Το πολιτικό ρεζουμέ...

 

Και μην ξεχνάς,

απλό, όπως κάθε τι έξυπνο...

Επίλογος

Το ότι έχεις δίκιο,

δεν σημαίνει ότι και θα το βρεις...

Ευρώπη Καληνύχτα…

Πουτινικά

“Κανείς δεν μπορεί να χωρίσει αυτούς που ένωσε η Κα Γκε Μπε”. Σκίτσο της Ellekappa / Λάουρα Πελεγκρίνι, “Repubblica” (Πηγή: Protagon.gr).

ΜAD…

Στα Αγγλικά “ΤΡΕΛΌΣ”, αλλά και “Mutual Assured Destruction / Αμοιβαία Διασφαλισμένη Καταστροφή”. Έτσι ονόμασαν αμερικανοί και σοβιετικοί ηγέτες μια σειρά συμφωνιών για την δραστική μείωση των πυρηνικών κεφαλών οι οποίες εξακολουθούν να υφίσταται και να ισχύουν ακόμη. Αυτή αποτέλεσε το υπόβαθρο του Ψυχρού Πολέμου. Σε αυτήν στηρίχτηκε η αποκαλούμενη ισορροπία του τρόμου.

Σήμερα ο τρελός του Πουτινιστάν, στην προσπάθεια του να αποκρύψει τις πολλές αδυναμίες των συμβατικών του δυνάμεων, δεν διστάζει να επιδεικνύει τους “πυρηνικούς μύες του”. Και ο στόχος της επετειακής στρατιωτικής παρέλασης για την 9η Μαΐου του 1945 και τον τερματισμό του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, είναι να γίνει πιστευτώ ότι το Πουτινιστάν εξακολουθεί να είναι μία υπερδύναμη.

Μια προσπάθεια επί ματαίω. Και αυτό διότι την ώρα που η Μόσχα επικαλείται την πυρηνική απειλή, η Ουάσιγκτον δηλώνει ανοικτά (παράδειγμα, δια στόματος του Λόιντ Όστιν, υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ) πως στόχος της είναι η μη αναστρέψιμη αποδυνάμωση της ρωσικής πολεμικής μηχανής, εάν όχι και η αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία.

Πουτινισμός εσωτερικού…

Εισβολή στο ΑΠΘ και καταστροφή του υπό διαμόρφωση χώρου “κατάληψης” σε βιβλιοθήκη (7/5).

ΚΚΕ: Κουμμουνιστικές Κουρελούδες Ελλάδος…

“Παπαρατσένκο”

“Παπαρατσένκο”, αποκάλεσε τον καθηγητή Ιστορίας του John Hopkins, Σεργκέι Ράντσενκο, ο Κουτσούμπας σοβαρά ενοχλημένος από τις αναρτήσεις του σχετικά με τον ρόλο του ΚΚΕ στην διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Γενικώς να επισημάνω, ότι τo να αποκαλείς έναν ιστορικό “παπαρατσένκο”, μόνον πανικό προδίδει και επιβεβαιώνει για μιαν ακόμα φορά\, πως για το ΚΚΕ, η ιστορική έρευνα θα πρέπει να υπηρετεί αποκλειστικά το καλό του Κόμματος (“εκτελώντας” ακόμη και την αλήθεια).

Και παρουσιάζεται ενοχλημένος, ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο που επικρέμαται ο κίνδυνος της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.

Ο καθηγητής Ράντσενκο, αυτήν την περίοδο μελετά τα πρόσφατα αποχαρακτηρισθέντα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης και πρόσφατα ανήρτησε 4 έγγραφα, τα οποία προκάλεσαν αίσθηση. Ένα από αυτά τα έγγραφα αφορά μια συγκλονιστική επιστολή, με ημερομηνία 7 Ιουλίου 1948, στην οποία ο Μάρκος Βαφειάδης (Δημοκρατικός Στρατός) και ο Νίκος Ζαχαριάδης (γενικός γραμματέας του ΚΚΕ) ζητούν βοήθεια από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης αναφέροντας ότι “για να επιτευχθεί η μίνιμουμ επιβίωση να αποσπάσουμε ένα σοβαρό κομμάτι από τη Βόρειο Ελλάδα”. Αντιλαβού;

Φανταστείτε: “Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Ελλάδας”.

Και τα χειρότερα είναι μπροστά για το ΚΚΕ. Τώρα εκατομμύρια χρήστες τού διαδικτύου μαθαίνουν από πρώτο χέρι για τη σχεδιαζόμενη απόσπαση της Β. Ελλάδας, για το ότι μόλις το 10% του ΔΣΕ ήταν εθελοντές, για την άμεση ανάμιξη των Σοβιετικών στον εμφύλιο και ποιος ξέρει τι άλλο θα αναρτηθεί από τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία της Σοβιετικής Ένωσης. Οψόμεθα...

