Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.: Η "τριγωνοποίηση" (2ο μέρος)

“Η δυσκολία έγκειται όχι τόσο στην ανάπτυξη

νέων ιδεών,

όσο στην διαφυγή από τις παλιές” Τζον Μέιναρντ Κέινς

Και για να το κάνω πιο σαφές, στην προηγούμενη ανάρτηση η τριγωνοποίηση αφορούσε την διεύρυνση της έννοιας “φυσικό” σε αυτήν του “βασικά φυσικού” με την αποδοχή ότι βασικά και όλα τα δημιουργήματα του εχέφρωνος ανθρώπινου όντος πρέπει να θεωρούνται φυσικά.

Και είχα αναφερθεί στο ισχυρό σύμβολο του Χριστιανισμού το “τρίγωνο” την Αγία Τριάδα όπου ο ένας Θεός υπάρχει σε 3 ισότιμες και αδιαίρετες υποστάσεις: τον Πατέρα τον Υιό (τον Ιησού Χριστό) και το Άγιο Πνεύμα.

Και για να το αντιστοιχίσω με την έννοια του “βασικά φυσικού”, στην θέση του Πατρός τοποθετήσετε τα “εκ της φύσεώς”, στην θέση του Υιού τα “εκ του ανθρώπου” και στην θέση του Αγίου Πνεύματος τα “υβρίδια” αυτών.

Και σε αυτήν την ανάρτηση θα αναφερθώ σε μια άλλη τριγωνοποίηση η οποία θα μας βοηθήσει επίσης στην κατανόηση των επερχόμενων.

Και χρησιμοποίησα την λέξη επερχόμενα, διότι αυτή δεν αναφέρεται μόνο σε κάτι που θα συμβεί στο μέλλον (π.χ. οι επερχόμενες γενεές), αλλά και σε κάτι που υπάρχει κίνδυνος να συμβεί, ιδίως αν είναι κακό ή βλαβερό (π.χ. επερχόμενη καταστροφή).

Και ενώ είναι πολλοί αυτοί που στα επερχόμενα βλέπουν την καταστροφή, εγώ τα εκλαμβάνω ως νομοτελειακά και για τον λόγο αυτό αναφέρομαι στις “τριγωνοποιήσεις”.

Και η παρούσα τριγωνοποίηση αφορά το τρίγωνο άνθρωπος – μηχανή - υβρίδια.

Και είναι καταρχήν διαπιστωμένο, ότι η εξέλιξη της σχέσης του ανθρώπου με την μηχανή εξελίχθηκε έως και φετιχιστική .

Και ισχυρό παράδειγμα, η σχέση του ανθρώπου με το αυτοκίνητο που μάλιστα απασχόλησε και την ψυχολογία. Και μια ερμηνεία φροϊδικής βάσης, θεωρεί το αυτοκίνητο ως προέκταση του ανδρικού πέους και κατ’ επέκταση την γοητεία που αυτό ασκεί στο γυναικείο φίλο.

Και λόγω του ότι δια της τέχνης δυνάμεθα, όχι μόνο να αντιληφθούμε αυτήν την φετιχοποίηση, αλλά και να εμβαθύνουμε σε αυτήν, θα παρουσιάσω ένα έργο από μια σειρά έργων της Μίνας Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη με θέμα το γρήγορο αυτοκίνητο, αλλά και ως φιλεσίν τις ταινίες του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ “Crash” (1996) και “Titane” (2021) της Ζουλιά Ντικουρνό (Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών).

Και όσον αφορά την ταινία “Crash”, όταν την βλέπεις βρίσκεσαι αντιμέτωπος με νια ταινία που δεν απαιτεί την κατανόηση, αλλά μια διαισθητική παραδοχή ρισκάροντας και την απόρριψη. Μια παραδοχή, που έχει να κάνει με μια φετιχοποίηση της σχέσης του ανθρώπινου σώματος με το μέταλλο.

Και στο πιο συγκεκριμένο ο Ηλίας Φραγκούλης γράφει για την ταινία: “Στο «Crash», το «όχημα» που οδηγεί προς αυτή την εμπειρία είναι το αυτοκίνητο. Αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας, μία προέκταση της σωματικής «ανικανότητας», στην ουσία ένα ξένο «σώμα» που εισέβαλε στην ανθρώπινη κοινωνία μέσα από τον «θαυμαστό» κόσμο της τεχνολογίας.

Μετά από μία σύγκρουση, ο Τζέιμς (Σπέιντερ) νιώθει την σεξουαλική ενέργεια του αυτοκινήτου και, σταδιακά, απελευθερώνει μαζί και τη δική του, μετατρέποντας την αγωνία μέχρι το επόμενο δυστύχημα σε… αφροδισιακό”.

Και προχωρώντας πορευόμενος πάντα κινηματογραφικά με την προβληματική του “Crash” του 1996, συναντάμε το “Titane” του 2021 της Ζουλιά Ντικουρνό. (1)

Και με το “Titane” προχωράμε από την φετιχοποίηση του “έπους της σεξουαλικής αυτοκίνησης” “Crash”, στην δυνητική εξέλιξη που επιφέρει η συμβίωση με το μέταλλο, η οποία οδηγεί έως και την “μεταμόρφωση”.

Και με μια θεολοκίζουσα ματιά, θα λέγαμε ότι το “Titane” ψελλίζει κάτι από την την “άμωμο σύλληψη”, την υπέρτατη θυσία για το ανθρώπινο είδος και το τέλος του παλαιού και την αρχή του νέου κόσμου μαζί.

Και προφητικά και πιο φωναχτά όσον αφορά την υβριδική διάσταση του τριγώνου άνθρωπος – μηχανή – υβρίδια κινήθηκε η ταινία “Blade Runner” (1982, ΗΠΑ του Ρίντλεϊ Σκοτ).

Και επρόκειτο για μια ταινία που ήταν φτιαγμένη, έτσι ώστε να μας κάνει διαρκώς να αμφιβάλλουμε για το τι είναι φυσικό και τι είναι τεχνητό.

Και χρόνια μετά την 1η φορά, είναι εδώ ξανά με το“Blade Runner 2049” (2017, ΗΠΑ του Ντενί Βιλνέβ), όχι για να να μας υπενθυμίσει, αλλά να μας προετοιμάσει για τα μελλούμενα, πείθοντάς μας, πως τίποτα από τα σχετικά με την προέλευση της “ύπαρξης” δεν θα έχει σημασία.

Και με την λογική του σήμερα, ότι η “ύπαρξη” επιβεβαιώνεται δια της ανάγκης της να εξεγερθεί, να αυτοκαθοριστεί, να ζήσει ελεύθερα...

