"Από το αίμα των νέων"

 

Δύο κορίτσια παρατηρούν ιρανικό πύραυλο που έπεσε χωρίς να εκραγεί, σε κιμπούτς στο βόρειο Ισραήλ. (REUTERS/Gil Eliyahu Πηγή: Protagon.gr )

Και όμως...

“Δεν στερείται γοητείας αυτός ο τρομακτικός κόσμος/

δεν στερείται πρωινών/άξιων να ξυπνάς γι’ αυτά”

από ποίημα της Βισουάβα Σιμπόρσκα

Από το αίμα των νέων της πατρίδας, τουλίπες έχουν φυτρώσει
Από το ανάστημα των κυπαρισσιών, οι ζωές έχουν λυγίσει.
Μέσα στα κλουβιά, σαν τα πουλιά που θρηνούν,
Οι κρίνοι, πενθώντας, έσκισαν τα ρούχα τους.

Τι άδικο, τι τυραννία, τι καταπίεση είναι αυτή;
Τι σκοτάδι είναι αυτό που σκέπασε τη χώρα;
Ξύπνα, εσύ που κοιμάσαι, και δες την καταστροφή.
Δες πώς το αίμα των αγαπημένων μας βάφει τη γη.

Και το τραγούδι με τίτλο “Από το αίμα των νέων / From the Blood of the Youth”, είναι ένα σύγχρονο ιρανικό τραγούδι αντίστασης, το οποίο στην εποχή των μουλάδων, μόνο μια ψηφιακή καλλιτέχνιδα θα μπορούσε να ερμηνεύσει. Και αυτή είναι Nava.

Και το επίκαιρο ερώτημα είναι με τον καουμπόη ή με τους μουλάδες;

Και ο λογικός παρατηρητής που δεν είναι, ούτε αισθάνεται στρατιώτης, στέκεται μπροστά σε αυτό το δίπολο, νιώθοντας ότι το έδαφος λείπει κάτω από τα πόδια του.

Και όταν λέμε έδαφος εννοούμε κανόνες. Δηλαδή δεν ζητά νίκη, ζητά όρια. Θέλει έναν κόσμο όπου η ισχύς δεν αυτονομείται από το δίκαιο και όπου η πίστη δεν μετατρέπεται σε κρατική στρατηγική.

Και ως εκ τούτων, η απάντηση στον σημερινό μας κόσμο είναι, ούτε με τους μουλάδες, ούτε με τον καουμπόη, με την Ευρώπη.

Και οι κανόνες στον σημερινό μας κόσμο ,είναι εκ των ων ουκ άνευ και διότι ποτέ στο παρελθόν οι αυταρχικοί ηγέτες και τα αυταρχικά καθεστώτα δεν είχαν καλύτερα και πιο αποτελεσματικά εργαλεία για να υποτάξουν τους πολίτες τους και να καταπνίξουν κάθε απόπειρα αντίστασης.

Και είναι τα ίδια εργαλεία που αναπτύχθηκαν από τους πολύφερνους  entrepreneur (εντερπρενέρ)  και σήμερα γιγαντωμένα, απλωμένα σε έναν παγκόσμιο ιστό όχι απλώς αλλάζουν αλλά μεταμορφώνουν τον κόσμο μας.

Και οι κανόνες στον αυριανό μας κόσμο θα είναι εκ των ων ουκ άνευ, σαν το οξυγόνο για την επιβίωσή μας.

Και τα μηνύματα δεν είναι ευοίωνα.

Και το Πεντάγωνο επέλεξε την πρόθυμη OpenAI ως “ΑΙ εταίρο” και απέκλεισε την “ηθική” Anthropic, καθώς αναζητούσε ένα εργαλείο που θα εκτελεί χωρίς ενδοιασμούς τις όποιες επιχειρησιακές εντολές του.

Και αυτό, διότι ο διευθύνων σύμβουλός της Anthropic, Ντάριο Αμόντεϊ, αρνήθηκε να επιτρέψει την χρήση της τεχνολογίας του για μαζική εγχώρια παρακολούθηση (mass surveillance) Αμερικανών πολιτών ή για πλήρως φονικά αυτόνομα οπλικά συστήματα (lethal autonomous weapons LAWS).

Και “ας φανταστούμε τώρα πως η εξουσία δεν έχει πια ανάγκη την ανθρώπινη συνεργασία, και πως την ασφάλειά της και την ισχύ της την εγγυώνται όργανα που δεν μπορούν να επαναστατήσουν εναντίον της. Μια στρατιά από αισθητήρες, από ντρόουν, από ρομπότ ικανά να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Αυτή θα ήταν εντέλει η εξουσία στην απόλυτη μορφή της”.

Και παρότι το ανωτέρω είναι από το μυθ-ιστόρημα “Ο μάγος του Κρεμλίνου”  του Ιταλού πολιτικού αναλυτή και συγγραφέα, Τζουλιάνο ντα Έμπολι, δυνητικώς αποτελέσει και ιστόρημα του μέλλοντός μας.

Και προεκτεινόμενο, ενός μέλλοντος όπου η ΤΝ θα επιτρέπει την δημιουργία επιθέσεων που εξελίσσονται και προσαρμόζονται μόνες τους, ξεφεύγοντας τις παραδοσιακές υπονομεύσεις του δια κακόβουλου λογισμικού.