Tόσο τους φτάνει…

Οι φιλοπουτινιστές διαμαρτυρήθηκαν για τα όπλα που έστειλε η Ελλάδα στην Ουκρανία αλλά άκρα του τάφου σιωπή, για τον “πύραυλο” που εκτόξευσε κατά του Πουτινιστάν, μαχαιριά στα πλευρά της “αρκούδας”, στις 3/5/22. Ήταν η ημέρα που ο πρωθυπουργός εγκαινίασε την έναρξη κατασκευής του τερματικού σταθμού LNG στην Αλεξανδρούπολη, μία έμπρακτη απάντηση στην απαίτηση για απεξάρτηση από το ρωσικό αέριο. Αυτόβλακες, αντιλαβού;

“Ηθική διάυγεια”

* “Ένας ενδιαφέρων όρος που ο Τζο Μπάιντεν χρησιμοποίησε για την πολιτική της Ελλάδας και του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ήταν το «moral clarity». Δηλαδή η ηθική διαύγεια. Στην αμερικάνικη πολιτική ορολογία το «ηθική διαύγεια» είναι από τις μεγαλύτερες πολιτικές αρετές: αφορά περιπτώσεις όπου το καλό και το κακό είναι προφανή. Και οποιαδήποτε άλλη συζήτηση δεν έχει σκοπό τη διερεύνηση της αλήθειας, αλλά τη συσκότιση στις διαφορές ανάμεσα στο καλό και το κακό” (Αντώνης Πανούτσος)’

Γνήσιος πατριωτισμός

Ο αριστερός διεθνισμός του Νηπίου σε συνδυασμό με την αυτάρεσκη αφέλεια του ανιστόρητου, τον οδήγησαν να πει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Και χωρίς σύνορα η έννοια της εδαφικής ακεραιότητας ,άρα και της πατρίδας καταργούνται. Ως εκ τούτων ο πατριωτισμός ως αίσθημα είναι άχρηστος. Ως εκ τούτων ο Νήπιος και οι συν αυτώ δεν μπορούν να αντιληφθούν την ηρωική αντίσταση των Ουκρανών απέναντι στην εισβολή του Ποτινιστάν. Μια εισβολή που αλλάζει τα δεδομένα, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως.

Για τους πολίτες πατριωτισμός σημαίνει το αδιαπραγμάτευτο της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας τους, εντός της οποίας έχουν εξασφαλιστεί οι κανόνες της ελευθεριάς για να μπορούν να ζήσουν όπως αυτοί επιλέγουν να ζήσουν. Είθε ο αγώνας των Ουκρανών να θυμίσει και στους κατοίκους της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού ποιος είναι ο γνήσιος πατριωτισμός.

Marfin: 5 Μαίου 2010

Οι νεκροί της Marfin: Θύματα ιδεολογικής τρομοκρατίας. Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος 4 μηνών. Επαμεινώνδας Τσάκαλος. Παρασκευή Ζούλια. θύματα του εμπρησμού με μολότωφ του υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin στις 5 Μαΐου 2010 από κουκουλοφόρους τρομμοκράτες.

Μια επέτειος υπενθύμιση των μέσων με τα οποία σταδιοδρόμησε η Αριστερά και οι παραφυάδες της.

“Δεν ήσαν αγωνιστές της δημοκρατίας που τους σκότωσαν φασίστες. Οι γονείς τους δεν κάνουν δηλώσεις και δεν ζητούν δικαίωση. Ούτε εμφανίζονται στα δικαστήρια όποτε δικάζεται κάποιος κουκουλοφόρος ή τρομοκράτης για να απαιτήσουν την τιμωρία του. Τους είδαμε μόνον σκυφτούς και σιωπηλούς όταν, επιτέλους, η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να τιμήσει τη μνήμη των νεκρών παιδιών τους. Αδιαφορούν; Μάλλον αντιλαμβάνονται την ηθική αξία του πένθους, τη διαφορά του πένθους από τον ρόλο της βαρυπενθούσας που κάνει δημόσια καριέρα ως χαροκαμένη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Χαιρετισμός…

Η ΕΠΕ “Τα πάχη μου τα κάλη μου” (Ένωση Παχυσάρκων Ελλάδος), στις αρχές του μήνα εξέδωσε χαιρετιστήριο ψήφισμα, συμμετέχοντας στους εορτασμούς της “Παγκόσμιας Ημέρας Κατά της Δίαιτας” (6/5) και της “Παγκόσμιας Ημέρας Μπέργκερ” (28/5) με σύνθημα “Φάτε του σκασμού… μπέργκερ”.

