Για κάτι το ανεξέλεγκτο...

 

---------------------------------------------------

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας.

Η θεσμοθέτησή της έγινε στις 24/4/2017. Η επίσημή της αναγνώριση ως Παγκόσμια Ημέρα από την UNESCO, έγινε τον Νοέμβριο του 2025. Και η αναγνώρισή της αυτή δεν έγινε λόγω του πλήθους αυτών που την ομιλούν (13-14 εκατ), αλλά λόγω της αναγνώρισής της ως θέσφατον (θέσις + φημί/ἐννέπω) της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Και αυτό όχι μόνο για την αξία της ως η μοναδική γλώσσα που δεν έχει σταματήσει να μιλιέται και να γράφεται για σχεδόν τέσσερις χιλιετίες, αλλά και διότι ετυμολογώντάς την, ανακαλύπτεις Αρχέγονα στοιχεία της Ύπαρξή μας και Αλήθειες της Εξέλιξής μας. Το μέγα ερωτηματικό...

---------------------------------------------------

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Μητρικής Γλώσσας.

 Σέβομαι την αρχαία γιατί φιλοσοφεί, εκτιμώ την καθαρεύουσα γιατί βάζει τάξη και λατρεύω τη δημοτική για την αταξία της… (ένας φιλόλογος)

---------------------------------------------------

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ 

29/8/1926 – 16/2/2026

Και ήταν αυτή που ανέδειξε την διαχρονία του Ελληνισμού.

Δηλαδή, αυτή που συνένωσε τους ελληνικούς ιστορικούς κύκλους: Αρχαία Ελλάδα - Βυζάντιο (Ελληνική Αναγέννηση) - Νέα Ελλάδα, μετά την Τουρκοκρατία (Ελληνικός “Μεσαίωνας”)

 

Για κάτι το ανεξέλεγκτο...

Έρωτας: Όταν το θαυμαστικό (!) γκρεμίζεται,

γίνεται τελεία και παύλα (. __)

Και το πιο κάτω διήγημα επιστημονικής φαντασίας, αποτελεί την δική μου version του διηγήματος “Το κορίτσι του χιονιού” του Κυρίλ Μουλιτσιόφ.

Και η version αυτή, είναι μια κίνηση ερωτική, δηλαδή κίνηση απελευθερωτική από την δουλεία του “σοσιαλιστικού ρεαλισμού”.

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση και από την δουλεία του στρατευμένου λόγου και ως εκ τούτου και αντιερωτικού (Η 1η του ανάρτηση έγινε στις 14/2/2018 με τίτλο “Το κορίτσι του χιονιού”).

Δεν είχα ξαναδεί καταστροφή διαστημοπλοίου. Λίγοι έχουν δει. Όταν την βλέπεις, σαστίζεις. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τους επιβάτες. Από την γέφυρα, τους είδαμε να προσπαθούν να προσγειωθούν στον μικρό πλανήτη. Φάνηκε ότι τελικά θα τα κατάφερναν. Η ταχύτητά τους, όμως ήταν πολύ μεγάλη.

Το διαστημόπλοιο άγγιξε το έδαφος της μικρής κοιλάδας, αλλά αντί να σταματήσει, συνέχισε να κινείται λες και δεν φοβόνταν το πέτρινο του εδάφους. Η πέτρα όμως δεν μαλάκωσε για χάρη του, έδειξε την σκληρότητά της και το σκάφος άρχισε να απλώνει επάνω της σαν σταγόνα λιωμένου γυαλιού. Ξεκόλλησαν μερικά κομμάτια του, κάτι σαν μαύρες κηλίδες, πριν τελικά σταματήσει. Και μόνο τότε, σαν σε επανάληψη, συνειδητοποίησα τον πάταγο της συντριβής, το βογκητό των μετάλλων που γίνονταν κομμάτια. Οι επιβάτες του λίγα θα πρόλαβαν να καταλάβουν...

Στον πίνακα ελέγχου, το μόνο που βλέπαμε ήταν κάτι σαν ένα μεγάλο μαύρο αυγό που είχε σκάσει και γύρω του απλωμένο δαντελωτά το ασπράδι του.

- Όλα τέλειωσαν, είπε κάποιος.

Είχαμε λάβει το σήμα κινδύνου και είχαμε φτάσει έγκαιρα με την άκατο για να βοηθήσουμε. Και είδαμε την καταστροφή.

Κατεβήκαμε στην κοιλάδα και πλησιάσαμε το διαστημόπλοιο. Τότε είναι που μας αποκαλύφθηκε το μέγεθος της καταστροφής. Το μέτρο σύγκρισης, εσύ ο ίδιος (μέτρον άνθρωπος). Και οι μαύρες κηλίδες έγιναν φύλλα μετάλλου, μεγάλα όσο ένα γήπεδο τένις και τα κομμάτια των κινητήρων, τα ακροφύσιά τους, σαν σκορπισμένα παιχνιδάκια ενός γίγαντα. Ήταν σαν κάποιος, με το χέρι του να το έχει ξεκοιλιάσει.

Κάπου 50 μέτρα πιο πέρα από την καταστραμμένη άτρακτο, ήτανε που βρήκαμε το κορίτσι. Φορούσε διαστημική στολή.

Οι περισσότεροι από το πλήρωμα είχαν προλάβει να τις φορέσουν. Μάταιο.

Ήταν από καθαρή τύχη που επέζησε το κορίτσι.

Είναι από εκείνα τα απίστευτα γεγονότα, τα θαύματα πού κατά καιρούς ακούς: Άνθρωποι που ρίχτηκαν από αεροπλάνα και γλύτωσαν με λίγες γρατσουνιές, γιατί έτυχε να πέσουν σε απότομες χιονισμένες πλαγιές ή κορυφές δένδρων. Το κορίτσι, μάλλον θα βρίσκονταν κοντά σε κάποια καταπακτή που ξεκόλλησε αμέσως μετά την πρόσκρουση. Φαντασθείτε την, σαν μια φυσαλίδα που πετάγεται, ανοίγοντας ένα μπουκάλι σόδας.

Την πήραμε στο σκάφος μας. Ήταν αναίσθητη. Ο γιατρός απαγόρευσε να της βγάλουμε το κράνος, αν και φαινόταν ότι θα πέθαινε αν δεν της το βγάζαμε. Και είχε τους λόγους του. Δεν ξέραμε σε τι ατμόσφαιρα ζούσε, ούτε αν υπήρχαν ιοί, αβλαβείς για εκείνη, θανάσιμοι για μας, στα λευκά και λαμπερά κοντο-κουρεμένα μαλλιά της.

Οι ανησυχίες του γιατρού μου φαίνονταν υπερβολικές. Είχαμε μάθει να συνδέουμε τον κίνδυνο με πλάσματα άσχημα στην όψη. Από τον 20ο αιώνα ακόμη, υπήρχε το αξιόπιστο ψυχολογικό τεστ για τους ταξιδιώτες του διαστήματος. Όλο κι όλο μια ερώτηση: Τι θα έκανες αν συναντούσες κάτι σαν αράχνη 6 μέτρων; Η ενστικτώδη αντίδραση του ανθρώπου, θα την πυροβολούσα. Και όμως θα μπορούσε να αποδειχτεί, ότι επρόκειτο για έναν ντόπιο ποιητή που περιδιάβαζε στην ερημιά του πλανήτη του.

Όμως αυτό που εμείς βλέπαμε, ήταν μια ψηλόλιγνη κοπέλα που τα μακρυά της ματοτσίνορα, έριχναν σκιές στα δροσερά ολόλευκα μάγουλά της. Και μια ακατανίκητη επιθυμία μας δημιουργούσε. Να δούμε το χρώμα των ματιών της. Κανένας μας δεν το ομολόγησε.

Τελικά ο γιατρός θα πρέπει να αισθάνονταν άσχημα, όμηρος των κανονισμών, ανίκανος να βοηθήσει αυτό το πλάσμα.

Δεν είδα τον γιατρό με τα αποστειρωμένα εργαλεία του να παίρνει δείγμα του αέρα, ούτε γνώριζα το πόρισμα των εξετάσεών του, γιατί εμείς ξανακατεβήκαμε στα συντρίμμια αναζητώντας άλλο ένα θαύμα.

Άσχημα τα νέα, είπε ο γιατρός. Τον ακούσαμε να μιλά στα ακουστικά μας, ενώ προσπαθούσαμε να μπούμε στο κατεστραμμένο διαστημόπλοιο. Δύσκολο και επικίνδυνο, με τα τεράστια κομμάτια του έτοιμα να ξεκολλήσουν και να μας πλακώσουν. Κρέμονταν σαν μπάλες ποδοσφαίρου πάνω από μυρμήγκια.

- Τι έχει; ρώτησα.

- Είναι ζωντανή ακόμη, είπε ο γιατρός. Αλλά δεν θα μπορέσουμε να την βοηθήσουμε. Είναι ένα Κορίτσι του Χιονιού.

Πάντα ποιητικός ο γιατρός, δυσκόλευε τους αμύητους να καταλάβουν.

- Το δεδομένο μας είναι, ότι το νερό είναι η βάση της ζωής..., συνέχισε ο γιατρός. Στα ακουστικά φαίνονταν σαν να μιλούσε σε μένα. Ήξερα όμως ότι έδινε την “διάλεξή” του, σε αυτούς που ήταν γύρω του στην καμπίνα της ακάτου. ...Σε μας το νερό, στο “κορίτσι” μας η αμμωνία, είπε. Δεν κατάλαβα αμέσως , τι εννοούσε ο γιατρός, ούτε οι άλλοι. Και συνέχισε

- Στην γήινη ατμοσφαιρική πίεση, η αμμωνία βράζει στους -33 βαθμούς Κελσίου και παγώνει στους -78 βαθμούς. Φαίνεται, ότι στις χαμηλές θερμοκρασίες οι πρωτεΐνες της αμμωνίας είναι υπερβολικά σταθερές, συνέχισε ο γιατρός, σαν το κορίτσι, το ζωντανό κορίτσι μπροστά του να ήταν μια θεωρητική κατασκευή. Σαν μια φαντασίωση του βιολόγου μας του Κόλλια.

Αυτό ξεκαθάρισε τα πράγματα. Μας πάγωσε όλους και άκρα του τάφου σιωπή. Τους φαντάστηκα να κοιτάζουν το κορίτσι σαν να είναι φάντασμα. Αν της έβγαζες το κράνος, ένα συννεφάκι ατμού θα γίνονταν.

