Α π ο κ α λ ό κ α ι ρ ο

Από-καλόκαιρο: Άνθρωποι χωρίς αρχές,

εκπροσωπούν τις Αρχές.

Δεν πρόλαβε να “ψηφιοποιηθεί” - κατά το “στεγνώσει το μελάνι” - το προηγούμενο γραπτό μου ( Yes, Bordello Camp, Greece) και ήρθε η επιβεβαίωσή του.

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπούλη κατήγγειλε (22/8), ότι έχει στηθεί “πάρτι ημετέρων” στα hot spot και τις δομές φιλοξενίας των μεταναστών. Συγκεκριμένα δε κατήγγειλε το “πάρτι” της οικογένειας Τάπα. Ο πατέρας Τάπας, μέλος της Νομαρχιακής του ΣΥΡΙΖΑ, ανέλαβε το έργο σίτισης 420 προσφύγων που φιλοξενούνται στο Ν. Σερρών ύψους 750.000 ευρώ και η κόρη Τάπα είναι η υπεύθυνη για τον έλεγχο παραλαβής, ποσοτικό και ποιοτικό, του έργου. Έτσι μας ταπώνουν... Επίσης, ο παραιτηθείς από την θέση του Γ.Γ. Πρώτης Υποδοχής και Ταυτοποίησης Οδυσσέας Βουδούρης - ακόμη ψάχνει ο έρμος την πολιτική του Ιθάκη - άφησε αιχμές για σπατάλες και υπαινιγμούς ότι πίσω από την διαχείριση των κονδυλίων υπάρχει οικονομικό όφελος για κάποιους (14/9).

Ήρθε στην δημοσιότητα (27/8), αυτό που ήταν ήδη γνωστό ότι συνέβαινε στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων που λειτουργεί, ο της Παραφύση ανθρωπισμός. “Θύματα σεξουαλικών επιθέσεων πέφτουν μικρά παιδιά σε κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, ενώ νεαρά άτομα καταφεύγουν στην πορνεία για 20 ευρώ, γεγονός που δείχνει ότι η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη”. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η εφημερίδα Guardian, είχε αναφέρει περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης ενός 7χρονου κοριτσιού από το Ιράκ, στο κέντρο φιλοξενίας της Softex, στα Διαβατά της Θεσσαλονίκης. Στο θέμα αυτό αναφέρθηκε με εύσχημο τρόπο και ο Γιούνκερ, προτρέποντας την Ε.Ε. και την Ελλάδα ονομαστικά, να προστατέψουν τα ασυνόδευτα παιδιά, στην καθιερωμένη ετήσια ομιλία του για την κατάσταση στην Ε.Ε. στο Ευρωκοινοβούλιο (14/9).

O διοικητής της Υποδιεύθυνσης Τροχαίας Αθηνών Γ. Διαμαντόπουλος ξυλοκοπήθηκε αγρίως από “αντιεξουσιαστή” κατά την διάρκεια πορείας των, στο κέντρο της Αθήνας (29/8) και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, όπου παρέμεινε για νοσηλεία μέχρι της 31/8. Η αστυνομία σήμερα , διατεταγμένη Παραφύση, τηρεί στάση ανοχής έναντι των “ατιεξουσιαστών”, για να μην δυσαρεστηθούν οι “συνιστώσες” του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, η πολιτική ηγεσία επιβάλλει στην φυσική ηγεσία της αστυνομίας την ήπια διαχείριση, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν απρόσκοπτα τα “εκπαιδευτικά προγράμματα των νεοσυλλέκτων του Εξαρχιστάν”. Αποτέλεσμα η αστυνομία να μην προσφέρει ασφάλεια, όχι μόνο στους πολίτες, αλλά ούτε στα ίδια τα στελέχη της. Λόγω του ότι αναφέρθηκα σε εκπαιδευτικά προγράμματα, να επισημάνω ότι με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν που πηγαίνουμε πίσω στον κρίσιμο τομέα της ασφάλειας, πηγαίνουμε πίσω και σε σε αυτόν της παιδείας. Οι ιδεοληψίες της Παραφύση και οι πελατειακές της σχέσεις, την γυρίζουν πίσω στην καταστροφική δεκαετία του 1980, δηλαδή την μετατρέπουν σε “άντρο” μετριότητας και συνδικαλισμού. Ο “αιώνιος φοιτητής” και υπουργός της Παιδείας Νίκος Φίλης, αυτός που δεν αναγνωρίζει την σφαγή των Ποντίων ως Γενοκτονία, αφού πρώτα φρόντισε για τους “ομοίους” του, έβαλε το... χεράκι του στα Θρησκευτικά, τα Αρχαία τις αριστείες και τις υποτροφίες, τώρα επιχειρεί να “γράψει” το δικό του κεφάλαιο στα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Τα πρώτα δυσμενή αποτελέσματα στον χώρο της Παιδείας έγιναν ήδη ορατά. Πιο χαμηλά σε σχέση με το 2015, βρίσκονται φέτος 5 από τα 6 ελληνικά ΑΕΙ που συγκαταλέγονται στη λίστα QS World University Ranking 2016-2017 (6/9). Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο σημείωσε πτώση 19 θέσεων και βρίσκεται στην 395η θέση της λίστας με τα 600 καλύτερα Πανεπιστήμια παγκοσμίως, ενώ δεν συγκαταλέγεται πλέον, στην κατάταξη των 250 κορυφαίων Ερευνητικών Ιδρυμάτων. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο έπεσε από την κατηγορία 461-470, στην κατηγορία 491-500, ενώ το Πανεπιστήμιο Κρήτης τέθηκε εκτός λίστας. Και εις χειρότερα...

Να υπενθυμίσω: Η οδός Φυλής είναι ένας περιώνυμος “μπορδελόδρομος” της Αθήνας ,που κατά καιρούς απασχολεί την επικαιρότητα. Το 2012, με την αποκάλυψη, ότι Ρωσίδα που εκδίδονταν εκεί, χωρίς προφυλάξεις, ήταν φορέας του AIDS.

