Προεκλογική απεύθυνση (1)

 

Ψηφίσω “αντισυστημικά”

σημαίνει ψηφίζω “αντιδημοκρατικά". (2)

Απευθυνόμενος σε σένα συμπολίτη – ισα που σκέφτεσαι την αποχή ως πολιτική θέση ή επίδειξη αδιαφορίας, σου επισημαίνω ότι είναι αδύνατον να ξεκαθαρίσεις στους αποδέκτες αυτής της ενέργειας σου, εάν είσαι του “άει σιχτίρ” ή του μη πολιτικού “δεν βαριέσαι”.

Με την αποχή σου, πέφτεις στην απόχη αυτών που σε θέλουν άβουλο στα χέρια ενός πολιτικού κομφορμισμού, ο οποίος μετερχόμενος διάφορες μορφές και μεταμφιέσεις αποδυναμώνει την δημοκρατία. Και αυτό διότι σε ακυρώνει ως πολίτη, δηλαδή άτομο της ελεύθερης γνώμης, του κριτικού πνεύματος, της συνειδητής επιλογής.

Αυτές οι εκλογές αποτελούν την ευκαιρία μας, επιτέλους να επαναδιατυπώσουμε και την αξία της ψήφου, αποκαθάρωντάς την, από συμφέροντα, υποσχέσεις διορισμών, την σχέση πελάτη – οφειλέτη και να την αποδώσουμε πάλι στην ελεύθερη βούληση.

Οι εκλογές αποτελούν την μόνη δυνητική ευκαιρία στο δημοκρατικό σύστημα, για “επαναστατικές” αλλαγές χωρίς επανάσταση, με την αίρεση ότι αυτές διεξάγονται σε κοινωνίες πολιτών και όχι σε κοινωνίες ιδιωτών και άβουλων κατευθυνόμενων πλασμάτων (αυτόβλακων). Με τις εκλογές, δίνεται επίσης η υπέρτατη ευκαιρία στους πολίτες να υποδηλώσουν, ότι η δύναμη που παρείχαν και παρέχουν στα κόμματα δεν είναι ποτέ χωρίς επιφυλάξεις και όρια.

Τέλος αποποιούμενος του δικαιώματός σου (υποχρέωση για κάθε πολίτη), ενδυναμώνεις την ψήφο αυτών που θα ψηφίσουν. Και αυτό, διότι ασχέτως από το ύψος της αποχής, κυβέρνηση θα εκλεγεί. Αντιλαβού;

Σημειώσεις:

1. Επί σκοπόν χρησιμοποίησα την λέξη “απεύθυνση”. Και αυτό διότι ιδεολογικοποιήθηκε / πολιτικοποιήθηκε το 2019, όταν χρησιμοποιήθηκε από τον Νήπιο.

Κατά το λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών:

Απεύθυνση ουσ. (θηλ.) (απαιτ. λεξιλόγ.) 1. ενέργεια που στοχεύει στην κινητοποίηση του ενδιαφέροντος και τη δραστηριοποίηση ομάδων ή των αρμοδίων: δημόσια/ευρεία/κοινωνική/μονομερής/πολιτική/συστηματική ~. στους/(σπανιότ.) προς τους τοπικούς φορείς. Η μαζική ~ της τηλεόρασης (στο ευρύ κοινό). Μήνυμα ειρήνης διεθνούς ~ης. Πρωτοβουλίες και ~ύνσεις. Βλ. απήχηση. 2. εκφορά λόγου με συγκεκριμένο αποδέκτη. Πβ. προσφώνηση. [< μτγν. απεύθυνσις ‘διευθέτηση’, γαλλ. adressage]

Το 2019 η χρήση της λέξης από τον Νήπιο απασχόλησε την επικαιρότητα. Και αυτό διότι ο πάνσοφος καθηγητής γλωσσολογίας Γ. Μπαμπινιώτης, παρουσίασε εσφαλμένα την λέξη ως “νεολογισμό”, πλασμένο “κάπου στο λεξιλόγιο τής αριστερής διανόησης με την τάση της προς νεολογισμούς και καινολεξίες (που ενίοτε καταλήγουν σε κενολεξίες)”, ο οποίος “φαίνεται πως άρχισε όντως δειλά-δειλά να χρησιμοποιείται τελευταία”. Την άποψη αυτή ενστερνίσθηκαν και λόγω των επικείμενων εκλογών, ιδεολογικοί αντίπαλοι του τότε πρωθυπουργού.

