Το ρεζουμέ της Επετείου...

 

Ελληνική, η γλώσσα της “Ηχούς του Λόγου του Πρώτου” ...

Ο κόσμος με την Αναγέννηση άρχισε να ανακαλύπτει μια χώρα που δε υπήρχε εκείνη την εποχή. Ως εκ τούτου θα έλεγα ότι η ανάδυσή της στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι ήταν νομοτελειακή. Η Ελληνική Επανάσταση ήταν το μέσον.

Χαρακτηριστικός είναι και ο τρόπος που ένας Έλληνας εκείνης της εποχής, ο Αδαμάντιος Κοραή αντιλαμβάνεται την χώρα του, η οποία, όταν γράφει τις επιστολές του, δεν υπάρχει ακόμη.

Αποκαλυπτική η επιστολή που έστειλε από το Παρίσι (10/7/1823) προς τον Τόμας Τζέφερσον. Στην κατάληξή της αναφέρει: “Βοηθήστε μας, ευτυχείς Αμερικανοί. Δεν είναι ελεημοσύνη που ζητάμε. Αλλά σας προσφέρουμε κι εμείς ένα τρόπο να αυξήσετε τη δική σας ευτυχία”.

Και όταν ο Κοραής αναφέρεται “σε τρόπο αύξησης τη δική σας ευτυχίας” εννοεί δια της Ελληνικής γραμματείας, την δύναμη που θα οδηγούσε και την Ελλάδα στο “εν δυνάμει” της.

Και επέλεξε ως αποδέκτη της επιστολής του τον πρώην 3ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος εκείνη την εποχή τον απασχολούσε το πανεπιστήμιο που ο ίδιος έχει ιδρύσει στη Βιρτζίνια.

Και ήταν το πρώτο εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Πολιτεία του, όπου ίσχυε η αρχή της ανεξιθρησκίας. Οι φοιτητές για να γίνουν δεκτοί, δεν υποχρεούνταν να ορκισθούν σε κάποια από τις κυρίαρχες προτεσταντικές σέχτες. Αρκούσε να είχαν “λειτουργική” γνώση των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών. Κοινώς αρκούσε να μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο στα λατινικά ή στα αρχαία ελληνικά.

Εκεί στην αρχαία ελληνική γραμματεία θα μπορούσαν να ανακαλύψουν “ότι οι Έλληνες είναι αυτοί που μπόρεσαν να αναπτύξουν την αφηρημένη σκέψη χάρη στο απαρέμφατο που μετέφρασε τη συγκεκριμένη “πράξη” στο αφηρημένο “πράττειν”.

Εκεί θα αντιληφθούν ότι εάν η “ιστορία επαναλαμβάνεται”, είναι γιατί ισχύει αυτό που πίστευε ο Θουκυδίδης για την ανθρώπινη φύση, ότι παραμένει εσαεί η ίδια. Και ως εκ τούτου η “ξυγγραφή” του παραμένει “κτήμα εσαεί” για να προβληματίζει τον άνθρωπο. Εκεί θα διαπιστώσουν ότι ο “δήμος” δεν είναι υποκείμενο. Τον μεταμορφώνει σε υποκείμενο ο “δημαγωγός” ( ο Περικλής, ο Κλέων, ο Αλιβιάδης). Και στο “υποκείμενο” συνυπάρχουν η λογική και το συναίσθημα. Το ζητούμενο είναι το “υποκείμενο” δια της παιδείας να λειτουργεί, εκπαιδευθεί να λειτουργεί στα της Πόλης ως Πολίτης,. Δηλαδή με προεξάρχουσα την λογική, αντιλαμβανόμενος ότι η υπερίσχυση του συναισθήματος τον καθιστά ευκόλως χειραγωγούμενο από τις σοφιστείες των “δημαγωγών”. (1)

Σήμερα, στην επέτειο των 200ων χρόνων από την Επανάσταση, αυτό που πρέπει να μας στοιχειώνει, αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε, σχετικά με την ύπαρξη της ελεύθερης Ελλάδος είναι αυτό που εγκαίρως είχε επί ματαίω επισημάνει ο Αλ. Παπαδιαμάντης στον “Βαρδιάνο στα σπόρκα”. Δηλαδή ότι η Ελλάδα απέκτησε την ανεξαρτησία της για να αποδείξει ότι δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί.