Και το δυστυχές είναι, ότι λόγω ηλικίας δεν μπορώ να τελειώσω αυτό το θέμα με την λέξη “οψόμεθα…”.

Συνεχίζεται...

Σημείωση 1: Η ταινία “Το Μωρό της Ροζμαρί”, (1968, ΗΠΑ ,του Ρόμαν Πολάνσκι) συμβατή με την προβληματική εκείνης της εποχής, μπορεί να θεωρηθεί ως προάγγελος του “Titane”, της σημερινής προβληματικής. Επίσης έως και προφητική για αυτούς που προσομοιάζουν την τεχνολογική εξέλιξη με τον Σατάνα.

Επίλογος

Η δημοκρατία στην διαφθορά,

έφερε την διαφθορά της Δημοκρατίας.

TEXT plus

* Μην παραμυθιάζεσται. Τα κιλά δεν είναι των διακοπών. Δικά μας είναι. (Πηγή: Protagon.gr )

* 89η ΔΕΘH σκέψη μας με τους λογιστές των εταιρειών που θα πρέπει να υπολογίσουν τη νέα παρακράτηση φόρου (Πηγή: Protagon.gr ).

* 89η ΔΕΘ: Μετά την ομιλία και συνέντευξη του Μητσοτάκη, ΔΕΘ τέλος, αρχίζει το μπάσκετ...

* 89η ΔΕΘ: Η πολύχρονη πολιτική κυριαρχία του Μητσοτάκη, εδράζεται στο ότι από την 1η ημέρα της εκλογής του, ότι λέει εμπιστεύεσαι ότι είναι δρομολογημένο να γίνει. Είναι κοστολογημένο στην διαχρονία του. Έχει χρονοδιάγραμμα. Δεν είναι λόγια του αέρα, ούτε εθίζεται στον λαϊκισμό.

* Ευρωμπάκετ: Ευτυχώς που δεν βγήκε κάποιος αριστερούλης να πει ότι δεν έπρεπε να κατεβούμε να παίξουμε με το Ισραήλ.

* Ευρωμπάκετ / ημιτελικά: Ελλάδα - Τουρκία 68-94. Πηγαίναμε για την καταστροφή του Δράμαλη και βρεθήκαμε στην Μικρασιατική καταστροφή…

* Ευρωμπάκετ: Τέλος καλό, όλα καλά. Μετά από 16 χρόνια, η Ελλάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο (Ελλάδα-Φιλανδία 92-89). Το χρυσό στην Γερμανία (Γερμανία -Τουρκία 88-83).

* Ευρωμπάκετ: Και λοξοκοιτάζοντας. Στο αργυρό πας μετά από ήτα, ενώ το χάλκινο το κατακτάς με νίκη. Άλλωστε ο 1ος και ο 3ος ακούνε τον Εθνικό Ύμνο τους...

* Μαφία Κρήτης: Αυτά που ακούς από τις τηλεφωνικές επισυνδέσεις, δικαιώνουν αυτό που είχε πει ο Κ. Σημίτης. “Αυτή είναι η Ελλάδα. Μικρομεσαία σε όλα τα επίπεδα, ακόμη και στον υπόκοσμο”.

* Rebranding Νηπίου: Όταν ήταν στην κυβέρνηση δήλωνε ότι του έλειπε ο πραγματικός έλεγχος της εξουσίας, τουτέστιν να μην υπάρχει περίπτωση να την χάσει, εξ ου και ο “Άχαστος”. Αντιλαβού;

* Rebranding Νηπίου: Ο Τσίπρας κατάφερε να διαλύσει το κόμμα το οποίο τον είχε φέρει στην κυβέρνηση, να το διακωμωδήσει χρίζοντας ένα διάδοχο που θα αναδείκνυε, διά της αντιστίξεως, την δική του σοβαρότητα. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

* Όταν οι influencers “συνταγογραφούν”, οι έφηβοι “νοσούν” από παραπληροφόρηση…

* Άνοιξαν τα Σχολεία: Πειθαρχία, να η Ανώτατη αρετή. Έτσι μονάχα σοζυγιάζεται η δύναμη με την επιθυμία και καρπίζει ή προσπάθεια του Ανθρώπου. (“Ασκητική” Νίκου Καζαντζάκη)

* Tέτοια εποχή πέρυσι η Κάμαλα Χάρις προειδοποιούσε ότι με τον Τραμπ η Ρωσία θα επιτεθεί στην Πολωνία. Ο Τραμπ έλεγε ότι θα τελειώσει τον πόλεμο σε μια μέρα. (Πηγή: Protagon.gr )

* Δολοφονία του τραμπικού ινφλουένσερ Τσάρλι Κερκ (10/9): Και οι αγιογραφίες του και εγχωρίως, πήγαν σύννεφο. Πως και δεν σκέφθηκαν να του αφιερώσουν και το “ήσουν καλός κι ήσουν γλυκός, κι είχες τις χάρες όλες”. Θα άκουγε τον αριστερό Ρίτσο και θα πετάγονταν όρθιος...

* Meta τους φίλους, οι AI companions: “Replika”, “Character.AI”, “Anima AI”, “Nomi”, “EVA AI”.

* 50 χρόνια από την κυκλοφορία του πρωτοποριακού “Wish You Were Here” των Pink Floyd (12 Σεπτεμβρίου 1975)

* Χρήστος Ζερεφός: Οι περιοχές της Ανατολικής Ελλάδος κάτω από την Θεσσαλονίκη έως την Σπάρτη, βρίσκονται σε ημι-ερημική κατάσταση.

* Αρμάντ Ντουπλάντις (11/9): Νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο επί κοντώ με άλμα στα 6,30 μέτρα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανοικτού στίβου στο Τόκιο. Η απόδειξη ότι εξωγήινοι ζουν μεταξύ μας…

* “Αν κάποιος άνδρας που αυτοπροσδιορίζεται τρανς, βρίσκεται σε χώρο αποκλειστικώς για γυναίκες, δημιουργήστε σκηνή, καλέστε την αστυνομία ή, αν δεν τα καταφέρετε, χτυπήστε τον στους όρχεις”. Έγραψε ο Ιρλανδός κωμικός Γκράχαμ Λάιγχαν και συνελήφθει, στο Χίθροου (Πηγή: Protagon.gr )

* Η Γερμανία ζει πάνω από τις δυνατότητές της εδώ και χρόνια», λέει τώρα ο Μερτς. Εδώ που είσαι ήμουνα… (Πηγή: Protagon.gr)

* Και σήμερα είναι πλέον απολύτως ορατό ότι πλείστες φορές η έννοια του διεθνισμού (σκοπίμως) διαπλέκεται με την έννοια του ανθρωπισμού.

