Για την ελπίδα...

 

“Αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις”

Ηράκλειτος 544-484 π.Χ,

Μέρες που είναι και οι καρδιές των ανθρώπων (ο ψυχισμός) γεμίζουν με την ελπίδα ότι τα χειρότερα είναι πίσω...

Με την επικράτηση του Χριστιανισμού επικράτησε η πεποίθηση ότι η ελπίδα ήταν χωρίς αμφιβολία μια ιουδαιοχριστιανική ιδέα. Με την αναβίωση του αρχαιοελληνικού πνεύματος η πεποίθηση αυτή κλονίστηκε.

Χαρακτηριστικός και πασίγνωστος πλέον παγκοσμίως, είναι ο αρχαιοελληνικός μύθος της Πανδώρας. Σύμφωνα με αυτόν οι θεοί είχαν δώσει στην Πανδώρα, που ήταν γυναίκα του Επιμηθέα, ένα σφραγισμένο πιθάρι όπου μέσα βρίσκονταν όλες οι συμφορές και της είχαν πει να μην το ανοίξει. Εκείνη όμως από περιέργεια, άνοιξε το πιθάρι και τότε ξεχύθηκε στον κόσμο πλήθος συμφορών, άγνωστες μέχρι τότε. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο Δίας τιμώρησε τους ανθρώπους που είχαν ευεργετηθεί κρυφά παίρνοντας τη φωτιά από τον Προμηθέα (κάτι σαν το “μήλο” της Εύας). Σύμφωνα με τον μύθο, όταν η Πανδώρα έκλεισε το πιθάρι είχε απομείνει μέσα μόνο η Ελπίδα. Η γενικώς επικρατούσα ερμηνεία, αυτή που και διδάσκετε, είναι μια ευοίωνη, γενικής κοινωνικής χρήσης, κάτι σαν διαχρονικό αντίδοτο στην ανθρώπινη δυστυχία. Επί του πρακτέου μια αφελής πεποίθηση ότι όλα έτσι απλά θα πάνε καλά στο μέλλον.

Σύμφωνα με τον μύθο της Πανδώρας η ελπίδα τελικά έμεινε στον πάτο του πιθαριού, μεθερμηνευόμενο, στον εσωτερικό κόσμο του καθενός μας. Με αυτόν τον τρόπο, επισημαίνοντας, και προσδίδοντας στην ελπίδα ως έννοια ένα πιο βαθύ και ουσιαστικό περιεχόμενο.

Η ελπίδα ως έννοια λειτουργική δεν είναι κάτι που διέπει, γίνεται ορατή στο κοινωνικό γίγνεσθαι όπως παράδειγμα, η απληστία, η αλαζονεία, η κακία, ή αλληλεγγύη και η τιμιότητα. Ως εκ τούτου, η ελπίδα ως έννοια λειτουργική αποτελεί προσωπική υπόθεση του καθενός μας και ενεργοποιείται όταν υιοθετούμε μια ενεργητική στάση στη ζωή μας. Δηλαδή όταν προσπαθούμε να μην επιτρέπουμε στα καθημερινά μας προβλήματα και τα πάθη μας να μας συνθλίψουν, όταν προσπαθούμε να ξεπερνάμε τους φόβους μας. Και τότε μόνο η ελπίδα φύεται μέσα και μας προστρέχει δίνοντας μας την δυνατότητα να ευελπιστούμε ένα καλύτερο αύριο. Σχετικά είχε πει ο Γερμανός ποιητής και συγγραφέας Σίλερ (1759-1805): “Αυτός που δεν τολμάει τίποτε, δεν χρειάζεται ελπίδα για τίποτε”.

Αυτή η ενεργός ελπίδα, είναι μια κινητήριος δύναμη που ενεργεί πρωτίστως στο άτομο και αποτελεί βασικό συστατικό του πολίτη. Και είναι αυτός που δυνητικώς θα ενεργοποιήσει τις δυνάμεις μας ως κοινωνία, κατά το “για να αλλάξει ο Κόσμος πρέπει πρώτα να αλλάξω Εγώ…” Αυτή η ενεργός ελπίδα πρέπει να οδήγησε τον Αριστοτέλη, όταν ρωτήθηκε για την ελπίδα να πει : “Το όνειρο του ξύπνιου”.