Τελικά, κανείς δεν του απάντησε. Συνεχίσαμε για 2 ώρες ακόμη να σερνόμαστε στα διαμερίσματα του διαστημοπλοίου για να βρούμε άθικτες φιάλες μίγματος αμμωνίας. Και ως εκ θαύματος βρήκαμε μερικές. Το απαραίτητο θαυματάκι, μετά το θαύμα της διάσωσης του κοριτσιού.

* * * * * * *

Πήγα στο νοσοκομείο. Καθημερινή συνήθεια μετά την υπηρεσία μου. Βρωμούσε αμμωνία, όλο το διαστημόπλοιο ψιλό μύριζε. Ήταν αδύνατο να καταπολεμήσουμε τις μικρό διαρροές.

Ο γιατρός ξερόβηξε. Κάθονταν μπροστά σε μία “εγκατάσταση”, φιάλες, φιαλίδια, δοκιμαστικοί σωλήνες συνδεδεμένα με τις φιάλες αμμωνίας που είχαμε βρει. Από εκεί ξεκινούσαν μικρά σωληνάκια που κατέληγαν στον ειδικά θερμομονομένο θάλαμο. Πάνω από το οβάλ παράθυρο του, ένας κυψελωτός κύκλος, το μεγάφωνο του αυτόματου μεταφραστή.

- Κοιμάται; ρώτησα.

- Όχι, σε ζητούσε, είπε ο γιατρός. Μιλούσε κοφτά. Φορώντας μάσκα για την μύτη και το στόμα. Έδινε κάθε μέρα μάχη να λύσει προβλήματα σχετικά με την διατροφή, την θεραπεία και την ψυχική υγεία της παράξενης ασθενούς του. Και η αυτοπεποίθησή του φούντωνε μέρα με την μέρα. Ταξιδεύαμε πάνω από 2 εβδομάδες και το κορίτσι έχαιρε άκρας υγείας. Το μόνο που την ταλαιπωρούσε, η μοναξιά.

Τα μάτια μου έτσουζαν, ο λάρυγγας μου στεγνός σαν τσαρούχι. Δεν ήθελα να φορέσω την μάσκα με το φίλτρο, σε παραμόρφωνε. Αν ήμουν στην θέση της, δεν θα ήθελα ο επισκέπτης μου να παρουσιάζεται έτσι. Η αλήθεια, ήθελα να της αρέσω...

Το πρόσωπο του κοριτσιού, εμφανίστηκε στο οβάλ του παραθύρου, σαν αναγεννησιακό πορτρέτο μεγάλου ζωγράφου έμοιαζε, σαν παλιό κάδρο.

- Γεια, είπε.

Μία από τις λίγες λέξεις μας, που είχε μάθει. Και μετά πάτησε το “ΟΝ” στον μεταφραστή. Ήξερε ότι ήθελα να ακούω την φωνή της, την δικιά της φωνή και όχι την συνθετική του μεταφραστή. Έτσι μερικές φορές πριν μιλήσει στον μεταφραστή, μου τα έλεγε με την φωνή της, σε εκείνη την μελωδική, άγνωστη σε μένα γλώσσα.

- Πως περνάς; την ρώτησα. Τα χείλη της κινήθηκαν και ο μεταφραστής μου απάντησε με μικρή χρονο-καθυστέρηση. Τόση λίγη, αλλά αρκετή για να χαθώ στην μορφή της, να βυθιστώ στα ματιά της που άλλαζανε χρώματα σαν ανταριασμένη θάλασσα.

- Θυμόμουν αυτά που μου είχε διδάξει η μητέρα μου, είπε το “Κορίτσι του Χιονιού”. Θεωρούσα την μάνα μου καταπιεστική και να τώρα που μου χρειάστηκαν για να μαγειρέψω το φαγητό μου.

Το χαμόγελο του κοριτσιού πρόλαβε και γέμισε το κάδρο, πριν μιλήσει ο μεταφραστής.

- Άρχισα να μαθαίνω τα γράμματά σας. Θυμάμαι το γράμμα “Ω”, παράξενο σχήμα, αλλά και το “Ψ” δεν πάει πίσω. Άσε που έσπασα και ένα βιβλίο.

- Άκου μυαλό, να της δώσουμε βιβλίο, είπε ο γιατρός σηκώνοντας για λίγο το κεφάλι του. Η πλαστική ύλη των σελίδων γίνεται εύθραυστη στους -50 βαθμούς.

Όταν έφυγε ο γιατρός, μείναμε να κοιταζόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο. Μας χώριζε ένα γυαλί. Το αισθανόμουν παγερό, το αισθάνονταν καυτό...

Κάπως έτσι κύλισαν 40 λεπτά, μέχρι που ήρθε ο Κόλλιας με τις ατέλειωτες ερωτήσεις του για την ζωή και την φυσιολογία του πλανήτη της.

Το “Κορίτσι του Χιονιού” μιμήθηκε με χάρη το έκπληκτο πρόσωπο του Κόλλια μετά από κάθε απάντησή της, λέγοντας με παιχνιδιάρικη διάθεση: “Μπορεί να σας λέω και ανοησίες και μετά θα ντρέπομαι, εγώ βιολόγος δεν είμαι”.

Της έδειξα εικόνες από ανθρώπους, πόλεις, την εξοχή, την θάλασσα, το ήλιο μας, το ουρανό μας, το σπίτι μου. Γελούσε και με ρωτούσε λεπτομέρειες έτσι για να κρατάει η κουβέντα μας. Σταμάτησε ξαφνικά, όταν της έδειξα το σπίτι μου. Το βλέμμα της με διαπέρασε αναζητώντας το κενό.

- Τι έπαθες, την ρώτησα.

- Είμαι μόνη, αισθάνομαι μόνη και φοβάμαι...

- Τι φοβάσαι; Επικοινωνήσαμε με τον πλανήτη σου, τους δικούς σου. Στο σπίτι σου σε πάμε.

- Δεν φοβάμαι γι αυτό..., είπε το κορίτσι. Και τα αποσιωπητικά ήχησαν...

Εκείνη την ημέρα, την ημέρα που όλα θα άρχισαν να παίρνουν την μορφή τους, ήταν που με ρώτησε.

- Πως είναι η κοπέλα, μου δείχνεις μια φωτογραφία της;

- Ποια κοπέλα;

- Αυτής, που σε περιμένει στο σπίτι σου.

- Καμιά δεν με περιμένει.

- Ψέ-μα-τα, είπε το κορίτσι, τονίζοντας μία μία τις συλλαβές. Απόκοσμο το άκουσμα, από την συνθετική φωνή του μεταφραστή.

- Γιατί δεν με πιστεύεις; Αυτό μόνο με άφησαν να ψελλίσω τα μάτια της.

Η ματιά της, ανταριασμένη θάλασσα. Τα μάτια της υγράθηκαν και σκοτείνιασαν. Ήταν πολύ λυπημένη. Τα μάτια της, ο καθρέφτης της ψυχής της. Γαλάζια ή βιολετιά όταν αισθάνονταν καλά, έπαιρναν χρώμα τουρκουάζ, όταν μου θύμωνε.

Αχ, αυτά τα μάτια της. Δεν έπρεπε να δω τα μάτια της. Την πρώτη φορά που τα άνοιξε στο σκάφος μας, πονούσε. Ήταν σκοτεινά σαν άβυσσος και εμείς ανίκανοι να της απαλύνουμε τον πόνο. Δουλέψαμε λες και επρόκειτο για ζημιά που απειλούσε το σκάφος μας, την ζωή μας, για να της φτιάξουμε τον ειδικό θάλαμο, “ενυδρείο” το έλεγε... Ο γιατρός την βοήθησε να βγάλει το κράνος και ανακουφίστηκε. Την άλλη μέρα, τα μάτια της έλαμπαν με μια διάφανη μαβιά περιέργεια. Δεν θα το ξεχάσω, σκοτείνιασαν λίγο όταν συνάντησαν τα δικά μου.

Την ηλεκτρισμένη κατάσταση αποσυμπίεσε ο Κόλλιας. Είχε έρθει πιο νωρίς. Το “Κορίτσι του Χιονιού” του χαμογέλασε και είπε:

- Κύριε Κόλλια το “ενυδρείο” στην διάθεσή σας, με το “σκουλήκι” έτοιμο για τα πειράματά σας...

- Ε, όχι και “σκουλήκι”, “χρυσόψαρο” θα έλεγα, είπε ο πάντα ετοιμόλογος βιολόγος μας.

Ο γιατρός είχε παρατηρήσει ότι το κορίτσι έχανε όλο και συχνότερα τα κέφια του. Αλλά και τι περισσότερο να κάνει, όταν έπρεπε να την έχει κλεισμένη σε ένα χώρο 3Χ2;

- Φεύγω και σε αφήνω σε καλά χέρια, είπα τελικά, αλλά για πρώτη μου φορά δεν άκουσα το: “Μην αργήσεις να έρθεις”.

Εσωτερικός διπολισμός. Το μυαλό μου έλεγε συμπόνοια για ένα παράξενο μοναχικό πλάσμα. Η καρδιά μου έλεγε, είμαι ερωτευμένος με την “Τζοκόντα” μου. Δεν ήταν μόνο το χαμόγελό της, ήταν τα μάτια της. Αχ, αυτά τα μάτια της δεν έπρεπε να τα είχα αντικρίσει.

Δεν ήμουν ο μόνος. Με το που είχε έρθει το “Κορίτσι του Χιονιού”, ένας ερωτισμός με “άρωμα” αμμωνίας διαχύθηκε στο μικρό μας σκάφος. Αυτός ήταν που μας έκανε όλους να φερόμαστε καλύτερα, σταματήσαν οι καυγάδες. Μάνα εξ ουρανού, βάλσαμο στις καρδιές μας, λες και ανακαλύπταμε τώρα, για πρώτη φορά τον έρωτα. Όλοι ήξεραν για μένα και το κορίτσι. Καμιά ζήλια. Αυτός που γεννά την ζήλια, ο “καρπός”, ήταν για όλους μας, απαγορευμένος...

Το ίδιο απόγευμα, ο γιατρός με κάλεσε στη ενδοεπικοινωνία.

- Το “κορίτσι του χιονιού” θέλει να σε δει μου είπε.

- Συμβαίνει κάτι; Η αγωνία μου, αγκιστρωμένη στην φωνή μου. Ο γιατρός το κατάλαβε.

