Έ ν α τ ρ ί π τ υ χ ο...

(Πρώτο μέρος)

Τρίπτυχο: Σύνολο από τρεις εικόνες,

που αναδιπλώνονται στην κεντρική.

Εικόνα πρώτη: Το βασικό ένστικτο.

Εντός του ανθρώπου κατοικοεδρεύει ένα βίαιο στοιχείο, το φονικό ένστικτο. Ένα ένστικτο δεδομένο, στην ίδια την “φύση” των έμβιων υπαρκτών. Το ένστικτο, που μεταφράζεται σε ικανότητα - δυνατότητα επιβίωσης επί της Γης. Δεν είναι τυχαίο, ότι στην απομυθοποιητική και πλήρους σοφίας γλώσσα μας, η βία είναι το θηλυκό του βίου. Η βία γεννά βίο και ο βίος γεννά βία. Τα πάντα συνηγορούν σε αυτό. Από το γεγονός ότι με βίαιες εξωθήσεις (τοκετός) ερχόμαστε στον κόσμο αυτό, έναν κόσμο που είναι γέννημα της Μεγάλης Έκρηξης, της Αρχής του Σύμπαντος, μέχρι του ότι, η επιβίωσή μας εξαρτάται από μια σειρά βίαιων γεγονότων, τα περισσότερα εκ των οποίων, σήμερα αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της καθημερινότητάς μας. Επανειλημμένως έχω επισημάνει, ότι κυριολεκτικά είμαστε “βουτηγμένοι στο αίμα”, αμέσως ή εμμέσως.

Η δυνατότητα όμως, επιβίωσης του ανθρώπινου είδους επί της Γης, άμεσα εξαρτάται, από την δυνατότητα επιτυχούς συμβίωσης, εντός του είδους του. Όπως και της επιτυχούς συνύπαρξης του, με όλα τα είδη που συναποτελούν την γήινη βιόσφαιρα, αυτήν, που σήμερα αυτάρεσκα αποκαλεί “περιβάλλον”. Από την στιγμή που οι ανθρώπινες κοινωνίες, άρχισαν να γίνονται όλο και πιο πολυπληθείς και συνθετότερες, ως βασικό ένστικτο, πρέπει να χαρακτηρίζεται αυτό που μεταφράζεται σε ικανότητα συμβίωσης. Αυτό, που λειτουργεί αντίρροπα στο φονικό του ένστικτο και του παρέχει την δυνατότητα ελέγχου του Είναι αυτό που ο Αριστοτέλης αποκάλεσε “εντελέχεια”. Πρόκειται για την ενστικτώδη ροπή του ανθρώπου προς την τελειότητα, εκεί που κατοικοεδρεύει, ανάλογα με τον βαθμό ενεργοποίησής της, κλιμακούμενη η δυνατότητα του, για επιβίωση έως και ευζωία. Σε αυτή την δυνατότητα του, κατοικοεδρεύει, αυτό που ο άνθρωπος αποκαλεί ελευθερία. Μόνον αυτός έχει την δυνατότητα να παράγει “κακό”, γιατί μόνο ο άνθρωπος έχει την υπαρκτική δυνατότητα, να εναντιώνεται στις ποικίλες εκφάνσεις του φονικού του ενστίκτου, εντός της κοινωνικής του πραγματικότητας. Από τον “δικαιολογημένο” φόνο έως την δολοφονία, από την ορμέμφυτη ιδιοτέλεια έως τον βιολογικά διδόμενο ατομοκεντρισμό του. Μόνο ο άνθρωπος, έλεγε ο Ζαν Πωλ Σαρτρ “μπορεί να μην είναι αυτό που είναι”, δηλαδή “να υπάρχει”, λαμβάνοντας με την θέλησή του (ελευθερία βούλησης), την απόφαση να διαφοροποιηθεί, από τον εκ της φύσεως διδόμενο τρόπο “να υπάρχει”. Σε αυτή την δυνατότητα κατοικοεδρεύει και το “τραγικόν” της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό υπονοείται και από την επισήμανση του Ιμάνουελ Καντ, ότι “η ηθική δεν είναι θεοκρατική”. Δηλαδή, δυνητικώς ο άνθρωπος και χωρίς να πιστεύει στον θεό, μπορεί να είναι έντιμος, φιλάνθρωπος και γενικότερα να εκπληρώνει το “χρέος” του ως “άνθρωπος”.

Το “νέο” βασικό ένστικτο, επηρέαζε αρχικά άμεσα τον άνθρωπο, μέσω του μυαλού του, μεταφραζόμενο ως άμεση και ενεργή παρότρυνση να πράξει αυτός το ανθρωποφιλές, γεγονός το οποίο η “εκλογίκευση” της εποχής, το απέδιδε σε “φωνές Θεών”. Ως εκ τούτου οι άνθρωποι έως τον Τρωικό Πόλεμο, παρουσιάζονται να φαντάζονται ότι ακούν φωνές, πιστεύοντας ότι αυτές αποτελούν θεϊκή καθοδήγηση. Η ψυχολόγος Τζούλια Τζέινς αναφέρει σχετικά, ότι αυτό οφείλεται στο ότι “η μια πλευρά του εγκεφάλου, έλεγε στην άλλη πλευρά τι να κάνει”. Η διμερής αυτή λειτουργία του εγκεφάλου κατέρρευσε από την συνεχώς αυξανόμενη πολυπλοκότητα της ζωής του, με αποτέλεσμα αυτό το βασικό του ένστικτο, χειραφετούμενο να εγκατασταθεί και εμπλουτίσει την συνείδησή του, η οποία μέχρι τότε του έδινε κυρίως την δυνατότητα να αντιλαμβάνεται τα περί της ύπαρξής του και της φθαρτότητάς της. Αυτή η χειραφέτηση, του έδωσε την δυνατότητα να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις των πράξεων του, στον “έξω” κόσμο. Του έδωσε την δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης , υπό την αίρεση της αυτογνωσίας – αυτοσυνειδησίας – αυτεπίγνωσης.

Στην ενυπάρχουσα αυτή ροπή του άνθρωπο προς την τελειότητα, αυτήν που καθρεφτίζει την Συμπαντική Αρχή, πρέπει να αναζητηθούν οι ρίζες της “απέραντης μεταφυσικής του ανάγκης”, δηλαδή της επιθυμίας του, δια της ανασύνθεσης, να επιτύχει μια νέα επανασύνδεση με την απολεσθείσα αρχέγονη ενότητα. Γι’ αυτό και όταν ανυψώνει το βλέμμα του στον έναστρο ουρανό, αισθάνεται ασύνειδα, το απειροελάχιστο της ύπαρξης του, να τον συναποτελεί, αισθάνεται αυτό που ονοματίζω “κοσμική ευλάβεια”. Η προβολή, αυτής της “μεταφυσικής ανάγκης” στο κοινωνικό του γίγνεσθαι, συνδυαζόμενη με μια βαθειά ριζιμιά, ζωική ορμή να αντισταθεί στη φθορά, να συμφιλιωθεί με τον θάνατο, τον οδήγησε στον Θεό και τις θρησκείες, όπως τις ιστορούμε σήμερα, αυτό που περιοριστικά αποκαλούμε “θρησκευτική συνείδηση”. Ως εκ τούτων, “Συμπαντική Αρχή” και “Θεός”, έχουν κοινό σημαινόμενον. Παρότι θεωρώ ματαιοπονία, έως και βλασφημία, να επιχειρείς να ορίσεις τον Θεό, δηλαδή να περιορίσεις το απεριόριστο, διότι ορίζω σημαίνει αυτομάτως περιορίζω, θα αναφέρω δύο φιλότιμες προς τούτο προσπάθειες: “Ο Θεός είναι ένας κύκλος που το κέντρο του είναι παντού και η περιφέρεια του πουθενά” και “ο Θεός δεν είναι τίποτα, ο Θεός είναι το παν, ο Θεός δεν είναι αυτό που νομίζεις” (Άγιος Ιωάννης ο Εργοπίτης). Και πως μπορεί να “νομίζει” ο άνθρωπος, όταν παράδειγμα, αντιστοιχίζοντας τον καθ’ υπερβολήν, με το απειροελάχιστο ενός νεφρού, όση ευφυΐα και αυτό να διαθέτει, να αντιληφθεί ή έστω και να υποθέσει, τι είναι ο ανθρώπινος οργανισμός, τον σκοπό της ύπαρξής του και έτι περαιτέρω, να αντιληφθεί τις δυνατότητες ενός ευφυούς συνόλου.

Στον Θεό που δημιούργησε ο άνθρωπος “κατ’ εικόνα, ομοίωση και φαντασία του”, ανέθεσε τον ρόλο του αέναου, γι’ αυτό και αθάνατου, αυστηρού έως και αμείλικτου επιτηρητή, του τρόπου ζωής του και εναπόθεσε την ελπίδα, για μεταθανάτια ύπαρξή του. . Το γεγονός αυτό μας επιτρέπει να θεωρήσουμε τον Θεό και το αντιθετικό του, τον Διάβολο, ως “ετερώνυμά” του. Μέσω αυτών, ο άνθρωπος επιχειρεί μια ασύνειδη αλλά αγωνιώδη προβολή , του “έσω Ιανού” του, στην εκάστοτε πραγματικότητα του, προς διαχείριση - εξισορρόπηση.