* Συμπτώσεις: Την ημέρα μνήμης της Άλωσης της Τριπολιτσάς ( 23/9/1821) και η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ερντοράν στα πλαίσια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη. Δεν το άντεχε και την ακύρωσε ο Τούρκος.

* Και ενώ επαπειλούμενο είναι το γενικευμένο lock down, λόγω ευλογιάς των αιγοπροβάτων, κτήνη τροφοί ζώων, πέταξαν νεκρά μολυσμένα ζώα στον Πηνειό.

* Η γυναίκα του δολοφονηθέντος Τσάρλι Κερκ συγχωρεί, ο Τράμπ όχι μόνο δεν συγχωρεί αλλά μισεί. Και με όρους ενός θρησκευόμενου: “Η Αμερική του Τραμπ αντικαθιστά την Καινή Διαθήκη με την Παλαιά” (Έντουαρντ Λους).

* Ο Γερουλάνος είπε τις προάλλες κάτι πολύ ενδιαφέρον: ότι “στην Ελλάδα δεν κυκλοφορεί μόνο ρωσικό χρήμα στα πολιτικά κόμματα, έχει αρχίσει να κυκλοφορεί και αμερικάνικο – ο σκοπός αυτών των χρημάτων είναι να δημιουργήσουν μικρούς Τραμπ”. (Πηγή: Protagon.gr )

* Εκεί στο Σύνταγμα με τον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι και τους παρελαύνοντες πολιτικούς, μας έκατσε και ο Βενιζέλος και μάθαμε και τον Κρέοντα. Όλη η χώρα μια Επίδαυρος…

* Συνάντηση Τραμπ-Ερντοράν στον Λευκό Οίκο: Εάν ισχύουν οι αναφορές για “εισφορά” Ερντογάν στο αμερικανικό παγκάρι για “δουλειές” 50 δισ. και άνω, στην ιστορία της διπλωματίας, δεν πρέπει να υπάρχει άλλο ραντεβού που να έχει κοστίσει περισσότερο στον επισκέπτη,.

* Το είδα και γέλασα: Συντομογραφία της Ζωή Κωνσταντοπούλου / Ζωή Κω/λου…

Περί αριστερο-θυματισμού

Και υπήρξαν νεκροί στην Μάνδρα, υπήρξαν εκατόμβη νεκρών και εγκαυματιών με ανήκεστο βλάβη στο Μάτι, αλλά αυτό που γίνεται σήμερα με τους νεκρούς των Τεμπών δεν έχει ματαγίνει.

Και ποία είναι η ειδοποιός διαφορά: Όταν συνέβησαν οι τραγωδίες στην Μάνδρα και στο Μάτι, στην κυβέρνηση βρίσκονταν η Παραφύση με κορμό τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ του Νηπίου και του ηθικού πλεονεκτήματος και κολαούζο τους ΑΝΕΛ του Καμένου, ενώ τα τελευταία 6 χρόνια έχουμε κυβέρνηση της ΝΔ με τον Μητσοτάκη.

Και όπως γράφει και ο Ηλίας Κανέλλης “ο θυματισμός είναι η βασική στρατηγική της σημερινής αντιπολίτευσης. Από τη λύπη για τον θάνατο αρδεύει σήμερα σχεδόν όλο το αριστερό “αντισύστημα” – και πίσω απ’ αυτόν στρατεύονται όχι μόνο οι αριστεροί αλλά και οι δεξιοί αντιστασιακοί, τους οποίους ο προοδευτικός θυματισμός ανέχεται, επειδή τους προσμετρά στις δυνάμεις του”.

Και για να το διεθνοποιήσω, ας κάνουμε και την σύγκριση που μας καλεί να κάνουμε ο Αλέξανδρος Σκούρας. “Θυμηθείτε πώς αντέδρασε η αμερικανική αριστερά στον θάνατο του George Floyd. Λεηλασίες, μολότοφ, χάος, αναρχία. Ολόκληρες γειτονιές παραδόθηκαν στις φλόγες. Επιχειρήσεις κατέρρευσαν, οικογένειες τρομοκρατήθηκαν, πόλεις βυθίστηκαν στην ανομία. Αυτή ήταν η «απάντηση» της αριστεράς. Όχι πένθος, όχι προσευχή, όχι συγχώρεση. Μόνο βία, μίσος και καταστροφή.

Το μνημόσυνο του Kirk, αντίθετα, υπήρξε υπόδειγμα ειρήνης και αυτοσυγκράτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί γνωστική ασυμφωνία σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Διότι έχουν μπολιαστεί επί χρόνια από τα αριστερά μέσα ενημέρωσης με την πεποίθηση ότι όλοι οι Ρεπουμπλικανοί είναι στην καλύτερη περίπτωση ρατσιστές, μισαλλόδοξοι, ομοφοβικοί, και στη χειρότερη φασίστες ή νεοναζί. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με εικόνες που καταρρίπτουν αυτό το αφήγημα, έχουν δύο επιλογές. Είτε θα υπερθεματίσουν τις προκαταλήψεις τους, κλείνοντας ακόμη περισσότερο τα μάτια στην πραγματικότητα και ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα συνεννόησης με τους πολιτικούς τους αντιπάλους, είτε θα αρχίσουν να αναθεωρούν, να ελέγχουν τα επιχειρήματά τους, να προσαρμόζουν την εικόνα που. έχουν για τον κόσμο”.

Η “Λεοπάρδαλη” του Βισκόντι...

Πέθανε σε ηλικία 87 ετών (15/4/ 1938-23/9/2025), η Ιταλίδα ηθοποιός Κλάουντια Καρντινάλε, ένα από τα κινηματογραφικά είδωλα της δεκαετίας του ‘60. Γεννημένη στην Τύνιδα, η Καρντινάλε συνεργάστηκε με μερικούς από τους μεγαλύτερους Ιταλούς σκηνοθέτες, όπως ο Λουκίνο Βισκόντι και ο Φεντερίκο Φελίνι, και πρωταγωνίστησε δίπλα στους κορυφαίους άνδρες συναδέλφους της εποχής της.

Και ως φιλεσίν, εις μνήμην της θα αναφερθώ στην κινηματογραφική εκδοχή του “Γατόπαρδου” (1963), σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Και βεβαίως δεν ξεχνάμε το “8 ½” του Φεντερίκο Φελίνι (1963).

Αλέν Ντελόν και Κλαούντια Καρντινάλε

“Το να πεθαίνεις για κάποιον ή για κάτι είναι απολύτως φυσιολογικό, φυσικά – αλλά το άτομο που πεθαίνει θα πρέπει να γνωρίζει, ή τουλάχιστον να είναι σίγουρο, ότι κάποιος ξέρει για ποιον ή για τι πεθαίνει”.

