Τ ο κ ο υ τ ί τ η ς Π α ν δ ώ ρ α ς

Αλήθεια: μια αέναη αναζήτηση. (1)

Στην ανάρτηση της 1/11/2010 με τίτλο “Να θυμηθώ... να μην ξεχάσω γιατί είμαι αντιαμερικανός” ανέφερα: “Να μην ξεχάσουμε ακόμη, ότι ο δημοκρατικός πρόεδρος Μπίλ Κλίντον ήταν αυτός που ουσιαστικά πυροδότησε την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση. Το 1999 κατάργησε την νομοθεσία «Glass-Steagall». Ένα νόμο που είχε υπογράψει ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, μετά την Μεγάλη Ύφεση (1929-1933), για τον έλεγχο των τραπεζών και την χαλιναγώγηση της «Wall Street». Ένα νόμο που διαχώρισε τις επενδυτικές από τις εμπορικές τράπεζες. Η κατάργηση αυτού του νόμου, οδήγησε μέσα σε λίγα χρόνια, σε έναν παντελώς ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Παιδιά του, η σούπερ κερδοσκοπική αγορά παραγωγών (O.T.C., derivatives) και οι «γυμνές» ιδιωτικές συμβάσεις πιστωτικής ασφάλειας (credit default swaps). Η τελευταίες χρησιμοποιούνται από τους σπεκουλαδόρους ασφαλιζόμενους, που δεν είναι πιστωτές ή μέτοχοι, (γι’ αυτό και γυμνές), να στοιχηματίζουν στην αποτυχία οφειλετών (κράτη, επιχειρήσεις) με ελάχιστο ρίσκο για τους ίδιους”.

Ας θυμηθούμε όμως τα κύρια γεγονότα από την αρχή. Το 1944, με την συμφωνία του Μρέτον Γουντς, τέθηκαν οι βάσεις για την μεταπολεμική οικονομική σταθερότητα. Οι τότε ηγέτες, οι νικητές του Πολέμου, στο Μπρέτον Γουντς του Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ (1-22/7/1944), βιώνοντας ένα ζοφερό οικονομικό γίγνεσθαι λόγω των τρομακτικών επιπτώσεων του “κραχ” του 1929 και του Β. Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και επηρεασμένοι από τις ιδέες του συμμετέχοντος Βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς, για μεγαλύτερη παρέμβαση του κράτους στη οικονομία, κατέληξαν στη δημιουργία ενός νομισματικού συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών και την δημιουργία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας (1945).

Τα δομικό στοιχείο της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς, ήταν η υποχρέωση της κάθε χώρας να διατηρεί μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία για το νόμισμά της (δυνατότητα διακύμανσης 1%), με βάση τον χρυσό, ορίζοντας σταθερή τη σχέση δολαρίου - χρυσού στα 35 δολάρια η ουγκιά.(2) Σε περίπτωση που μια χώρα αντιμετώπιζε προβλήματα, δηλαδή δεν είχε αρκετά δολάρια για να ανταποκριθεί στην σταθερή σχέση δολαρίου/χρυσού, το ΔΝΤ θα ήταν αυτό που θα την ενίσχυε προσωρινά, παρέχοντάς την ρευστότητα, καθιστώντας το ως εκ τούτου, θεματοφύλακα της διεθνούς νομισματικής σταθερότητας. Η Παγκόσμια Τράπεζα δε, θα αναλάμβανε το έργο της χρηματοδότησης της παγκόσμιας ανάπτυξης, με προτεραιότητα τον κατεστραμμένο από τον πόλεμο αναπτυγμένο κόσμο. Η συμφωνία, παρά τις περιοδικές κρίσεις, λειτούργησε αποτελεσματικά μέχρι τη δεκαετία του 1970, χάρη στην παντοδυναμία των ΗΠΑ. Το πρώτο βήμα για την κατάργησή της, έγινε όταν τα τεράστια αμερικανικά ελλείμματα λόγω του πολέμου στο Βιετνάμ, ανάγκασαν την κυβέρνηση Νίξον να υποτιμήσει το δολάριο (1971). Η περαιτέρω απελευθέρωση των χρηματαγορών και η διεθνοποίηση του κεφαλαίου την δεκαετία του 1980, γεγονός συνεχώς επεκτεινόμενο την εποχή της “παγκοσμιοποίησης” (1990), κατέστησαν την συμφωνία του Μπρέτον Γουντς κενή περιεχομένου.(3) Σε αυτό το ασταθές οικονομικό περιβάλλον ήρθε να προστεθεί το 1999, η κατάργηση του νόμου “Glass – Steagal”, με απόφαση του προέδρου Κλίντον.

Και το “κουτί της Πανδώρας” άνοιξε...

Η απληστία του ανθρώπου τέθηκε εκτός ορίων, γεγονός που οδήγησε το καπιταλιστικό σύστημα στην παράνοια, στον “καπιταλισμό καζίνο”. Η επική τριλογία του Φράνσις Φορντ Κόπολα “Νονός” (Νονός, 1972 – Νονός 2, 1974 - Νονός 3, 1990), θα μπορούσε να εκληφθεί ως το προαναγγελθέν χρονικό αυτής της εξέλιξης. Ο Κόπολα στο οπτικό του πεδίο δεν είχε την βία, αλλά την ιστορία του αμερικανικού καπιταλισμού, την οποία και αποτύπωσε στον ιδανικό του μικρόκοσμο, αυτόν μιας οικογένειας μαφιόζων.

Τον κίνδυνο να καταστούν ανεξέλεγκτες οι χρηματαγορές, είχε επισημάνει ο νομπελίστας (1981) Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Τόμπιν (1918-2002), του οποίου το έργο, έδωσε περαιτέρω ώθηση στις ιδέες των κεϋνσιανών οικονομικών. Σχετικά, πρότεινε να επιβληθεί φόρος στις συναλλαγές της αγοράς συναλλάγματος (1972), τον γνωστό ως Φόρος Τόμπιν,για τον οποίο και είναι σήμερα ευρύτερα γνωστός,. Σκοπός αυτού του φόρου, όπως τον αντιλαμβάνονταν ο Τόμπιν, ήταν η μείωση του “τζογαρίσματος” στις διεθνείς νομισματικές αγορές, το οποίο θεωρούσε επικίνδυνο και αντιπαραγωγικό.