Αρχικά, η φαντασία του ήταν ιδιαίτερα ενεργοποιημένη από τον ιδιαίτερο τρόπο που η φύση, η γήινη βιόσφαιρα, τον προσκαλούσε να την δει και να την αντιμετωπίσει. Και την έβλεπε και την αντιμετώπιζε ως κάτι το “ιερό”, διότι αντιλαμβάνονταν τον εαυτό του ως έναν ευεργετούμενο προσωρινό φιλοξενούμενό της , παρότι αποδεδειγμένα, οι κάθε είδους οικολογικές καταστροφές υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος της μακράς εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Ως εκ τούτου έδωσε στους θεούς του και πρόσωπα ζώων , πτηνών και ερπετών, θεώρησε δε ορισμένα δέντρα, ως τις επίγειες κατοικίες τους. Όλα αυτά ανετράπησαν από την στιγμή που ο άνθρωπος άρχισε να αντιλαμβάνεται την βιόσφαιρα ως περιβάλλον προς εκ-μετάλλευση, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς (σχετικά και στην ανάρτηση της 23/4/13 με τίτλο “Στο όνομα των πραγμάτων”). Τότε, ζώα πτηνά και ερπετά, από θεοί της ζωής, της δύναμης και της σοφίας κατέληξαν να συμβολίζουν το “κακό”. Στην εβραϊκή και χριστιανική παράδοση, κατά κάποιο τρόπο, με το “κακό” είναι συνδεδεμένα, αν εξαιρέσουμε το πρόβατο και τον αετό, τα περισσότερα των υπολοίπων ζώων.(1) Αλλά και σε αυτές ακόμη, η επιρροή της φύσης είναι παρούσα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι σε αυτές τις θρησκείες (αργότερα και στο Ισλάμ), “συν απτόμενες με το μέγεθος της υποβολής” που ασκούσε η έρημος στους πιστούς των, που κατοικούσαν στην περιφέρειά της, παρουσίασαν τον Παράδεισο, σαν μια όαση με τρεχούμενα νερά, στο μέσον μιας απροσδιόριστης απεραντοσύνης.

Όπως προανέφερα, το εξελικτικό γεγονός, της εγκατάστασης του νέου “βασικού ενστίκτου” στη συνείδησή, έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα της ελεύθερης βούλησης, υπό την αίρεση της αυτογνωσίας. Αυτή η δυνατότητά, δέχθηκε καίριο πλήγμα με την άλωση των μητριαρχικής δομής κοινωνιών του, από την πατριαρχία, επακόλουθο της μονιμότητας στην διαμονή του και την ενασχόλησή του με την γεωργία. Αφετηριακό γεγονός αυτής της άλωσης, σύμφωνα με την οικεία θρησκευτική μυθολογία (Παλαιά Διαθήκη), η αδελφοκτονία του Άβελ από τον Κάιν. (2) Δια αυτής της αλληγορίας, πληροφορούμαστε την επικράτηση του γεωργού Κάιν, επί του κτηνοτρόφου, νομά Άβελ. Και ο στατικός Κάιν, γίνεται ο ιδρυτής της πρώτης πόλης και τα ομόριζα γεννήματά της , πόλεμος και πολιτισμός, είναι αυτά που έκτοτε κινούν την Ιστορία. Έκτοτε, ο άνδρας “γεννά”, περιορίζοντας την γυναίκα στον ρόλο μιας “σπερματοδόχου” , μιαρής (μη ιερής) μάλιστα, την “ανά-γεννητική περίοδο” της δυνατότητάς της να “τίκτει” εκ του σπέρματος του, σαν μηχανή αναπαραγωγής.(3) Και οι “εξουσίες” έκαναν την εμφάνισή τους, απόρροια της πατριαρχικής πολιτισμικής αντίληψης κατά την οποία η “μοιρασιά γίνεται αναλόγως της προσφοράς”, αντίθετη με την μέχρι τότε επικρατούσα, που ήθελε η μοιρασιά να γίνεται “αναλόγως της ανάγκης”. Και οι “εξουσίες” για να μπορούν να διατηρούν την εξουσία τους επέβαλαν την καινοφανή αντίληψη του “δικαιολογημένου φόνου”. Ο διαρκής ανταγωνισμός, επακόλουθο της νέας διαμορφούμενης κατάστασης, της συνεχώς εξελισσόμενης “επί τα χείρω”, δεν άφηνε χρόνο για αυτογνωσία στον άνθρωπο. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, εγκαίρως είχαν επισημάνει το “ανάγκη στήναι”, αναγνωρίζοντας ότι σε ένα συνεχώς επιταχυνόμενο περιβάλλον η “συνείδηση καθυστερεί”. Και η “χειραφέτηση” αλώθηκε από την “χειραγώγηση”, που δημιούργησε ανθρώπους υπηκόους - υπάκουους, ανίκανους να διακρίνουν το αληθινό από το ψεύτικο, ανίκανους να αντιληφθούν τον εαυτό τους ως μέρος ενός αλληλέγγυου συνόλου, του μόνου ικανού να τους οδηγήσει στην ευζωία.

Και οι “φωνή” των Θεών, αλώθηκε από τις “φωνασκίες” των εξουσιών. Και οι “θρησκευτικές εξουσίες” δια των “αμφίων” μεταμφιέστηκαν σε μακρυφορούσες ιέρειες και άλωσαν τα “ιερά”. Το αόρατο, το απρόσιτο του Θεού , τις έδωσε, στην καλύτερη των περιπτώσεων, την δυνατότητα να φλυαρούν με απολυτότητα περί Αυτού και στην χειρότερη, στο όνομά Του, να χειραγωγούν τους πιστούς τους, στην διάπραξη θηριωδιών. Με αυτόν τον τρόπο η εγγενής θρησκευτικότητα του ανθρώπου, κοινωνικοποιούμενη ως “δέηση” προς τον Ουρανό (Συμπαντικό Όλον), μία “δέηση” στην ελπίδα του για ευζωία, μεταλλάχθηκε σε Θρησκείες.(4) Τους θεματοφύλακες διαφορετικών “απόλυτων αληθειών” για τα Επουράνια και ως εκ τούτου με έλλειψη ανεκτικότητας έναντι των άλλων “αληθειών”, με αποτέλεσμα να καθιστά εμμέσως, αυτές άθεες και τους πιστούς των, αθέους. Με το στερητικό τη πρόθεμα η λέξη ά-θεος προϋποθέτει μια άρνηση προς το δικό της “σωστό” και επομένως ο άθεος γίνεται ο χειρότερος των ανθρώπων, η ενσάρκωση του κακού. Ως εκ τούτου, οι θρησκείες παρουσιάζονται μεγάθυμες έναντι των αμαρτησάντων πιστών τους, και άτεγκτες, έναντι των αιρετικών και απίστων. “Οι βεβαιότητες χωρίζουν του ανθρώπους, ενώ οι αμφιβολίες τους ενώνουν” έχει αναφέρει σχετικά ο Πίτερ Ουστίνοφ. Και τους χωρίζουν 2000 χρόνια τώρα. Είναι αυτές, που στην γλώσσα μας, έχουν κατάληξη σε -ισμος. “Οι ιδεολογίες χρειάσθηκαν για να κυριεύσουν τους ανθρώπους. Αποτελούν ‘υπερβολές της αλήθειας’, και ως ‘υπερβολές της αλήθειας’ ψέμα” (Παναγιώτης Κανελλόπουλος). Με τον όρο “κοινωνικοποιούμενη”, υποδηλώνω την “προβολή στο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι του ανθρώπου”

Το γεγονός ότι ο Θεός αποτελεί την κοινωνικοποιημένη προβολή μιας ενστικτώδους ανάγκης του ανθρώπου, βρίσκεται δηλαδή στον πυρήνα της ύπαρξής του, στα γονίδια του, τον καθιστά στην αντίληψή του, στα “μάτια” του, αθάνατο. Ο τελευταίος Θεός, θα χαθεί μαζί με τον τελευταίο άνθρωπο, παρά τις περί του αντιθέτου αναλύσεις. “Ο θάνατος του Θεού προϋποθέτει την εξημέρωση του μηδενός. Απέχουμε έτη φωτός, από μια τέτοια οντολογική πρόοδο”(Μισέλ Ονφρέ).

