος “στους καιρούς της αγλωσσίας, όπου οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, η δε ρητορεία μοιάζει με αυτοσχέδια παράγκα η οποία προστατεύει από τον ήλιο τον πλανόδιο μανάβη, το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μιλάει τα ελληνικά σαν την Δέσποινα Στυλιανοπούλου όχι μόνον δεν βγάζει γέλιο, αλλά θεωρείται και φυσιολογικό. Εδώ θα κολλήσουμε τώρα; Ναι, εδώ θα κολλήσουμε διότι το πρόβλημα δεν είναι ούτε η γλώσσα ούτε το μορφωτικό επίπεδο. Το πρόβλημα είναι ότι ο πρωθυπουργός μιλάει στον ελληνικό λαό λες και απευθύνεται σε έναν από τους χαρακτήρες που ενσάρκωνε ο Ρίζος στις κωμωδίες. Μόνον όταν η κρίσιμη μάζα συνειδητοποιήσει το γελοίον του πράγματος, τότε θα παιχτεί και η τελευταία σκηνή της αριστερής κωμωδίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Παρωδίες: Μεγάλη Πέμπτη 2017 (13/4): “Το Μεγάλο Φαγοπότι”.

1935: “ Καβαφικόν”:

Χωρίς λύπην, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ

κατέφαγον τα δέκα πέντε εκατομμύρια

και τώρα φευ διαλογίζομαι εγώ

πόσον ευκόλως τα κατέφαγον ως χοιρομήρια.

Α, όταν τα εμοίραζαν πως να μην το προσέξω,

δεν θα ήτο τόσο δυσχερές εις την διανομή αυτήν να τρέξω

αλλά δεν ήκουσα ποτέ κρότον κλεπτών ή ήχον

κι ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από το γεύμα έξω!

Παρωδία Ανωνύμου, με τίτλο “Καβαφικόν”, ποιήματος του Κ. Π. Καβάφη με τίτλο “Τείχη” (1897).

Η Σταύρωση του 2017:

Μεγάλη Παρασκευή 2017 (14/4): “Ο Επιτάφιος”.

Το “Πάσχα” της Τουρκίας (εκ του εβραϊκού Πεσάχ που σημαίνει “Πέρασμα” - 16/4): “Το πέρασμα της Τουρκίας από μια ασθενική δημοκρατία σε μια αναδυόμενη δεσποτεία, αποφασίσθηκε με τη θέληση του λαού και θα είναι ένα δώρο για τον άνδρα που το 1996 είχε δηλώσει πως ‘η δημοκρατία δεν είναι ένας στόχος, αλλά ένα εργαλείο” γράφει από την Κωνσταντινούπολη ο ανταποκριτής της βρετανικής εφημερίδας The Guardian Μάρτιν Τσούλοφ. Σκληρή κριτική στις τουρκικές Αρχές για το δημοψήφισμα ασκεί η προκαταρκτική έκθεση των παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Μεταξύ άλλων, η έκθεση σημειώνει πως η ψηφοφορία έλαβε χώρα σε ένα “άνισο” περιβάλλον, καθώς τα δύο στρατόπεδα δεν είχαν “ίσες ευκαιρίες”. Κατά την προεκλογική περίοδο, αναφέρουν οι παρατηρητές, οι πολίτες δεν ενημερώθηκαν αμερόληπτα για ζητήματα-κλειδιά. Παράλληλα, οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν σε θεμελιώδεις ελευθερίες, οι συλλήψεις δημοσιογράφων και το κλείσιμο μέσων ενημέρωσης είχαν αρνητικές επιπτώσεις στην πλουραλιστική ενημέρωση των πολιτών. “Σε γενικές γραμμές, το δημοψήφισμα δεν στάθηκε επάξια στα στάνταρ του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το νομικό πλαίσιο ήταν ανεπαρκές για μία αυθεντικά δημοκρατική διαδικασία”, είπε ο επικεφαλής της αποστολής, Σέζαρ Φλορίν Πρέδα.