Και αυτό θα καταστήσει την άμυνα ένα συνεχές κυνήγι, όπου μόνο η ΤΝ μπορεί να αντιμετωπίσει την ΤΝ. Και τότε θα μιλάμε για πολέμους μεταξύ “εθνικών εταίρων ΤΝ”.

Και ως εκ τούτων η απάντηση στον σημερινό μας κόσμο είναι, ούτε με τους μουλάδες, ούτε με τον καουμπόη, με την Ευρώπη.

Με την Ευρώπη των κανόνων.

Και το πρόβλημα με την Ευρώπη, είναι ότι πίστεψε υπερβολικά στην νομοτελειακή υπεροχή των ιδεών της. Δηλαδή στην εξέλιξή της στα πλαίσια μιας ορθολογική πολιτικής στην Δύση, στηριζόμενη σε ένα λειτουργικό δημοκρατικό σύστημα, με την πεποίθηση ότι η δημοκρατία, από την στιγμή που κατακτάται από την κοινωνία, είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον να ανατραπεί.

Και στον ορθολογισμό στηρίχθηκε και το πιο φιλόδοξο εγχείρημα του Δυτικού Κόσμου, η ΕΟΚ στην αρχή και η σταδιακή μετάλλαξή της σε Ευρωπαϊκή Ένωση αργότερα.

Και όμως με τον Μάη του ΄68, που ξεκίνησε από το Παρίσι και απλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, δημιουργήθηκε μια γενιά που απολάμβανε τα αγαθά που της πρόσφερε η Ευρώπη και όμως δεν αγαπούσε την Ευρώπη και γενικότερα αυτό που αποκαλούμε Δύση.

Και ήταν η 1η επίθεση κατά του Ευρωπαϊκοί / Δυτικού πολιτισμού από τα παιδιά του. Κάτι σαν αυτοάνοσο νόσημα.

Και έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες επιθέσεις (πολυπολιτισμικό μοντέλο, woke κουλτούρα κλπ), για να φτάσουμε στον σημερινό κόσμο που κινδυνεύει να χάσει την συνοχή του ελλείψει κανόνων.

Και παρόλα αυτά η Ευρώπη φαίνεται να επανακάμπτει. Το απέδειξε με την στάση της στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, με την μη εμπλοκή της στον πόλεμο του Ιράν και με την στρατιωτική της υποστήριξη στην Κύπρο.

Και ως εκ τούτων, η απάντηση στον σημερινό μας κόσμο είναι, ούτε με τους μουλάδες, ούτε με τον καουμπόη, με την Ευρώπη.

Επίλογος

“Να συνειδητοποιήσουμε ότι όποιος διστάζει να αλλάξει, δεν πρέπει να αυταπατάται

ότι μένει σταθερός σε ένα σημείο, διότι στην πραγματικότητα όλο και θα υποχωρεί". Αρβερέλ

TEXT plus

* 28 Φεβρουαρίου 2026: Εξαπολύθηκαν αιφνιδιαστικά Αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις στο Ιράν, με κωδική ονομασία “Επική Οργή”, σύμφωνα με το υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ και “Βρυχώμενος Λέων Ασπίδα της Ιουδαίας” σύμφωνα με το Ισραήλ. Νεκροί μεταξύ άλλων ηγετικών στελεχών και ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεί.

* Και η αντιπολίτευση αιφνιδιάστηκε.  Και προτού προλάβουν να καταγγείλουν για αμηχανία την κυβέρνηση, τα F-16 είχαν ήδη προσγειωθεί στην Κύπρο. Οι “Κίμων” και “Ψαρά” είχαν ήδη αποπλεύσει.

* Στην πραγματικότητα, αυτά που επιτυγχάνονται με την ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, παράγουν πολύ περισσότερη εθνική υπεραξία από ότι κανείς μπορεί να νομίζει.  Και αυτό δεν μπορεί να υποτιμάται ή να αμφισβητείται. (Πηγή: Protagon.gr 2/3)

* “Το όποιο των διανοουμένων”: Σχετικό το δοκίμιο του Ρεϊμόν, στο οποίο ο συγγραφέας κατηγορεί μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής διανόησης ότι παρασύρεται από ιδεολογικές αυταπάτες, συχνά υποστηρίζοντας ολοκληρωτικά καθεστώτα στο όνομα της “προόδου” ή της “επανάστασης. Και είναι αυτοί που υποστήριξαν το 1979 την εγκαθίδρυση της Ισλαμικής Επανάστασης έναντι του σάχη στο Ιράν. Και όπως επισημαίνει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, οι νεκροί στην τελευταία διαδήλωση εναντίον του σάχη ήταν 50. Τον Ιανουάριο του 1979 οι Φρουροί της Επανάστασης σκότωσαν 40.000.

* Και να μην ξεχνάμε, ότι από την Παλαιστίνη της Χαμάς ξεκίνησε η αντίσταση του Ιράν κατά του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού με την σφαγή της 7ης Οκτωβρίου. Και τότε ήταν που ξεκίνησε αυτό που ζούμε σήμερα.

* Και η αντιπολίτευση ζητά μείωση του φόρου στα καύσιμα. Με άλλα λόγια, “επιδότηση” στον εγωισμό των τροχοκίνητων συμπολιτών μας που αρνούνται τα μέσα μαζικής μεταφοράς και μάλιστα σε συνθήκες πολέμου.