Αυτό το όνειρο στον ξύπνιο μας, αποτελεί την αφετηρία για να οραματιστούμε ένα καλύτερο αύριο θέτοντας σε εγρήγορση τις δυνατότητές μας για την επιτυχία του. Δηλαδή εμπλουτίζοντας τις γνώσεις μας βοηθούμε την σκέψη μας στην αναγνώριση των μυθευμάτων, στην αναζήτηση του πραγματικού, αποκτούμε πίστη στον εαυτό μας και ενεργούμε με φιλαλληλία και αλληλεγγύη. Και τότε έτσι απλά, δυνητικώς θα μπορούσαμε και να μην ελπίζουμε. Αυτό που υπονοούσε και ο Καζαντζάκης με τη φράση του “δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος”. Ως σχετικό αναφέρω και αυτό που είπε ο Τσαρλς Ρ. Σνάιντερ: “H ελπίδα βρίσκεται στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στην ευδαιμονία και τον φόβο. Η ελπίδα είναι η κινητήρια δύναμη που μπορεί να μας κάνει να νικήσουμε τους κακούς μας δαίμονες”.

Άλλωστε αξιοπαρατήρητο και επιβεβαιωμένο από επαΐοντες, είναι ότι η ελπίδα είναι αντιστρόφως ανάλογη των αποτελεσμάτων μιας προσπάθειας βελτίωσης ατομικής αλλά και του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Τέλος εάν η ελπίδα δεν είναι ενεργή, τότε οδηγούμαστε στον επικίνδυνο κόσμο των φαντασιώσεων και στο ότι όλα θα διορθωθούν από μόνα τους, με αποτέλεσμαη ελπίδα από ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο μετατρέπεται σε τροχοπέδη της ατομικής και κοινωνική εξέλιξης. “Φρούδες ελπίδες” που λέει και ο λαός μας. (1)

Σημείωση 1: Το μειονέκτημα των Ελλήνων σχετικά με την ενεργοποίηση της ενεργούς ελπίδος, είναι ότι ο ψυχισμός μας, έστω και αδήλως, είναι αποικιοποιημένος από την “μεγάλη εσχατολογική ελπίδα”, η οποία είναι κυρίαρχη στην Ορθοδοξία και ως εκ τούτου έχουμε εγκαταλειφθεί στο “έχει ο Θεός”.

Επίσης το θυμικό μας επικρατεί της λογικής με αποτέλεσμα να παρουσιαζόμαστε ιδιαίτερα επιρρεπείς στον ψυχοφθόρο θυμό. Ως εκ τούτου, πασιφανώς, αντί να προσπαθούμε για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, προτιμούμε ευκόλως να τα χαρακτηρίζουμε αδιόρθωτα για να μπορούμε να θυμώνουνε. Αυτό καθυστερεί την βελτίωση μας προσωπική και κοινωνική, μια κατάσταση επίσης πασιφανής εντός του κοινωνικού γίγνεσθαι της Ε.Ε.

Επίλογος

Τα άκουσε η ντροπή

και ντράπηκε...

Η επικαιρότητα σε σκίτσα

Η λευκή κόλλα...

Μια λευκή κόλλα πάντα τρομάζει. Παλιά εμάς, όταν πηγαίναμε σχολείο και καλούμασταν να γράψουμε εκείνα τα ξαφνικά πρόχειρα διαγωνίσματα. Σήμερα το κινέζικο καθεστώς.

Η δύναμη των άγραφων χαρτιών που προτάσσουν οι αντιδρούντες στα πρόσωπα των ανδρών της κινεζικής Ασφάλειας, αποκαλύπτει ότι το πανίσχυρο καθεστώς, το εξοπλισμένο με τα πιο εξεζητημένα μέσα παρακολούθησης και επιβολής, δεν αντέχει ούτε το μη σύνθημα. Η “λαλούσα σιωπή”...

* “Λένε ότι η ιδέα της διαδήλωσης-χωρίς-δήλωση με τις λευκές Α4 κατάγεται από ένα παλιό ανέκδοτο που σατίριζε τη Σοβιετία: Οι αστυνομικοί της σε συνελάμβαναν ακόμη κι αν δεν έλεγες τίποτε, γιατί «ήξεραν τι ήθελες να πεις». Αυτή είναι άλλωστε και η παλιά διάκριση του ολοκληρωτισμού από τις δικτατορίες. Στις απλές δικτατορίες κινδυνεύουν μόνο οι αντικαθεστωτικοί – αυτοί που εκδηλώνονται και δρουν κατά του καθεστώτος. Στον ολοκληρωτισμό κινδυνεύουν όλοι – και οι αδρανείς. Το καθεστώς επιλέγει ποιοι είναι οι αντιφρονούντες του. Απλώνει την εξουσία και στο αδήλωτο είναι των ανθρώπων.