- Έλα, μην ανησυχείς. Τίποτα δεν συμβαίνει.

Έτρεξα στο νοσοκομείο. Το “κορίτσι του χιονιού” με περίμενε στο “κάδρο” του.

- Συγχώρεσέ με, μου είπε. Αν δεν σε έβλεπα... Φοβάμαι μην πεθάνω και ήθελα να σε δω...

- Ανοησίες είπε ο γιατρός. Προφασίστηκε κάποια δουλειά και μας άφησε μόνους.

- Πόσο θέλω να σε αγγίξω... Τι αδικία, θα καούν τα δάκτυλά μου, είπε το κορίτσι.

- Φαντάσου κι εμένα, είπα για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Εγώ θα πάθω κρυοπαγήματα.

- Κοντεύουμε να φτάσουμε; ρώτησε.

- Ναι, σε 4 ημέρες θα είμαστε στον πλανήτη σου.

- Δεν θέλω να φτάσουμε, δεν θέλω να γυρίσω. Είμαι εδώ, είσαι εδώ. Βάλε το χέρι σου εδώ, πάνω στο τζάμι.

Ακούμπησα το χέρι μου στο παγωμένο τζάμι. Το κορίτσι κάρφωσε τα μάτια της, τα βιολετιά της μάτια, στα μάτια μου και μετά γλιστρώντας σιγά - σιγά στο πρόσωπό μου έσκυψε και ακούμπησε το μέτωπό της στο τζάμι. Συναίρεση ερωτευμένων. Αισθάνθηκα το μέτωπό της, την φωτιά ν’ ανάβει μέσα μου. Η άνευ όρων παράδοσή μου... Είδα το “κορίτσι του χιονιού” να χαμογελά. Άκουσα το “κορίτσι του χιονιού” να λέει: “Δεν έπαθες κρυοπαγήματα;”

- Πρέπει να βρούμε έναν πλανήτη για μας, είπα.

- Τι πλανήτη;

- Έναν πλανήτη, ούτε πολύ ζεστό ,ούτε πολύ κρύο. Κάτι στη μέση , -40 βαθμούς όλο τον “χρόνο” του.

- Πολύ ζεστός.

- Αντέχεις στους -45, είπα.

- Αντέχω. Μπορούμε όμως να ζούμε, να δοκιμάζουμε συνεχώς τα όριά μας;

Διακτίνηση στην πραγματικότητα: “Αστειευόμουνα είπα”, ξεψυχισμένα.

- Το ήξερα.

Ανάκτηση ψυχραιμίας: “Εδώ δεν θα μπορούμε να γράφουμε ο ένας στον άλλον. Θα χρειαζόσουν ειδικό χαρτί που δεν θα εξαερώνονταν στο “άρωμά” σου...

- Γιατί, το δικό σας το νερό δεν μυρίζει τίποτε;

- Τίποτε.

- Τελικά, πολύ αναίσθητοι είσαστε εσείς οι γήινοι.

- Επιστρέψαμε στα κεφάκια πάλι, είπα.

- Θα σε αγαπούσα και αν είχαμε το ίδιο αίμα...

-Εγώ σε αγάπησα, είπα, σε ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, πριν μάθω ότι η ίδια η φύση μας απαγόρευε να είμαστε μαζί.

- Αγάπη μου παράξενη, σ’ ευχαριστώ... Είπε το “κορίτσι του χιονιού”. Και μετά η σιωπή...

Η ημέρα, η αναπόφευκτη ήρθε. Σε λίγες ώρες θα προσεδαφιζόμασταν στον Αμμωνιαζόλ. Έτσι αποκαλούσαμε, μεταξύ μας, αυτόν τον πλανήτη. Το σκάφος περιπολίας τους, πετούσε μπροστά μας, οδηγός προς το κοσμοδρόμιό τους. Πυρετός συνεννοήσεων με τον πύργο ελέγχου τους. Πυρετός εργασιών στο σκάφος μας, για την ασφαλή μας κάθοδο από το σκάφος στον Αμμωνιαζόλ. Εμείς ελέγχαμε τα σκάφανδρά μας. Ο Κύρος ο μηχανικός μας, την στολή του κοριτσιού για την μικρή απόσταση που θα έκανε το “χρυσόψαρό” μας από το “ενυδρείο” του, ή σωστότερα από το “εν-αμμώνιο” του στον Αμμωνιαζόλ.

Το “Κορίτσι του Χιονιού” φανερά ανήσυχο. Όταν ετοίμαζα τα πράγματα που θα έπαιρνε μαζί της μου είπε: “Φοβάμαι την ατυχία της τελευταίας στιγμής”. Ο Κύρος δίπλα, που έκανε την τελευταία επιθεώρηση στην στολή, της είπε:

- Την έχω ελέγξει χίλιες φορές. Αλλά τι φοβάσαι, 30 βήματα και θα είσαι με τους δικού σου.

- Αυτά φοβάμαι. Δεν θέλω να είναι τα βήματα τα τελευταία μου. Δεν θέλω να γίνω ένα συννεφάκι αμμωνίας. Και στο τέλος, τι θα έχετε να παραδώσετε εσείς στους δικούς μου; Μια άδεια στολή; Το φαντάζεστε;

Προσβλητικά ακούστηκαν τα λόγια της και ο Κύρος έφυγε χωρίς να πει τίποτα. Πάγωσαν την ατμόσφαιρα. “Φέρε την στολή μου, θα την ελέγξω μόνη μου” είπε επιτακτικά. Της έδωσα την στολή μέσα από την ειδική θυρίδα. Οι κύλινδροι αμμωνίας της στολής της, ακουμπώντας στο πλαστικό της κατασκευής ήχησαν σαν το κουδούνι έναρξης γύρου, σε αγώνες πυγμαχίας. Και το αίσθημα αποξένωσης ανάμεσά μας, προσγειώθηκε σαν κτύπημα στο σαγόνι. Ένιωσα το σφυροκόπημα στα μηνίγγια μου, την θολούρα στο μυαλό μου. Το ήξερα ότι θα χωρίζαμε.

Όχι, όχι όμως και έτσι...

Προσεδαφιστήκαμε χωρίς προβλήματα. Το “Κορίτσι του Χιονιού” φορούσε την στολή της. Δεν τολμούσε να βγει από την εγκατάστασή της. Το έκανε μόνο όταν άκουσε την φωνή του κυβερνήτη από την ενδοεπικοινωνία να λέει με κάθε επισημότητα: “Ομάδα εξόδου έτοιμη. Εξωτερική θερμοκρασία -53 βαθμούς Κελσίου”.

Η στεγανή πόρτα του ειδικού χώρου αποβίβασης έκλεισε πίσω μας και άνοιξε η πόρτα εξόδου. Το “Κορίτσι του Χιονιού” χαιρετούσε τα μέλη της ομάδας. Την προσπέρασα, όταν χαιρετούσε τον γιατρό και στάθηκα στη αρχή της ράμπας καθόδου. Σύννεφα σέρνονταν χαμηλά στο έδαφος αυτού του ολοφάνερα παράξενου πλανήτη. Περίπου 30 μέτρα μακρυά αιωρούνταν ένα όχημα χαμηλού ύψους και γύρω του καμιά 30ριά άτομα την περίμεναν. Ένα τίποτα στην τεράστια έκταση του κοσμοδρομίου.

Κατεβήκαμε. Άκουσα το “Κορίτσι του Χιονιού” να έρχεται δίπλα μου. Είδα τους άλλους να σκορπίζονται για να μας αφήσουν μόνους. Με μια χαριτωμένη κίνηση πέταξε το κράνος της που κύλησε στο έδαφος. Χάιδεψε με το χέρι τα μαλλιά της. Τι όμορφα που φάνταξαν τα κοντοκομμένα λευκά μαλλιά της, σ’ αυτό το παγωμένο τοπίο. Δεν με κοίταξε. Ούτε μια ματιά. Είχε καρφωμένο το βλέμμα της προς την ομάδα υποδοχής. Αναγνώρισε κάποιον. Σήκωσε το χέρι της και χαιρέτησε, πριν τρέξει προς το μέρος του. Μια γυναίκα αποχωρίστηκε από την ομάδα και άρχισε να τρέχει προς το μέρος της. Συναντήθηκαν κάπου στην μέση και αγκαλιάστηκαν. Τις κοίταγα. Ζήλεψα. Τι ζεστασιά θα νιώθουν σκέφτηκα. Παγωνιά, αυτοδιορθώθηκα και το χαμογελάκι μου, λειτούργησε σαν χαλαρωτικό. Το κορίτσι κάτι πρέπει να είπε, στην γυναίκα και μετά άρχισε να τρέχει πίσω, προς το μέρος μου.

Σταμάτησε, όταν με πλησίασε. Το ελαφρώς φιμέ τζάμι του κράνους μου, δεν εμπόδισε να με τυφλώσει η ομορφιά των ματιών της. Λαμπύριζαν στον πλανήτη της. Βιολετιά, σε φόντο γαλάζιο.

Αχ, αυτά τα μάτια της. Δεν έπρεπε να δω τα μάτια της...

- Συγνώμη, μου είπε. Δεν σε αποχαιρέτησα.

Δεν ήταν η φωνή της. Κάποιος από το πιλοτήριο, αντιλήφθηκε την κατάσταση και είχε ανοίξει τον μεταφραστή. Αλλά εγώ, άκουγα την φωνή της.

- Βγάλε το γάντι σου, μου είπε. Η θερμοκρασία είναι μόνο -50 βαθμούς.

Δεν σκέφτηκα τίποτε, σαν υπνωτισμένος έβγαλα το γάντι. Σίγουρα ο γιατρός θα ανησύχησε...

Δεν αισθάνθηκα το κρύο. Το “Κορίτσι του Χιονιού”, με μία κοφτή κίνηση, πήρε το χέρι μου και το ακούμπησε στο πρόσωπό της. Τράβηξα το χέρι μου. Ήταν όμως αργά.

Το κάψιμο στο πρόσωπό της, το πορφυρό σημάδι του χεριού μου...

- Για πάντα... Και μη φοβάσαι, δεν είναι τίποτα, είπε το κορίτσι κουνώντας τα χέρια της, αντίδοτο στον πόνο που ένιωθε.

- Είσαι θεότρελη, ήταν το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω.

- Φόρα το γάντι σου. Θα μου πάθεις κρυοπαγήματα... Τα τελευταία λόγια της...

