Ημέρες...

 

“Απαισιόδοξος είναι,

ο καλά ενημερωμένος αισιόδοξος”

13 Ιουνίου 2022: Του Αγίου Πνεύματος και στο Πουτινιστάν

18 Ιουνίου 2022: Τού Athens Pride , “Άνευ όρ(ι)ων”...

Εκπομπές που καταδικάζουν τα σχόλια της Λατινοπούλου για τη Δανάη Μπάρκα, προβάλλουν με συνέπεια το μοντέλο της όμορφης influencer που έχει φτιάξει χείλη, στήθος, γλουτούς και ποζάρει στα πιο χάι μέρη. Εκπομπές με θεματολογία γενικώς του “κώλου”, οι λεγόμενες και “μέινστριμ”, έχουν αναγάγει την ημέρα της “παρέλασης Athens Pride” στην νέα εθνική εορτή.

Τελετάρχης / ο έχων το πρόσταγμα στην “παρέλαση”, ο ξεσαλωμένος και σφόδρα θυμωμένος εδώ και ένα χρόνο Γιώργος Καπουτζίδης.

Ελληνικές Σημαίες σε μέγεθος σαν αυτό της “παρέλασης”, μόνο σε ακριτικά νησιά μπορεί να συναντήσεις...

(Σχετικά με το “θυμωμένος Καπουτζίδης” ανατρέξετε στην ανάρτηση του Μαΐου 2021, “Τοπίο στην ομίχλη / Επίλογος / Πούστικη συμπεριφορά”. Σχετικά με την έκφραση “Πούστικη συμπεριφορά”, στην ανάρτηση του Μαρτίου 2021, “Ένα κολάζ για την Επέτειο / Επίλογος / Πούστικη συμπεριφορά”)

20 Ιουνίου 2022: Και Παγκόσμια Ημέρα Κυματοδρομίας

Μια πραγματικά “Παγκόσμια Ημέρα”. Όλος ο κόσμος “κυματοδρομεί” στην πανδημία του Covid 19.

21 Ιουνίου 2022: Θερινό Ηλιοστάσιο και Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής

Και η παγκόσμια νεολαία έχει παραδοθεί στην “θυμωμένη μουσική” (hip hop). Μια μουσική η οποία δεν μπορεί να επενδύσει σε κάτι το ελπιδοφόρο. Ο θυμός καθηλώνει, γιατί μόνο στο μίσος οδηγεί. Για τον λόγο αυτό και την αποκαλώ “ψαλμό του μίσους”.

Και ω του θαύματος, λίγες ημέρες μετά, το ξύλο που έπεσε στα εγχώρια μουσικά βραβεία Mad VMA 2022, μεταξύ των τράπερ Light και Snik και των τραμπούκων της συνοδείας των, περίτρανα επιβεβαίωσε τα ανωτέρω (είδες η ΔΕΗ, έκανε την πιο επιτυχημένη της χορηγία, ήταν εκεί για να φωτίσει την κατάντια).

Πάει η εποχή που γράφονταν τα τραγούδια της “ελπιδοφόρας οργής” για τα παγκοσμίως κοινωνικώς τεκταινόμενα. Ακόμη και οι δημιουργίες της “μαστουρωμένης αποχαύνωσης”, κάτι ήθελαν να πουν, όπως το πασιφιστικό “Imagine” του Τζον Λένον (11/10/1971).

Ο Τζον Λένον φαίνεται να μην είχε ακούσει το “Kemal” (1970, στίχοι Μαρκ Σνόου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο “Reflection” “New York Rock and Roll Ensemmble”, 1970), οι οποίοι στην τελευταία του στροφή τραγουδούν (η επανέκδοσή του στα ελληνικά το 1993, σε στίχους Νίκου Γκάτσου)

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
Που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
“Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί.
Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί”

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα

“Στο μεταξύ μας, το ξύλο μεταξύ των τράπερ, είναι πολύ πιο ήπιο από το καλλιτεχνικό τους προϊόν” (Πηγή: Protagon.gr).

Και για το τέλος, μια υπενθύμιση: Η πασιφιστική ουτοπία που προάγει το “Imagine”, αποδίδεται περισσότερο σε μια ριζοσπαστική αλλά και ιδεαλιστική τάση του φιλελευθερισμού, που γενικώς αν και απεύχεται τον πόλεμο ή γενικότερα την όποια εκδήλωση βίας, εντούτοις τον θεωρεί συχνά επιβεβλημένο, ειδικότερα όταν προσβάλλονται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα ή αρχές του διεθνούς δικαίου. Ως εκ τούτου μπορεί να χαρακτηριστεί κατ άτι, ρεαλιστικότερο του κομμουνιστικού Διεθνισμού (ένας κόσμος χωρίς κράτη).

27 Ιουνίου 2015: Η Μπαρουφάκιος Ημέρα...

Γιάννννννννννννννννης Βαρουφάκης : “Αγάπη μου, έκλεισα τις τράπεζες...”

Κυριακή 5/6/2022: Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος Βιόσφαιρας

Τετάρτη 15/6/2022: και Παγκόσμια Ημέρα Γονιμότητας

Έκαστος εφ' ω ετάχθη …

Επίλογος

“Πεσιμιστής, είναι ένας άνθρωπος

που λέει την αλήθεια πρόωρα” Έντμοντ Ροστάν

Καλημέρα…

“Μένουμε σπίτι”, “μένουμε ασφαλείς” και τώρα “μένουμε από βενζίνη”...

Το παγκόσμιο πρόβλημα…

Οι διαβολικοί…

Ερντοράν: Ο “δούρειος ίππος” του Πούτιν στο ΝΑΤΟ.

Βίκτορ Όρμπαν: Ο “δούρειος ίππος” του Πούτιν στην Ε.Ε. και το παπαδάκι του Κυρίλλου πατριάρχη Μόσχας. Εκβίασε την Ε.Ε., να μην συμπεριλάβει στις κυρώσεις τον Κύριλλο και το πέτυχε. Το φαντασιακό του Όρμπαν είναι αποικειοποιημένο από την ιδέα, η χώρα του να ξαναγίνει υποτελής της Ρωσίας, κάτι σαν την Λευκορωσία, και για να εξασφαλίσει το πολιτικό του μέλλον.

