Διευκρινήσεις...

 

“Δεχόμαστε την πραγματικότητα του κόσμου που μας δίνετε”

“The Truman Show”, ΗΠΑ 1998 του Πίτερ Γουίαρ

Και είναι αρκετοί αυτοί που διερωτώνται και ιδίως χριστιανοί, εάν κάποιος μη πιστός χριστιανός μπορεί να επικαλείται τον Χριστό.

Και η απάντηση είναι, αυτό που είναι και από την χριστιανική θεολογία αποδεκτό. Δηλαδή, οι χριστιανοί ανήκουν στον Χριστό, αλλά ο Χριστός δεν ανήκει στους χριστιανούς.

Και για τούς Έλληνες μη πιστούς, έχω επισημάνει ότι για να είναι και Ελληνικοί, πρέπει να είναι και πολιτισμικά χριστιανοί.

Και αυτό το προσδιόρισε με την ακρίβεια του ανθρωπολόγου ο Λεβί Στρος. Δηλαδή ότι τα στοιχεία που προσδιορίζουν το αίσθημα της εθνικής κοινότητας είναι τα ήθη, οι θρησκευτικές παραδόσεις και η γλώσσα.

Και οι εγχώριοι αυτόβλακες, νομίζουν ότι το θέμα της ταυτότητας λύνεται καταφεύγοντας στις αιώνιες ταυτολογίες, που τους βοηθούν να μην σκέφτονται. Έλληνες είναι οι Έλληνες. Και ποιοι είναι οι Έλληνες; Μα οι Έλληνες.

Και φυσικά για τον λαϊκισμό της Αριστεράς δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Γι αυτόν δεν υπάρχει έθνος. Υπάρχει λαός. Λαός στην Ελλάδα, λαός και στο Αφγανιστάν και πάει λέγοντας…

Και επανερχόμενος, το μήνυμα του Χριστού περί φιλαλληλίας και αλληλεγγύης είναι διαχρονικό. (1)

Και αυτό, διότι δια αυτών ενδυναμώνεται η ενυπάρχουσα στον άνθρωπο αριστοτελική “εντελέχεια”, δηλαδή η ροπή προς την τελειότητα, η αντίρροπος δύναμης στο βίαιον της ανθρώπινης φύσης.

Και αυτό είναι Α-λήθεια (μη-λήθη), δηλαδή διαχρονικά διαπιστωμένο.

Και επεξηγηματικά, η προσπάθεια ανεύρεσης της αλήθειας ορίζεται από την ετυμολογία της. Το στερητικό άλφα και η “λήθη”, αφάνεια, απόκρυψη. Δηλαδή σηματοδοτείται από την εμφάνεια, την φανέρωση, το “εις φως έρχεσθαι”.

Και οι φιλοσοφούντες ορίζουν την “αλήθεια”, ως “το κοινή πάσι φαινόμενον”, το οποίο η κοινωνία της μετοχικής εμπειρίας επιβεβαίωνε αυτό το αληθές της εμπειρίας.

Και από την “Ιλιάδα”, παρότι στον αναγνώστη αποκαλύπτεται ένα ανθρώπινο σύμπαν του οποίου τα χαρακτηριστικά είναι εντελώς διαφορετικά από τα δικά του, διαπιστώνεται ότι στα μύχιά της κρύβει δυνάμεις που παραμένουν ενεργές. Η μήνις, η έρις, ο φθόνος, η φιλία, η ανδρεία, ο έρως, η διχογνωμία, το κυνήγι της δόξας και της εξουσίας, όριζαν την ανθρώπινη συμπεριφορά τότε όπως και τώρα. Και το εντυπωσιακό είναι, το πόσο λίγο έχει αλλάξει το ανθρώπινο σύμπαν, από τότε που ο τυφλός ποιητής το είδε με το βλέμμα των λέξεων να αναδύεται στον ορίζοντα.

Και αυτό είδε αργότερα και ο Θουκυδίδης και ανέφερε ότι ο λόγος της Ιστορίας του είναι και χρηστικός, “έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή”. Μεθερμηνευόμενο: Λόγω του ότι η ανθρώπινη φύση παραμένει ίδια, η Ιστορία μας λέει κάτι. Δύναται να μας προειδοποιεί. Την ακούμε;. (2)

Και το επαχθέστερο είναι, ότι οι ιδεολογικές κατασκευές (δόγματα), γεννήματα της νεοτερικότητας, παρότι υποσχέθηκαν την επεξεργασία της ανθρώπινης φύσης με στόχο την απάλειψη των εγγενών της αντιθέσεων, κοινώς τη βελτίωσή της, όχι μόνον απέτυχαν παταγωδώς αλλά τροφοδότησαν και την ενυπάρχουσα εχθροπάθεια.

Και αυτό διότι τα δόγματα επιβιώνουν κατασκευάζοντας εχθρούς.

Και αυτό είναι Α-λήθεια, δηλαδή διαχρονικά διαπιστωμένο.

Και σήμερα στην μετανεωτερικότητα, μια νέα ιδεολογική κατασκευή που υποστηρίζει την woke κουλτούρα, υπόσχεται την κατάργηση των ορίων της ανθρώπινης φύσης. Δηλαδή ότι ο άνθρωπος θα ζήσει καλύτερα, εαν καταργήσει τα όρια που δεσμεύουν την ύπαρξή του, φυλετικά, θρησκευτικά, ακόμη και την φυσικότητά του, όπως υπόσχεται η θεωρία περί “κοινωνικού φύλου”.