Και αυτές είναι οι πρώτες γραμμές του μυθιστορήματος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα “Ο Γατόπαρδος”, που εκδόθηκε το 1958, μόλις έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συγγραφέα από καρκίνο.

Φεστιβάλ Βενετίας

Και στον Τζιμ Τζάρμους, ο Χρυσός Λέοντας για την ταινία “Father Mother Sister Brother” (6/9).

Και πρόκειται για δραματική κομεντί του ανεξάρτητου Αμερικανού σκηνοθέτη η οποία εξερευνά τις οικογενειακές σχέσεις σε 3 κεφάλαια.

Και γράφτηκε: “Ο τελευταίος σαμουράι του αμερικανικού σινεμά παρατηρεί με τη γνωστή διακριτικότητα και τον ελλειπτικά διεισδυτικό του φακό τρία ολιγομελή οικογενειακά σετ, σε ισάριθμα και περίπου ίδιας διάρκειας κεφάλαια, που αν και δεν έχουν αυστηρά συγγενική σχέση μεταξύ τους, ενώνονται με έναν αόρατο λώρο”.

Ο Νήπιος διανοούμενος…

21 Αυγούστου 2025

Και ο Νήπιος, o πασίγνωστος στην Ευρώπη ως “kolotubas”, επιχείρησε το ευρωπαϊκό του επαναλανσάρισμα από μια γαλλική εφημερίδα την Le Μonde.

Και όταν λέμε Le Μonde, μιλούμε για την Βίβλο της γαλλικής διανόησης.

Και δεν ήταν απλώς μια επιλογή αναζήτησης κύρους μέσω μιας έγκυρης εφημερίδας. Ήταν μια συμβολική πράξη ταυτότητας. Δεν επαναλανσάρεται ένας πολιτικός, αλλά ένας αριστερός διανοούμενος της πολιτικής.

Και ακούγεται οξύμωρο, εάν θυμηθείς τα της συνάντησης στις ΗΠΑ με τον Κλίντον, αλλά και την συγκυβέρνηση με τον Καμένο.Και διαπιστωτικά, όλα τα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής ο Νήπιος πάντα προσπαθούσε να εμφανίζεται ως αριστερός διανοούμενος.

Και μετά ήρθε η 5η Σεπτεμβρίου.

Και κανείς δεν δικαιούται να πει ότι εξεπλάγη ακούγοντας τον Νήπιο στο συνέδριο του Economist στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης, να αναπτύσσει για ακόμα μία φορά έναν μεσσιανικό λόγο χωρίς καμία ουσιαστική ανάλυση μιας πολυσύνθετης πραγματικότητας, στον οποίον τα προβλήματα οφείλονται κατά βάση σε παρεξηγήσεις.

Και ως φιλεσίν θυμήθηκα τις παλιές ελληνικές ταινίες, με τις παρεξηγήσεις που λύνονται μόλις ο πρωταγωνιστής δράσει.

Και έχει δίκιο ο Άδωνις Γεωργιάδης που χαρακτήρισε τον Νήπιο “το μεγαλύτερο ταλέντο της γενιάς του” και θα πρόσθετα “και ο πιο θρασύς”.

Και το υπονόησε ο Νήπιος στο Βελλίδειο: Χ. Τρικούπης, Ελευθέριος Βενιζέλος και Αλέξης Τσίπρας.

Συνειρμικά...

Και στις 3/9 στο Πεκίνο πραγματοποιήθηκε η διεθνής των αιμοσταγών δικτατόρων.

Και αφορμή οι εορτασμοί στην Κίνα για την 80η επέτειο από το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Και ο Κινέζος ηγέτης Σι, με επίτιμους καλεσμένους τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντίμιρ Πούτιν και τον ηγέτη της Β. Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν, παρακολούθησαν μαζί μια ανεπανάληπτη στρατιωτική παρέλαση προς τιμήν του γεγονότος.

Και μεταξύ των προσκεκλημένων, ήταν ο πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντρ Λουκασένκο, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζασχιάν, ο Ινδονήσιος πρόεδρος Πραμπόβο Σουμπιάντο κι ο αρχηγός της στρατιωτικής χούντας της Μιανμάρ Μιν Αουνγκ Χλάινγκ.

Και να μην το ξεχάσω. Μπορεί ο Ερντοράν στην παρέλαση να εκπροσωπήθηκε από τον Χακάν Φιντάν, αλλά ήταν στην ανωτέρω μάζωξη και μάλιστα συναντήθηκε και με τον Σι.

Και έλειπαν, οι ηγέτες από τις ΗΠΑ, την Δυτική Ευρώπη, την Ιαπωνία, την Ινδία και τη Νότια Κορέα δεν παρευρέθηκαν. Ο μοναδικός ηγέτης της Ε.Ε. που βρέθηκε στην Κίνα ήταν ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο και ο πρώην πρωθυπουργός μας Γεώργιος Παπανδρέου.

Και αυτό που με προβληματίζει σχετικά με την εκεί παρουσία του Παπανδρέου είναι ότι δικαιώθηκε η επιλογή του να επισκεφθεί το Ισραήλ (21/7/2010), όταν αυτό ήταν στριμωγμένο από Διεθνή Κοινότητα για τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.

Και αυτό που με φοβίζει, είναι μήπως και δικαιωθεί πάλι...

Και για το ιστορείν: Στις 31/5/2010, οι Ισραηλινές δυνάμεις επιτέθηκαν, μετά από προειδοποιήσεις, σε νηοπομπή του διεθνούς κινήματος Free Gaza. Σκοπός της νηοπομπής όπως ισχυρίζονταν οι ιθύνοντες του πλοίου, ήταν να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό, μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστινίους της Λωρίδας της Γάζας.

Και επανερχόμενος στα τα της Κίνας, ήταν ότι αυτό που απασχολούσε τους Σι Πούτιν και Ουν, ήταν η όσο δυνατόν μεγαλύτερη παραμονή τους στην εξουσία με την παράταση της ζωής τους.

Και τα κατά λάθος ανοιγμένα μικρόφωνα, έφεραν στα αυτιά μας τον Πόυτιν να λέει στον Σι ότι τα ανθρώπινα όργανα μπορούν να μεταμοσχευθούν επανειλημμένα “έτσι ώστε να μπορεί κανείς να γίνεται όλο και νεότερος” παρά την ηλικία του και ίσως ακόμη και να μπορεί να αποφύγει τα γηρατειά “επ' αόριστον”. Και γινόμενος πιο συγκεκριμένος: “Προβλέπεται ότι σε αυτόν τον αιώνα μπορεί να γίνει δυνατό να ζήσει κανείς μέχρι τα 150”.