Η σινική σιωπή βγάζει την ελευθερία από τη λήθη, χωρίς να χρειάζεται μετάφραση. Είναι μια γλώσσα οικουμενική. Διασώζει έτσι και την αξίωση του φιλελευθερισμού να είναι οικουμενικός. Μπορεί οι αλυσίδες του εφοδιασμού να κόβονται, μπορεί να αναβιώνουν οι προστατευτισμοί και οι εθνικισμοί, μπορεί να κλαίμε την κακομοίρα την παγκοσμιοποίηση, αλλά η παγκόσμια κοινότητα αξιών που έχει διαμορφωθεί δεν ανατρέπεται. Μετέχουν σε αυτή εξίσου η γυναίκα στο Ιράν, ο έγκλειστος στην καραντίνα της Σαγκάης και ο Φιλανδός που τους παρακολουθεί από την οθόνη του κινητού του. Ο φιλελευθερισμός δεν τελειώνει την Ιστορία. Την κινεί (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Υπάρχει ελπίς;

Στην Ουκρανία

Ουκρανία: Έκλεψαν το κομμάτι του επιχρίσματος από τον τοίχο που έφερε ζωγραφιά του γνωστού “καλλιτέχνη του δρόμου” Banksy ο οποίος επέλεξε στρατόπεδο και στηρίζει τον Ζελένσκι. Η τοπική αστυνομία ανακοίνωσε ότι συνέλαβε τους κλέφτες και ότι το έργο Τέχνης διεσώθη (εκλάπη με σκοπό να πουληθεί).

Στις ΗΠΑ

Με μια ανάρτησή του στο Truth Social, του ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης που δημιούργησε, ο Τράμπ αποκάλυψε στα πλαίσια της εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2024, την προαναγγελθείσα συλλογή από “ψηφιακές κάρτες Ντόναλντ Τραμπ” (απομίμηση των πολύ γνωστών στους λάτρεις των σπορ καρτών του μπέιζμπολ).

Και ανέφερε το φασιστοειδές: “Μόνο 99 δολάρια η καθεμία! Πολύ καλή ιδέα για χριστουγεννιάτικο δώρο! Βιαστείτε! Νομίζω ότι θα πωληθούν πολύ γρήγορα”. Τρέξτε αυτόβλακες...

Και εγχωρίως: Το “Κόμμα” ως χόμπι…

Η Νατάσσα Μποφίλιου στο Λονδίνο

Αντιστικτικά…

Επισύνδεση Ανδρουλάκη, παρακολουθήσεις, Σεπόλια, Πατήρ Αντώνιος και “Κιβωτός του Κόσμου”, Καϊλή και σκάνδαλο Μαρόκο -Κατάρ, Σπυράκη…

Σε αυτήν την χώρα και χωρίς φυσικές καταστροφές, δεν πλήττουμε ποτέ...

3 Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ)

ΑμεΑ και τέρμα στα παράλογα: ΑμΕΑ (Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ) ή Ειδικές Ικανότητες.

Και περιμένω ακόμη εκείνη την στιγμή, που κάποιος “γενναίος” με αναπηρίες λόγω αυτοβλακίας, θα βγει και θα ομολογήσει, ειδικότερα απευθυνόμενος στους νέους, ότι βρίσκεται σε αυτήν την θέση λόγω της ανευθυνότητάς του (υπερβολική ταχύτητα, μέθη, της μαγκιάς του γενικώς). Και να επισημάνει επίσης, ότι εάν κάποιος ισχυρίζεται ότι αγαπάει τους γονείς του, να φροντίσει να μην τους φέρει στην θέση των δικών του…

Η Εύα του Ευρωκοινοβουλίου...

Το φίδι της βουλιμίας / απληστίας ξεγέλασε την ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή, εκεί στον παράδεισο του Ευρωκοινοβουλίου με αποτέλεσμα να κατηγορείται από την Βελγική Δικαιοσύνη για συμμετοχή σε σκάνδαλο διαφθοράς με διεθνή απήχηση (το Qatargate συγκλονίζει την Ε.Ε., προ των πυλών και το Moroccogate). Για τα τελικά αποτελέσματα της έρευνας, οψόμεθα…

“Ευτυχής σαν Εμίρης του Κατάρ στην Ευρώπη!” εμφανίζεται να λέει ο Καταριανός και να συμπληρώνει “με πόρνες” και με “βουλευτές”, παίζοντας με τις γαλλικές λέξεις “putes” (πόρνες) και”‘deputes” (εκλεγμένες).

Σχετικά και συνειρμικά:

* Εάν τα ανωτέρω επιβεβαιωθούν θα πρόκειται για μια τρανή απόδειξη αυτοβλακείας / αυτοκτονίας. Αυτοκτονίας, διότι η αυτοβλακεία γρήγορα ή αργά το ελάχιστον σε κάποιο είδος αυτοκτονίας οδηγεί (μεταφορικά).