«Η υποψία των υπολοίπων 26 μελών του κλαμπ, είναι ότι ο Όρμπαν προκαλεί τώρα την εσωτερική διάλυση και ότι θέλει να εκβιάσει τους ηγέτες της Κομισιόν. Δεν είναι διαπραγμάτευση, αλλά πολιτική επιλογή. Η υπεράσπιση του Κυρίλλου είναι σχεδόν ομολογία» (Πηγή: Protagon.gr ).

Στο μυαλό του Ερντοράν…

Στο μυαλό του Εμμανουέλ Μακρόν…

Όταν στις 4/6, 15 ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία, ο Εμμανουέλ Μακρόν δήλωνε ότι “δεν πρέπει να ταπεινώσουμε την Ρωσία”, στο εσωτερικό της Γαλλίας (εκλογικό σώμα) κυρίως απευθυνόταν. Ιδιαιτέρως στους αναποφάσιστους που σκέφτονταν να ψηφίσουν Μελανσόν και Λεπέν. Και αυτό διότι οι κύριοι αντίπαλοί του η Ακροδεξιά (Λεπέν) και η Ακροαριστερά (Μελανσόν), δεν δείχνουν καμία διάθεση να συμπαρασταθούν στους αγωνιστές της δημοκρατίας στο Κίεβο. Και εκεί εντοπίζεται το αδύναμο στοιχείο του Μακρόν. Στον φόβο και στις αναστολές του απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους, που θέλουν την Ευρώπη στο πλευρό της Ρωσίας του Πούτιν.

Εγχωρίως, οι Νήπιος και Μπαρουφάκης, άρχισαν να ζουν με το όνειρο ( απλουστευτικό και ιδιοτελές όπως τους ταιριάζει) ότι μιας και η χαζό Αριστερά του Μελανσόν (του λεγόμενου και Γάλλου Τσάβες) ανεβαίνει στη Γαλλία, δεν μπορεί, κάπως θα “τσιμπήσουν” εκλογικά και αυτοί.

Στα απόνερα αυτού του ονείρου και η πρόταση του Ευκλείδη του Τσακαλώτου για μετεκλογική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΜέΡΑ25 ,μετά την 1η κάλπη η οποία θα στηθεί με απλή αναλογική.

Μια δήλωση “βούτυρο στο ψωμί του Μητσοτάκη”. Και αυτό γιατί πιο καθαρό κοντράστ ανάμεσα στον Μητσοτάκη και στο εφιαλτικό πρώτο εξάμηνο του 2015, είναι αδύνατο να υπάρξει. Και τέλος ως αυτόβλακες, αυτό που δεν δύναται να αντιληφθούν είναι ότι ένας ισχυρός Μακρόν είναι μεγάλο κέρδος για την Ελλάδα και την Ε.Ε.

Αυτό που πρέπει να προβληματίζει και όχι απλώς να ανησυχεί κάθε Ευρωπαίο Πολίτη είναι ότι η θεαματική άνοδος της Λεπέν, είναι αφελές και εφησυχαστικό να αποδίδεται σε κάποιους βλαμμένους ψηφοφόρους. Κάποιοι, χειραγωγούμενοι από τον λαϊκισμό της, την ψήφισαν επειδή την θεωρούν ικανή να αντιμετωπίσει τα προβλήματά τους.

Και γενικότερα “Η κοινή γνώμη κάθε χώρας συλλέγει μόνο τα θετικά των υπολοίπων χωρών και κατακεραυνώνει την κυβέρνησή της που δεν τα έχει πετύχει στη δική της κοινωνία. Μια αόριστη μουρμούρα αναδύεται από τις αναπτυγμένες κοινωνίες, όπου αρκεί ο εμπρηστικός λόγος κάποιων λαϊκιστών για να τη μετουσιώσει σε πολιτική διαμαρτυρία και αντισυστημική –δήθεν– ψήφο” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

Και αυτάρεσκα, απλώς κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε, δηλαδή να κατανοήσουμε το τι συμβαίνει γύρω μας πριονίζοντας το κλαδί στο οποίο καθόμαστε… Αντιλαβού

Και ως αυτόβλακες αριστεροί, Νήπιος και Μπαρουφάκης, “αυτό που φαίνεται να τους διαφεύγει είναι ότι ο Μακρόν κέρδισε τις εκλογές. Πήρε 246 έδρες, δηλαδή 15 έδρες περισσότερες από το άθροισμα των εδρών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης – του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού της Λεπέν (89 έδρες) και της ακροαριστεράς συμμαχίας του Μελανσόν (142 έδρες). Και είναι ένα αποτέλεσμα μη αντιπροσωπευτικό – προϊόν της πρωτοφανούς αποχής, η οποία ξεπέρασε το 53%. Αν ξαναγίνονταν τώρα εκλογές, είναι πολύ πιθανόν ότι ο Μακρόν θα επιβεβαίωνε τις δημοσκοπήσεις που τον έδειχναν νικητή με απόλυτη πλειοψηφία. Ποιος πολίτης θέλει περιπέτειες και πολιτική αστάθεια; Ας χαλιναγωγήσουν, λοιπόν, κάποιοι τις προσωπικές ατζέντες και πολιτικές φιλοδοξίες τους” (Νότης Παπαδόπουλος).

Σύμφωνα με δημοσκόπηση για λογαριασμό γαλλικού τηλεοπτικού σταθμού (22/6), περίπου 7 στους 10 χαίρονται που ο επανεκλεγείς τον Απρίλιο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Εμμανουέλ Μακρόν, δεν κατέκτησε στις εκλογές της 19/6 και την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, θεωρώντας ότι αυτό είναι “καλό για τη δημοκρατία” .