Και για να μην ξεχνάμε: Επί κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου, ο Μπαμπινιώτης διετέλεσε υπουργός Παιδείας για ένα 3μηνο (Μάρτιος – Μάιος 2012). Και το μόνο που έκανε, ήταν να ακυρώσει διατάξεις του νόμου Διαμαντοπούλου για την εξωστρέφεια των πανεπιστημίων, που έθιγαν την συντεχνία του.

2. “Αντισυστημικοί” ήταν οι δολοφόνοι της Μαρφίν, “αντισυστημικοί” και οι δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα. Αντιλαβού;

Επίλογος

Να διαβάσω για τις πανελλαδικές,

ή να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ...

Η Πρωτομαγιά στην κρεβατοκάμαρα…

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

6 Μαΐου 2023: Ημέρα της στέψης του Καρόλου του 3ου ως του 40ου Βασιλιά της Αγγλίας

Μαζί του εστέφθη και η Καμίλα ως Βασίλισσα της Αγγλίας.

Ως φιλεσίν προσπάθησα να εντοπίσω μια ταινία η οποία θα έδινε μια αίσθηση της ερωτικής ιστορίας του Καρόλου με την Καμίλα.

Και κατέληξα στην ταινία “ Μεγάλες Προσδοκίες / Great Expectations” ΗΠΑ, 1998 του Αλφόνσο Κουαρόν, βασισμένο στο βιβλίο του Άγγλου συγγραφέως Καρόλου Ντίκενς.

14 Μαΐου 2023: Ημέρα της Μητέρας

“Αυτό το αγοράκι γεννήθηκε πολύ ήρεμα, σε μια ειδικά διαμορφωμένη πισίνα τοκετών σε νοσοκομείο της Ολλανδίας. Ήταν μια πολύ συναισθηματική εμπειρία. Λατρεύω την αντίδραση του μπαμπά και τα χέρια της μαίας που περιμένουν υπομονετικά και στηρίζουν” γράφει η φωτογράφος Jessica Innemee στη συνοδευτική λεζάντα (2023 Sony World Photography Awards, κατηγορία: τρόπος ζωής).

Τηλεοπτικά σποτ ΣΥΡΙΖΑ

Τηλεοπτικά σποτ, με αισθητική ένα μείγμα ιταλικού νεορεαλισμού και σοβιετικού ρεαλισμού.

Και αυτά από ένα κόμμα που επαγγέλλεται την “πρόοδο” και απευθύνεται στους εν δυνάμει ψηφοφόρους του, θεωρώντας ότι για αυτούς, “πρόοδος” σημαίνει σύγκρουση με το παρωχημένο εγκώμιο της δυστυχίας που περιγράφεται στα σποτ του.

Και αυτό, τις ημέρες του 3ημέρου της Πρωτομαγιάς, όπου όλη η χώρα έσφυζε από ζωή…

Σχετικό: Έχουμε συνηθίσει στον λαϊκισμό των ακοστολόγητων παροχών του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα είπαν να κάνουν και το επόμενο βήμα με τον “εκπαιδευτικό λαϊκισμό”. Οι αθεόφοβοι, τάζουν την κατάργηση της βάσης και εύκολη πρόσβαση στα πανεπιστήμια και ξεπέρασαν κάθε μέτρο.

Και έτσι στην ψύχρα, αντιμετωπίζουν τους υποψήφιους ως πολιτικούς πελάτες που γυρεύουν κομματική εκδούλευση για να μπουν από φέτος, χωρίς ελάχιστη βάση εισαγωγής, στο πανεπιστήμιο.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, εάν συμφωνεί μαζί του και ο καθηγητής του Harvard που είναι επικεφαλής στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ (Όθων Ηλιόπουλος, ογκολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο Χάρβαρντ επί σειρά ετών).