* Το ερώτημα: Το έκανε γιατί της το ζήτησε ο σύζυγός της; Μπορεί. Η ελευθερία του λόγου δεν δέχεται προϋποθέσεις εκτός από τις περιπτώσεις που οι προϋποθέσεις είναι ισχυρότερες από την ίδια την ελευθερία του λόγου, όπως λέει και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος.

* Στην αρχαιοελληνική γραμματεία επισημαίνεται το σχήμα ὕβρις → ἄτη → νέμεσις → τίσις, ως το εξισορροπητικό στα των ανθρώπων δρώμενα (αποτυπώνεται στους στίχους του Σοφοκλή , “Αντιγόνη” στιχ. 620-623).

* Το αντίστοιχο στην χριστιανική παράδοση: “Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι”.

* “Με τόσο χρήμα στην τσέπη από την ευρωβουλευτική αποζημίωση, ποιο εσωτερικό σαράκι σε κατατρώει και λες «ναι» σε δωροδοκία από έναν που φορά κουστούμι ή κελεμπία; Για να μπαζώσεις πόσα παραπάνω ρε συ; Και να τα κάνεις τι; Αφού ήδη τα ‘χεις. Την πιθανότητα να βρεθείς σε ένα κελί δεν την σκέφτηκες; Ή να σε φτύνουν στον δρόμο, αν γλιτώσεις την φυλακή;” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

* “Δεν υπάρχει απόρθητη πόλη, απ’ την στιγμή που μπορεί να εισχωρήσει μέσα της ένα μουλάρι φορτωμένο με χρυσάφι” (ρήση του Φίλιππου Β’ του Μακεδόνα).

* “Βάλτε το χέρι στην καρδιά και παραδεχθείτε το: σκεφτήκατε και εσείς πώς θα είχε εξελιχθεί η υπόθεση Καϊλή αν εξελίσσετο στην Ελλάδα. Θα παρακολουθούσαμε μια κοινοβουλευτική και τηλεοπτική σαπουνόπερα, μέχρι ο χρόνος να πάρει την υπόθεση από την επικαιρότητα και τα πάντα να γίνουν πιο εύκολα για όλους” (Κώστας Γιαννακίδης).

* “Τι έγινε; Εκεί δεν συνεδριάζουν επιτροπές Θεσμών και Διαφάνειας του Ευρωκοινοβουλίου;” (Πηγή: Protagon.gr).

* Και να ενθυμούμαστε ότι το Ευρωκοινοβούλιο έχει ακόμη ελάχιστες εξουσίες. Επί της ουσίας, είναι ένας μεγαλόσχημος οργανισμός που παράγει προσχηματική πολιτική και ως εκ τούτου και δυνητικώς πιο επιρρεπής στη διαφθορά. Ως εκ τούτου ανάλογοι μηχανισμοί προστασίας και δικλίδες ασφαλείας θωράκισής , έπρεπε να είχαν ισχύσει, από χθες…

Επί της ουσίας, ευρωβουλευτές μπορεί να εξαγοραστούν αλλά η Ε.Ε. δεν είναι εύκολο να εξαγοραστεί. Μετά τόσες βαλίτσες, το Κατάρ δεν κατάφερε να αποκτήσει την επιρροή που επιθυμούσε. Το αντίθετο: έχει καταστεί ένα σεσημασμένο καθεστώς, κάθε επαφή με το οποίο είναι πλέον τοξική.

Ακόμη και με τα δισεκατομμύρια που διέθεσε για το Μουντιάλ, το μόνο που πέτυχε είναι να στρέψει τους προβολείς του κόσμου πάνω στον “επιχρυσωμένο μεσαιωνισμό του”.

Και μια διευκρίνηση: Η προσπάθεια αύξησης της επιρροής των κρατών αυτή καθαυτή δεν έχει κάτι μεμπτό (υπήρξε και θα υπάρχει πάντα, το κάνουμε και εμείς με την ελληνική ομογένεια απανταχού). Αντιθέτως, δυνητικώς συμβάλλει και στην αλληλοκατανόηση και στη συνεργασία των λαών. Τα πράγματα αλλάζουν όμως (ποινική διάσταση), όταν μπαίνει στη μέση το χρήμα υπό μορφή δωροδοκίας ιδιαίτερα πολιτικών προσώπων.

