Έ ν α τ ρ ί π τ υ χ ο ( Δεύτερο μέρος )

Οι κανόνες της ηθικής μπορεί να είναι

διαφορετικοί από λαό σε λαό.

Ο ηθικός κώδικας όμως, ο δρόμος προς την τελείωση,

είναι ένας και πανανθρώπινος.

Προειρημένα.

Ο άνθρωπος είναι “ένθεος”. Εντός του “καθρεφτίζεται το Σύμπαν”. Το “είδωλο” του κοινωνικοποιούμενο “κατ’ εικόνα και ομοίωσήν του”, δημιούργησε τους θεούς, ως βιωματική ανάγκη. Η “έκπτωση” του νομά, του της φύσης ανθρώπου, στον στατικό της πόλης, οδήγησε και στην έκπτωση των θεών σε θρησκείες και ως εκ τούτου, αυτές εν τέλει, περισσότερο κακό του επέφεραν, παρά καλό. Διαχρονικώς δε, τον εμποδίζουν να αντιληφθεί ότι “ο Θεός ούτε κρύβει, ούτε φανερώνει, αλλά σημαίνει” (Ηράκλειτος).

Εντός του ανθρώπου και σε κάθε τι το επίγειο “καθρεφτίζεται το Σύμπαν”. Η καλλιτεχνική οπτικοποίηση αυτής της “αλήθειας”, γίνεται αν αντιστρέψετε την πιο κάτω φωτογραφία. (1)

Εικόνα τρίτη: Το γίγνεσθαι.

Στη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ότι το μεγάλο υπαρκτικό ερώτημα, το οποίο πρέπει επειγόντως να απαντηθεί, όχι μόνο από την κοινωνία μας, αλλά και από τον καθένα μας ξεχωριστά είναι: Έλληνας ιθαγενής είμαι, Ελληνικός είμαι;

Και “Ελληνικός” σημαίνει, ότι ο ψυχισμός μας έχει αποικιοποιηθεί από την διαχρονία του Ελληνισμού. Δηλαδή, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μέσω της Ελληνικής γλώσσας, γραμματείας, μουσικής (2), του Χριστιανισμού και των συναφών παραδόσεων, αποτελούμε τους ενεργούς φορείς και συνεχιστές μιας τρισχιλιετούς πολιτισμικής παράδοσης. Τους καλότυχους ως γεννηθέντες στον τόπο αφετηρία, αυτού που σήμερα αποκαλούμε Δυτικό Πολιτισμό. Επίσης, ότι η Ελληνικότητα αποτελεί το δομικό στοιχείο της συλλογικής μας συνείδησης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει εθνική συνείδηση και πατριωτισμός. Και χωρίς εθνική συνείδηση είναι αδύνατον να αποκτήσουμε ευρωπαϊκή, καθ’ όσον αυτή διέρχεται μέσα από το φίλτρο της εθνικής. Αποτέλεσμα στη “χώρα του περίπου” αισθανόμαστε και περίπου Ευρωπαίοι. “Όσο εγώ τουλάχιστον γνωρίζω και σύμφωνα με την ανθρώπινη εμπειρία και Ιστορία, κάθε τι ουσιαστικό και σημαντικό γεννήθηκε μόνο από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είχε μια πατρίδα και ήταν ριζωμένος σε μια παράδοση” (Μάρτιν Χάιντεγκερ).

Αφετηριακό γεγονός της συνάντησης Ελληνισμού και Χριστιανισμού, πρέπει να θεωρηθεί η ομιλία του Αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο (51 μΧ) και στην αναφορά του, στον βωμό τον αφιερωμένο “τω αγνώστω Θεώ” (“Εκείνον, λοιπόν, που αγνοώντας λατρεύετε, αυτόν εγώ σας κηρύττω”, “Πράξεις των Αποστόλων”, 17,23). (3) Οι Έλληνες εκείνης της εποχής διαισθάνονταν ότι ζούσαν στο κατώφλι μιας “νέας εποχής”, αυτό που ανακάλυψε έναν αιώνα μετά ο Ίππαρχος. Αισθάνονταν την ψυχολογική ανάγκη να θυσιάζουν σε κάτι άγνωστο, φορέα της ελπίδας τους για την υπέρβαση της παρακμιακής τότε πραγματικότητας του. (Σας προτρέπω, να διαβάσετε την σχετική ανάρτηση της 18/1/13 με τίτλο “Στοχαζόμενος την αστερόσκονη”).

Στην χώρα μας σήμερα, δυστυχώς, η οικογένεια περιορίζεται μόνο στο να μας ονοματίζει, Έλληνες - αυτή αποκλειστικά (4) - και να μας “δένει μυστηριακά” με τον Χριστιανισμό. Τα στέρεα θεμέλια, πάνω στα οποία ο ελληνόπαις θα στηρίξει το ιδίωμα της Ελληνικότητας, έχει εκ του Συντάγματος υποχρέωση να τα παρέχει η Ελληνική πολιτεία δια της Παιδείας. Και η Παιδεία στη “Χώρα του περίπου” των Μεταπολιτευτικών χρόνων, καταρρακώθηκε κινούμενη στην γραμμή της πασοκικής λογικής “εκδημοκρατισμένης παιδείας”. Ένα σύστημα παιδείας που έγινε καθολικά αποδεκτό, ενεργητικώς ή παθητικώς, από την εκπαιδευτική κοινότητα, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος, διαπνέονταν από το “αριστερό ιδεώδες”, το ιδεολόγημα μιας “απροϋπόθετης παιδείας”. Το ιδεώδες αυτό, έτυχε πλήρους εφαρμογής στην 3/βάθμια εκπαίδευση. Οπωσδήποτε πτυχίο, όπως θέλεις, όποτε θέλεις και για όσο θέλεις. “Η διδασκαλία αποτελεί την ύψιστη πράξη αισιοδοξίας” αναφέρει ο εκπαιδευτικός Κόλιν Γουίλκοξ και ως εκ τούτου θεωρώ, ότι οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, με διαβαθμισμένη την ευθύνη, είναι αυτοί που συνέβαλαν καθοριστικά στο να στερηθεί η χώρα μας την ελπιδοφόρα προοπτική. Όπως είπε ο Φρόιντ, “ το σκοτάδι και η ερημία βολεύουν μεν τον ληστή, αλλά δεν κάνουν τον ληστή”. Αντιστοίχως και τα ομολογημένα τρωτά του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εν μέρει μόνο αιτιολογούν, αλλά σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τους “δασκάλους”, για την αποτυχία τους να επιτελέσουν το λειτούργημά τους, το οποίο απαιτεί την ψυχική και ηθική συμμετοχή τους στη εκπαιδευτική διαδικασία και υψηλό αίσθημα ευθύνης (Σχετικά στις αναρτήσεις “Οι νεοβάρβαροι” της 1/9/12 και “Τρηματώδης παιδαγωγία” της 26/9/14). Και έρχεται σήμερα η Παραφύση να δώσει και κατά Ευρωπαϊκή και Διεθνή παραδοχή πλέον (5), το τελειωτικό κτύπημα σε μία προσπάθεια γενικής αποδοχής, για την ανατροπή αυτής της κατάστασης (νόμος Διαμαντοπούλου). Πρώτη της ενέργεια, να διαφθείρει την έννοια της Αριστείας.(6) Για να είμαστε δίκαιοι, να αναφέρουμε ότι τα πρώτα χτυπήματα δόθηκαν από τους υπουργούς Παιδείας Γ. Μπαμπινώτη, Κ Αρβανιτόπουλο και Λοβέρδο της Συγκυβέρνησης. Στο πρόσωπο του Νηπίου (Τσίπρα), σχηματοποιούνται τα αποτελέσματα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας”. Ένας Νήπιος, που καθημερινά επιδεικνύει τα τεράστια κενά μόρφωσης και παιδείας του . “Ένα σύμπλεγμα από μαρξιστικές μπροσούρες και καφενειακές συζητήσεις” (Χρ. Κασιμάτης). Το υπόδειγμα του Έλληνα χωρίς Ελληνικότητα.

Η οικογένεια μας εκ παραδόσεως, φροντίζει, συνήθως, πριν ακόμη συμπληρώσουμε το πρώτο έτος της ηλικίας μας, κατά την βάπτιση μας, να ομολογήσουμε πίστην στον Χριστιανισμό. Αποδεχόμαστε δια αντιπροσώπου, του Αναδόχου (Νονού), την Δωρεά του Αγίου Πνεύματος μέσω του Μυστηρίου του Χρίσματος. Έκτοτε οι “θύρες” της Εκκλησίας κλείνουν πίσω μας, παρέχοντας την δυνατότητα να συμμετέχουμε στην “Μετουσίωση” και την “Θεία Κοινωνία”. Δια της απαγγελίας από τον Ανάδοχο, του “Συμβόλου της Πίστεως”, ενός κειμένου μέσα στο οποίο παρουσιάζονται περιληπτικά, με σαφήνεια και αυθεντικότητα τα βασικά δόγματα της Ορθοδοξίας “ομολογούμε πίστην στον Τριαδικό τρόπο της αϊδίου υπάρξεως του ενός Θεού, εν οις διακρίνεται και συνάπτεται η θεότης”(Χρ Ανδρούτσος, Καθηγητής Δογματικής). Στην Εκκλησία της πιο ορθολογικής Δύσης, την Καθολική, για να συμμετάσχεις στην Θεία Κοινωνία επιβάλλεται να είσαι, κατά κάποιο τρόπο, αυτοβούλως ενσωματωμένος στην Εκκλησία. Για τον λόγο αυτό, το Μυστήριο του Χρίσματος δεν τελείται ταυτόχρονα με την Βάπτιση, αλλά στα αγόρια τελείται στην ηλικία των 14ων ετών, ενώ στα κορίτσια στην ηλικία των 12 ετών.