Επίσης το 43% πιστεύει ότι η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, ενσαρκώνει καλύτερα τον ρόλο της αντιπολίτευσης στον Μακρόν, έναντι 31% που πιστεύει ότι είναι ο Ζαν-Λικ Μελανσόν με τη Λαϊκή Ένωση των κομμάτων της αριστεράς, ενώ μόνο το 4% βλέπει στον ρόλο αυτό τους Ρεπουμπλικανούς.

Τέλος η επικρατούσα μετεκλογικώς πολιτική αστάθεια στην Γαλλία, όταν μάλιστα ο Μακρόν προς άρση του αδιεξόδου πρότεινε ανεπιτυχώς την συγκρότηση κυβέρνησης Εθνικής Συνεργασίας, όχι μόνο ισχυροποιεί αλλά καθιστά απολύτως αναγκαίο, το εκλογικό σχέδιο του Μητσοτάκη “να κάψει” την απλή αναλογική με την 1η κάλπη και να προχωρήσει σε 2η.

Και για το ιστορείν: Στην Γαλλία, μετά το 2000, οπότε και η 7ετής θητεία του προέδρου περιορίσθηκε στην 5ετία, οι βουλευτικές εκλογές που ακολουθούσαν τις προεδρικές επικύρωναν το αποτέλεσμά τους. Σε ένα αμιγώς προεδρικό σύστημα, το Κοινοβούλιο υπήρχε για να νομιμοποιεί τις αποφάσεις του προέδρου. Είναι η 1η φορά από το 2000, που ο πρόεδρος καλείται να κυβερνήσει χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και το ερώτημα που προκύπτει για μας είναι: Τι θα σημάνει αυτό για την Ευρώπη;

Και στο μυαλό των Ελλήνων αριστερών…

* “Ο διάσημος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ έγραψε, που λέτε, στον Guardian ότι “σήμερα, δεν μπορεί κανείς να είναι αριστερός αν δεν τάσσεται ξεκάθαρα με την Ουκρανία”. Ο Σλοβένος διανοητής, άλλοτε ενθουσιώδης υποστηρικτής του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας του, δεν είπε κάτι το πρωτάκουστο: επεσήμανε με το άρθρο του κάτι που θεωρείται αυτονόητο για πολλούς διανοουμένους και καλλιτέχνες σε πολλές χώρες της Δύσης. Με εξαίρεση την Ελλάδα.

Ο Ζίζεκ άρχισε το κείμενό του στον Guardian με την εξής αναφορά: «Για μένα, η τεράστια επιτυχία του Τζον Λένον, το “Imagine” ήταν πάντα ένα τραγούδι δημοφιλές για τους λάθος λόγους. Το να φανταστούμε ότι “ο κόσμος θα γίνει ένα”, είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλήξουμε στην κόλαση». «Όσοι επικεντρώνονται στον πασιφισμό μπροστά στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία παραμένουν παγιδευμένοι στη δική τους εκδοχή του “Imagine”», εξήγησε για να προσθέσει: «Είναι ώρα να ξυπνήσετε»” (Αλέκος Παπαναστασίου). Αντιλαβού;

Ο Κωστάκης μίλησε…. (1/6)

Ο Κώστας Καραμανλή ο “μικρός”, είπε να ανοίξει πανιά για την Προεδρία και μίλησε…

Και μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής, στην 1η επετειακή εκδήλωση συμπλήρωσης 40 χρόνων από την ίδρυση της Πανελλαδικής Οργάνωσης Γυναικών “ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ”, με θέμα
“Ελλάδα και Ευρώπη στη δίνη μεγάλων αλλαγών”. Πιο κοινότυπη ομιλία
πεθαίνεις…

Πιστέψτε τις γυναίκες, τόσο όσο και τους άνδρες...

Από την εμφάνιση του κινήματος #ΜeΤoo, είχα επισημάνει, το ελάχιστον ,την υπερβολή του (στις σχετικές μου αναρτήσεις υπήρξα οξύτερος). Το κίνημα είχε προωθήσει με μεγάλη επιτυχία, την ιδέα ότι οι γυναίκες λένε πάντα την αλήθεια, το ελάχιστον όταν καταγγέλλουν κακοποιητική συμπεριφορά.

Και είχα επισημάνει, το ελάχιστον, την υπερβολή του, διότι φροϊδικά σκεπτόμενος θα έλεγα ότι οι γυναίκες είναι πιο κοντά στην υποκρισία, λόγω του ότι μπορούν να υποκριθούν οργασμό.

Και ήρθε η δικαστική απόφαση στην διαμάχη, σε παγκόσμια προβολή, του ηθοποιού Τζόνι Ντέπ με την πρώην σύζυγό του Άμπερ Χερντ, για να αποδομήσει το σύνθημα του #ΜeΤoo “πιστέψτε όλες τις γυναίκες!”. Το 7μελές σώμα ενόρκων σε δικαστήριο της Βιρτζίνια έκρινε ότι άρθρο της Χερντ στην “Ουάσιγκτον Ποστ”, στο οποίο κατηγορούσε τον ηθοποιό για κακοποίηση, ήταν δυσφημιστικό και της επέβαλε πρόστιμο ύψους 15 εκατ. δολαρίων (30/5).

Και οι πονηρές “μητούδες” βγήκαν στην αντεπίθεση με το ψευτοδίλημμα “ή με τον Ντεπ ή με το ΜeΤoo”. Την απάντηση, έδωσε το καυστικό αστείο του κωμικού Κρις Ροκ: “Πιστέψτε όλες τις γυναίκες… εκτός από την Αμπερ Χερντ!”

Και να προσθέσω, καλοκαίρι που είναι: Και κάτι τουρίστριες, ιδίως Αγγλίδες στα νησιά, οι οποίες αφού γαμιούνται ιδία βουλήσει, μετά εκβιάζουν τον γαμιά, ότι θα καταγγείλουν βιασμό για να εξασφαλίσουν δωρεάν διακοπές. Παιδιά, μαζί σας εκτός των προφυλακτικών και υπεύθυνες δηλώσεις εις την Αγγλικήν. Αντιλαβού;

Η εξαφάνιση της Γκρέτα…

Ένα από τα μότο με τα οποία από νέος πορεύομαι στην ζωή, είναι και το “με ότι ενθουσιάζομαι, γίνομαι ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός”. Όταν μάλιστα αυτός ο ενθουσιασμός συνεπαίρνει και τα πλήθη, τότε γίνομαι πλειστάκις επιφυλακτικός.