*Αναλόγως παράλογο με αυτό που γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης: “Πώς και δεν σκέφτηκε κάποιο κόμμα να τυπώσει αφίσες του στιλ, «θες από φέτος να γίνεις βουλευτής; Στις 21 Μαΐου ψηφίζουμε το κόμμα της Άμεσης Συμμαχίας». Μπορεί να γίνει, αν το κόμμα υποσχεθεί ότι όλοι θα γίνουν βουλευτές για μια μέρα. Τι θα κάνουν αυτοί; Ο,τι και οι φοιτητές που περνούν με 2 στα ΑΕΙ. Τίποτα…”

* Και όπως σχετικά αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος: “Σύμφωνα με την άποψη του κ. Τσίπρα, για την αποτυχία δεν ευθύνεται ο υποψήφιος αλλά η Κεραμέως που έβαλε κανόνες. Και για τα συντακτικά λάθη, ως γνωστόν, δεν ευθύνεται αυτός που τα κάνει, αλλά οι κανόνες του συντακτικού”.

*Και γενικεύοντας παραθέτω : “Η διαπλοκή που παράγει τη διαφθορά δεν είναι ορατή μόνο στη Μύκονο· εκεί βρίσκεται σε πύκνωση αλλά μικροποσότητες ανιχνεύονται σε δεκάδες «τσέπες».

Ολιστική θεραπεία δεν υπάρχει. Εκείνο όμως που βοηθάει δραστικά είναι η αλλαγή υποδείγματος, για την οποία πρέπει να εργαστεί συνολικά το πολιτικό σύστημα. Δεν βοηθάει να ξηλώνονται τα αυθαίρετα από τους αιγιαλούς και να μεταφέρονται στα πανεπιστήμια. Να χτίζονται αλλού οι παράγκες, με την κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής, για παράδειγμα. Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Μα είναι η ίδια γραμμή παραγωγής απάτης. Στάδιο της εξαπάτησης που, μαθηματικά, οδηγεί στη διαφθορά. Κι αυτή στη μεγάλη σχολή της αβεβαιότητας. Κανείς δεν επενδύει πουθενά. Γιατί η εμπιστοσύνη διαρρηγνύεται. Όχι μόνο προς τους θεσμούς, αλλά και προς τον εαυτό” (Μαρία Κατσουνάκη).

Το επιστέγασμα…

... Το διαχρονικά επιβεβαιωμένο: Και παρά την “καταστροφή και την κατήφεια”, όλη την “Θύελλα” και την “Ορμή” (Sturm und Drang), της προεκλογικής εκστρατείας, μετεκλογικώς “τα προβλήματα, ξαφνικά εξαφανίζονται, αρχίζουν να φαίνονται επιλύσιμα και ο κόσμος επιστρέφει μαγικά στην κανονικότητα”.

Ο Ιβαν Κράτσεφ αναφέρει: “Δυστυχώς, η μαγεία της μετεκλογικής επιστροφής στην κανονικότητα φαίνεται πως έχει εκλείψει. Η δημοκρατική πολιτική σήμερα φθείρεται από μια αίσθηση ακραίας επείγουσας ανάγκης, στην οποία δεν υπάρχει χώρος για συμβιβασμούς”.

Η “ενιαία διοίκηση”

Ο χλευασμός και η απαξίωση του “επιτελικού κράτους”, ιδιαίτερα εμφανής επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, επί της ουσίας εντάσσεται σε έναν από τους “εμφυλίους” που μαίνονται από συστάσεως του ελληνικού κράτους, μεταξύ των υποστηρικτών μιας ενιαίας διοίκησης και αυτών που προτιμούν τη διανομή εξουσιών μέσα σε ένα πάντα ασαφές περιβάλλον ιδανικό και για ψηφοθηρία. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι η εδραίωση του επιτελικού κράτους είναι το αναγκαίο βήμα για την πλήρη απελευθέρωση του πολιτικού - κοινωνικού γίγνεσθαί από τις δουλείες της προ-νεωτερικότητας.