Αυτό το εκ της παραδόσεως, “ταυτοχρόνως” εκ γεννήσεως, Έλληνας και Ορθόδοξος, εμμέσως έχει αποτυπωθεί και στο Σύνταγμα. Δηλαδή αναγνωρίζεται από την Ελληνική Πολιτεία, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να αναιρεί ότι αυτή λειτουργεί σε περιβάλλον ανεξιθρησκίας και το σπουδαιότερο, χωρίς να απεμπολεί την κυριαρχία της, δηλαδή να λειτουργεί εκκοσμικευμένα (Άρθρο 13, παρ. 4). Αναγνωρίζει ως επικρατούσα θρησκεία την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού (Άρθρο 3, παρ.1) και ορίζει ως βασική αποστολή του Κράτους, μεταξύ άλλων και την ανάπτυξη της Θρησκευτικής συνείδησης (εννοεί την Ορθόδοξη, Άρθρο 16, παρ. 2). Αυτή η Συνταγματική επιταγή αναδεικνύει ακόμη έναν παραλογισμό στην “Χώρα του περίπου”. Αυτός επιτελείται από νόμο σαφώς αντισυνταγματικό, στα πλαίσια ενός “ελληνοκτόνου” αριστερού τύπου προοδευτισμού, που μόλυνε σταδιακά τους πάντες και τα πάντα, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ο νόμος αυτός επιτρέπει στον κάθε γονέα, να αποκλείει το παιδί του από την διδασκαλία των θρησκευτικών, προσβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο το “υπέρτερο” δικαίωμα του παιδιού να δεχθεί την Συνταγματικά οριζόμενη ανάπτυξη της Ορθόδοξης θρησκευτικής του συνείδησης. “Και οι σύγχρονες κοινωνίες, χρειάζονται συντηρητικές δυνάμεις, θεματοφύλακες της Μνήμης, που υπενθυμίζουν ότι ο κόσμος δε μπορεί να ζει σε ένα αέναο παρών, που προάγει ο ‘αφρός των ημερών” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Υποχρέωση και καθήκον Ελληννικού Κράτους, αποτελεί και η ανάπτυξη της Ελληνικότητας των νέων δια της παρεχόμενης από αυτήν Παιδείας. Δυστυχώς τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, είχαμε την ταύτιση της έννοιας της ελευθερίας με αυτήν της ελευθεριότητας, με αποτέλεσμα να μεταλλαχθεί και η σχέση γονέα – παιδιού, με καταγεγραμμένο πλέον αποτέλεσμα, αυτό της προβληματικής κοινωνικοποίησης του παιδιού. Το τραγικό είναι, ότι για τον ίδιο λόγο, είχαμε και την κατάρρευση της δεύτερης γραμμής άμυνας σε μία τέτοια εξέλιξη, αυτής του Σχολείου. Η μετάλλαξη του σε “εκδημοκρατισμένο σχολειό”, συνετέλεσε καθοριστικά στο καταγεγραμμένο πλέον προβληματικό μας γίγνεσθαι (σχετικά και στη ανάρτηση “Οι νεοβάρβαροι” της 1/9/12). Και όλα αυτά ενώ ήταν γνωστή, η γνωσιολογική θεωρία που αναφέρει, ότι ο άνθρωπος γεννιέται “λευκό χαρτί” και πάνω του η κοινωνία, ως οικογένεια, γένος, παιδεία, ιστορία, ιδεολογίες, εργασία κλπ, εγγράφει σε συνεχή παλίμψηστα αυτό που αποκαλείται πολιτισμική παράδοση. Το “ένδυμα” που αναζήτησαν οι Πρωτόπλαστοι, μετά την εκδίωξη τους από τον Παράδεισο. Δυστυχώς, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η σε πορεία έκπτωσης ελληνική κοινωνία, οδήγησε και σε αυτήν της Πολιτείας, διότι η ποιότητά της είναι άμεσα εξαρτημένη από το πολιτικό της προσωπικό. Σήμερα, δια της “κόπι πάστε” του Πολάκη Παραφύση , η οποία συμπυκνώνει αυτό που κάλλιστα μπορεί να ονομαστεί “η χειρότερη Ελλάδα”, κυβερνάται η χώρα.

Στην χώρα του “Υπαρκτού Σουρεαλισμού”,(7) η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ

ανέδειξε δια της Παραφύση το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Άνθρωποι που στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουν απεμπολήσει την Ελληνικότητα, φανατικοί της 4ης μονοθεϊστικής θρησκείας του Κομμουνισμού. Θεός δημιουργός της ο Μαρξ (19ος αι.), ο οποίος επαγγέλθηκε τον “επί γης” παράδεισο στους προλεταρίους, ως αποτέλεσμα της επικράτησης τους στον “πόλεμο των τάξεων”. Οι “Άγιοι” της, Στάλιν και Μάο, τον 20ο αιώνα πέτυχαν στις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και στην Κίνα αντιστοίχως, να δημιουργήσουν τον παράδεισο για τους φανατικούς πιστούς, την κόλαση για τους απίστους. Για του άλλους τους περισσότερους, δημιούργησαν συνθήκες “καθαρτηρίου”,όπου μετά φόβου και στερήσεων, θα επιτυγχάνετο ο εξαγνισμό τους.(8) Οι της Παραφύση, εις ανάμνησιν των ανωτέρω, δημιούργησαν σε όλη την χώρα, μικρά “κολαστήρια” για τους μετανάστες, στο όνομα του αριστερού ανθρωπισμού – διεθνισμού, αφήνοντας τους “μεταναστοπατέρες” της να παρασιτούν σε αυτά.

Σήμερα, αυτοί οι “εντός των τειχών βάρβαροι” βάλουν μετά μανίας, κατά της νοσούσης “μήτρας” αναγέννησης της Ελληνικότητας, την Παιδεία. Αφού έβαλαν κατά του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών, τώρα βάλουν κατά των Θρησκευτικών.(9). Παράλληλα η τελευταία επίθεση αποτελεί και την “θυσία” τους σε ένα από τα μεγάλα Τοτέμ του “προοδευτικού λυρισμού” της Μεταπολίτευσης, του αντικληρικαλισμού. Όφειλες να είσαι γενικώς κατά της Εκκλησίας, εάν ήθελες να λέγεσαι προοδευτικός. Εάν μάλιστα ήθελες και να είσαι, όφειλες να είσαι και τελείως απεξαρτημένος από το “όπιο των λαών”, για να δεχθείς το εξ Ανατολικής Ευρώπης και Κίνας ερχόμενο “ελιξίριο του προλεταριάτου”. Το δυστυχές είναι ότι και η Εκκλησία της Ελλάδος, με το πράττειν της έριχνε “νερό στον μύλο” τους. “Το σημερινό σύμπλεγμα του εθνικολαϊκισμού που μας κυβερνάει, ας μην είναι αχάριστο. Η δημοφιλία του αντιδυτικισμού του, χρωστάει πολλά στον μακαρίτη Χριστόδουλο, ‘μακαριστό’ κατά την Εκκλησία” (Χρ. Κασιμάτης).

Υποχρέωση και καθήκον του επαναθεσμιμένου Ελληνικού Κράτους, όποτε αυτό συμβεί, αυτού που δυνητικώς θα οδηγήσει και στην επανασύσταση της Ελληνικής Πολιτείας, είναι να θέση ως πρωταρχικό του σκοπό την προώθησή της Ελληνικότητας, δια της παρεχόμενης Παιδείας και της ενεργοποίησης κάθε άλλου πρόσφορου μέσου. Προς τούτο, άμεσα θα πρέπει να προωθήσει την αναδιοργάνωση των μαθημάτων της Ελληνικής Γλώσσας, Αρχαίας και Νέας, της Μουσικής, των Θρησκευτικών και της Κοινωνιολογίας.