Με κοιτούσε. Τα μάτια της σπινθηροβόλα γκρι τώρα. Σαν σφικτήρες στην καρδία μου. Την κοιτούσα μέχρι να επιστρέψει στο όχημά τους. Πριν μπει, γύρισε προς το μέρος μας, σήκωσε το χέρι της αποχαιρετώντας μας...

- Έλα αμέσως στο ιατρείο, άκουσα τον γιατρό να μου λέει.

- Δεν αισθάνομαι καθόλου πόνο, απάντησα.

- Θα αισθανθείς αργότερα…

“Αποχωρισμός”, έργο του Έντβαρντ Μουνκ

Επίλογος

“Να μην μπερδεύετε τη γνώση με τη γνώμη.

Η γνώμη αλλάζει, ενώ η γνώση εμπλουτίζεται” (Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ) 

ΤΕΧΤ plus...

* Και στην αυγή της πυρηνικής εποχής (1947), οι επιστήμονες δημιούργησαν το Ρολόι της Αποκάλυψης (Bulletin of the Atomic Scientists), ως την συμβολική αναπαράσταση του πόσο κοντά βρίσκεται η ανθρωπότητα στην καταστροφή του κόσμου. Την Τρίτη 27 Ιανουαρίου, σχεδόν 8 δεκαετίες αργότερα, το ρολόι ρυθμίστηκε στα 85 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα.

Και πρόκειται για την πιο κοντινή θέση στα μεσάνυχτα που έχει βρεθεί ποτέ.

* Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος (27/1): Το Ολοκαύτωμα δεν ξεκίνησε με θαλάμους αερίων ή στρατόπεδα θανάτου. Ξεκίνησε με λέξεις, με ψέματα, θεωρίες συνωμοσίας και την κανονικοποίηση του μίσους. , (Νόαμ Κατς πρέσβης του Ισραήλ).

*  Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας: Και αντί να οικτίρουμε τις νέες γενιές με τα γκρίκλις τους, ας αναρωτηθούμε για ποιον λόγο τα ελληνικά έχουν πάψει να γοητεύουν. Γιατί εμείς οι ίδιοι τα έχουμε μετατρέψει σε ένα βαρίδι της παιδείας, έχοντας αφαιρέσει τη γοητεία τους, που ταχυρύθμως μόνον η ετυμολόγησή της μπορεί να προσφέρει / επαναφέρει.

* Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας: Και για αρχή, όχι “τοστ” και “σαντούιτς”, “αμφί-ψωμο” το λέμε...

* Και όπως πάνε τα πράγματα η ρεαλιστική επιδίωξη για τον Ανδρουλάκη δεν είναι να βρεθεί 1oς έστω και “με μια ψήφο διαφορά” από την ΝΔ, αλλά να καταφέρει τελικά να βρεθεί 2ος “με μια ψήφο διαφορά” από τον 3ο.

* Η Ελλάδα της Ε.Ε.: Σε μια εποχή που οι κανόνες στους οποίους βασίζεται η παγκόσμια τάξη καταρρέουν, μικρά κράτη όπως η Ελλάδα “θα πρέπει να ξυπνήσουν και να δράσουν συλλογικά για να προστατεύσουν την κυριαρχία τους και να μη γίνουν το μενού στο τραπέζι των ισχυρών”, όπως είπε ο πρωθυπουργός του Καναδά Μαρκ Κάρνεϊ στο Νταβός.

* Και ναι, τα ανθρωπιστικά αντανακλαστικά των αριστερούλιδων ενεργοποιούνται μόνο εάν οι εξεγερμένοι είναι Παλαιστίνιοι και γενικώς αντιδυτικοί και Ισραηλινοί...

* ΚΚΕ: Κόμμα χωρίς πολιτικό βάρος. Η παρουσία τους στο πολιτικό σκηνικό θυμίζει όλο και περισσότερο καρατερίστες που κάνουν περάσματα σε νούμερα της επιθεώρησης. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* 2/2/26: Με δηλώσεις του στο TGRT, ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Λαβρόφ αναφέρθηκε στον “αγώνα της τουρκικής ανεξαρτησίας” και υπενθύμισε ότι η Ρωσία ήταν αυτή που105 χρόνια πριν “είχε δώσει όπλα, πυρομαχικά και χρυσό” στους Τούρκους…

...Και “ένα χρόνο μετά με αυτή την αποστολή των όπλων συνέβη η Μικρασιατική Καταστροφή... Σας ευχαριστούμε δεν το ξεχνάμε” έγραψε χαρακτηριστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης στο Χ.

* Σκάνδαλο Επστάιν: Παιδεραστία + πολιτική + οικονομία + κατασκοπία = “Το αιδοίο σέρνει καράβι…”.

* Σκάνδαλο Επστάιν: Και ο Έπστάν διηύθυνε επίσης την μεγαλύτερη επιχείρηση honeytrap (παγίδευση), κompromat στα ρώσικα, στον κόσμο για λογαριασμό της KGB. 

* Σκάνδαλο Επστάιν: Και το έχω επισημάνει από την 1η θητεία του Τραμπ, ότι και ο Τραμπ είναι θύμα επιχείρησης κompromat και για τον λόγο αυτό “κάνει την πάπια” με τον Πούτιν...

* Σκάνδαλο Επστάιν: Και ως φιλεσίν προτείνω να δείτε 2 σχετικές ταινίες: 1) “Μεθοδος Κομπρομάτ / Kompromat” 2022, Γαλλία του Ζερόμ Σαλ. 2) Το “Κόκκινο Σπουργίτι / Red Sparrow‎‎”. 2018, ΗΠΑ του Φράνσις Λόρενς.

* Σκάνδαλο Επστάιν: Το ηθικό πλεονέκτημα των διακηρύξεών του Νόαμ Τσόμσκι εναντίον των πολέμων και του νεοφιλελευθερισμού δεν απέτρεψε την σχέση του με έναν εξαγωγέα του κακού. Και έτσι συμβαίνει συνήθως. Και ιστορικά επιβεβαιωμένο.

* Σκάνδαλο Επστάιν: Οι συλλήψεις του τέως πρίγκιπα Άντριου και του πρώην πρεσβευτής της Βρετανίας στις ΗΠΑ Πίτερ Μάντελσον, αποδεικνύει την δυναμική της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Α.Α.Α. (Αυτόβλακες Αντισυστημικοί Αντιλαβού;)

* Σκάνδαλο Επσταϊν: “Η εντύπωση που δίνει μια πολιτεία ότι ο νόμος εφαρμόζεται με ασυμβίβαστη απροσωποληψία, χωρίς να προσκρούει σε ασυλίες και προνόμια, λειτουργεί νομιμοποιητικά.. Η ξερή ανακοίνωση που εξέδωσε η Αστυνομία της Κοιλάδας του Τάμεση («συνελήφθη άνδρας στα εξήντα του από το Νόρφολκ» για τον Άντριου) ενισχύει την πίστη στη δημοκρατία όσο εκατό πανικόβλητα δοκίμια για την απειλούμενη ύπαρξή της” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

* Και υψηλό 15ετίας στις καταθέσεις τον Δεκέμβριο του 2025, έφτασαν τα 213,2 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, οι τραπεζικές καταθέσεις αυξήθηκαν από το 2019 κατά 80 δισ. ευρώ. Και το συμπέρασμα: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, καθολικώς διαμαρτυρομένων.

* Τραμποφασισμός: Ο Τραμπ έκανε λόγο για “μετανάστες που δηλητηριάζουν το αίμα του αμερικανικού λαού”, ακριβώς όπως ο Χίτλερ στο “Mein Kampf” που μιλούσε για το γερμανικό αίμα που “δηλητηριάζεται” από τους Εβραίους.

* Τραμποφασισμός: Και καθώς ο Τραμπ “έχει κακοήθη ναρκισσισμό, την ίδια διαταραχή προσωπικότητας με τον Χίτλερ. Το μόνο πράγμα πιο επικίνδυνο από έναν Αμερικανό Χίτλερ, είναι ένας Αμερικανός Χίτλερ με άνοια”.

* Τραμποφασισμός: Και “όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ πάσχει από άνοια, η οποία θα χειροτερεύει, καθώς ο ρυθμός επιτάχυνσης της παρακμής θα αυξάνεται. Κατευθυνόμαστε προς την Αποκάλυψη, γιατί δεν έχει καμία αίσθηση κρίσης και καμία έγνοια για τις συνέπειες των πράξεών του στον κόσμο”. (δρ Τζον Γκάρτνερ Αμερικανός ψυχοθεραπευτής).

* Τροχαίο στην Ρουμανία: Εάν κάποιος άσχετος προς το τροχαίο δυστύχημα στην Ρουμανία, που κόστισε την ζωή 7 νέων οπαδών του ΠΑΟΚ, έβλεπε την υπερδραματοποίηση στην κάλυψη από όλα τα ΜΜΕ μιας μακάβριας λιτανείας, θα πίστευε ότι η χώρα κηδεύει εθνικούς της ήρωες. Κατ’ ελάχιστον.

*  Τροχαίο στην Ρουμανία: Με όλον τον σεβασμό στα θύματα που σκοτώθηκαν στη Ρουμανία, και τους συγγενείς τους, ο θάνατός τους δεν έχει τίποτε το τραγικό. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει τίποτε το ηρωικό. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* Τροχαίο στην Ρουμανία: Η αιτία του στο οπαδικό σύνθημα: “Χιλιόμετρα κάναμε και πάλι / για την καψούρα μας την πιο μεγάλη. / ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά / έτσι μάθαμε από παιδιά…”. Και για να είμαστε δίκαιοι, στην θέση του ΠΑΟΚ μπορείτε να βάλετε όποια ομάδα θέλετε.

* Τροχαίο στην Ρουμανία: Και μετά την αποκάλυψη, εξαφανίστηκαν από τις οθόνες οι ειδικοί που προσπαθούσαν να εξηγήσουν πως συνέβη το δυστύχημα και το χειρότερο, μούγκα στα μεγάλα κανάλια σχετικά με την μαστούρα (κοκαΐνη + χασίς + αλκοόλ) του οδηγού, βάσει της ιατροδικαστικής έκθεσης.