Και ως εκ τούτων η προοδευτική αλαζονεία ισοδυναμεί και με πολιτισμική αμνησία.

Και η πρόσφατη ιστορία μας λέει κάτι. Θα την ακούσουμε; (3)

Και επίσης Α-λήθεια είναι, ότι όπου επιτελείται “Υβρις”, η “Νέμεσις” επεμβαίνει για να αποκαταστήσει την ισορροπία με οδυνηρό τρόπο (σε αυτό έχω αναφερθεί εκτενώς, σε παλαιότερες αναρτήσεις ).

Και εκ των ανωτέρω, γίνεται αντιληπτή και η “σωκρατική αισιοδοξία”, δηλαδή η πίστη ότι η αναζήτηση της αλήθειας οδηγεί στο αγαθό και στην ευτυχία.

Και αυτό διότι η αναζήτηση και ένταξη αυτών των Αληθειών στην καθημερινή λειτουργική πρακτική του ανθρώπου, δυνητικώς οδηγεί στην ευζωία.

Και επίσης ως εργαλείο αναζήτησης της Αληθείας γενικότερα. Δηλαδή και ως μέθοδο ερμηνείας των γεγονότων.

Και προς τούτο έχω προτείνει σε προηγούμενες αναρτήσεις αυτό που αποκαλώ, “ιδιότυπο ιστορισμό”. Δηλαδή την λειτουργική χρήση του παλαιού “καθεστώτος ιστορικότητας” (Φρανσουά Αρτόγκ), όπου το παρελθόν φώτιζε το παρόν, στο σημερινό ιστορικό περιβάλλον της συνεχούς επιτάχυνσης των αλλαγών (χρόνου), λόγου της τεχνολογικής εξέλιξης, που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται μόνον ως προς το μέλλον.

Και σήμερα, σε μια εποχή που γίνεται κατάχρηση της λέξης αλήθειας, η ανωτέρω προσέγγιση παρουσιάζεται ως ιδιαιτέρως αυστηρή / περιοριστική.

Και αυτή η κατάχρηση γίνεται, διότι η έννοια της αλήθειας, εμπλέκεται εννοιολογικά με αυτήν της πραγματικότητας και δεν εκλαμβάνεται ως εργαλείο όχι μόνο ερμηνείας της, αλλά και θετικού επαναπροσδιορισμού της.

Και αυτό οδηγεί στην θέση, ότι δεν υπάρχει δυϊσμός αλήθειας και πραγματικότητας. Υπάρχει ο θραυσματικός πλουραλισμός “αληθειών”, που είναι όσες και οι υποκειμενικές πραγματικότητες. Πραγματικότητες μάλιστα, υπόδουλες της ιδέας της “φαινομενικότητας”, την οποία εντόπισε από αρχαιοτάτων χρόνων ο Πλάτων.

Και αυτό παρουσίασε στον “μύθο του σπηλαίου”, με τον ισχυρισμό ότι μόνο μέσω της λογικής και της φιλοσοφικής σκέψης μπορεί να διαπεραστεί αυτό, το “πέπλο” της φαινομενικότητας. Και αυτό, ως το πρώτο βήμα για την αναζήτηση της Α-λήθειας.

Και σε αυτό τον γρίφο, προσθέστε ότι και την εισβολή του διαδικτύου, δηλαδή μιας νέας πραγματικότητας, αυτής που αποκαλείται και εικονική πραγματικότητα.

Και αυτό διότι στο διαδίκτυο δεν αναπαρίσταται μόνο μιμητικά η πραγματικότητα, δεν αντιγράφεται αλλά δυνητικώς κατασκευάζεται εκ νέου.

Και καταληκτικά. Το αφετηριακό γεγονός αυτής της προσέγγισης περί Αληθείας, αποτέλεσε η πρόταση / προοπτική του Μάρτιν Χάιντεγκερ, που συνδέει την αλήθεια με την έννοια της “αποκάλυψης”. Και αυτό διότι για τον Χάιντεγκερ, η αλήθεια δεν είναι ούτε αντικειμενική ούτε σχετική. Είναι μια διαδικασία αποκαλυπτική, κατά την οποία ο κόσμος “ανοίγεται” μέσα από την σχέση μας με αυτόν.

Και το “πέπλο” στην περίπτωση αυτή, δεν αποτελεί εμπόδιο, αλλά το κίνητρο για την αναζήτησή της “εμπειρίας της αληθείας”.

Βοήθειά μας…

Σημείωσεις:

1. Σχετικά στην ανάρτηση της 21/12/2017 “Η γέννηση του Χριστιανιστή”.

2. Θουκιδίδου Ιστορία: 3.82.2 “Καὶ ἐπέπεσε πολλὰ καὶ χαλεπὰ κατὰ στάσιν ταῖς πόλεσι, γιγνόμενα μὲν καὶ αἰεὶ ἐσόμενα, ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ, μᾶλλον δὲ καὶ ἡσυχαίτερα καὶ τοῖς εἴδεσι διηλλαγμένα, ὡς ἂν ἕκασται αἱ μεταβολαὶ τῶν ξυντυχιῶν ἐφιστῶνται. ἐν μὲν γὰρ εἰρήνῃ καὶ ἀγαθοῖς πράγμασιν αἵ τε πόλεις καὶ οἱ ἰδιῶται ἀμείνους τὰς γνώμας ἔχουσι διὰ τὸ μὴ ἐς ἀκουσίους ἀνάγκας πίπτειν·”  ( “Οι εμφύλιες συγκρούσεις έφεραν μεγάλες κι αμέτρητες συμφορές στις πολιτείες, συμφορές που γίνονται και θα γίνονται πάντα όσο δεν αλλάζει η φύση του ανθρώπου, συμφορές που μπορεί να είναι βαρύτερες ή ελαφρότερες κι έχουν διαφορετική μορφή ανάλογα με τις περιστάσεις” ).