Και ακόμη και εάν δεχθούμε ότι δεν το συζητούσαν σοβαρά, είναι απολύτως βέβαιο ότι το έχουν διαρκώς στο μυαλό τους.

Και συνειρμικά και λόγω του ότι φέτος εορτάζουμε τα 100 χρόνια και από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι, στο μυαλό μου ήρθε το τραγούδι για “την ομορφονιά που δεν την κέρδισε κανείς”, την “Αθανασία” (1976, Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Στίχοι: Νίκος Γκάτσος).

Και από την γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι, διότι η χώρα έχει γέμισε από εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη και για του Χατζιδάκι, “άκρα του τάφου σιωπή”.

Και μιλώντας πολιτικά για τους Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, όπως ανέφερα στην ανάρτηση της 24/1/25 “Τέσσερις επέτειοι και μια κηδεία”, θα τους προσομοίωνα με τα 2 πρόσωπα της πολιτικής. Ο Πολίτης (Χατζιδάκις) και ο Λαϊκιστής (Μίκης).

Και για τον λόγο αυτό ο Χατζιδάκις είναι δημο-φιλής και ο Μικής λαο-φιλής…

Και στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, υπάρχει ακόμη πολύ λαϊκίζουσα μάζα, η οποία συναποτελείται και από την άκρως επικίνδυνη εκδοχή της, την Λαϊκή Μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Σε αυτήν διεξοδικά έχω αναφερθεί σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Και μετά την 14η Φεβρουαρίου...

… Ήρθε η 9η Αυγούστου.

Και έγινε επιτέλους η αγιοποίηση του ιταλικής καταγωγής, αλλά Βρετανού Κάρλο Ακούτις, του επονομαζόμενου “influencer του Θεού”, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 15 ετών από λευχαιμία το 2006. Είχε προγραμματιστεί για τον περασμένο Απρίλιο στο Βατικανό αλλά αναβλήθηκε λόγω του θανάτου του Πάπα Φραγκίσκου.

Και κάπου εδώ έρχεται ο “Άγιος των Μιλένιαλς”, ένα παράδειγμα ευσέβειας με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν οι σύγχρονοι νέοι.

Και είναι και αυτή μια ακόμη προσπάθεια να γίνει η Καθολική εκκλησία “κουλ” και να μιλήσει στην νεολαία, την ίδια αυτή νεολαία που διαρκώς απομακρύνεται από αυτήν.

Και έχει επίσης ονομαστεί “Άγιος των απανταχού gamers”, αλλά υποθέτω βασίμως πως πολύ σύντομα, την ημέρα της εορτής του θα εορτάζεται απενεχοποιημένα το διαδικτυακό πάθος, απαραίτητο για την μετάβαση στην meta εποχή.

Και τώρα στα μακάβρια. Το σώμα του Κάρλο Ακούτις μουμιοποιήθηκε και πλέον αναπαύεται -εκτίθεται σε μια εκκλησία στην Ασίζη της Ιταλίας, ξαπλωμένος κάτω από μια ακριβή γυάλινη προθήκη φορώντας την αθλητική φόρμα και τα Nike του (σκοπίμως δεν παραθέτω σχετική φωτογραφία).

Και επίσης μια συλλογή λειψάνων του, φυλάσσεται σε ένα διάφανο σκαλισμένο χρηματοκιβώτιο στον τοίχο πίσω από την Αγία Τράπεζα ενός παρεκκλησίου στη βόρεια Ρώμη. Ανάμεσά τους ένα θραύσμα από το ξύλινο κρεβάτι του, ένα κομμάτι από το πουλόβερ του και ένα τμήμα από το σεντόνι που τον σκέπασε μετά τον θάνατό του. Τούφες από τα μαλλιά του εκτίθενται σε άλλες εκκλησίες στη Ρώμη και πέρα από αυτήν.

Και φαντασθείτε τώρα πόσα “φυλαχτά μαϊμού” θα κυκλοφορήσουν στην αγορά.

Και τέλος από ότι βλέπετε, ένας νέος δρόμος ανοίγει για την Δυτική αγιογραφία.

Ο signor Armani

Ο Ιταλός σχεδιαστής Τζόρτζιο Αρμάνι, o signor Armani, όπως τον αποκαλούσαν πάντοτε με σεβασμό και θαυμασμό οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες του, εγκατέλειψε τα εγκόσμια την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου σε ηλικία 91 ετών.

Και για μένα τον πολύχρονο φιλεσίν, ο Αρμάνι έγινε γνωστός από την ταινία “Αmerican Gigolo” (1980, ΗΠΑ του Πολ Σρέιντερ) με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ που φορούσε κοστούμια του.

Και είχε κάνει μεγάλη αίσθηση αυτή η ταινία, διότι εκείνη την εποχή το “ζιγκολίκη” ανθούσε και εγχωρίως και όχι μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες στους τουριστικούς προορισμού.

Και αυτή η ταινία είναι που έγινε το εφαλτήριο του Αρμάνι για την διεθνή καταξίωση του.

Και αυτό γιατί και ως πρωτοπόρος επιχειρηματίας, 3 χρόνια αργότερα, άνοιξε ένα παράρτημα του οίκου του στο Λος Άντζελες, με τον πολύ συγκεκριμένο στόχο να ντύνει διασημότητες.

Και τα κατάφερε, με τα κοστούμια του να κυριαρχούν στα στούντιο του Χόλιγουντ και τα βραδινά κεντημένα με χάντρες φορέματά του να φοριούνται, εντυπωσιάζοντας τους πάντες στα διάφορα κόκκινα χαλιά, από κορυφαίες σταρ, όπως η Αντζέλικα Χιούστον, η Τζόντι Φόστερ και κυρίως από την Μισέλ Φάιφερ.

Και στο σήμερα. Η Μάργκοτ Ρόμπι στο Odeon Luxe του Λονδίνου για την πρεμιέρα της νέας ταινίας της “A Big Bold Beautiful Journey”.

Η ηθοποιός σε αυτήν την πρώτη εμφάνιση της, τίμησε τον πρόσφατα εκλιπόντα Giorgio Armani φορώντας ένα εκθαμβωτικό φόρεμα-κόσμημα. Μία από τις τελευταίες δημιουργίες υψηλής ραπτικής Giorgio Armani Privé.

Και μιας και μιλάμε για φορέματα, ακόμη και αν δεν έχετε δει ποτέ την ταινία “Επτά Χρόνια Φαγούρα” (1955, ΗΠΑ του Billy Wilde), σίγουρα μπορείτε να αναγνωρίσετε την διάσημη σκηνή στην οποία η Μέριλιν Μονρόε στέκεται πάνω από μια σχάρα του μετρό, αφήνοντας τον αέρα να ανεμίσει το λευκό φόρεμά της, το οποίο έμεινε στην ιστορία ως “subway dress”.