Ειδικότερα για το σχετικό με αυτήν την ανάρτηση, μάθημα των Θρησκευτικών:

1) Το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν θα έχει Ομολογιακό χαρακτήρα,(10) διότι η Κατήχηση του Χρισθέντος Χριστιανού, ανατίθεται από την Εκκλησία μας στον Ανάδοχο (Εκκλησία: Μα αυτός, δεν ξέρει ούτε το “Πιστεύω”... Δεν έπρεπε να το κάνετε δεκτό. ). Ο Ανάδοχος, μαζί με τους γονείς, είναι αυτοί που θα πρέπει να οδηγήσουν το παιδί στην Εκκλησία, η οποία και θα αναλάβει την Κατήχηση, με την υποβοήθησή τους, μέχρι την ενηλικίωσή του. (Εκκλησία: Μα εμείς τον Χρίσαμε Χριστιανό και προσπαθήσαμε... Ναι, αλλά δεν τον πείσατε. Η Πίστη, είναι το αποτέλεσμα της πειθούς. Τελικά προσπαθήσατε, ή το εγκαταλείψατε στο σχολείο και τον κοινωνικό αυτοματισμό; Εν τέλει μπορεί ο Έλληνας, να αισθανθεί να δει, τα πρόσωπά σας, να φωτίζονται από την λαμπρότητα του Λόγου του Χριστού, ώστε να πεισθεί να εμπλουτίσει την θρησκευτική του συνείδηση, την πολιτισμικά Χριστιανική και με πίστη στην Ορθοδοξία; Ειλικρινά λυπημένος, θα απαντήσω ΑΠΟΤΎΧΑΤΕ). Και το καθοριστικότερο, το Σύνταγμα της Ελλάδος απαγορεύει να έχει Ομολογιακό χαρακτήρα. Αυτό άλλωστε υποστηρίζετε και από την Ευαγγελική ρήση, “τα του Καίσαρος τω Κάισαρι και τα του Θεού τω Θεώ”, η οποία καθιστά δόκιμο τον όρο “Χριστιανοδημοκρατία”.(11)

2) Το μάθημα των Θρησκευτικών, θα πρέπει να είναι δομημένο σύμφωνα με το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο – εορτολόγιο και βάσει αυτού να γίνεται η πολιτισμικού χαρακτήρα διδασκαλία της Καινής Διαθήκης, η “γνωριμία” με τους Αγίους, προσαρμοσμένη σε επιλογή, έκταση και εμβάθυνση ανάλογα με την τάξη. Να επισημάνω, ότι λόγω της χρονικής λειτουργίας των σχολείων, δεν θα πρέπει να παραλείπεται η αναφορά στις μεγάλες εορτές του καλοκαιριού, γύρω από τις οποίες στήνονται τα Πανηγύρια στη χώρα μας. Θα πρέπει να περιλαμβάνει την διδασκαλία των Μυστηρίων, των “τυπικών” (δομή) του Όρθρου, Εσπερινού, της Αρτοκλασίας και αναλυτικότερα αυτό της Θείας Λειτουργίας. Η “γνωριμία” με την Παλαιά Διαθήκη θα αποτελεί ξεχωριστή ενότητα, όπως ξεχωριστή ενότητα θα αποτελεί και η γνωριμία με τις άλλες μεγάλες Θρησκείες, τις Θρησκευτικές “Αιρέσεις” και τα σύγχρονα θρησκευτικά ρεύματα. Να επισημάνω ότι η “γνωριμία” μας με ορισμένους Αγίους του καλοκαιριού αποκτά και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Οι Άγιοι Αν-άργυροι (1/7), να μας κρατούν υγιείς, ιδιαίτερα σήμερα, που στο καταρρέων σύστημα υγείας της χώρας, πανηγυρίζει το “φακελάκι”. Στο Πρόσωπο της Ισαποστόλου και Ευαγγελίστριας Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής (22/7), να αναγνωρίσουμε την διαχρονική καταπίεση της γυναίκας. Η Αγία Παρασκευή (26/7), να μας “ξεστραβώσει”, ώστε να επιλέγουμε επιτέλους τους σωστούς εκπροσώπους μας, για κάθε βαθμίδα της Δημόσιας Διοίκησης και ο Άγιος Φανούριος, να μας “φανερώνει” τον δρόμο τον σωστό στην ζωή μας και όχι βέβαια τους “αριθμούς του Τζόκερ”. Τέλος, να αναφέρω και το επίκαιρο λόγω κρίσης, “πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριο, ουκ ελαττωθείσαντες παντός αγαθού”, με το οποίο καταλήγει η Αρτοκλασία.

3) Το μάθημα των Θρησκευτικών, θα υποχρεώνει την απο-στήθιση του “Συμβόλου της Πίστεως” και της κυρίαρχης προσευχής του Χριστιανισμού, την “Κυριακή Προσευχή”. Αυτή, παραδόθηκε από τον Κύριον, γι’ αυτό και Κυριακή, στους μαθητές Του, και αναφέρεται στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (6, 9-13), είναι δε περισσότερο γνωστή ως “Πάτερ Ημών”, από τις εναρκτήριες λέξεις της . Επίσης στίχους από τον “Ύμνο της Αγάπης”, όπως αυτός αναφέρεται στην Α΄ επιστολή προς Κορίνθιους, του Αποστόλου Παύλου (13, 1-7).

4) Το μάθημα των Θρησκευτικών, θα φέρει σε επαφή τους διδασκόμενους με το ποιητικό κάλος της πλήρους νοημάτων Ορθόδοξης Υμνογραφίας. Προς επίρρωση αυτού, θα αναφέρω 7 στίχους από το 1ο Οίκο της αλφαβητικής ακροστιχίδας του Ακάθιστου Ύμνου προς την Παναγία, οι οποίοι είναι και επίκαιροι λόγω Χριστουγέννων.

Άγγελος πρωτοστάτης / ουρανόθεν επέμφθη

ειπείν τη Θεοτόκο το Χαίρε. (...)

Χαίρε, αστήρ ενφαίνων τον ήλιον,

χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.

Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις,

χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.

5) Το μάθημα των Θρησκευτικών, θα φέρει σε επαφή τους διδασκόμενους με τον διατροφικό κώδικα της Ορθοδοξίας (Νηστεία), ο οποίος είναι δομημένος με τρόπο που να προάγει την υγεία και αειφορία, κοινωνιών που βιοπορίζουν από την κτηνοτροφία. Ιδιαίτερα επίκαιρος σήμερα, λόγω της αλόγιστης κατανάλωσης κρέατος, η παραγωγή του οποίου απαιτεί κατασπατάληση πόρων και αποτελεί την ύβριν του Δυτικού κόσμου έναντι των πεινασμένων της γης. Η νέμεσις, τα καρδιακά, ο καρκίνος και η νοσηρότητα που την συνοδεύουν.

6) Η επαφή των διδασκομένων, με την λεγόμενη Βυζαντινή Μουσική και την γλώσσα των Ευαγγελίων, καθώς και με τις εκφράσεις της καθομιλουμένης που προέρχονται, από τα Ευαγγέλια και τους Ύμνους, κυρίως της Μ. Εβδομάδος, θα γίνεται δια των μαθημάτων της Μουσικής, στην ενότητα “η διαχρονικότητα της μουσικής μας” και της Γλώσσας, στην ενότητα “η διαχρονία της γλώσσας μας”, αντιστοίχως.(12)

7) Η Πολιτεία, ευνοήτως, θα υποχρεώνει τους διαφορετικής πολιτισμικής κουλτούρας μαθητές, να το παρακολουθούν ως ακροατές.

Κοντός ψαλμός, αλληλούια...

Σημειώσεις:

1. Ο κινηματογραφιστής Κέβιν Γουλφ, τράβηξε αυτή την φωτογραφία στο Εθνικό Πάρκο Γιοσεμάιτ (ΗΠΑ), μέρα μεσημέρι. Παρατήρησε ότι η άμμος που λαμπύριζε και τα πετραδάκια της λίμνης, του θύμιζαν έναστρο ουρανό. Αποφάσισε να κάνει ένα... πείραμα, έφερε την φωτογραφία πάνω-κάτω.