Ανάλογη διαπίστωση, αλλά για διαφορετικούς λόγους (διατύπωση ερωτήματος και ανεπαρκής προ-δημοψηφισματική περίοδος), είχε κάνει το Συμβούλιο της Ευρώπης και για το του Νηπίου δημοψήφισμα (5/7/15). Το δυστυχές είναι, ότι εκ των σχετικών αποτελεσμάτων, εξάγεται το συμπέρασμα ότι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ είναι πολυπληθέστερη στην χώρα μας, Στην Ελλάδα το ΌΧΙ έλαβε το 61,31%, ενώ στην Τουρκία το αντίστοιχό του ΝΑΙ έλαβε 51,41%. Το ευτυχές είναι ότι ο Νήπιος δια της κυβιστήσεως του, που μετέτρεψε το ΌΧΙ σε ΝΑΙ, “επέστρεψε” την Ελλάδα στην Ευρώπη, ενώ ο Σουλτάνος, παρά την “πύρρειο νίκη” του, θα “επιστρέψει” την Τουρκία στην Ασία.

“Είναι δυνατόν ο λαός, οι μη προνομιούχοι, να μη θέλουν δημοκρατία; Είναι δυνατόν με την ψήφο τους να δείχνουν ότι επιθυμούν την κατάλυσή της; Θα μου πείτε αυτά γίνονται στην Τουρκία, όπου τα λεγόμενα λαϊκά στρώματα υπερψήφισαν τις μεταρρυθμίσεις του Ερντογάν. Πριν από μερικές δεκαετίες βέβαια ο λαός του Ιράν υποδεχόταν τους Αγιατολάδες επειδή θα τον απελευθέρωναν από τον Σάχη. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι η ‘προοδευτική’ διανόηση της Ευρώπης χειροκροτούσε την επανάσταση στο Ιράν. Αυτά όμως συμβαίνουν στην Τουρκία και στο Ιράν. Άλλο η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μοναδική και ο δικός μας λαός είναι ένας βαθύτατα δημοκρατικός λαός. Τη δημοκρατία την έχει στο αίμα του, μαζί με τον Όμηρο και τον Πλάτωνα. Το πολιτικό υβρίδιο που μας κυβερνά το έπλασε η ταύτιση του λαού με τη δημοκρατία, το αμάλγαμα του ελληνικού μεσαίωνα. Ναι, ο λαός μπορεί να στραφεί κατά της δημοκρατίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Κέντρο Εξυπηρέτησης Αναρχικών (ΚΕΑ): Εγκαινιάστηκε στις 18/4 στην κέντρική πλατεία του Εξαρχιστάν.

Σχετικό και Αναστάσιμο: Αποτελεί πλέον παράδοση – συμβαίνει τα τελευταία 6 χρόνια – νεαροί από την ενορία Αναλήψεως του Νέου Κόσμου στην Αθήνα, να μην περιορίζονται στον παραδοσιακό τρόπο εορτασμού της Ανάστασης δια βεγγαλικών. Στην “πρωτοπορία” ευρισκόμενοι, τον πήγαν ... ένα βήμα παρακάτω, ρίχνοντας και βόμβες μολότοφ, αρκετές, ώστε η γύρω περιοχή να θυμίζει την περιοχή πέριξ του Πολυτεχνείου, εν ώρα δράσης των “τζιχαντιστών” του Εξαρχιστάν.

Εκλογικός αιφνιδιασμός στην Βρετανία (18/4): Η πρωθυπουργός Τερέζα Μέι ανακοίνωσε την διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών στις 8 Ιουνίου, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει την δημοτικότητά της που βρίσκεται στο ζενίθ (οι επόμενες εκλογές ήταν προγραμματισμένες για το 2020). Θεώρησε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να επιχειρήσει να ενισχύσει την νομιμοποίησή της (αντικατέστησε τον παραιτηθέντα Ντέιβιντ Κάμερον στην πρωθυπουργία αμέσως μετά την επικράτηση του “Brexit”) αλλά και να έχει ελευθερία δράσης στην δύσκολη και επώδυνη περίοδο των διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τους όρους του “διαζυγίου”. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους πολιτικούς αναλυτές , οι οποίοι επισημαίνουν, ωστόσο, ότι τα αποτελέσματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων πιθανόν συντέλεσαν σε αυτή την απόφαση (οι Συντηρητικοί προηγούνται με 21 εκατοστιαίες μονάδες των Εργατικών). Σήμερα, το Συντηρητικό Κόμμα δεν διαθέτει παρά πλειοψηφία 17 εδρών στο Γουέστμινστερ και μία ανταρσία στους κόλπους της κυβερνητικής πλειοψηφίας θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την κυβέρνηση, εν μέσω των κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι η πρόταση της Μέι για εκλογές στις 8 Ιουνίου χρειάζεται την άδεια του Κοινοβουλίου, με ενισχυμένη πλειοψηφία των δύο τρίτων, κάτι που αναμένεται να εξασφαλιστεί, καθώς οι πρώτες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση είναι θετικές, αν και θεωρητικά, το Εργατικό Κόμμα θα είχε την δυνατότητα να μπλοκάρει την πρωτοβουλία (εγκρίθηκε με την συντριπτική πλειοψηφία 522-13, στις 19/4)..