* Μητσοτάκης: Χωρίς να υπολογίζει τη λαϊκιστική παλαβομάρα και την ερντογανική-πουτινική υστεροβουλία (που ενδημούν στην χώρα), έδειξε 5 φορές αποφασιστικότητα. Όταν έκλεινε την χώρα για τον κορωνοϊό, απέτρεπε την υβριδική επίθεση στον Έβρο, έβγαζε υποβρύχια και στόλο στη Μεσόγειο (καλοκαίρι 2020), στήριζε χωρίς αστερίσκους την Ουκρανία (2022) και τώρα, στην Κύπρο, πριν φτάσουν Γάλλοι, Ισπανοί, Ιταλοί,, Άγγλοι μέχρι και Ολλανδοί. (Αργύρης Παπαστάθης)

* Μητσοτάκης: Όταν στην ερώτηση του δημοσκόπου «υπάρχει κάποιο άλλο πρόσωπο που θα τα κατάφερνε καλύτερα ως πρωθυπουργός από τον Κυριάκο Μητσοτάκη;», οι πολίτες απαντούν «όχι» σε ποσοστό 54%, το πολιτικό μας καλαμπούρι έχει ήδη τελειώσει. Όταν μάλιστα κάτω από αυτό το θηριώδες 54% ακολουθούν ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας με 5%, με τον Βελόπουλο στο 4% και τους/τις Κουτσούμπα, Καρυστανού και Κωνσταντοπούλου στο 2%, τότε αμφιβάλουμε αν υπάρχει καν καλαμπούρι. (Δημήτρης Ευθυμάκης)

* Ανδρουλάκης: Όλα τα κόμματα στην Ελλάδα είναι αρχηγικά. Και ως εκ τούτου να μην το παιδεύουμε. Μόνο ο αρχηγός έχει την ευθύνη...

* Για την Αριστερά: Η Αριστερά κινείται ανάμεσα σε πολιτικούς που είναι πρόεδροι, σε κόμματα με τα οποία δεν συμφωνούν. Κόμματα που επικαλούνται την πολιτεία πολιτικών που τα εγκατέλειψαν και τον Τσίπρα που θα ήθελε να μην έχει ανάγκη κανέναν από όλους αυτούς, αλλά η προσωπική του εμβέλεια μετριέται αρκετά κάτω από όσο νόμιζε... (Γιάννης Ανδρουλιδάκης)

* Νίκησαν οι σοσιαλιστές στο Παρίσι και θα νομίζει ο Δούκας ότι η Γαλλία τού στέλνει μήνυμα. (Πηγή: Protagon.gr )

* Ο Στάρμερ δεν είναι Τσόρτσιλ, είπε ο Τραμπ. Που νομίζει ότι είναι Ουάσινγκτον και Ρούσβελτ μαζί. (Πηγή: Protagon.g)

* Ο Τραμπ λέει ότι του ζητούσαν να γίνει ανώτατος ηγέτης του Ιράν και αυτός δεν ήθελε. Κανονικά κάπου εδώ μπαίνουν οι κύριοι με τα άσπρα. ( Πηγή: Protagon.gr)

* Η συνύπαρξη: Πύραυλοι και drones μαζί με μοντέλα και influencers στη χλιδή του Ντουμπάι.

*Πίσω από την νεανική παραβατικότητα / εγκληματικότητα, αναζητείστε την “γονεϊκή επιτρεπτικότητα”, που επιθετικά εδραιώθηκε μετά την επικράτηση του ΠΑΣΟΚ (1981) και την διάχυση της νοοτροπίας του, σε όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι, γεγονός που εμπόδισε την ομαλή κοινωνικοποίηση των νέων. Και μετά διερωτάσαι: Και το σχολείο τι έκανε; Και η απάντηση: Μια από τα ίδια, λόγω του πασοκικού “εκδημοκρατισμού” του.

* Ο Μπραντ Πιτ στην Ύδρα: Και αυτήν την φορά δεν ήρθε το Χόλιγουντ στην Ελλάδα, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Η Ελλάδα ετοιμάζεται να μετακομίσει στο Χόλιγουντ, έστω και ως ντεκόρ ή ως κομπάρσος. 

* Ματθαίος Γιωσαφάτ (ψυχίατρος-ψυχαναλυτής): Ο γάμος είναι μια από τις σημαντικότερες αιτίες χρόνιας κατάθλιψης.

* Πάνω που κόπασαν οι θεωρίες συνωμοσίας για τις ανεμογεννήτριες, είπαμε να δοκιμάσουμε το IQ των Ελλήνων με την πυρηνική ενέργεια. (Πηγή: Protagon.gr)

* Διεύρυνση ΠΑΣΟΚ: Για να γελάς και να κλαις… Και μόνο ένα όνομα από αυτά που ανακοινώθηκαν στις 9/3 φθάνει. Θεοδόσης Πελεγρίνης, υφυπουργός Παιδείας του Τσίπρα το 2015, που εναντιώθηκε στον νόμο Διαμαντοπούλου και μετά υποψήφιος με τον Γιώργο Πατούλη για την περιφέρεια Αττικής.

*  Σε νόμιμη παρακολούθηση τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ δύο γυναικών, η μία έλεγε στην άλλη ότι η ζωή στο Ζεφύρι έχει γίνει πολύ δύσκολη. Όχι, δεν κατέρρευσε η τιμή του χαλκού. Απλώς λείπουν οι άνδρες, αφού οι περισσότεροι είναι στη φυλακή. Χαρακτηριστικό κι αυτό της κανονικότητας της συμβίωσής μας με τους Ρομά. Όπως οι αριθμοί που παραθέτει ο κ. Χρυσοχοΐδης: το συντριπτικό ποσοστό της παραβατικότητας στην Αττική προέρχεται από τους Ρομά. Η κανονικότητά τους είναι η παραβατικότητα. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* Moltbook, το αποκαλούμενο “Facebook των chatbot”. Το Moltbook είναι ένα κοινωνικό δίκτυο όπου AI agents αλληλεπιδρούν μεταξύ τους αυτόνομα. Ένα (ακόμη) βήμα προς την υπέρ-νοημοσύνη.