2. Αναφέρομαι στη γλώσσα και την μουσική, διότι μέσω αυτών οργανώνεται ο λόγος και το συναίσθημα αντιστοίχως. Σε σχέση με την δομική απλότητα αλλά πλήρους ηχοχρωμάτων μονοφωνική μουσική μας παράδοση η “Κλασική” ομοφωνική Ευρωπαϊκή μουσική, είναι πολυπλοκότερη. Βασίζεται στην τονική αρμονία, η οποία αποτελεί ένα τυπικό μουσικής γλώσσας, στην οποία επικρατεί η απόλυτη λογική. Θα λέγαμε ότι αποτελεί την πιο αφηρημένη έκφραση της λογικής, γι’ αυτό και βρίσκει ευήκοα ώτα παντού. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι Ευρωπαίοι παρουσιάζονται ως πιο πειθαρχημένοι, ενώ εμείς περισσότερο παρορμητικοί. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που το μάθημα της Μουσικής, αναμορφωμένο πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στην παρεχόμενη Παιδεία. Αυτό θα δημιουργήσει και “απαιτητικούς” ακροατές, με τα συνακόλουθα θετικά αποτελέσματα στην συναισθηματική τους οργάνωση. Όταν αναφερόμαστε σε οργάνωση συναισθήματος, εννοούμε την εκλογίκευση του, η οποία δεν κάνει τον άνθρωπο πιο “αναίσθητο”, αλλά πιο συνειδητά ευαίσθητο. Παράδειγμα: Οι συναισθηματικά φορτισμένες πράξεις φιλανθρωπίας των “ημερών”, εκλογικευμένες μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στη συνειδητοποίηση, ότι δια της αλληλεγγύη και της φιλαλληλία και όχι της φιλανθρωπίας, ο άνθρωπος μπορεί να δρομολογήσει την ευζωία του. Η εκλογίκευση του συναισθήματος αποτελεί και το αντίδοτο στο δηλητήριο του εθνολαϊκισμού, που έχει διαποτίσει την χώρα μας. Μέσω της γλώσσας οργανώνεται η λογική. Και την γλώσσα μας, εάν την προσεγγίσεις ετυμολογικά διαπιστώνεις ότι είναι το απαύγασμα μιας ορθολογικά δομημένης γνώσης, γι’ αυτό και βρίσκει “ευήκοα ώτα” παντού. “Οι Έλληνες μας έδωσαν την λογική. Ο Αριστοτέλης ήταν που διατύπωσε το μεγάλο “επομένως” (Ζαν Λικ Γκοντάρ). Το 1957 σε συνέδριο στην έδρα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσινγκτον , ανέβηκε στο βήμα ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Ξενοφών Ζολώτας για να μιλήσει για την παγκόσμια οικονομία,. ΄Έκανε τότε κάτι που κατέπληξε και εισέπραξε τα χειροκροτήματα των συνέδρων. Εκφώνησε μια ομιλία που έμεινε στην ιστορία και η οποία ήταν γραμμένη στα αγγλικά, αλλά σχεδόν αποκλειστικά με λέξεις ελληνικής προέλευσης. Η πρώτη ομιλία προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό που μετά από απαίτηση του επικεφαλής της διεθνούς Τράπεζας, επαναλήφθηκε το 1959. Και εμείς εδώ, στην χώρα μας, “ασελγούμε” στο σώμα της γλώσσας, ή με μεγάλη ευκολία αποδεχόμαστε την κακοποίηση και τον ευτελισμό της. Και ως εκ τούτου, παραλόγως λειτουργούντες, απαξιώνουμε την διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία μας. Η μείωση της διδασκαλίας των αρχαίων, τονίζει μεταξύ άλλων, ο Φράνκο Μοντάρι, πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Ενώσεων Κλασσικών Σπουδών “εξασθενίζει την ικανότητα των νεότερων γενεών στην προφορική και γραπτή επικοινωνία, στην καθαρότητα της έκφρασης και στην κριτική σκέψη”. Για την χρησιμότητα της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών, η Ζακλίν ντε Ρομιγί αναφέρει: “Αυτές οι δύο γλώσσες σε μαθαίνουν να συνθέτεις προτάσεις, αφού η λειτουργία της λέξης, δεν εξαρτάται από την θέση της, αλλά από την πτώση της. Άρα σε εκπαιδεύουν στην ενεργητική ανάγνωση, αργή ανάγνωση. Και σε μια εποχή που μαθαίνεις να ‘σκανάρεις’ τα κείμενα, αυτό έχει τεράστια σημασία. Το νόημα δεν σου δίνεται. Το κατακτάς και αποκτάς έτσι, κριτική σκέψη”.

3. Τα κείμενα συνηγορούν, ότι η ομιλία του Αποστόλου Παύλου (51 μΧ) στον Άρειο Πάγο, δεν έγινε στον γνωστό λόφο, αλλά ενώπιον του ομώνυμου δικαστικού σώματος. Ήταν αυτό που προάσπιζε την θρησκεία και τα ήθη των Αθηναίων. Ήταν αυτό που θανάτωσε τον Σωκράτη, γιατί κήρυττε “καινά Δαιμόνια”. Σε αυτό οδηγήθηκε και ο Απόστολος Παύλος, σε μια ακροαματική διαδικασία, προκειμένου αυτό να κρίνει, εάν το κήρυγμά του εγκυμονεί κινδύνους για την καθεστηκυία κατάσταση. Ο Απόστολος Παύλος την “γλύτωσε”, διότι η ομιλία του, κρίθηκε ανάξια περαιτέρω διερεύνησης, λόγω της αναφοράς του στην “ανάσταση νεκρών”.

4. Το τ Συμβούλιο της Επικρατείας (Απόφαση 4ου Τμήματος, 460/2013) ακύρωσε ως αντισυνταγματικό τον γνωστό ως νόμο Ραγκούση (Ν 3838/2010) που έδινε το δικαίωμα να αποκτήσουν Ελληνική Ιθαγένεια, όλα τα παιδιά τα γεννηθέντα στην Ελλάδα από αλλοδαπό γονέα, από αλλοδαπούς γονείς που έχουν τουλάχιστον 5ετή νόμιμη παραμονή και όσα έχουν τουλάχιστον 5+ έτη παραμονής λόγω φοίτησης σε Ελληνικό σχολείο. Αναγνωρίζοντας επιτέλους , την επίδραση της δυναμικής του χώρου (γέννησης) στο θυμικό του ανθρώπου, εκεί που εδρεύει και η αρχαιοελληνική έννοια του Νόστου. “Το συνειδητό (επιφαινόμενο) της εγγραφής του χώρου στο ασυνείδητο, κοινό σε όλους τους ανθρώπους” (Καρλ Γιούγκ), το οποίο προσδίδει μια ισχυρή αίσθηση ενότητας με όσους μοιράζονται τον ίδιο χώρο, καθιστώντας έτσι την πατρίδα, σύμβολο ενότητας. Σχετικά, στην ανάρτηση “Αλλέως”της 24/11/14, είχα γράψει: “Στην Δυναμική του Χώρου, εδράζεται και η άποψη που θέλει η Ελληνική Ιθαγένεια να δίνεται σε κάθε παιδί που γεννιέται στην χώρα μας. Επεκτείνοντας σχετικά και λογοτεχνίζοντας, αυτή πρέπει να δίνεται και σε παιδιά που διαβιούν στη χώρα μας, παιδιά που ονειρεύονται και λένε σ’ αγαπώ στη γλώσσα μας, διότι όσο μικρότερη είναι η φυσική και εδαφική μνήμη, τόσο περισσότερο πρέπει να είναι διανοητική και συνδεδεμένη με την γλώσσα - γραφή”. Ο Δικαστής που πρωτοστάτησε στο να κριθεί αντισυνταγματικός ο νόμος Ραγκούση, είναι αυτός που πρωτοστάτησε και στην προσπάθεια διάσωσης του νόμου Παππά, ο εκλεκτός της Παραφύση για την προεδρία του ΣτΕ Νίκος Σακελλαριου. Ο ανεκδιήγητος, μαζί με άλλους, υποστήριζε και τότε, ότι “έπιασε τον σφυγμό του λαού”.

5. Δημοσιεύτηκε η ολοκληρωθήσα την 15/9 16, έκθεση κόλαφος για την χώρα μας, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη Παιδεία. Μεταξύ άλλων σχολιάζει αρνητικά αποφάσεις που ελήφθησαν επί υπουργίας των Α. Μπαλτά, Ν. Φίλη, Σία Αναγνωστοπούλου και Τ. Κοράκη, τις σχετικές με τα Συμβούλια των ΑΕΙ, τις αναδιαρθρώσεις σχολείων, το “πάγωμα” της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού προσωπικού, τον νέο τύπο ολοήμερου σχολείου και την διαγραφή των “αιώνιων” φοιτητών. Επίσης αναφέρει, ότι την επικρατούσα άσχημη κατάσταση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, επιδεινώνει και η αδυναμία νέων προσλήψεων, δια των οποίων θα επιτυγχάνετο η ανανέωση και ο εμπλουτισμός, ενός γερασμένου και “γερασμένης” νοοτροπίας προσωπικού. Στις 6 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκαν και τα επίσης απογοητευτικά για την χώρα μας, αποτελέσματα του τεστ διεθνούς αξιολόγησης μαθητών PISA, που πραγματοποιείται κάθε 3 χρόνια υπό την αιγίδα του ΟΑΣΑ. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Είδα και την ανακοίνωση του προγράμματος PISA, του παγκοσμίου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών σε τρεις τομείς, στα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Κατανόηση Κειμένου. Η αξιολόγηση αφορά στην ικανότητα των μαθητών να αξιοποιούν τις γνώσεις τους στην καθημερινότητά τους. Ας πούμε, στη Φυσική να ξέρουν ότι ο ηλεκτρισμός δεν παράγεται από την πρίζα, και στην Κατανόηση Κειμένου ότι εκεί που γράφει «είσοδος» μπαίνεις κι εκεί που γράφει «έξοδος» βγαίνεις. Η διδασκαλία του «ωθήσατε» και «σύρατε» έχει καταργηθεί μαζί με την καθαρεύουσα. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω πως η Ελλάδα, αν και έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο, συνήθως εισπράττει βαθμολογίες κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Φέτος κατετάγη 43η στις 72 διαγωνιζόμενες χώρες. Ευτυχώς υπάρχει και η υποσαχάριος Αφρική. Δεν χρειάζεται επίσης να προσθέσω πως ως εκ τούτου τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών δεν αναγνωρίζουν την αξιολόγηση διότι, όπως υποστηρίζουν, γίνεται με κριτήρια που συφέρουν “χωρίς -μι εννοείται” τις αγορές, τους δεσμοφύλακες όχι μόνον της μητροπολιτικής αλλά της παγκόσμιας φυλακής του κεφαλαίου”. Το ιστορείν αυτών των τεστ, παρουσιάζει μια κατάσταση συνεχώς επιδεινούμενη, στην χώρα μας, επιταχυνόμενη τα χρόνια της κρίσης. Αντιθέτως, τα χρόνια της κρίσης στην Πορτογαλία, αυτά παρουσιάζονται βελτιούμενα, καταδεικνύοντας την επιλογή της, να επενδύσει στην εκπαίδευση των νέων. Εκεί αντελήφθησαν, ότι η απουσία ποιοτικής εκπαίδευσης, εμποδίζει τους νέους να αναπτύξουν δεξιότητες και ταλέντα που θα τους βοηθήσουν στην οικονομική και κοινωνική τους ανέλιξη, συμβάλλοντας με ατόν τον τρόπο και στην ανάπτυξη της χώρας