* Βλέποντας τις δημοσκοπήσεις, αντιλαμβάνεσαι ότι στην πολιτική ισχύει ότι και στο Χόλιγουντ: η αξία σου είναι τόση όση και η αξία της τελευταίας σου δουλειάς. (Άρης Αλεξανδρής)

* Rebranding Νηπίου (Τσίπρα): Η Καρυστιανού, δημιούργησε μια βασική ρωγμή στο αφήγημα Τσίπρα. Στην πράξη, κατέστρεψε τον ισχυρισμό ότι ο Τσίπρας «είναι ο μόνος που μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη». Ακόμα κι αν ο ισχυρισμός αυτός δεν υπήρξε ποτέ αληθής, το καθαρό προσπέρασμα από την Καρυστιανού στις μετρήσεις τον έκανε θρύψαλα. (Γιάννης Ανδρουλιδάκης)

* Ντοκιμαντέρ “Ιμια: 30 Χρόνια Μετά” (Αλέξη Παπαχελλά. ΣΚΑΪ 21-22/1/26).  Και το συμπέρασμα: Στην χώρα μας πλείστες φορές, ο εχθρός (εν προκειμένω η Τουρκία) δεν είναι κατ’ ανάγκην και ο πιο επικίνδυνος. Ο πιο επικίνδυνος κατοικοεδρεύει εντός των τειχών. Δηλαδή, με τα χεράκια μας, βγάζουμε τα ματάκια μας…

*  Σύγκρουση σκαφών Λιμενικού και μεταναστών με νεκρούς στην Χίο: Και στην Δύση, τα κράτη προσπαθούν να διατηρήσουν τον έλεγχο των συνόρων τους, χωρίς να εγκαταλείψουν τον ανθρωπισμό και χωρίς να παραβιάσουν μη επικαιροποιημένες διεθνείς συνθήκες στην παράνομη μετανάστευση. Δηλαδή με χαρακτηριστικά πλέον, μαζικής μετακίνησης πληθυσμών και υβριδικού πολέμου εναντίον της (παράδειγμα, όπως με την Αθήνα, που σχεδιάστηκε σε μια εποχή που η αναλογία αυτοκινήτων ανά κάτοικο ήταν απειροελάχιστη).

.* Σύγκρουση σκαφών Λιμενικού και μεταναστών με νεκρούς στην Χίο:  Το κράτος ήταν εκεί και, ως γνωστόν, για μια μερίδα πολιτικών μας είναι καλύτερο να απουσιάζει και να λέμε όλοι μαζί “πού είναι” παρά να είναι παρόν και να προκαλεί διάφορα προβλήματα. Διότι αν κατάλαβα καλά, το δυστύχημα στα ανοιχτά της Χίου οφείλεται στην παρουσία του ελληνικού κράτους, που επιμένει να προσπαθεί να προστατεύσει τα σύνορά του από διάφορους που επιμένουν να τα παραβιάζουν. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

*  Σύγκρουση σκαφών Λιμενικού και μεταναστών με νεκρούς στην Χίο: Τώρα το ξέρουμε πια ότι το “ξυλόλιο” παραμονεύει σε κάθε βήμα. Μαζί με τις μικρές Μαρίες κι εκείνα τα μέλη των ΜΚΟ που έσπευσαν στο νοσοκομείο για να καθοδηγήσουν τους τραυματίες ναυαγούς πώς θα ενοχοποιήσουν το Λιμενικό. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* Ευάγγελος Βενιζέλος, ο αριβίστας: Και ο συντασσόμενος στο πλευρό της τοξικής αντιπολίτευσης ξανακτύπησε και πάλι.

* Στην Αμερική έχουν τον Bad Bunny, εδώ έχουμε τον Bad Benny. (Πηγή: Protagon.gr )

Και μετά τα “μη διακυβερνησιμότητας” της χώρας, ενός νεολογισμού που τον καθιστά άνευ νοήματος η ανθεκτικότητα της κυβέρνησης και κυρίως η δυναμική που φέρει αυτή η ανθεκτικότητα, ξανακτύπησε , επικρίνοντας την συνταγματική  πρωτοβουλία  του Μητσοτάκη.

Και η προοπτική 3ης 4ετίας του Μητσοτάκη, αυτού που του έκοψε το όνειρό του για την Προεδρία της Δημοκρατίας, σφόδρα τον ενοχλεί.

Και μπορεί μια 3η 4ετία να ενοχλεί ορισμένους, όμως οι πολιτικές εκτιμήσεις γίνονται με βάση τα δεδομένα και όχι τις προσδοκώμενες εικασίες.

* Και ξέρετε γιατί η κυβέρνηση είναι αλεξίσφαιρη στα σκάνδαλα; Διότι όποια πέτρα και αν σηκώσεις από αυτά, από κάτω βρίσκεται ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ ή περισσότερα. Αντιλαβού;

* Αναθεώρηση Συντάγματος: Εκ των ων ουκ άνευ αναγκαία, όπως και η αναθεώρηση της καθεστηκυίας νοοτροπίας (πασοκικής προέλευσης).

* Υπόθεση κατασκοπίας: Τελικά ο αξιωματικός της Αεροπορίας, προδότης των 30.000 ευρώ; Τόσα ήταν τα αργύρια του; Και δεν σοκάρει μόνο γιατί πρόδωσε στην Κίνα. Μας σοκάρει το τόσο φθηνά. Και αυτό είναι ίσως είναι που λέει τα περισσότερα. Εναρμονισμένο με την γενικότερη “φθήνια” της εποχή μας και ας μην θέλουμε να το παραδεχθούμε.

* Για την ακρίβεια: Και ενώ οι μεγάλοι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού γενικώς μεμψιμοιρούν και για την ακρίβεια, από την άλλη οι νέα γενιά βρίσκει τις άκρες της. “Δημιουργούν υπόγεια “κινήματα” πρακτικής “άκρης”. Απαξιούν το αυτοκίνητο, τα φιρμάτα ρούχα, την άρρωστη κατανάλωση…”.

* Ο Σμαραγδής ετοιμάζεται για Κολοκοτρώνη. Αν και κανονικά θα έπρεπε πρώτα να αποκαταστήσει την τιμή της Ωραίας Ελένης. (Πηγή: Protagon.gr)

* ΠΑΣΟΚ, Επιτροπή Διεύρυνσης και Συμπαράταξης: Αυτοί που λάκισαν από τα συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα, ούτε ιδέες, ούτε ψήφους· μπορούν μόνο να προκαλέσουν σύγχυση σχετικά με την πορεία του ΠΑΣΟΚ και να διώξουν ψηφοφόρους. (Θεόδωρος Π. Λιανός)

* ΠΑΣΟΚ, Επιτροπή Διεύρυνσης και Συμπαράταξης: Και κοίτα σύμπτωση. Ανακοινώθηκε την Δευτέρα 9/2, δηλαδή την επομένην της “Κυριακής του Ασώτου” κατά την Εκκλησίαν μας...

* Προφανώς δεν είναι όλοι ίδιοι: ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι συνδικαλιστές, ούτε οι αγρότες, ούτε οι κυβερνητικοί και κρατικοί αξιωματούχοι. Από την άλλη, αποτελεί γεγονός ότι μέσα σε 200 χρόνια έχουμε χρεοκοπήσει τουλάχιστον επτά φορές. (Αλέκος Παπαναστασίου)

* Γιάννης Παναγόπουλος: Ο ΟΠΕΚΕΠΕ της ΓΣΕΕ. (Βασιλική Σιούτη)

* Από το Μητσοτάκης-γιοκ στο φίλος Μητσοτάκης, κάποιες Belh@rra και κάποια Rafale δρόμος. (Πηγή: Protagon.gr)

* Και λόγω του ότι ο πάτρωνας της διαφθοράς ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις μιλούν συνεχώς για “εκτεταμένη διαφθορά”, αξίζει να πούμε πως σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια και τον Διεθνή Δείκτη Διαφθοράς για το 2025, η χώρα μας βρίσκεται 56η ανάμεσα σε 182 χώρες, ενώ σε σχέση με το 2018 έχουμε ανέβει 11 θέσεις.

* Για τους αντισυστημικούς, σημασία έχει μόνο το “shock value”. Ο αντίκτυπος της εξωφρενικότητας που προωθεί ως πολιτική θέση στις συνειδήσεις λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), της ευεπίφορης στην χειραγώγηση. Και ο εθισμός στην χειραγώγηση, κάνει τη χειραγώγηση ολοένα και πιο εύκολη και τα μέσα της όλο και πιο κραυγαλέα.

* Εκεί στην μεσσιανική Αριστερά, πάντα κάποιος τους πιάνει κορόιδο. Ήταν ο Κασσέλλακης, προσφάτως η Καρυστιανού. Τώρα ψάχνουν για κάποιον καινούριο μεσσία. Και όπου υπάρχει ζήτηση, το ζητούμενο προϊόν είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί. Και να είστε σίγουροι ότι κάπου κάποιος μεσσίας ετοιμάζεται να τους ξανακάνει κορόιδα. Οψόμεθα…

* Και η μεταπήδησή της Καρυστιανού, της εμβληματικής φιγούρας του κύματος οργής για τα Τέμπη στην πολιτική, ήρθε να αποδομήσει όλους εκείνους που επένδυσαν πολιτικά στην τραγωδία και μάλιστα λίγο πριν την έναρξη της δίκης. Επίσης να καταστήσει εμφανή την επικινδυνότητα της θυμικής συγκρότησης μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια).

* Και δεν πρέπει να αργεί πολύ η μέρα που η Καρυστιανού θα ζητήσει σύγκληση πολιτικών αρχηγών. Υπό την ιδία φυσικά. (Πηγή: Protagon.gr)

* Και άλλος λαϊκός ηγέτη ξεπήδησε από τα Τέμπη. Και είναι ο Πάνος Ρούτσι που τώρα ηγείται της λαϊκής εξέγερσης. Και από την σκηνή της αντιρατσιστικής αντιφασιστικής συναυλίας της ΚΕΕΡΦΑ για το ναυάγιο της Πύλου(17/1), κάλεσε σε 48ωρη απεργία στις 27 και 28 Φλεβάρη με σύνθημα: “Τέμπη – Πύλος – Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη”.

* Συνάντηση Μητσοτάκη- Ερντοράν (Άγκυρα 11/2): Έτσι θα πρέπει να συνεχίσουν και οι διάδοχοί του στο μέλλον. Να λένε “κάνε το όπως ο Μητσοτάκης” (Θανάσης Μαυρίδης).