* Την επιστημονική άποψη του αριβίστα Ευ. Βενιζέλου, ότι οι υποκλοπές σε πολιτικά πρόσωπα είναι αντισυνταγματικές και ασύμβατες με το βουλευτικό απόρρητο (θα το ήθελε πολύ η Καϊλή αυτό), καθώς και οι οιμωγές κάποιων άλλων “ευαίσθητων” συνταγματολόγων, επικαλέστηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης και έγραψε:

“Όσον αφορά τη νομιμότητα της παρακολούθησης (νόμιμη επισύνδεση από τη ΕΥΠ), το σύνολο των συνταγματολόγων, με δημόσια αρθρογραφία έχει υποστηρίξει ότι η παρακολούθηση ενός ευρωβουλευτή είναι παράνομη και αντισυνταγματική” (κρίμα που δεν τους κάλεσαν οι βελγικές αρχές να γνωμοδοτήσουν για το παράνομο της παρακολούθησης Καϊλή / στο ότι η παρακολούθησή του ενδεχομένως να σχετίζεται με την ίδια υπόθεση, χωρίς αυτό φυσικά να επιβαρύνει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δεν πάει το μυαλό του, όλων των άλλων πάει).

Και ήρθε ο Βέλγος Εισαγγελέα που χειρίζεται την υπόθεση, μιας χώρας που δεν κατηγορείται για δημοκρατικό έλλειμμα και δήλωσε το αυτονόητο: “Χωρίς τις υποκλοπές δεν αντιμετωπίζεται το έγκλημα”.

* Η Εύα Καϊλή, υπήρξε εκ των βασικών εσωκομματικών υποστηρικτών του Ανδρουλάκη στη μάχη του για τη διεκδίκηση της ηγεσίας κόντρα στην Φώφη Γεννηματά.

* “Αν θυμηθεί κανείς τι συνέβη προεκλογικά στο ΠΑΣΟΚ το 2012 –και ο Νίκος Ανδρουλάκης σίγουρα το θυμάται– είναι λογικό να ανησυχεί. Τότε το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε μετά την προκήρυξη των εκλογών αντιμέτωπο με τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου, που οδήγησαν μάλιστα στη σύλληψη του πρώην υπουργού. Φυσικά τον αποκήρυξε –όπως τώρα αποκηρύσσει ο Ανδρουλάκης την Καϊλή– όμως στις εκλογές τον πλήρωσε ακριβά. Τα γκάλοπ της περιόδου εκείνης δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ έχασε μεγάλο μέρος της εκλογικής του βάσης που μετακινήθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες εβδομάδες πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2012 (ο Άκης συνελήφθη στις 11 Απριλίου) με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει το ΠΑΣΟΚ στην κάλπη και να βγει δεύτερο κόμμα (Ανδρέας Στασινός).

* Στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ (11/12), ο Ανδρουλάκης με λίγα λόγια μας είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Καμένο είναι καλός και άρα προσβλέπει σε μετεκλογική τους συνεργασία. Να γίνει η τσόντα του...

Εκεί στο ΠΑΣΟΚ ως αυτόβλακες, πιστεύουν ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα λειτουργήσει ως εμβρυουλκός για ένα θείο βρέφος σύγχρονο, ευρωπαϊκό και δημοκρατικό, που υπήρχε μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. (“Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι”...)

Ποιος Ανδρουλάκης, αυτός που προσπαθεί να θεμελιώσει το rebranding του στη θεσμική σοβαρότητα ή αυτός που την αντιστρατεύεται προσπαθώντας να επιρρίψει την ευθύνη του σκανδάλου του στον αντίπαλο του την Ν.Δ.; Ο Ηλίας Μαγλίνης επισημαίνει: “Ο τόπος του πολιτικού εγκλήματος δεν αλλάζει αν το πολιτικό πτώμα πεταχτεί στον διπλανό κήπο· η ταυτότητα των εμπλεκομένων δεν παραγράφεται με παιδιάστικες μεταφορές περί δούρειων ίππων. Τα σταλινικά εργαλεία αποκήρυξης συντρόφων και άρνησης της πραγματικότητας δεν αποδιώχνουν την κομματική ευθύνη, αλλά την υπερτονίζουν: αν η Εύα Καϊλή ήταν για τόσο καιρό ένα τόσο μεγάλο βαρίδι, γιατί έπρεπε να συλληφθεί για να διαγραφεί από το ΠΑΣΟΚ; Αλήθεια, ποιος κρατάει εν γνώσει του δούρειους ίππους μες στο σπίτι του; Ίσως αυτός που μοιράζεται μαζί τους περισσότερα χαρακτηριστικά απ’ όσα προτίθεται να παραδεχτεί”.