Όταν παρουσιάστηκε το φαινόμενο “Γκρέτα Τούνμπεργκ”, είχα και πάλι επισημάνει ,το ελάχιστον, την υπερβολή του (στις σχετικές μου αναρτήσεις υπήρξα και πάλι οξύτερος). Και μετά ήρθε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η οποία και μετέτρεψε το φυσικό αέριο που παράγει και από το οποίο ήταν εξαρτώμενη η Ε.Ε. σε υβριδικό όπλο της. Αυτό ανάγκασε την Ε.Ε. να επανέλθει στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πετρέλαιο και άνθρακα, κάνοντας τεράστια βήματα οπισθοδρόμησης στον αγώνα της για την προστασία της βιόσφαιρας. Η διαμορφωθείσα κατάσταση, καθείς θα έλεγε, ότι είναι το “βούτυράκι στο ψωμί της Τούνμπεργκ”. Και όμως η Γκρετούλα είναι “εξαφανισμένη”. Τα σχετικά σχόλια αναφέρουν ότι η Τούνμπεργκ είναι “εξαφανισμένη” το τελευταίο διάστημα, επισημαίνοντας ότι έκανε την τελευταία της δημόσια δήλωση στα τέλη Νοεμβρίου του 2021, όταν η Ρωσία άρχισε να διεξάγει ασκήσεις στο έδαφος της Λευκορωσίας, οι οποίες αποτέλεσαν προοίμιο της εισβολής στην Ουκρανία..

Η “εξαφάνιση” της Τούνμπεργκ, προκάλεσε και το αρχικό ενδιαφέρον των σουηδικών μυστικών υπηρεσιών, το οποίο τώρα διαβαθμισμένο, ελέγχει το κύκλωμα των διασυνδέσεών της. Σύμφωνα μάλιστα με Σουηδούς ακτιβιστές, η κοινότητα που είχε δημιουργήσει η νεαρή ακτιβίστρια δεχόταν χρήματα από μία ρωσική ΜΚΟ, την οποία χρηματοδοτούσε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας.

Επίσης σχολιαστές άρχισαν να επισημαίνουν ότι τα λόγια της Τούνμπεργκ ήταν “νερό στον μύλο, για ορισμένους Ευρωπαίους πολιτικούς, οι οποίοι εδώ και χρόνια πίεζαν για αλλαγές στην ενεργειακή πολιτική”, με συνέπεια την αυξανόμενη εξάρτηση της Ε.Ε. από τις ρωσικές πρώτες ύλες.
Με άλλα λόγια επισημαίνουν ότι δυνητικώς έδρασε για λογαριασμό της Ρωσίας, και μάλιστα ιδιοτελώς.

Η εκτίμηση μου είναι ότι η Τούνμπεργκ υπήρξε ο “Δούρειος Ίππος” του Πούτιν εντός της Ε.Ε., για να πιέσει προς άρση των επιφυλάξεών της, μετά την εισβολή του στην Κριμαία, ώστε η “μητερούλα” της Ε.Ε., η Μέρκελ ντε, να προωθήσει την εξάρτηση της από τους ενεργειακούς της πόρους. Το αίμα νερό δεν γίνεται, το ανατολικογερμανικό της παρελθόν υπονοώ. Μόνο έτσι μπορώ να εξηγήσω την συμπάθειά της στον Πούτιν, όσο και αυτήν προς τον Νήπιο (Τσίπρα), ο οποίος μάλλον της θύμιζε τα κομμουνιστικά νεανικά της χρόνια. Δεν φτάνει όμως μόνο βιτσιόζικος ψυχισμό της... Οι διαρροές αναφέρουν, ότι πίσω από την εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία κρύβεται μια αλήθεια, η οποία συζητιέται μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Ένα προνομιακό τιμολόγιο που έδωσε ώθηση στην “ατμομηχανή” της Ε.Ε., η οποία πλέον αγκομαχά πολύ πιο βαριά από τις άλλες οικονομίες.

Τέλος για να μην τα μηδενίζουμε όλα, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η Μέρκελ γενικώς προσέφερε στην Ε.Ε., ιδιαιτέρως στην δημοσιονομική της εξυγίανση.

Νταβός 22-26/5/2022: Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αντικατοπτρίστηκε και στο φετινό θέμα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, το οποίο ήταν “H Ιστορία σε σημείο καμπής”. Και αυτό διότι, η εισβολή κατέστησε αναγκαία την αναγνώριση του γεγονότος, ότι φτάσαμε στο τέλος του “τέλους της ιστορίας”. Αν και η αποστολή του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ είναι να προωθεί τη συνεργασία με στόχο τη δημιουργία ενός “ενιαίου κόσμου”, η νέα ατζέντα επικεντρώθηκε αναγκαστικά σε συγκρούσεις και διαιρέσεις.

Ο Μαρκ Λέοναρντ σε σχετικό άρθρο με τίτλο “Αντίο Davos Men, σε αποτέλειωσε ο Πούτιν” μεταξύ άλλων επισημαίνει (4/6/2022): “Ο Άνθρωπος του Νταβός (Davos Man), έζησε δεκατέσσερα ζοφερά χρόνια. Ο αείμνηστος πολιτικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον κατέστησε δημοφιλή τον όρο το 2004, για να περιγράψει μια νέα ελίτ ιεροκηρύκων της παγκοσμιοποίησης. Υποστήριζε πως ο Davos Man, ήθελε να δει τα εθνικά σύνορα να εξαφανίζονται και τη λογική της πολιτικής να αντικαθίσταται από τη λογική της αγοράς. Αλλά από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η πολιτική επισκίαζε ολοένα και περισσότερο την οικονομία, μια τάση που κορυφώθηκε το 2016 με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και το δημοψήφισμα για το Brexit. Και τα δύο γεγονότα εξέφραζαν μια αντίδραση ενάντια στο όραμα του Davos Man για έναν κόσμο χωρίς προστριβές, που θα κυβερνάται όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά μέσω «πολυμερών διεργασιών». Επιπλέον, στη φετινή ετήσια συγκέντρωση στο Νταβός, οι παρευρισκόμενοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση από την εθνική πολιτική: την επιστροφή της γεωπολιτικής (Πηγή: Protagon.gr).