* Διάσκεψη Μονάχου για την Ασφάλεια 12-14/2/26: Και το συμπέρασμα. Επιβεβλημένη, αλλά δύσκολη, η ωρίμανση της Ε.Ε. Μια πρόκληση όχι μόνο πολιτική αλλά και βαθιά ψυχολογική. Δηλαδή να συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος αλλάζει οριστικά και τάχιστα να εναρμονιστεί με αυτό. Είναι η ώρα του πράττειν, αλλιώς…

* Κινέζικη Πρωτοχρονιά: Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2026, Νέα Σελήνη, το Έτος του Αλόγου της Φωτιάς ξεκινά...

* Εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης: “Σε παλαιότερους καιρούς ο μαθητής δεν τολμούσε να δείξει τους κακούς βαθμούς του στους γονείς του διότι φοβόταν. Σήμερα ο δάσκαλος φοβάται να βαθμολογήσει τον μαθητή διότι φοβάται τους γονείς, ενδεχομένως δε και την οργή της εξαγριωμένης γιαγιάς, όπως στην περίπτωση των Τρικάλων (14/2)”.  (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* Χοντρό παιχνίδι, πολλά ταμπλό, κρίσιμο αποτέλεσμα. Ενεργειακή και στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, προσέγγιση με την Τουρκία, προσπάθεια διατήρησης των ισορροπιών με την Ευρώπη. Ίσως ποτέ στο παρελθόν δεν έχει επιχειρηθεί από ελληνική κυβέρνηση μία τόσο απαιτητική ακροβασία. Το κρίσιμο ούτως ή άλλως είναι η έκβαση όλων αυτών. (Άγγελος Κωβαίος)

* ΙΡΑΝ: Εάν δεν υπάρξει κάποια μεγάλη εσωτερική ανατροπή, το Ιράν πορεύεται στον δρόμο από την θρησκευτική στην στρατιωτική κυριαρχία. Και αυτό διότι τα τελευταία χρόνια, η εξουσία μετατοπίζεται σταθερά από τον 86χρονο Αγιατολάχ προς τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι ελέγχουν πλέον κρίσιμους τομείς της οικονομίας, των ΜΜΕ, των εξαγωγών πετρελαίου και των ενόπλων δυνάμεων.

* “Πλανητική παρέλαση”: Το φαινόμενο, γνωστό ως ή πλανητική ευθυγράμμιση, συμβαίνει όταν τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε πλανήτες γίνονται ορατοί μαζί, σύμφωνα με τη NASA. Και στις 28 Φεβρουαρίου, θα έχουμε την ευθυγράμμιση 6 πλανητών: του Ερμή, της Αφροδίτη, του Δία, του Κρόνου, του Ουρανού και του Ποσειδώνα (η καλύτερη ώρα παρατήρησης, δυτικά, χαμηλά στον ορίζοντα, μισή ώρα μετά την δύση του Ηλίου).

* Δένδιας, ο φαλακρός Σαμαράς;

*Ντοκουμέντα των εκτελέσεων της Καισαριανής (1/5/1944): Η ειρωνεία με τις φωτογραφίες είναι ότι ακόμα εμείς πληρώνουμε για αυτά που έκαναν οι Γερμανοί. (Πηγή: Protagon.gr )

* Γαλλική ισλαμοαριστερά: Γέννημα της προσπάθειας του ακροαριστερού Μελανσόν να προσεταιριστεί τους 6 εκατ. Μετανάστες, το νέο προλεταριάτο, με κοινό παρονομαστή την λατρεία της βίας και τον αντισημιτισμό.

* Και το καταστροφικότερο, ο ανθρωπομορφισμός της Τεχνικής Νοημοσύνης...

* Ο Ιερώνυμος είναι 87 ετών και λέει ότι μπορεί να ζήσει και χωρίς να είναι Αρχιεπίσκοπος. Ωραίος. (Πηγή: Protagon.gr)

* ΠΑΣΟΚ: Ο Ανδρουλάκης και το κόμμα του έχουν χαράξει μια πορεία που προσομοιάζει με την περίφημη τεχνική λύση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Έχει λίγα πρόβατα, καθόλου βοσκοτόπια, αλλά δηλώνει μεγαλοτσέλιγκας. (Δημήτρης Ευθυμάκης)

* Και μετά την αποχουντοποίηση, τώρα έχουμε την εν κινήσει “αποχουντοποίηση” από την μεταπολιτευτική ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς και ζούμε της σπασμωδικές τραμπούκικες αντιδράσεις θυλάκων της.

* Πότε πέρασαν; Επτά χρόνια, 26/2/1999, η 1η ασθενής με Covid στην χώρα μας.

“Όταν Κατεβούμε…” (Κώστα Καρυωτάκη)

Όταν κατέβουμε τη σκάλα, τί θα πούμε στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε, αυστηροί γνώριμοι, αόριστοι φίλοι, μ’ ένα χαμόγελο στ’ ανύπαρκτά τους χείλη; Τουλάχιστον δωπέρα είμαστε μόνοι, περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει, και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα κάτι που δίνει στα πράγματα χρώμα. Αλλά εκεί κάτου τί να πούμε, πού να πάμε; Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε, με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες, ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες. Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει, θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει. Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου, το τριαντάφυλλο θα ’ναι της άμμου. Κι αν ποτέ στα νύχια μας ανασηκωθούμε, τις βίλες του Posilipo θα ιδούμε, Κύριε, Κύριε, και το τερέν του Παραδείσου όπου θα παίζουν cricket οι οπαδοί Σου.

Καν το όπως η στρουθοκάμηλος...

Και τελικώς η στρουθοκάμηλος είναι παρεξηγημένη. Είναι μύθος ότι χώνει, αφελώς και ματαίως, το κεφάλι της στην άμμο. Όταν κινδυνεύει, ξαπλώνει. Οριζοντιώνει τον μακρύ της λαιμό στο χώμα για να μην την βλέπουν από μακριά οι θηρευτές της. Όταν σκύβει, για να συλλέξει τροφή ή να φροντίσει τα αυγά της, ακούει καλύτερα και τους ήχους των απειλών που πλησιάζουν.

Και ο Μητσοτάκης δεν πήγε στο Νταβός λόγω της “κακοκαιρίας στην χώρα”. Δηλαδή για να μην πέσει πάνω στο Τραμπ και του πει “βρέστα με την Τουρκία”.

Και ο Μητσοτάκης δεν πήγε στο Νταβός διότι γνωρίζει ότι ο Ερντοράν ξέρει να παίζει στο εξωθεσμικό τερέν του Τραμπ. Και σε αυτό η Ελλάδα συχνά δυσκολεύεται, διότι τα επιχειρήματά της είναι γραμμένα στη γλώσσα των θεσμών και όχι στη γλώσσα του instinct politics και της συναλλαγής που ξεπερνά το κλασικό, διπλωματικό πάρε-δώσε.

Και ο Μητσοτάκης δεν πήγε στο Νταβός, διότι το “κάνε την στρουθοκάμηλο” αυτήν την περίοδο, παρουσιάζεται να είναι η εξυπνότερη στρατηγική, από ότι με αυτή συνηθίσαμε να υπονοούμε.

Και “σε στιγμές τόσο δεινού αναβρασμού, ενώ οι γραμμές μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής ακόμη δεν έχουν ξεχωρίσει, ενώ δεν έχουν καν κατασταλάξει τα διλήμματα, δεν είναι προτιμότερο να χαμηλώσεις την αμελητέα ελληνική κοιλίτσα σου στο χώμα; Δεν είναι πιο ασφαλές να απλώσεις τον μακρύ λαιμό σου και να περιμένεις πρηνής, αφουγκραζόμενος σαν τη στρουθοκάμηλο τον ήχο των πλησιαζόντων γεγονότων; (…) Και ναι, πρέπει να περιμένει, ύπτια και επιτήδεια, να κάτσει η σκόνη. Αλλά να αξιοποιήσει τον χρόνο της διπλωματικής λούφας για να καταστρώσει την δική της μετάβαση στον μεταδυτικό κόσμο. Δηλαδή να μην έχει μόνο κάτω το λαιμό. Να έχει και μυαλό”. (Μιχάλης Τσιντσίνης)

Επιτέλους….

Και η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χαρακτηρίσει τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) τρομοκρατική οργάνωση δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι η καθυστερημένη παραδοχή ότι ο πόλεμος που ξέσπασε στις 7 Οκτωβρίου 2023 με την επίθεση της Χαμάς εναντίον του Ισραήλ δεν ήταν ποτέ “τοπικός”, αλλά η ενεργοποίηση ενός κρατικά οργανωμένου μηχανισμού βίας με κέντρο την Τεχεράνη.

“Η Ευρώπη επιτέλους αναγνωρίζει ότι υπάρχει ένας ενιαίος ιρανικός μηχανισμός προβολής βίας, στον οποίο η Χεζμπολάχ, η Χαμάς, οι Χούθι και οι ιρακινές πολιτοφυλακές δεν είναι σύμμαχοι, αλλά δορυφόροι ενός κέντρου”. (Δανάη Κουμανάκου)

Η λέξη “sigma”

Οι εμμονική ενασχόληση της Δύσης περί σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικού φύλου και άλλων σχετικών αποτελούν την μήτρα της αντίδρασης αυτού που αναφέρεται ως “ανδρόσφαιρα”.

Και όταν αναφερόμαστε σε “ανδρόσφαιρα”, αναφερόμαστε σε μια ανερχόμενη διαδικτυακή κοινότητα “μάτσο” ανδρών με μισογυνιστικά και αντιφεμινιστικά χαρακτηριστικά, η οποία μάλιστα παρουσιάζεται να επηρεάζει πολλά αγόρια στην Ευρώπη και να τρομοκρατεί τους γονείς τους.

Και η λέξη “sigma” είναι ένας όρος της “ανδρόσφαιρας”. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν μοναχικό αρσενικό “λύκο” που δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες ή τις προσδοκίες της κοινωνίας. Μια λέξη “που ενισχύει στους νέους τις ιδέες της κυριαρχίας, της αρρενωπότητας και της περιφρόνησης προς τους κοινωνικά αδύναμους”.

Και η λέξη “sigma”, παραπέμπει σε μια “μηχανή” δημιουργίας χαρακτήρων με την ψυχοσύνθεση Πούτιν. Μικρούς πουτινιστές δηλαδή.

Και η προσέγγιση αυτή μπορεί να ακούγεται απίθανη.

Και όμως σύμφωνα με τον Καρλ Μίλερ, εκπρόσωπο της δεξαμενής σκέψης Demos, όπως λέει στον Economist, αυτό δεν είναι τόσο απίθανο όσο ακούγεται.