* “Για την Ελλάδα το Qatargate έχει και μια εσωτερική θεσμική διάσταση. Η πρωταγωνίστρια του σκανδάλου είναι προϊόν του εκλογικού συστήματος που καθιερώθηκε το 2014, λίγους μήνες πριν από την κάλπη των ευρωεκλογών, επειδή έτσι βόλευε τον ελάσσονα κυβερνητικό εταίρο (ΠΑΣΟΚ). Η εκλογή με σταυρό στην επικράτεια δίνει ασύμμετρη σημασία στον συντελεστή της «αναγνωρισιμότητας». Για να έχει κανείς πιθανότητες εκλογής, θα πρέπει να είναι είτε επαγγελματίας των κομματικών δικτύων είτε τηλεδιασημότητα. Αν υπάρχει κάτι πασοκικό στο σκάνδαλο, δεν είναι τάχα μια ηθική κλίση που μπορεί κανείς ρατσιστικά να την αποδώσει στην κουλτούρα του κόμματος. Περισσότερο ΠΑΣΟΚ είναι η προπατορική μεθόδευση που καθόρισε τον τρόπο εκλογής, προεξοφλώντας και τα πολιτικά χαρακτηριστικά των προσώπων που έμελλε να αναδειχθούν από το εκλογικό τάλεντ σόου πανελλαδικής εμβέλειας. Φυσικές νομοτέλειες στην πολιτική δεν υπάρχουν. Αλλά, βλέποντας τα άνθη που έθαλλαν χάρη στην κατάργηση της λίστας, είναι μεγάλος ο πειρασμός να το ρίξεις στον φαταλισμό: Όταν ξεχαρβαλώνεις βιαστικά τους κανόνες, έχεις να περιμένεις μόνο χάρβαλα.” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

* Η Τέχνη έχει μιλήσει για όλα… Το 1556 ο Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης Πίτερ Μπρέγκελ ο πρεσβύτερος, παρουσίασε το χαρακτικό “Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό”.

Σε αυτό το έργο άλλοι “διαβάζουν” την Δαρβινική θεωρία και άλλοι εικονογραφημένη την απληστία. “More than I could chew” (“περισσότερα απ’ όσα μπορούσα να μασήσω / χωνέψω” επί το ελληνικότερον), όπως αναφέρει μια αγγλόφωνη ρήση.

Για τους “εσωτεριστές”, το μεγάλο ψάρι του Μπρέγκελ είναι ο εαυτός μας. Ο εαυτός μας είναι επίσης και το μικρό ψάρι. Κυρίως αυτό: το μικρό ψάρι που τρώγεται από το μεγάλο. Από τον σκοτεινό εαυτό μας.

Κάτι σαν προμνησία (déjà vu )

Η ιδιαιτερότητα των επόμενων εκλογών είναι ότι σε αυτές αναμετρώνται ένας εν ενεργεία Πρωθυπουργός με έναν διατελέσαντα. Σπανίως έχει συμβεί αυτό και πάντως στα χρόνια της Μεταπολίτευσης μόνο μία φορά, το 1993, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου επανήλθε στην εξουσία έπειτα από την τριετία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Αυτό που πρέπει να επισημάνω σχετικά είναι η υποτιθέμενη ρήση του Καρλ Μαρξ: “Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα”.

Και θα ήταν τραγωδία εάν ο Νήπιος, ο πρωθυπουργός της Παραφύση (συνεργασία με Καμμένο), των κλειστών τραπεζών και των capital control, του Δημοψηφίσματος και της κωλοτούμπας που ακολούθησε συνοδευόμενη από το 3ο Μνημόνιο το “αχρείαστο υπερμνημόνιο”, της διεθνούς αναξιοπιστίας, της ξεφτίλας με τον Κλίντον και τον Ομπάμα και τού ολοκαυτώματος στο Μάτι “καταλάβει την εξουσία” (το ερώτημα: δεν θα πάει ο Αλέξης στη δίκη για το Μάτι να τους πει το “περσινά ξινά σταφύλια”;).

Και θα ήταν τραγωδία εάν ο Νήπιος, που μπορεί να φαντασιώνεται ότι είναι Ανδρέας, να κάνει το μεγάλο comeback. Το ευτύχημα για την χώρα, είναι ότι οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο είναι μάλλον περιορισμένες.

Και για να μην ξεχνάμε: “Πώς να κρύψουμε τους νεκρούς. Οι νεκροί δεν κρύβονται, αλλά ούτε και εικάζονται”. Η φράση αυτή ανήκει στον Νήπιο και την εκστόμισε το βράδυ του ολοκαυτώματος στο Μάτι (23/7/2018) και μετά έκανε εκείνη την ανεκδιήγητη δημόσια σύσκεψη με όλους τους συν εγκληματίες...