6. “Αιέν αριστεύειν και υπέροχον εμμέναι άλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνόμενοι” (Ιλιάδα Ζ, 208). Σε ελεύθερη μετάφραση: “Πάντα να αριστεύεις, να ξεπερνάς τους άλλους και να τιμάς το πατρικό γένος που ανήκεις”. Αυτή η Ομηρική προτροπή καθοδήγησε γενιές Ελλήνων σε έργα θαυμαστά και αξιοπρόσεκτα. Αυτήν την αθάνατη, σημαντική Ομηρική προτροπή, προσπαθούν να θανατώσουν οι της Παραφύση ασημαντότητες, στο όνομα της “προλεταριακής ισότητας”. Μέσω αυτής επιδιώκουν να επικρατήσει στην χώρα η “ισοπεδωτική μετριότητα”. Με λίγα λόγια, θέλουν να κάνουν την χώρα “σαν τα μούτρα τους”. Η Σωκρατική “μύγα” της αριστείας, αποτελεί την ηθικότερη κινητήριο δύναμη, για να βαδίσεις στον δρόμο της εξέλιξης και της προόδου. Οι “ολοκληρωτικών αντιλήψεων” διαστρεβλωτές της, την ταυτίζουν με έναν εγωιστικό προσωπικό δρόμο, άλογης επικράτησης και επιβολής επί του άλλου, φορώντας της και ταξικό προσωπείο. Η α-νοησία, δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν, ότι η αριστεία αφορά φτωχούς και πλούσιους, αποτελεί τον πιο θεμιτό τρόπο κοινωνικής ανέλιξης – κινητικότητας και επιδρά θετικά στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

7. Του Πάσχου Μανδραβέλη: “Την Κυριακή (4/12) ο συνάδελφος Κωνσταντίνος Ζούλας αποκάλυψε ότι η κρατική εταιρεία Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. (που προέκυψε από τη συγχώνευση τριών κρατικών εταιρειών με ομοειδές αντικείμενο), αντί να μειώσει τα έξοδα και το προσωπικό, επανήλθε στην πρότερη κατάσταση, αυξάνοντας στα κρυφά το προσωπικό της κατά 70%. Ο πολύ Αριστερός υπουργός κ. Χρήστος Σπίρτζης αποδέχθηκε την πρόταση νόμου του ΚΚΕ και με τις ευλογίες της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης» (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) και της Ενωσης Κεντρώων προσλαμβάνει στα μουλωχτά άλλα 220 άτομα με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Όλοι έχουν πελάτες να βολέψουν και όσο οι φορολογούμενοι πληρώνουν (12 εκατομμύρια το μισθολογικό κόστος της νέας εταιρείας), οι βουλευτές και αρχηγοί των παραπάνω κομμάτων μπορούν να ψιθυρίζουν σε κάποιους “κατόπιν ενέργειών μας”. Την ώρα λοιπόν που ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Ενωση Κεντρώων διευθετούσαν τα ρουσφέτια τους, η κυβέρνηση πάλευε στο Eurogroup την απομείωση του χρέους, επιχειρηματολογώντας μάλιστα ότι είναι το μόνο που απέμεινε για να αρχίσει η απογείωση της ελληνικής οικονομίας. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επέμενε ότι το χρέος δεν είναι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος. Όλως παραδόξως συμπαρατάχθηκε μαζί του και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που ελπίζαμε ότι θα σφαχτεί με τον Σόιμπλε στην ποδιά του κ. Ευκλείδη Τσακαλώτου. Ποια να ήταν άραγε τα επιχειρήματα που παρουσίασε και τους έπεισε όλους;”

8. Για να εμβαθύνετε στην τότε κατάσταση, σας προτείνω να δείτε την ταινία “Διπλή Ζωή – Zwei Leben”, 2012, Γερμανία – Νορβηγία, των Γκέοργκ Μάας, Γιούντιτ Κάουφμαν (πληροφορίες: www.provoles.gr). Για μια υψιπετή εκδοχή “διπλής ζωής”, σας προτείνω να δείτε την ταινία “Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα”, 1991, Γαλλία, του Κριστόφ Κισλόφσκι.

9. Ο Νήπιος, το επιστέγασμα της Ύβρεως, επί της Ελληνικότητας, παραβρέθηκε στη διάσκεψη της UNESCO για την Προστασία της Πολιτισμικής Κληρονομιάς, που έγινε στο Άμπου Ντάμπι των Αραβικών Εμιράτων (3/12). Η νοημοσύνη του Νηπίου, δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί την νοηματικότητα των Μνημείων. Την νοηματικότητα του Παρθενώνα. “Ένα πρώιμο τεχνολογικό θαύμα εξισορρόπησης φερόντων στοιχείων του οικοδομήματος και φερομένων. Κανένα ερώτημα: γιατί τύπος και της Δημοκρατίας ένας ναός, γιατί κατόρθωμα αλήθειας το κάλλος, η ‘κατά λόγον’ αρμονία και κοσμιότητα σχέσεων” (Χρ. Γιανναράς). Συμπληρώνω και τη νοηματικότητα της Αγίας Σοφίας. Ένα μεταγενέστερο τεχνολογικό θαύμα εξισορρόπησης φερόντων στοιχείων του οικοδομήματος και φερομένων. Κανένα ερώτημα: γιατί τύπος της Ορθοδοξίας ένας ναός, γιατί κατόρθωμα αλήθειας το κάλλος, η “κατά Χριστόν” αρμονία και κοσμιότητα σχέσεων...

10. Ο Ανδρέας Παανταζόπουλος έγραψε σχετικά με το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη “Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο. Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;” “Ο Ζουμπουλάκης προτείνει την εισαγωγή ενός υποχρεωτικού, βιβλικου, μη-κατηχητικού, μαθήματος. Μαθήματος που δεν θα καλεί σε πίστη αλλά σε γνώση και που η έδρα του θα είναι η ιουδαιο-χριστιανική κληρονομιά, η οποία συσσωματώνει αρκετά στοιχεία και από άλλες πολιτισμικές παραδόσεις. Με τον τρόπο αυτόν διασώζεται ο ουδετερόθρησκος χαρακτήρας του σχολείου, την ίδια στιγμή που το τελευταίο οφείλει να συνεχίζει τη μεταβίβαση μιας κληρονομιάς, πέρα από κάθε πνεύμα σεχταρισμού. Το καίριο πρόβλημα που θέτει ο Ζουμπουλάκης, είναι ο τολμηρός αναστοχασμός μιας προδομένης πνευματικότητας, μαζί με τη διαφύλαξη της ουδετερότητας του δημόσιου χώρου . Με την ευθύνη του πιστού και τον ζήλο του πολίτη”.

11. “Αποδότε τα τω Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”. Η Εκκλησία του Χριστού, προώθησε σημαντικά την Ρωμαϊκή παράδοση δικαίου. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις την επέβαλλε. Κατακυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο δύο διακριτές λειτουργίες: Την λειτουργία της Πίστης και την λειτουργία της Πολιτείας. Αυτή ήταν άλλωστε και η εντολή του Ιησού, καταγεγραμμένη σαφώς στα Ευαγγέλια: Κατά Ματθαίον 22, 21, Κατά Μάρκον 12, 17 και Κατά Λουκάν 20, 25. Αυτήν την εντολή του Χριστού, το Ιερατείο της εκπεσούσης σε θρησκεία, Εκκλησίας Του, την καταπάτησε και συνεχίζει να την καταπατά, στην καλύτερη περίπτωση, συγχρωτιζόμενη με κάθε είδους κοσμική εξουσία, παραγνωρίζοντας ότι η πνευματική της αξία αυτοαναιρείται διαγκωνιζομένη για την κατάκτηση τίτλων εξουσίας Η Δημοκρατία, ρητά και κατηγορηματικά απαγορεύει σε κάθε Ιερατείο, δηλαδή στους οικειοποιούμενους και καπηλευομένους το Ιερό, δια των θρησκειών, αιρέσεων και κάθε άλλου θρησκευτικού τύπου μορφωμάτων, να εμπλέκονται αμέσως ή εμμέσως, στο πολιτικό γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την θρησκευτικότητα του “ποιμνίου” τους.

12) Στη γλώσσα των Ευαγγελίων (ελληνιστική Κοινή), διαπιστώνει κανείς πόσο διαφορετική ήταν η σημασία, το “σημαινόμενον”, ορισμένων λέξεων που χρησιμοποιούμε σήμερα και πως μεταβάλλονται οι σημασίες των , χωρίς να αλλάζει η μορφή τους, το “σημαίνον”. Θυμηθείτε την Ευαγγελική φράση “δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν” (Κατά Ματθαίον 4, 23 / 9, 35 / 10, 1), την οποίαν συναντάμε και σε διάφορες Ευχές. Ο Γ. Χατζιδάκις, στη μελέτη του “Περί της ενότητος της ελληνικής γλώσσης” αναφέρει: “Εκ των 4.900 περίπου λέξεων της Καινής Διαθήκης σχεδόν αι ημίσειαι, ήτοι λέξεις 2.280, λέγονται και σήμερον έτι εν τη κοινή λαλιά, των δε λοιπών αι πλείσται μεν, 2.260, νοούνται καλώς υπό πάντων των Ελλήνων αναγιγνωσκόμεναι ή ακουόμεναι, ολίγαι δε μόνον, περί τις 400, είναι αληθώς ακατανόητοι υπό του ελληνικού λαού”.