Το Πάσχα του 2000, δημοσίευσα στο περιοδικό “Μακρινίτσα” (τεύχος 22) το “ΑΝΤΊ, ένα επίτομο λεξικό σαράντα λέξεων και κυρίων ονομάτων”. Με το “ΑΝΤΊ” εμμέσως πλην σαφώς επεσήμανα τον διαφαινόμενο κίνδυνο να οδηγηθούμε σε οικονομική και κοινωνική απορρύθμιση (το “ΑΝΤΊ” συμπεριλαμβάνεται στην ανάρτηση της 2/4/14 με τίτλο “Το Πέρασμα”). Στο λήμμα Τόμπιν Τζέιμς έγραφα: “Πρότεινε τον ομώνυμο φόρο ο οποίος δεν ευδοκίμησε να καθιερωθεί ακόμη. Ένα φόρο με σκοπό την φορολόγηση των νομισματικών συναλλαγών (των πράξεων στις αγορές συναλλάγματος από ένα νόμισμα σ’ ένα άλλο), με ιδιαίτερα χαμηλή κλίμακα από 0,1% - 0,25% για να μην επιβαρύνονται οι δραστηριότητες της πραγματικής οικονομίας. Ένας φόρος «κόκκος άμμου» βέβαια, στα γρανάζια της κερδοσκοπίας, ο οποίος όμως αφενός θα απέφερε σύμφωνα με υπολογισμούς της UNESCO, έσοδα ικανά να εξαλείψουν σε πέντε χρόνια τα φαινόμενα της φτώχειας και της εξαθλίωσης από όλον τον πλανήτη. Αφετέρου θα ήταν μια συνεχής υπόμνηση της ανάγκης για τον αφοπλισμό της χρηματοπιστωτικής εξουσίας, η οποία στην διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών εκτός των άλλων δεν σταμάτησε να απαξιώνει τον χώρο της πολιτικής μειώνοντας τα όρια της δημοκρατίας”.

Ήταν τότε που η απληστία σαν τσουνάμι πλημμύριζε όλη την χώρα. Στο λήμμα “Θρησκεία” έγραφα: “Για τους Έλληνες η ανατέλλουσα θρησκεία είναι το χρηματιστήριο. Ομολογία πίστεως οι χρηματιστηριακοί κωδικοί. Ένα εκατομμύριο νέοι πιστοί (κωδικοί) και οι οικογένειες τους , τον τελευταίο χρόνο, το αποδεικνύουν. Μια θρησκεία ανατρεπτική των πάντων, που έχει σαρώσει όλες τις λεγόμενες παραδοσιακές αξίες και ανέδειξε ως μόνη άξια λόγου την χρηματιστηριακή αξία. Η αποκάλυψή της : το απτό γεγονός του άμεσου, γρήγορου και άκοπου κέρδους. Πνευματικότητά της : η πληροφορία και η φαντασίωση της στιγμής. Η ένταση της πίστης (ομαδική ψύχωση) οδηγεί σε θαύματα (χρηματιστηριακές φούσκες)”.

Την περίοδο αυτή του χρηματιστηριακού παραληρήματος, οι αριστεροί , παρέμεναν αριστεροί και έστηναν σχετικές επιχειρήσεις και τζόγαραν στο χρηματιστήριο ως αριστεροί. Οι περισσότεροι χωρίς κανένα συνειδησιακό πρόβλημα. Άλλωστε ακολουθούσαν την προτροπή του “Μεγάλου Τιμονιέρη”: “Αν είσαι αδίστακτος, αν δεν έχεις και αναστολές, τότε παιδί μου θα έχεις την ιστορία με το μέρος σου. Ο άρπαγας καπιταλισμός σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες να τον αρπάξεις...” Και τον άρπαξαν. Και για τους περισσοτέρους έσκασε η “φούσκα” του, στα χέρια τους. Στο λήμμα “φούσκα” έγραφα: “Γνωστός θαλασσινός μεζές, συνήθεις στα τραπέζια των μικρο-αποταμιευτών. Όταν όμως οι κερδοσκόποι αποφάσισαν να πάρουν για ‘μεζέ’ τους μικρο-αποταμιευτές, αφού πρώτα τους ονόμασαν μικροεπενδυτές, τους πάσαραν τις φούσκες τις χρηματιστηριακές. Φούσκα, αποκαλείται μια μετοχή με μεγάλη χρηματιστηριακή υπεραξία και μηδαμινή έως ανύπαρκτη αναπτυξιακή προοπτική. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι δεν υφίσταται όριο στο φούσκωμα της, διότι αυτό που συντελεί στη δημιουργία της φούσκας είναι η προσποίηση. Και η προσποίηση τελειωμό δεν έχει”. Πολλοί αριστεροί, προκειμένου να παραπλανήσουν την συνείδησή τους ανακάλυψαν τον “λαϊκό καπιταλισμό”.(4) Ένα ιδεολόγημα που έτυχε ένθερμης αποδοχής, διότι βόλευε κάθε τζογαδόρο.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν στη χώρα του “υπαρκτού Ελληνισμού”, στην Γερμανία ο σοσιαλδημοκράτης Γκέρχαρντ Σρέντερ, για να θωρακίσει την οικονομία της χώρας του, παρουσίαζε την “Ατζέντα 2010”, η οποία και ψηφίστηκε την περίοδο 2003-2005. Αυτή περιελάμβανε επώδυνες μεταρρυθμίσεις στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, στο συνταξιοδοτικό και την αγορά εργασίας, οι οποίες κατά γενική ομολογία, βοήθησαν την Γερμανία να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και να διατηρήσει τις εξαγωγικές επιδόσεις της. Ως ηγέτης ο Σρέντερ έκανε αυτό που έχει εκλείψει στις μέρες μας, έδειξε πολιτικό θάρρος, διακινδύνευσε το πολιτικό του μέλλον προς όφελος της χώρας του. Όπερ και εγένετο. Εισέπραξε έντονες αντιδράσεις την εποχή εκείνη, είδε δεκάδες χιλιάδες μέλη των Σοσιαλδημοκρατών να εγκαταλείπουν το κόμμα και τελικά να χάνει τις πρόωρες εκλογές που ο ίδιος προκάλεσε, με αποτέλεσμα να τον διαδεχθεί στην καγκελαρία η Άνγκελα Μέρκελ . Μία δεκαετία μετά (Βερολίνο 20/9/2016), απονεμήθηκε στο Σρέντερ το βραβείο Ludwig Erhard για την οικονομία. Κατά την απονομή, ο Σοϊμπλε εκφώνησε ομιλία για να τιμήσει το “πρόσωπο της βραδιάς”, στην οποία δεν δίστασε να επαινέσει τον άλλοτε πολιτικό του αντίπαλο για την ¨Ατζέντα 2010” (ο ιστορικός του εγγύς μέλλοντος, θα αναγνωρίσει παρόμοιο πολιτικό θάρρος και στον Γιώργο Παπανδρέου).