* Ο Νίκος Κωνσταντάρας αναφέρει σχετικά: “Οι εχθροί ενός ενιαίου διοικητικού συστήματος δεν ορίζονται από ιδεολογίες, αλλά από νοοτροπίες. Σε όλο το πολιτικό φάσμα υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν τα φέουδα και την κατάτμηση αρμοδιοτήτων, ώστε να μπορεί ο καθένας να νέμεται το δικό του μικρό μερίδιο εξουσίας. Με μια συμβολική κίνηση, το πρώτο νομοσχέδιο που παρουσίασε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, λίγες ημέρες μετά τις εκλογές του 2019, αφορούσε την ίδρυση ενός «επιτελικού κράτους», με στόχο να καθορίζει τη διαφάνεια και τη λειτουργία της κυβέρνησης, των κυβερνητικών οργάνων και της κεντρικής δημόσιας διοίκησης. Αυτό, από μόνο του, καθιστά το «επιτελικό κράτος» στόχο. Η ιδέα ότι μια κυβέρνηση φιλοδοξεί να ελέγχει και να συντονίζει τις δομές εξουσίας είναι ανάθεμα σε όποιον βρίσκεται εκτός εξουσίας. Όμως, αποτυχίες στο κυβερνητικό και κρατικό έργο (όπως η διαχείριση της «Ελπίδας») δείχνουν ότι ισχυροί αντίπαλοι βρίσκονται και εντός των τειχών: παρά τα φιλόδοξα σχέδια, τα ψηφιακά μέσα και τις νέες δομές διοίκησης, στην εκτέλεση το έργο σκοντάφτει σε «παραδοσιακές» μορφές εξουσίας, χωρίς αποτελεσματικά σχέδια στα υπουργεία, με υπουργούς και γραμματείς να υποτιμούν τον συντονισμό, με υπηρεσίες να μην επικοινωνούν μεταξύ τους όσο θα έπρεπε.

Η θέσπιση του «επιτελικού κράτους» είναι αναγκαίο και σημαντικό βήμα. Η αποτελεσματική εφαρμογή του παραμένει το ζητούμενο. Λάθη που γίνονται πρέπει να διορθώνονται, να μην επαναλαμβάνονται. Οι συνεχείς επιθέσεις εναντίον του, αφενός, η υπονόμευσή του, αφετέρου, ωστόσο, είναι λάθος που επαναλαμβάνεται για αιώνες. Εις βάρος της πολιτείας και των πολιτών”.

Το rebranding

Χωρίς καμία αμφιβολία, η δημόσια ραδιοτηλεόραση αποτέλεσε το πιο δυναμικό rebranding δημόσιου οργανισμού διαχρονικώς και μαζί με την επανάσταση του gov.gr αποτέλεσαν τους προάγγελους των δυνατοτήτων του “επιτελικού κράτους”. Ένα “θαύμα” που γίνεται πιο άμεσα αντιληπτό, μέσα από την πλατφόρμα του Ertflix. Και η Δημόσια ΕΡΤ έγινε ο λίντερ, που υποχρεώνει σταδιακά και τα ιδιωτικά κανάλια σε περισσότερες αξιόλογες παραγωγές.

Και ο πρωταγωνιστής...

* “Όλοι είναι έτοιμοι να χιμήξουν για να σώσουν τη χώρα από τον Μητσοτάκη. Το θέμα των εκλογών είναι ο Μητσοτάκης. Δεν είναι καν η Νέα Δημοκρατία. Σε απλά ελληνικά, όλοι δουλεύουν για τον Μητσοτάκη. Εκόντες άκοντες τον έχουν ανακηρύξει σε πρωταγωνιστή και χωρίς να είμαι εκλογολόγος ή προφήτης τους θυμίζω ότι ο πρωταγωνιστής εισπράττει το χειροκρότημα στο τέλος”   (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Η κραυγή, η προεκλογική...