Κεντρική εικόνα: Τα μαντάτα της Γέννησης (1).

Εάν μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων

και των αγγέλων,

αλλά Αγάπη δεν έχω,

τελείως άχρηστος είμαι

ή σαν κενό βαρέλι, που θορυβωδώς κατρακυλά.

Και αν προφητεύω

και όλων των μυστηρίων γνώστης είμαι

και κάθε γνώση κατέχω,

ακόμη και πίστη δυνατή να έχω

που και βουνά μετακινεί,

αλλά Αγάπη δεν έχω,

ένα τίποτα είμαι.

(...)

Η Αγάπη υπομένει

είναι έντιμη,

η Αγάπη δεν ζηλοτυπεί,

η Αγάπη δεν είναι αναιδής

και είναι ταπεινόφρων.

(...)

Όλα τα αγκαλιάζει,

όλα τα δέχεται,

πάντα ελπίζει,

όλα τα υπομένει.

Η Αγάπη ποτέ δεν χάνει την αξία της.

Και οι προφητείες να διαψευσθούν

και οι γλώσσες να σωπάσουν

και η γνώση να σβήσει,

(...)

αυτά, που τελικά θα παραμείνουν

είναι η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη.

Μόνο αυτά τα τρία,

με κορυφαία την Αγάπη. (2)

Η του Χριστού Αγάπη, δεν έχει σχέση με την εγωιστική αγάπη του συναισθήματος, αυτήν που μας κρατά δέσμιους με κάθε τι, στο οποίο έχουμε “επενδύσει” χρόνο, το συνώνυμο της ζωής, αυτήν που μας κρατά εξαρτημένους από ότι θεωρούμε ότι έχουμε ανάγκη.

Η του Χριστού Αγάπη, δεν αποτελεί τρόπο συμπεριφοράς, αλλά προσδιορίζει τρόπο ύπαρξης. “Αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν” (Ματθ. 22, 37-39) (3)

Η του Χριστού Αγάπη, αποτελεί σκοπό ζωής, διότι μόνο το “αγαθόν”, δύναται να αποτελέσει σκοπό. Και αυτό σε μία εν συγχύσει εποχή, όπου τα μέσα εκλαμβάνονται ως σκοποί. (4)

Η του Χριστού Αγάπη, αποτελεί το πανίσχυρο αντίδοτο στο δεδομένο της θνητότητας. Δίνει νόημα στην ζωή του ανθρώπου.(5)

Η του Χριστού Αγάπη επιφαίνεται, ως το καταστάλαγμα Ανεκτικότητας – Φιλαλληλίας – Ανεκτικότητα – Ταπεινότητα - Ορθοβουλίας – Νόησης.

Η του Χριστού Αγάπη δια της Αρμονίας της, δίνει αισθητότητα στο ΆΦΑΤΟΝ του Σύμπαντος.

Η του Χριστού Αγάπη, δυνητικώς ονοματίζει κάθε άνθρωπο Δυτικής κουλτούρας Χριστιανιστή.

Η του Χριστού Αγάπη, δυνητικώς ονοματίζει κάθε άνθρωπο Light-keeper.

Σημειώσεις:

1) Ομότιτλη και η ανάρτηση της 21/12/13.

2) Ελεύθερη απόδοση, μέρους του 13ου κεφαλαίου, του γνωστού και ως “Ύμνος της Αγάπης”, της προς Κορίνθιους Α΄ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου.

3) “Αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν”. Ο δεύτερος όρος αυτής της προτροπής, δηλαδή το μέτρον της σύγκρισης, περνάει απαρατήρητος,. Και αυτό ένεκα της κοινής αντίληψης, στην οποία εδράζεται και η έννοια της φιλανθρωπίας, ότι το επίτευγμα ισοδυναμεί, με το να δείχνεις την αγάπη σου στον άλλον, τον οποιονδήποτε τυχαίο άλλον, χωρίς την διαμεσολάβηση του εαυτού σού, κάτι σαν “ανέγγικτη συναλλαγή”. Ο δεύτερος όρος της προτροπής υποδηλώνει, ότι για να αγαπήσεις τον πλησίον σου, πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου και αυτό με “αγαθήν και νοεράν φιλαυτίαν” (Μαξίμου Ομολογητή). “Αγάπα τον εαυτόν ως πλησίον”

4) Σχετικά με τον σκοπό ο Σιμόν Βέιλ αναφέρει: “Παντού, χωρίς καμία εξαίρεση, όλα όσα θεωρούνται σκοποί είναι από τη φύση τους, από τον ίδιο τους τον ορισμό, από την ουσία τους και κατά τον πιο αυτονόητο τρόπο αποκλειστικά και μόνο μέσα. Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε όσα παραδείγματα θέλουμε σε όλους τους τομείς. Χρήμα, εξουσία, κράτος, εθνικό μεγαλείο, οικονομική παραγωγή, πανεπιστημιακά διπλώματα και πλήθος άλλα. Μονάχα το αγαθό είναι σκοπός. Καθετί που ανήκε στο επίπεδο των γεγονότων βρίσκεται στην τάξη του μέσου. Όμως, η συλλογική σκέψη είναι ανίκανη να υψωθεί πάνω από το επίπεδο των γεγονότων. Είναι μια σκέψη ζωώδικη. Δεν διαθέτει την έννοια του αγαθού παρά ίσα ίσα για να διαπράξει το σφάλμα, να θεωρήσει αυτό ή εκείνο το μέσο, ως ένα απόλυτο αγαθό”.5) Το νόημα αυτό, λαμβάνει την μορφή μιας βαριάς ευθύνης. Να θεωρήσεις την ζωή σου, ως πράξη ύψιστης προσφοράς στην Εποχή σου και στις γενιές που θα ακολουθήσουν, ακόμη και αν έχεις μια ζωή γεμάτη αντιξοότητες και στερήσεις, παλεύοντας με μοναδικό εφόδιο το πάθος σου και την προσδοκία για το επερχόμενο δημιούργημα. Ελπίδα σου, να σταθείς καλότυχος, δηλαδή οι δυσκολίες “να είναι στα μέτρα σου”. Το νόημα αυτό αποτελεί το δομικό στοιχείο του πανανθρώπινου ηθικού κώδικα. Για να προλάβω τους “multi-culti”, οι προτεινόμενοι όροι “Χριστιανιστής” και “Light- keeper”, δεν μπορούν να θεωρηθούν εργαλεία “πολιτισμικού ιμπεριαλισμού”, διότι ο λόγος του Χριστού δεν ταυτίζεται με πολιτισμικές συμπεριφορές (αν θέλουν να βάλλουν κατά κάποιου “εργαλείου”, ας βάλλουν κατά του Άι Βασίλη). Ο λόγος του Χριστού, δομεί την πανανθρώπινη ηθική, δηλαδή την ηθική της ευθύνης, έναντι του άλλου ανθρώπου, του πλησίον μας. Δεν εκβιάζει. Πριν 15 χρόνια περίπου, στο περιοδικό “Μακρινίτσα” έγραψα: Πώς να ονομάσω την στιγμή, που μέσα μου βαθειά, πιστέψω, πως για ν’ αλλάξει ο κόσμος, πρέπει πρώτα ν’ αλλάξω εγώ. Πρέπει να της δώσω ένα όμορφο όνομα, θα την πω ΑΥΓΉ. “Με κάθε έγκλημά μας και με κάθε καλοσύνη μας, γεννάμε το μέλλον μας” (“Cloud Atlas”, 2012, των αδελφών Γουακόφσκι και Τομ Τίκβερ).

Ε π ί λ ο γ ο ς

“Το πνεύμα δεν μπορεί να σφάλει,

εκεί που δεν υπάρχει”. Κλάιστ

* Αθάνατο Αγγλικό χιούμορ: Η τοπική εφημερίδα της Κομητείας του Αμπερντίν στην Σκωτία “The Buchan Observer”, ανακοίνωσε την νίκη του Τραμπ με τον εξής πρωτοσέλιδο τίτλο, “Επενδυτής στο Αμπερτίν κερδίζει την προεδρική εκλογή”. Και αυτό διότι ο Τραμπ έχει φτιάξει γήπεδο γκολφ και ξενοδοχείο στο Αμπερτίν.