Άνοιξε η πόρτα των φυλακών Κορυδαλλού για τον Βασίλη Στεφανάκο, στον οποίο είχε αποδοθεί, μεταξύ άλλων, αρχηγικός ρόλος στις δραστηριότητες της ελληνικής μαφίας αλλά και “σχέσεις συνεργασίας” με μέλη της “Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς”. Είχε καταδικαστεί με κάθειρξη 21 ετών και 3 μηνών για ηθική αυτουργία σε δολοφονία, αλλά και για την απόδραση Ριζάι και Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλλό. Επιπλέον του είχε επιβληθεί κάθειρξη 14,5 ετών (12/2006), για εμπλοκή σε υποθέσεις προστασίας και λαθρεμπορίου. Άνοιξε η πόρτα του Κορυδαλλού για τον κακοποιό, διότι με τον νόμο πού ψήφισε πρώτο-πρώτο στην Βουλή η Παραφύση (4/2015), του δόθηκε η δυνατότητα, παρ’ ότι καταδικασθείς συνολικά σε 35,5 χρόνια φυλaκισμό, να αποφυλακισθεί έχοντας εκτίσει μόνο τα 8 χρόνια της ποινής του. Και δεν είναι ο μόνος, πολλοί καταδικασθέντες για απεχθή κακουργήματα, εκμεταλλεύτηκαν τον “Παραφύση” νόμο. Μερικοί μάλιστα πρόλαβαν και διέπραξαν νέα εγκλήματα. Αυτός ο νόμος είναι ενδεικτικός του τρόπου που νομοθετεί η Παραφύση, δηλαδή ιδεοληπτικά και συνηθέστερα με μνημειώδη προχειρότητα. Να υπενθυμίσω ότι της ψήφισης του νόμου είχαν προηγηθεί και ακολουθήσει εκθειαστικές δηλώσεις Παραφυσικών και στελεχών των ΣυριζΑνέλ. Το νόημα όλων αυτών συνοψίζεται στο σχετικό non paper του Μαξίμου: “Το νομοσχέδιο αυτό έρχεται να επανασυνδέσει την Ελληνική Πολιτεία με τις παραδόσεις του Διαφωτισμού και τον ανθρωπισμό, παραδόσεις τις οποίες προκλητικά καταπάτησε η μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά, χωρίς σε καμιά περίπτωση να καταστήσει την κοινωνία πιο ασφαλή”. Πολιτική οξυδέρκεια κάτω του μηδενός, σε αντίθεση με αυτήν του Προέδρου των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον που είχε πει: “Δεν πρέπει να εξετάζουμε την νομοθεσία υπό το πρίσμα των καλών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί σωστά, αλλά υπό το πρίσμα των δεινών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί λάθος”.

Άνοιξε η πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να υποδεχτεί ο Ανάξιος τους Άξιους των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίου (25/8), εκτός της μη προσκληθείσης Άννας Κορακάκη. Αυτήν, που λίγες ημέρες πριν, επιστρέφουσα, είχαν υποδεχτεί με τιμές “Αρχηγού Κράτους” και δεν τους “βγήκε”, γιατί τους “έγραψε” κανονικά... “Οι εφετινοί ολυμπιονίκες προέρχονται από μια Ελλάδα από την οποία ότι καλύτερο υπάρχει σε δυναμικό φεύγει για να γλυτώσει. Ότι πέτυχαν οι ολυμπιονίκες του Ρίο το έκαναν με τον εαυτό τους και για τον εαυτό τους. Οι διακρίσεις που κατέκτησαν είναι ένας θρίαμβος της ατομικής προσπάθειας. Είναι ότι αντίθετο προς τις αξίες αυτής της κυβέρνησης, όπως καθρεφτίζονται στο κατατονικό και σκοτεινό βλέμμα του καταθλιπτικού υπουργού που θεωρεί την αριστεία ρετσινιά (σσ αναφέρεται στον Αριστείδη Μπαλτά). Το νόημα της ανέλπιστης καλής συγκομιδής διακρίσεων από τους Ολυμπιακούς, είναι ότι μέσα από την προχωρημένη σήψη της εποχής της Μεταπολίτευσης – γιατί εκεί βρισκόμαστε – μπορεί να αναδεικνύονται παρόμοιες περιπτώσεις ατομικής προσπάθειας και αριστείας και αυτές στρέφουν το ενδιαφέρον της κοινωνίας στο είδος αξιών που έχουμε ανάγκη για να ξεπεράσουμε την κρίση. Γιατί αυτό που μας εμποδίζει να ξεφύγουμε, είναι η αντοχή ενός διεφθαρμένου συστήματος βασισμένου στον κολεκτιβισμό των τεμπέληδων και στην θεσμοθέτηση της ήσσονος προσπάθειας” (Χρ. Κασιμάτης). Να υπενθυμίσω, το “κοντάρι” της Κατερίνας Στεφανίδου γράφει Stanford University. “Αυτοί οι αθλήτες δεν κέρδισαν τα μετάλλια επειδή ζουν στην Ελλάδα. Τα κέρδισαν παρά το γεγονός ότι ζουν στην Ελλάδα, επειδή κατάφεραν να ξεφύγουν από το κυνήγι εξόντωσης της αριστείας. Στην υποδοχή του Σπύρου Γιαννιώτη απουσίαζε η Πολιτεία. Το ‘η πατρίς αγνωμονούσα’, σήμερα το λές και πρόοδο. Γλιτώσαμε από το αυτάρεσκο χαμόγελο, από τις ριπές κοινοτοπιών, από το δεκάλεπτο ρεπορτάζ της κυβερνητικής τηλεόρασης. Κυρίως όμως γλιτώσαμε από την υποκρισία, μιας πολιτικής, η οποία καπηλεύεται ότι ξεφεύγει από το καθεστώς της μετριότητας που η ίδια επιβάλλει” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Αυτοί οι ολυμπιονίκες μας θύμισαν κάτι από την αξία της λέξης “Ελληνικός” την εποχή του Αντιόχου, βασιλέως της Κομμαγήνης, στην οποία και αναφέρονται οι πιο κάτω στίχοι του Κ. Καβάφη: “Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο Ελληνικός -/ ιδιότητα δεν εχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν”.

Σήμερα οι καθεστωτικοί έχουν επικηρύξει τις “ελληνικές ελίτ”, γεγονός που οδηγεί στην απαξίωση της σκέψης, της γνώσης, ακόμη και του αρθρωμένου λόγου, τον οποίον τείνει να αντικαταστήσουν οι χολώδεις κραυγές, όπως αυτές της “καθεστωτικής Αυγής”, κατά του Πύρρου Δήμα. Και οι ελίτ, έγιναν οι “ελίτες”, κάτι σαν αλήτες της πολιτικής, επειδή εναντιώνονται στις επιδιώξεις τους για ένα κράτος που θα λειτουργεί τόσο, όσο είναι αναγκαίο για να συντηρείται ο πελατειακός του χαρακτήρας. Και οι “ελίτες”, είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται, ότι για να ξεπεράσουμε την σημερινή κρίση, θα πρέπει επειγόντως να επαναπροσδιορίσουμε και επινοήσουμε, ξανά τις λέξεις που προσδιορίζουν την συλλογική μας ύπαρξη στην σημερινή πραγματικότητα. Και οι “ελίτες” είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται, ότι αυτό αποτελεί κοινό άθλημα, δύσκολο κατόρθωμα, συνάρτηση της κατά κεφαλήν “προπόνησης”- καλλιέργειας μας, κάτι που ισχύει εν μέρει, για όλη την Ε.Ε. Όταν επισημαίνουμε ότι η κρίση της, είναι υπαρξιακή, αυτό υπονοούμε.