3. * Η Ιστορία μας λέει κάτι, Την ακούμε; “Κάθε φορά που το ελληνικό έθνος βρισκόταν μπροστά σε εθνικά κρίσιμα διλήμματα, πριν καταλήξει σε οριστικές αποφάσεις για την γεωπολιτική του τοποθέτηση, περνούσε μέσα από εθνικές τραγωδίες.

Παραδείγματα; Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η μικρή Ελλάδα έπρεπε να διαχειριστεί το μέγα Κρητικό ζήτημα, το μόνο που κατάφερε ήταν να μπει στον καταστροφικό «ατυχή πόλεμο» του 1897 στον οποίο η Τουρκία μας πήρε φαλάγγι και κόντεψε να φτάσει στην Αθήνα. Άλλο; Όταν κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου, η Ελλάδα έπρεπε ν’ αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει, καταλήξαμε στον εθνικό διχασμό και στα δύο ελληνικά κράτη.

Τρίτο; Όταν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η χώρα έπρεπε ν’ αποφασίσει αν θα πάει δυτικά ή ανατολικά (κι ας είχε λυθεί αυτό από τους μεγάλους στη Γιάλτα) χρειάστηκε έναν αιματηρό εμφύλιο που διέλυσε ότι είχε απομείνει από την Κατοχή” (Δημήτρης Καμπουράκης).

Τα γράφω διότι είναι ολοφάνερο ότι ο πλανήτης και η περιοχή μας βρίσκεται ήδη σε τέτοια επικίνδυνη φάση. Κι αυτά που βλέπω και ακούω γύρω μου, κάθε άλλο παρά αισιόδοξο με κάνουν.

Πολλοί μάγκες, πολλοί Ελληναράδες, πολλοί τουρκοφάγοι, πολλοί υπερπατριώτες και αρχιστράτηγοι του καναπέ μας περικυκλώνουν, ενώ ο κόσμος μας βράζει, έτοιμος να βγάλει τέρατα που θα μας κάνουν μια χαψιά. Καλύτερα να τσακωνόμασταν για τα ξυλόλια, μου φαίνεται” (Δημήτρης Καμπουράκης).

Επίλογος

Χειρότερος από τον ανίκανο,

είναι αυτός, που είναι ικανός για όλα...

TEXT

* Ξεκίνησε η έξοδος. Διότι γι’ αυτό αγωνίστηκαν οι εργάτες του Σικάγου, για να κάνουν οι Έλληνες “γέφυρα” την Πρωτομαγιά με το Σαββατοκύριακο. (Πηγή: Protagon.gr)

* Πρωτομαγιά: Η σκέψη μας στους βουλευτές που τέτοια μέρα ήταν κλεισμένοι στη Βουλή και διάβαζαν δικογραφία Καραμανλή. (Πηγή: Protagon.gr)

Και λάθος ανησυχήσαμε. Από τις 30/4 έως τις 5/5, μόνο 14 βουλευτές ενδιαφέρθηκαν να δουν την δικογραφία.  Από την Πλεύση Ελευθερίας, ούτε ένας.

* Συνέντευξη 4/5: “Δεν ξέρω αν πρέπει να τηρήσω το Σύνταγμα”, λέει τώρα ο Τραμπ. Που πριν 100 ημέρες ορκίστηκε να τηρεί το Σύνταγμα. Έτσι απειλούν τις δημοκρατίες οι αυτόβλακες ψηφοφόροι. Και εμείς στην Ευρώπη, βλέπουμε Τραμπ και Πούτιν από κοινού να υπονομεύουν σταθερά, τις ολοένα πιο εύθραυστες δημοκρατίες μας.

* Δολοφονική επίθεση στην Νομική (1/5): Οι “μπούκες” των τραμπούκων, η χαρά της αριστερής ψυχής.

* Στο έγκλημα της Marfin, 15 χρόνια πριν (5/5/2010), η επιλεκτική ευαισθησία παρούσα.

* Αντιπολίτευση: Ένα πολυπληθές τσούρμο που διαμαρτύρεται για όλα και για τίποτα.

* Τετάρτη θητεία ο Ράμα. Μόνος δεύτερος πίσω από τον Ενβέρ Χότζα. (Πηγή: Protagon.gr)

* Είναι ωραίο το πώς από “πόρισμα του ΕΜΠ”, έγινε “πόρισμα Καρώνη”, επειδή δεν λέει αυτά που ήθελαν κάποιοι να πει. (Πηγή: Protagon.gr)

* Εξωτερική πολιτική Τραμπ: Διπλωματία με όρους real estate.

* Τα θέματα της γυναικείας ενδυνάμωσης, συνήθως συνοδεύονται από παχύσαρκες παρουσίες...