8 Μαΐου 2022: Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

Ας την γιορτάζουμε όσο μας παίρνει... Μέχρι να μείνουν να την γιορτάζουν μόνο τα ζώα…

Είναι εξαιρετικά πιθανόν σε λίγα χρόνια, με την δυνατότητα που παρέχεται στις γυναίκες να τεκνοποιούν στην εμμηνόπαυση, να μιλάμε για “Σάρες”. Και θα είναι τότε που τα περισσότερα παιδιά δεν θα γνωρίζουν παππούδες και γιαγιάδες και το χειρότερο θα γεννιούνται εν δυνάμει ορφανά εκτός και κάνει το θαύμα της η γηριατρική.

Αλλά μην στεναχωριέστε. Βρήκα την λύση. Αντί “μαμάδες” θα έχουμε “μπαγιάδες” και αντί “μπαμπάδες”, “μπαπούδες”. Δηλαδή την συγχώνευση των λέξεων “μαμά” και “γιαγιά” και “μπαμπά” και “παππού” αντιστοίχως. Και θα είναι η 2η Κυριακή του Μαΐου του έτους 20;; τότε που θα εορτασθεί για 1η φορά η “Παγκόσμια Ημέρα της Μαγιάς”. Αυτόβλακες αντιλαβού;

Σχετικό: Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά έχουμε και τα γκέι ζευγάρια. Και στην μετανεωτερική εποχή, την εποχή του άκρατου δικαιωματισμού, του αποσυνδεδεμένου από την έννοια της υποχρέωσης, τους δημιουργείται η εντύπωση λόγω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, πως δύναται να ανατρέψουν το αυταπόδεικτο. Δηλαδή ότι δύναται να υπάρξει επιλογή χωρίς κόστος. Και το εκ της φυσικότητας κόστος της επιλογής τους είναι ότι δεν δύναται να δημιουργήσουν γένος, δεν δύναται να δημιουργήσουν γόνους ως άγονος συνδυασμός. Ως εκ τούτου δεν δύναται να γίνουν γονείς και να συνυπάρξουν ως οικογένεια. Και παρ όλα αυτά, αυτοί έμπλεοι άκρατοι εγωισμού, δηλαδή μη σκεπτόμενοι το κόστος της επιλογής τους για το παιδί, αποκτούν παιδιά μέσω της λειτουργούσας “βιοτεχνίας / οικοτεχνίας” με την επωνυμία “Παρένθετη Μητέρα Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης” (υπάρχει ένας ορισμός για τον σκοπό της ζωής που αναφέρει: “Η ζωή σκοπό έχει να δώσει την δυνατότητα σε κάτι να αναπαραχθεί”).

Και προς επίρρωση των ανωτέρω. Πριν μερικά χρόνια ο κατά δήλωσή του ομοφυλόφιλος ηθοποιός Φώτης Σεργουλόπουλος, είχε πάρει σεργιάνι τα κανάλια περιχαρής και επαιρόμενος δήλωνε ότι απέκτησε παιδί μέσω της προαναφερθείσας “βιοτεχνίας / οικοτεχνίας”.

Πριν λίγο καιρό ο προαναφερόμενος παρουσιάστηκε σε εκπομπή και ως ένας θυμωμένος ικέτης ανέφερε επί λέξη (29/4): “Δεν υφίσταται δεύτερος άνθρωπος μέσα στο σπίτι (χωρισμένος) Αν μου συμβεί κάτι, το παιδί δεν πηγαίνει στον δεύτερο γονιό. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι δεν θα ήθελα να μεγαλώσει μόνο του. Ζητώ τη βοήθεια της πολιτείας, ώστε αν εγώ πάθω κάτι, το παιδί μου να μη μείνει μόνο του. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος". Στην αυτοβλακεία αλληλούια...

Αναμενόμενο…

Μεγάλη ήταν η συμμετοχή στις εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ, σε μια διαδικασία που τελικώς αποφασίστηκε να επανέλθει το όνομα ΠΑΣΟΚ στην ονομασία του κόμματος και πλέον να ονομάζεται ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής (8/5). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Χαριλάου Τρικούπη προσήλθαν 179.005 πολίτες με το 95% από αυτούς να τάσσονται υπέρ του ονόματος ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής.

Ελπίζω ότι όσοι στάθηκαν σε ουρές μπροστά στις κάλπες να αντιλαμβάνονται ότι αυτά που έγιναν επί της παντοκρατορίας ΠΑΣΟΚ, δεν γίνεται και ούτε πρέπει να ξαναγίνουν. Ελπίζω να έχουν αντιληφθεί ότι τότε ήταν η εποχή που αλώθηκε το μαλακό υπογάστριο της δημοκρατίας μας, η δημόσια διοίκηση. Και έκτοτε η αναποτελεσματικότητα και η ηθική και υλική διαφθορά της είναι αυτά που την χαρακτήρίζουν.