* 11 Μαρτίου: Ciao, Γιώργο Μαρίνο, αριστοκράτη της σάτιρας.

* Πυρηνική ενέργεια: Η χώρα μας είναι περιτριγυρισμένη από χώρες που έχουν πυρηνικούς αντιδραστήρες. Εάν είναι να πάμε από πυρηνικό δυστύχημα, ας πάμε από δικό μας λάθος και όχι από άλλων, όπως λέει και ο Σεραφείμ Σίλας.

* Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (Λαϊκή Αριστερά) σε διαδήλωση κρατώντας πορτρέτο του Αλί Χαμενεϊ. “Πολύ μικρή τελικά η απόσταση από την Αριστερά των δικαιωμάτων στην Αριστερά των αγιατολάδων” (Πηγή: Protagon.gr) \

* Και στις 18/3, με ειδική πτήσης της AEGEAN επέστρεψαν από το Ντουμπάι με τους ιδιοκτήτες τους τα τα “σκυλιά του πολέμου” (και τίτλος ταινίας “The Dogs of War”, 1980 του John Irvin, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Frederick Forsyth).

* Απεβίωσε ο Τσακ Νόρις. Τα ύστερα του κόσμου... (20/3). 

* 23 Μαρτίου, η εναρκτήρια συνεδρία της δίκης των Τεμπών και έγινε το μπάχαλο. Και πως να μην γίνει σε μια δίκη με πολιτικά χαρακτηριστικά, καθώς πριν φτάσει στο ακροατήριο, κατάφερε να αναδείξει ένα νέο πρόσωπο στην πολιτική ζωή της χώρας, την Μαρία Καρυστιανού και να μετατραπεί στο πολιτικό πρόγραμμα της “Πλεύσης Ελευθερίας” της Κω/λου.

* Και εάν αναφέρεις Βασίλης Σαμαράς, Κώστας Αχ. Καραμανλής, ξυλόλιο, μπάζωμα, λαθρεμπόριο, όλοι μπορεί να μιλήσουν για όλα, αλλά διερωτώνται ποιος είναι ο Σαμαράς; Ο Σαμαράς; Ο μοιραίος σταθμάρχης που έβαλε τα 2 τραίνα στην ίδια γραμμή. Ο πρόδηλα υπεύθυνος και ένοχος για το δράμα, αλλά πολιτικά αδιάφορος και ύστερα να πάμε στους άλλους.

* Και ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι αυτός που ίσως βρήκε τον τρόπο αντιμετώπισης στην Βουλή της παραληρηματικής Ζωής Κω/λου. Και είναι τα κρακεράκια. Η Κω/λου δεν αντέχει τα κρακεράκια. Και ευελπιστούμε, αυτά να αποτελέσουν το μαγικό, για να ελεγχθεί το μπάχαλο που δημιουργεί η Κω/λου στην Βουλή...

* Και με την ΑΙ ξεκίνησε η εποχή της e.καχυποψίας. Και αυτό διότι όλα πλέον από όσα βλέπουμε και διαβάζουμε στο εικονικό χώρο, δυνητικώς είναι AI generated. Και το ερώτημα είναι, ποια θα είναι η επίδραση αυτού στον ψυχισμό του ανθρώπου που ζει στον πραγματικό χώρο;

Πώς, με την λογική της ήσσονος προσπαθείας, με την κατάργηση της πειθαρχίας και την εξίσωση του καθηγητή με τον μαθητή, να λειτουργήσει η τάξη;  Ένα μείζον πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία, εξίσου επικίνδυνο με το δημογραφικό. Η κοινωνικοποίηση των νέων.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8/3)

Και ως φιλεσίν, σας προτείνω να δείτε την ταινία “Σε πτώση” (2024, Βρετανία, Πορτογαλία της Λάουρα Καρέιρα). Και όσοι αγοράζουμε από τις μεγάλες δικτυακές πλατφόρμες, ας την έχουμε υπόψιν.

Και επίσης την ταινία “Η Πέτρα της Υπομονής” (2012, Γαλοαφγανική του Ατίκ Ραχίμι).

Και αυτήν την τελευταία ταινία, την προτείνω με αφορμή και την εμπόλεμη κατάσταση στην Μέση Ανατολή.

Και αυτό που θέλω να επισημάνω γενικώς, είναι ότι μόλις λίγες ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών η Δύση αδημονεί για την λήξη τους. Και αυτό συμβαίνει διότι η Δύση ισορροπεί λειτουργώντας στο “fast forward”, ακυρώνοντας εν πολλοίς την ψυχική ικανότητα της υπομονής, από τα μέλη της.

Και αντιθέτως, οι διαχρονικά δύσκολες συνθήκες επιβίωσης στην Μέση Ανατολή, οδήγησαν ώστε η υπομονή να αποτελέσει επιγενετικό χαρακτηριστικό των κατοίκων της.