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την παρουσίαση της Εκθεση, εσωτερική αξιολόγηση, του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης (ΙΕΟ), παραδέχθηκε ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στα προγράμματα της Ευρωζώνης είχε περιορισμένη επιτυχία – τότε η ίδια ήταν υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας. Επίσης παραδέχθηκε ξεκάθαρα, ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο Ελληνικό Πρόγραμμα, βοήθησε στην αποτροπή διάχυσης της κρίσης σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Αποτέλεσμα να κερδηθεί χρόνος, ώστε να δημιουργηθούν οι μηχανισμοί προστασίας της Ευρωζώνης και το θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων. Ανέφερε επίσης, ότι η Ελλάδα είναι μια “ειδική περίπτωση”, με αποτέλεσμα οι αρχικοί στόχοι, οι σχετικοί με την ανάπτυξη και την “ιδιοκτησία” του προγράμματος, να αποδειχθούν υπερβολικά αισιόδοξοι. Τόνισε ότι η εφαρμογή του Προγράμματος στην Ελλάδα, χαρακτηρίστηκε από πολλαπλές πολιτικές κρίσεις, από παρεμβάσεις οργανωμένων συμφερόντων και από σοβαρότατα προβλήματα εφαρμογής. Επιρρίπτει δηλαδή τις μεγαλύτερες ευθύνες στην ελληνική κυβέρνηση, τα κόμματα, τα συνδικάτα, αλλά και τα επιχειρηματικά συμφέροντα (σσ κυρίως τα κρατικοδίαιτα). Η Έκθεση του ΙΕΟ αναφέρει ότι η Ελλάδα χρηματοδοτήθηκε από το ΔΝΤ, κατά παράβασιν του καταστατικού του (λόγω μη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους) και με αφανείς και περίεργες διαδικασίες (Πρόεδρος τότε, ο Ευρωπαίος-Γάλλος Στρος Καν). Συμπερασματικά δε, ότι το “παιχνίδι” για την Ελλάδα χάθηκε, από την στιγμή που το ΔΝΤ αποδέχθηκε την θέση των Ευρωπαίων να μην προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου σιώπησε σχετικά, λόγω της διαφαινόμενης αντίδρασης της Γερμανίας (Μέρκελ) και της Γαλλίας (Σαρκοζί). Επίσης, ότι η χώρα μας οδηγήθηκε στο Μνημόνιο, αντί να ενεργοποιηθούν άλλες διαδικασίες που θα έδιναν “φιλί ζωής” στην αξιοπιστία της χώρας και θα οδηγούσαν σε γρήγορη αποκλιμάκωση την οικονομική κρίση. Παραπολιτικά: Ο Στρος Καν παρασκηνιακά, είχε σχετικά προτείνει στον Γιώργο Παπανδρέου, το άμεσο κλείσιμο άχρηστων Δημόσιων Οργανισμών και την συγχώνευση άλλων, η οποία θα οδηγούσε στην απόλυση 60.000 περίπου υπαλλήλων του Δημοσίου. Αυτό θα αποτελούσε, ένα αξιόπιστο μήνυμα προς τις Αγορές, ότι η χώρα πορεύεται προς την ριζική αναμόρφωση του σπάταλου και ήδη χρεοκοπημένου Δημόσιου Τομέα της, ώστε αυτές να συνεχίσου να μας δανείζουν με ευνοϊκούς όρους. Η νομεκλατούρα του ΠΑΣΟΚ, απέρριψε μετά βδελυγμίας την ως άνω πρόταση, στερώντας από τον Παπανδρέου και την παραμικρή δυνατότητα να θέσει θέμα αναδιάρθρωσης χρέους. Από τότε ξεκίνησε και η εσωκομματική του υπονόμευση, που οδήγησε στο κωμικοτραγικό, μα τελείως “ελληνικό” γεγονός, Πρωθυπουργός να ζητά “ψήφο εμπιστοσύνης” στην Βουλή, για να παραιτηθεί... Να επισημάνω, ότι η Ιστορία, μας αποκαλύπτει ως χαρακτηριστικό του “μεγάλου ηγέτη”, το ψυχικό σθένος του, να μπορεί να “θυσιάσει” λίγους, για να σωθούν οι πολλοί. Αυτό, κατά κόρον, μπορούμε να το εντοπίσουμε στις αποφάσεις των “στρατηγών της Νίκης”, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ετήσια έκθεση του Γερμανικού Ινστιτούτου Bertelsmann (19/8) για τις προηγμένες χώρες “Sustainable Governance Indicators 2016” (SGI), κατατάσσει την, της Παραφύση χώραν, στην τελευταία θέση, ανάμεσα στις 41 υπό εξέταση χώρες, ως προς την συνολική αποτελεσματικότητα στον τομέα της οικονομίας και στην προτελευταία, όσον αφορά την εκτελεστική ικανότητα. Επίσης την κατατάσσει, στην 39η θέση στον τομέα της διακυβέρνησης, στην 28η θέση στην ποιότητα της Δημοκρατίας – πριν τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες – στην 29η θέση στην λογοδοσία, στην 36η θέση στην κοινωνική πολιτική – “η πρώτη φορά Αριστερά” – και στην 33η θέση στις περιβαλλοντικές πολιτικές. Σε γενικές γραμμές, η της Παραφύση Ελλάδα, καταλαμβάνει την τελευταία θέση στην πλειονότητα των επιμέρους δεικτών, ενώ καλύτερη βαθμολογία συγκεντρώνουν χώρες όπως το Μεξικό, η Χιλή, η Βουλγαρία, η Τουρκία – πριν το πραξικόπημα - η Ρουμανία, η Λιθουανία, καθώς και όλες οι χώρες που εφάρμοσαν Μνημόνια (Ιρλανδία-Πορτογαλία-Κύπρος). Τα ανωτέρω στοιχεία, εξηγούν και τα αποτελέσματα της έρευνας που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Γενεύης (8/16). Η έρευνα ζητούσε από τους πολίτες 9 ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων και Ελλήνων, να αξιολογήσουν το επίπεδο ζωής της χώρας τους, αλλά και των άλλων υπό εξέταση χωρών. Ως το χειρότερο επίπεδο, όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων, αξιολόγησαν αυτό της Ελλάδος και ως καλύτερο αυτό της Ελβετίας. Το συμπέρασμα: Η Ελλάδα, είναι μια χώρα που οι Ευρωπαίοι θέλουν να επισκεφθούν στις διακοπές τους – τα “γκαρσόνια” της φωνασκούσας Αριστεράς – αλλά κανένας τους. δεν θέλει να ζήσει. Τις τραγικές αυτές επιδόσεις που μαστίζουν την Ελληνική πραγματικότητα , προσπερνά η Παραφύση, εστιάζοντας δια του επικοινωνισμού, στην διατήρηση αλώβητης της επιρροής της, στην ελπιδοφόρα για την πολιτική της επιβίωση “λαϊκης μάζας ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοιας)” (λ.μ.ΚΔΟΑ). Θεματολογία του: Πόλεμος κατά της διαπλοκής, πολεμικές αποζημιώσεις, εμφυλιοπολεμική γλώσσα έναντι των αντιφρονούντων- αντιστεκομένων Πολιτών αυτής της χώρας.

