Ο χρησμός

Τα «like» δεν κάνουν κινήματα,

ούτε  μαζεύουν σκουπίδια

   Τρεις ηγέτες, όλοι τους με πρόωρη όρεξη, με τον ένα ή άλλο τρόπο, για εξουσία απευθύνθηκαν στον λαό για να αποφασίσει. Η απόφαση του λαού ήταν χρησμός: «ΕΝΩΣΗ ΜΕΣΩ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΦΕΡΕΙ Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ», έλεγε. Το πρόβλημα με τον χρησμό είναι ότι χρήζει ερμηνείας, διότι όταν τον προφέρεις, ανάλογα με το που θα βάλεις το κόμμα, αποκτά και άλλο νόημα. Άλλο το νόημα αν βάλεις το κόμμα, με διττή σημασία, μετά την λέξη ΕΝΩΣΗ και άλλο αν το βάλεις μετά την λέξη ΤΙΜΩΡΙΑ.

   Κάτι ανάλογο συνέβη και με το αποτέλεσμα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής (6-5-2012). Το εκλογικό σώμα, όπως διαμορφώθηκε από την μη ενσωμάτωση του 19% των ψηφισάντων λόγω του εκλογικού νόμου και του 35% της αποχής, με την ψήφο του κατέδειξε τον τιμωρητέο χαρακτήρα της. Παράλληλα όμως έδειξε  έναν ενωτικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί στην διακυβέρνηση της χώρας μέσω μιας ειλικρινούς συνεργασίας. Ο παράλληλος αυτός δρόμος θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ένας δρόμος ρήξης, εάν κάποια κόμματα θεωρήσουν τον εαυτό τους ως μηχανισμό έκφρασης αυτής της τιμωρίας.

   Η ρήξη θα οδηγήσει στην απώλεια μιας ιστορικής ευκαιρίας ενωτικής προοδευτικής διακυβέρνησης της χώρας σε ένα πιο προοδευτικό ευρωπαϊκό περιβάλλον. Η ρήξη θα μας οδηγήσει στην απώλεια μιας ιστορικής ευκαιρίας για το πολιτικό μας σύστημα, να οδηγήσει την κοινωνική μας πραγματικότητα, επιτέλους στην νεωτερικότητα. Υπερβαίνοντας τα προνεωτερικά χαρακτηριστικά κοινωνικών δομών (πριν το 1600 μ.Χ.) που βασίζονταν στην οικογενειοκρατία. Αυτές καταδυνάστευσαν το πολιτικό μας σύστημα και εξέθρεψαν το πελατειακό κράτος κοινό χαρακτηριστικό, με διαφοροποιήσεις, όλων των κρατών της Νότιας Ευρώπης και της Ιρλανδίας. Ειδικότερα δε υπονόμευσαν την αποδοχή του άλλου και τις κοινές κρατικές λειτουργικές δομές. Η ρήξη θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε νέες εκλογές, οι οποίες θα δυσχεράνουν την διαχείριση της πραγματικότητας. Δίνοντας έτσι χώρο στην δημιουργία πολωτικών σχημάτων, με ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Μια κατάσταση που θα κάνει να αναπολούμε με νοσταλγία, εμείς και οι χώρες της Ευρωζώνης την πρόταση για δημοψήφισμα του Γιώργου Παπανδρέου για την έγκριση της δανειακής συμφωνίας της 26/10/2011. 

   Και αυτό διότι,  το κακό με τις ιδεολογίες, όπως αναφέρει ο Στέλιος Ράμφος, στη διαχείριση καταστάσεων, είναι ότι μπερδεύουν την επιθυμία με την πραγματικότητα, προτείνοντας τη λύση με το επόμενο βήμα το οποίο όμως στην πραγματικότητα υπονομεύει το μεθεπόμενο. Και το χειρότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο μια πορεία από-φοβισμού, που οδήγησε άλλους να απέχουν ή να λειτουργούν κρυπτόμενοι και άλλους στον εκφασισμό. Μια πορεία δηλαδή επανάκτησης της αυτοπεποίθησης μας, την οποία παραδώσαμε μαζί με την αξιοπρέπεια μας.  Θα μας δυσκολέψει επίσης να κατανοήσουμε πρωτίστως εμείς, αλλά και να βοηθήσουμε να κατανοηθεί από άλλους, ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε εμείς, και γενικότερα ο κόσμος μας, είναι μια κρίση αξιών. Η οικονομική διάσταση αποτελεί απλώς τη «φλούδα» του προβλήματος.

Τέλος η παραμονή μας στην Ευρωζώνη μας δίνει την δυνατότητα να επιταχύνουμε τον χρόνο για την λύση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών  μας προβλημάτων.  Διότι όταν η Προτεσταντική Βόρεια Ευρώπη με κουλτούρα που οδηγεί τον άνθρωπο να πράττει επιτάχυνε τον ιστορικό της χρόνο, εμείς περιμέναμε ροκανίζοντας δανεικά, τον χρόνο να έρθει ζώντας μέσα σε αυτό που ο Στέλιος Ράμφος αναφέρει ως το «ασάλευτο παρόν».

Seedrinker