Και ως εκ τούτου και του γεγονότος ότι το Ιράν, είναι όχι μόνο μια μεγάλη σε έκταση χώρα αλλά και δομημένη με ένα πολυκαναλικό πολιτικό και στρατιωτικό σύστημα, καλά ξεμπερδέματα...

Και το ερώτημα είναι. Έάν θέλουμε μια νέα ισλαμοφασιστική “Βόρεια Κορέα” στην περιοχή μας και μάλιστα με διακηρυγμένο στόχο να κατισχύσει στην περιοχή και όχι μόνο. Με την ισλαμική τρομοκρατία πήραμε μια γεύση.

Και μιας και αναφέρθηκα στην επιγένεση, αυτή συνοπτικά, αναφέρεται στη σταδιακή εμφάνιση και ανάπτυξη της πολυπλοκότητας ενός ζωντανού οργανισμού.

Και ο Αριστοτέλης αναφέρθηκε στην επιγενετική αναφέροντας: “Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον άνεμο, μπορούμε όμως να ρυθμίσουμε τα πανιά”, που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επέμβουμε στα γονίδια, μπορούμε όμως να επηρεάσουμε την έκφρασή τους.

Η μητριά των Τεμπών

Και να που φτάσαμε, η Μαρία Καρυστιανού, η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου των Τεμπών, να καταγγείλει ότι δεν την άφησαν να μιλήσει στην εξέδρα που είχε στηθεί για τις ομιλίες των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών στην εκδήλωση μνήμης της 28/2 και για αυτό αποχώρησε

Και εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι το το πένθος, όπως και η αρρώστια, σου δίνει την ευκαιρία στην πρόοδο του χρόνου, όχι μόνο να δεις αλλά και να δείξεις τον χαρακτήρα σου, τον εαυτό σου, καλό ή κακό, μεγιστοποιημένο στον τρόπο διαχείρισης τους. Δηλαδή αυτό που στα αλήθεια είσαι, τα “υλικά της οικοδομής σου”.

Και όπως εξ αρχής την ανέφερα, η εξωστρεφώς πενθούσα Μαρία Καρυστιανού, από “μητέρα των Τεμπών”, εξελίχθηκε στην “μητριά των Τεμπών”.

Και αυτό γιατί είναι αυτή, που μαζί με τον αμήχανο και χειραγωγούμενο Πάνο Ρούτσι, είναι οι κύριοι υπεύθυνοι που το περσινό, το αυθόρμητο, το μεγαλειώδες συλλαλητήριο για τα Τέμπη, να εκπέσει στο φετινό, το δια αφισών αγγελθέν, που το εντάσσει στην κοινοτοπία της διαμαρτυρίας.

Και κάπως έτσι “παρέρχεται η δόξα του κόσμου / Sic transit gloria mundi”.

Το αόρατο χέρι...

Και στεκόμαστε αμήχανοι, μπροστά σε μια συγκυρία γεγονότων που σηματοδοτούν μια καθοριστική τροπή στην εξέλιξη του Ιστορικού γίγνεσθαι, δηλαδή μιας νέας εποχής της Παγκόσμιας Ιστορίας

Και θα ξεκινήσω με τα επετειακά.

Και πριν από 250 χρόνια, στις 9 Μαρτίου 1776, εκδόθηκε το έργο “An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations / Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του Πλούτου των Εθνών” του σκωτσέζου ηθικού φιλοσόφου Άνταμ Σμιθ, το οποίο τότε κυκλοφόρησε σε 2 τόμους. Αυτό το έργο, που ο Σμιθ έγραφε για 10 χρόνια, σημάδεψε, όπως έγραψε ο Γεώργιος Η. Κριμπάς, το πέρασμα από τον γενικότερο χώρο της Φιλοσοφίας της Ιστορίας προς τον πιο συγκεκριμένο του οικονομικού γίγνεσθαι.

Και μόλις μια ημέρα πριν, στις 8 Μαρτίου 1776, στο μικρό χωριό Τίπτον στα αγγλικά Midlands, το τοπικό ανθρακωρυχείο έθεσε σε λειτουργία μια συσκευή ικανή να αντλεί συγκριτικά μεγάλες ποσότητες νερού από τις στοές. Και αυτή ήταν η 1η πρακτική εφαρμογή της ατμομηχανής σχεδιασμένη από τον Σκωτσέζο εφευρέτη Τζέιμς Βατ.

Και μετά λίγους μήνες, στις 4 Ιουλίου 1776 έχουμε την Διακήρυξη της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας, η οποία και αποτέλεσε την βάση των σύγχρονων δημοκρατιών.

Και επανερχόμενος στον “Πλούτο των Εθνών” , ο Ρόμπερτ Λ. Χάιλμπρόνερ ανέφερε, ότι Άνταμ Σμιθ έδωσε την 1η αληθινή απεικόνιση της κοινωνίας που αναδυόταν σε εκείνα τα πρώτα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης και τότε ολόκληρος ο Δυτικός κόσμος, έγινε ο κόσμος του Άνταμ Σμιθ και το όραμά του έγινε η συνταγή που χρησιμοποίησαν ολόκληρες γενιές για να ερμηνεύσουν τον κόσμο.