Στο περιβάλλον του καπιταλισμού καζίνο, σύζευξη της γιγάντωσης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος με την απληστία, κυριαρχούσε η μέθη του παιγνίου με ανυπόστατες συμβατικές αξίες (αέρα), το οποίο δημιουργούσε αιφνιδίως και παράλληλα μεγιστάνες του πλούτου και εξαθλιωμένους φτωχούς. Επίσης είχαμε την μετατόπιση της πολιτικής ισχύος στις ανεύθυνες αγορές, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο γεγονός για την Δημοκρατική Ευρώπη, το οποίο έδωσε και την ευκαιρία ισχυροποίησης σε εθνολαϊκιστικά κινήματα των “άκρων”. Ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν ανέφερε, ότι οι παγκόσμιες ροές χρήματος ήταν το 1990 δύο δισ. δολάρια την ημέρα, όταν δε έσκασε η κρίση (2008), οι ημερίσιες παγκόσμιες χρηματοοικονομικές ροές ήταν φουσκωμένες κατά 6000% και έφταναν τα 130 δισ. δολάρια. Και αυτό, όταν σύμφωνα με εκτιμήσεις μόνο 2 έως 3 δισ. δολάρια την ημέρα, δηλαδή μόνο το 2% του συνόλου, ήταν αναγκαίο για την λειτουργία του διεθνούς εμπορίου και την κάλυψη των παραγωγικών επενδύσεων. Σύμφωνα δε με το παγκόσμιο ινστιτούτο McKinsey, η αναλογία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού, προς την ετήσια παγκόσμια παραγωγή αυξήθηκε από το 109% το 1980, σε ποσοστό πάνω από 300% το 2008...

Ο “καπιταλισμός καζίνο”, είναι το συνώνυμο της “παραχαραγμένης ελεύθερης αγορά”. Ο νομπελίστας Καθηγητής Οικονομίας Maurice Allais αναφέρει: “Στην πραγματικότητα, η παρούσα δημιουργία χρήματος από το τίποτα, του τραπεζικού συστήματος, είναι παρόμοια -δεν διστάζω να το πω για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι, ξεκάθαρα, αυτό που διακυβεύεται εδώ- με την δημιουργία χρήματος από παραχαράκτες...” Στον καπιταλισμό καζίνο, η “ελεύθερη αγορά” δεν αποτελεί πλέον υποκείμενο συζήτησης, κριτικής και ρυθμίσεων. Γίνεται το αντικείμενο μιας σχεδόν μυστικιστικής πίστης, η οποία και δίνει την δυνατότητα στους “ιερείς – μάγους” της να την μεταχειρίζονται ως τέτοια. Αυτό το κορυφαίο δημιούργημα της ανθρώπινης απληστίας, ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο να καταρρεύσει ως Ύβρις. Και ακολούθησε η Νέμεσις, μια μεγάλη οικονομική κρίση. Εάν ρωτήσεις τους επαΐοντες, πώς τελειώνουν οι ιστορίες τόσο μεγάλων κρίσεων, θα σου εξηγήσουν, ότι ο καπιταλισμός είναι ιδιότυπα δίκαιος, είναι εξαιρετικός όταν όλα πάνε καλά, επειδή είναι αδίστακτος όταν κάτι πάει στραβά.

Αυτή, που βγήκε τελευταία από το “κουτί της Πανδώρας”, ήταν η ΕΛΠΊΔΑ...

Μετά την εκδήλωση της κρίσης, οι συνθήκες επανέφεραν στο ευρωπαϊκό προσκήνιο την ιδέα επιβολής ενός Φόρου Τόμπιν στην Ε.Ε., επικαιροποιημένου ως φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (ΦΧΠΣ). Στόχος και αυτού του φόρου, να αποθαρρύνει το τζογάρισμα, σε μία διευρυμένη πλέον αγορά, την χρηματοπιστωτική. Το 2011, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, με τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί τον ανέφεραν και ως μέσον απονομής δικαιοσύνης τονίζοντας, “ένας φόρος, ώστε να αναγκαστούν οι τράπεζες να επιστρέψουν στους φορολογούμενους κάποια από τα χρήματα με τα οποία διασώθηκαν”. Ένθερμος υποστηρικτής του ΦΧΠΣ και ο Γιώργος Παπανδρέου. Θέση που ενστερνίστηκε και προώθησε σημαντικά η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, όταν η χώρα μας είχε την Ευρωπαϊκή Προεδρία (α΄ εξάμηνο 2014). Αντιθέτως, στην πρώτη τους συνάντηση, οι “προοδευτικοί” ηγέτες των χωρών του Νότου “ποίησαν την νήσσαν” σχετικά, την στιγμή μάλιστα που ο “συντηρητικός” υπουργός Οικονομικών της εταίρου Γερμανίας, έθετε το θέμα αρμοδίως στην συνάντηση των G20 στην Κίνα (24/7, Σέρινγκτον, ΝΑ ΚΊΝΑ). Στην συνάντηση των 20 υπουργών Οικονομικών, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εκφράζοντας τους φόβους του για φυγή κεφαλαίων, ως επακόλουθο της μονομερούς εφαρμογής του ΦΧΠΣ στη Ε.Ε., τάχθηκε υπέρ της εφαρμογής του σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι στόχοι περιορισμού του τζογαρίσματος στις χρηματαγορές και εξεύρεσης πόρων για τον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων στον κόσμο μας, θα καθίστατο γρηγορότερα πραγματοποιήσιμοι, εάν η παγκόσμια καθιέρωση του ΦΧΠΣ, συμπληρώνονταν με την καθιέρωση μιας φορολόγησης με δημευτικά χαρακτηριστικά (80%), στις κληρονομούμενες περιουσίες που προέρχονται από μη παραγωγικές επενδύσεις, δηλαδή κερδοσκοπικές. Περιουσίες που είναι εύκολο να εντοπισθούν και ποσοτικοποιηθούν, στον διασυνδεδεμένο κόσμο μας. Η παγκόσμια κοινότητα είναι ήδη προϊδεασμένη από την θεωρία του Γάλλου οικονομολόγο Τομά Πικετί για τον περιορισμό των κοινωνικών ανισοτήτων, η οποία έχει κερδίσει τον παγκόσμιο θαυμασμό (“Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα”, 2013). (5) Αυτά τα δύο μέτρα, θα μπορούσαν να αποτελέσουν και τους πυλώνες, ενός νέου και αποτελεσματικού διεθνούς πλαισίου εποπτείας του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί, στη χώρα του “υπαρκτού Ελληνισμού”, είναι ότι η ελπίδα σήμερα έχει πολιτογραφηθεί Ευρωπαία, διότι δομικό της στοιχείο αποτελεί το ευρωπαϊκό πνεύμα. Και το ευρωπαϊκό πνεύμα, έχει το “κάτι”, που οι Αμερικανοί δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν. Διότι αυτό το “κάτι”, είναι δεμένο “με μια κληρονομιά όχι πνευματική, όπως λένε οι κερδοσκόποι του πολιτισμικού τομέα, άλλα πνευματώδη, πράγμα πιο σύνθετο” (Ευγ. Αρανίτσης). Και το “πνευματώδες” εδράζεται στο ότι στην Ευρώπη, τα αντίθετα, οδηγούνται στην σύνθεση υπό τον έλεγχο της συνείδησης, εκεί δηλαδή που κατοικοεδρεύουν οι ηθικές αξίες, οι “επικούρειες” επιδιώξεις, επαγγελματικές φιλοδοξίες, καταναλωτικές εμμονές.