* Η εφημερίδα “Καθημερινή” (Κυριακή 20/11), μας θύμισε ότι τέσσερις φορές έως τώρα, θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει με τα μνημόνια. Τις τρις φορές , την απαλλαγή τορπίλισε η ΝΔ του Σαμαρά. “Καλώς πάθαμε ότι πάθαμε, επειδή δεν κάναμε αυτά που έπρεπε να κάνουμε”, αναφέρει ο Δημοσθένης σε κάποιον από τους “Φιλιππικούς”, παροτρύνοντας του Αθηναίους να μην απελπίζονται, διότι η υπέρβαση της κρίσης, εναπόκειται αποκλειστικά σε αυτούς, δηλαδή στο να μάθουν να κρίνουν σωστά. Με αυτήν την αναφορά του, εμμέσως δηλώνει και την πίστη του στην Δημοκρατία. Η κυρίαρχη ρητορική στην Ελλάδα του 2016 είναι, “κακώς πάθαμε ότι πάθαμε, διότι εμείς δεν φταίμε σε τίποτα”. Και τις πταίει; Οι “ξένοι”, οι πολιτικοί μας, το πολιτικό μας σύστημα. Αναξιόπιστη η Δημοκρατία και μια “Χρυσή Αυγή” μας ανέτειλε... Σχετικά να θυμίσω, ότι από τον Φεβρουάριο του 2011 μέχρι σήμερα, δηλαδή εδώ και έξι χρόνια, η Ελλάδα απαγορεύει στους τροϊκανούς να δίνουν συνεντεύξεις. Με συνέπεια οι δημοσιογράφοι –και επομένως οι πολίτες– να πληροφορούνται τι συμβαίνει στις διαπραγματεύσεις, κυρίως από τις ελληνικές κυβερνήσεις οι οποίες, βέβαια, έχουν κάθε λόγο να παρουσιάζουν τα πράγματα κατά το δοκούν. Και τις πταίει, για την συνεχώς επιδεινούμενη ακρισία, αυτήν που μας χαρακτηρίζει σαν λαό, τα Μεταπολιτευτικά χρόνια; “Η Αριστερά είναι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας. Η διάχυτη δύναμη των ιδεών της στην ελληνική κοινωνία είναι αυτό που μορφοποιείται ως λαϊκισμός στην πολιτική – ακόμη και κατ’ όνομα δεξιών κυβερνήσεων. Είναι αυτό που μας κρατάει εγκλωβισμένους στις εσωτερικές συνθήκες οι οποίες προκάλεσαν τη χρεοκοπία του κράτους. Δεν είναι, όμως, μόνον η άμεση και έμμεση επιρροή των ιδεών της Αριστεράς. Είναι και ο υπερβολικός φόβος των ιδεολογικών αντιπάλων της, που τους κάνει να διστάζουν πάντα στις μετωπικές, ιδεολογικού χαρακτήρα συγκρούσεις με την Αριστερά και έτσι πολλαπλασιάζουν την ιδεολογική ισχύ της Αριστεράς” (Στ. Κασιμάτης). Το δυστύχημα είναι ότι η Κρίση δεν μας κατέστησε μόνο φτωχούς αλλά και “φτηνούς”. Η κατάσταση θα ήταν πιο υποφερτή, αν δεν ήταν διάχυτη η αίσθηση της παρακμής. Η Πατρίδα μας έχει ζήσει και άλλες περιόδους φτώχειας και μάλιστα πολύ χειρότερες, αλλά τέτοια πολιτισμική παρακμή ποτέ.

* Οι συνομιλίες του Ν. Αναστασιάδη με τον Μουσταφά Ακιντζί, στο Μοντ Πελεράν της Ελβετίας (22/11), οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο, με ευθύνη της Τουρκοκυπριακής πλευράς, Το “πάτημα”, τους το έδωσε ένα σχετικό “non paper” του, της Παραφύση υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά (στο πεδίο της Διπλωματίας δεν υφίσταται “non paper”, όλα “paper” είναι). Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα στο “non paper” που εστάλει (21/11), υπήρχε και σαφής προειδοποίηση προς τον ειδικό απεσταλμένο του Γ.Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό Εσπεν Μπαρθ Έιντε. Με αυτό επισημαίνονταν ότι “η Ελληνική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια επανειλημμένων συνομιλιών με όλους τους παράγοντες που εμπλέκονται στο Κυπριακό πρόβλημα, κατέστησε σαφές ότι συμφωνεί να συμμετάσχει σε πολυμερή συνάντηση, υπό την αίρεση της προηγούμενης συζήτησης και συμφωνίας με την Τουρκία, επί του θέματος των εγγυήσεων και της ασφάλειας. Άνευ διεξαγωγής της συγκεκριμένης συζήτησης, η Ελλάδα δεν πρόκειται να προσέλθει σε πολυμερείς συνομιλίες και αυτό οφείλει να γίνει κατανοητό από όλους, του κ. Έιντε συμπεριλαμβανομένου”. Σημειώνεται ότι το “non paper” εστάλη λίγο πριν από τις 6 το απόγευμα της 22/11, αλλά δυόμισι ώρες αργότερα το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών το απέσυρε ως άκυρο. Ο Νήπιος, με προβλήματα στην διατήρηση της ισορροπίας με τους ΑΝΕΛ, δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να του “χρεώσουν” και το Κυπριακό, για αυτό το άφησε στον Κοτζιά της “πατριωτικής αριστεράς”. Το γεγονός είναι, ότι στην “χώρα της αμνησίας”, μια συμφωνία για την επίλυση του Κυπριακού, στην βάση των σημερινών συζητήσεων, θα θεωρηθεί ,περίπου ως εθνική μειοδοσία. Να υπενθυμίσω, ότι η τελευταία καλή ευκαιρία για επίλυση του Κυπριακού, ήταν αυτή του “Σχεδίου Ανάν”, το οποίο δια Δημοψηφίσματος (3/2004), απερρίφθη από τους Ελληνοκυπρίους (ΌΧΙ 76%, ΝΑΙ 24%). Και για να μην ξεχνάμε, ο μόνος που υποστήριξε με ευτολμία την αποδοχή του “Σχεδίου Ανάν” και με δια της τηλεοράσεως διάγγελμα, ήταν ο Γιώργος Παπανδρεόυ. Ιστορικά έχει αποδειχθεί, ότι κάθε επόμενη λύση, είναι πάντα χειρότερη από αυτή που απορρίφθηκε, για αυτόν που την επιζητά. Παράδειγμα, αυτό που επιζητά να επιτύχει σήμερα η Κύπρος στο θέμα της Μόρφου, είναι αυτό που είχε δημοψηφισματικά απορρίψει. Αν λοιπόν δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή μια λύση ίσως “χειρότερη”, από αυτήν του “Σχεδίου Ανάν”, ας αποδεχτούν την διχοτόμηση με σχέση 71% - 29%. Το 71% θα συνεχίσει να αποτελεί την Κυπριακή Δημοκρατία και το 21% θα προσομοιάζει με “Κριμαία”. Οτιδήποτε άλλο θα λειτουργήσει υπέρ εκείνων που υποστηρίζουν, ότι το Κυπριακό λύθηκε με την Τουρκική εισβολή του 2014.

* Δεν πρόλαβε να “ψηφιοποιηθεί” η προηγούμενη ανάρτηση - επικαιροποιημένο το “στεγνώσει το μελάνι” - όπου ανέφερα ότι η “Δικαιοσύνη μπάζει” και είχαμε την ανακοίνωση περί ιδρύσεως νέας δικαστικής ένωσης με την επωνυμία “Ένωση Ανωτέρων και Ανωτάτων Δικαστικών και Εισαγγελέων” (23/11) Του εγχειρήματος ηγείται ομάδα ανώτατων δικαστικών, με επικεφαλής, πια άλλη, την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου. Οι περισσότεροι από τους “υπογράφοντες”, είναι ανώτατοι δικαστικοί που προήχθησαν στις θέσεις που σήμερα κατέχουν, επί της Παραφύση εποχής. Ως, της Παραφύση εκλεκτοί, θα ήταν αδύνατον να μην περιλάβουν στο καταστατικό και μια “παραφύση” διάταξη. Σύμφωνα με αυτήν αφήνεται ανοικτό το ενδεχόμενο να εγγράφονται, ως μέλη της Ένωσης, όχι μόνο ανώτατοι δικαστές, άλλα και δικαστικοί όλων των βαθμίδων, ακόμη και συνταξιούχοι. Σωσίβιο προσπαθούν να εξασφαλίσουν, οι της “Παραφύση” επιβαίνοντες, τώρα που αυτή άρχισε να μπάζει νερά...