Ο τρόπος που οι Έλληνες εκείνης της εποχής, αντιλαμβάνονται την χώρα τους η οποία ακόμη δεν υπήρχε δεν απαιτεί ιδεολογική βάση. Ως εκ τούτου η ανασύσταση του ελληνικού Έθνους δεν έχει ιδεολογική βάση, όπως μερικοί ισχυρίζονται, χαρακτηρίζοντας τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο διαμορφωτή της εθνικής μας ιδεολογίας, μιας ιδεολογίας χρήσιμης όμως για το πολιτικό γίγνεσθαι της εποχής. Δομικό στοιχείο της ανασύστασης, η εγγεγραμμένη στο ασυνείδητο συλλογική ευαισθησία. Κυρίαρχη την εποχή εκείνη στο συλλογικό φαντασιακό η άλωση της Πόλης, εκεί όπου δομήθηκε η “Μεγάλη Ιδέα”, της οποίας το αγγελτήριο θανάτου αναρτήθηκε το 1922 με την Μικρασιατική καταστροφή. Για να καλύψει το κενό αυτό, η ελληνική κοινωνία έπρεπε να βρει κάτι εξίσου ισχυρό. Κατά τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, το κενό αυτό προσπάθησε να καλύψει η λογοτεχνική γενιά του 30΄ (Μεσοπολέμου) με την αναζήτηση της “ελληνικότητας” και το ελάχιστον, με αφορμή και την Επέτειο, να αναρωτηθούμε πώς αυτή συμμετείχε στη συλλογική ευαισθησία που οδήγησε στο Έπος του Σαράντα.

Για τους περισσότερους Έλληνες εκείνης της εποχής, στην αρχή του Αγώνα, η έννοια της “πατρίδας” περιορίζονταν στο χωριό τους. Άρχισαν να την διευρύνουν, δηλαδή ότι η έννοια “πατρίδα” χωράει όλους όσους μοιράζονται την ίδια μοίρα απέναντι στους Οθωμανούς, δια των καταστροφών. Δια των καταστροφών αντιλήφθηκαν τις ολέθριες συνέπειες των εμφύλιων συγκρούσεων. Και δια των καταστροφών και των σφαγών που υπέστησαν από τους Τούρκους επέτυχαν να ενισχύσουν το κύμα συμπαράστασης στην Ευρώπη και την Αμερική. (2)

…………………..

Το ζητούμενο της Επετείου είναι αυτή να συμβάλει στην αυτοσυνειδησία μας. Αυτό απαιτεί να προσεγγίσουμε την Επανάσταση χωρίς τις ιδεολογικές προδιαγραφές που προσπαθεί να τη φορτώσει η δική μας ιδιοτέλεια. Να αντιληφθούμε ότι για 200 χρόνια ψυχολογικά βαδίζουμε, παραβλέποντας μια εν τέλει επιτυχημένη πορεία (από το πουθενά στον πυρήνα της Ε.Ε), τον δρόμο του μοιραία αδικημένου. Στο φαντασιακό μας οι ήττες μας ηρωποιήθηκαν. Και ως εκ τούτου καταντήσαμε να πορευόμαστε οικειοθελώς τον δρόμο της μετριοκρατίας. (3)

Το ευτύχημα σήμερα είναι ότι αυτό καλούμαστε να το επιδιώξουμε μια περίοδο που η Ελλάδα παρουσιάζεται να ανακτά την αυτοπεποίθησή της. Δηλαδή καλούμαστε να αναμετρηθούμε με τον καλύτερο και όχι με τον χειρότερο εαυτό μας…

Ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!
Και θ’ ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σαν τον κόρφο το γυναίκειο, σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα, –
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

Κωστή Παλαμά “Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου / Λόγος Η΄ Προφητικός”

Σημειώσεις:

1. Η άγνοια είναι επικίνδυνη. Ο πρόεδρος John F. Kennedy το διατύπωσε πολύ ξεκάθαρα: “The ignorance of one voter in a democracy, impairs the security of all”. “Η άγνοια ενός ψηφοφόρου στη Δημοκρατία, βλάπτει την ασφάλεια όλων”.

2. Δια των έργων του Ευγένιου Ντελακρουά (1798-1863), “Η σφαγή της Χίου” (1824) και “Η Ελλάδα θρηνεί στα ερείπια του Μεσολογγίου” αποτυπώθηκε η ηθική διάσταση του Αγώνα. Ο κορυφαίος Γάλλος ζωγράφος μετέφερε με συγκλονιστικό τρόπο στους ευρωπαϊκούς κύκλους τον αγώνα των Ελλήνων για ανεξαρτησία, αποτυπώνοντας και την βαρβαρότητα των οθωμανικών αντιποίνων προσδίδοντας με αυτόν τον τρόπο το ηθικό πλεονέκτημα στην Ελληνική Επανάσταση. Δια της δραστηριοποίησης του Ελβετού τραπεζίτη Εϋνάρδου και των εράνων των φιλελληνικών κομιτάτων, αντανακλάται η πρακτική υποστήριξή τους προς αυτόν.