Και ειδικότερα, η διάσημη αυτή σκηνή γυρίστηκε ένα πρωί του Σεπτεμβρίου (15/9/1954), στην γωνία της λεωφόρου Lexington και της 52ης οδού στη Νέα Υόρκη.

“Ας μπλοκάρουμε τα πάντα”, μαζί και την λογική...

Και στις 9/9, την επομένην του διορισμού στην θέση του πρωθυπουργού του δεξιού Σεμπαστιάν Λεκορνί μέχρι τώρα υπουργού Άμυνας, ξεκίνησαν στην Γαλλία οι πρώτες κινητοποιήσεις με το σύνθημα “ας μπλοκάρουμε τα πάντα”.

Και αυτός διαδέχεται τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού ο οποίος δεν έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης του κοινοβουλίου, το οποίο επί της ουσίας απέρριψε την πρότασή του για έναν προϋπολογισμό δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Και ενδιαφέρον έχει αυτό που είπε πριν την καταψήφισή του στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση: “Μπορείτε να ανατρέψετε την κυβέρνηση αλλά όχι την πραγματικότητα”. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Και αναφερόμαστε σε κινητοποιήσεις ,που στόχο έχουν να μην χαθεί τίποτα από τα κεκτημένα, τα υπερβολικά για τους επαΐοντες, τα οποία και συνέβαλαν στα υπερβολικά δημοσιονομικά ελλείμματα της Γαλλίας.

Και εάν θα θέλαμε αυτές τις κινητοποιήσεις να τις συγκρίνουμε με κάποιες δικές μας, θα ανατρέχαμε στις παλλαϊκές κινητοποιήσεις (26/4 και 17/5/2001) κατά του νόμου Γιαννίτση για την εξυγίανση του συνταξιοδοτικού.

Και για το ιστορείν: Τα ποσοστά στις τότε απεργίες στο δημόσιο τομέα άγγιξαν το 100%, ενώ στον ιδιωτικό τομέα έφτασαν το 75%. Η μαζική συμμετοχή ανάγκασε την κυβέρνηση Σημίτη να αποσύρει το σχέδιο νόμο, που δεν κατατέθηκε ούτε στη Βουλή. Τα επακόλουθα της έγιναν οδυνηρώς αντιληπτά, λίγα χρόνια μετά.

“Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Γαλλία, πέρα από τις διόλου αμελητέες οικονομικές παραμέτρους, σηματοδοτεί και την κατάσταση της δημοκρατίας στην Ευρώπη και στη Δύση. Σαν οι δυτικές δημοκρατίες να μην έχουν να υποσχεθούν τίποτε άλλο στις κοινωνίες τους εκτός από την επιβίωση της δημοκρατίας. Όμως, σε έναν κόσμο περικυκλωμένο από απολυταρχίες, από τον Πούτιν έως το ριζοσπαστικό Ισλάμ, τον Σι Τζινπίνγκ ή τον Ερντογάν, η Ευρώπη χρειάζεται πολιτική προοπτική, πέρα από τους θεσμούς που εξασφαλίζουν τη δημοκρατία της. Η αδυναμία οργάνωσης αυτής της πολιτικής προοπτικής οδηγεί στα σημερινά πάθη της Μακρονίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ματωμένο και το φεγγάρι…

7 Σεπτεμβρίου: Ολική έκλειψη Σελήνης.

Η ωραιότης παρούσα.

Η ολική έκλειψη της πανσελήνου στον αττικό ουρανό, πάνω από το άγαλμα της Αθηνάς στον περίβολο της Ακαδημίας.

Και αστρολογώντας: Η εποχή των φθινοπωρινών εκλείψεων ξεκίνησε με την προαναφερόμενη ολική σεληνιακή έκλειψη στους Ιχθύς στις και θα ολοκληρωθεί με την μερική ηλιακή έκλειψη στην Παρθένο στις 21 Σεπτεμβρίου. Η περίοδος αυτή, γνωστή ως “πύλη των εκλείψεων”, θεωρείται από τους αστρολόγους ως ένα διάστημα έντονων ενεργειών και καθοριστικών αλλαγών. Μέσα σε περίπου 35 ημέρες, τα γεγονότα επιταχύνονται, οι αποκαλύψεις έρχονται στο φως και νέα ξεκινήματα παίρνουν μορφή.

Και το ζούμε...

Και το metaverce να βάλει το χέρι του...

Και διαβάζοντας μια συνέντευξη του αστροναύτη Ron Garan, αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αναφορά του στο “Overview Effect”, κάτι που βίωσε κατά την διάρκεια της παραμονής του στο διάστημα.

Και αναφερόμενοι στο “Overview Effect”, εννοούμε μια γνωστική αλλαγή που συμβαίνει όταν οι αστροναύτες βλέπουν τη Γη από ψηλά.

Και σύμφωνα με την NASA, το φαινόμενο αυτό μπορεί να προκαλέσει: βαθιά συναισθήματα δέους, αυτο-υπερβατικά βιώματα και αλλαγές στην αντίληψη για την ζωή και την Γη.

Και αυτά τα επιβεβαίωσε και ο Garan αναφέροντας: “Δεν είδα την οικονομία. Είδα ένα ιριδίζον οικοσύστημα γεμάτο ζωή. Αλλά τα ανθρώπινα συστήματα αντιμετωπίζουν ακόμη και τα ζωτικά συστήματα της Γης σαν υποκατάστημα της παγκόσμιας οικονομίας. Από το διάστημα, είναι προφανές ότι ζούμε ένα ψέμα.”

Και δια του metaverce, δυνητικώς μπορούμε ευρισκόμενοι επί Γης, να βιώσουμε το “Overview Effect”, μήπως και αντιληφθούμε επιτέλους ότι αποτελούμε μέλη της Βιόσφαιρας και όχι το κέντρο ενός περιβάλλοντος προς εκμετάλλευση.

Και τέλος αυτό που φοβάμαι, είναι ότι βιώνοντας ένα επίγειο “Overview Effect”, δηλαδή συνειδητοποιώντας τα επί της Γης αδιέξοδα, δυνητικώς οδηγούμαστε έως την παράκρουση.

Και λέτε να την πάτησα;

AlterEgo

Και AlterEgo ονομάζεται μια συσκευή που ανέπτυξε το πανεπιστήμιο MIT στις ΗΠΑ και προσφέρει την “δύναμη της τηλεπάθειας” επιτρέποντας στους χρήστες να επικοινωνούν χωρίς ομιλία.