Να υπενθυμίσω ότι σε εκλογικό αιφνιδιασμό προέβη και ο Νήπιος (20/8/15), με κεντρικό σύνθημα “ή τους τελειώνουμε, ή μας τελειώνουν”, δυναμιτίζοντας την πολυπόθητη πολιτική συναίνεση που είχε επιτευχθεί στην Βουλή με την υπερψήφιση του 3ου Μνημονίου, 7 ημέρες πριν, στις 14 Αυγούστου 2015 τα ξημερώματα. (Ναι 222, Όχι 64 και Παρών11. Τα μισά Όχι, 32 τον αριθμό και όλα τα Παρών ήταν Συριζέικα)

Δημήτρης, Καμ(μ)ένος και αυτός: Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ δήλωσε (18/4): “Από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100άρικο τον μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100άρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρω δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ’. Είχα σκοπό να ασχοληθώ με το νόημά της, όμως χρειάζεται χώρος και μελέτη που δεν έχω κάνει. Αλλά και κάτι ακόμη, γιατί να την εξετάσεις, όταν βασίζεται ολόκληρη σε μία υπόθεση η οποία δεν ευσταθεί; ‘Εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό’, είναι η προϋπόθεση που θέτει ο Δ. Καμμένος. Μα δεν γίνεται. Κράτος Καμμένου και σοβαρό απλά δεν γίνεται. Είναι contradictio in terminis, που λένε οι παλαιοί νομικοί” (Χρ. Κασιμάτης).

21η Απριλίου 2017: 50 χρόνια από του “κιτς την μάνα”. “Αρματα, χλαμύδες, τεράστια όρνια που παρίσταναν τους φοίνικες, οι οποίοι παρίσταναν ‘την εκ της τέφρας της αναγεννωμένην Ελλάδα’, επίσης τεράστια αυγά και δίπλα ή μέσα φαντάροι, μια καταγέλαστη καθαρεύουσα, τάχα για να αποκτήσει κύρος η αγλωσσία και η ανοησία. Και ο αχταρμάς της ‘Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων’ στο Καλλιμάρμαρο (με ευφυές γιούχα από τους μαθητές, που ‘καθάρισαν’ έτσι για τους γονιούς τους) και στο Καυταντζόγλειο· με Σπαρτιάτες κατά Περσών, Μεγαλέξανδρους ομοίως κατά Περσών, Βυζαντινούς κατά βαρβάρων, τσολιάδες κατά Τούρκων. Και με Εσατζήδες σε επιδείξεις μαχητικής ικανότητας, για να ξεδώσουν οι άνθρωποι από τα βασανιστήρια που τραβούσαν από τους κουμμουνιστάς. Και βέβαια, ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” (Παντελής Μπουκάλας). Το “καθολικώς διαμαρτυρομένων” που προσετέθη μετά την Μεταπολίτευση , δυστυχώς αποτελεί ένα μεγάλο και συνειδητό μύθευμα της Αριστεράς. Κάτι, σαν το “κρυφό σχολειό” της Εκκλησίας

.

23 Απριλίου 2015: Ο Γαλλικός “κόκορας” λάλησε κατά του εθνολαϊκισμού των δύο άκρων.