Η άρνηση του Θεού σήμερα, η σύγχρονη αθεΐα, αποτελεί μία εξέγερση - άρνηση, του πρόδηλου. Υποδηλώνει μια σπασμωδική κίνηση, στην καλύτερη περίπτωση την αρνησικυρία έναντι των αποφάσεων της μοίρας - ενός χαοτικού συστήματος - μιας ευφυούς τυχαιότητας, δηλαδή της Κοσμικής πραγματικότητας .(5)

Η τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αποτυπώνεται και στο όνομα του ομηρικού ήρωα Οδυσσέα.“Αν συλλαβίσουμε το όνομα Οδυσσεύς, αντιλαμβανόμαστε ότι εμπεριέχει δυο συνεχόμενα τμήματα, που θυμίζουν τα αντίθετα προθέματα το “δυσ” και το “ευ” . Το πρώτο “δυσ-” χρησιμοποιείται στο σχηματισμό των λέξεων που δηλώνουν κάτι κακό και δύσκολο, ενώ το δεύτερο “ευ-” στο σχηματισμό λέξεων που δηλώνουν κάτι καλό ή εύκολο. Αυτό που κρυπτογραφείται στο όνομα Οδυσσεύς και αποτελεί το δομικό στοιχείο που στοιχειώνει την ανθρώπινη ιστορία, είναι ότι το ανθρώπινο ον είναι ικανό να πράξει το πιο χαμερπές αλλά και το πιο υψιπετές”( από την ανάρτηση της 9/5/14 με τίτλο “Οι εκλογές του Οδυσσέα”).(6)

“Κάποιος ρώτησε τον κύριο Κόινερ, αν υπάρχει Θεός. Ο κ. Κόινερ του είπε: Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο μπορώ να σου φανώ χρήσιμος, λέγοντας πως εσύ, έχεις ήδη αποφασίσει. Χρειάζεσαι ένα Θεό” (Μπέρτολντ Μπρεχτ, “Ιστορίες του κυρίου Κόινερ”).

Σημειώσεις:

1. Ο Ιουδαϊσμός, η μήτρα και των δύο άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών, του Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού, αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Γιαχβέ έναν “εγωιστικό” και ιδιαίτερα σκληρό θεό. Αποτέλεσμα, ο Ιουδαϊσμός να παρουσιάζεται ως μία ψυχαναγκαστική θρησκεία, γεμάτη εντολές και απαγορεύσεις, ακόμη και στο τι πρέπει να τρώνε οι πιστοί της. Επισημαίνω εδώ, την ιδιαίτερη απέχθεια του στον χοίρο, και την αυστηρή απαγόρευση στην κατανάλωση χοιρινού. Τον χαρακτηρίζει ακάθαρτο, βδελυρό, γιατί δεν μηρυκάζει και είναι παμφάγο όπως ο άνθρωπος (Παλαιά Διαθήκη – Λευιτικό και Δευτερονόμιο). Μία “ισχυρή” εξήγηση είναι, ότι ο χοίρος, ως παμφάγο όπως ο άνθρωπος, στερούσε διατροφικούς πόρους από ένα λαό, συχνά περιπλανώμενο και σε δύσκολες συνθήκες διαβιούντα (Παλαιστίνη) και επί πλέον δεν παρείχε γάλα και μαλλί όπως τα αιγοπρόβατα, μη λαμβάνοντας όμως υπόψιν, την ικανότητά του για μεγάλη και γρήγορη μετατροπή τροφής σε κρέας. Σήμερα η επιστήμη έχει αποδείξει, ότι η κατανάλωση χοιρινού είναι ιδιαίτερα ανθυγιεινή, ιδιαίτερα σε θερμές περιοχές. Μια τόσο ισχυρή απαγόρευση του Ιουδαϊσμού, είναι περίεργο που δεν μεταφέρθηκε στον διατροφικό κώδικα του Χριστιανισμού, παρότι ο Ιησούς, αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, ως συνεχιστής του. Αντιθέτως, η απαγόρευση κατανάλωσης χοιρινού, μεταφέρθηκε στο Ισλάμ, αλλά εφαρμόζεται με ελαστικότητα, διότι ένα διάσημο ρητό του αναφέρει: “Οι ανάγκες επιτρέπουν τις απαγορεύσεις”. Πολύ πριν ο Γιαχβέ απαγορεύσει την κατανάλωση χοιρινού στους Εβραίους, αυτή ήταν απαγορευμένη στους Αιγυπτίους, στους Φοίνικες και στους Χετταίους. Τα προαναφερθέντα αποτελούν το προοίμιο, στην διατύπωση της σχετικής, με την απαγόρευση αυτήν, άποψής μου. Σε αυτήν την απαγόρευση κρύβεται μία “αρχαία γνώση”, την οποία σχετικά πρόσφατα έφερε στο φως η επιστήμη. Ο χοίρος αποτελεί το βιολογικό εργαστήριο, όπου παθογόνοι για το άνθρωπο ιοί, έχουν την δυνατότητα να μεταλλάσσονται δημιουργώντας ανθεκτικότερα στελέχη και το επικινδυνότερο, μη παθογόνοι για τον άνθρωπο ιοί να μεταλλάσσονται σε παθογόνους. Όλοι, λίγο έως πολύ, γνωρίζουμε, τα της γρίπης δεινά...

2. Δεν πρέπει να συγχέουμε τον Μύθο με το μύθευμα. Ο Μύθος κρύβει μια αλήθεια που γίνεται αληθινή την κατάλληλη στιγμή. “Στις πολύ παλιές ιστορίες για τη δημιουργία του Κόσμου, και ειδικότερα σ’ αυτές που περιλαμβάνονται στα Ιερά Κείμενα των παλαιών θρησκειών, είναι κρυμμένες αλήθειες σχετικά με τη δημιουργία της ζωής στον πλανήτη μας και την πορεία του ανθρώπου σ’ αυτόν. Αυτές οι ιστορίες έχουν τα χαρακτηριστικά μύθου, διότι κρύβουν την αλήθεια με συμβολικό και αλληγορικό τρόπο, ο οποίος βοήθησε χαρακτηριστικά στην επιβίωσή τους. Τα Ιερά Κείμενα που τη συμπεριέλαβαν, αποτέλεσαν και την κιβωτό της αναλλοίωτης επιβίωσής τους, διότι τους προστάτεψαν από επεμβάσεις που υπέστησαν άλλοι μύθοι στο κύτταρό τους, δηλαδή τροποποιήσεις στον κανονιστικό τους χαρακτήρα, ώστε να εξυπηρετήσουν στην πορεία του χρόνου ιδιοτελή συμφέροντα. Αποτέλεσμα σήμερα μπορεί να λέγεται γενικώς, ότι ένας μύθος είναι συναρπαστικός γιατί απέχει πολύ από την αλήθεια, γεγονός που αποτυπώνεται στην ερμηνεία της λέξης από τα λεξικά. Από την άλλη, ο αναλλοίωτος μύθος από πολλούς χαρακτηρίζεται ως ένα ιδιαίτερο είδος ιστοριογραφίας, ο δε Ευγένιος Αρανίτσης, προχωρώντας ακόμη πιο πέρα, έδωσε τον ορισμό ότι ο μύθος αποτελεί ‘την ηχώ του Λόγου του Πρώτου’. Το μεγάλο ερώτημα σχετικά μ’ αυτούς τους μύθους, είναι πως είναι δυνατόν να εμπεριέχεται τέτοια γνώση σε τόσο παλιές ιστορίες, ώστε να λειτουργούν ως «καψούλες γνώσης» για τους επερχόμενους” ( από την ανάρτηση της 4/12/12 με τίτλο “Η ατίθαση Λίλυ”).

3. Η έκπτωση της Εκκλησίας του Χριστού σε Χριστιανική Θρησκεία, συμπαρέσυρε και τον ρόλο της γυναίκας σε αυτήν. Το γεγονός αυτό σηματοδοτείται – σχηματοποιείται, από τον στιγματισμό της μαθήτριας του Ιησού, Ισαποστόλου και Ευαγγελίστριας, Μαρίας της Μαγδαληνής (Αγίας), δια της ταύτισης της, με την πόρνη του Ευαγγελίου και την απόκρυψη από τους πιστούς, του Ευαγγελίου Της. Η αναίρεση αυτής της ταύτισης, “παρεξήγηση” κατά την Εκκλησία, έγινε την δεκαετία του ΄70. Ως αφετηριακά γεγονότα τής διαδικασίας έκπτωσης της Εκκλησίας του Χριστού σε Χριστιανική Θρησκεία, θεωρώ την παύση των διωγμών, την απόφαση της τοπικής Συνόδου της Λαοδικείας (367), η οποία απαγόρευε ρητά, να μην ψάλλει κανείς από το εκκλησίασμα, παρά μόνο οι καθιερωμένοι ως ψάλτες και γενικώς η καθιέρωση ενός όλο και αυστηρότερου δογματικού πλαισίου, αρχικώς, ως γραμμή άμυνας, έναντι των αιρετικών κινήσεων ( Αρειανισμός).