Και ότι τα τελευταία χρόνια, οι ρωσικές τακτικές παραπληροφόρησης δίνουν λιγότερη έμφαση στην προώθηση αντιφατικών εκδοχών των γεγονότων και περισσότερη στην αρρενωπότητα και στον εθνικισμό.

Και ηλίου φαεινότερον, στην λογική ενίσχυσης προτύπων που προωθεί η φιλοπουτινική ακροδεξιά. Και οι ανήλικοι της Δύσης πέφτουν θύματα αυτής της τακτικής, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Και ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης είναι οι στίχοι ενός τραγουδιού.

Και αυτοί οι στίχοι ανήκουν στο ηλεκτροπόπ τραγούδι “Sigma Boy”, που λάνσαραν στα τέλη του 2024, 2 ρωσίδες έφηβες μπλόγκερ, η Μπέτσι (κατά κόσμον Σβετλάνα Τσερτίσκεβα) και η Μαρία Ιανκόφσκαγια. Το μουσικό τους βίντεο έχει συγκεντρώσει περίπου 270 εκατομμύρια προβολές από την στιγμή που αναρτήθηκε στο YouTube, τον περασμένο Απρίλιο 2025 (έχει κυκλοφορήσει και με ελληνικούς στοίχους).

Και οι επαΐοντες αναφέρουν ότι το τραγούδι ανήκει σε μια κατηγορία διαδικτυακής κουλτούρας που χαρακτηρίζεται ως “εγκεφαλική σήψη” (brain rot), λόγω της χαμηλής ποιότητας των προϊόντων της και των αρνητικών ψυχολογικών και γνωστικών επιπτώσεων που έχει η έκθεση σε αυτά.

Και για το τέλος, μια γενικότερη διαπίστωση είναι ότι η Συμμαχία της Δύσης, αυτή που έδωσε ενωμένη και συμπαγής την μάχη με τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό και την κέρδισε, θύμα της μετανεωτερικότητας (μεταμοντέρνου), δείχνει στοιχεία διάλυσης που την καθιστούν αδύναμη στην αντιμετώπιση του πουτινικού νεο-ολοκληρωτισμού.

Για την φορολογική διάβρωση…

Και συνεχώς ακούμε από την αντιπολίτευση να επιμένει, ότι τα αυξημένα φορολογικά έσοδα προέρχονται από την αύξηση των μισθών και του πληθωρισμού και όχι και από την επιτυχή πάταξη της φοροδιαφυγής και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αντίστοιχη βελτίωση της πραγματικής αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων

Και αυτό πραγματικά θα συνέβαινε εάν το γεγονός της “φορολογικής διάβρωσης”, δεν αντισταθμίζονταν από αναπροσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων και των εκπτώσεων φόρου. Με την τελευταία δε, αυτήν την εφαρμοζόμενη από την αρχή του έτους, όχι μόνο να είναι μεγάλη, αλλά πρωτοφανής στα φορολογικά δεδομένα της χώρας.

Και ο όρος “φορολογική διάβρωση” περιγράφει το φαινόμενο της μηχανιστικής αύξησης των φορολογικών εσόδων, όταν τα εισοδήματα ανεβαίνουν σε ονομαστικούς όρους και λόγω πληθωρισμού, χωρίς να μεταβάλλονται οι φορολογικοί παράμετροι.

* Και επί αυτού του θέματος εστιάζει και η αναλυτική μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος από τους οικονομολόγους Μαρία Φλεβοτόμου και Νίκο Βεντούρη, η οποία δημοσιεύθηκε στο τελευταίο Οικονομικό Δελτίο της Τράπεζας της Ελλάδος και αποτελεί μέρος πανευρωπαϊκής μελέτης για το ίδιο θέμα από ομάδα ερευνητών από ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Και καταλήγει στα εξής συμπεράσματα: “Η εμπειρία της Ελλάδας από το 2019 και μετά, δηλαδή την περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ, αναλύεται διεξοδικά στην μελέτη. Από το 2019 και μετά, παρά τις έντονες πληθωριστικές πιέσεις και την ισχυρή ονομαστική αύξηση των εισοδημάτων, η εφαρμοζόμενη φορολογική πολιτική στην Ελλάδα κατάφερε να αντισταθμίσει τη φορολογική διάβρωση. Τα έσοδα από τον φόρο εισοδήματος (παρά τις μειώσεις φορολογικών συντελεστών φυσικών προσώπων) διατηρήθηκαν σταθερά ως ποσοστό του ΑΕΠ, ενώ το μέσο πραγματικό φορολογικό βάρος μειώθηκε. Σε αυτό το πλαίσιο, η φορολογική μεταρρύθμιση του 2026, με τη μείωση των φορολογικών συντελεστών, αποκτά σαφή μακροοικονομική και θεσμική λογική. Δεν αποτελεί απλώς μια αποσπασματική ελάφρυνση, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική αποτροπής της φορολογικής διάβρωση”. ( Πηγή: Protagon.gr )

Η εποχή της παράκαμψης…

Και είναι μια εποχή που μας προετοιμάζει για τα επερχόμενα, τα σημερινώς αδιανόητα.

Και θα είναι μια εποχή που θα επαναπροσδιορίσει την ύπαρξη μας, την ουσία, την κατάσταση του να υπάρχουμε, με 2 λέξεις θα ταρακουνήσει το στατικό “είναι” μας.

Και αυτό θα είναι εκ των ων ουκ άνευ, για την εναρμόνιση με μια διαδικασία, προσέξτε, δομικής εξέλιξης, μεταβολής, δημιουργίας και διαμόρφωσης των πραγμάτων.

Και το φέρουν στο προσκήνιο κάτι ενεσούλες…

Και 2 από τα ονόματά τους είναι Ozempic και Wegovy. Αυτά τα φάρμακα τύπου GLP-1 για το αδυνάτισμα είναι απολύτως εναρμονισμένα με την λογική της παράκαμψης.

Και αυτή είναι που σου λέει, γιατί να υποστείς το ψυχολογικό μαρτύριο της πειθαρχίας, όταν μπορείς να απενεργοποιήσεις το κέντρο της πείνας στον εγκέφαλο;

Και το άλλοθι. “Σε έναν κόσμο όπου η παχυσαρκία αποτελεί μάστιγα και πηγή δεκάδων ασθενειών, η ιατρική βοήθεια είναι ευλογία. Τα επεξεργασμένα τρόφιμα από την άλλη είναι ο δολοφόνος της υγείας και αν κάτι τα περιορίζει, καλά κάνει”.

Και η παγίδα, προσέξτε, με την ισχύουσα λογική. “Η απώλεια βάρους δεν αφορά μόνο στις θερμίδες, αφορά στη σχέση μας με το σώμα, την κατανόηση των θρεπτικών συστατικών και την οικοδόμηση μιας υγιούς ρουτίνας. Τα φάρμακα αυτά λειτουργούν σαν τείχος ανάμεσα σε εμάς και τις κακές μας συνήθειες, αλλά δεν μας διδάσκουν πώς να τις αλλάξουμε. Αν η αγωγή σταματήσει, οι συνήθειες είναι εκεί και περιμένουν”.

Και η λογική της παράκαμψης δεν είναι κάτι νέο. Εμφιλοχωρεί από πάντα στο ανθρώπινο γίγνεσθαι και αποτελεί μια παράμετρο της αντίληψης, ότι η οκνηρία, όχι βέβαια ως ατομικό χαρακτηριστικό,  λειτουργεί ως καταλύτης για την καινοτομία, ωθώντας τους ανθρώπους να βρουν ευκολότερους, ταχύτερους και πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την αντιμετώπιση προβλημάτων. 

Και το νέο είναι, ότι η λογική της παράκαμψης αποτελεί πλέον την νέα πολιτισμική δομή μετεξέλιξης του “είναι” μας...

Για το “νόθο” παιδί της ΔΟΕ...

Και για το ιστορείν

Και 100 χρόνια πριν, το 1924, η Διεθνής Εβδομάδα Χειμερινών Αθλημάτων, στο Σαμονί ήταν ένα μίτινγκ χαμηλού ενδιαφέροντος. Ένα πείραμα όμως που πήγε τόσο καλά, ώστε 2 χρόνια αργότερα να βαπτιστεί ως οι πρώτοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες και το “αρχαίο πνεύμα αθάνατο” πήρε τα βουνά...

Και ως εκ τούτου μιλάμε για μια “νόθο” εκδοχή του Ολυμπισμού, που τελικώς υιοθετήθηκε από την ΔΟΕ.

Και το γεγονός

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες διεξάγονται σε 2 ιταλικές πόλεις, το Μιλάνο και την Κορτίνα ντ'Αμπέτσο από τις 6-22/2/26.

Και οι πρωτιές

1) Και είναι 1η φορά που γυναίκα εγκαινιάζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Και αυτό διότι  η Κίρστι Κόβεντρι, πρώην κολυμβήτρια και Ολυμπιονίκης από τη Ζιμπάμπουε, έγινε η 1η γυναίκα πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής, στην 130χρονη ιστορία της ΔΟΕ (Μάρτιος 2025).

2) Και για πρώτη φορά από τους Αγώνες του 2002 στο Σολτ Λέικ Σίτι, ένα νέο άθλημα προστέθηκε στο πρόγραμμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Και αυτό είναι το ορειβατικό σκι ή skimo

3) Και για 1η φορά στον Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπινγκ, άρχισαν να μιλούν για τις ενέσεις πέους και ένα “penis gate” στα αθλήματα αλμάτων.

Και αναφερόμαστε για ενέσεις υαλουρονικού οξέος στο πέος, για την έμμεση βελτίωση της αθλητικής επίδοσης, που γράφει στους όρχεις το ολυμπιακό ιδεώδες της ευγενούς άμιλλας (να σημειώσουμε ότι το υαλουρονικό οξύ, δεν απαγορεύεται στον αθλητισμό).

Και αναφερόμαστε σε έμμεση βελτίωση της απόδοσης, διότι με τις ενέσεις επιτυγχάνεται η αύξηση της περιφέρειας του πέους κατά 1-2 εκατοστά, με διάρκεια έως 18 μήνες.