Τουρκική βαρβαρότητα...

Αυτό που ενόχλησε / εκνεύρισε, τον Ερντοράν είναι ότι η ομιλία του Μητσοτάκη στο Κογκρέσο έδωσε περιεχόμενο στη θέση που αυτός είχε πάρει από πριν. Δηλαδή ότι η “Ελλάδα δεν ανήκει στη Δύση. Η Ελλάδα είναι η Δύση”. Συνεπαγόμενο ότι όποιος απειλεί την Ελλάδα, στην πραγματικότητα απειλεί τη Δύση. “Ότι κι αν σημαίνει η Δύση στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου, δημοκρατία, δικαιώματα του ατόμου, ελευθερία έκφρασης κτλ.”. Μίλησε για την Ελλάδα των πολιτών και όχι των αυτόβλακων, που ονειρεύονται τη θέση της στην “γκρίζα ζώνη” ανάμεσα στις δυτικές δημοκρατίες και στους ανατολικού τύπου ολοκληρωτισμούς. “Η Ελλάδα είναι η Δύση. Και όποιος Έλληνας πολιτικός δεν το καταλαβαίνει αυτό, εν έτει 2022, θα πρέπει να αναρωτηθεί για την αποτελεσματικότητα των ερμηνευτικών του εργαλείων”. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Τέλος να επισημάνω ότι στην “γκρίζα ζώνη” κατοικοεδρεύουν κάθε είδους αυτόβλακες και ως εκ τούτου εκεί δραστηριοποιούνται οι κάθε απόχρωσης λαϊκιστές. Αυτούς που χλεύαζε ο Εμμανουήλ Ροΐδης. Αυτούς που μισθοδοτούν την ιδιοτέλεια και την απληστία ψηφοφόρων που ζητάνε μόνο “να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι”.

Τον εκνευρισμό του, ο Τούρκος πρόεδρος είπε να τον εκφράσει και στα Ελληνικά. Και προς τούτο “τουϊτάρισε”(9/6) καλώντας την χώρα μας, το ελάχιστον, ως ο ονειροπαρμένος αφέντης της “Γαλάζιας Πατρίδας” να συνετισθεί, επισημαίνοντας ότι: “δεν θα παραιτηθεί από τα δικαιώματά της στο Αιγαίο και δεν θα διστάσει να κάνει χρήση των δικαιωμάτων που τις αναγνωρίζονται από τις διεθνείς συμφωνίες στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών”. Επίσης κατηγόρησε την Ελλάδα πως “συνεχίζει να καταπιέζει την Τουρκική μειονότητα που ζει στη Δυτική Θράκη, τη Ρόδο και την Κω, αγνοώντας τις αξίες της Ένωσης, τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως και τις διεθνείς συμφωνίες” (αυτές που αυξάνονται και πληθύνονται, εν αντιθέσει με την συνεχώς μειούμενη σήμερα Ελληνική της Πόλη / παράλληλα να μην ξεχνούμε και το οργανωμένο πογκρόμ που υπέστη η ελληνική μειονότητα την νύχτα της 6/9/1955, στα λεγόμενα “Σεπτεμβριανά”).

Η σχετική απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, εξαιρετική και εξόχως υπαινικτική της Τουρκικής βαρβαρότητας: “Είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν επέλεξε να εκφραστεί στα ελληνικά. Είναι γνωστό ότι η ελληνική είναι η γλώσσα της λογικής, της ελευθερίας και του δικαίου. Οι μητρικοί της χρήστες και ο δυτικός κόσμος το γνωρίζουν άριστα. Η τακτική που έχει επιλέξει η Τουρκία δεν εμπίπτει σε καμία από αυτές τις εκδοχές".

Τέλος προς τους αιθεροβάμονες που πιστεύουν ότι υπάρχει και μια άλλη Τουρκία, παραθέτω τις δηλώσεις του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, στην εφημερίδα “Χουριέτ” ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: “Ξέρουν (οι Έλληνες) τον αείμνηστο Ετσεβίτ και τον αείμνηστο Ερμπακάν… Αφήστε τους να μιλάνε τώρα, θα τους δείξουμε τι θα γίνουν τα όπλα στα νησιά όταν έρθουμε στην εξουσία”.

Πρέπει να κατανοήσουν, πως “η Τουρκία κουβαλά στο συλλογικό της υποσυνείδητο το τραύμα των Βαλκανικών Πολέμων και της Συνθήκης της Λωζάννης. Ασφυκτιά μέσα στα σύνορα που επέβαλε αυτή η συνθήκη και επιδιώκει να την αναθεωρήσει προς το συμφέρον της. Οι Τούρκοι πολιτικοί είναι ειλικρινείς. Το λένε απερίφραστα. Δεν κρύβονται. Επιτέλους αντιλαβού...

Νίκος Παππάς και Χρήστος Καλογρίτσας στο Ειδικό Δικαστήριο για τις της Παραφύση τηλεοπτικές άδειες, “τις πέτσινες” (14/6)

Ιλαροτραγ(κ)ωδία…

Αυτό που ζούμε με την τεράστια περιουσία του Τράγκα δομήθηκε στην αυτοβλακεία κατοίκων της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού. Στο μόνο που ελπίζω, είναι ότι όλοι αυτοί που τόσα χρόνια τον είχαν εξυψώσει σε “Ρομπέν των Δασών” της ελληνικής δημοσιογραφίας, να καταστούν πιο υποψιασμένοι και προσεκτικοί. Αντιλαβού;

* “Υπόθεση Τράγκα: η πιο βαριά ήττα του λαϊκισμού Η περιουσία των 100 εκατ. ευρώ του εκλιπόντος, που βρίσκεται πλέον στα χέρια του Οικονομικού Εισαγγελέα, δεν δημιουργήθηκε ακριβώς «εν κρυπτώ». Αντιθέτως, μάλιστα, δημιουργήθηκε με φωνές και καθημερινά ηχητικά εφέ ακραίου λαϊκισμού επί πολλές δεκαετίες” (Γιώργος Κουβαράς).