Ο Νικόλαος Αναστασόπουλος στο βιβλίο του “Από τη σφαγή της Χίου στην έξοδο του Μεσολογγίου”, αποτυπώνει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση της Επανάστασης μέσα από τις ήττες των Ελλήνων και τις καταστροφές. Τον τρόπο που επηρέασαν στρατιωτικά την πορεία του Αγώνα, αλλά και τις συνέπειες που είχαν στη συλλογική συμπεριφορά των ίδιων των Ελλήνων. Και κυρίως τον απόηχο τους στον υπόλοιπο κόσμο και την καταλυτική τους επίδρασή στο κίνημα του φιλελληνισμού.

Σχετικά αναφέρει: “…Οι στρατιωτικές ήττες, μέσα από την τραγικότητά τους, ενίσχυσαν το πείσμα και το φρόνημα των επαναστατημένων Ελλήνων για συνέχιση της προσπάθειάς τους, χωρίς τον υπολογισμό του κόστους της ανθρώπινης ζωής αλλά και των ρεαλιστικών δεδομένων…” .

3. “Θα μου πείτε, είμαστε παιδιά της μεγάλης τραγικής παράδοσης η οποία διατρέχει την ελληνική ύπαρξη λες και έχει φωλιάσει στις τροπές της γλώσσας μας. Ο τραγικός ήρωας, για να αποθεωθεί, όπως ο Οιδίπους στον Κολωνό, οφείλει να ηττηθεί από τη μοίρα του. Τον εκφυλισμό του αισθήματος τον ζήσαμε με την οικονομική κατάρρευση. Οι «Αγανακτισμένοι» της πλατείας Συντάγματος αισθάνονταν ήρωες επειδή η Ελλάδα είχε χάσει το παιχνίδι” (...)

«Ο αφηρωισμός της ήττας». Για εμάς, ήρωας είναι πάντα ο χαμένος, ο ηττημένος, ο κυνηγημένος. Ακόμη και στην πιο πρόσφατη Ιστορία μας. Η ηθική κυριαρχία της Αριστεράς στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης οφείλεται στην κατ’ αρχήν αποδοχή ότι οι πραγματικοί ήρωες του Εμφυλίου είναι οι ηττημένοι κομμουνιστές. Οι νικητές είναι οι άλλοι. Ακόμη και όσοι παραδέχθηκαν επιτέλους πως έσωσαν την Ελλάδα από τη μοίρα της Αλβανίας δεν αγγίζουν το αίσθημά μας. Έτσι, η φωτογραφία του Βελουχιώτη βρήκε θέση ακόμη και σε υπουργικά γραφεία”.(Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Επίλογος

“Μην αποδίδεις ποτέ σε κακία,

αυτό που μπορεί να εξηγηθεί με την ηλιθιότητα…” Νόμος του Μέρφι

Το μαύρο χιούμορ ταιριάζει στις μαύρες εποχές...

– Και ο covid 19 συμμετέχει στους εορτασμούς της Επετείου των 200 χρονών από την Επανάσταση… Έβαλε σκοπό να μάθει στην υφήλιο όλη την ελληνική αλφάβητο, η οποία χρησιμοποιείτε για την ονοματοδοσία των παραλλάξεων της. Ιδιαίτερη δε έμφαση δόθηκε στα γράμματα “Ν” (Νu) και “Ξ” (Χi) που παραλήφθηκαν στην ονοματοδοσία και φτάσαμε στην “Ο”. Και αυτό διότι στην 1η περίπτωση υπήρχε κίνδυνος να υπάρχει σύγχυση με το “new” και στην 2η διότι το “Χi” αποτελεί συνηθισμένο επώνυμο στην Κίνα.

- Απορίας άξιον είναι γιατί ο Πάπας Φραγκίσκος κατά την επίσκεψή του δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να χειροτονήσει τον Δημήτρη Λιγνάδη Καρδινάλιο…

- Σημεία των καιρών: Την σκυτάλη από τον “Ρουβίκωνα”, πήραν οι “Θεματοφύλακες του Συντάγματος”...

Την επομένην του debate των 5 υποψηφίων για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ

Και μετά την ατάκα του μειρακίου των υποψηφίων, του Παύλου Χριστίδη...