Κάτι κοινό…

* “Υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στις δύο υποθέσεις, τον μαστροπό των Σεπολίων και την «Κιβωτό». Είναι ότι και η μία και η άλλη αφορούν τους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας, τα ανήλικα παιδιά. Κι όταν μια κοινωνία δεν μπορεί να προστατεύσει τα παιδιά της είναι µια κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Την επαλήθευση την ζούμε στις αυλές των σχολείων, στην μάστιγα της νεανικής παραβατικότητας / εγκληματικότητας. Μια επαλήθευση φωτιζόμενη από βόμβες μολότοφ…

Έσβησε “τού Διακογιάννη η φωνή…”

Στις 13 Δεκεμβρίου 2022, σε ηλικία 91 ετών απεβίωσε ο “πατριάρχης” των αθλητικών μεταδόσεων/ εκπομπών Γιάννης Διακογιάννης (δημοσιογράφος, συγγραφέας, βαθύς γνώστης του κλασικού αθλητισμού, χαρακτηριστική η εμβρίθεια στον τρόπο μετάδοσης και η γλαφυρότητα του ύφους του ).

* “Ο Γιάννης ∆ιακογιάννης ήταν ένας ευπατρίδης. Ένα είδος υπό εξαφάνιση στο κοινωνικό οικοσύστημα. Διαθέτουμε πληθώρα από παντογνώστες, διπλωματούχους, αλαζόνες, καταπατητές της νοημοσύνης μας. Και επειδή οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους, ας εξηγήσω τι εννοώ με τον χαρακτηρισμό «ευπατρίδης». Η κοινή ευπρέπεια, η ευγένεια, η καλλιέργεια, ο σεβασμός απέναντι στο έργο που καλείσαι να επιτελέσεις. Τόσο απλά. Σε αυτά να προσθέσω και το ταλέντο του. Ήξερε να μεταμορφώνει τα αθλητικά γεγονότα σε performance. Δεν φτάνει η μελέτη, ούτε η πληροφόρηση. Χρειάζεται και η έμπνευση. Του «Διακογιάννη η φωνή» ήταν σαν να είναι δίπλα σου στην μπάρα και κουτσοπίνοντας να σου μιλάει” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Η φωνή του Διακογιάννη ήταν τόσο συνδεδεμένη με το ποδόσφαιρο όσο η φωνή της Βέμπο με τον πόλεμο. Το αντιλήφθηκε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης: μετά τη δικτατορία, το ποδόσφαιρο και η φωνή του Διακογιάννη συνεχίζει να αδειάζει τους δρόμους” (Αντώνης Πανούτσος).

Κατάρ, 18 Δεκεμβρίου 2022: Τελικός Μουντιάλ. Πρωταθλήτρια Κόσμου η Αργεντινή

Πρωταθλήτρια κόσμου στον κορυφαίο τελικό ποδοσφαίρου όλων των εποχών, αναδείχθηκε η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι επικρατώντας της Γαλλίας.

Το παιχνίδι κρίθηκε τελικά στην διαδικασία των πέναλτι με σκορ 4-2 (2-2 στον αγώνα, 3-3 στην παράταση).

* “Με το σκορ στο 2-0 υπέρ της Αργεντινής και τη Γαλλία να μην έχει κάνει ούτε μια ευκαιρία, κάποιοι μπορεί να βιάστηκαν να κλείσουν την TV. Λάθος! Ο... αόρατος σκηνοθέτης του αγώνα σκέφτηκε πως η ενθρόνιση του «Λίο» έπρεπε να γίνει με τρόπο συγκλονιστικό, αγωνιώδη, αξέχαστο - όχι με μια διεκπεραιωτική διαδικασία. Και τότε είδαμε ένα υπέροχο παιχνίδι, γεμάτο φάσεις και συναισθήματα. (Πηγή: Protagon.gr ).

Επίκαιροι νεολογισμοί...

Ο “veroñο” (συγχώνευση των ισπανικών verano=καλοκαίρι και otoñο=φθινόπωρο), είναι ένας ισπανικής προέλευσης νεολογισμός του 2022, εμπνευσμένος από την κλιματική αποδιοργάνωση του πλανήτη. Ένας τρόπος να περιγραφεί ο φετινός Οκτώβριος, ο πιο ζεστός Οκτώβριος στην ιστορία της Ευρώπης. Έτσι ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, αντί να βάζεις τα χαλιά, κυνηγούσες κουνούπια…

Έτσι όπως πάει ο καιρός προτείνω τον νεολογισμό “φθειμώνας” (φθινόπωρο / χειμώνας). Και όπως λένε οι ντόπιοι ημερομηνάδες θα έχουμε και ένα “ανκαίρι” (άνοιξη / καλοκαίρι) διότι προβλέπουν ότι και ο Ιούνιος του 2023 θα είναι βροχερός. Οψόμεθα...