Ήρθαν από το Bussines School του Harvard και ρωτάνε για Τράγκα (Πηγή: Protagon.gr ).

Αυτογκόλ…

Οι ενεργούντες βάσει ενός άκρατου δικαιωματισμού, ως αυτόβλακες είναι δύσκολο να αντιληφθούν την έννοια του χρονισμού (timing).

Ως εκ τούτου αμφισβήτησαν την απαγόρευση άμβλωσης στην Πολιτεία του Μισισίπι μετά από 15 εβδομάδες, χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι ενάντιά τους είχαν τον “τραμπισμό”.

Και ο Τραμπ δεν τους κρύφτηκε: Τον Οκτώβριο του 2016, ως υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία, μιλώντας σε εθνικό ακροατήριο τόνισε ότι εάν εκλεγόταν, η απόφαση-ορόσημο του Ανωτάτου Δικαστηρίου -που εγγυάται το δικαίωμα στην άμβλωση σε εθνικό επίπεδο- θα ανατραπεί λόγω των υποψηφίων που θα τοποθετούσε στο δικαστήριο. Βοηθούντων και των συνθηκών, όταν εκλέχτηκε κατόρθωσε να διορίσει 3 δικαστές, με αποτέλεσμα το Ανώτατο Δικαστήριο να διαθέτει συντηρητική πλειοψηφία.’

Και ήταν αυτή η σύνθεση που κλήθηκε να αποφασίσει για το προαναφερθέν θέμα (υπόθεση “Dobbs v Jackson Women’s Health Organization”) και η οποία με ψήφους 6 έναντι 3, απέρριψε την αμφισβήτιση. Δηλαδή το Ανώτατο Δικαστήριο, αναγνώρισε το δικαίωμα της πολιτείας του Μισισίπι να απαγορεύσει τις αμβλώσεις μετά τη 15η εβδομάδα κύησης.

Αυτή η απόφαση δεν απαγορεύει τις αμβλώσεις, όπως λέγεται στην τρέχουσα συζήτηση, αλλά κάνει κάτι χειρότερο. Σχετικοποιεί την έννοια των δικαιωμάτων, μετατρέποντάς τα σε αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, δηλαδή σε ζήτημα που πρέπει να απαντήσει η πλειοψηφία στα νομοθετικά σώματα των επιμέρους Πολιτειών. Στην συγκεκριμένη περίπτωση “κομματικοποιέι” ένα βασικό δικαίωμα του 50% του πληθυσμού, ενώ αποτελεί βασική αρχή δικαίου, ότι τα δικαιώματα δεν αποτελούν αντικείμενο της εκλογικής αντιπαράθεσης. Ως εκ τούτων, η απόφαση αποτελεί πλήγμα κατά των δικαιωμάτων, διότι δυνητικώς τα σχετικοποιεί.

Αποκαλυπτικά σαρκαστικό, είναι αυτό που ανέφερε ο συντηρητικός δικαστής Σάμιουελ Αλίτο (διορισμένος το 2006 από τον Τζορτζ Μπούς): “Δεν λείπει από τις γυναίκες η εκλογική και πολιτική εξουσία” για να ορίσουν τις αποφάσεις των πολιτειακών Κοινοβουλίων.

Και στο δια ταύτα:

* Οι δικαιωματιστές για τα δικαιώματα, είναι δυνητικώς επικίνδυνοι...

* Ο εκπρόσωπος του Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες επεσήμανε, ότι ο περιορισμός της πρόσβασης στην άμβλωση δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να αναζητούν αυτή τη διαδικασία, “απλώς την καθιστά πιο θανατηφόρα” και να προσθέσω και κοστοβόρα

* Να υπενθυμίσουμε ότι το 1973, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε με ψήφους 7 έναντι 2, ότι το δικαίωμα μιας γυναίκας να διακόψει την εγκυμοσύνη της προστατεύεται από το σύνταγμα των ΗΠΑ (υπόθεση Roe v Wade ). Η απόφαση έδωσε στις Αμερικανίδες το απόλυτο δικαίωμα άμβλωσης τους πρώτους 3 μήνες της εγκυμοσύνης, αλλά επέβαλε περιορισμούς στο 2ο τρίμηνο και απαγορεύσεις στο 3ο.

* Το Ανώτατο Δικαστήριο, βάσισε την απόφαση του στο γεγονός ότι το αμερικανικό σύνταγμα δεν αναφέρεται ρητώς στα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών σε αντίθεση, π.χ., με το δικαίωμα στην οπλοφορία, για το οποίο η 2η τροπολογία είναι σαφής, αναφέροντας ότι “το δικαίωμα των πολιτών να φέρουν και να κρατούν όπλα δεν πρέπει να φαλκιδευτεί”. Σχετικώς στην απόφαση αναφέρεται “Επομένως, θεωρούμε ότι το Σύνταγμα δεν παρέχει δικαίωμα στην άμβλωση… και η εξουσία για τις αποφάσεις των αμβλώσεων πρέπει να επιστραφεί στον λαό και στους εκλεγμένους εκπροσώπους του”.

* Το θέμα θα αποτελέσει βασικό διακύβευμα στις ενδιάμεσες εκλογές της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας (8/11/22).

* Η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις, συναντήθηκε με 7 γενικούς εισαγγελείς των Δημοκρατικών Πολιτειών, για να συζητήσουν πώς να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των αμβλώσεων

* Δημοκρατικοί κυβερνήτες πολλών πολιτειών, όπως η Καλιφόρνια, το Νέο Μεξικό και το Μίσιγκαν, έχουν ήδη ανακοινώσει σχέδια να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα των αμβλώσεων.