Και όπως ισχυρίζονται οι ερευνητές, είναι “η πρώτη σχεδόν τηλεπαθητική φορητή συσκευή στον κόσμο” που επιτρέπει την “σιωπηλή επικοινωνία με την ταχύτητα της σκέψης”.

Και από το MIT ανακοίνωσαν ότι η τεχνολογία αυτή διαφέρει από άλλες ανακαλύψεις γύρω από τις νευρωνικές διεπαφές, που βασίζονται στην ανίχνευση εγκεφαλικών κυμάτων ή επεμβατικών εμφυτευμάτων.

Και αναφέρονται κυρίως στην εταιρεία κατασκευής του Έλον Μασκ Neuralink, που έχει αναπτύξει το τσιπ εγκεφάλου, μια τεχνολογία που συνδέεται άμεσα με τον ανθρώπινο εγκέφαλο για να ερμηνεύει τις σκέψεις σε σήματα υπολογιστή.

Και σε αντίθεση με ορισμένες από αυτές τις τεχνολογίες, η AlterEgo διευκρινίζει ότι το εργαλείο της “δεν διαβάζει την σκέψη”. Οι χρήστες καλούνται να διατυπώσουν σιωπηλά τις σκέψεις που θέλουν να μοιραστούν ή τις ερωτήσεις που σκοπεύουν να θέσουν. Δηλαδή, “ανιχνεύει τα σήματα που στέλνουν οι χρήστες στο στόμα και στις φωνητικές χορδές όταν εκφράζουν λέξεις, σκόπιμα αλλά σιωπηλά. Δεν διαβάζει τις σκέψεις που έρχονται στο μυαλό του χρήστη”.

Και είναι απολύτως βέβαιο ότι στο εγγύς μέλλον θα επιτευχθεί η σύζευξη αυτών των τεχνολογιών.

Και για το τέλος σας προσκαλώ να διαβάσετε την ανάρτηση της 14/2/19 με τίτλο “Η πρώτη και τελευταία ιστορία για την τηλεπάθεια”. Μια ερωτική ιστορία επιστημονικής φαντασίας, Φεβρουάριος γαρ, με την οποία αναφερόμουνα στα μελλούμενα.

Ψυχανεμίσματα…Η τελευταία τριγωνοποίηση…

Και η 1η πλευρά του τριγώνου: Και πριν λίγες ημέρες, η χαροκαμένη Μαρία Καρυστιανού πρόεδρος του συλλόγου των συγγενών των θυμάτων “Τέμπη 2023”, σε συνέντευξή της στο Κontra Channel και στην ερώτηση εάν σκέφτεται να εμπλακεί στην πολιτική΄απάντησε ότι “δεν περνάει από το μυαλό μου αυτή την στιγμή.” Γεγονός που σημαίνει ότι δεν αποκλείει πλέον στο μέλλον να “της περάσει από το μυαλό” η εμπλοκή της στην πολιτική. (1)

Και η επικαιροποίηση: Για το ενδεχόμενο να πολιτευτεί, ξαναμίλησε η “εξωστρεφώς πενθούσα” σε τηλεοπτική συνέντευξη στο Mega Channel, με αφορμή και τα ευρήματα σχετικής δημοσκόπησης, που ήθελαν το 25% των πολιτών να την στηρίζει εάν θα έκανε κόμμα. Και μεταξύ άλλων που είπε, το χαρακτηριστικότερο: “Αν δημιουργείτο κάτι που να ήταν συμβατό με τις σκέψεις μου, εννοείται ότι θα ήμουν μέρος του”.

Σημείωση1: Και σήμερα, μετά τα πορίσματα, μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ στο ακριβώς αντίθετο της “εξωστρεφούς πενθούσας” Μαρίας Καρυστιανού.

Και αναφέρομαι στην μάνα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας Σταυρούλα Καρύδη, η οποία μέσα στον πόνο της, από την πρώτη στιγμή προσπαθούσε να σώσει την τιμή του παιδιού της, ισχυριζόμενη ότι το παιδί της δεν ήταν λαθρέμπορος.

Και τα πορίσματα περί ανυπαρξίας φορτίου ξυλολίου ουσιαστικά την δικαιώνουν και επ’ αυτού άκρα του τάφου σιωπή.

Και μια ερώτηση προς τους διαδηλωτές΅: Το σύνθημα που φωνασκούσατε για τα Τέμπη, δεν ήταν “Δικαιοσύνη παντού”;

Και η 2η πλευρά του τριγώνου: Και στις 19/9, ένας πρόσφατα χαροκαμένος, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, αναφερόμενος στους γονείς που ζητούν να εξακριβωθεί με εκταφή η ταυτότητα των θυμάτων του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, αλλά και τα αίτια θανάτου τους, τόνισε ότι “δεν υπάρχει ηθικό έρεισμα στην επίμονη απόρριψη του αιτήματος των γονιών των θυμάτων να προχωρήσουν στην εκταφή των σορών των παιδιών τους”.

Και ενώ φημολογούνταν προσπάθειες επαναπροσέγγισης από την ΝΔ, ο “ιστορικός δολιοφθορέας” της, πολιτικοποιεί ένα καθαρά δικαστικό θέμα. Ένα αίτημα που έχει απορριφθεί από την δικαιοσύνη διότι έχει περαιωθεί η ανακριτική διαδικασία, αλλά μπορεί να τεθεί κατά την ακροαματική.

Ένα αίτημα που όσοι τουλάχιστον γνωρίζουν τα δικαστικά υποστηρίζουν ότι γίνεται με πρόθεση να καθυστερήσει όσο παίρνει η προδικαστική διαδικασία και κατ’ επέκταση και η έναρξη της δίκης.

Και σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός, ότι αμέσως μετά την κατάθεση του αιτήματος εκταφής, ο Πάνο Ρούτσι, ξεκίνησε και την απεργία πείνας έξω από την Βουλή.

Και για τα πολιτικά άκρα και τις πολιτικές φιλοδοξίες Νηπίου, Σαμαρά και Καρυστιανού, η καθυστέρηση της ακροαματικής διαδικασίας, αιμοδοτεί τις πολιτικές τους φιλοδοξίες.