4. Στην ταινία “Ο Άνθρωπος χωρίς πατρίδα – Heptane” Γαλλία, 2015, του Ζακ Οντιάρ , η πρωταγωνίστρια παρουσιάζεται να επικαλείται την βοήθεια του Ινδουιστικού Θεού Γκανέσα ( Γκανές ή Βιναγιάκα), ο οποίος, στο τέλος της ταινίας παρουσιάζεται ως ο “από μηχανής θεός”, που σηματοδοτεί την λύση του δράματος ( Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου – www.provoles.gr – η προβολή της 4/11/16). Ο Θεός Γκανέσα, ο Θεός με το κεφάλι ελέφαντα, είναι σήμερα η δημοφιλέστερη θεότητα στην Ινδία, η λατρεία του οποίου έχει επεκταθεί και σε άλλες θρησκευτικές ομάδες, αλλά και εκτός Ινδίας. Είναι ο θεός της σοφίας, των τεχνών, των γραμμάτων, αλλά ιδιαιτέρως λατρεύεται, ως ο “κύριος” κάθε νέου ξεκινήματος και της βοήθειας που αυτός προσφέρει στην υπερπήδηση των δυσκολιών, που αντιμετωπίζει στην ζωή του ο άνθρωπος. Στην θρησκεία μας σχετικοί εξ ονομάτων, είναι οι μάρτυρες Ακίνδυνος, Αφθόνιος, Ελπιδοφόρος και Ανεμπόδιστος, τους οποίους και συνεορτάζει η Εκκλησία, στις 2 Νοεμβρίου. Επί την ευκαιρία να επισημάνω, ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ταυτίζουμε την λατρεία των Αγίων της Θρησκείας μας, με την λατρεία των Θεοτήτων άλλων θρησκειών. Στην θρησκεία μας είναι απόλυτα σαφές, ότι: “ Κεφάλαιον Εορτής, Δοξολογία Θεού”.

5. Με την διατύπωση του όρου ΕΥΦΥΈΣ ΤΥΧΑΊΟ (η ευφυΐα του τυχαίου – ευφυής τυχαιότητα) το 1996, ολοκλήρωσα την προσπάθεια εξεύρεσης “του εργαλείου” προσέγγισης της Αλήθειας. Όλες οι επόμενες σχετικές προσεγγίσεις μου, περιγράφουν απλώς εκφάνσεις της “ευφυούς τυχαιότητας” (σχετικά και στην αφετηριακή ανάρτηση της 23/6/10 με τίτλο “Το ανθρώπινο πρόβλημα”, με την οποία σκιαγραφούσα τις αρχές της Ελεύθερης Κίνησης Τυχαίων Ομοφωνούντων Συνεπώς “Ε.Κ.Τ.Ό.Σ”). Το εργαλείο αυτό εάν επικοινωνηθεί κατάλληλα, είμαι πεπεισμένος ότι θα συμβάλει καθοριστικά στην προσέγγιση Επιστήμης και Θρησκείας. Είναι καθοριστικό, αυτός ο διάλογος (η διά του λόγου προσέγγιση) να λάβει υπ’ όψιν του ότι, οι νοοτροπίες όπως η θρησκευτική, εδράζονται στο συναίσθημα, το συναισθηματικό μέρος της συνείδησης, αυτό των ψυχικών εμπειριών και των εντυπώσεων(θρησκευτικό συναίσθημα). Ότι, οι νοοτροπίες είναι πρωιμότερες των ιδεών, στις οποίες βασίζεται η επιστήμη και αποδέχεται, μόνον όταν πλήρως επιβεβαιωθούν, δηλαδή εν πλήρει συνειδήσει. Και ότι η συμπόρευση επιστήμης και θρησκείας, αποτελεί την αναγκαία συνθήκη, για την “μετα-μόρφωση” του ανθρώπου, καθώς συναίσθημα και “συνείδηση” συνδιαμορφώνουν το επιθυμητικό του. Και ο κόσμος μας, για να συνεχίσει να υπάρχει είναι καταδικασμένος να μεταμορφωθεί. Πιο συγκεκριμένα η “ευφυΐα του τυχαίου”, δυνητικώς, αποτελεί το “κλειδί” για την συμπόρευση επιστήμης και θρησκείας, στο αφετηριακό γεγονός της Δημιουργίας. Δηλαδή, δύναται να συγκεράσει την άποψη της θρησκείας μας, περί μιας ευφυούς παρέμβασης , της θεϊκής, στην Δημιουργία, με την επιστημονική, αυτήν μιας συνεχούς, χαοτικής, εξελικτικής διαδικασίας , συνυφασμένης με αυτό που εμείς χαρακτηρίζουμε τυχαιότητα, η οποία εκ των αποτελεσμάτων της, παρουσιάζεται ευφυής.

6. “Η ‘Ποιητική’ του Αριστοτέλη. Και ο ευρωπαϊκός πολιτισμός αρχίζει στο σημείο και χρονικό και γεωγραφικό όπου το ανθρώπινο σύμπαν γίνεται ‘τραγικό’, κοινώς σπαράσσεται από συγκρούσεις που κανείς θεός δεν μπορεί να λύσει, Χωρίς την τραγική σκέψη δεν θα υπήρχε η αυτοθέσμιση της κοινωνίας, την οποία προβάλει ο Καστοριάδης” (μου διαφεύγει το όνομα του γράφοντα).

Εικόνα δεύτερη: Οι “υπερβολές της αλήθειας”.

Ο Ιουδαϊσμός άμεσα και ο Χριστιανισμός ως εξέλιξή του, με την παράδοση ενός εν τέλει “εγωιστικού θεού”, εισέβαλαν στην Ιστορία και ως εκ τούτου, κατέληξαν να συγκρούονται ως θεολογίες. Σε αυτό συνετέλεσε, ότι στο όνομα των οντολογικών και υπαρξιακών υποθέσεών τους περί Θεού, δομήθηκαν συστήματα εξουσίας, τα οποία αναπτύχθηκαν και περιχαρακώθηκαν στο κοινωνικό σώμα, ισχυριζόμενα ότι κατέχουν την μοναδική δυνατή, περί Αυτού, αλήθεια. Και η ιστορική τους πορεία καταδεικνύει ότι η εγγενής μισαλλοδοξία τους, αποτέλεσε ένα από τα σοβαρότερα εμπόδια στην συμφιλίωση των ανθρώπων. Μία πορεία που συνεχίζουν επαξίως σήμερα, οι φανατικοί της 3ης και δυτικής πλέον, μονοθεϊστική θρησκείας του Ισλάμ, το οποίο καλεί, στο όνομα του Αλλάχ, τους πιστούς του, στην εξόντωση κάθε άπιστου, μη δυνάμενο να αντιληφθεί, ότι με αυτόν τον τρόπο καθιστά πάλι, τον θεό δολοφόνο. Και οι τρεις αυτές Θρησκείες, έχουν επιδείξει κατά καιρούς, μια μοναδική ικανότητα, με ύπουλους τρόπους να σε κάνουν να βλέπεις το κακό στη καλοσύνη και το καλό σε εγκληματικές ενέργειες, με αποτέλεσμα οριακά να λειτουργούν προς όφελος της πνευματικότητας των αποδεκτών τους. Αντιθέτως ανεδείχθησαν ως ένας από τους ισχυρότερους μηχανισμούς καταπίεσης και ελέγχου των μαζών, το στιβαρότερο άλλοθι παλαιότερα, απολυταρχικών καθεστώτων. Το στιβαρότερο σύγχρονο άλλοθι, ολοκληρωτικών καθεστώτων, όπως του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας κλπ και ψευτοδημοκρατικών, όπως της Ρωσίας και της Τουρκίας.

Σήμερα οι 2 δυτικές μονοθεϊστικές θρησκείες, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός , υποστηρίζουν, εν καταλαγεί βέβαια, ότι κατέχουν η κάθε μία ξεχωριστά, την απόλυτη αλήθεια περί Θεού, άρα και του τρόπου προσέγγισής Του. Αποτέλεσμα να χαρακτηρίζουν ως βλασφημία, κάθε διατύπωση αμφιβολίας ή διαφορετικού τρόπου προσέγγισής Του και μόνο για τακτικούς λόγους, μπορεί να επιτρέπουν σε άλλες θρησκείες, να εκφράζουν δημόσια την πίστη τους. Ο φόβος της ώσμωσης, που τις διακατέχει , περισσότερο έχει να κάνει, με τον φόβο του ιερατείου τους, ότι θα απολέσει την δυνατότητα της άμεσης ή έμμεσης επιρροής που έχει σήμερα, σε όλους τους θεσμικούς χώρους, κλιμακούμενη αναλόγως με τον βαθμό εγκοσμίκευσης κάθε κοινωνίας.