* Οι μεγάλες επιχειρήσεις, αυτές που θεωρούν την εγκυμοσύνη αντιπαραγωγική συνθήκη, άδραξαν την ευκαιρία να παρουσιαστούν με ανθρωπιστικό / φιλεργατικό προσωπείο, προθυμοποιούμενες να αναλάβουν τα έξοδα μετακίνησης, ακόμη και της επέμβασης, των εργαζομένων τους σε Πολιτείες όπου επιτρέπεται η έκτρωση μετά τους 15 μήνες εγκυμοσύνης.

* Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε άρθρο του (New York Times) επισημαίνει την στροφή του Ρεπουμπλικανικού κόμματος προς τον εξτρεμισμό, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990 και πλέον (επί Τραμπ), παρουσιάζει ομοιότητες με την άνοδο που είχε σημειώσει η Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ πριν από έναν αιώνα, κατά τη δεκαετία του 1920. Επικαλούμενος δε τα αποτελέσματα έρευνας του Πανεπιστημίου Harvard (“Measuring Populism Worldwide”, 2019), υπογραμμίζει ότι το αμερικανικό Ρεπουμπλικανικό κόμμα (GOP) μοιάζει πια περισσότερο με παρατάξεις όπως είναι το “Fidesz” του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία και το “AKP” του Ερντογάν στην Τουρκία, και λιγότερο με άλλα κεντροδεξιά κόμματα της Δύσης.

* Πλέον, η τραμπική Δεξιά, είναι έτοιμη για την επόμενη μεγάλη μάχη: Την απαγόρευση όλων των αντισυλληπτικών, συμπεριλαμβανομένου και του χαπιού της επόμενης ημέρας. Είναι ξεκάθαρο ότι η πολιτική στις ΗΠΑ αποφάσισε να ξαναπιάσει στα χέρια της το γυναικείο σώμα, ακυρώνοντας επιτεύγματα που έμοιαζαν εδραιωμένα και αδιαμφισβήτητα.

* “Άμβλωση: Μαύρη Παρασκευή”, γράφει το πρωτοσέλιδο της “Liberation” που συνοδεύεται από σκίτσο μιας διαφορετικής σημαίας των ΗΠΑ.

* “Κρεμάστρα” και ο Αρκάς...

* Ο Δημήτρης Χατζόπουλος τα λέει όλα…

* Τέλος, η κωμικός Chelsea Handler σε μια απολαυστική παράσταση μετά την απαγόρευση των αμβλώσεων, στην ενότητα “προτάσεις νόμων για το αντρικό σώμα”: “Μετά τον αυνανισμό υποχρεούστε να κηδεύετε το χαρτομάντιλό σας”...

“Η Τούρτα της Μαμάς”

Στις 23/6 προβλήθηκε στην ΕΡΤ 1 το τελευταίο επεισόδιο της καταπληκτικής σειράς “Η Τούρτα της Μαμάς” ( σχετικά έχω αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση).

Κορυφαία στιγμή του, όταν η πάντα περιχαρής “Αλεξάνδρα από τας Σέρρας”, χωρίς περούκα (καρκινοπαθής) έρχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο κοιταζόμενη στον καθρέπτη. Και για 1η φορά, συνειδητοποιώντας το τι πρόκειται να αποχωριστεί, παρουσιάζεται να λυγίζει… Και η Χρύσα Ρώπα δίνει ρεσιτάλ ηθοποιίας…

eSchools

eSchools ονομάζεται το ολοκληρωμένο ψηφιακό πληροφοριακό σύστημα της δημόσιας πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που φιλοδοξεί να αλλάξει τη λειτουργία των δημόσιων σχολείων της χώρας μας. Μεταξύ άλλων οι γονείς θα αποκτήσουν στο κινητό τους τηλέφωνο… μάτι στις απουσίες των παιδιών, ώστε να τις (τα;) ελέγχουν, αλλά και στους βαθμούς τους.

Από Σεπτέμβριο περιμένετε κινητοποιήσεις των ΔΟΕ, ΟΛΜΕ και κάθε καρυδιάς δικαιωματιστών…

Τέλος μην σας φανεί παράξενο εάν οι εκπαιδευτικοί ζητήσουν γραμματειακή υποστήριξη ή σχετική αποζημίωση για το επί πλέον έργο, λέμε τώρα. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού (της φαιδράς πορτοκαλέας), ο καθείς ζητά ότι γουστάρει. Θυμάστε που οι γιατροί ζητούσαν γραμματειακή υποστήριξη (χρήματα για πρόσληψη υπαλλήλου), για να συναινέσουν στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση;

Κωνσταντίνος Τζούμας 1944 – 25/6/2022

Σημείο αναφοράς της προ πολιτικορεκταδικής λογικής, η οποία προσπαθεί να επιβάλλει την αυτολογοκρισία στον τρόπο έκφρασής μας. Δεν αναφέρομε σε μνημείο, διότι οι σάλπιγγες της υποχώρησή της, άρχισαν να ηχούν. Ο Τζούμας υπήρξε το σημείο αναφοράς εκείνης της “βάναυσης ελαφρότητας”, δηλαδή να μιλάς χωρίς να υπολογίζεις την χοντράδα και την παραδοξολογία, δηλαδή αυτήν που δυνητικώς συγχωρείται στον δημόσιο λόγο.

“Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στην καλλιγραφημένη κακία του Τζούμα. Έφτυνε και δροσιζόσουν. Έβριζε και ανακαίνιζε το(ν) υβριζόμενο” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Αυτό που ως αυτόβλακες δεν αντιλαμβάνονται οι πολιτικορεκτάδες, είναι ότι αυτό που προσπαθούν να καταργήσουν από την δημόσια πραγματικότητα, εξαχρειωμένο μετακόμισε στην εικονική, με την μανιέρα “κράζω / βρίζω / ελεεινολογώ / μισώ κλπ, άρα υπάρχω”, για να γίνει η επίσημη εκδοχή της “τρολόσφαιρας”. Πολιτικορεκτούλη, αντιλαβού;

Το ανέκδοτο του μήνα…

Ο Νήπιος, μεταξύ άλλων, εν όψει εκλογών (αυτός το λέει), πρότεινε Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Αλληλούια…

Όνειρο θερινής νυκτός…

Σαν επιδόρπιο

Ως φιλεσίν...