Μια “πύρρειος νίκη”, διότι η ακροδεξιά για 2η φορά κατόρθωσε να περάσει στον “δεύτερο γύρο”.

Ο κεντρώος υποψήφιος Εμμανουέλ Μακρόν ήρθε πρώτος με 23,75% στον “πρώτο γύρο” των προεδρικών εκλογών στην Γαλλία, αφήνοντας δεύτερη την ακροδεξιά Μαρί Λεπέν, την οποία και θα αντιμετωπίσει στον “δεύτερο γύρο” στις 7 Μαΐου (Εκκλησιαστικά: ΤΟΥ ΠΑΡΆΛΥΤΟΥ). Και τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: Μήπως η διαφαινόμενη νίκη Μακρόν, οδηγήσει την Γαλλία σε κυβερνητική παραλυσία, κάτι που συνήθως ενισχύει τα άκρα; Ο “αντισυστημικός του συστήματος” Μακρόν, πώς θα διαχειριστεί την προεδρία του χωρίς να έχει ακόμα κόμμα; Ποιες συμμαχίες θα προκύψουν προκειμένου να υπάρξει κυβέρνηση μετά τις βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο στην Γαλλία: (Όπως έδειξαν τα αποτελέσματα του “πρώτου γύρου”, βρισκόμαστε μπροστά σε διάλυση του πολιτικού συστήματος. Τρία παραδοσιακά κόμματα, το Εθνικό Μέτωπο της Μ. Λεπέν, το δεξιό κόμμα με τον Φ. Φιγιόν και το κομμουνιστικό κόμμα του Ζ.Λ. Μελανσόν, έχουν σχεδόν το 70% του εκλογικού σώματος. Ενώ το άλλοτε κραταιό Σοσιαλιστικό κόμμα, με λίγο πάνω από 6%, δείχνει να “σβήνει από το χάρτη” των ισχυρών πολιτικών δυνάμεων. Οι πολιτικές διαφορές των κομμάτων είναι τεράστιες, ενώ θεωρείται δεδομένη η ενίσχυση του κόμματος της Λεπέν). Και το τελικό ερώτημα είναι: Θα έχουμε ένα πρόεδρο υπό καθεστώς επιτροπείας – αιχμαλωσίας ή έναν πρόεδρο εγγυητή της Γαλλικής αναγέννησης; Οψόμεθα...

Και πάλι “κάγκελο” ο Νήπιος. Τέταρτος ο εκλεκτός του, ακροαριστερός Ζ.Λ. Μελανσόν. Και τώρα, “την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος”, στηρίζει Μακρόν.

Ευτυχώς που υπάρχει και το Πάσχα να μας υπενθυμίζει, ότι μπορείς να θάψεις την αλήθεια, εκείνη όμως δεν θα μείνει θαμμένη...

Σαν επιδόρπιο

Της μνήμης, η επίσκεψη...

Άνοιξη και θυμήθηκα την λεγόμενη “Αραβική Άνοιξη”. Αυτήν που ουσιαστικά ξεκίνησε στην Αίγυπτο (είχαν προηγηθεί τα γεγονότα της Τυνησίας). Στις 25/1/2011 ξεκίνησαν οι μαζικές διαδηλώσεις κατά του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ. Στις 11/2/ 2011, ο Μουμπάρακ παραιτήθηκε και εγκατέλειψε το Κάιρο. Ο λαός της Αιγύπτου ενθουσιασμένος πανηγύριζε στην περιώνυμη έκτοτε Πλατεία Ταχρίρ. Στις 13/2/2011, οι στρατιωτικοί ανέλαβαν προσωρινά την εξουσία προκειμένου να οδηγήσουν την χώρα σε εκλογές. Στις 28/11/2011, οι Αιγύπτιοι με μεγάλη συμμετοχή και σχεδόν κανονικά, ανέδειξαν στην Προεδρία τον Μοχάμεντ Μόρσι, ο οποίος είχε την στήριξη των “Αδελφών Μουσουλμάνων”. Οι μετέπειτα ενέργειες του Μόρσι, προκάλεσαν στις 5/12/2012 την μεγαλύτερη μάχη, μεταξύ των ισλαμιστών υποστηρικτών του και των αντιπάλων του, στην Πλατεία Ταχρίρ. Έκτοτε οι συγκρούσεις αποτελούσαν καθημερινό γεγονός, μέχρι στις 3/7/2013 οπότε και έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα, το οποίο καθαίρεσε και φυλάκισε τον Μόρσι...