Σε “θεόπνευστες” πραγματικά ιδέες στηρίχτηκε η δογματική κατασκευή του Χριστιανισμού. Κατ’ αρχάς, παρουσίασε τον Θεό στην τρισυπόστατη εκδοχή Του, την Τριαδική. Μία εκδοχή εναρμονισμένη με το “τρισδιάστατο” της γήινης πραγματικότητας, συνεπώς ολοκληρωμένη. Δεν είναι τυχαίο, ότι ως πρόθεμα στην γλώσσα μας, ο αριθμός τρία, συνεπάγει πληρότητα. Τρισευτυχισμένος λέμε, για να περιγράψουμε τον ολοκληρωτικά ευτυχισμένο, τριγύρω λέμε, και εννοούμε το ολόγυρα. Στον Χριστιανισμό, για πρώτη φορά ο Θεός δεν αποζητά από τον άνθρωπο θυσίες, αλλά αντιθέτως στέλνει τον Υιό Του να θυσιαστεί διά την σωτηρία του. Στην ανάρτηση της 18/12/15 με τίτλο “Έτος Φωτός” ανέφερα σχετικά: “Ο Χριστός, δια της Καινής Διαθήκης διεύρυνε την αντίληψη περί Θεού. Στον θεό γεννήτορα, τον αυστηρό και άτεγκτο τιμωρό της Παλαιάς Διαθήκης, έναν εγωιστή Θεό, όχημα για την εισβολή του μονοθεϊσμού στην Ιστορία, προσέθεσε την καθοριστικότερη διάσταση του, αυτήν του «Πατρός». Την λέξη της πεπερασμένης γλώσσας μας, που μπορεί να σημαίνει την ελευθερία, ως αυτοαιτία της ύπαρξης μας. Ο Χρ. Γιανναράς γράφει σχετικά ‘Η λέξη Θεός όπως και γονιός. σημαίνει λογικά προκαθορισμένη ύπαρξη. Η λέξη πατήρ σημαίνει ελεύθερη επιλογή. Υπάρχει ο πατήρ, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ. Και ο Πατήρ της θρησκείας μας, γεννά τον Υιό και εκ πορεύει το Πνεύμα το Άγιο’. Η εγκοσμίκευση αυτού του αγαπητικού τρόπου ζωής, έγινε μέσω της γέννησης (ενσάρκωσης) του Υιού δια της Θεοτόκου, γι’ αυτό έστω και ασύνειδα, είναι η αγαπημένη απανταχού των Χριστιανών, είτε ως Παν-αγία είτε ως Ma-donna (η Κυρία μου)”.

Από έργα “θεόπνευστων” ανθρώπων υποστηρίχτηκε και η δογματική κατασκευή του Χριστιανισμού. Υποστηρίχτηκε από κείμενα, υμνογραφία αξεπέραστου ποιητικού οίστρου και καλλιτεχνική δημιουργία μουσική, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, ιδιαίτερου κάλους, που δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο, ούτε τον άθεο ούτε τον αγνωστικιστή. Ο Χριστιανισμός αποτελεί μια συλλογική πολιτισμική εγγραφή, από την οποία είναι αδύνατον να εξαιρεθεί οποιοδήποτε αυτοπροσδιορίζεται, ως ανήκων στο Δυτικό πολιτισμικό γίγνεσθαι, όσο και αν η πραγματικότητα αυτή ενοχλεί κάποιους...

Εμείς οι Έλληνες, πιστεύοντες ή μη, πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Χριστιανισμός, εκτός από θρησκεία, αποτελεί και την “γέφυρα” της πολιτισμικής μας συνέχειας, αυτή που ενώνει και εμπράκτως το αρχαιοελληνικό παρελθόν, με την νεωτερικότητά μας. Στις χριστιανικές εκκλησίες, ο χώρος μπροστά από το εκκλησίασμα, δηλαδή το τέμπλο, ο σολέας,οι χοροί (ψαλτήρια), και η Αγία Τράπεζα είναι διαρρυθμισμένοι σύμφωνα με το εμπρόσθιο μέρος της σκηνής (σκηνικό), την ορχήστρα, τα ημιχόρια και τη θυμέλη του αρχαιοελληνικού θεάτρου αντίστοιχα.(1) Επίσης η εκκλησιαστική μουσική του Χριστιανισμου, ήταν μέχρι το 9ο αιώνα, οπότε και παρουσιάστηκε στη Δύση η πολυφωνία(9ος-16ος αι.), έμπλεη “ήθους Ελληνικού”, διότι η αρχαία Ελληνική μουσική, με την απέριττη διάθεσή της (μονοφωνική) και ειδικότερα τις Πλατωνικές αντιλήψεις περί ήθους της μουσικής, ταυτίζονταν απόλυτα με το χριστιανικό πνεύμα (Πρωτοχριστιανική περίοδος, 40-313 ). Η χρήση μάλιστα οργανικής συνοδείας, είχε απαγορευτεί στη λατρεία, με αποστολικές διατάξεις για να αντιδιαστείλει την Εκκλησία του Χριστού, από την εκφυλισμένη πραγματικότητα της εποχής (Πολυθεϊσμος) .

Το ήθος το Ελληνικόν, διατηρήθηκε στην “Καθ’ Ημάς” εκκλησιαστική μουσική (της Ορθοδοξίας). Αυτή η παλαιά έκφραση αποδίδει αρτιότερα την εκκλησιαστική μας μουσική, η οποία είναι τόσο Βυζαντινή (5ος-14ος αι.) όσο και Νεοελληνική, μαρτυρεί δε τη άρρηκτη σύνδεσή της με την αρχαιοελληνική. Ο Χρύσανθος (19ος αι.), ένας από τους δασκάλους της “Νέας Μεθόδου” στην εκκλησιαστικής μουσική σημειογραφία αναφέρει: “Η μουσική μας, δεν είναι ούτε παλιά, ούτε νέα, αλλά η ίδια μουσική κατά διάφορους καιρούς τελειοποιούμενη”.

Γεγονός καθοριστικό σε αυτήν την εξέλιξη αποτέλεσε η Οκτώηχος. Έργο του περίφημου μελωδού, θεολόγου και φιλοσόφου Ιωάννη του Δαμασκηνού (7ος-8ος αι.), η οποία και τον ανέδειξε ως τον κύριο διαρρυθμιστή της Ορθοδοξίας. Η Οκτώηχος, περιλαμβάνει λειτουργίες, ακολουθίες, εσπερινούς και όρθρους όλου του χρόνου, επαναφέροντας, την σε παρακμή τότε, αρχαιοελληνική μετρική στους στίχους των ύμνων της, των έμπλεων δογματικών εννοιών. Η “υπηρετούσα” αυτά τα κείμενα μουσική, είναι βασισμένη σε οκτώ ήχους (παρόμοιοι των αρχαιοελληνικών τρόπων), 4 κύριους και 4 πλάγιους αντίστοιχους των κυρίων, δίδοντας και το μέτρο, του τι αρμόζει στην μουσική της Ορθοδοξίας. Ως εκ τούτων, η Καθ’ Ημάς μουσική, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής μουσικής και ακολούθησε πορεία ανάλογη με αυτήν της ελληνικής γλώσσας, της αδιαμφισβήτητης και επιστημονικά αποδεκτής σήμερα, απόδειξης της συνέχειας του Ελληνισμού, διότι γλώσσα και μουσική στην ελληνική μουσική σχεδόν ταυτίζονται.(2)

Ο όρος Βυζαντινή Μουσική είναι νεότερος και παρ’ ότι περιοριστικός, καθιερώθηκε. Θεωρώ, ότι η καθιέρωσή του υπηρετήθηκε από την εκκλησιαστική ιεραρχία (Ιεραρχία) διότι εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις της, να αποκόψει το χριστεπώνυμο πλήρωμα της, δηλαδή τους Έλληνες, από το αρχαιοελληνικό τους παρελθόν, αλλά και να παρουσιασθεί ως η συνέχεια του Βυζαντίου και εν πολλοίς τα κατάφερε. Πως να δικαιολογήσει άλλωστε, την “μήτρα” που φέρουν τα μέλη της, σύμβολο της Βυζαντινής εξουσίας. Την οικειοποιήθηκαν μετά την πτώση του Βυζαντίου, εισβάλλοντας και στον πολιτικό θεσμικό χώρο, αυτόν της κοσμικής εξουσίας. Μια “στρέβλωση” του παρελθόντος, που επικαιροποιημένη, από μικρο πολιτικές σκοπιμότητες, δίνει, ακόμη και σήμερα, στην Ιεραρχία την δυνατότητα να παρεμβαίνει, στα της Πολιτείας.

Τελικό συμπέρασμα: Οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτισμικού “αποχριστιανισμού” της κοινωνίας μας, αποτελεί και προσπάθειά αφελληνισμού της.(3)

Μήνυμα μου, με λόγια του ποιητή Γιάννη Νεγρεπόντη, προς τους χειραγωγούμενους “απέχοντες και λοιπούς” της “λαϊκή μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Εις το εξής το “οργιώδης” ανορθόγραφα, για να οπτικοποιείται το, Ω! Μέγα της άγνοιάς τους

.

Πολλά μας βρήκαν

και τα χειρότερα / απ’ τα μέσα.

Τ’ απόρθητα κάστρα / τα μεγάλα

ποτέ δεν πέφτουν / απ’ τα έξω.

Το λάλον ύδωρ / απερίσκεπτα

αφήσαμε να χαθεί...

Σημειώσεις:

1. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, θέλοντας να διαφοροποιηθεί από την Καθολική, μετέφερε την Αγία Τράπεζα πίσω από το τέμπλο, στο Ιερό, υπαινισσόμενη και την μεγαλύτερη πνευματικότητα της.