Και αναφέρω ότι ελπίζω, διότι όπως έχω ήδη αναφέρει, η “ασθένεια” του “long PASOK” καραδοκεί. Και το περιβάλλον την εποχή των κρίσεων, με τις συνεχείς κρατικές ενισχύσεις είναι απολύτως ευνοϊκό για την εκδήλωσή της.

Το “δώστα όλα Τσοβόλα” επιχειρεί να επιστρέψει εκεί που επιχειρούσαμε να απεξαρτηθούμε. Σήμερα, με την άρρητη παραδοχή των αυτόβλακων περί άπλετων πόρων, κάθε κυβερνητικό μέτρο είναι μηδενικό, μιας και διαιρείται με το άπειρο των προσδοκιών τους. Αποτέλεσμα ο δημόσιος διάλογος να γίνεται βλακώδης με ευθύνη των λαϊκιστών. “Εκατό η κυβερνητική αλεπού; Εκατόν δέκα τα αντιπολιτευόμενα αλεπουδάκια”.

Για το ιστορείν: Στην Μεταπολίτευση, αυτό που επικράτησε ήταν το “εμπορικό” σλόγκαν του ΠΑΣΟΚ “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”. Και ήταν αυτό που το οδήγησε στην εξουσία. Ένας ψευδεπίγραφος πατριωτισμός, πλήρως ταυτισμένος με τον αντιαμερικανισμό με τον οποίο ταυτίστηκε το “λαϊκό αίσθημα”. Και αφού “η Ελλάδα ανήκε στους Έλληνες, οι Έλληνες μπορούσαν να την κάνουν ότι θέλουν. Να κακοποιούν το τοπίο της, να κλέβουν το ταμείο της, να καταστρέφουν τη γη της για να εισπράττουν επιδοτήσεις”. Στην εξέλιξή του ο πατριωτισμός ταυτίστηκε με την επιτυχία την ψευδεπίγραφη. Την επιτυχία του “πρώτου τραπέζι πίστας” , της “αστακομακαρονάδας”, του “Καγιέν” και της “ξαπλώστρας στην δημοκρατία της Μυκόνου”. Και τελικώς ξεχάστηκε…

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ο λαός ξαναθυμήθηκε τον “πατριωτισμό” με την πτώχευση. ¨Εχθρός και πάλι η Δύση στο πρόσωπό της Ε.Ε. Οι “πατριώτες” “μούτζωναν το Κοινοβούλιο, είχαν τα μάτια στραμμένα στη Ρωσία του Πούτιν και προσκυνούσαν το μνημείο των αγνώστων πεσόντων στο ασανσέρ της ΕΡΤ”. Και όλοι αυτοί που ελεεινολογούσαν όλες τις κυβερνήσεις “που χρεοκόπησαν τη χώρα”, ήταν αυτοί που εγκαλούσαν την εκάστοτε κυβέρνηση γιατί δεν δίνει περισσότερα.

Την θέση του Ανδρέα (ΠΑΣΟΚ), πήρε ο Νήπιος με το τσούρμο του (ΣΥΡΙΖΑ), ο οποίος για να κυβερνήσει συνεργάστηκε με τον Καμένο (ΑΝΕΛ), έναν τσαρλατάνο εθνικιστή που κατέθετε στεφάνια για τους νεκρούς της Σαλαμίνας και σχημάτισαν την Παραφύση.

Όλα τα ανωτέρω περιγραφόμενα αποτελούν την επιτομή ενός επιτυχημένου λαϊκισμού. Ο επιτυχημένος λαϊκισμός, δεν απευθύνεται απλώς στον “λαό”, τον κατασκευάζει. Του δίνει ταυτότητα και τον αντιπαραθέτει με μιαν άλλη κατά το δοκούν κατασκευασμένη ταυτότητα που είναι οι λεγόμενες “ελίτ”. Ως εκ τούτων μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι έννοιες “λαός” και “ελίτ” είναι ρευστές πραγματικότητες. Δουλειά των ενεργών πολιτών είναι να να μορφοποιήσουν την ταυτότητα της “ελίτ” ,η οποία θα προϋποθέτει την έννοια του “κοινωνικού κεφαλαίου”.

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ ((20-22/5)

Την Μεταπολίτευση, για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, το ΠΑΣΟΚ εκτός από ένας ριζωμένος μηχανισμός εξουσίας ο οποίος διέφθειρε συνειδήσεις, είχε αποικειοποιήσει το φαντασιακό της πλειονότητας του κοινωνικού γίγνεσθαι και ως εκ τούτου έγινε “ταυτοτικό”. Μια ταυτότητα, η οποία αντικατέστησε ως ζητούμενο αυτήν του Πολίτη και διά της οποίας δεν αυτοπροσδιορίζονταν μόνον οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι δεν ψήφιζαν απλώς ΠΑΣΟΚ αλλά ήταν ΠΑΣΟΚ. Η σχέση αυτή δεν κατακρημνίστηκε το 2012, όπως πολλοί ισχυρίζονται, απλώς ετέθη εν υπνώσει. Αν κρίνει κανείς από το συνέδριο του κόμματος, προτεραιότητα της νέας ηγεσίας είναι να την αφυπνίσει ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα αναρριχηθεί στην εξουσία.