* Άκου πράγματα, ο τελικός του Κυπέλλου να γίνεται στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας και με κόσμο. Πού καταντήσαμε… (Πηγή: Protagon.gr )

Βlackout story

Και αναφερόμαστε σε ένα blackout που έπληξε Ισπανία, Πορτογαλία και μέρος της Ν. Γαλλίας. (28/3)

Και ειδικότερα μιλάμε για 11 ώρες χωρίς ρεύμα και κινητό στη Μαδρίτη.

“Και οι μόνοι απελπισμένοι, οι έφηβοι της πόλης με τα άχρηστα πλέον κινητά τους στο χέρι, αραδιασμένοι σαν ξεφούσκωτοι σάκοι στα παγκάκια και στα πεζοδρόμια της πόλης, μια γενιά «terminally online» σε εξαναγκαστική αποτοξίνωση” (Μυρτώ Πολυμίλη) 28/3

Και αυτοί όπως και εμείς, την φήμη του θερμόαιμου νότιου λαού έχουν.

Και προκαλεί έκπληξη που τελικώς Ισπανοί και Πορτογάλοι, πήγαν κόντρα στην φήμη αυτή.

Και αντιμετώπισαν το πρόβλημα με στωικότητα.

Και το σπουδαιότερο, δεν ζήτησαν πάραυτα να πέσει η κυβέρνησή τους. Παράξενοι λαοί…

Και τέλος, ένα πλήγμα στην τάση να θεωρείται η ηλεκτρική ενέργεια ως κάτι το αυτονόητο.

Και μεταφορικά αναφέρομαι στο εγκεφαλικό blackout του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο πλέον επιβεβαιώθηκε και με την τελευταία συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής (18/5).

Και καταληκτικά των άλλων “χαριτωμένων” που είπε, είπε: “Αυτή είναι κυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι ΝΔ”.

Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο κομπλιμέντο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και αυτό, διότι ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που κυβέρνησε επί αρκετά έτη, οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία του 2009, σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην επενδυτική βαθμίδα και μάλιστα τελευταία, το κόστος δανεισμού της χώρας υποχώρησε και κάτω από αυτό των ΗΠΑ.

“Κλόουν-ισμός” : Η νέα εγκόσμια θρησκεία...

Ο Πάπας της νέας τριαδικής θρησκείας:

“Τραμπ, Μασκ και Άγριο Ψέμα” (Παντελής Μπουκάλας).

7 Μαΐου: Το Κονκλάβιο συνεδριάζει…

Και το Πνεύμα εν είδει περιστεράς γλάρου…

Και εξελέγη στις 8/5 ,με την 4η ψηφοφορία, ο 267ος Πάπας.

Και εξελέγη ως Πάπας, ο Λέων ο 14ος, ο κατά κόσμον Καρδινάλιος Ρόμπερτ Φράνσις Πρέβοστ, πρώην προϊστάμενος του σημαντικού Δικαστηρίου για τους Επισκόπους (Dicastery for Bishops).

Και είναι Αμερικανός, γεννημένος στο Σικάγο, μετριοπαθής, με απόψεις κοντά σε εκείνες του Πάπα Φραγκίσκου.

Και υπήρξε για πολλά χρόνια ιεραπόστολος στο Περού, πριν εκλεγεί ηγούμενος των Αυγουστινιανών για 2 συνεχόμενες θητείες.

Και τα πρώτα του λόγια της ομιλίας του, προς το συγκεντρωμένο πλήθος στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ο αναστάσιμος χαιρετισμός του Κυρίου “Ειρήνη υμίν”.

Και η τελετή ενθρόνισης του ή όπως άλλως αναφέρεται, η έναρξη του Ποντιφικάτου του Λέοντος του 14ου, έγινε στις 18/5 παρουσία πολλών ξένων αντιπροσωπιών και πλήθους κόσμου.

Και αυτό που αξίζει να επισημανθεί, είναι ότι και σε αυτήν την ομιλία του, ενώ αναφέρθηκε στην ειρήνη δια της αγάπης και της αδελφοσύνης, δεν αναφέρθηκε στην ελευθερία και την ισότητα, τα άλλα 2 βασικά στοιχεία της νεοτερικότητας.

Και με μια “βλάσφημη” ή σκωπτική προσέγγιση, θα λέγαμε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, είναι η πιο παλαιά πολυεθνική εταιρεία, επισημαίνοντας ότι ο νέος Αμερικανός ceo της, το πιο επείγον πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει, είναι η συντηρητικοποίηση του υποκαταστήματος των ΗΠΑ.

Και την μεγάλη μάχη θα την δώσει εκεί. Και αυτό διότι ο μεν Πάπας ενσαρκώνει τον μέγιστο βαθμό της πνευματικής ισχύος, ο δε Τραμπ το μέγιστο της εγκόσμιας ισχύος. Και ο Λέων ΙΔ' είναι ένα ζωντανό σύμβολο μιας αμερικανικής ποιμαντικής, ασυμβίβαστης με την ιδεολογία του Τραμπ.

Και ο Τραμπ το πρότυπο όλων των τεχνο-δεξιών ηγετών, που κατέχουν εξουσία και εκμεταλλεύονται την θρησκεία ως όργανο κυριαρχία.