Στις αμερικανική κουλτούρα τα αντίθετα συναιρούνται, μια κατάσταση ιδιαίτερα ελκυστική, διότι απαλλάσσει από το βάσανο της συνείδησης, μιας συνείδησης στοχοπροσηλωμένης στο μέλλον. Ανυπόφορο το παρών, ενοχλητικό το παρελθόν και το μέλλον γίνεται αντικείμενο ψυχαναγκαστικής λατρείας, μια σπασμωδική διέξοδος του πανικού προς τα εμπρός. Αυτή η αντίληψη επικυριαρχεί στην πολιτική (αριστεροδεξιά συναίρεση) και στον επικοινωνισμό της Παραφύση (η στοχοαπάτη του χρέους, την ρύθμιση του οποίου μεταθέτει συνεχώς, σε κάποιο επόμενο “μέλλον”). Σε αυτήν την αντίληψη εδράζεται και η “επεκτατική” πολιτική των ΗΠΑ στην αντιμετώπιση της κρίσης, σε αντίθεση με αυτήν της Ε.Ε., που επιδιώκει πρωτίστως , την δημοσιονομική συνέπεια, συμόρφωση.

Σημειώσεις:

(1) Η αναζήτηση της αλήθειας αποτελεί μία αέναη διαδικασία, διότι η άγνοια αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της. Και αυτό διότι ουδείς έχει τον πλήρη έλεγχο των δεδομένων μιας κατάστασης. Η άγνοια δεν είναι ντροπή. Η βίαιη, όμως, επιβολή της ημιμάθειας αποτελεί ίδιον αυταρχικών καθεστώτων. Στην χώρα μας αυτή η “μοναδική αλήθεια” ποικιλοτρόπως διατυπωθείσα από τους προγόνους μας, συνεχώς μας διαφεύγει, “εν οίδα ότι ουδέν οίδα”, ομολόγησε ο Σωκράτης. Αυτό είναι αποτέλεσμα, κυρίως του γεγονότος ότι μεταπολιτευτικά, η Αριστερή κουλτούρα, φορέας μιας θρησκευτικού τύπου “απόλυτης αλήθειας”, “γαλούχησε” την κοινωνίας μας. Μία “απόλυτη αλήθεια” που βασίζεται στον “μαγικό ορθολογισμό”, μία τελείως θεωρητική επιστημονικότητα , στην οποία τα λόγια ισοδυναμούν με τις πράξεις, με “συντρόφους” δε, τις σκέψεις και τις επιθυμίες, είναι ικανά να δημιουργούν πραγματικότητες. Αυτό που επισημαίνω με κάθε ευκαιρία ,είναι ότι η ίδια η λέξη α-λήθεια (η μη λήθη), μας αποκαλύπτει τον τρόπο προσέγγισής της, που δεν είναι άλλος από την ενθύμηση , την μνημοσύνη. Σε προηγούμενες αναρτήσεις, αυτόν τον τρόπο επικαιροποιημένο, περιγράφω - ονοματίζω “ιδιότυπο ιστορικό εμπειρισμό”. Ο Θουκυδίδης, πίστευε, αυτή ήταν άλλωστε και η σκοποθεσία της “Ιστορίας” του, “ότι η ανθρώπινη φύση δεν μεταβάλλεται ουσιαστικά κι έτσι, αν με τη μελέτη του έργου του ο αναγνώστης διδαχτεί ποια αποτελέσματα έχουν οι συγκεκριμένες αντιδράσεις που εκδηλώνει ο άνθρωπος εξαιτίας των μεταβολών των καταστάσεων, θα καταστεί ικανός ν’ αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη επιτυχία ανάλογες καταστάσεις στο μέλλον”(Ηλίας Σ. Σπυρόπουλος). Επίσης, η μνήμη μας βοηθά να παραμένουμε προσγειωμένοι, να μην αεροβατούμε, διότι “η μνήμη έχει τη δύναμη της βαρύτητας. Μας έλκει διαρκώς προς τα κάτω” (“Νοσταλγώντας το φως”, 2010, ντοκιμαντέρ του Πατρίτσιο Γκουσμάν).

(2) Με την συμφωνία του Μπρέτον Γουντς, το δολάριο κατέστη το αποθεματικό (αποθετικό) νόμισμα της παγκόσμιας οικονομίας. Γεγονός, που ουσιαστικά αμφισβητήθηκε με την δημιουργία του ευρώ, παρ’ ότι το ΔΝΤ στην πρόοδο του χρόνου, είχε αναγνωρίσει ως αποθετικά και άλλα νομίσματα. Η τελευταία αναγνώριση ήταν αυτή του κινεζικού γιουάν, η οποία τέθηκε σε ισχύ πριν μερικές ημέρες (1/10/2016). Σήμερα το ΔΝΤ αναγνωρίζει ως αποθετικά νομίσματα , τοποθετημένα εν σειρά, ανάλογα με τον “δείκτη βαρύτητάς τους”, το αμερικανικό δολάριο (41,72%), το ευρώ (30,93%), το γιουάν (10,92%), το ιαπωνικό γιεν (8,33%) και την βρετανική λίρα (8,09%). Η “έμπρακτη”, σχετική αμφισβήτηση του δολαρίου, έγινε από την Κίνα, μετά τις Δυτικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν στην Ρωσία λόγω της εισβολής της στην Ουκρανία και την Κριμαία. Ιδιαίτερα δε, μετά τα μέτρα που σχεδίασε και εφάρμοσε το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών, τα οποία και διέλυσαν το δολαριακό μέρος της Ρωσικής οικονομίας και γκρέμισαν το ρούβλι. Οι Κίνα αντιλήφθηκε, ότι σε περίπτωση Αμερικανοκινεζικής κρίσης, ίσως αποτελέσει τον επόμενο αποδέκτη, γι’ αυτό και προέβη στην δημιουργία του εναλλακτικού της SWIFT ( διεθνής πλατφόρμα τραπεζικών συναλλαγών), διατραπεζικού συστήματος CHIPS, το οποίο μπορεί να διαχειριστεί διασυνοριακές συναλλαγές σε γιουάν. Οι Ρωσία επίσης, έχει προβεί σε συμφωνία με την Κίνα, με την οποία, το μεταξύ τους εμπόριο θα διενεργείται στα εθνικά τους νομίσματα.