Στα ανωτέρω θα προσθέσω και την υπόθεση Ανδρέα Γεωργίου. Του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, αυτού που κατά γενική ομολογία αποκατέστησε διεθνώς την κλονισμένη αξιοπιστία της , αποκτώντας παράλληλα και πολλούς εχθρούς στην ελληνική πολιτική σκηνή. Η δικαστική περιπέτεια του Ανδρέου Γεωργίου και δύο ακόμη στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, είχε αρχίσει στα τέλη του 2011, με κατηγορίες για παραποίηση στατιστικών στοιχείων που οδήγησαν στο Μνημόνιο και υπονόμευση της Εθνικής Οικονομίας. Κατηγόριες εκτός λογικής, διότι ο Γεωργίου ανέλαβε τον Αύγουστο του 2010, όταν ήδη είχε δρομολογηθεί το πρώτο Μνημόνιο. Αυτές είχαν κριθεί 4 φορές από την Δικαιοσύνη και είχαν καταλήξει απαλλακτικά. Ως εκ τούτων παρουσιάζεται δύσκολο, να εξηγηθεί με λογικό τρόπο η “αναίρεση” που ζητήθηκε από την Ξένη Δημητρίου τον Σεπτέμβριο του 2015, η οποία επί Παραφύση, προβιβάστηκε σε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η “αναίρεση” κρίθηκε και αποφασίστηκε στις 3/12/15, πλην όμως, εκδόθηκε την 1η Αυγούστου 2016. Αυτή η αργοπορία, σε μία τόσο ευαίσθητη και σημαντική για τα εθνικά ζητήματα, μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί ως σκόπιμη, προκειμένου να αποτελέσει “επικοινωνιακή εφεδρεία” του Νηπίου (Τσίπρα).(1) Και ρίχτηκε στη μάχη του επικοινωνισμού, τώρα που ο Νήπιος παρουσιάζεται να μην έχει τηρήσει καμία από τις πρόσφατες καίριες υποσχέσεις του. Η συζήτηση για το χρέος έχει παγώσει και η προσδοκώμενη ανάπτυξη δεν έρχεται. Η μόνη ορατή ανάπτυξη είναι αυτή που παρουσιάζεται στο έλλειμμα του Εμπορικού Ισοζυγίου της χώρας, το οποίο παρουσίασε μεγάλη άνοδο (88,9%), τον Ιούλιο, λόγω της αύξησης των εισαγωγών (18,2%) και της μείωσης των εξαγωγών (3,4%). Συνολικά δε το 7μηνο, το έλλειμμά του παρουσίασε αύξηση 9,7% - χωρίς τα πετρελαιοειδή αύξηση 21,9%. Αντιθέτως η καθημερινότητα παρουσιάζει τον Νήπιο ως φορομπήχτη και συνταξιοφάγο. Ελπίζει ο Νήπιος, ότι η “αναίρεση”, δηλαδή η δυνάμει καταδίκη του Γεωργίου, θα του επιτρέψει να τον παρουσιάσει - στην λ.μ.ΚΔΟΑ απευθύνεται -, ως αποδιοπομπαίο τράγο και το πρόγραμμα περικοπών που εφαρμόζει, ως συνωμοσία κατά της χώρας. Με αυτό το γεγονός, βολεύεται και ο “κρυφοκολλητός” του ο Μικρός (Καραμανλής). Πιστεύει ο Μικρός, ότι ενδεχόμενη καταδίκη του Γεωργίου θα τον “αποκαταστήσει”, γεγονός που θα τον διευκόλυνε στον δρόμο επιστροφής του στην πολιτική σκηνή, ενδεχομένως και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Να υπενθυμίσω σχετικά: Ο Μικρός, στα 6 χρόνια της πρωθυπουργίας του, επισφράγισε την πορεία της χώρας στην καταστροφή. Μεταξύ 2004-2009 αύξησε τις κρατικές δαπάνες από το 44,6% στο 53,9% επί του ΑΕΠ και το χρέος από τα 184 στα 300 δισ. ευρώ. Η Ε.Ε. αντέδρασε επισήμως στην πολιτική εκμετάλλευση της υπόθεσης Γεωργίου από τον Νήπιο, ο οποίος εν τέλει, εκτέλεσε για άλλη μια φόρα την αγαπημένη του φιγούρα, αυτή της κυβίστησης στο χορό του. Αυτού, που τα νταούλια βαρούν οι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί.

Στις 8 Σεπτεμβρίου, ο Κυρ. Μητσοτάκης έδωσε συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά (ΣΚΑΪ).

Αντί σχολίου, η γελοιογραφία του Δημήτρη Χατζόπουλου στην “Καθημερινή”.