Και “στην περίπτωση των αθλητών, αυτό θα αύξανε την επιφάνεια της στολής, κάτι που σύμφωνα με τη FIS, την διεθνή ομοσπονδία σκι και χιονοσανίδας, θα μπορούσε αντίστοιχα να αυξήσει την απόσταση πτήσης στον αέρα. «Κάθε επιπλέον εκατοστό σε μια στολή μετράει. Αν η στολή σου έχει 5% μεγαλύτερη επιφάνεια, πετάς πιο μακριά», εξηγεί στο BBC ο διευθυντής αγώνων στο άλμα με σκι της FIS, Σάντρο Περτίλε. (Πηγή: Protagon.gr)

Και το  “Last Dance”

Και η μόνη ρεαλιστική ελπίδα της χώρας μας για διάκριση στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες “Μιλάνο – Κορτίνα”, ακόμη και για ένα μετάλλιο, ήταν ο Αλέξανδρος Γκιννής.

Και κάποιες επιπλοκές από την τελευταία χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε, στον αστράγαλο, δεν του επέτρεψαν να πάρει μέρος στον αγώνα.

Και την Δευτέρα 16/2 στο Μπόρμιο, λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας της τεχνικής κατάβασης στον οποίο θα συμμετείχε, η διεθνής ομοσπονδία σκι του πρόσφερε το προνόμιο να πραγματοποιήσει την τελευταία του κατάβαση. Τιμητική, εκτός συναγωνισμού και καταχειροκροτούμενος.

Και όμως, υπήρξαν και οι μικρόψυχοι που διαμαρτυρήθηκαν εντόνως για αυτήν την κατάβαση.

Και η πανταχού παρούσα…

Και έως και 1 εκατ. δολάρια (περίπου 730.000 λίρες) εκτιμάται ότι μπορεί να αποκομίσει η 27χρονη Ολλανδή αθλήτρια του πατινάζ ταχύτητας  Γιούτα Λίρνταμ  από την συνεργασία της με τη Nike.

Και αυτό μετά την στιγμή που άνοιξε την στολή της,  για να αποκαλύψει το λευκό αθλητικό σουτιέν της εταιρείας (κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 1.000 μέτρα πατινάζ ταχύτητας, σημειώνοντας Ολυμπιακό ρεκόρ και αργυρό στα 500 μέτρα).

Η Nike φρόντισε να ανεβάσει την σχετική φωτογραφία στο Διαδίκτυο (έγινε viral), σχολιάζοντας: “Όταν είσαι τόσο γρήγορη, δεν ζητάς άδεια”.

...στην εμπορευματοποίηση αναφέρομαι και στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αυτό που λέμε “γκρίζα” διαφήμιση.

Ο ισραηλινός σκιέρ Barnabas Szollos εκτελεί την προσπάθειά του στο αγώνισμα της κατάβασης ανδρών στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς στην Κορτίνα παρέα με μια κάμερα drone... για τον φόβο των Ιουδαίων, προφανώς

(REUTERS/Christian Hartmann Πηγή: Protagon.gr)

Καλύτερα να τραγουδάς παρά να μιλάς...

Και “η Μπίλι Άιλις, στα φετινά Grammys (Λος Άντζελες 1/2/26), ανέβηκε να παραλάβει το βραβείο για το “Song of the Year” μαζί με τον αδελφό της, τον Φινέας. Και οι δυο τους φορούσαν καρφίτσες με σύνθημα «ICE Out».

Πήρε το μικρόφωνο και, ανάμεσα σε ευχαριστίες και συγκίνηση, πέταξε τη φράση που άναψε την πυρκαγιά: «κανείς δεν είναι παράνομος σε κλεμμένη γη».

Είναι συμπύκνωση του βαθύτερου μίσους της σύγχρονης αριστεράς προς τον δυτικό πολιτισμό. Διότι όταν λες «κλεμμένη γη», δεν κάνεις μια ιστορική παρατήρηση.

Ακυρώνεις την ίδια τη νομιμοποίηση της πολιτικής κοινότητας. Ακυρώνεις τα σύνορα, την κυριαρχία, το κράτος δικαίου, την έννοια του πολίτη. Και μαζί ακυρώνεις ό,τι έκανε τη Δύση διαφορετική: τη μετάβαση από τη φυλή και τη βία σε θεσμούς, συμβόλαια, δικαιώματα, ατομική ελευθερία. Μπίλι σκάσε και τραγούδα” (Αλέξανδρος Σκούρας)

Ο μοχλευτής της ιστορίας...

Και είναι αποκαλυπτικό αυτό που επισήμανε στο Νταβός (19-23/1/26), ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνι.

Και αναφέρθηκε σε μια “ευχάριστη μυθοπλασία”, επισημαίνοντας τις δομικές αδυναμίες της παλιάς παγκόσμιας τάξης: Κανόνες εμπορίου που εφαρμόζονται επιλεκτικά, διεθνές δίκαιο που ερμηνεύεται με διαφορετική αυστηρότητα ανάλογα με το ποιος είναι ο κατηγορούμενος ή το θύμα, καθώς και την ψευδαίσθηση ότι οι ΗΠΑ μπορούν επ’ αόριστον να αστυνομεύουν τον κόσμο, να εγγυώνται τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και να επιλύουν διεθνείς συγκρούσεις χωρίς ουσιαστικό μοίρασμα των βαρών και χωρίς να ληφθεί υπόψη η άνοδος νέων μεγάλων δυνάμεων, όπως η Κίνα.

Και όπως σημείωσε, πολιτικοί σε ολόκληρο τον κόσμο απέφυγαν να παραδεχτούν το χάσμα ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα.

Και λόγω του ότι η τελμάτωση, η στασιμότητα δεν είναι συμβατή με το ιστορικό γίγνεσθαι παρουσιάστηκε ο Τραμπ για να το επανεκκινήσει.

Και για αυτό τον αποκαλώ “μοχλευτή”.

Και μπορεί εκ πρώτης όψεως ο Ντόναλντ Τραμπ, όπως αναφέρει η Ράνα Φορουχάρ στους Financial Time, “να αποτελεί μια κακή απάντηση σε πραγματικά ερωτήματα και ουσιαστικά προβλήματα”, αλλά όποιος λαμβάνει υπόψιν το ιστορείν αποτελεί το “αναγκαίο κακό”. Αυτό που επισήμαναν και οι Αρχαίοι. “ουδέν κακόν αμιγές καλού” και αντιστρόφως.

Υπόμνημα το ερωτικόν…

* “Τι ωραίο συναίσθημα η αγάπη. Και τι μέγιστη ευλογία, στιγμιαίας όμως πληρότητας, τού να δίνεις, μην υπολογίζοντας αν θα λάβεις. «Στιγμιαία». Γιατί η σχέση, αν σέβεται κάποιος τον εαυτό του, θέλει μια ακροβατική ισορροπία, ένα μαγευτικό αλισβερίσι «Δώσε-πάρε», όχι το αντίθετο...” (Ρέα Βιτάλη)

* “Όταν αγαπάς υποφέρεις. Άρα για να μην υποφέρεις πρέπει να μην αγαπάς. Αλλά τότε υποφέρεις που δεν αγαπάς. Άρα όταν αγαπάς υποφέρεις, όταν δεν αγαπάς υποφέρεις κι όταν υποφέρεις υποφέρεις. Και είσαι ευτυχισμένος όταν αγαπάς. Άρα είσαι ευτυχισμένος όταν υποφέρεις, αλλά όταν υποφέρεις γίνεσαι δυστυχισμένος. Άρα για να είναι κανείς ευτυχισμένος πρέπει να αγαπά ή να αγαπά να υποφέρει, ειδάλλως να υποφέρει από την υπερβολική ευτυχία” (“Ο Ειρηνοποιός” / Πηγή: Protagon.gr ).

* Ο έρωτας είναι γνωστό / δεν έχει μέσες λύσεις / ή αγαπάς όπως εγώ / ή πρέπει να χωρίζεις…

Αυτό είναι το ποιηματάκι, πίσω από το χαρτάκι της 14/2/26 στο παραδοσιακό ημερολόγιο που αγοράζω κάθε χρόνο.

* Στις Ερωτικές ιστορίες, ή ο έρωτας θα πεθάνει ή οι εραστές...

* Η διαφορά ανάμεσα στο σεξ και τον έρωτα: Το σεξ αποφορτίζει την ένταση, ο έρωτας την προκαλεί.

* Και ως φιλεσίν, μια ατάκα του Γούντι Άλεν: “Το πιο ακριβό σεξ είναι το τζάμπα σεξ...”.

TEXT το σκιτσογραφικόν

Σαν επιδόρπιο

“Έχτισα τον παράδεισό μου,

με τα υλικά της κόλασής σου...” Ντίνος Χριστιανόπουλος

Και έχω μερικούς αναγνώστες που μου διαμαρτύρονται “on face”, για αυτά που αναρτώ κυρίως στο “σαν επιδόρπιο”, διότι δεν συμμετέχω στα “on line” κοινωνικά δίκτυα.

Και για την προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με την Christy White, οι διαμαρτυρίες κλιμακώθηκαν από το “είσαι προκλητικός” έως το “πορνόγερος”.

Και το ελπιδοφόρο είναι ότι υπήρχαν και αυτοί που μου είπαν, ότι δεν μπόρεσαν να δουν στον “σύνδεσμο” την συνέντευξη της Christy White, διότι τους παρέπεμπε στο “tik tok” , στο οποίο και δεν ήθελαν να εγγραφούν.

Και για αυτούς είναι ο κάτωθι σύνδεσμος, με όλη την συνέντευξη της Christy White στην Δάφνη

Καραβοκύρη.

https://www.youtube.com/watch?v=QgibkCYI2A4

Και όσο αφορά τους διαμαρτυρόμενους, θα τιμήσω τον χαρακτηρισμό
που μου απέδωσαν.

Και μήνας που είναι, των ερωτευμένων, θα τους εξηγήσω γιατί είναι διεγερτικά τα “μπατσάκια στα κωλομαγουλάκια”.

Και με λόγια επαΐωντος: “Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε τον σημαντικό ρόλο του πυελικού εδάφους (του έσω αιδοιικού νεύρου) το οποίο νευρώνει την πυελική περιοχή ανάμεσα στα γεννητικά όργανα και τον πρωκτό. Παράλληλα, αποκαλύπτεται η λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ευχαρίστηση και τον πόνο”.

Σημείωση: Και εδώ που φτάσαμε, η ανάρτηση αυτή είναι AIF(ree). Ένα αρκτικόλεξο, η πρότασή μου για την περίσταση.

Seedrinker