Και επίσης με μια “βλάσφημη” προσέγγιση ο Μάσιμο Τζανίνι της La Repubblica γράψει:  “Τελικά, μέχρι και το Άγιο Πνεύμα συμμορφώθηκε με το δόγμα «Πρώτα η Αμερική», που πλανάται πάνω από τον κόσμο όλο. Η αστερόεσσα πάνω από τον Λευκό Οίκο κυματίζει πλέον και πάνω από την Αγία Έδρα. Είναι, όντως, αυτός ο αιώνας της Αμερικής, όταν για πρώτη φορά στην χιλιόχρονη ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας ένας Αμερικανός πάπας γίνεται ο αντιπρόσωπος του Χριστού, ακριβώς τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ «αυτοανακηρύσσεται πρόεδρος σε αποστολή στο όνομα του Θεού»”.

Και δυνητικώς διαισθανόμενος ο Μάσιμο Τζανίνι την “βλασφημία”, υπογραμμίζει “πως είναι πολύ απλουστευτικό να υποβιβάζεται ένα γεγονός παγκόσμιας και μεταφυσικής σημασίας, όπως η εκλογή του γεφυροποιού (αυτό σημαίνει «pontefice») μεταξύ του θείου και του κοσμικού στο «ανθρώπινο, υπερβολικά ανθρώπινο» (Νίτσε) επίπεδο του ανταγωνισμού μεταξύ δύο αρχών, που δεν μοιράζονται τίποτε άλλο πέρα από την κοινή καταγωγή των επικεφαλής τους.

Και εν τέλει αυτό που γενικώς εντυπωσιάζει είναι η αντίθεση αξιών μεταξύ του μεγιστάνα της Νέας Υόρκης και του Πάπα του Σικάγο. “Η εικονική συμβίωση μεταξύ ενός ευσεβούς άθεου, που καταχράται το θείο για να επιβάλει το «δόγμα MAGA» στη χώρα του και στον πλανήτη και του διαδόχου του Αγίου Πέτρου, ο οποίος κατάγεται από την ίδια χώρα αλλά, όπως ο ίδιος είπε στην πρώτη του ομιλία, θα χρησιμοποιήσει τη διακονία του για να αντιμετωπίσει τον αθεϊσμό εκείνων που υποτιμούν τον Ιησού ως «υπεράνθρωπο»”. 

Και για να το ελαφρύνουμε.

Και μετά την συνάντηση του επικηρυγμένου τζιχαντιστή με 10 εκατ. $ από τις ΗΠΑ Αμπού Μοχάμεντ αλ Γκολάνι (πολεμικό ψευδώνυμο) και νυν ντε φάκτο ηγέτη της Συρίας,  Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα με τον Τραμπ, τι άλλο θα δούμε; (14/5).

  Σε αντίθετη κατεύθυνση...

Και αυτή επισημαίνεται από την ποιητική ματιά του Γάλλου φωτογράφου Ρομπέρ Ντουανό (1912- 1994).

“Στρατιωτικό όχημα, 14η Ιουλίου 1969”

Φωτογραφία, από την έκθεση στο παρισινό μουσείο Μαγιόλ με 400 φωτογραφίες από το τεράστιο αρχείο των 450.000 εικόνων του διάσημου φωτογράφου, που προσφέρουν “ένα κοινωνικό σχόλιο σε έναν σκληρό και αδυσώπητο κόσμο”.

Met Gala 2025

Και με ρωτούν, “γιατί η επιμονή μου σε θέματα μόδας;”.

Και απαντώ, γιατί “η μόδα είναι, ουσιαστικά, η συλλογική μίμηση μιας κανονικής καινοτομίας” (Roland Barthe).

Και επανερχόμενος, επισημαίνω ότι η ετήσια εκδήλωση, γνωστή ως Met Gala, προηγείται κάποιου καλλιτεχνικού γεγονότος που διοργανώνει το Met.

Και στις 10 Μαΐου, το Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης (Met), θα εγκαινιάσει την έκθεση-ορόσημο “Superfine: Tailoring Black Style”, η οποία παρουσιάζει πάνω από 300 χρόνια μαύρης μόδας μέσα από το πρίσμα του δανδισμού.

Και το εφετινό Met Gala, διοργανώθηκε στις 6 Μαΐου για να τιμηθεί η έκθεση και να συγκεντρωθούν χρήματα για το Ινστιτούτο Κοστουμιών του Μουσείου, με τους προσκεκλημένους να καλούνται να ερμηνεύσουν, να επαναπροσδιορίσουν ή να ενσαρκώσουν με άλλο τρόπο το θέμα του “μαύρου δανδισμού” που προέκυψε από τη διασταύρωση των αφρικανικών και ευρωπαϊκών στιλιστικών παραδόσεων.

Και ανάμεσα στις εμφανίσεις του Met Gal, υπήρξαν πολλά φορέματα που οι επαΐοντες επισημαίνουν, ότι θα αποτελέσουν στιλιστική έμπνευση για την σεζόν.

Και όμως ένα ξεχώρισε, όχι για την υπερβολή του, αλλά για την κομψότητα και την απρόσμενη φινέτσα του.

Και μιλάμε για την εμφάνιση της Μάγια Χoκ, μια δημιουργία της Miuccia Prada, έναν συνδυασμό του ρομαντισμού, διαχρονικότητας και δημιουργικότητας.

Μάνες

Και για την “Ημέρα της Μητέρας ” (11/5/25),τ ο ΕΡΤFLIX ανέβασε το ντοκιμαντέρ “Μάνες”.