Με 2 λέξεις, το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήταν “συνέδριο αναπαλαίωσης”. Αντιλαβού;

Ελληνο-αμερικανική αμυντική συμφωνία

Κυρώθηκε στη Βουλή, με τις ψήφους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (12/5).

Η αντιπολιτευτική καραμέλα ήταν το “δεδομένος σύμμαχος”. Και ο κατά ΣΥΡΙΖΑ “δεδομένος σύμμαχος”, είναι το διπλωματικό αντίστοιχο της “κυβερνητικής αναλγησίας” στο εσωτερικό, η οποία εξυπηρετεί μόνο τους “φίλους” της και όχι τον “λαό”. Η αυτοβλακεία δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν ότι Ελλάδα δεν είναι αναθεωρητική δύναμη, όπως η Τουρκία. Επιδιώκει την σταθερότητα. Και όταν επιδιώκεις τη σταθερότητα, οφείλεις να είσαι και δεδομένος και συνεπής.

Και το δεδομένος σύμμαχος, “δεν ακούγεται τόσο ως πολιτική θέση, όσο ως προσχηματική δυσθυμία προς χάρη ενός ακροατηρίου που γαλουχήθηκε με το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Και “εντελώς μεταξύ μας, το «να μη σε έχουν ως δεδομένο» περισσότερο παραπέμπει σε γκομενική συζήτηση εφήβων, παρά σε υπεύθυνη πρόταση εξωτερικής πολιτική (Πηγή: Protagon.gr).

Και αυτή η λαϊκιστική αντιπολιτευτική τακτική, ένα μείγμα αφέλειας και κυνισμού, ταλαιπωρεί το πολιτικό γίγνεσθαι της Ελληνικής Πολιτείας από την σύστασή της, αντικαθιστώντας τον λειτουργικό διά-λογο για σοβαρά ζητήματα, με ανούσιες αντιπαραθέσεις και αδιέξοδα.

* “Σε αυτή την αντίληψη δεν χωράει η σκέψη ότι οι «άλλοι» (οι ΗΠΑ και η Τουρκία εν προκειμένω) έχουν δικές τους πολυκύμαντες σχέσεις και στόχους. Στον πραγματικό κόσμο, ο «μη δεδομένος σύμμαχος» δεν είναι ο τσαχπίνης καταφερτζής, αλλά ο αναξιόπιστος, ο αδέσμευτος, ο επικίνδυνος. Είναι αυτός που ελευθερώνει τους άλλους απ’ όποιες δεσμεύσεις και ανταλλάγματα, ώστε να έχουν ακόμη λιγότερους ενδοιασμούς να τον αξιοποιούν όταν τον χρειάζονται και να τον αφήνουν στην τύχη του μετά. Ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ γνώρισε τι σημαίνει διαπραγμάτευση, με δεσμεύσεις και ανταλλάγματα. Κι όμως επιμένει σε φαντασιώσεις σαν να μην έχουν συνέπειες” (Ν. Κωσταντάρας).

Αθάνατος…

ΠΊΣΑ και πούπουλα στους στους κλέφτες του μέλλοντος…

* “Ο διεθνής διαγωνισμός PISA (Program for International Student Assessment) του διεθνούς ΟΟΣΑ οργανώνεται ανά τριετία και σε αυτόν μετριούνται τρεις δεξιότητες που πρέπει να έχουν οι μαθητές ολοκληρώνοντας την υποχρεωτική εκπαίδευση, δηλαδή έως τα 16 χρόνια τους, αναφορικά με την κατανόηση κειμένου, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Εβδομήντα οκτώ χώρες αποδέχονται την αναγκαιότητα να διαγωνιστούν ώστε να βοηθηθούν οι ίδιες. Τι πιο χρήσιμο από την αλήθεια μιας κατάστασης;