Μετά τον Α΄ γύρο των εκλογών στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης πρόεδρος του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ (12/12/21)

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επικράτησε του Γιώργου Παπανδρέου με 95,37% (132.706 ψήφοι) έναντι 32,1% (62.748 ψήφοι).

Και για να ευλογήσω και τα γένια μου. Στην ανάρτηση της 2/7/19 “Όταν ο Επίλογος γίνεται Κύριο Θέμα… / Μετεκλογικώς” έγραψα:

“Για να επιβιώσει πολιτικά το ΚΙΝΑΛ (8,1% στις εκλογές) πρέπει να γίνουν 3 βήματα. Το 1ο έγινε: “Οικειοθελώς εκδιώχθει Σταμάτης Μαλέλης, ο “δούρειος ίππος” του ΣΥΡΙΖΑ (είχα επισημάνει εγκαίρως το φιλο- συραζαϊκό του προφίλ, το οποίο τότε είχα αποδώσει στο ότι προαλείφονταν για υποψήφιος του ΚΙΝΑΛ στην θέση του περιφερειάρχη Β. Αιγαίου). Το 2ο: “Ευγενικώς να εκδιωχθεί” η Φώφη Γεννηματά και να αναλάβει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Το 3ο και σπουδαιότερο η μετεξέλιξη του ΚΙΝΑΛ σε ένα κόμμα με τα χαρακτηριστικά των “Πρασίνων” της Γερμανίας. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι πολιτικά τελειωμένη. Το ευτυχές είναι ότι το παλαιό ΠΑΣΟΚ με την κοινωνική δυναμική που διέθετε τα προηγούμενα χρόνια, έχει δημιουργήσει μια δεξαμενή ικανών και αξιόπιστων στελεχών (αδιαμφισβήτητο γεγονός), δυνητικώς ικανών για να πραγματώσουν αυτόν τον μετασχηματισμό. Με 2 λόγια πολιτικά να επανευφέβρουν τον εαυτό τους, υπό την ηγεσία του Ανδρουλάκη, με επόμενη κίνηση την “μετακόμισή” τους στους “Πράσινους” της Ευρωβουλής (δηλαδή το πράσινο του ΠΑΣΟΚ να γίνει ΠΑΣΟΚ “Πράσινο” / να υπενθυμίσω ότι ο Ανδρουλάκης ήταν από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας – RescEU).

Τα 2 πρώτα εκπληρώθηκαν, το 3ο το σπουδαιότερο δυστυχώς παρουσιάζεται να μην επιτυγχάνεται. Το κακό μαντάτο έφερε η κατάθεση ανθοδέσμης από τον Ανδρουλάκη, την επομένη της εκλογής του, στα μνήματα του Ανδρέα Παπανδρέου και της Φώφης Γεννηματά. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο Νήπιος μετά την εκλογική του νίκη το 2015. Λουλούδια στην Καισαριανή. Άλλωστε και οι δύο, παιδιά του κομματικού σωλήνα είναι. Ως εκ τούτου και οι δυο θα κλιθούν στις επόμενες εκλογές να μοιραστούν το 40% των ψηφοφόρων της σοσιαλιστικής πολυκατοικίας. Ελπίζω σύντομα να από- πασοκοποιηθεί και η εκλογική του νίκη να μην χαρακτηρισθεί “το μη χείρον βέλτιστον”. Οψόμεθα…

‘Όλοι αυτοί οι της σοσιαλδημοκρατίας και κυρίως αυτοί με έντονο το αριστερό πρόσημο όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίζονται ότι όταν θα έρθουν στην εξουσία “θα σπάσουν αυγά…”. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Πολάκης εξόχως αποκαλυπτικώς μας λέγει ότι τα “αυγά” είναι οι Ανεξάρτητες Αρχές…

Σχετικά θα επισημάνω: Όταν ο συγγραφέας Παναΐτ Ιστράτι γύρισε από επίσκεψη στη Σοβιετική Ένωση (1927), ενώ ήταν έως τότε κομμουνιστής, αλλαξοπίστησε, με την υπέροχη διαπίστωση: “Είδα πολλά σπασμένα αυγά, σύντροφοι. Ομελέτα δεν είδα”. Αντιλαβού;

Ο Νήπιος έχει αρχίσει να νιώθει την δημοσκοπική πίεση του ΚΙΝΑΛ. Η εκλογική νίκη του Ανδρουλάκη ανάγκασε τον Νήπιο να παρουσιαστεί ότι κάνει κεντρώα στροφή. Διέγραψε τον Παναγιώτη Κουρουμπλή επειδή χαρακτήρισε δολοφόνους τους κυβερνώντες λόγω των θανάτων από τον covid (17/12). Κάτι που έχει κάνει επανειλημμένως ο Πολάκης, χωρίς ούτε μια επίπληξη.