* Στις 23/11, απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών ένας High Fidel-ity επαναστάτης ο Κάστρο (Στέλιος Κάνδιας). Ο ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, ο νομοτελειακά εξελιχθείς σε δικτάτορα της Κούβας. Ας ελπίσουμε, ότι μαζί του έσπασε και η “μήτρα”. Μια υπαινικτική και άκρως

χιουμοριστική κριτική στην μετάλλαξη του Κάστρου, αποτελεί η ταινία του Γούντι Άλεν “Μπανάνες” (1971). Η Ιστορία τελικά, αποδεικνύεται ότι είναι πολύ πανούργα, διότι κατορθώνει να μας κρατά υπανάπτυκτους, δηλαδή ανίκανους να αντλήσουμε εμπειρία από αυτήν. Θα μπορούσαμε εξ αυτής να συνειδητοποιήσουμε, ότι οι μόνες που δύναται να υπάρξουν, είναι θνησιγενείς επαναστατικές στιγμές. Επανάσταση, είναι όλα αυτά που προηγήθηκαν μέχρι την έκρηξή της. Ένα όνειρο που καταλήγει σε ένα νέο εφιάλτη, διότι το “δίκαιο” μιας επικρατούσας επανάστασης, καταλήγει εν τέλει πιο άδικο, από το δίκαιο που κατέλυσε. Η ιστορική εμπειρία, θα έπρεπε να μας έχει καταστήσει αλλεργικούς στην λέξη επανάσταση. Υπάρχουν επαναστατικές στιγμές, τότε που το παλιό καταρρέει, για να έρθει το καινούργιο. Μια δημιουργική καταστροφή. Η επ-ανάσταση της προοπτικής. Η επανεκκίνηση της εξελικτικής πορείας. Η Συμπαντική νομοτέλεια, επί Γης. Ο Νήπιος παρευρέθηκε στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο. Εάν το έκανε για να τιμήσει τον επαναστάτη, επιτέλεσε Ύβριν, εκτός και πήγε να τιμήσει τον κομμουνιστή δικτάτορα, για να πατήσει , έστω και για μία φορά, η συνείδησή του στο μόνο στέρεο έδαφος, αυτό της ειλικρίνειας (Καντ). “Από την εξωτική και εξαθλιωμένη Αβάνα ο κομαντάτε Τσίπρας, αποχαιρέτησε τον ‘Φιντέλ των φτωχών των καταπιεσμένων και των ανυπότακτων’, όπως είπε σε μια σπάνια έκλαμψη ρεαλισμού και ειλικρίνειας, καθώς μπροστά του είχε ένα κοινό που το αποτελούσαν πράγματι φτωχοί και καταπιεσμένοι, εξαιτίας του αείμνηστου δικτάτορα. Οι ανυπότακτοι, ήσαν προφανώς, στην φυλακή ή απέναντι, στην Φλόριντα και πανηγύριζαν” (Στ. Κασιμάτης).

* Με διάγγελμα (5/12), ο Νήπιος ανακοίνωσε την διανομή μέρους του πλεονάσματος, με έκτακτο βοήθημα σε 1,6 εκατ. χαμηλοσυνταξιούχους. Deja Bu: “Κωμικοτραγική είναι η διανομή προεκλογικού μερίσματος φιλανθρωπίας. Τραγική, γιατί μοιράζει λίγα κατοστάρικα στα θύματα της πολιτικής του. Κωμική, γιατί πιστεύει ότι με τέτοια θηριώδη απόπειρα εξαγοράς συνειδήσεων, που όμοια της δεν είδε ποτέ η Ελλάδα, μπορεί να διασωθεί αυτός και η πολιτική του”. Αυτά είχε πει ο Νήπιος, τον Απρίλιο του 2014, για την προηγούμενη διανομή πλεονάσματος, από την Συγκυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.

* Για τον “συναμφότερο” εθνικό μειοδότη και πλειοδότη, που δήλωσε (14/12), “και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει, την γλώσσα έχει σημασία να μην μας πάρουν”, για τον “συναμφότερο” επίτιμο πρόεδρο της “Πυρικαύστου Ελλάδος” και υφυπουργού της Παραφύση, παιδείας, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος σε άρθρο του με τίτλο “Buffus alloprosallus” γράφει: “Δηλώνει γλωσσαμύντορας, πλην όμως όταν ανοίγει το στόμα του το μόνο που καταφέρνει είναι μερικές ακόμη εκχυμώσεις στο πρόσωπο της ελληνικής. Ψάχνει τη σπάνια λέξη, αυτή που κρύβεται κάτι αιώνες τώρα στα κείμενα και τα λεξικά. Και την πετάει για να εντυπωσιάσει ένα κοινό που γνωρίζει ότι το λεξιλόγιό του είναι περιορισμένο στο μποστανάκι της ελληνικής, όπως την κατήντησαν η εκπαίδευση και ο δημόσιος λόγος. Το χειρότερο μ’ αυτούς τους τύπους δεν είναι ότι είναι τύποι, κάτι σαν τους Δελαπατρίδηδες των δικών μας καιρών. Είναι ότι επιβεβαιώνουν και κολακεύουν την εικόνα που έχει ο μέσος συμπολίτης μας για τους διανοούμενους. Είναι ένας άνθρωπος που μιλάει ακατανόητα επειδή δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, διότι ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει τι λέει. Δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, αφού ξέρει πως και όσοι τον ακούν δεν ενδιαφέρονται να τον καταλάβουν. Αν μάλιστα σ’ αυτά προσθέσουμε και λίγο πατριδοκαπηλία, ολίγη από αντιευρωπαϊσμό και μια κουταλιά λαό, τότε μπορεί να γίνουν και υπουργοί. Χρόνια τώρα πιπιλάει το συναμφότερον”.

* Δεκέμβρης: Ας μην ξεχνάμε τους πυρπολητές του...

* Το φαινόμενο Μάκρι (Μeffect): Πήρε το όνομα του, από τον νέο πρόεδρο της Αργεντινής, φιλελεύθερο Μαουρίτσιο Μάκρι, που εξελέγη στις 22/11/15. Περιγράφει την θετική “κίνηση” που εκδηλώθηκε στο χρηματιστήριο της Αργεντινής, την περίοδο που είχε γίνει πλέον σαφές, ότι η λαϊκιστική κυβέρνηση της χώρας βρίσκονταν σε αποδρομή (σταδιακή αποχώρηση μιας αρρώστιας). Σύμφωνα, με αυτή την θεωρία, κάποιους μήνες πριν από τις όποιες πολιτικές εξελίξεις οι “έξυπνοι” επενδυτές, θα αρχίσουν να επιστρέφουν στην “Ελληνική Αγορά”. Η χώρα είναι πολύ “φτηνή”, και έχει ευκαιρίες. Το αναφέρω αυτό, διότι ο γενικός δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών, παρουσιάζει, θετικό τριών μηνών 12,64%. Οψόμεθα...

* Συμπτώσεις (;) (επί του πιεστηρίου): Υποστηρίζω, ότι την λέξη σύμπτωση πρέπει να την συνοδεύει πάντα ένα ερωτηματικό. Πριν περίπου 20 χρόνια, λογοτεχνίζοντας, προσδιόρισα αυτό το ερωτηματικό ως εξής: Το καταφύγιο της αδυναμίας μας για ερμηνεία; Ή, η προσπάθειά μας να κλειδώσουμε το σημαινόμενο, που η εμπειρία, η πολιτισμική, μπορεί να ξεκλειδώσει; Το κλείσιμο των αυτιών στον αχό του επερχόμενου; Τελικά και των ματιών, ως εθελοτυφλούντες; Πριν περίπου 2 χρόνια, στην ανάρτηση “Μετεκλογικώς” της 12/2/15, αναφέρθηκα στην σύμπτωση του τραγικού γεγονότος της Ισπανίας, με την ορκωμοσία του Νηπίου, που προμήνυε το κακό συναπάντημα της Χώρας μας, μαζί του. Έκτοτε, επισήμανα και άλλες τέτοιες συμπτώσεις, το κακό συναπάντημα του Νηπίου με το “όπου πάει και όπου σταθεί”, που προμήνυσαν , μια συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση για την Χώρα μας. Τελευταίες συμπτώσεις: 16/12, ο Νήπιος στην Γερμανία (συνάντηση με την Μέρκελ στο Βερολίνο). 19/12, τρομοκρατική ενέργεια στην Γερμανία (στο Βερολίνο με 12 νεκρούς και 48 τραυματίες). 13/12, ο Νήπιος στην Νίσυρο. 20/12, σεισμός στην Νίσυρο (5,3 R). Οψόμεθα...

Σαν επιδόρπιο

Αντί για Χριστουγεννιάτικο δένδρο, δένδρα.

Ο Γάλλος φωτογράφος και καλλιτέχνης δρόμου Philippe Echaroux, σε μία προσπάθεια να επισύρει την παγκόσμια προσοχή, “στόλισε” δένδρα στο “δάσος της βροχής” του Αμαζονίου που μαζικά αποδασώνεται, προβάλλοντας πάνω τους πρόσωπα Βραζιλιανών ιθαγενών. Ο άνθρωπος καταστρέφει την Γή του. Η μετεξέλιξή του σε Homo Consumer, τον οδήγησε να αντιλαμβάνεται την Βιόσφαιρα, ως περιβάλλον προς εκμετάλλευση. “Η καταστροφή δεν ζυγώνει ποτέ με τ’ όπλο στο χέρι”(“Battle field” του Πίτερ Μπρουκ). Έρχεται ύπουλα, στις μύτες των ποδιών. Σε κάνει να βλέπεις το κακό στην καλοσύνη και το καλό στο άσχημο... “Να ξέραμε...τι λένε οι πέτρες, τα λουλούδια, η βροχή! Μπορεί να φωνάζουν, να μας φωνάζουν, κι εμείς να μην ακούμε...Πότε θα ανοίξουν τα αυτιά του κόσμου, αφεντικό; Πότε θα ανοίξουν τα μάτια μας να δούμε; Πότε θα ανοίξουν οι αγκαλιές μας, πέτρες, λουλούδια και βροχή κι άνθρωποι ν’ αγκαλιαστούμε;” (Νίκος Καζαντζάκης, “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”).

Για τα Χριστούγεννα και το 2017, σας εύχομαι Χρόνια Πολλά και Καλότυχα.

Είθε, το 2017 “αντί να γκρινιάζουμε για το σκοτάδι , ας ανάψουμε ένα κερί” (Κομφούκιος)

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ...

Seedrinker

΄