23 Σεπτεμβρίου 2025: Στο πλαίσιο του Συνεδρίου “Δικαιοσύνη: Θεμέλιο Ανάπτυξης & Ευημερίας”, η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Αναστασία Παπαδοπούλου απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αίτημα συγγενών θυμάτων των Τεμπών για εκταφή ξεκίνησε λέγοντας : “Δεν αντιδικώ με τους γονείς, αντιδικώ με εκείνους οι οποίοι για ιδιοτελείς και πολιτικούς σκοπούς ξεσηκώνουν την ελληνική κοινωνία με σύγχυση. Άρα, η ελληνική κοινωνία να ξέρει ότι όλοι σεβόμαστε τους γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους. Μακάρι ο πατέρας αυτός να βρει την αλήθεια, την ηρεμία και τη γαλήνη του στο μέτρο που ένας γονέας που έχασε το παιδί του μπορεί να το βρει. Αυτό είναι άσχετο με αυτό που κάνει τώρα. Όπως είπε η πρόεδρος του Αρείου Πάγου δεν χάνουν οι γονείς το δικαίωμα να κάνουν το αίτημα για εκταφή αφού ξεκινήσει η δίκη, για να μην πάρει τώρα αναβολή και να μην καθυστερήσει. Δεν ξέρω εγώ αν πρέπει να γίνει εκταφή ή όχι. Το ξεκαθαρίζω. Αυτό μπορεί να το πει μόνον ο αρμόδιος δικαστής. Διότι ακούμε απίστευτα αίσχη αυτές τις μέρες» σχολίασε, και κάλεσε τον κόσμο: «Μην πέφτετε εύκολα θύματα ανθρώπων που έχουν ιδιοτελές συμφέρον και παίζουν με τον πόνο των ανθρώπων. Είναι ιεροί οι νεκροί»”.

Και η 3η πλευρά του τριγώνου: Και επίσης στις 19/9, ένταση προκλήθηκε στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ αμέσως μετά το τέλος της ομιλίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και αυτό διότι όταν ο Μητσοτάκης, κάλεσε τους βουλευτές να εγκρίνουν δια εγέρσεως την εκλογή του Μάξιμου Χαρακόπουλου στην θέση γραμματέα της Κ.Ο, ο βουλευτής Γιώργος Βλάχος, της ομάδας του Καραμανλή του “μικρού”, αντέδρασε έντονα, ζητώντας να στηθεί κάλπη, καθώς οτιδήποτε άλλο δεν προβλέπεται στο καταστατικό. Και αυτό παρά το γεγονός ότι υπήρχε μόνο ένας υποψήφιος. Και αυτό εμφανώς, για να δημιουργήσει προβλήματα και κλίμα εσωστρέφειας, εντός της ΝΔ. Και μετά ο πονηρός Βλάχος αποχώρησε από την συνεδρίαση.

Και το τρίγωνο ενός λαϊκιστικού πολιτικού αριβισμού, δημιουργήθηκε.

Και δυνητικώς, υπάρχουν οι δυνατότητες δημιουργίας και άλλων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πίσω από τις λέξεις κρυπτόμενο Αλέξη και την “εξωστρεφώς πενθούσα” σε ρόλο “πολύφερνης νύφης”.

Και η φημολογούμενη δημιουργία κόμματος από τον Σαμαρά, ίσως επισυμβεί. Οψόμεθα...

“South Park”

Το “South Park” είναι μια κωμική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων.

Και το τελευταίο επεισόδιο της 27ης σεζόν, πήρε μια απρόσμενη τροπή. Ο Σατανάς, ο οποίος αποτελεί σταθερό χαρακτήρα της σειράς εδώ και αρκετά χρόνια είπε: “Είμαι έγκυος στο παιδί του Τραμπ. Ναι, είμαστε μαζί. Είμαστε μαζί εδώ και μήνες. Και θέλω να τον αφήσω, αλλά δεν μπορώ. Επειδή είμαι έγκυος”.

Και η τελευταία γέννα του, η φίμωση της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Και ιδιαιτέρως αυτή που παράγει το πολιτικό χιούμορ, το γέλιο, διότι το αστείο είναι μια νησίδα ελευθερίας.

* “Το «Ονομα του Ρόδου», το μνημειώδες μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Εκο, διαδραματίζεται το 1327 σε ένα περίκλειστο μοναστήρι Βενεδικτίνων στη βόρεια Ιταλία, όπου διάφοροι μυστηριώδεις θάνατοι αποκαλύπτεται ότι έχουν να κάνουν με την προσπάθεια ενός γηραιού μοναχού να εμποδίσει την ανάγνωση ενός χαμένου χειρόγραφου του Αριστοτέλη, Περί κωμωδίας· το γέλιο των ανθρώπων διάβρωνε την χριστιανική απόλυτη πίστη. Με το ωμό κόψιμο της εκπομπής του κωμικού Τζίμι Κίμελ από το ABC, το τέλος της οποίας είχε προαναγγείλει εδώ και μήνες ο Ντόναλντ Τραμπ, αποκαλύφθηκε και ο πρωταρχικός στόχος των τραμπικών: δεν είναι η ελευθερία του λόγου, είναι πρωτ’ απ’ όλα το χιούμορ, εν προκειμένω, το πολιτικό χιούμορ· αυτό διαβρώνει την απόλυτη πίστη στο MAGA (…) Είτε πρόκειται για ένα αυστηρό ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι, είτε για τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, είτε τώρα, για την Αμερική της «μοναρχίας» Τραμπ, όσο πιο ολοκληρωτικά τα συστήματα εξουσίας, όσο πιο πολύ θέλουν να ελέγχουν τις πτυχές της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων, τόσο πιο πολύ φοβούνται το χιούμορ. Γιατί; Ο Τζορτζ Όργουελ το είχε εξηγήσει στο «1984»: «Κάθε αστείο είναι μια μικρή επανάσταση»” (…) Στο «Όνομα του Ρόδου», κάποια στιγμή ο αδελφός Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ ρωτάει τον γηραιό μοναχό Χόρχε ντι Μπούργκος: «Μα καλά, τι είναι το τόσο ανησυχητικό με το γέλιο;». Και ο μοναχός του απαντά: «Το γέλιο σκοτώνει τον φόβο» (Πάνος Παπαδόπουλος).

Και μετά τα τόσα τρίγωνα...

Την Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2025, το ημερολόγιο σχηματίζει μια σπάνια μαθηματική σύμπτωση: μια “τετράγωνη” ημερομηνία (“square date”).

Ο αριθμός της ημέρας (25), ο αριθμός του μήνα (9) και το έτος (2025) αντιστοιχούν όλα σε τέλεια τετράγωνα:

25 = 5² , 9 = 3², 2025 = 45²

Και οι μαθηματικοί και οι λάτρεις των “αριθμητικών παιχνιδιών” αποκαλούν τέτοιες στιγμές “ημερολογιακές συμμετρίες”, μικρά παράδοξα που αναδεικνύουν τη γοητεία των αριθμών στην καθημερινότητα.

Και ως εκ τούτου η 25η Σεπτεμβρίου 2025 δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη Πέμπτη, διότι για μας είναι η τελευταία “square date” που θα ζήσουμε.

Και αυτό διότι η επόμενη θα εμφανιστεί την 1η Ιανουαρίου 2116.

TEXT το σκιτσογραφικόν