Τα Χριστούγεννα των αυτόβλακων...

* “Τελευταία η είδηση μας έρχεται από το εγκυρότατο Κέμπριτζ. Στο Κολέγιο Τρίνιτι, ερευνητής του τμήματος της Θεολογίας υποστήριξε πως η ταυτότητα του Ιησού ήταν διεμφυλική. Την άποψή του τη στηρίζει σε ορισμένους πίνακες του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης με θέμα την Αποκαθήλωση. Το μόριο του Ιησού είναι καλυμμένο, ενώ η πληγή από τη λόγχη στα πλευρά του θυμίζει, κατά τον ερευνητή πάντα, αιδοίο. Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: ο Ιησούς ήταν και άντρας και γυναίκα. «Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει». Τα είπε όλα ο Ελύτης με μια φράση Στον παλιό Μεσαίωνα τσακώνονταν για το φύλο των αγγέλων. Ο νέος έκανε ένα βήμα παραπέρα. Από κάτι τέτοιες ιστορίες δεν κινδυνεύει η θρησκευτική πίστη. Το πανεπιστήμιο κινδυνεύει” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Γενικώς θα επισημάνω, ότι σύμφωνα με τους αυτόβλακες πολιτικορεκτάδες, 2 φύλα επιτρέπεται να υπάρχουν μόνο εκεί που δεν φτάνει ακόμη η χάρη τους, δηλαδή μόνο στους λεγόμενους 2ο και 3ο κόσμο. Για αυτούς, στον 1ο, όλοι είμαστε διεμφυλικοί και ας μην το ξέρουμε ακόμη. Εγχώριοι αυτόβλακες αντιλαβού;

Εν όψει του νέου χρόνου…

Ο Γιουβάλ Νώε Χαράρι, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους διανοούμενους του καιρού μας, ένας που εμβαθύνει στις διαστάσεις της νέας εποχής επισημαίνει: “Ακόμη και αν ληφθούν υπόψη οι εμφύλιοι πόλεμοι, οι εξεγέρσεις και η τρομοκρατία, οι πόλεμοι τις τελευταίες δεκαετίες έχουν σκοτώσει πολύ λιγότερους ανθρώπους από τις αυτοκτονίες, τα τροχαία δυστυχήματα ή τις ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Και παραθέτει στοιχεία για το 2019: Ενώ περίπου 70.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε ένοπλες συγκρούσεις ή από την αστυνομία, 700.000 περίπου αυτοκτόνησαν, 1,3 εκατ. πέθαναν σε τροχαία δυστυχήματα και 1,5 εκατ. άνθρωποι πέθαναν μόνο από διαβήτη. Εάν τώρα προσθέσεις τα καρδιοαγγειακά και τις άλλες επιπτώσεις της παχυσαρκίας οι νεκροί θα εκτοξευθούν. Αντιλαβού;

Το “πέταλο” της καλοτυχίας...

Ο μεγάλος φυσικός Νιλς Μπορ, είχε ένα πέταλο στο γραφείο του. Όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει “σε τέτοια δεισιδαιμονικά πράγματα”, φημολογείται ότι απάντησε: “Μου λένε πως λειτουργεί, ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις”…

Σαν επιδόρπιο

Με την ελπίδα,

εν όψει του νέου έτους...

Ο “πρόσκαιρος άνθρωπος” του Αντρέ Μαλρώ είναι ο άνθρωπος που διεκδικεί την ασφάλεια της συνείδησής του, που δεν την θεωρεί δεδομένη αναπαύοντάς την είτε σε θρησκευτικές είτε σε ιδεολογικές προδιαγραφές. Ο “πρόσκαιρος άνθρωπος” είναι αυτός που ψάχνει τον δρόμο του μέσα από τις σκιές της αμφιβολίας. Την βρίσκει δεν την βρίσκει; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι την ψάχνει. Και το σίγουρο είναι ότι δεν θα πρέπει να την αναζητήσει παραμένοντας στην λούφα της ουδετερότητας ή στην παραλλαγή της αμφισημίας...

Και επιτέλους την νέα χρονιά να συνειδητοποιήσουμε το μέγα δίλημμα του καιρού μας. Δηλαδή εάν έχουμε την διάθεση σε μια εποχή αλλαγών, προκλήσεων και ανακατατάξεων να στερηθούμε μερικές από τις ευκολίες μας και την έωλη ευμάρεια που αυτές παρέχουν, το υπνωτικό χάπι που μας αφαιρεί την δυνατότητα αντίδρασης στα δυσοίωνα μελλούμενα…

Σας ευχόμαστε...

ΚΑΛΆ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ

και ΚΑΛΌΤΥΧΟ το 2023

… και Seedrinker