Το επισήμανε και ο Μητσοτάκης στην συζήτηση για την έγκριση του Προϋπολογισμού, απαντώντας στο αίτημα του Νηπίου για προκήρυξη εκλογών (18/12). “Κύριε Τσίπρα θέλετε εκλογές τώρα, γιατί φοβάστε ότι σε λίγο θα είστε το 3ο κόμμα…”.

Σχετικό: Ο Νήπιος και ο Ανδρουλάκης μίλησαν στο Συμβούλιο του Κόμματος των Ευρωσοσιαλιστών (16/12). Και οι δύο μίλησαν εις την αγγλικήν. Το κοινό είναι ότι και οι 2 την χρησιμοποιούν χωρίς να την ξέρουν. Η διαφορά είναι ότι ο Νήπιος νομίζει ότι την ξέρει, ο δε Ανδτουλάκης αναγνωρίζει ότι δεν την ξέρει, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να τη χρησιμοποιεί.

“Κι αν το μεταφράσουμε σε πολιτικούς όρους, επειδή η αγγλική είναι η «κοινή» του κόσμου μας, ο Τσίπρας νομίζει ότι καταλαβαίνει τον κόσμο μας, χωρίς να τον καταλαβαίνει, ο Ανδρουλάκης ξέρει ότι δεν τον καταλαβαίνει και ζητάει βοήθεια για να τον καταλάβει. Αντί να προσπαθήσει ο ίδιος να τον καταλάβει Ομως για τη γενιά του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα, η εκμάθηση της αγγλικής ήταν στοιχείο της βασικής παιδείας. Και η άγνοιά της σε κάνει να αναρωτιέσαι για τις βάσεις της παιδείας τους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Μια φορά Παραφύση, πάντα παραφύση…

“’Έμπνευση Πινοσετ”: Το μηνιαίο πρόστιμο 100 ευρώ, σε όσους άνω των 60 ετών δεν εμβολιαστούν έως το τέλος Ιανουαρίου 2022. Αυτών των αναίσθητων, που προτιμούν και την αναισθησία των εντατικών και τις γεμίζουν πάραυτα. Αντιλαβού;

* “Κατά έναν περίεργο τρόπο, ουδείς χαρακτήρισε «έμπνευση Πινοσέτ» τον πράσινο φόρο στα καύσιμα, ούτε θεώρησε ότι η επιβάρυνση στο κόστος των τσιγάρων είναι μέτρο που «ξεπερνά κάθε όριο χυδαιότητας, κυνισμού, βαρβαρότητας» («Εφ.Συντ.», 1.12.2021), διότι ποινικοποιεί τις μικρές απολαύσεις του λαού. Δεν ακούσαμε τον γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δ. Τζαννακόπουλο να λέει ότι «η κυβέρνηση αντί να δώσει κίνητρα (για να κόψει κάποιος το τσιγάρο), αντί να κάνει μια σοβαρή, επιστημονικά τεκμηριωμένη (αντικαπνιστική) καμπάνια, αντί να ενισχύσει το ΕΣΥ (για να ξέρουν οι καπνιστές ότι θα έχουν ΜΕΘ στα στερνά τους) επιλέγει αυτό το τιμωρητικό, βάναυσο μέτρο (της φορολόγησης των τσιγάρων)» (Στο Κόκκινο –σε παραλλαγή– 1.12.2021) (Πάσχος Μανδραβέλης).

Η επίσκεψη του Αλάθητου...

Το Παπικό αλάθητο ή Αλάθητο του Πάπα είναι ένα δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας σύμφωνα με το οποίο υπάρχει υπόσχεση του Ιησού προς τον Πέτρο, ο Πάπας να προστατεύεται από την πιθανότητα λάθους “όταν, κατά την άσκηση των καθηκόντων του ως ποιμένας και διδάσκαλος όλων των Χριστιανών, δυνάμει της ανωτάτης αποστολικής του εξουσίας, καθορίζει ένα δόγμα σχετικά με την πίστη ή την ηθική που πρέπει να τηρείται από όλη την Εκκλησία” (1η Σύνοδος του Βατικανού. 1869-1870)

Ποίο αλάθητο; Ο Πάπας Φραγκίσκος δεν σταματάει να ζητάει συγνώμη για τα πεπραγμένα της Εκκλησίας που ηγείται (διαχρονικά αντιχριστιανικά πράττωντα πλειάδα στελεχών της). Και το χειρότερο, συνεχίζει την παράδοση διαπράττοντας τα δικά του λάθη, τα του σύγχρονου κόσμου.