(3) Την περίοδο αυτή, το ΔΝΤ μεταβάλλεται σε αρχέτυπο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ορθοδοξίας, παρέχοντας βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες που πλήττονται από κρίσεις, με αντάλλαγμα μεταρρυθμίσεις και απελευθερώσεις που έπρεπε να συνάδουν με το τρισυπόστατο του νεοφιλελευθερισμού. Δηλαδή, το κράτος είναι υπεύθυνο μόνο για την απονομή της Δικαιοσύνης, την εσωτερική ασφάλεια και την άμυνα και όλα τα υπόλοιπα εγκαταλείπονται προς ρύθμιση στις αγορές. Το χειρότερό του πρόσωπο, το ΔΝΤ το έδειξε στις κρίσεις του 1997-1998 στην Ασία και την Λατινική Αμερική. Τα τελευταία χρόνια, το ΔΝΤ εγκαταλείποντας αυτές τις ακραίες θέσεις, προσπαθεί να επανακτήσει, την τόσο απαραίτητη για την διεθνή οικονομία, αξιοπιστία του. Σήμερα, παρ’ ότι το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο έχει εγκαταλειφθεί πλήρως, συνεχίζει να απασχολεί την επικαιρότητα, λόγω του ότι βρίσκεται στην επικοινωνιακή “φαρέτρα” του εθνολαϊκισμού, δεξιού και αριστερού.

(4) Το ιδεολόγημα του “λαϊκού καπιταλισμού”, μας δίνει την δυνατότητα να αναγνωρίσουμε ένα τουλάχιστον κοινό δομικό στοιχείο στον μαρξισμό και τον καπιταλισμό. Αυτό είναι ο διεθνισμός. Δηλαδή, και οι δύο αποδέχονται και επιδιώκουν, την αναγωγή κάθε έκφανσης του συλλογικού βίου στο διεθνές οικονομικό πεδίο, είτε ως “πάλη των τάξεων” για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, είτε ως “οικονομική παγκοσμιοποίηση” της ελεύθερης αγοράς. Η μαρξιστική Αριστερά, επί πλέον, αναγνωρίζει στην “πάλη των τάξεων” μία ρεαλιστική ηθική, ταυτίζοντας ως εκ τούτου, τον διεθνισμό με τον “ανθρωπισμό” της. Τέτοια αναγωγή, δεν αποτόλμησε καπιταλισμός. Ποτέ, δεν πρόβαλε ως ηθικό πρόταγμα την “ελεύθερη αγορά”, περιορίζοντάς την στη θέση ενός εργαλείου. Ένα εργαλείο, που η ανθρώπινη απληστία του έδωσε την δυνατότητα να αυτονομηθεί.

(5) Στο βιβλίο του “Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα” ο Τομά Πικετί αναφέρεται στις οικονομικές ανισότητες. Η κεντρική του ιδέα, θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: Το πρόβλημα δεν είναι ο Μπιλ Γκέιτς αλλά η Πάρις Χίλτον. Με άλλα λόγια, το κέρδος που αποτελεί καρπό εργασίας και ταλέντου είναι ευλογημένο, διότι δημιουργεί απασχόληση, αντίθετα με τα εισοδήματα από κληρονομιά, που συνιστούν καταστροφή, διότι διευρύνουν τις ανισότητες και προκαλούν κοινωνικές συγκρούσεις. Για τον λόγο αυτό τάσσεται υπέρ ενός “δημευτικού” φόρου που θα φτάνει το 80%, στα εισοδήματα που προέρχονται από κληρονομιά και ξεπερνούν τα 500.000 δολάρια τον χρόνο. Διαβεβαιώνει δε, τους Γάλλους συμπατριώτες του, ότι με την εφαρμογή του, δεν πρόκειται να σημειωθεί διαρροή κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες, αλλά και μείωση του ρυθμού ανάπτυξης. Ο Πικετί επισημαίνει, ότι σήμερα έχουμε μία συγκέντρωση πλούτου, σε επίπεδα που είναι ασύμβατα με την Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία και δημιουργεί ανισότητες που δεν μπορεί να αντέξει μία κοινωνία. Για να υπάρξει ένας πιο δίκαιος καπιταλισμός, πρέπει ο ρυθμός ανάπτυξης μιας οικονομίας να είναι υψηλός και οι αποδόσεις κεφαλαίου να συμπιεστούν. Ο Πικετί στήριξε τον Ολάντ και το μετάνιωσε, διότι μετά την εκλογή του, εγκατέλειψε την προεκλογική του δέσμευση, για μία “φορολογική επανάσταση”, που εν πολλοίς θα βασιζόταν στη μελέτη του. Από τα pikettynomics, έμεινε μόνο η ιδέα της φορολόγησης με 75% των εισοδημάτων άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ, η οποία αφορούσε μόλις 5000 Γάλλους φορολογουμένους, ρύθμιση, η οποία εν τέλει κρίθηκε αντισυνταγματική.

Ε π ί λ ο γ ο ς

“Η εξουσία είναι σαν το ναρκωτικό”. Σπαϊκ Λη

“Η διαδικασία ξεκίνησε με μία κραυγαλέα αντισυνταγματικότητα και θα τελειώσει με συλλογικό εξευτελισμό των πάντων, στο τραπέζι του χαρτοπαιγνίου της δημοπρασίας. Και έσεται η εσχάτη πλάνη χειρότερη της πρώτης” ( Πάνος Λαζαρίδης).