Και φτάνουμε στο 2022. Την Τετάρτη (18/5) έχει προγραμματιστεί να διεξαχθούν, ακριβώς στα πρότυπα του διαγωνισμού PISA, εξετάσεις, διαγνωστικού χαρακτήρα για μαθητές της Στ’ τάξης των Δημοτικών και της Γ’ τάξης των Γυμνασίων. Θα συμμετάσχουν 6.000 μαθητές από 300 Δημοτικά και 300 Γυμνάσια. Τα αποτελέσματα θα είναι ανώνυμα και δεν θα συνεκτιμώνται σε βαθμολογία μαθητή. Θα είναι μια (ακόμα) χρήσιμη ακτινογραφία-πληροφορία για το πού πάσχουμε. Όμως, όχι! Όχι, από τους πάντα “όχι”. Με τις ψήφους των συνδικαλιστικών παρατάξεων που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ και στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, το ΔΣ της ΔΟΕ αποφάσισε για την Τετάρτη 18/5 να κηρύξει πανελλαδική στάση εργασίας «προκειμένου να ακυρώσουμε τις εξετάσεις κατηγοριοποίησης και αποκλεισμού. Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί η γνώση σε τυποποιημένη μετρήσιμη δεξιότητα, θυσιάζοντας οποιαδήποτε έννοια ολόπλευρης ανάπτυξης και ουσιαστικής καλλιέργειας των μαθητών»… Πείτε μου, έχετε την αίσθηση ότι προσφέρεται «ολόπλευρη ανάπτυξη και ουσιαστική καλλιέργεια» και η γαϊδάρα η PISA θα μας την ανακόψει;” (Ρέα Βιτάλη).

Η απόπειρα των συνδικαλιστών να σαμποτάρουν μια δια-δικασία δειγματοληπτικής αξιολόγησης των γνώσεων των μαθητών, που έχει ως στόχο να μετρήσει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου, αποκαλύπτει ποιες είναι οι δυνάμεις που βολεύονται με την απαξίωση του δημόσιου σχολείου. Πρόκειται για συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες, με αλματωδώς μειούμενη επιρροή στο σώμα των (λειτουργών) εργαζομένων στην εκπαίδευση.

Τα εν ΣΥΡΙΖΑ ευτράπελα (15/5)…

Στην εκλογική διαδικασία για επανεκλογή αρχηγού και Κεντρικής Επιτροπής τα κομματικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ διπλασιάσθηκαν. Δεν έχει σημασία αν ήταν δεκαπεντάχρονα (παιδομάζωμα) που δεν έχουν δικαίωμα ψήφου ή μετανάστες που είναι αμφίβολο αν μπορούν να ψηφίσουν στις εθνικές εκλογές.

Το πρωτότυπο δεν ήταν να καλείται το κομματικό σώμα να επικυρώσει τον αρχηγό. Το πρωτότυπο ήταν ότι κλήθηκαν 2 χωριστά κομματικά σώματα: Οι ήδη εγγεγραμμένοι, που ψήφισαν και για την Κεντρική Επιτροπή και οι νεοφώτιστοι, που ψήφισαν μόνο για πρόεδρο. Η ψήφος των νέων μετρούσε μόνο στην κάλπη προκαθορισμένου αποτελέσματος. Δηλαδή την θριαμβευτική επανεκλογή του Νηπίου στη θέση του εαυτού του. Αλληλούια…

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό για τον ΣΥΡΙΖΑ , ήταν ότι στην 1η δεκάδα της Κεντρικής Επιτροπής του, εξελέγησαν 2 πρώην γραμματείς του ΠΑΣΟΚ (Ραγκούσης και Ξενογιαννακοπούλου). Δηλαδή, η δύναμη που κινεί τα μέλη του κόμματος, είναι η νοσταλγία για το παρελθόν ενός άλλου κόμματος και συνηγορούν σε αυτά που αναφέρω στις προηγούμενες ενότητες “Αναμενόμενο” και “Συνέδριο ΠΑΣΟΚ”. Αντιλαβού;

Ομιλία Μητσοτάκη στο Κογκρέσο (17/5)

Μιλώντας στην κοινή σύνοδο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο Μητσοτάκης χειροκροτήθηκε 37 φορές κατά την διάρκεια της 42 λεπτών ομιλίας του (πηγή: Τουρκικός τύπος όπως τον παρουσιάζει ο Μανώλης Κωστίδης στον ΣΚΑΪ).

Όταν λοιπόν μετά την ομιλία στο Κογκρέσο, βγάζεις ανακοίνωση για αποτυχία της επίσκεψης, τότε έχεις το ελάχιστον προβληματική επαφή με την πραγματικότητα . Αντιλαβού;

Ενδοσχολική βία

* “Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο εκφοβισμός, η ταπείνωση των αδυνάμων από ομάδες που θέλουν να επιδείξουν τη δύναμή τους, είναι τόσο παλιό φαινόμενο όσο και η έξαρση της ακμής στην εφηβεία. Τι έχει αλλάξει; Και για ποιο λόγο το φαινόμενο έχει πάρει τα χαρακτηριστικά της επιδημίας; Επειδή έχει αλλάξει το σχολικό περιβάλλον. Επειδή η πειθαρχία δεν θεωρείται πλέον μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Επειδή οι διδάσκοντες έχουν χάσει το κύρος τους διότι δεν έχουν τρόπο για να τιμωρήσουν την παραβατικότητα. Φοβούνται τις συμμορίες, φοβούνται τους γονείς που θα τους ζητήσουν τον λόγο επειδή τιμώρησαν τους κανακάρηδές τους που δεν έκαναν τίποτε κακό. Κάτι νεράντζια πέταξαν σ’ ένα συμμαθητή τους. Φοβούνται το υπουργείο, που με τη σειρά του φοβάται τους ψηφοφόρους. Ο Πλάτων το γράφει expressis verbis: όταν ο δάσκαλος φοβάται τον μαθητή, τότε γεννιέται η τυραννία. Ο 14χρονος από τα Σεπόλια είναι θύμα της τυραννίας της βίας.