Κατά την επίσκεψή του στην χώρα μας (5/12), απευθυνόμενος σε παράνομους μετανάστες, δυνητικώς πρόσφυγες είπε: “Όποιος σας φοβάται δεν σας έχει δει στα μάτια”. Και πως να συμβεί αυτό όταν κάποιοι συμπατριώτες τους φρόντισαν να κλείσουν μάτια εκατοντάδων Ευρωπαίων συμπολιτών μας δια τρομακτικών ενεργειών. Αυτούς τους ξέχασε ο Αλάθητος. Αλλά και εάν τους κοιτάξουμε στα μάτια, δεν αναφέρομαι σε αυτά των παιδιών, θα έλεγα και των Σύρων προσφύγων, αυτό που θα αντικρίσουμε πολλές φορές θα μας τρομάξει. Πανευρωπαϊκώς, τα αστυνομικά δελτία διαχρονικώς το επιβεβαιώνουν (κατά σύμπτωση, στην ενότητα “Σαν επιδόρπιο” της προηγούμενης ανάρτησης, ανέβασα μια φωτογραφία με μάτια που τρομάζουν…).

Δεκάδες φορές αναφέρθηκε στα δικαιώματά τους και ούτε μια φορά στις υποχρεώσεις τους έναντι των κοινωνιών στις οποίες θέλουν να ενταχθούν. Και το χειρότερο ρίχνοντας νερό στον μύλο των εγχώριων δικαιωματιστών, θα έλεγα ότι ο Πάπας Φραγκίσκος πυροβολάει και τα πόδια του…

Με προεξάρχοντα των σχετικών αντιδράσεων τον υπουργό Εξωτερικών του, τον σεβασμιότατο Πάολο Ταορμίν, που τον συνόδευε στην εδώ επίσκεψή του, γλιτώσαμε από τη λογοκρισία του ονόματος των Χριστουγέννων. Κατά την Έλεν Ντάλι, την μαλτέζα επίτροπο Ισότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το όνομα Χριστούγεννα μπορεί να αποκλείσει πολλούς μη χριστιανούς πολίτες της Ευρώπης από το εορταστικό κλίμα των ημερών και για το λόγο αυτό συνιστούσεε να αντικαταστήσουμε το “Καλά Χριστούγεννα” με το “Καλές Γιορτές” (κατά την προσφιλή τους τακτική, όσους αντέδρασαν οι πολιτικορεκτάδες τους κρέμασαν την αγαπημένη τους ταμπέλα “ακροδεξιοί, ρατσιστές”).

Εξαιρετική η περίπτωση της Νταλί. Σε εγκύκλιό της περί “πολιτικώς ορθού” κώδικα εσωτερικής επικοινωνία της “Βρυξελλιώτικης γραφειοκρατίας” (με την κομφουκιανική αντίληψη), επεσήμανε ότι υπάρχουν ονόματα και λέξεις που καλόν είναι να μην κυκλοφορούν. Το πρώτο όνομα ήταν το Μαρία. Το όνομα της Θεομήτορος κατά τους Χριστιανούς. Για το όνομα Αμίνα, το όνομα της μητέρας του Μωάμεθ καμιά αναφορά, λες και μισεί την πολιτισμική μας ταυτότητα.

Το ευτύχημα είναι ότι Πάπας Φραγκίσκος κατά την ομιλία του στην Λέσβο, κάλεσε όλους να προσευχηθούν στη Θεομήτορα Μαρία. “Επίσης προσφώνησε το κοινό του ‘Αδελφές και Αδελφοί’, αποκλείοντας όσους δεν αποδέχονται τη δυαδική ταυτότητα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Η Νταλί όπως ανέφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, ήταν αυτή που χρηματοδότησε σποτάκι με το μότο “χιτζάμπ, σημαίνει απελευθέρωση”. Το ευτυχές είναι ότι λόγω των αντιδράσεων, τελικώς αναγκάστηκε να τα αποσύρει όλα.

Τέλος ο Πάπας αναφερόμενος στους Ευρωπαίους σχετικά με την αντιμετώπιση μεταναστών ανέφερε: “Ας βρούμε το θάρρος να ντραπούμε…”. Εγώ το ελάχιστον θα συμπλήρωνα και για το πως αντιμετωπίζουμε το πολιτισμικό μας είναι… Αντιλαβού;

Ευχές…

Επιτέλους να τελειώνουμε... Έστω και με έναν, την νέα χρονιά…

THE BAD GUYS ARE WINNING

If the 20th century was the story of slow, uneven progress toward the victory of liberal democracy over other ideologies—communism, fascism, virulent nationalism—the 21st century is, so far, a story of the reverse (Περιοδικό Atlantic τεύχος 12/2021).