Και αυτό που μου προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση, είναι αυτό που ανέφερε μια χαροκαμένη μάνα από το βιβλίο “Ο Δρόμος των Δακρύων” του Χόρχε Μπουκαϊ:

“Υπάρχει λέξη για αυτόν που χάνει τους γονείς του, λέγεται ορφανός. Υπάρχει λέξη για αυτόν που χάνει την σύζυγο ή τον σύζυγο, λέγεται χήρος ή χήρα. Δεν υπάρχει όμως λέξη για να περιγράψει τον γονιό που έχασε το παιδί του…”.

Και υπάρχει μια περιοχή σήμερα, όπου το νεκροφίλημα του παιδιού, αυτή η αφύσικη τραγωδία, αυτή η άγρια εξαίρεση, έχει γίνει ρουτίνα.

Και είναι η Γαζα.

Και τέλος, καλλιτεχίζωντας, παρουσιάζω ένα μέρος του πίνακα του Γκούσταβ Κλιμτ “Οι τρεις ηλικίες μιας γυναίκας” (1905). Την “ηλικία”, την επιεικώς υποτιμημένη, από τους αυτόβλακες της woke κουλτούρας.

Εκεί στην Γερμανία...

Και για 1η φορά στην μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας, απαιτήθηκε 2ος γύρος στη Bundestag για την εκλογή Καγκελαρίου.

Και στις 6/5 ο Φρίντριχ Μερτς ορκίστηκε ως ο 10ος καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και θα ηγηθεί του κυβερνητικού συνασπισμού της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD).

Στην 1η ψηφοφορία, υπέρ του Μερτς είχαν ψηφίσει 310 βουλευτές από τους συνολικά 328 που διαθέτει ο κυβερνητικός συνασπισμός CDU/CSU-SPD328.

Στην 2η ψηφοφορία, ο Μερτς εξελέγη με 325 ψήφους, ενώ απαιτούνταν 316 θετικές ψήφοι επί συνόλου 630 βουλευτών

Εκεί στην Τουρκία...

Και εκεί η ενδυνάμωση της χώρας υπερέχει της εσωτερικής πολιτικής.

Και αυτό αποδείχθηκε.

Και 10 ημέρες μετά τη σύλληψή του, ο Ιμάμογλου ικέτευσε τη Γερμανία να μην εμποδίσει την εδώ και καιρό συζητούμενη πώληση αεροσκαφών Eurofighter στην Τουρκία λόγω της κράτησής του, υποστηρίζοντας ότι το εθνικό συμφέρον είναι πιο σημαντικό. “Σας παρακαλώ να ανακαλέσετε αυτήν την απόφαση. Η Τουρκία δεν αφορά μόνο τον Ερντογάν, η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από τον Ερντογάν. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται”, έγραψε ο Ιμάμογλου στο X, από τη φυλακή, προσθέτοντας στο τέλος και το αντιπολιτευτικό του καρφάκι: «Το τέλος της διακυβέρνησης του Ερντογάν είναι ορατό”.

Εδώ στην Ελλάδα…

Και εδώ το σχέδιο του Αμερικανού προέδρου για το μέλλον της Γάζας ήταν μια ευκαιρία να γίνει σαφές, ότι εκτός από τους φανερούς, ο Τραμπ έχει και τους κρυφούς του οπαδούς, και μάλιστα από χώρους πέραν της τυπικής πολιτικής του επιρροής.

Και εξήγηση αυτής της ευκαιρίας, αποτελεί η σιωπή του κινήματος υπέρ της Παλαιστίνης μπροστά στην κυνική πρόταση corporate εθνοκάθαρσης που ο Τραμπ διατύπωσε. Γεγονός που αποδεικνύει ότι μέρος της εγχώριας Αριστεράς βλέπει τον Τραμπ με μεγαλύτερη συμπάθεια από ότι έβλεπε τον Μπάιντεν (ή οποιονδήποτε “συστημικό” πρόεδρο των Δημοκρατικών).

Και το συμπέρασμα είναι ότι οι συγκλίσεις του λαϊκισμού υπερβαίνουν τις ιδεολογικές διαστάσεις.

Και απόδειξη επίσης είναι, οι μετακινήσεις ψηφοφόρων μεταξύ των κομμάτων Βελόπουλου και Κωνσταντοπούλου.

Και οι Αριστεροί ξεσηκώθηκαν, μόνον όταν το ίδιο σχέδιο το σερβίρισε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, μιλώντας για τις τελευταίες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Και αυτός ο υφέρπων αντισημιτισμός, εγκληματικώς παραβλέπει, την γενεσιουργό αιτία, δηλαδή αυτή της βάρβαρης εισβολής των τρομοκρατών της Χαμάς στο Ισραήλ.

Και επίσης, ότι το Ισραήλ είναι από τους τελευταίους συμμάχους που μας έχουν απομείνει. Και όσο αυτό είναι όρθιο, τόσο απομακρύνονται τα σχέδια της Τουρκίας να μετατρέψει το Αιγαίο σε μια τουρκική θάλασσα. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Εδώ στην Ακρόπολη...

Και το βράδυ της 12ης Μαΐου, η πανσέληνος η  γνωστή ως "Φεγγάρι των Λουλουδιών", αλλά και “μικροσέληνη”, διότι είναι λίγο μικρότερη και πιο αμυδρή από το συνηθισμένο, λόγω του ότι η Σελήνη βρίσκεται στην μεγαλύτερη απόσταση από τη Γη, έκανε την εμφάνισή της και πάνω από την Ακρόπολη. 