Επίσης σχετικό είναι και το θέμα του Παραφύση τρόπου διάθεσης αδειών τηλεοπτικού περιεχομένου εθνικής εμβέλειας. Δεν θα αναφερθώ στα γενετικά του ελαττώματα, με σπουδαιότερο αυτό της αντισυνταγματικότητας (παράκαμψη ΕΣΡ, αρθρα 15 και 101Α του Συντάγματος), ούτε στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά συνακόλουθα και επακόλουθά του, διότι θεωρώ την όλη διαδικασία εκτός Δημοκρατικού πλαισίου. Η διαγωνιστική διαδικασία, είναι άδικο να προσομοιάζεται με πόκερ ή ρουλέτα. Ήταν μια καθαρά διαδικασία εξόντωσης, τύπου ρώσικης ρουλέτας. Τέσσερεις οι άδειες, οκτώ τα υποψήφια θύματα - τέσσερα εκ των οποίων ήταν υποχρεωμένα να φέρουν μαζί προς εξόντωση και τις οικογένειες τους – τέσσερεις οι σφαίρες στο πιστόλι. Σε ποια χώρα, θα μπορούσε τέτοια ή παρόμοια διαδικασία να λάβει χώρα; Πουθενά, σε Δυτικές Δημοκρατίες. Η Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) (8/9), κάνει ευθεία σύγκριση των χειρισμών του Νηπίου για το έλεγχο των ΜΜΕ, με το καθεστώς Ερντογάν. Ο οικονομικός της συντάκτης Tobias Piller, γράφει χαρακτηριστικά: “Για τον έλεγχο των ΜΜΕ δεν χρειάζεται να ψάξετε στην Τουρκία του Ερντογάν αλλά στην Ελλάδα του Τσίπρα. Η ελληνική κυβέρνηση καταβάλει κάθε ικανή προσπάθεια για να αποκτήσει ικανή επιρροή σε αυτά (...) Αυτό ταιριάζει στη γενικότερη εικόνα, καθώς ο Τσίπρας και ο ακραίος αριστερός, εν μέρει κομμουνιστικός ΣΥΡΙΖΑ, με συνέπεια καλύπτει όσο το δυνατόν περισσότερες θέσεις κλειδιά, αρχής γενομένης από την Δικαιοσύνη”. Την κωμική διάσταση αυτής της κωμικοτραγικής διαδικασίας, κάλυψαν οι σχετικές δηλώσεις της υπουργού Επικοινωνισμού της Παραφύση . Ο Χρ. Κασιμάτης αναφέρει σχετικά: “Η πολιτική στην Ελλάδα είναι ο ιδεώδης χώρος για όποιον θέλει να μελετήσει την αποκοπή των λόγων από το νόημά τους σε όλες τις πιθανές μορφές. Τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό της κυβερνητικής εκπροσώπου και των δημοσιογράφων. Η κ. Γεροβασίλη παρομοίασε τους σταθμούς που λειτουργούν, αλλά δεν πήραν άδεια από τον πρόσφατο διαγωνισμό, με αυθαίρετα χτισμένα σε δασικές εκτάσεις και οι δημοσιογράφοι-σχολιαστές έκαναν σαν να τους χτύπησε κεραυνός. Μα πώς τόλμησε να πει κάτι τέτοιο; Τι κυνισμός! Παιδιά, ηρεμήστε πρώτα και σκεφθείτε: πότε κατεδαφίστηκε αυθαίρετο σε δασική έκταση; Ποτέ! Προς τι λοιπόν η ιερά αγανάκτησις; Η γυναίκα δεν ήξερε τι έλεγε. Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε θα είναι η τελευταία...”. Για το τέλος ,άφησα την πρότασή μου για την μουσική επένδυση αυτής διαγωνιστικής διαδικασίας. Προτείνω λοιπόν το τραγούδι “Στόχος είναι τα λεφτά” το οποίο συνεχίζει “...αυτό μου είπε κι’ ο μπαμπάς (Παππάς)...” , το οποίο ερμήνευσε, μια persona που προσωποποιεί απόλυτα την διαδικασία, η Τζούλια Αλεξανδράτου. Επιστρατεύστε την “υγιή” φαντασία σας: Η Τζούλια να περιφέρεται στην ΓΓΣ (Γενική Γραμματεία Συσκότισης), όπως τα “ξέκωλα” στα ρινγκ, κρατώντας την ταμπέλα με το νούμερο του γύρου εξόντωσης.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, με πρωτοβουλία του Νηπίου, έγινε στην Αθήνα (Ζάππειο) η 1η Σύνοδος Μεσογειακών Κρατών της Ε.Ε., επτά τον αριθμό. Η Σύνοδος έγινε στο Ζάππειο, χώρος που τα χρόνια της κρίσης είναι ταυτισμένος με τις φρούδες ελπίδες. Ως σχολιασμό, προτάσσω το “καρφί” που πέταξε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ερωτηθείς σχετικά λίγο πριν την συνεδρίαση της Ευρωζώνης και είχε ως πρώτο και καλύτερο αποδέκτη το Νήπιο: “Όταν οι ηγέτες των σοσιαλιστικών κομμάτων συγκεντρώνονται, τις περισσότερες φορές δεν προκύπτει κάτι έξυπνο”. Και ενώ στο Ευρωγκρούπ μας είπαν, τελειώνετε επιτέλους με τα προαπαιτούμενα, για να πάρετε την δόση των 2,8 δισ. ευρώ, στην Αθήνα η Όλγα Γεροβασίλη δήλωνε, “τα κανάλια προτίμησαν αντί της Συνόδου, να παίξουν εκπομπές μαγειρικής”. Θα συμπλήρωνα: Τις δικές τους και όχι αυτήν του Νηπίου, που μαγείρευε το πρώτο πιάτο του μενού “Θεσσαλονίκη”... Τελικά, στην Θεσσαλονίκη ως κύριο πιάτο παρουσίασε ένα δημιούργημα της μοριακής μαγειρικής, το “κοπανιστός αέρας με σφαιρίδια αισιοδοξίας” και ως επιδόρπιο κάτι το πιο παραδοσιακό, “παραχοπαπαρδέλες αλά Τσίπρα”.

Ολάντ, Ρέντσι και Νήπιος, μέσω της Συνόδου προσπαθούν να λύσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα. Μέσω του Νότου, προσπαθούν να πουν ότι υπάρχει ακόμη Αριστερά. Στις δηλώσεις τους όμως , κουβέντα για τον Φόρο Χρηματοπιστωτικών Συναλλαγών, που ξαναβρίσκεται στην επικαιρότητα και θα μπορούσε να συμβάλλει καθοριστικά στην προσπάθεια εξάλειψης των ανισοτήτων, πηγή των περισσοτέρων προβλημάτων στην παγκόσμια κοινότητα. (Σχετικά σε επόμενη ανάρτηση)