2. Σχετικά, προτείνω την ακρόαση του μουσικού λευκώματος του Χρίστου Τσιαμούλη, με τίτλο “Άθως ο Εμός” ( ΑΝΙΜΑ, 1992, 2 CD).

3. “Για να αποτελέσει η ελλαδική πληθυσμιακή συλλογικότητα “κοινωνία”, πρέπει να λειτουργούν άξονες συνοχής, όπως η γλώσσα και η ‘παράδοση’ που μεταβιβάζει πείρα, συμπέρασμα, συνέχεια ιδιοπροσωπείας και όχι κάποια ψυχολογικό κατάλοιπο αίσθησης του ανήκειν, τυφλό όσο και στην ποδοσφαιρομανία. Είναι αυτό που αναφέρεται ‘στην πατρίδα’, λέξη αποκλεισμένη από την πολιτική προοδευτικότητα διότι τάχα προδίδει ‘εθνικισμό’, χαρισμένη στους ακροδεξιούς της Χρυσής Αυγής. Το μοναδικό σημαίνον είναι το ‘κράτος’, το οποίο για κάθε Έλληνα σήμερα αντιπροσωπεύει έναν μηχανισμό σήψης, διαφθοράς και ανικανότητας, υποταγμένη ολοκληρωτικά στη ‘πελατειακή’ λογική των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη” (Χρ. Γιανναράς).

Ε π ί λ ο γ ο ς

Με τα “φόβου Θεού”

και θεσμών προσέλθετε.

* Πρώτη φορά παρουσιάστηκε ο φαφλατάς Καμένος, τόσο ακριβολόγος. Ξεκίνησε την ομιλία του στο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, με την προσφώνηση “συν-τροφοι”. Τι, πιο ακριβές. Μαζί τρέφονται στην εξουσία, παραφύση συνυπάρχοντες... Μικρό αλλά ενδεικτικό: “Δεν θα ήταν προς θανάτου, το γεγονός ότι ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών (ΟΑΣΑ), προσέλαβε μουσική επιμελήτρια, για να κάνει λίστα με τραγούδια, που θα παίζουν σε λεωφορεία και τρόλεϊ. Εξάλλου και στον Τιτανικό, η ορχήστρα έπαιζε μέχρι την βύθισή του. (...) Φτιάχνει όμως, λίστες μουσικών κομματιών, για τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ του Οργανισμού, που δεν έχουν ηχητικά συστήματα” (Πάσχος Μανδραβέλης).

* Σάλο προκάλεσε η δημοσιοποίηση, σε πρωτοσέλιδο της “Αυγής” (18/10), του ονόματος του αντιπροέδρου του ΣτΕ, ο οποίος με πρόσφατη εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης, ελέγχεται αρμοδίως, βάσει του περιεχομένου ενός υποκλαπέντος e.mail. Μια υπόθεση η οποία βρίσκονταν “εν υπνώσει” από το2014 και “αφυπνισθεί” εν όψι της κρίσιμη διάσκεψης του ΣτΕ, περί της συνταγματικότητας του “Νόμου Παπά”. Προφανής ο λόγος...

Και όταν δύει η “Αυγή”, ανατέλλει η “Αυριανή”: Και για να μην ξεχνάμε. “Η ‘Αυριανή’ καταξιώθηκε σαν έπαλξη του ελεύθερου τύπου, με τους αγώνες μέσα στην οντολογία του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι”. Αυτό το απόφθεγμα, εκστομίστηκε το 1987, τότε που η ‘Αυριανή’, η “έπαλξη του ελεύθερου τύπου”, είχε ξεκινήσει μια χυδαία εκστρατεία, κατά του Μάνου Χατζιδάκι. Και το εκστόμισε ο Εφιάλτης ( ΦώτηςΚουβέλης), ο σημερινός επίδοξος συνεργάτης του ΣΥΡΙΖΑ. Τον έχω μετονομάσει Εφιάλτη, διότι όταν δεν κατάφερε να προταθεί από την συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ, ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οδήγησε την χώρα σε εκλογές (25/1/2015) , καταχρώμενος τις σχετικές συνταγματικές προβλέψεις, δια ίδιον όφελος. Τα επακόλουθα γνωστά...

* Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου της χώρας, του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), διακατεχόμενη από μία πάγια Δημοκρατική αντίληψη, γεγονός το οποίο επιβεβαιώνει και η ιστορική της παράδοση, αλώβητη και τα χρόνια της Δικτατορίας, λειτούργησε τιμώντας την αποστολή της: Κατεδάφισε, τον αντισυνταγματικό νόμο Παππά (26/11).

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, με 14-11 υπέρ της αντισυνταγματικότητας, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με την καθαρότητα της νομικής σκέψης των μειοψηφούντων δικαστών της. Και είναι εύλογο το ερώτημα, διότι υπάρχουν δύο προηγούμενες σχετικές αποφάσεις του ΣτΕ : 1. Ολομέλεια ΣτΕ της 26/2/14, Πρόεδρος Σωτ. Ρίζος, απόφαση 1901/2014 (παρ. 15), “η χορήγηση των αδειών, ο έλεγχος της εξυπηρέτησης του σκοπού του δημοσίου συμφέροντος και η επιβολή κυρώσεων ανατίθενται σε ανεξάρτητη αρχή το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης”. Την εν λόγω διατύπωση επέλεξε, για να ερμηνεύσει το Σύνταγμα, εκδικάζοντας υπόθεση σχετική με το κλείσιμο της ΕΡΤ. 2. Η πιο πρόσφατη απόφαση, 3914/15, δημοσιεύτηκε στις 9/11/15, εκδόθηκε και πάλι για υπόθεση σχετική με την ΕΡΤ και στην παράγραφο 17 επαναλαμβάνει αυτολεξεί τα της προηγούμενης απόφασης. Προεδρεύων, ο σημερινός Πρόεδρος της Ολομέλειας Νίκος Σακελλαρίου. Ως εκ τούτων, είναι εύλογη η απάντηση: “Μπάζει”, η νομική σκέψη των μειοψηφούντων δικαστών.

* Στην μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, αυτό που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν η εικόνα μιας παρελαύνουσας σημαιοφόρου, η οποία φορούσε “μαντίλα”. Μία σχεδόν “σχιζοφρενική” εικόνα, διότι παρουσίαζε, ένα πρόσωπο, αυτό της μαθήτριας να τιμά ταυτόχρονα δύο θρησκευτικές κουλτούρες, η μία εκ των οποίων, η Ισλαμική, επιδιώκει την καθολική της επικράτηση. Αυτή η εικόνα, πρέπει να χαραχθεί βαθειά μέσα μας, διότι απεικονίζει το τραγικόναυτού που εμείς, έτσι απλά, αποκαλούμε προσπάθεια ενσωμάτωσης. Σκεφτείτε, επί πλέον, ότι αυτό το κορίτσι, μπορεί να ήθελε να ντυθεί όπως οι συμμαθήτριές του, αλλά δε το άφησαν από το σπίτι, το πιθανότερον. Ας βοηθήσουμε λοιπόν... Το οφείλουμε σε αυτήν τη νέα, που το πιθανότερο, θα υπάρξει και ως φοιτήτρια. Η “μαντίλα” αποτελεί σύμβολο και όπως όλα τα σύμβολα διαθέτουν ρευστότητα, αλλάζουν νόημα με το χρόνο. Σήμερα η “μαντίλα”, κυρίως, υποδηλώνει πίστη στο Ισλάμ, μπορεί όμως με τα συμφραζόμενα, να σηματοδοτεί πολιτισμική καταγωγή, σεβασμό σε πατρογονικές παραδόσεις, ακόμη και μόδα, όπως συχνά συμβαίνει με το “σταυρουδάκι”. Παράδειγμα, το γυναικείο εκκλησίασμα των Παλαιοημερολογιτών, είθισται να φορά μαντίλα, χρώματος λευκού. Αυτό που καθιστά την “μαντίλα” επικίνδυνη, όπως άλλωστε και όλα τα σύμβολα, είναι η υποχρεωτικότητα, δηλαδή το “παντού και πάντα”. Αυτό που θα συνέβαλλε καθοριστικά στην προσπάθεια ενσωμάτωσης του μουσουλμανικού στοιχείου, είναι μια άλλη υποχρεωτικότητα, κατά το “ο έρωτας με έρωτα περνάει”. Την υποχρέωση ο γυναικείος πληθυσμός του,να μην φορά την “μαντίλα”, στην επαφή του, με Δημόσιους φορείς και υπηρεσίες, εξαιρουμένων των φορέων υγείας και υποχρεωτικής εκπαίδευσης, καθώς και των Πανεπιστημιακών τμημάτων Μουσουλμανικών και ξενόγλωσσων Διεθνών Σπουδών . Αυτή η υποχρεωτικότητα, αποτελεί ένα αναγκαίο, ήπιο και συμβατό με τον Δημοκρατικό πλουραλισμό, μέτρο εγκλιματισμού του μουσουλμανικού στοιχείου, σε μία σαφώς διαφορετική πολιτισμική πραγματικότητα. Η συνύπαρξή μαζί της, αποτελεί επιλογή του και η αποδοχή των λειτουργικών της κανόνων, εκ των ων ουκ άνευ, υποχρέωση του.