Και 3 ημέρες μετά, το βράδυ της 15ης Μαΐου, στο διαδίκτυο έκαναν την εμφάνισή τους φωτογραφίες που παρουσίαζαν ένα αθλητικό “μεγαλοπάπουτσο” να υπερίπταται της Ακρόπολης.

Και επρόκειτο για ένα διαφημιστικό πρότζεκτ της εταιρείας που προμοτάρει την Adidas. Ένα φωτεινό εναέριο Adidas που παράχθηκε από μια συστάδα drones.

Και επρόκειτο για ένα πλήρως αδειοδοτημένο drone show, που διεξήχθη σε εξωτερικό χώρο 200 τ.μ. στο πλάι του Ζαππείου Μεγάρου.

Και είναι σίγουρο ότι πάρα πολλοί το φωτογράφισαν από διάφορα σημεία της πρωτεύουσας και το ανέβασαν στα σόσιαλ μίντια.

Και προφανώς, αν φωτογραφίσεις κάτι στον ουρανό από διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, η φωτισμένη την νύχτα Ακρόπολη σε κάποιες από αυτές θα είναι μέσα στο κάδρο. Το γεγονός είναι, ότι η Adidas δεν παρουσίασε / χρησιμοποίησε τέτοιες φωτογραφίες.

Και εξ ουρανού, έκανε την εμφάνισή του ο νέος ηθικός πανικός των φωνακλάδων της Αριστεράς και της προόδου ,δήθεν για την πολιτιστική κληρονομιά.

Και πάραυτα ξεσηκώθηκαν, τώρα που τους τελείωσε το ξυλόλιο και είχαν χάσει για λίγο τη φωνή τους.

Και ο Παύλος Γερουλάνος, του ΠΑΣΟΚ, κήρυξε μποϊκοτάζ στην Adidas.

Και πολλοί θυμήθηκαν, από ότι διάβασα, την 1η 4ετία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Τους αγώνες του Κίμωνα Κουλούρη να σκεπάζει τα σήματα των εταιρειών στις στολές της Εθνικής και την υπόσχεση του Κώστα Λαλιώτη, να δημιουργηθεί κρατική εταιρεία αθλητικών παπουτσιών ώστε να απαλλαγούμε από τα δεσμά των πολυεθνικών.

Και με όλα αυτά “δεν μπορώ να μη φανταστώ τον Παρθενώνα να μας παρακολουθεί από το ύψος του και να σκάει στα γέλια. Εντέλει, αυτοί εδώ, αν μη τι άλλο, έχουν βρει τον τρόπο για να με διασκεδάζουν από την πλήξη της αιωνιότητας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και δεν θα σταματήσω να επισημαίνω ότι για τις παθογένειες που ταλαιπωρούσουν ακόμη την χώρα μας, ανατρέξτε στην εποχή ΠΑΣΟΚ και την νοοτροπία ΠΑΣΟΚ που εξέθρεψε.

Και με αφορμή τα τελευταία, έως και εγκληματικά που συνέβησαν στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο με την εισβολή αναρχοφασιστών, παραθέτω το κάτωθι.

Και το πρόβλημα ξεκινάει από τις μακρινές εκείνες ημέρες του 1974 και κορυφώθηκε με τον λεγόμενο “εκδημοκρατισμό της παιδείας” επί Ανδρέα, όταν το λεγόμενο “φοιτητικό κίνημα” προβιβάστηκε σε πολιτειακό θεσμό και κατέλαβε το πανεπιστήμιο ως τοποτηρητής της δημοκρατίας.

* “Κοινώς κατέλυσε την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών, της σκέψης και της έκφρασης, για να εγκαθιδρύσει ένα τυραννικό καθεστώς ελέγχου, υποταγμένο στις πολιτικές της συγκυρίας και στην περιφρόνηση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος. (...) Η πολιτεία, οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά και η ανύπαρκτη παρ’ ημίν «κοινωνία των πολιτών» το αντιμετώπιζαν ως ένα ακόμη πεδίο της κλωτσοπατινάδας την οποία η καθ’ ημάς Ανατολή έχει βαφτίσει δημοκρατία. Μια μηχανή αναπαραγωγής μετριότητας με δίπλωμα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Εκεί στις Κάννες…

Και 3 δεκαετίες μετά την εμβληματική εμφάνιση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, της Κέιτ Μος με ένα διάφανο slip dress που έγραψε ιστορία, εφέτος στην Croisette  δύσκολα θα της επέτρεπαν να το φορέσει.

Και αυτό διότι οι κανόνες της 78ης διοργάνωσης (13-24/5) είναι σαφείς: οι εμφανίσεις οφείλουν να είναι κομψές, όχι προκλητικές, χωρίς υπερβολές ή γυμνό και σμόκιν για τους άντρες.

Και αναφερόμαστε σε ένα φεστιβάλ όπου οι τολμηρές εμφανίσεις, έχουν γράψει ιστορία.

* Και σχετικά η ιστοσελίδα Boring Not Com, ανέφερε: “Το γυμνό δέρμα απαγορεύεται στο χαλί, αλλά είναι ακριβώς εκεί, στην οθόνη. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για το ίδιο φεστιβάλ που απέρριψε γυναίκες επειδή φορούσαν φλατ το 2015. Και όλα αυτά ενώ εξακολουθούσε να στρώνει το κόκκινο χαλί για τον Ρομάν Πολάνσκι, ο οποίος το 1978 διέφυγε από τις ΗΠΑ πριν από την καταδίκη του για τον βιασμό μιας ανήλικης”.