“Οι κακές παρέες χαλάνε και τα καλύτερα παιδιά” του εθνικοσοσιαλισμού.(2) Αυτό έπαθε και ο Ματέο Ρέντσι. Διαπίστωσε ότι ο Νήπιος διατηρεί 3 δικά του “κανάλια” (ΕΡΤ 1,2,3), μετατρέποντας την Δημόσια Τηλεόραση σε Κυβερνητική και είπε να κάνει το ίδιο με την RAI. Ο Κάρλο Φρετσέρο, από τα πιο γνωστά τηλεοπτικά ονόματα στην Ιταλία, αυτός που έφερε επανάσταση στη RAI με νέες εκπομπές, αυτός που έχασε τη θέση του όταν ανήλθε στην εξουσία ο Μπερλουσκόνι, αυτός που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγώνα για μια ανεξάρτητη ενημέρωση, δήλωσε στο μοναδικό ανεξάρτητο τηλεοπτικό δίκτυο LA 7: “Ο Ρέντσι επιδιώκει απόλυτη ευθυγράμμιση σε όλη την RAI. Αυτό δεν υπήρξε ούτε επί εποχής Μπερλουσκόνι. (...) Ο Ρεντσισμός εξελίσσεται σε δικτατορία”. Βέβαια, μπορεί να μην υπήρξε στην Ιταλία, ποτέ ανεξάρτητη δημόσια ενημέρωση, τουλάχιστον όμως ήταν εξασφαλισμένες οι πολιτικές ισορροπίες. Παραδοσιακά τα αριστερά, κεντρώα και δεξιά κόμματα, “έδιναν γραμμή” στα τρία δημόσια κανάλια.

Η απαγόρευση του μπουρκίνι σε ιδιαίτερα κοσμικές παραλίες της Γαλλίας, όπως της Νίκαιας, από τις τοπικές αρχές, αποτελεί μια σπασμωδική κίνηση ανθρώπων υπό πίεση. Αντίδραση ανθρώπων πληγέντων από την τρομοκρατία, ξαφνικά αφυπνισμένων, οι οποίοι αντιλαμβάνονται-συνειδητοποιούν τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε το μεταμοντέρνο πολυπολιτισμικό ιδεολόγημα. Η απαγόρευση, παρότι θα μπορούσαμε να της αναγνωρίσουμε αγαθές προθέσεις, δηλαδή ότι προσπαθεί να επιβάλλει την επείγουσα εναρμόνιση των μουσουλμάνων, ανδρών και γυναικών, με τις δυτικές αξίες, αντίκειται στην αρχή του δημοκρατικού πλουραλισμού. Τέτοιου είδους μέτρα, εν τέλει υπονομεύουν παρά διευκολύνουν την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων. Η εναλλακτική του μπουρκίνι, θα είναι για τις μουσουλμάνες, το κλείσιμο στο σπίτι. Το μπουρκίνι έφερε στην μνήμη μου, γυναίκες χήρες και χαροκαμένες, στις παραλίες χωριών μας, να βουτούν στη θάλασσα με την ρόμπα και μαντηλοφορούσες (με το τσιμπέρι). Η απαγόρευση του μπουρκίνι, αποτελεί μια μεμονωμένη ενέργεια, σε μία Γαλλία που προσπαθεί να συνέλθει από τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και την Νίκαια, χωρίς όμως να οδηγηθεί σε περιορισμό της ελευθερίας στην θρησκευτική έκφραση. Ήδη το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Γαλλίας διέταξε την αναστολή της απαγόρευσης του μπουρκίνι στην πόλη Βιλνέβ Λουμπέ, χαρακτηρίζοντάς την σοβαρό και παράνομο περιορισμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ενώ περιμένουν να εκδικαστούν περισσότερες από 20 σχετικές προσφυγές. Να επισημάνω ότι η απαγόρευση της μπούργκας (καλύπτει το πρόσωπο), με την οποία συμφωνούν το 80% των Άγγλων και Γερμανών, είναι άλλης τάξεως θέμα. Θίγει τον βασικό πυρήνα των Δημοκρατικών κοινωνιών που είναι η προσωπικότητα, γι’ αυτό άλλωστε έχει απαγορευθεί και η “κουκούλα” στις διαδηλώσεις.

Σημειώσεις:

(1) Τελευταία εντόπισα σε άρθρο του Χρ. Κασιμάτη, αυτό που θα βοηθήσει τον φίλο Αποστόλη να δικαιολογήσει αλλά και να αντιληφθεί το μέγεθος της επιείκειας μου έναντι του Τσίπρα, αποκαλώντας τον Νήπιο. Ο Φρόιντ αναφέρεται στην “μαγική σκέψη”, δηλαδή την τάση να νομίζει κάποιος ότι η σκέψη του έχει άμεση επίδραση στην πραγματικότητα γύρω του. Ο Φρόιντ υποστηρίζει ότι κάθε παιδί από την ηλικία των 2 έως περίπου αυτήν των 7 ετών, σκέπτεται με αυτόν τον μαγικό τρόπο και ότι αυτή αποτελεί αποτελεί μια φάση της γνωστικής ανάπτυξής του. Παράδειγμα, ένα παιδί τριών ετών κοιτάζει ένα αεροπλάνο στον ουρανό και νομίζει ότι το κρατάει ψηλά στον ουρανό με την σκέψη του. Παράδειγμα έτερον, ένα Νήπιο ,40 ετών που γύρισε τετράπαχο από τις διακοπές του, κοιτάζει τις “αγορές” και νομίζει ότι με την δύναμη της σκέψης του θα τις κάνει να “χορεύουν”. Στην περίπτωση αυτή, δεν πρόκειται για “μαγική σκέψη” αλλά για καθαρή βλακεία στην καλύτερη περίπτωση. Σ

Στην χειρότερη, για σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Άλλωστε οι ηγέτες και ιδιαίτερα οι ηγετίσκοι, αποτελούν ενδιαφέροντα υποκείμενα για την ψυχοπαθολογία. Από τον Ναπολέοντα ... έως τους Νήπιο, Καμένο, Λεβέντη.