“Μας τα πήρατε όλα, τουλάχιστον αφήστε μας την κάρα του Αντρέα”, κραυγάζει ο Ανδρουλάκης.

“Η Κραυγή” του Έντβαρτ Μούνκ, 1893

* “Είναι γνωστό πως το σκήνωμα είναι θαυματουργό. Μεταμορφώνει ακόμη και τους παραλυτικούς της συντήρησης σε πρωταθλητές του δρόμου για την πρόοδο. Είπαμε ότι και ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας δουλεύουν για τον Μητσοτάκη. Μπας και γλιτώσουν από τις ευθύνες της προοδευτικής διακυβέρνησης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

“Αλέξης Τσίπρας και οι κωλοτούμπες της πολιτικής” (ο σωστός τίτλος)

Με την “Εφημερίδα των Συντακτών” της 7/5/23 διανέμεται δωρεάν (ένθετο) το τελευταίο βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου και επί χρόνια ανταποκριτή στην Ελλάδα πολλών ξένων εφημερίδων, Φαμπιάν Περιέ: “Αλέξης Τσίπρας και οι μεταμορφώσεις της πολιτικής” (εκδόσεις Τόπος, με πρόλογο Τάσου Παππά).

Και λόγω του ότι αυτοί οι “συντάκτες” αυτοπροσδιορίζονται ως εξόχως δημοκράτες, τους προτείνω στην επόμενη Κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας για την σφαιρικότερη ενημέρωση των αναγνωστών τους, να ενθέσουν το προ επταετίας ιστορικό εξώφυλλο του περιοδικού “Le Point” με τίτλο “Ο τσαρλατάνος της Ευρώπης”, συνοδευόμενο από το κείμενο που το συνοδεύει, μεταφρασμένο.

Ατυχίες και θεωρίες...

Η ατυχία του Νηπίου είναι ότι υπάρχει ο Μητσοτάκης, ένας κυματοθραύστης των επιδιώξεών του για την δημιουργία κυμάτων λαϊκής οργής, αυτών που θα δημιουργούσαν την μαοϊκή “Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση”. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επικράτησή του, στην οποία άλλωστε είχε αναφερθεί επιβεβαιωτικά και η Εφη Αχτσιόγλου πριν από 2 χρόνια.

Και στην 4ετία του Μητσοτάκη, που την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη χτύπησαν η πανδημία, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η άνοδος των τιμών στην ενέργεια και ο πληθωρισμός, η αντιμετώπιση ν ήταν αρκούντως ικανοποιητική ώστε να μη δημιουργηθεί η “μεγάλη αναταραχή”.

Ο Νήπιος είχε “σπείρει” για να φυτρώσει η “μεγάλη αναταραχή”. Προχώρησε στην καθιέρωση τη απλής αναλογικής, αφού έκανε χρήση της ενισχυμένης. Δεν ήταν μια τυχαία επιλογή ούτε μια πράξη ιδεολογικής συνέπειας. Αντιθέτως, υπήρξε μια συνειδητή πράξη, η βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια του πολιτικού συστήματος. Η διαλυτική αυτή ενέργεια είχε ξεκάθαρο στόχο την αποσταθεροποίηση, ώστε να μπορεί να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις ακόμη και από την θέση του ηττημένου. Τζόγαρε ανερυθριάστως ο αριβίστας στην πολιτική αστάθεια της χώρας, εγκαθιστώντας με την απλή αναλογικά μια πηγή πολιτικού κινδύνου προκειμένου να προικοδοτήσει τον μειοψηφικό του εαυτό σε έναν νέο δικομματικό ανταγωνισμό.

Η σταθερή δημοσκοπική καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ματαιώνει τις προσδοκίες του, αλλά όχι τον πολιτικό κίνδυνο. Μπορεί να προεξοφλείται ότι η πρώτη κάλπη θα είναι άγονη, δεν παύει όμως να αποτελεί δοκιμασία, επί της οποίας εκδηλώνεται η πιο δεινή σπέκουλα. Έτσι επαναλαμβάνεται το ιστορικό μοτίβο, κάτι σαν κατάρα, όπου το πολιτικό μας σύστημα αντί να διαχειρίζεται τις δοκιμασίες, τις προκαλεί.