Γι’ αυτό παρατάτε μας με το bullying. Ο εκφοβισμός, ο ψυχολογικός εκβιασμός ή και η σωματική κακοποίηση δεν είναι εισαγόμενος ιός. Ούτε είναι καινούργιος. Τον ήξεραν και οι παππούδες μας, τον ξέραμε κι εμείς. Απλώς τον αφήσαμε να εξαπλωθεί και αφοπλίσαμε το σχολείο είτε από αμέλεια, είτε από φόβο, είτε επειδή μάθαμε ότι η αυθαιρεσία είναι συνώνυμο της ελευθερίας.” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και το σχολικό περιβάλλον άρχισε να αλλάζει δραματικά με την παπανδρεϊκή “εκδημοκρατισμένη παιδεία”(1981). Και οι λειτουργοί της εκπαίδευσης εξέπεσαν το ηπιότερον σε εργαζόμενους της ελάχιστης απασχόλησης. Και η αυθαιρεσία ως συνώνυμο της ελευθερίας, που καταδυναστεύει από την Μεταπολίτευση το κοινωνικό γίγνεσθαι, εγκαταστάθηκε και στο σχολικό (σε αυτό συνηγορεί και η προηγηθείσα ενότητα “ΠΊΣΑ και πούπουλα στους στους κλέφτες του μέλλοντος….”). Και οι εκπαιδευτικοί επί της ουσίας το μόνο που διδάσκουν είναι φόβο και υποκρισία. Και όπως ιδιοτρόπως αναφέρει σχετικά ο Χρήστος Γιανναράς; “Τα ελληνικά σχολειά, παραδόθηκαν χωρίς μάχη, στη μεθοδική αγραμματοσύνη και στην ντροπή μιας φανερά εμπορεύσιμης διαστροφικής «ελευθεριότητας»,τραγικά ανέραστης – σκεφθείτε τον ανθρωπολογικό τύπο τον διαπλασμένο από μια «παιδεία» που βεβαιώνει τον έρωτα σαν δικαίωμα στη διαστροφή, όχι σαν έκπληξη αυθυπέρβασης και μέθη αυτοπροσφοράς ”.

Εκείνη την εποχή, μόνον ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων είχε τολμήσει να πει: “Στην Ευρώπη θα μπούμε μόνο με τα Αρχαία Ελληνικά στο σχολειό”. Και δεν τον άφησαν να βεβαιώσει έμπρακτα του λόγου το αληθές.

Πριν από λίγο καιρό είχε γίνει φασαρία σε ένα σχολείο στο Iλιον επειδή κάποιος “μαθητής-λέμε τώρα” είχε εμφανιστεί στην τάξη φορώντας φούστα. Εμβριθείς αναλύσεις για το δικαίωμά του να ντύνεται όπως ο ίδιος επιθυμεί. Εξέγερση της προοδευτικής συνείδησης, διατριβές για το καταπιεστικό σύστημα της εκπαίδευσης.

Πριν από λίγες ημέρες ένας άλλος “μαθητής-λέμε-τώρα” κυκλοφορούσε φορώντας μόνον το σώβρακό του. Μια λειτουργός της εκπαίδευσης του έκανε παρατήρηση. Και το υπουργείο Παιδείας παρέμβει προς υποστήριξη του δικαιώματος της σωβρακοφορίας. Ποιο ακριβώς δικαίωμά του προστατεύει; Επί της ουσίας του δικαιώματος όχι μόνον να προσβάλλει όλους τους υπόλοιπους, αλλά και τον θεσμό του σχολείου. Bullying έκανε ο “μαθητής-λέμε τώρα” με τον δικό του τρόπο. Και βρήκε συμπαραστάτες τη μαμά του και την πολιτεία. Και στο επόμενο θύμα του bullying οι ίδιοι που θεώρησαν απαράδεκτη την ενέργεια της λειτουργού της εκπαίδευσης, θα την θεωρήσουν υπεύθυνη διότι δεν αντέδρασε. Αντιλαβού;

Θα ήταν μια κατάκτηση της κοινωνίας μας να μεγαλώσουμε παιδιά που αντιδρούν στο σωστό timing, όχι μόνο απέναντι στο φαινόμενο του εκφοβισμού, όταν εκτυλίσσεται δίπλα τους, αλλά και γενικότερα σε φαινόμενα ανάρμοστα με το σχολικό γίγνεσθαι.