Ύποπτη και άτολμη παρουσιάστηκε η Δικαιοσύνη. Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ματαίωσε (30/9), σχεδόν με την έναρξή της, την διάσκεψη της Ολομέλειας η οποία θα έκρινε την συνταγματικότητα, του της Παραφύση νόμου, για τις τηλεοπτικές άδειες, ενέργεια που προσομοιάζει με αρνησιδικία. Σε σχετική ανακοίνωσή του, ισχυρίστηκε ότι αποφάσισε την αναβολή, λόγω της συγκυρίας και του κλίματος “το οποίο επιχειρείται να δημιουργηθεί τις τελευταίες ημέρες με δημόσιες τοποθετήσεις και δηλώσεις”. Φαίνεται ότι δε έχει έχει ακόμη αντιληφθεί, ο “αξιότιμος”, ότι όταν κρίνονται ζητήματα επίκαιρα, με ευρεία απήχηση, αποτελεί αναπόφευκτο γεγονός, η δημιουργία σχετικού “κλίματος”. Με την ανακοίνωσή του αυτή ο “αξιότιμος” απεκάλυψε και την ανεπάρκειά του, καθόσον η νηφαλιότητα και η ψυχραιμία είναι ιδιότητες σύμφυτες με την άσκηση του δικαστικού λειτουργήματος. Εκτός, και εάν δεν είναι “αξιότιμος”.

Ύποπτη ξαναπαρουσιάστηκε η δικαιοσύνη. Μετά την συνάντηση του Νηπίου με τους προέδρους των Ανώτατων Δικαστηρίων της χώρας (7/10), ο πρόεδρος του ΣτΕ, αυτός που πριν λίγες ημέρες είχε επικαλεστεί το κακό «κλίμα που έχει διαμορφωθεί» ως λόγο ματαιώσεως της Ολομέλειας για τις τηλεοπτικές άδειες, υπεραμύνθηκε της απόφασής του ισχυριζόμενος τώρα, ότι “καθήκον των δικαστών είναι να πιάσουμε τον σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να δώσουμε μια ώθηση προς τα μπρος”. Σωστά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος επισήμανε, πως “αποστολή της Δικαιοσύνης δεν είναι να αφουγκράζεται την κοινωνία, αλλά να τηρεί τη νομιμότητα, να διασφαλίζει το κράτος δικαίου, να προασπίζεται τα δικαιώματα, ακόμη και όταν αυτά είναι μειοψηφικά και είναι αντιπαθητικά για την κοινή γνώμη, διότι τα ζητήματα των δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου δεν κρίνονται πλειοψηφικά, δεν κρίνονται δημοκρατικά”. Εάν οι δικαστές σφυγμομετρούν αφουγκραζόμενοι, τότε οι δικαστές κλείνουν το μάτι στην πολιτική και οι πολιτικοί στη Δικαιοσύνη. Ο ορισμός του καθεστώτος, το τέλος της δημοκρατίας. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, σε ανακοίνωσή του ανέφερε, ότι η συνάντηση του Νηπίου με τους ανώτατους δικαστικούς “δεν έλαβε χώρα, σε μία στιγμή πολιτικά και νομικά ανύποπτη. (...) Εγείρει εύλογες υπόνοιες, ότι απέβλεπε στη λύση εκκρεμών νομικών ζητημάτων”

“Το γεγονός είναι αποκαρδιωτικό για τον οποιοδήποτε απλό πολίτη. Γιατί αν το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας λειτουργεί - δείχνει να λειτουργεί, έστω – υπό το κράτος του φόβου, σε τι μπορεί να βασίζεται ο απλός άνθρωπος” ( Στ. Κασιμάτης).

Και οι υποψίες, άρχισαν να συλλαβίζουν την λέξη βεβαιότητα. Η ίδια, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου, η οποία αποχωρεί υποχρεωτικά το Ιούνιο του 2017, σύμφωνα με Συνταγματική επιταγή (άρθρο 88), λόγω συμπλήρωσης του 67ου έτους της ηλικίας, αποκάλυψε ότι στην προαναφερθείσα συνάντηση με τον Νήπιο, συζητήθηκε η αύξηση του ορίου ηλικίας, της υποχρεωτικής συνταξιοδότησης των Δικαστικών, δια της, δια νόμου παρακάμψεως της Συνταγματικής επιταγής (περίπου έτσι, πιστεύω, ότι θα το διατύπωσε, η καημένη). Δικαιοσύνη νοσούσα.