Και για την ιστορία: Ο Ιρανός σκηνοθέτης και αντιφρονών Τζαφάρ Παναχί κέρδισε τον “Χρυσό Φοίνικα”  του Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία “Ένα απλό ατύχημα”, που γυρίστηκε υπό άκρα μυστικότητα στο Ιράν.

“Το Μεγάλο Βραβείο» του φεστιβάλ κέρδισε ο Νορβηγός Γιοακίμ Τρίερ για την ταινία «Συναισθηματική Αξία» (Sentimental Value)

Εκεί στα παρασκήνια...

Το μανεκέν δεν το στολίζει μόνο η ομορφιά, αλλά και η στωικότητα, όταν το πιλατεύουν σαράντα πέντε μάστορες και εξήντα μαθητάδες… (Πηγή: Protagon.gr )

Δόξες...

Και η Κλαυδία (Klavdia) με την “Αστερομάτα”, κατέλαβε την 6η θέση στον 69ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, που πραγματοποιήθηκε στην Βασιλεία της Ελβετίας στις 17/5 (στην 1η θέση η Αυστρία με τον JJ και το “Wasted Love”).

Και η 6η θέση είναι μια σημαντική διάκριση για την χώρα μας, διότι πρόκειται για την καλύτερη θέση την τελευταία 10ετία. 

Και την επομένην, η Christy White, η Ελληνίδα ηθοποιός ταινιών “πέταξέ μου τα μάτια έξω…” “σήκωσε” ένα ακόμη βραβείο στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό European Adult Awards 2025, στις Βρυξέλλες.

Και αυτό λίγους μήνες μετά το διεθνές βραβείο που έλαβε στα AVN Awards του Λας Βέγκας.

Και αυτή η εξαίρετος ηθοποιός, στελεχώνει την Ελληνική εταιρεία ταινιών ενηλίκων SugarBabesTV, την εταιρεία που σήμερα έχει υποσκελίσει την “Sirina”, την πασίγνωστη από την κυκλοφορία του “Απαγορευμένου” με την Τζούλια Αλεξανδράτου.

Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε.

Και η ρήση “ο κόσμος το ᾿χει βούκινο και ᾿μεις κρυφό καμάρι…” για αυτό το ημιεπίσημο κύκλωμα εξαπάτησης.

Και σας είχα προϊδεάσει για το σκάνδαλο με τα βοσκοτόπια σε προηγούμενη ανάρτηση, με την σκανδαλομάνα Κρήτη στην 1η γραμμή.

Και να υπενθυμίσω, ότι επί ΠΑΣΟΚ, προς άγραν επιδοτήσεων, τα δηλωθέντα ελαιόδεντρα της Κρήτης έφταναν μέχρι την Βεγγάζη.

Και ο Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε., ήταν ίσως το τελευταίο θερμοκήπιο της πασοκικής νοοτροπίας που ταλαιπωρεί ακόμη την χώρα.

Και λέω ήταν, διότι με απόφαση της κυβέρνησης καταργείται και οι λειτουργίες του, θα ενσωματωθούν στην Α.Α.Δ.Ε.

Και για το ιστορείν: Ο νόμος στον οποίο δομήθηκε το σκάνδαλο με τα βοσκοτόπια στον ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι έργο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός έδωσε το δικαίωμα στον αγρότη της Θεσσαλίας να δηλώνει ότι βόσκει και αμνοερίφια στον νομό Ηρακλείου για να εισπράττει τις αντίστοιχες επιδοτήσεις.

Και γεγονός είναι, ότι η ΝΔ δεν τον κατήργησε.

Και για το τέλος, 5 σκίτσα…

Σαν επιδόρπιο

Εν κατακλείδι...

Και εδώ παρουσιάζω το “εν κατακλείδι” της προηγούμενης ανάρτησης “Το Μεγάλο Κύμα”.

Και παρουσιάζω έναν πίνακα, που μου γνωστοποίησε ο γιος μου, από την επίσκεψή του στο Musée d’Orsay του Παρισιού. Έναν πίνακα του Henri-Edmond Cross (1906) με τίτλο: “Le Naufrage / Το Ναυάγιο”.

Και με την 1ην θέαση, παρουσιάζεται λιγότερο απειλητικός, από ότι “Το Μεγάλο Κύμα” του Κατσουσίκα Χοκουσάι.

Και αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι η ζωγραφική του Cross κινείται ανάμεσα στον ιμπρεσιονισμό και μετά-ιμπρεσιονισμό.

Και μετά διαβάζεις τον τίτλο που τον συνοδεύει: “Το Ναυάγιο”…

Και επικαιροποιημένος αυτός ο πίνακας, θα μπορούσε να εικονογραφήσει το ναυάγιο των ελληνικών ομάδων μπάσκετ στο Final Four του Άμπου Ντάμπι.

Και είναι εκεί στην Μέση Ανατολή, όπου η τουρκική ομάδα Φενέρμπαχτσε κατέκτησε το 2ο της ευρωπαϊκό,  καθώς επικράτησε της Μονακό με 81-70.

Και 3ος στην Europa League κατετάγη ο Ολυμπιακός, που κέρδισε 97-93 τον Παναθηναϊκό στον μικρό τελικό του Αμπου Ντάμπι.

Seedrinker