Οι ειδήμονες έκριναν και εγώ ασπάζομαι, ότι η αφίσα της φετινής επετειακής 75ης διοργάνωσής του Φεστιβαλ των Καννών (17-28 Μαΐου), ήταν μια από τις ωραιότερες αφίσες της Ιστορίας του, αν όχι την ωραιότερη. Μια ωδή στο πλατωνικό πνεύμα μέσα από το αριστούργημα του Πίτερ Γουίαρ “The Truman Show” (1998). Μια ποιητική απεικόνιση της κυρίαρχης ανάγκης του ανθρώπου για ελευθερία.

Η σχετική ανακοίνωση του Φεστιβάλ μεταξύ άλλων αναφέρει: “Όπως ο αξέχαστος Τρούμαν, ενσαρκωμένος από τον μοναδικό Τζιμ Κάρεϊ, ψηλαφίζει με τα δάκτυλα τον ορίζοντά του, έτσι και το Φεστιβάλ των Καννών έρχεται αντιμέτωπο με την φύση αυτού του κόσμου στις ακραίες της εκφάνσεις και επιχειρεί να τη συλλάβει εξ αρχής. Κλιματική αλλαγή, ανθρωπιστικές καταστροφές και πολεμικές συγκρούσεις, πολυάριθμοι οι λόγοι ανησυχίας. Όπως το 1939 και το 1946, το Φεστιβάλ για μια ακόμη φορά εκφράζει την ισχυρή πεποίθηση ότι η τέχνη και το σινεμά είναι τόποι επανεξέτασης και ανανέωσης της κοινωνίας. Ωστόσο, παραμένει πιστό στην ιδρυτική δέσμευση του η οποία κατοχυρώνεται στο Άρθρο 1 του κανονισμού του: Ο σκοπός του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου, μέσα σε ένα πνεύμα φιλίας και οικουμενικής συνεργασίας, είναι να αποκαλύψει και να προβάλει ταινίες ποιότητας που συντελούν στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης. To Truman Show» (1998), η κλασσική πια ταινία του Πίτερ Γουίαρ γραμμένη από τον Άντριου Νίκολ, αποτελεί μια σύγχρονη αντανάκλαση της φιλοσοφικής σπηλιάς του Πλάτωνα που καθοδηγεί τους θεατές να βιώσουν τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και αναπαράστασης αλλά και να αναλογιστούν πάνω στη δύναμη της μυθοπλασίας, ανάμεσα στη χειραγώγηση και την κάθαρση. Όπως ο Τρούμαν ξεφεύγει από μια κίβδηλη πραγματικότητα καθώς ανέρχεται, έτσι και το Φεστιβάλ, με τον διάσημο κόκκινο χαλί του που καλύπτει τα σκαλιά της ανόδου στο Palais της προβολής, προσφέρει στο κοινό την αλήθεια του καλλιτέχνη μόλις εισέλθει στη σκοτεινή αίθουσα”.

Και μετά αντιστικτικώς, μας προέκυψε ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με την κριτική του στην παρέμβαση του Ζελένσκι στο Φεστιβάλ, για να υπερασπιστεί τον αγώνα για την ελεύθερη υπόσταση της Ουκρανίας, μετά την εισβολή του Πουτινιστάν.

Και ως σκηνοθέτης “καλλιτέχνης – γκουρού” της δια των ταινιών του, άλλοτε ευπώλητης αισθητικής του “γαλλικού μαοϊσμού”, μίλησε για την σκηνοθετική και την αισθητική της παρέμβασης και ελάλησεν: “Η παρέμβαση του Ζελένσκι στο Φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής, αν την εξετάσουμε από την άποψη αυτού που ονομάζεται «σκηνοθεσία»: ένας κακός ηθοποιός, ένας επαγγελματίας κωμικός υπό το βλέμμα άλλων επαγγελματιών οικείων επαγγελμάτων. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο πριν από πολύ καιρό. Χρειάστηκε έτσι η σκηνοθεσία του νιοστού παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθει ο κόσμος ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική…”

Και ελάλησεν ως γέροντας 91 ετών, φυλακισμένος στο παρελθόν του και σε μια “σκηνοθετημένη” από το ίδιο πραγματικότητα, φορέα ενός ανατρεπτικού ιού, που παραμορφώνει την ζώσα πραγματικότητα, στην περίπτωσή μας αυτήν του Ζελένσκι και των παγκοσμίων επιπτώσεών της που ζούμε / αντιλαμβανόμαστε / είμαστε μάρτυρες όλοι μας.

Η ταινία “Τρούμαν Σόου”, μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, ώστε στο φυλλάδιο “επιγραμματικού λόγου” που κυκλοφόρησα το 1999 με τίτλο “Η Ζωή εν Τάφω;” ,εμπεριέχετο και το κάτωθι: (το έχω αναρτήσει και στην ομότιτλη πασχαλιάτικη ανάρτηση της 12/4/2012).

Ερωτικό

14 Φλεβάρη βράδυ, είπα να βγω

με τον ερωτά μου το σταθερό,

αυτόν που από παλιά

πάντα μου μάθαινε πολλά.

Πήγα και τη βρήκα

στο σπίτι της μπήκα,

δώρο στα χέρια μου κρατώ,

μου κόστισε ένα διχίλιαρο σκαστό.

Φορούσε ένα πολύχρωμο ριχτό,

του Πίτερ Γουιάρ μου είπε είναι κομμάτι αυτό.

Ήταν όμορφη πολύ

στο σκοτάδι μου ψιθύριζε στ’ αυτί

“πρόσεξε μην βοηθήσεις και συ

να γίνει Τρούμαν Σόου η ζωή”.

Seedrinker