Το αυτονόητο

“Δεν βάζεις το λύκο να φυλάει τα πρόβατα”

Λαϊκή παροιμία

    Στις 21/9/97 στην εφημερίδα “Το ΒΗΜA” δημοσιεύτηκε ένα άρθρο απάντηση του κ. Γ. Μπαμπινιώτη με τίτλο «Επιστημονική ετυμολογία των λέξεων». Σε αυτό ο καθένας ευκρινώς διαπίστωνε, την εριστικότητα με την οποία, ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, απαντά όταν κάποιος, νομίζει ότι θέλει να αμφισβητήσει ή να υποκαταστήσει την αυθεντία του σε θέματα ετυμολογίας των λέξεων. Σου δημιουργείτο δε η εύλογη απορία πως κάποιος που δεν διακατέχεται από αυτό που αποκαλούμε «μεγαθυμία του κατέχοντος» μπορεί να λειτουργεί ικανοποιητικά ως δάσκαλος, και μάλιστα πανεπιστημιακός(1).

   Οπαδός όπως φαίνεται ενός ιδιότυπου «καπανταϊσμού»(2), ιλαροτραγικό στοιχείο, καθοριστικό και σαφώς αναγνωρίσιμο της ελληνικής πνευματικής ζωής των τελευταίων δεκαετιών, κατάφερε να αναρριχηθεί έως και στη θέση του Πρύτανη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, προσφάτως δε και στη θέση του Υπουργού Παιδείας στην Κυβέρνηση του Παπαδήμου.

    Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν του αξιώματος ότι «όταν συμμετέχεις δεν μπορείς να διαφέρεις», εύλογα συμπεραίνεις, ότι όταν κάποιος έχει καταλάβει την κορυφή της πανεπιστημιακής διοικητικής πυραμίδας, έχει χρησιμοποιήσει τις νοσηρότατες διαδικασίες, οι οποίες είναι απολύτως απαραίτητες, και οι μόνες ικανές να τον αναδείξουν σε αυτή την θέση. Επίσης εύλογα συμπεραίνεις ότι όταν κάποιος έχει καταλάβει αυτήν την θέση, αυτός ταυτίζεται απολύτως με το νοσηρό πανεπιστημιακό κατεστημένο. Χρησιμοποίησα την λέξη καταλάβει, διότι όταν αναφερόμαστε σε πρυτανικές εκλογές υπονοούμε έναν ενδοπανεπιστημιακό πόλεμο όπου αντιμάχονται φατρίες διδασκόντων σε συμμαχίες με φοιτητικές παρατάξεις, με «ολίγο» από διοικητικό προσωπικό.

Αυτονόητο όμως δεν είναι, μια τέτοια προσωπικότητα να κλιθεί, να αναλάβει Υπουργός Παιδείας σε μια κρίσιμη περίοδο, όπου αυτός καλείται να εφαρμόσει ένα νόμο που θίγει στον πυρήνα τους τα ενδοπανεπιστημιακά κατεστημένα.

Αυτονόητο όμως είναι, ότι μόλις μια τέτοια προσωπικότητα αναλάμβανε ως Υπουργός Παιδείας, αυτό που θα προσπαθούσε να εφαρμόσει με μαεστρία, δεν θα ήταν ακριβώς ο νόμος, αλλά μια ερμηνευτική του εκδοχή, δια της οποίας θα συνεπικουρούσε τις αντιστάσεις της πανεπιστημιακής συντεχνίας, της οποίας υπήρξε εξέχων μέλος.

Αυτονόητο λοιπόν είναι, ότι για να υπάρξει το αυτονόητο πρέπει να λειτουργήσει στον άνθρωπο αυτό που ονομάζουμε «κοινή λογική». Κοινή, όχι γιατί την διαθέτουμε όλοι, αλλά γιατί δυνάμεθα να την αποκτήσουμε όλοι. Εάν βέβαια η κανονιστική κλίμακα αξιών η οποία κατασκευάζεται από την κυρίαρχη κάθε φορά τάση, τα μικροσυμφέροντα και οι υποκριτικές κοινωνικές συμβάσεις μας το επιτρέψουν. Μόνο ένας πολιτικός ενέταξε στον πολιτικό του λόγο αυτή τη λέξη. Με αυτήν ήθελε να συμβολίσει, το λυτρωτικό άνοιγμα στο μέλλον, κατά την προεκλογική περίοδο του 2009. «Θα κάνουμε την επανάσταση του αυτονόητου», κάπως έτσι περιέγραφε την οργιώδης διαδικασία των αναγκαίων ανατροπών στους θεσμικούς χώρους πολιτικό, οικονομικό, και πολιτισμικό ο Γιώργος  Παπανδρέου.

Τέλος εάν μπορούσα να απευθυνθώ, στον έως και εμετικά αποκαλούμενο από τους τηλεδημοσιογράφους «δάσκαλο», κ. Γ. Μπαμπινιώτη θα του έλεγα, ότι αυτονόητο είναι ότι την αξιοπρέπεια σου πολλοί μπορεί να επιβουλεύονται. Κανένας όμως δεν μπορεί να σου την πάρει, εσύ αποκλειστικά την παραδίδεις.

1 Σχετική επιστολή παρέμβαση με ημερομηνία 29/9/97 έστειλα στη εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» η οποία δεν δημοσιεύτηκε όπως ήταν φυσικό, γιατί από τότε ο κ. Μπαμπινιώτης ήταν «αγαπημένο παιδί» του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (Ψυχάρη). Σε αυτή προέτρεπα τον κ. Γ. Μπαμπινιώτη αντί να αντιδικεί, να προσφέρει στην ελληνική γλώσσα και παιδεία, με το  να εισηγηθεί και να επιδιώξει εκ της θέσεως του, την συνδυαστική διδασκαλία της ετυμολογίας των λέξεων στα σχολεία. Δίνοντας έτσι μια ευκαιρία στους νέους να αντιληφθούν την σοφία που εμπεριέχεται στην γλώσσα μας, να την αγαπήσουν, ώστε να αντισταθούν στη συρρίκνωση της.

2 Από τον ήρωα του βιβλίου του Αλέξανδρου Κοτζιά «Φανταστική ιστορία», Αλέξανδρο Καπάνταη. Έναν νάρκισσο με χαμαιλεοντική στάση που κατάφερε να επιβληθεί στο ευρύτερο κοινωνικό-πνευματικό αθηναϊκό τοπίο. Από το 1986 ο συγγραφέας αποτύπωσε τις βαθειά νοσηρές αξίες μιας κοινωνίας, που επιμένοντας να λειτούργει στρεβλά δεν μπορούσε παρά, με μαθηματική ακρίβεια, να χρεοκοπήσει.

Seedrinker