* Για την συνέντευξη του Βύρωνα Πολύδωρα στην ΕΡΤ (30/10), του για 24 ώρες υποψήφιου της Παραφύση για την θέση προέδρου του ΕΣΡ, η Μαρία Κατσουνάκη έγραψε: “Πρόκειται για ένα πυκνό σε περιεχόμενο, αναφορές, μηνύματα μονόλογο, που θα ήταν κρίμα να μην αρχειοθετηθεί και να παρασταθεί μελλοντικά σε κάποια θεατρική σκηνή. (...) Είτε επαναληφθεί είτε όχι, είναι μια επιβεβαίωση ότι η σοβαροφάνεια με τη γελοιοποίηση ελάχιστα απέχουν. Ως θέατρο μπορεί να έχει θεατές και χειροκροτητές. Ως θεσμός (ΕΣΡ), που μετατρέπεται σε θέαμα έχει υποστεί, απλώς, τον πλήρη ευτελισμό του”.

* Ο ηγέτης του τηλεοπτικού bullying, κορυφαίος διανοητής και επικοινωνιστής του ΣΥΡΙΖΑ, Λάκης Λαζόπουλος, σε εκπομπή ανέφερε: “Η καινούργια δουλειά είναι, το bullying μέσω διαδικτύου. (...) Υπάρχει ένας στρατός πληρωμένων υβριστών, από κόμματα και επιχειρηματίες, δολοφόνων που λειτουργούν επί πληρωμή”. Η αυτό γελοιοποίηση ενός “στρατευμένου ξέκωλου”, στο “Ξεκόλα” του Θ. Αναστασιάδη (31/11).

* Οι ορθόδοξοι πιστοί (ΚΚΕ), του Σταλινισμού, της 4ης μονοθεϊστικής θρησκείας (τίτλος βιβλίου του Νίκου Νικολάου Μπελογιάννη), εόρτασαν την 1η Νοεμβρίου, τα 70 χρόνια από την επίσημη έναρξη του Εμφυλίου, αυτοί, που ανάλογη εκδήλωση των “νικητών”, θα την χαρακτήριζαν “γιορτή μίσους”. Ύψιστη προτεραιότητα, αυτής της σέκτας, η διατήρηση τις πίστης τους με “εορτές αγάπης”. Και είναι, τοις πάσει γνωστό, ότι οι περιττές επαφές με την πραγματικότητα αδυνατίζουν την πίστη.

* Τα 3 highlights της Παραφύση 3, και μία δήλωση που τρομάζει:

1.Η Λυδία Κονιόρδου, υπουργός Πολιτισμού. Επιτέλους, μία αξιόλογη ηθοποιός στον θίασο της Παραφύση. Εκτός από τις υποκριτικές της ικανότητες, φημίζεται και για τις ικανότητες της στο Pranic Healing. Μια “ενεργειακή θεραπεία” που καθαρίζει την “αύρα” του ανθρώπου. Επιτέλους, μια ειδικός στα μεταφυσικά, για να καθαρίσει τα παραφυσικά, με την ελπίδα ότι στο τέλος όλα θα γίνουν φυσικά, δια της απομάκρυνσής της Παραφύση από την εξουσία.

2. Ότι η “κυβίστηση”, είναι η “δευτέρα φύση” του, ο Νήπιος το απέδειξε και με την Παραφύση. Ενώ επέκρινε μετά σφοδρότητας, τα μεγάλα κυβερνητικά σχήματα η ανασχηματισθείσα Παραφύση αποτελείται από 48 υπουργούς, αναπληρωτές και υφυπουργούς. Αποτελεί, μια παραφύση περίπτωση, για τις χώρες του Νότου. Πολυπληθέστερες χώρες, όπως η Ισπανία των 47 εκατ κατοίκων, έχει κυβέρνηση με 18 υπουργούς. Και στην Ιταλία των 63 εκατ κατοίκων, αυτή απαρτίζεται μόνο από 17 μέλη. 3. Η απομάκρυνση του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, στον απόηχο της συνέντευξης του Αρχιεπισκόπου στον ΣΚΑΪ (1/11), που τον χαρακτήρισε αναξιόπιστο, αποτελεί σε συμβολικό επίπεδο, οπισθοδρόμηση. Και να φαντασθείτε, η πλειονότης των μελών της Παραφύση3, επέλεξε τον πολιτικό όρκο. Επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος αποκάλυψε ότι ο Καμένος, ήταν διατεθειμένος να ρίξει την Παραφύση κατ’ εντολήν του, αποδεικνύοντας, περίτρανα ότι κάθε Ιεράρχης, κρύβει τελικά, “έναν Χριστόδουλο” μέσα του. Και ο Φίλης έκλαψε (7/11) ... Yπό επιτήρηση φυσικά...

Τελικά όμως, μεγάλη καρδιά ο Αρχιεπίσκοπος. Κράτησε στην θέση του τον Νήπιο. Η δήλωση που τρομάζει: Στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της Παραφύση 3, ο Νήπιος δήλωσε: “Η μάχη της πολιτικής ηγεμονίας, κρίνεται στο πεδίο της καθημερινότητας”.

* Θέατρο “Colombina”. (κολομπίνα: πρόσωπο της παλιότερης ιταλικής κωμωδίας, η κατεργάρα και χαριτωμένη υπηρέτρια). Εκεί δίνει τις παραστάσεις του, ο της Παραφύση θίασος. Στην “Κεντρική Σκηνή”, από το 2015, ανελλιπώς παρουσιάζει την, διεθνούς απήχησης ιλαροτραγωδία, “Κάντο όπως ο Σοϊμπλε”. Την παράσταση αποφάσισε να παρακολουθήσει και ο πρόεδρος Ομπάμα και μάλιστα, με αυξημένο τον κίνδυνο για την ζωή του. Στην “Μικρή Σκηνή”, ο της Παραφύση θίασος, μόλις κατέβασε το έργο “ΕΣΡ: Κάντο όπως η αντιπολίτευση”, για να παρουσιάσει το έργο “Ποδόσφαιρο: Κάντο όπως η Θάτσερ”. Τέλος στην “Παιδική Σκηνή”, το “Θέατρο Σκαιών Πολιτικών” παρουσιάζει το έργο “Ο Τσίπρας Ευρωπαίος”.

* Η εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ (8/11): Επιγραμματικά, ένα ερώτημα και ένας κακός οιωνός. Επιγραμματικά: Όλα τα εκλογικά συστήματα της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, με διαβαθμίσεις, παραποιούν την εντολή των εκλογέων. Το μόνο που δυνητικώς την ανατρέπει, είναι αυτό των ΗΠΑ. Τελευταίο του θύμα η Κλίντον, η οποία συγκέντρωσε περισσότερους ψήφους, από τον τελικά εκλεγέντα Τραμπ. Έχει ξανασυμβεί άλλες 4 φορές, στο εκλογικό παρελθόν των ΗΠΑ, με πιο πρόσφατη το 2000, στην αναμέτρηση Τζορτζ Μπους – Αλ Γκορ. /// Η Αμερική της Άγριας Δύσης. Η Αμερική του Ράμπο. Η Αμερική των λευκών, οπλοφορούντων, αμόρφωτων ανδρών, δια του Τραμπ, στην εξουσία. /// Τραμπ: Η νίκη των λευκών, δημογραφικά υποχωρούντων, Αμερικανών. /// Τραπμ: Ο Πλανητάρχης της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ. /// Εγχώρια: “Η εφημερίδα

“Ελεύθερος Τύπος”, όχι μόνο προέβλεψε, αλλά και προανήγγειλε την επικράτηση του Τραμπ, επικαλούμενη, κατά δήλωσην της, προφητείες του Αγίου Παϊσίου που μιλούν για νίκη του “λευκού γένους” (Πούτιν – Τραμπ). /// Εγχώρια, αυτοί που χάρηκαν με την εκλογή Τραμπ και το έδειξαν ήταν οι Καμένος και Μιχαλολιάκος.

Το ερώτημα: Θα μπορέσουν να βάλουν φρένο, στην ανερμάτιστη συμπεριφορά του Τραμπ, ο Δημοκρατικής προέλευσης Αντιπρόεδρος του , Μάικ Πενς και το “check and balance” του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ; Ο Σοϊμπλε και το ανάλογο ευρωπαϊκό σύστημα, τα κατάφερε άριστα με τον Νήπιο.