Και στον “Πλούτο των Εθνών”, γίνεται αναφορά στο  “Αόρατο Χέρι”.  Μια μεταφορά που χρησιμοποίησε ο Άνταμ Σμιθ για να περιγράψει την αρχή της “πεφωτισμένης ιδιοτέλειας”. Έναν κοινωνικό μηχανισμό εντός του καπιταλιστικού συστήματος, δια του οποίου η δράση ενός ατόμου για ίδιον όφελος / συμφέρον, τείνει παραλλήλως να προωθεί και το συμφέρον της κοινότητας, χωρίς βεβαίως αυτό το άτομο να γνωρίζει κατά πόσον αυτό επιτυγχάνεται, καθώς το επιτυγχανόμενο δεν ήταν μέρος της αρχικής του επιδίωξης.

Και εδώ υπεισέρχεται η ιδέα της αυτορύθμισης. Η θεωρητική βάση για ένα φιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο στο οποίο οι οικονομολόγοι εξακολουθούν να αναφέρονται μέχρι σήμερα, 250 χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου.

Και οι επαΐοντες σχετικά αναφέρουν ότι με την εξάπλωση, ήρθαν και οι παραμορφώσεις και οι ιδεολογικές ιδιοποιήσεις. Ο Σμιθ έγινε θύμα της ίδιας του της φήμης και σήμερα το έργο του βρίσκεται θαμμένο κάτω από πλήθος παρερμηνειών και στερεοτύπων. Η πιο δυστυχής από αυτές συνδέεται με το “αόρατο χέρι”.

Και ως εκ τούτου, υποστηρίζεται ότι σύμφωνα με τον Σμιθ, κάθε κρατική παρέμβαση πρέπει να αποφεύγεται, ώστε να μην διαταραχθεί αυτός ο θαυματουργός μηχανισμός φυσικής αρμονίας, που υποτίθεται ότι καθοδηγείται από μια αγαθοεργή πρόνοια. Και ως εκ τούτου, στην συλλογική συνείδηση ο σκωτσέζος ηθικός φιλόσοφος κατέληξε να παρουσιάζεται ως προφήτης του εγωισμού και του ελάχιστου κράτους.

Και αυτό που παραβλέπεται σε αυτήν την κριτική, είναι ότι ο Σμιθ αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο όπως ο Αριστοτέλης, ως κοινωνικό ον, που δρα εντός αλληλεπιδρώντων θεσμικών χώρων. Δηλαδή θεωρεί / αντιλαμβάνεται την κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό, την θρησκεία και την πολιτική ως αλληλεπιδρώντα μέρη ανθρώπινων κοινοτήτων.

Και επί της ουσίας, πολύ μακριά από τον μονοδιάστατο Homo Εconomicus των νεοκλασικών οικονομικών εγχειριδίων.

Και όπως ανέφερα στην αρχή, στεκόμαστε αμήχανοι, μπροστά σε μια συγκυρία γεγονότων που σηματοδοτούν μια καθοριστική τροπή στην εξέλιξη του Ιστορικού γίγνεσθαι, δηλαδή μιας νέας εποχής της Παγκόσμιας Ιστορίας.

Και βολευόμαστε, αυτή την συγκυρία, επί της ουσίας αμήχανα, να την αποκαλούμε τυχαίες συμπτώσεις .

Και την απάντηση σε αυτή την αμηχανία μας, μας την τραγούδησε η αποβιώσασα στις 28/3, σε ηλικία 87 ετών ΜΑΡΙΝΈΛΑ.

Και τραγούδησε το “Τίποτα δεν Γίνεται Τυχαία” (2005, στίχοι-μουσική Γιώργος Θεοφάνους).

“Καπούτ”

Και σε εμάς του πολύχρονους αναφέρεται το “Καπούτ” του Ιταλού συγγραφέα Άλντο Νικολάι. Και είναι μία διεισδυτική ματιά που φωτίζει τον κόσμο μας.

Και από τις σχετικές βιβλιοκριτικές αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το κάνει με λεπτότητα και χιούμορ. Και εστιάζει στα προβλήματα, που εαν και αποτελούν μια πραγματικότητα της εποχής μας, έχουν απασχολήσει λίγο την σύγχρονη δραματουργία. 

Και με διεισδυτική ματιά φωτίζει τον κόσμο των ηλικιωμένων, ένα κόσμο
φαινομενικά απλό και ανέμελο, που όμως είναι γεμάτος μελαγχολία, βίαια πάθη, αδύνατες προσδοκίες, βαθιές απογοητεύσεις, φόβους και ανασφάλειες.

Και από ότι έχω αντιληφθεί, δόκιμος θα ήταν και ο τίτλος “Θεός Σχωρέστους…”

Ο δικός μας Ρομέρ...

Απεβίωσε στις 10/3 ο κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γιώργος Πανουσόπουλος, σε ηλικία 84 ετών.

Και στις λίγες ταινίες του σκηνοθέτη, ο πανταχού παρών ερωτισμός, είναι πάντα συνδυασμένος με το ελληνικό καλοκαίρι, την ανεμελιά, την γύμνια και την δυναμική του ενστίκτου.

Και χαρακτηρίζω, τον Πανουσόπουλο ως τον δικός μας Ερίκ Ρομέρ, διότι μπορεί να συγκριθούν υφολογικά, καθώς μοιράζονται την κοινή προσήλωσή τους στον αισθησιασμό, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την φυσιοκρατική προσέγγιση του κόσμου.

Και οι 2 άλλωστε σε νέα κινηματογραφικά κινήματα εντάσσονται. Ο μεν Ρομέρ στο Γαλλικό Νέο Κύμα, ο δε Πανουσόπουλος στον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο.