Βάγγέλης Παπαθανασίου (29/3/1943 – 17/5/22)

Η μουσική του συνομιλούσε με την αστερόσκονη…

Ο Μητσοτάκης στον Βόλο (20/50)

Από τον Μπάιντεν στον Μπέο. “Πόσο Κογκρέσο ξοδεύεις;”…

Ρετζεπ Ταγίπ Ερντοράν : “Μητσοτάκης...γιόκ”

Πρώτο θέμα σχεδόν σε όλο τον τουρκικό Τύπο, ήταν η δήλωση του Ερντοράν πως για εκείνον δεν υπάρχει πια ο Έλληνας πρωθυπουργός (24/5).

Ενδεικτικοί είναι οι τίτλοι των εφημερίδων:

Milliyet: “Για εμένα δεν υπάρχει ο Μητσοτάκης”

Aksam: “Για εμένα πια δεν υπάρχει κάποιος που ονομάζεται Μητσοτάκης”

Hurriyet: “Από εδώ και πέρα ας το σκεφτεί ο κ. Μητσοτάκης τι θα κάνει”

Sabah: “Για εμένα πια, δεν υπάρχει Μητσοτάκης”

Σφαγή στο Τέξας...(25/5)

Ο Σαλβαδόρ Ράμος (μαθητής λυκείου 18 ετών), αφού σκότωσε πρώτα την γιαγιά του, εισέβαλε ανοίγοντας πυρ μέσα στις αίθουσες του πρωτοβάθμιου σχολείου Ρομπ της μικρής πόλης Ουβάλντε (Πολιτεία του Τέξας), δολοφονώντας 19 μικρούς μαθητές και 2 δασκάλες.

Μπορείς να επιχειρηματολογήσεις ποικιλοτρόπως κατά της οπλοκατοχής. Αυτό που αφορά όλους μας είναι, ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που οδηγείσαι να τα σκεφτείς, μόνον εάν κρατάς ένα όπλο στα χέρια. Αντιλαβού;

Αριστιτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκς

ΣΥΡΙΖΑ: “Μόνο τα θύματα επαναστατικού παλιμπαιδισμού που ξύπνησε εντός τους ο Προυντόν ή ο Μπακούνιν που είχαν διαβάσει στα δεκαεπτά τους, θα έπαιρναν το μέρος μπαχαλάκηδων που γκρεμίζουν βιβλιοθήκες. Επιστρατεύοντας μάλιστα φύρδην-μίγδην Κορκονέες, Γρηγορόπουλους, Λαμπράκηδες και όποιον άλλον τους κατέβαινε στο κεφάλι” (Δημήτρης Ευθυμάκης).

Ρούλα Πισπιρίγκου

Άκρατος θυμός, επειδή τους ξεπερνάει η φρίκη των πράξεών.

Άκρατος θυμός, το αντίδοτο του αισθήματος ενοχής, αυτών που ενώ μπορούσαν να κάνουν κάτι για να αποτρέψουν το κακό, δεν έκαναν τίποτα.

Η ενοχή είναι από τα πιο βαθιά ανθρώπινα αισθήματα, δυνητικώς λυτρωτικά , αρκεί να μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη της.

Υπάρχουν δυνάμεις στο ανθρώπινο σύμπαν που ξεπερνούν τα όριά του. Η φρίκη που σπέρνουν μπορεί να υπόκειται στην ανθρώπινη συνθήκη, όμως αυτή δεν είναι ικανή για να επουλώσει το τραύμα της. Ακόμη και στο άθεο περιβάλλον τής μετανεωτερικότητας, έρχονται στιγμές που γίνεται αντιληπτό πως ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να διαχειριστή τόση φρίκη. Και είναι τότε που η τραγική σκέψη ακουμπάει στο υπερβατικό, το θείο, την κατ εμέ Ευφυή Τυχαιότητα προς ανακούφιση.

* “Η Φραγκογιαννού, όπως γράφει ο Παπαδιαμάντης, πέθανε ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δικαιοσύνη. Για να γλιτώσει από τους χωροφύλακες που την κυνηγούσαν βούτηξε στη θάλασσα και πνίγηκε. Η Θάλασσα η μητέρα όλων έδωσε την λύση. Λογοτεχνική μεταφορά με φιλοσοφική αξία. Η φρίκη που έσπειρε η φόνισσά του, υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Δεν φτάνει η καταδίκη της από κάποιο δικαστήριο για να εξιλεωθεί. Έχει ξεπεράσει τα όρια της ανθρώπινης συνθήκης, κοινώς τα όρια του δικαίου που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σαν επιδόρπιο

Προσοχή τους “καρχαρίες”…

ΚΑΛΌ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ

Seedrinker