(2) Στις 18 Αυγούστου απεβίωσε ο Ερνστ Νόλτε, σε ηλικία 93 ετών. Ήταν αυτός που την δεκαετία του 1980, είχε πυροδοτήσει την περίφημη μάχη των ιστορικών στην Γερμανία, όταν δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο “Το παρελθόν που δεν θέλει να περάσει” στην FAZ. Η θέση του: ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν μια αντίδραση, στην “υπαρξιακή απειλή” της ρωσικής Επανάστασης και των μαζικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στη Ρωσία. Επιχείρησε δε, να συνδέσει τα γκούλαγκ με το Άουσβιτς και γι αυτό κατηγορήθηκε, ότι υποβάθμισε τα εγκλήματα των Ναζί και από ορισμένους χαρακτηρίστηκε ρεβιζιονιστής. Στον δρόμο της αλήθειας, είναι αδύνατον να μην δεχθούμε, τηρουμένων πάντα των αναλογίων, το τονίζω, όσον αφορά την μαζικότητα και την βαρβαρότητα (τρόποι εξόντωσης), ότι και τα Ναζιστικά στρατόπεδα και τα Σταλινικά γκούλαγκ (του Υπαρκτού Σοσιαλισμού) λειτούργησαν ως κέντρα εξόντωσης αντιπάλων, που διαφέρουν ως προς τον τύπο. Τα πρώτα ήταν ρατσιστικού τύπου, ενώ τα δεύτερα πολιτικού και μάλιστα αδελφοκτόνα (υπάρχει και σχετική απόφαση, της 22/8/2007, του Συμβουλίου της Ευρώπης). Τέλος, αυτό που έχω παρατηρήσει είναι, ότι διανοητές που σε κόντρα των καιρών, προσπάθησαν για την αλήθεια, τελικά μακροημέρευσαν, λες και η αλήθεια λειτούργησε ως ελιξήριο. Άλλωστε στα αραβικά “el iksir” σημαίνει “λίθος της γνώσης”.

Ε π ί λ ο γ ο ς

Φιλο- φιλοσοφικές ακροβασίες:

Ιστορική, η σημασία της βλακείας.(;)

Είναι γενικότερα αποδεκτό και ποικιλομόρφως διατυπωμένο, ότι αυτά που κινούν την Ιστορία είναι το ενυπάρχον στον άνθρωπο βίαιον στοιχείον, η γενετήσια ορμή του, και το ένστικτο επιβίωσης . Τρεις ενδογενείς δυνάμεις που του έδωσαν την δυνατότητα να εδραιώσει την ύπαρξή του στην γη. Όταν όμως ο νομάς άνθρωπος, επέλεξε να γίνει ο στατικός άνθρωπος των μονίμως εγκαταστημένων κοινοτήτων και ιδιαίτερα όταν αυτός άρχισε την εκ-μετάλλευση από την Γη, αυτές οι ενδογενείς δυνάμεις, του γύρισαν σαν μπούμερανγκ, επιφέροντας καίριο πλήγμα στην δυνατότητά του για ευζωία (σχετικά, στην ανάρτηση της 4/12/12 με τίτλο “Η ατίθαση Λίλυ”). Στη νέα κατάσταση, αυτές μετεξελίχθηκαν σε επιθετικότητα (πόλεμοι και εμφύλιοι πόλεμοι), εγωκεντρισμό (αρχομανία και εξουσιοφρένεια) και φόβο θανάτου (ανασφάλεια, επιθυμητική συσσώρευση, απληστία). Αντίρροπα σε αυτές τις δυνάμεις, δυνητικώς ικανή να τις ελέγξει, δρα η Αριστοτελική εντελέχεια, η ενδογενής ροπή του ανθρώπου προς την τελειότητα. Η δύναμη που αδρανοποιεί την εντελέχεια, είναι η βλακεία. Ενεργοποιείται, όταν ο άνθρωπος αποποιείται για ιδιοτελείς λόγους, την δυνατότητα του να υπάρξει ως εχέφρων κοινωνικόν ον. Ένα επώνυμο παράδειγμα: Ο Σταμάτης Κραουνάκης, ένας καλλιτέχνης ογκόλιθος, του Συριζεϊκου προοδευτισμού, όταν αυτός βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, δημοσίως (ΜΜΕ) υποστήριζε και ενθάρρυνε, τις αντιδράσεις κατά του νόμου απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, χαρακτηρίζοντας αυτές, ως πράξη αντίστασης στην κρατική προσπάθεια καταστολής της ελευθερίας του ατόμου. Τώρα που η Παραφύση απαγόρευσε και τον “ατμισμό”, τι θα δηλώσει; Ότι μαζί, εξ-ατμίστηκε και η βλακεία του; Στην εποχή μας το άσχημο είναι ότι η βλακεία δια του Διαδικτύου χειραφετήθηκε πλήρως, εξισώνοντας περαιτέρω την αξία της γνώμης των επαϊόντων με αυτήν των ασχέτων, λόγω μαζικότητας. Αποτέλεσμα, οι βλάκες πια άνετοι και ακομπλεξάριστοι, μπορούν να συναθροίζονται στο Διαδίκτυο και να συντονίζονται σε κινήματα, μόδες του συρμού, με μία κυνικότητα πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά επικίνδυνη. Γεγονός που ανακαλεί στην μνήμη την σχετική επισήμανση τού Αμπρόουζ Μπίρς. Οι Σκύθες τύφλωναν τους κυνικούς για να... βλέπουν καλύτερα.

Η βλακεία, ενώ παρουσιάζεται να λειτουργεί, ως η αυτοκαταστροφική δύναμη στις προσδοκίες των ανθρώπων για ευημερία, ιστορικά παρουσιάζεται να εξυπηρετεί μια νομοτέλεια που κινείται προς την κατεύθυνση που εμείς αντιλαμβανόμαστε και ονοματίσαμε ανθρώπινη πρόοδο. Παρουσιάζεται δε να συναποτελεί με τις φυσικές καταστροφές, την έκφανση της Συμπαντικής νομοτέλειας τω αέναων δημιουργικών καταστροφών,στην Ιστορία του ανθρώπου.

Στην σύγχρονη ιστορία του ανθρώπου οι εξελίξεις παρουσιάζονται να πυροδοτούνται από καταστροφικές κρίσεις, κυρίως πολίτικο-οικονομικές και πολιτισμικές. Οι κρίση εκδηλώνετε όταν η συσσώρευση βλακείας σε μία “κοινωνική ενότητα”, αποκτά την απαραίτητη κρίσιμη μάζα. Όταν αυτή η κρίση είναι μεγάλου μεγέθους, επεκτείνεται προκαλώντας αλυσίδα κρίσεων, οι οποίες και εκδηλώνονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα, σε “ενότητες” όπου η συγκέντρωση βλακείας έχει ήδη “κτυπήσει κόκκινο”. Η χώρα μας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα “κοινωνικής ενότητας” όπου η βλακεία διαχρονικά “κτυπάει κόκκινο”. Ας μην πάμε πολύ πίσω. Λίγα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση, ξεκινά η τελευταία περίοδος συσσώρευσης βλακείας (1981,το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία). Αυτή απέκτησε ιδιαίτερα ανησυχητικές διαστάσεις το 2000 (χρηματιστηριακό παραλήρημα) και “κτύπησε κόκκινο” το 2009 ( εκτίναξη των ελλειμμάτων – δημοσιονομικού και εξωτερικών συναλλαγών – από τον Μικρό). Και η κρίση στη χώρα μας (οικονομική, πολιτική, κοινωνική) πυροδοτήθηκε, επακόλουθο της έκρηξης συσσωρευμένης βλακεία στις ΗΠΑ, την διεθνή πρωτεύουσα του “καπιταλισμού καζίνο”. Δυστυχώς η κρίση που έπληξε την χώρα μας, δεν στάθηκε ικανή να εκτονώσει την υπάρχουσα τεράστια συγκέντρωση βλακείας, με αποτέλεσμα να έχουμε αυτοπυρπόληση το 2015 (η Παραφύση στην εξουσία), η οποία δυσκόλεψε δραματικά την κατάσταση και το χειρότερο χωρίς προοπτική εξόδου.