Και την ουσιαστικότερη διαφορά τους θα την εντόπιζα, στο ότι ο αισθησιασμός του Ρομέρ υπηρετείται από τον διάλογο (πολλές φορές φιλοσοφικό ή ηθικοπλαστικό), ενώ στον Πανουσόπουλο από την σωματικότητα και τον ορμητικό αισθησιασμό της εικόνας.

Από την ταινία “Μ’ Αγαπάς;” 1989, του Γιώργου Πανουσόπουλου

98α ΒΡΑΒΕΊΑ ΟΣΚΑΡ (15/3)

Και για 1η φορά απονεμηθεί Βραβείο Κάστινγκ.

Και επιτέλους αναγνωρίσθηκε το κάστινγκ, ως δημιουργική ειδικότητα. Μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει από τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν οι επαγγελματικές ενώσεις casting directors πίεζαν την Ακαδημία να συμπεριλάβει την δουλειά τους στις κατηγορίες των βραβείων. Και το βραβείο απενεμήθηκε στην ελληνικής καταγωγής Κασσάνδρα Κουλουκουντή. Η ελληνική πινελιά στα Όσκαρ, μιας και ο Γιώργος Λάνθιμος έφυγε χωρίς βραβείο (η ταινία του  “Bugonia / Βουγονία”, είχε αποσπάσει 4 υποψηφιότητες για τα Όσκαρ 2026).

Και αυτό που μας έμεινε, ήταν η εξαιρετική παρουσία της πρωταγωνίστριας του Έμα Στόουν, υποψήφια για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Bugonia, με Louis Vuitton.

Ο κατάλογος των βραβεύσεων στις σημαντικότερες κατηγορίες

Καλύτερης ταινίας: “Μια μάχη μετά την άλλη”

Σκηνοθεσίας: Πολ Τόμας Άντερσον, “Μια μάχη μετά την άλλη”

Α΄ γυναικείου ρόλου: Τζέσι Μπάκλεϊ, “Άμνετ”

Α΄ ανδρικού ρόλου: Μάικλ Μπι Τζόρνταν, “Αμαρτωλοί”

Β΄ γυναικείου ρόλου: Έιμι Μάντιγκαν, “Weapons”

Β΄ ανδρικού ρόλου: Σον Πεν, “Μια μάχη μετά την άλλη”

Ξένης ταινίας: “Συναισθηματική αξία” (Νορβηγία)

Καλύτερης ταινίας animation: “ΚPop Demon Hunters”

Καλύτερου ντοκιμαντέρ: “Mr. Nobody against Putin”

Και μια ανεμοδαρμένη ταινία…

Και αναφέρομαι στην τελευταία κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ “Ανεμοδαρμένα Ύψη”, (2026, Αγγλία της Έμεραλντ Φένελ).

Και όπως αναφέρει για το μυθιστόρημα ο Πάολο Μερεγκέτι: “Αποτελεί την ρομαντική απάντηση στην κατηγορηματική προσταγή του Καντ, η αγγλοσαξονική υπερηφάνεια για το ζωτικό ένστικτο έναντι του τευτονικού καθήκοντος του αυτοελέγχου”.

Και μεταφέρω μέρος μιας κριτικής για την ταινία με την οποία και συμφωνώ από το Protagon.gr.

“Όχι, δεν μπορείς να μετατρέπεις ένα από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα του 19ου αιώνα σε φθηνό κόμικ, τόσο φανταχτερό όσο και χυδαίο. Δεν μπορείς να συγχέεις το πάθος που κρατά ενωμένους έναν άνδρα και μια γυναίκα ενάντια σε κάθε λογική, με το παρακατιανό ρομάντζο μιας νεαρής που βρίσκεται σε οίστρο για τον ωραίο της παρέα”.

Και η ταινία αλλοιώνει τον ίδιο τον πυρήνα της ιστορίας, δηλαδή «την αδυναμία ελέγχου των ενορμήσεων»”, σημειώνοντας πως δεν είναι τυχαίο ότι το σπίτι όπου μεγαλώνουν η Κάθριν Ερνσο και ο Χίθκλιφ ονομάζεται «Ανεμοδαρμένα Υψη» (Wuthering Heights), υποδηλώνοντας ακριβώς αυτό: ότι όπως είναι ανυπότακτος ο άνεμος, έτσι είναι και οι ορμέμφυτες επιθυμίες των ανθρώπων.

Για την επέτειο του 1821

Και αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι η επιτυχία της Επανάστασης του 1821, οφείλεται στο γεγονός ότι η αγωνιστική της έκφραση υποστηρίζονταν και από πολιτική.

Και αναλυτικότερα, προεπαναστατικά με την “Φιλική Εταιρεία”, ως μια “αόρατη αρχή” που ένωσε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες (εμπόρους, κλέφτες, Φαναριώτες), κάτω από έναν κοινό εθνικό στόχο, προετοιμάζοντας το έδαφος για την εξέγερση.

Και με το ξέσπασμα της Επανάστασης, δημιουργήθηκαν τοπικά διοικητικά σώματα (όπως η Πελοποννησιακή Γερουσία και ο Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος). Αυτά κάλυπταν άμεσες ανάγκες διοίκησης και ανεφοδιασμού, αλλά συχνά αντανακλούσαν τοπικά συμφέροντα και ανταγωνισμούς, δηλαδή τις παθογένειες του πολιτικού θεσμικού χώρου.