Το “κόπι πάστε” (copy paste), μετά το “χιβ” (HIV) του Πολάκη στη Βουλή (29/9), δεν αποτελούν μεμονωμένα παραδείγματα. Εκφράζουν αυτό που κάλλιστα θα μπορούσε να ονομαστεί “η χειρότερη Ελλάδα”, από την οποία, μη γελιόμαστε, κυβερνάται η της Παραφύση χώρα. Αυτήν την “χειρότερη Ελλάδα” την συναντάς παντού. Είναι αυτοί, του “Picking a fight for someone else’s barn”. Μίας αδιανόητης, λένε οι επαΐοντες, κατά λέξη μετάφρασης της έκφρασης “μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα” και μάλιστα σε διπλωματικό κείμενο, που αποτελούσε την δημόσια ανακοίνωση της χώρας μας προς την διεθνή κοινότητα, την σχετική με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάνης από τον Τούρκο Σουλτάνο. “θαρρείς ότι τα αγγλικά του Τσίπρα γίνονται πια τα επίσημα αγγλικά της χώρας” (Στ. Κασιμάτης). Και έριξαν “το γέλιο της αρκούδας”, εις βάρος της χώρας μας, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, Είναι οι παντογνώστες, με εξόφθαλμη την έλλειψη παιδείας, είναι οι ιδεοληπτικοί, σε βαθμό να μην φαντάζονται έστω, ότι υπάρχει αποκλίνουσα άποψη, είναι οι αποτελεσματικοί που την ανικανότητά της, πληρώνει “τοις μετρητοίς” όλη η χώρα. Κοινό χαρακτηριστικό τους, η κυνικότητα. Και η λέξη κυνικός στη γλώσσα μας, υποδηλώνει τον άνθρωπο που έχει γραμμένες τις κοινωνικές συμβάσεις, αυτές που στηρίζουν την δημοκρατία μας, στα παλιά τους τα παπούτσια. Ως εκ τούτου, στα παλιά τους τα παπούτσια – υπονοώ κάτι χειρότερο – έχουν γραμμένη και την Δημοκρατία. Καλύτερης βέβαια αντιμετώπισης, θα το ομολογήσω, τυγχάνει η Δημοκρατία από τους Θεωρητικούς της Αριστεράς, που την θεωρούν ως τον εναλλακτικό της επανάστασης, δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Το ομολόγησε άλλωστε και ο “φιλόσοφος” της Παραφύση, Αριστογείτων Μπαλτάς, χαρακτηρίζοντας την αποκρατικοποίηση του Ελληνικού “ως μία στρατηγική ήττα στον δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό”. Μεταφράζω: “Ως μία στρατηγική ήττα στον δημοκρατικό δρόμο προς την δικτατορία”. “Αστική” δημοκρατία, την αποκαλούν περιφρονητικά, οι της Παραφύση, εξ ου και η στυγνότητα, η πλήρης απουσία δισταγμών, των παραφύση ενεργειών τους, με τις οποίες την πλήττουν. Την “Αστική Δημοκρατία”, δηλαδή την “Δημοκρατία των Πολιτών”, την φοβούνται. Γνωρίζουν, ότι η μη ευδοκίμησης της, στην χώρα μας, τους έφερε δια του παραφύση δρόμου, αυτού της συνύπαρξης με τη ακροδεξιά, στην εξουσία και την Χρυσή Αυγή στην Βουλή (όταν η ελπίδα επιστρέψει στην χώρα μας, θα αναφερθώ στην “Πολιτοκρατία – Πολιτών Κράτος”. Ο “παραφύση φιλόσοφος”, θεωρεί επίσης, ότι η Ιστορία είναι καταδικασμένη να οδηγηθεί στον σοσιαλισμό, επειδή το έγραψε ο Μαρξ, παραβλέποντας βέβαια, ότι οι Μαρξ και Ένγκελς έγραψαν επίσης, ότι η επανάσταση θα ξεκινήσει από την Βρετανία. Και το πιστεύει αυτό, ως συνεπής αριστερός. Αυτήν όμως την εσωτερική συνέπεια, κατά τους ψυχιάτρους, την συναντάμε και στους παρανοϊκούς. Μπορούμε όμως να το προσεγγίσουμε και διαφορετικά, αφορμής δοθείσης, από τα “χημικά” που ρίχτηκαν σε συγκέντρωση συνταξιούχων. Το γεγονός αυτό, ο Νήπιος έσπευσε να το καταδικάσει ασμένως, διαπιστώνοντας ότι κινδυνεύει να χάσει το μονοπώλιο της αγανάκτησης. Τι καλά που ήταν, θα σκέφτηκε, τότε που εμείς τα τρώγαμε και μας αγάπησε ο κόσμος... “Βλέποντας βέβαια πολλούς απ’ αυτούς, κυβερνητικούς και παρατρεχάμενους, αντιλαμβάνεσαι τις βλαβερές συνέπειες των χημικών στην ψυχική και πνευματική υγεία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Η Θάτσερ έχει πει: “Ο σοσιαλισμός δεν είναι κάτι που βγήκε από τον κόσμο. Είναι ένα δόγμα, κάποιων διανοουμένων που είχαν την αλαζονεία να πιστεύουν, ότι μπορούσαν να σχεδιάσουν καλύτερα την ζωή όλων των άλλων”. Εξέλιξη, η Δικτατορία του Προλεταριάτου. Όταν ένα κατά δήλωση προλεταριακό, δογματικά αλάνθαστο κόμμα, επιβάλλεται σε έναν ολόκληρο λαό, μετατρέποντας τους όλους, σε προλεταρίους, με εξαίρεση την κομματική νομενκλατούρα.

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (13-15/10), διενεργήθηκε στον απόηχο αποκαλύψεων: Του Ολάντ, ότι μία ημέρα μετά το Δημοψήφισμα στη Ελλάδα (6/7/15), τον “κάλεσε” ο Πούτιν και του εκμυστηρεύτηκε, ότι η Ελλάδα διερεύνησε την πιθανότητα να εκτυπώσει στην Ρωσία “νέες δραχμές”, λόγω της έλλειψης εκεί, εκτυπωτικού μηχανήματος. Αλλά και των Wiki Leaks, βάσει της οποίας, ο Μπιλ Κλίντον, έβαλε χεράκι, για να γίνει το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος ΝΑΙ. Μεγάλο και το άγχος της διοργανωτικής επιτροπής του Συνεδρίου, μήπως και κατά λάθος παρεισφρήσει , στην ανυψωτική, μουσική υπόκρουση, που υποδέχονταν τους συνέδρους, κάτι από “Carmina Burana – Ο Fortuna” και αρχίσουν να χειροκροτούν οι 2 στους 3 από αυτούς, τα “παλαιο-πασόκια”, δηλαδή...

“Προσέξτε όμως λίγο τις αφίσες του συνεδρίου –όσο και να σας εκνευρίζουν– και, ιδίως, τη μορφή του Τσίπρα. Όχι, δεν θυμίζει τον Παπανδρέου στις αφίσες της τελευταίας φάσης του ως ζωντανού-νεκρού. Σε εκείνες τις αφίσες, ο Παπανδρέου είχε ένα αχνό χαμόγελο. Ο Τσίπρας όμως έχει την τυπική πόζα Σοβιετικού ηγέτη στις επίσημες απεικονίσεις της εποχής, τις οποίες βρίσκουμε σε πορτρέτα, μετάλλια, αφίσες κ.λπ. Στραμμένος αριστερά σε προφίλ τριών τετάρτων, με την οπτική γωνία του φακού χαμηλά, ώστε ο ηγέτης να στέκεται ψηλότερα από τον θεατή, ο Τσίπρας ικονίζεται ελαφρώς συνοφρυωμένος με βλέμμα αποφασιστικό, χωρίς ίχνος χαμόγελου. Παρατηρήστε τον. Εχει ακριβώς την πόζα του Λένιν, ο οποίος, εδώ στον Υπαρκτό, θαυμάζεται από πολλούς και γενικώς χαίρει σεβασμού, ενώ στον κανονικό κόσμο θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εγκληματίες του 20ού αιώνα” (Στ. Κασιμάτης).