Ο κακός οιωνός: Δύο στρατιωτικά αεροσκάφη των ΗΠΑ, συγκρούσθηκαν στον αέρα, πάνω από θαλάσσια περιοχή, κοντά στις ακτές της Καλιφόρνιας (Σαν Ντιέγκο), την ημέρα ανακοίνωσης του εκλογικού αποτελέσματος. Στην ανάρτηση της 12/2/15 με τίτλο “ Μετεκλογικώς”, σχετικά ανέφερα: “Η επιδίωξη μου να είμαι «Ελληνικός» (Κ. Καβάφης), δηλαδή ο ψυχισμός μου να αποικιοποιείται από την διαχρονία του ελληνικού, με οδηγεί να αναφερθώ και σε οιωνούς για την Παραφύση, οι οποίοι δεν είναι καλοί. Την επόμενη των εκλογών, την ημέρα της ορκωμοσίας της, μπορεί να μην έπεσε μετεωρίτης (Τσίπρας), έπεσε όμως ένα αεροπλάνο της πολεμικής μας αεροπορίας που συμμετείχε σε άσκηση του ΝΑΤΟ, εντός ενός αεροδρομίου στην Ισπανία. Νεκροί οι δύο Έλληνες πιλότοι του και επί του εδάφους, εννιά Γάλλοι συνάδελφοι τους, 13 βαριά τραυματίες και κατεστραμμένα άγνωστος αριθμός αεροπλάνων”. Το τι συνέβη έκτοτε και στις 3 χώρες που ενεπλάκησαν στο δυστύχημα, είναι τοις πάσει γνωστό.

* Η σκυταλοδρομία του “ελεύθερου κόσμου”. Το ταξίδι του απερχόμενου Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα, από την Αμερική του Τραμπ στην Γερμανία της Μέρκελ, διά της του Περικλέους Αθήνας . “Ο χαρακτηρισμός ‘ηγέτης του ελεύθερου κόσμου’, αποδίδεται συνήθως, αν και συχνά ειρωνικά, στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Τείνω να πιστέψω ότι ηγέτης του ελεύθερου κόσμου είναι πλέον η Άγκελα Μέρκελ” (Τίμοθι Γκάρτον). “Η εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ, αφήνει την Άγκελα Μέρκελ, ως την τελευταία υπερασπίστριας της φιλελεύθερης Δύσης (τίτλος δημοσιεύματος των “New York Times”). Ίσως, το γεγονός “σωσίβιο”, για την επιβίωση της Μέρκελ στην Καγκελαρία. Ίσως, το αφετηριακό γεγονός, που θα οδηγήσει τον εθνολαϊκίσμο σε καταποντισμό. Ίσως, μια εκδήλωση της “ευφυίας του τυχαίου”. Στην ανάρτηση της 31/10/13 με τίτλο “Με απαντοχή” ανέφερα σχετικά: “Ο ιστορικός του εγγύς μέλλοντος, θα επεκτείνει τον χαρακτηρισμό ‘η μανούλα’, που της έχουν προσδώσει οι Χριστιανοδημοκράτες, για να περιγράψει την προσφορά της στην Ε.Ε.”. Τότε, οι πολλοί με κοιτούσαν, τουλάχιστον περίεργα.

* Η επίσκεψη του απερχόμενου Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα στην Αθήνα (14-15/11). Το Κωμικό, το Τραγικό, μία Ωδή και 2 σημειώσεις. Το Κωμικό: Η επίσκεψη αυτή του Ομπάμα. αποτελεί την τελευταία “audition” του, πριν του ανατεθεί η τηλεοπτική χιουμοριστική εκπομπή “ Black jok”. Ήλθε στην χώρα που θα τον υποδεχθούν ως σωτήρα και με κάθε επισημότητα, αυτοί που στην προηγούμενη επίσκεψη Αμερικανού Προέδρου (Κλίντον, 1989), φωνασκούσαν στους δρόμους, “φονιάδες των λαών Αμερικάνοι”. Θα υπήρχε δε απόλυτη επιτυχία, αν η συγκυρία του έδινε την δυνατότητα να μεταφέρει και το μήνυμα της νέας Προέδρου, της “γυναίκας του φονιά”. Ήρθε , να δώσει συγχαρητήρια στην Παραφύση, που πελαγοδρομώντας, προσπαθεί να “ξεπλύνει τα άπλυτα του” (προσφυγικό). Ήλθε στην χώρα, που κυβερνά ο μαιτρ της κυβίστησης, για να του ζητήσει να την διδάξει στον νέο Αμερικανό Πρόεδρο.

Το τραγικό: Ο Νήπιος παρουσιάστηκε δίπλα στον κομψότατο Ομπάμα , με ανοιχτό πουκάμισο και “ζαρωμένος”. Για τα πανηγύρια. Χωρίς στιβαρό λόγο, που πείθει ότι κρύβει ισχύ, ενότητα, σχέδιο. Ένας ζήτουλας, την στιγμή που στην ευρύτερη γειτονιά μας, υπάρχουν ηγέτες με αυτοπεποίθηση, ακόμη και αλαζονικοί. “Μελαγχόλησαν οι πολλοί. Ένοιωσαν ότι ένας τόπος με μεγάλη ιστορία πίσω, είχε μια ευκαιρία να λάμψει διεθνώς και δεν το έκανε. Αυτό που ξέρω είναι, ότι άλλη μια φορά αναρωτήθηκα με αγωνία, που μπορεί να κρύβεται ο Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής του σήμερα” (Αλέξης Παπαχελάς). “Προσπαθώ να ξεφύγω από το καταθλιπτικό σοκ που μου προκάλεσε η εικόνα του Έλληνα πρωθυπουργού, καθ’ όλη τη (σύντομη) διάρκεια της παραμονής του Ομπάμα στην Ελλάδα, ιδίως σε σύγκριση με τη φυσική ευγένεια του απερχόμενου προέδρου των ΗΠΑ. Ντρέπομαι για τη χώρα μου, σε σημείο ώστε χθες δεν βγήκα από το σπίτι ούτε για εφημερίδα. Θα μου περάσει. Είναι το σοκ...” (Στ. Κασιμάτης). Η Ωδή: Η ομιλία του Ομπάμα στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Η “Ωδή του Μέλλοντος”. Μία ωδή στο “Πολιτών Κράτος”. Μία ωδή, σε αυτήν που ονομάτισα, “Πολιτοκρατία”, το μόνο αντίδοτο στον εθνολαϊκισμό. Οι 2 σημειώσεις: 1. Οι “ασελγείς πράξεις” του Νηπίου, δια του Φίλη, στην διδασκαλία του μαθήματος των “Αρχαίων”, περιελάμβανε και την κατάργηση της διδασκαλίας του “Περικλέους Επιταφίου”, στον οποίον ο Ομπάμα, στήριξε τον “Λόγον τον Αναστάσιμον, του Πολίτη”. Και ο αναίσχυντος Νήπιος, ενθέρμως χειροκροτούσε. Ο αρχιερέας του αριστερού εθνολαϊκισμού, ο μέντορας του κινήματος “δεν πληρώνω”, του, της Κοινωνίας των Πολιτών, η ταφόπλακα. 2. Ο λόγος του Ομπάμα, ανακάλεσε στη μνήμη μου, τον πιο κάτω επιγραμματικό λόγο, με μορφή ποιήματος , πουέγραψα το 1999 και τον οποίο στην πληρότητά του, τον ανήρτησα στις 12/4/12, υπό τον τίτλο “Η ζωή εν τάφω;”.

Καλαμιά στον άνεμο / δεν είναι άσχημο να νιώθεις

στρατευμένος στην αξιοπρέπεια / ελεύθερος να συλλογιέσαι

το παλιό και το καινούργιο / περιμένοντας το θαύμα...

* Αυτό που με τρομάζει στην καθημερινή αύξηση της δημοτικότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι ότι αυτή είναι ευθέως συνδεδεμένη, με το μέγεθος της καταστροφής που καθημερινά επιφέρει στη χώρα η Παραφύση.

* Η 43η Επέτειος του Πολυτεχνείου. Την τίμησε και ο Νήπιος αγωνιστής κρυπτόμενος στα “φουστάνια της μαμάς”, της Βουλής. Την τίμησε και το “Εξαρχιστάν” και του το έδειξε... .

Σ α ν      ε π ι δ ό ρ π ι ο

Σαν “Επικήδειος Λόγος”.

Έχω παρατηρήσει, ότι άνθρωποι πνευματώδεις, όχι απαραιτήτως και του πνεύματος, και ως εκ τούτου πλήρως συμφιλιωμένοι με την συνείδησή τους, προαισθάνονται τον θάνατόν τους, όπως οι Ινδιάνοι αρχηγοί και προχωρούν προς αυτόν, πλήρως συμφιλιωμένοι μαζί του. Το αυτό παρατήρησα και στην περίπτωση του θανάτου, του στοχαστή, λογοτέχνη ποιητή, τραγουδοποιού Λέοναρντ Κοέν.

To εξώφυλλο, ο τίτλος, οι στίχοι και το ύφος του πολύ πρόσφατου, τελευταίου του άλμπουμ, “You Want It Darker” (9/2016, Sony Music), ηχούν ως “προαναγγελία θανάτου”. “I’m ready, my Lord”, λέει στο ομώνυμο τραγούδι. Και σε ένα άλλο, “I’m leaving the table / I’m out of game”. Και “το παιχνίδι” τέλειωσε για τον Λέοναρντ Κοέν, στις 11 Νοεμβρίου σε ηλικία 82 ετών.

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι. . .

Seedrinker.