Και η κορύφωση της πολιτικής έκφρασης ήρθε με τις Εθνοσυνελεύσεις (Επίδαυρος, Άστρος, Τροιζήνα), όπου ψηφίστηκαν τα πρώτα Συντάγματα, τα οποία ήταν εξαιρετικά προοδευτικά και δημοκρατικά για την εποχή τους, επηρεασμένα από τον Διαφωτισμό και την Γαλλική Επανάσταση, καθιερώνοντας την αβασίλευτη δημοκρατία και την διάκριση των εξουσιών.

Και επανερχόμενος στο σήμερα και σχετικά με την δυνατότητα επαναστατικής διαδικασίας εντός του Ιράν, αυτή καθίσταται έως και αδύνατη, διότι δεν υπάρχει πολιτική εκπροσώπηση. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να νοηθεί ως τέτοια, αυτή του εξόριστου υιού του Σάχη Ρεζά Παχλαβί.

Και κάτι το ελπιδοφόρο: Με την επέτειο των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση, ξεκίνησε και η απομυθοποίηση των μύθων που την συνοδεύουν. Άλλωστε όποιος ή όποιοι αισθάνονται ανασφαλείς, χρειάζονται τους μύθους.

Και άλλωστε, όπως αναφέρει η Κάθριν Ε. Φλέμινγκ: “Η Ιστορία βελτιώνεται όταν οι άνθρωποι προτίθενται να συζητήσουν για το παρελθόν χωρίς να το υπερασπίζονται ή να απολογούνται για αυτό”.

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ 27-29/3

“Το ΠΑΣΟΚικό αντάμωμα επιτέλεσε τον σκοπό του. Η ιαχή από το κλειστό γήπεδο υψώθηκε αφιερωμένη στον Πρωθυπουργό. Λες και οργάνωσαν το Συνέδριο για εκείνον. Να τον προβάλλουν .χωρίς να τον δυσχεράνουν. (ΆρηςΠορτοσάλτε).  

Μάρτιος, ο μήνας των Χαιρετισμών στην Παναγία

Και στην ενορία μου, της Αγίας Μαγδαληνής της συνοικίας Κουκουράβας Μακρινίτσας, ο παππάς διάβασε τους Χαιρετισμούς μπροστά από μια εικόνα της Παναγίας του 1855, “Η ΠΆΝΤΩΝ ΧΑΡΆ”.

“ Η ΠΆΝΤΩΝ ΧΑΡΆ”

TEXT το σκιτσογραφικόν

Σαν επιδόρπιο

Όταν “εκδημοκρατίστηκε” το πορνό...

Και όπως θα έχουν αντιληφθεί οι σταθεροί αναγνώστες του seedrinker, είναι ότι διακατέχεται από μια επετειακή προσέγγιση των γεγονότων.

Και ως εκ τούτου είπε να φέρει στο προσκήνιο την ημερομηνία που σηματοδότησε τον “εκδημοκρατισμό” του πορνό στην χώρα μας.

Και αυτό διότι σήμερα στο προσκήνιο βρίσκεται κάτι ανάλoγό του. Δηλαδή η κοινωνική εκτόνωση χωρίς το σχετίζεσθαι.

Και εάν αντικαταστήσετε το κοινωνική με το σεξουαλική, τότε αναφερόμαστε στο πορνό.

Και αυτή η ημερομηνία είναι η 3/3/2010, η ημέρα που κυκλοφόρησε στα περίπτερα το “Απαγορευμένο”, το πρώτο ερωτικό / πορνό DVD με πρωταγωνίστρια την Τζούλια Αλεξανδράτου.

Και την επομένην, η Ελλάδα έζησε μία από τις πιο σουρεαλιστικές ημέρες της πρόσφατης ιστορίας της.

Και ενώ η χώρα μετρά αντίστροφα για τα πρώτα σκληρά μνημονιακά μέτρα, τα μέσα ενημέρωσης και η κοινή γνώμη δείχνουν να ασχολούνται πρωτίστως με το “Απαγορευμένο”.

Και στην χώρα της υπέρ-πολιτικοποίησης, των πάντων, η χρονική σύμπτωση της κυκλοφορίας του “Απαγορευμένου” με την ανακοίνωση των μνημονιακών μέτρων, θα ήταν αδύνατον να μην συνοδευτεί με σενάρια περί επικοινωνιακού αντιπερισπασμού.

Και το αξιοσημείωτο είναι, ότι έτυχε μιας πολύ έξυπνης διαφημιστικής καμπάνιας, με συμμετοχή και της πρωταγωνίστριας, η οποία λίγο πριν κυκλοφορήσει ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο για υποκλαπείσες προσωπικές στιγμές.

Και το DVD διακινείθηκε στα περίπτερα όλης της χώρας από την εταιρεία Sirina με τίτλο “Τζούλια Αλεξανδράτου – Το Απαγορευμένο”. 

Και ήταν η 1η φορά που μια celebrity 1ης γραμμής, είναι η πρωταγωνίστρια και μάλιστα με επιβήτορα εισαγωγής, τον διάσημο Γάλλο πορνοστάρ Ίαν Σκοτ.

Και η κυκλοφορία κτύπησε ταβάνι. Και μιλάμε πρωτόγνωρη και για την παγκόσμια βιομηχανία πορνό.

Και το τι ακολούθησε δεν λέγεται. Όλα τα περίπτερα γέμισαν με ολιγόφυλλες φυλλάδες gossip (go-sheep) που εμπεριείχαν πορνό DVD.

Και έγινε ο χαμός...

Seedrinker