Σταματώ εδώ, γιατί θυμήθηκα τον λαϊκιστή επικοινωνιστή του ΣΥΡΙΖΑ, τον Λάκη τον Λαζόπουλο που μας προέτρεπε τηλεοπτικώς “να σηκωθούμε από τον καναπέ και να μετατρέψουμε την πλατεία Συντάγματος, σε πλατεία Ταχρίρ”. Και δεν ήταν ο μόνος, πλήθος, επί της ουσίας, ένας συρφετός πολιτικών, δημοσιογράφων και καλλιτεχνών τον συναγωνίζονταν με δηλώσεις τους, στην αρχή των διαδηλώσεων στην πλατεία Ταχρίρ.

Τι έμεινε στην Αίγυπτο από τότε; Ένας άγνωστος αριθμός νεκρών. Χιλιάδες αναφορές για βιασμούς. “Ελευθερία στην Αίγυπτο; Απλά δόθηκε η ελευθερία στους άνδρες να βιάζουν...”. Βύθιση των εσόδων από τον τουρισμό. Λεηλασίες μνημείων και καταστροφές. Ο Μόρσι καταδικασμένος σε ισόβια, ο Μουμπάρακ ελεύθερος από τον προηγούμενο μήνα (21/3) και ο πραξικοπηματίας Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι είναι ο σημερινός πρόεδρος της Αιγύπτου. Εξελέγει τον Μάιο του 2014 με ποσοστό 97%. Και το χειρότερο, στην ευρύτερη περιοχή μας οι χαίνουσες πληγές της Ουκρανίας, της Λιβύης και της Συρίας, όπου συντελείται η μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εγχωρίως, το αναγνωρίζω, ακολουθήσαμε φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση, υιοθετώντας την πρακτική των Ισπανών “Podemos”. Και τον Μάιο του 2011 “εγεννήθη” το κίνημα των “Αγανακτισμένων” ή αλλιώς, “Το κίνημα της πλατείας (Συντάγματος)”, αιγυπτιακής επιρροής. Ήταν αυτό που υποστήριξε το αντιμνημονιακό ιδεολόγημα, αυτό που στέρησε από την χώρα μας την δυνατότητα εξόδου από τα Μνημόνια και μας οδήγησε στην σημερινή οικτρά κατάσταση.

Όταν αναφερόμαστε στην “Αραβική Άνοιξη”, υπονοούμε το κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών που άρχισε να εκδηλώνεται στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, στα τέλη του 2010 παίρνοντας σύντομα τον χαρακτήρα εξέγερσης ( Τυνησία, Αίγυπτος, Αλγερία, Λιβύη, Μαρόκο Συρία, Υεμένη, Μπαχρέιν). Αιτήματα των εξεγερμένων η παραίτηση των επί πολλά έτη εξουσιαστών, ο εκδημοκρατισμός, η καταπολέμηση της φτώχειας, της διαφθοράς. Περίπου επτά χρόνια μετά την έναρξη της , η ανακεφαλαιωτική διαπίστωση είναι ότι η πολιτικο-κοινωνική κατάσταση παρέμεινε σχεδόν η ίδια ή παρουσίασε μικρές βελτιώσεις, στην Τυνησία, Αίγυπτο, Αλγερία και Μαρόκο. Στις υπόλοιπες η επιδείνωση της κατάστασης είναι έως και δραματική. Τόσο δραματική, που δημιούργησε το μεταναστευτικό τσουνάμι, τις ανεξέλεγκτες επιπτώσεις του οποίου βιώνουμε σήμερα και στην χώρα μας.

Εν τέλει, αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε επιτέλους εμείς οι Δυτικοί, είναι ότι η Δημοκρατία δεν είναι άλλο ένα “εξαγώγιμο προϊόν”. Για να “ευδοκιμήσει”, χρειάζεται κατάλληλες συνθήκες περιβαλλοντικές, οικονομικές και πολιτισμικές.

Seedrinker