Πούτιν, Σι, Ερντοράν, Μαδούρο και Λουκασένκο: Οι 5 ηγέτες που σχηματίζουν τον σύγχρονο “Άξονα του Αυταρχισμού”, στηριζόμενοι από δίκτυα κλεπτοκρατικών χρηματοπιστωτικών δομών, υπηρεσίες ασφαλείας και έμπειρους προπαγανδιστές που συχνά συνεργάζονται μεταξύ τους. “Απέναντι τους μια Αμερική που αμφιταλαντεύεται και μια Ευρώπη που φλυαρεί…”

Το ελπιδοφόρο, στις 9/12 με πρωτοβουλία του Μπάιντεν έγινε διαδικτυακά η “Σύνοδος Κορυφής για την Δημοκρατία” (συμμετείχαν 111 ηγέτες / ο Ερντοράν, παρότι ηγέτης χώρας του ΝΑΤΟ δεν προσεκλήθη στην σύνοδο, μαζί του και οι άλλοι αυταρχικοί ηγέτες, που δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα).

Σχετικό: “An overdose of freedom is lethal to a state” είναι ο τίτλος άρθρου του Henry Foy (18/6/21), επικεφαλή του Γραφείου των Financial Times στη Μόσχα. Πρόκειται για μια συνέντευξη τύπου “γεύμα και συζήτηση” που είχε με τον Vladislav Surkov.

Παραθέτω την την πρώτη παράγραφο του κειμένου, γιατί πιστεύω ότι πραγματικά “είναι όλα τα λεφτά”: “Υπάρχουν δύο επιλογές, λέει ο Vladislav Surkov, μόλις καθίσαμε στο τραπέζι. Η πρώτη επιλογή είναι αγγλοσαξονική. Θα σου δώσω το menu και εσύ θα διαλέξεις ό,τι θέλεις. Η δεύτερη επιλογή είναι ρωσική. Δεν έχεις καμία επιλογή. Ο μάγειρας θα διαλέξει για σένα, γιατί γνωρίζει καλύτερα τι πραγματικά θέλεις. Και συμπληρώνει χαμογελώντας. Εισηγούμαι τη ρωσική επιλογή”.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, ο Vladislav Surkov είναι “ο αρχιτέκτων της διαχειριζόμενης δημοκρατίας (managed democracy / εξαιρετικός ευφημισμός), ο οποίος διατήρησε τον Vladimir Putin στην εξουσία για 21 χρόνια […]. Ο Surkov είναι ο ιδρυτής του Πουτινισμού (Putinism) και ένας από τους βασικούς του παράγοντες. Είναι ο αρχιτέκτονας της “κυριαρχικής δημοκρατίας
(sovereign democracy) της Ρωσίας. Ενός φαινομενικά ανοιχτού συστήματος με κλειστό αποτέλεσμα: εκλογές γίνονται, οι υποψήφιοι κάνουν προεκλογικές εκστρατείες, οι πολίτες ψηφίζουν, οι κάλπες ανοίγουν, οι ψήφοι καταμετρώνται και ο ίδιος άνθρωπος κερδίζει κάθε φορά […]”. Ως εκ τούτων ο Surkov, επαξίως επονομάζεται “Γκρίζος Καρδινάλιος’”, “Ρώσος Ρισελιέ” και σύγχρονος Ρασπούτιν.

Και τώρα μια ματιά στα εγχώρια: Παραθέτω στοιχεία που προέρχονται από μία δημοσκόπηση την εποχή της παντοδυναμίας του Σύριζα (Public Issue , “Αυγή” της Κυριακής στις 26/6/16). Τον Ιούνιο του 2016 η δημοτικότητα του Ρώσου προέδρου στην Ελλάδα “σκαρφάλωσε” στο 74%, από 62% τον Οκτώβριο του 2015, καταγράφοντας άνοδο 12 ποσοστιαίων μονάδων. Την χαμηλότερη δημοτικότητα έδωσαν οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ με 47%, αυτοί προτιμούν κάτι πιο σκληρό την “δικτατορία του προλεταριάτου” και του “Ποταμιού” με 49%

Επίσης, το ίδιο χρονικό διάστημα, μείωση 10 ποσοστιαίων μονάδων παρουσιάζει η αρνητική γνώμη για τον Ρώσο πρόεδρο. Συγκεκριμένα, από το 32% τον Οκτώβριο του 2015 μειώθηκε στο 22% τον Ιούνιο του 2016 (στοιχεία αντλήθηκαν από άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη).