Και για να μην ξεχνάμε το 2015. Ο ατιμούλης δεν ενδιαφερόταν ούτε για “προοδευτική διακυβέρνηση” ούτε για “συναινετικές διαδικασίες”, καθώς είχε προσυμφωνήσει την συμμαχία με την ψεκασμένη Ακροδεξιά τού Καμένου, για να καταλάβει την εξουσία. Το τι ακολούθησε και το πώς σώθηκε η χώρα από την απόλυτη καταστροφή πληρώνοντας με το 3ο το αχρείαστο Μνημόνιο είναι γνωστό και το ενθυμούνται όλοι με τρόμο εκτός από τους αυτόβλακες. Εντυπωσιακή, αλλά όχι και απρόβλεπτη υπήρξε και η συμπεριφορά του Νηπίου έναντι του Καμένου, τον οποίο και ξεπουπούλιασε μεθοδικά, άλλοτε εν αγνοία του και άλλοτε ενδεχομένως και με τη συγκατάθεσή του γιατί αναγνώριζε, ότι αυτή θα ήταν η τελευταία επαφή του με την “εξουσία”, όπερ και εγένετο.

Και αφού δεν τους βγήκε η “μεγάλη αναταραχή”, είπαν να αρχίσουν τις θεωρίες...

Πρώτα ήταν η θεωρία Τσαπανίδου, ότι αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι επειδή ο κόσμος έχει παραπλανηθεί. Έπειτα η θεωρία Τσίπρα ότι το “καθεστώς” ετοιμάζει προβοκάτσιες για να αποτρέψει την πολιτική αλλαγή. Και μετά το σενάριο για κυβέρνηση ανοχής.

Και το εύλογο ερώτημα είναι: Εάν ο λαός σε εμπιστεύεται για “Αλλαγή”, αυτό δεν σημαίνει ότι εκφράζεις πλειοψηφικό ρεύμα και όχι απλώς την “ανοχή” των πολιτικών συνοδοιπόρων σου;

Αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι το πρόβλημα των προτεινόμενων συνεργασιών από τον ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως με το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι μόνο αριθμητικό. Είναι κυρίως πολιτικό. Για τον λόγο αυτό, μια κυβέρνηση “προοδευτικής συνεργασίας”, αυτό που πρέπει πρώτα να ορίσει είναι τι είναι προοδευτικό.

Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι πρόοδος ή συντήρηση; Τα συμβούλια διοίκησης των ΑΕΙ; Και τίθονται ενδεικτικά αυτά τα ερωτήματα, διότι ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν επί του θέματος αντιδιαμετρικές απόψεις. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε τον νόμο Διαμαντοπούλου και ο ΣΥΡΙΖΑ επί της ουσίας τον κατάργησε, αφού βεβαίως τον κουτσούρεψαν διάφοροι υπουργοί επί συγκυβερνήσεων ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και Λουκά Παπαδήμου. Αλλά και τι θα γίνει με τους μπαχαλάκηδες, που έχουν κάνει “σκοπευτήριο” τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ (Χαριλάου Τρικούπη 50); Το ΠΑΣΟΚ θα ζητάει τη σύλληψή τους και ο ΣΥΡΙΖΑ θα τους καλύπτει, όπως και μέχρι σήμερα κάνει. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τους είχε και υμνήσει, ως “πρότυπο μετά μνημονιακού αγώνα” (λόγια του Νηπίου για τους χούλιγκαν της Κερατέας το 2012).