Ο υφυπουργός Παιδείας Θεοδόσης Πελεγκρίνη,, αυτός που δημιούργησε το πρώτο hot spot στην χώρα, σε κτίριο της Νομικής Αθηνών (01/2011), όταν ήταν πρύτανης του Πανεπιστημίου, πασιγνωστός και ως “ Τεό ο ηθοποιός”, έδωσε στην Βουλή “παράσταση” (20/9). Μία παράσταση με ανιστόρητες, χωρίς συναίσθηση εκφερόμενες, προσβλητικές για την ίδια την κοινωνία απόψεις, αναπτύσσοντας την πρότασή του, για την αξιοποίηση της Καταστροφής του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Πρότεινε λοιπόν, αυτή να γίνει με τρόπο ανάλογο των Εβραίων στο θέμα του Ολοκαυτώματος, οι οποίοι “με υπομονή και επιμονή εξασφάλισαν την οικειοποίηση του Ολοκαυτώματος, έτσι ώστε να διεκδικήσουν την δικαίωσή τους (...) και πέτυχαν να το ταυτίσουν με την τραγική μοίρα του έθνους τους”. Ο Τεό ταύτισε το Ολοκαύτωμα με την Καταστροφή. Περιόρισε τον όρο Ολοκαύτωμα στα εγκλήματα των ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το Ολοκαύτωμα αναφέρεται στην εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων, η οποία έγινε σε εφαρμογή συγκεκριμένου σχεδίου, (εγκρίθηκε στην διάσκεψη του Βερολίνου, λίμνη Βάνζεε, 1942) το οποίο προέβλεπε την εκκαθάριση της Ευρώπης από τους εβραϊκούς πληθυσμούς, με βιομηχανικές μεθόδους, γεγονός που το καθιστά μοναδικό, εν συγκρίσει με άλλα εγκλήματα εις βάρος εθνοτήτων. Μόνο το Άουσβιτς, μπορούσε να εξοντώσει 10.000 ανθρώπους την ημέρα. Σήμερα , αυτό που έχω παρατηρήσει, είναι ότι κατά περίεργη σύμπτωση, το θέμα του Ολοκαυτώματος επανέρχεται στην επικαιρότητα, λίγο μετά ή πριν την εκδήλωση μεγάλης κλίμακας εγκληματικών ενεργειών, του Ισραήλ στην Γάζα. Συνήθως, με παρουσίαση νέων στοιχειών σχετικά με την περίοδο αυτή, ιδιαίτερα όμως με την κυκλοφορία νέων, σχετικής θεματολογίας, ταινιών και όχι μόνο της mainstream παραγωγής.

Με αυτά που συμβαίνουν στην χώρα μας, “δεν είναι να απορείς, γιατί η Ελλάδα πέτυχε την ‘διάκριση’ της έβδομης θέσης στον κατάλογο με τους πιο ‘περιζήτητους προορισμούς περιπέτειες’, μαζί με Κούβα, Ρουμανία, Μπελίσε, Περού κ.α. Με τη σχιζοφρένεια να οδηγεί την χώρα, η ζωή εδώ μοιάζει όλο και περισσότερο με extreme sport. Τουλάχιστον ας το εκμεταλλευτούμε τουριστικά. Αν και αυτό το κάνει ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ στην αγορά του πολυτελούς τουρισμού, προσπαθώντας να προσελκύσει επενδυτές...” (Στ. Κασιμάτης).

Όμως, “ουδέν κακόν αμιγές καλού” και κάτι καλό συμβαίνει αυτή την περίοδο στη χώρα. “Καίγονται με θεαματικό και ραγδαίο τρόπο, ταμπού και στερεότυπα που κυριάρχησαν στο ελληνικό μεταπολιτευτικό μυαλό. (...) Οι διάδοχοι του κ. Τσίπρα θα έχουν στρωμένο το έδαφος, ιδεολογικά και πολιτικά, για να μη δειλιάζουν μπροστά στα αυτονόητα. Η κοινωνία έχει ακούσει ότι “αριστερό είναι να δημιουργούμε θέσεις εργασίας” και δεν έχει πλέον ψευδαίσθηση ότι μπορεί να συνάδουν ένα ημισοβιετικό κράτος και μία πλούσια χώρα. Αυτό συνέβη, κράτησε ανεξήγητα πολύ καιρό άλλα πάει τέλειωσε” (Αλέξης Παπαχελάς).

Για το τέλος, άφησα ένα fake θέμα με αληθινές φωτογραφίες, για να ρίξουμε και εμείς οι εγχώριοι, ένα “γελάκι της αρκούδας” με τον θίασο... Να επισημάνω, ότι εσφαλμένως η έκφραση αυτή θεωρείται ότι αναφέρεται στο ακατάπαυστο και πηγαίο γέλιο. Προέρχεται από το ελαφρύ άνοιγμα του στόματος της αρκούδας, όταν είναι έτοιμη να επιτεθεί. Ουσιαστικά αναφέρεται στο σαρδόνιο, σαρκαστικό, ειρωνικό γέλιο.

Δύο ενσταντανέ, από τον κυβερνητικό εορτασμό της 11ης Οκτωβρίου, Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Παχυσαρκίας.

Ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, τίμησε με την παρουσία του την ημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα: “Πάχος, η εκδίκηση των πεινασμένων”.

Από την επίσκεψη του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, στον Πρωθυπουργό, με θέμα την μάστιγα της παχυσαρκίας στην σχολική ηλικία. (1)

Θα συμφωνήσω με τους political correct, απολύτως. Δεν εικονίζονται ο χοντρούλης, ο τετράπαχος και ο κοιλαράς. Απλώς, είναι τρεις φυσιολογικοί άνθρωποι, οι οποίοι επέλεξαν να δώσουν επί πλέον ευκαιρίες, στον οριζόντιο άξονα ανάπτυξής τους. Αυτή η “υγιής” προσέγγιση, μας αποκαλύπτει και την αιτία που τους οδήγησε να εγκαταλείψουν, την “στενωπό προς τον Σοσιαλισμό”. Θα σφήνωναν...

Σημείωση (1) Το 25% των μαθητών είναι υπέρβαροι και το 10% παχύσαρκοι, ενώ μόνο το 25% ακολουθεί ισορροπημένο τρόπο διατροφής.

Σ α ν     ε π ι δ ό ρ π ι ο

Το τρισυπόστατο της βλακείας.

Έρευνα του Ινστιτούτου Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Intelligence”, διαπίστωσε ότι υπάρχουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες συμπεριφορών που χαρακτηρίζονται ως ανόητες.

Η πρώτη κατηγόρια χαρακτηρίζεται από άγνοια των συνεπειών και υπερβολική αυτοπεποίθηση και αφορά ανθρώπους που υποβαθμίζουν το ρίσκο των ενεργειών που κάνουν, χωρίς να διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα. Η δεύτερη κατηγορία, χαρακτηρίζεται από έλλειψη ελέγχου για τα αποτελέσματα που προκαλούν κάποιες εμμονές στη συμπεριφορά και η τρίτη κατηγορία χαρακτηρίζεται από έλλειψη πρακτικότητας στις πράξεις.

Οι αντιστοιχήσεις στην πραγματικότητά μας, όλες δικές σας...

Seedrinker