Το άμεσα ορατό, δημιουργικό αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής, είναι ότι έθεσε την Ε.Ε. σε ετοιμότητα. Της έδωσε την δυνατότητα να αντιληφθεί, το επείγων της σύστασης μηχανισμών αντιμετώπισης κρίσεων και συνετέλεσε στην συσσώρευση σχετικής εμπειρίας, της οποίας τα θετικά αποτελέσματα διαπιστώσαμε στις ανάλογες περιπτώσεις της Ιρλανδία, της Πορτογαλία, ιδιαίτερα δε, σε αυτήν της Κύπρου. Η ανάδειξη δε του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, τίναξε με τον πιο θεαματικό τρόπο, τα εναπομείναντα μυθεύματα της Αριστεράς και της εθνικοσοσιαλιστικής ουτοπίας στην Ε.Ε.

Στην κοινωνική σημασία της βλακείας, αναφέρεται ο Ευάγγελος Λεμπέσης στο βιβλίο του “Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω” επισημαίνοντας ότι “η απλή παρουσία του ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα δια τον βλάκα εις το έπακρον προκλητική...” Πρόκληση, λοιπόν, η εφυϊα για την βλακεία, υποδιαιρέσεις της οποίας αποτελούν η επιτηδειότητα και η απάτη. Σχετικά ο Λεμπέσης αποφαίνεται: “Και όταν ακόμη ο βλάξ υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος εξαναγκασθή να δώση μάχην, θα δώση αυτήν διά των πνευματικώς ευκολοτέρων και συνεπώς ανηθικοτέρων όπλων: του ψεύδους, της διαστροφής, τη ραδιουργίας, της συκοφαντίας. Εξ ου έπεται και το ακλόνητον δόγμα: και η ανηθικότης είναι αποκλειστικόν προϊόν των βλακών”. Συμπέρασμα: επαχθέστερος και πιο απάνθρωπος φασισμός απ’ αυτόν της βλακείας, δεν υπάρχει

Η ανεξάντλητη πηγή της βλακείας στην χώρα μας εντοπίζεται στη λ.μ.ΚΔΟΑ η όποια απέκτησε τεράστιο μέγεθος τα χρόνια της κρίσης. Στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, το μεγαλύτερο μέρος της απείχε, με αποτέλεσμα να δώσει στους λίγους, κτηνώδη εκλογική δύναμη. Αυτή έδωσε την δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνά σήμερα στηριζόμενος από το 20% περίπου του εκλογικού σώματος. Στις εκλογές της 20/9/15 παρουσιάστηκε η μεγαλύτερη αποχή στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, 43,47% , διευρυμένη κατά 7,5% από τις εκλογές της της 25/1/15. Να επισημάνω ότι από αυτόν τον σκληρό πυρήνα του 20%, επανδρώθηκαν οι ομάδες κρούσης των “Αγανακτισμένων”, οι οποίες και δημιούργησαν τέτοιο πολιτικοκοινωνικό κλίμα, “μπάχαλο” στη χώρα που καθιστούσε ανεδαφική την σωστή εφαρμογή των Μνημονίων. Είναι αυτοί οι ίδιοι, που σήμερα ευνουχισμένοι και κατευνασμένοι από τον επικοινωνισμό της Παραφύση, αποδέχονται αδιαμαρτύρητα το αχρείαστο 3ο και επαχθέστερο Μνημόνιο Τσίπρα. Αυτή την έλλειψη μπάχαλου είναι που “λατρεύει” σήμερα στο πρόσωπο του Νηπίου η Μέρκελ.

Σχετικό το άρθρο της Suddentsche Zeitung (12/9), που αναφέρεται στην ομιλία του Νήπιου στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Τίτλος του: “Ήταν μια φορά ένας λυτρωτής...” και υπότιτλο “ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας κάνει σήμερα, ακριβώς εκείνο που αναθεμάτιζε παλαιότερα, περικοπές”. Επίσης αναφέρει: Εάν θέλει κανείς να τον προσεγγίσει με θετικό τρόπο, θα έλεγε ότι ο Τσίπρας είναι ο άνθρωπος των αλλαγών. Το 2014, μίλησε από το βήμα ως λυτρωτής. Το 2015 μίλησε στην Θεσσαλονίκη, ο προφανώς μεγαλύτερος τζογαδόρος που έχει ζήσει ποτέ η χώρα. Το 2016, γνωρίζει και πάλι ένα νέο Τσίπρα. Αυτή την φορά, τον πολιτικό ρεαλιστή (...) Σύντομα όλα αυτά θα είναι παρελθόν, υπόσχεται στην μεγάλη του ομιλία. Μόνον που δεν ακούει σχεδόν κανείς”. Αυτό που προσπάθησε να “πουλήσει” ο Νήπιος στην Θεσσαλονίκη, “αλληθωρίζοντας” προς την Ευρώπη , ήταν το “ευρωπαϊκό του προφίλ”. Έλα όμως που δεν το έχει. Το ύφος και το ήθος της ομιλίας του, αποκάλυπταν συνεχώς το “δήθεν” του. Αυτό δε, κατέρρευσε τελείως, με την απάντησή του, στην ερώτηση της δημοσιογράφου του “ALPHA” , σχετικά με τις απολύσεις στους σταθμούς που δεν έλαβαν άδεια.

Σ α ν      ε π ι δ ό ρ π ι ο

YOLO: You Only Live Once.

Σαν επιδόρπιο, ένα υπαρξιακό ερώτημα που απευθύνεται προς όλους μας.

YOLO: Ζούμε μόνο μια φορά. Αξίζει να ζούμε ως βλάκες;

YOLO, το αρκτικόλεξο σύνθημα που βρίσκεται εδώ και μερικούς μήνες στην επικαιρότητα, κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο περίφημο Λεξικό Αγγλικής της Οξφόρδης.

Seedrinker