Μια άλλη ατυχία του Νηπίου, είναι ότι τα στερεότυπα της Μεταπολίτευσης που φούσκωναν τα πανιά της Αριστεράς (κρατάνε ακόμη σε κάποιο βαθμό), την τελευταία 8ετία αποδομήθηκαν. Όσα έγιναν στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής την περίοδο 2015-2023, φώτισαν παράδειγμα, το ρήγμα ανάμεσα στα λόγια και τα έργα των “ιδιοκτητών” της κοινωνικής ευαισθησίας.

Η “αριστερή” κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μεταξύ άλλων κατάργησε λόγω του ολόδικού της μνημονίου, το ΕΚΑΣ, ελαστικοποίησε τις εργασιακές σχέσεις, αύξησε τους φόρους (ακόμη και στα μακαρόνια), τσάκισε την μεσαία τάξη με χαράτσια και εισφορές και μείωσε τις συντάξεις με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου.

Η “δεξιά” κυβέρνηση της ΝΔ, αύξησε πολύ περισσότερο από την “αριστερή” τον κατώτατο μισθό και το επίδομα ανεργίας, βελτίωσε δραστικά την αγορά εργασίας και με την κάρτα εργασίας, αύξησε τις συντάξεις, σχεδόν εξάλειψε τις “λιμνάζουσες” και μείωσε δραστικά τον χρόνο απονομής τους με τις παρεμβάσεις Χατζηδάκη.

Προεκλογικές ευχές...

Στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, στην πλατεία Κουμουνδούρου, εντοπίστηκε το πρωί της 12/5 “ύποπτος” ανώνυμος φάκελος προκαλώντας συναγερμό. Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ περιείχε τελικά, στάχτη και ένα υβριστικό σημείωμα.

Σύμφωνα με πληροφορίες το μήνυμα που είχε μέσα ο φάκελος έκανε αναφορά στην τραγωδία στο Μάτι, για αυτό και η στάχτη που το συνόδευε. Συγκεκριμένα, το μήνυμα έγραφε: “Μας κάψατε, μας καταστρέψατε στο Μάτι, έτσι να καείτε και να καταστραφείτε στις εκλογές. Μη σώσετε να ξαναμπείτε στη Βουλή, κακά τσακίδια για πάντα”.

14 Μαΐου 2023: Εκλογές στην Τουρκία

Στις 28 Μαΐου θα διεξαχθεί ο 2ος γύρος των Προεδρικών Εκλογών στην Τουρκία, διότι κανένας από τους Ερντογάν και Κιλιτσντάρογλου δεν ξεπέρασε το όριο 50% για να κερδίσει την προεδρία. Με καταμετρημένο το 99% των ψήφων, ο Ερντοράν συγκέντρωσε το 49,4% των ψήφων έναντι 44,96% του Κιλιτσντάρογλου. Και μεγάλη η απογοήτευση στην αντιπολίτευση, διότι ήταν πεπεισμένοι για την νίκη επί του Ερντοράν.

“Ερντογάν μέχρι να σβήσει ο ήλιος και να γεμίσει η ημισέληνος;” ( Πηγή: Protagon).

Το προεκλογικό ρεζουμέ…

Για τους πολίτες, είναι απολύτως ορατό ότι η ζωή τους δεν αλλάζει δια της “μαγείας” της ψήφου και ιδιαιτέρως της ιδεολογικής, όπως ο αυτόβλακας πιστεύει.

Γνωρίζουν, ότι οι ζωές τους βρίσκονται στα χέρια τους.

Αυτό που επιζητούν δια της ψήφου τους, είναι πλέον τα πρόσωπα ντίλερ / οδηγούς που θα διατηρήσουν την χώρα σε σταθερή πορεία προόδου, δημιουργούς συνθηκών διευκόλυνσης της πορείας τους / προοπτικών τους, σε ένα κόσμο ραγδαία μεταβαλλόμενο / εξελισσόμενο.

Ο πολίτης δεν επιλέγει πολιτική με την στενή της έννοια, αλλά αντίληψη, ικανότητα, ύφος και αισθητική.

Σαν επιδόρπιο

Φτούσου μάνα μου…

Η εικονιζόμενη κυρία, είναι μητέρα 2 παιδιών και παντρεμένη από το 2011

Seedrinker