“Benedetta”

Γαλλία, Ολανδία, 2021, του Πολ Βερχόφεν

Θα την χαρακτήριζα ως σίκουελ της ταινίας “Βασικό Ένστικτο”, του ιδίου ( Basic Instinct, Ηπα, Αγγλία, Γαλλία, 1992 του Πολ Βερχόφεν). Και οι φιλεσίν θα με καταλάβουν εάν την χαρακτηρίσω ως την “θεολογική εκδοχή” του “Βασικού Ενστίκτου”.

Η τέχνη δεν αγαπά τις μάζες...

“Το καλοκαίρι του 1985 ο Μάνος Χατζιδάκις είχε απαιτήσει να μπει ένα πανάκριβο, για την εποχή εκείνη, εισιτήριο στη συναυλία του στη Ρωμαϊκή Αγορά. Όταν ρωτήθηκε για ποιον λόγο, απάντησε πολύ απλά: «Επειδή δεν θέλω να έρθει ο οποιοσδήποτε. Θέλω να έρθουν μόνον όσοι θέλουν και μπορούν να καταβάλουν το αντίτιμο». Σημειωτέον ότι δεν είχε καμία σχέση με την αγάπη του χρήματος. Το μοίραζε γενναιόδωρα. Το είπε για να αντισταθεί στο κυρίαρχο πνεύμα της πρώτης μεταπολίτευσης, όπου η αντίληψη περί συναυλίας ταυτιζόταν με τις πλατείες και τα γήπεδα. Αυτά ήταν για όποιον μπορούσε να τα γεμίσει και να ‘χει από κάτω ένα πλήθος να ακούει μουσική σαν να πηγαίνει σε διαδήλωση. Ο Χατζιδάκις δεν ενδιαφερόταν. Τον ενδιέφερε η μουσική του και όποιο κοινό μπορούσε να την εκτιμήσει. Εννοείται ότι ερέθισε το δημοκρατικό πνεύμα των πασοκικών εκείνων καιρών” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Καιροί που ήταν περίπου ακατανόητο να δείχνεις σεβασμό στον χώρο στους συνθεατές / συνακροατές σου και κυρίως σε όλους τους συντελεστές, από τους ηθοποιούς μέχρι την ταξιθέτρια. Ευτυχώς που δεν χρειάζεται να αναφερθώ στο κλειστό το κινητό των σημερινών καιρών....

Η προσέγγιση της τέχνης είναι μια εξατομικευμένη υπόθεση. Δεν είναι όλοι για όλες τις τέχνες. Το επισημαίνω αυτό διότι κάποιος με χαρακτήρισε ελιτιστή, διότι στην προηγούμενη ανάρτηση (“Σαν επιδόρπιο / Titane”), απευθύνθηκα στους “φιλεσίν” να ερευνήσουν τα πέρα του προφανούς της ταινίας. Και για να προλάβω και στον “Επίλογο” και στο “Σαν επιδόρπιο” αυτής της ανάρτησης προτείνω μια ταινία για φιλεσίν και μια σειρά, η οποία απαιτεί “slow watching”...

Σαν επιδόρπιο

Η, τηλεοπτική σειρά…

“Καρτ ποστάλ”: Η σειρά μυθοπλασίας της ΕΡΤ, η οποία αποτελείται από 12 αυτοτελείς ιστορίες, βασισμένες στα βιβλία της γνωστής από το βιβλίο της “Νησί”, Βρετανίδας συγγραφέως Βικτόρια Χίσλοπ, “Cartes Postales from Greece” και “The Last Dance”.

Στο “Νησί” βασίστηκε και η ομώνυμη σειρά του MEGA την τηλεοπτική περίοδο 2010-11. Τότε είχε γίνει χαμός με την σειρά, σήμερα άκρα του τάφου σιωπή στην ιδιωτική τηλεόραση.

Και αυτό για μία σειρά κλάσης ανώτερης του “Νησιού”. Πλειάδα εξαιρετικών ηθοποιών / ερμηνειών υπό την αξιοθαύμαστη και ευρηματική σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαβασιλείου. Καταπληκτικές κινηματογραφήσεις του τοπίου και ιδιαιτέρως αυτές της θάλασσας (Δ/νση φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος, Pete Rowe). Εξαιρετική η μουσική και το τραγούδι των “τίλων τέλους” , όπως και η ερμηνεία του από τον Σωκράτη Μάλαμα (“Εγώ Σ' Αγάπησα τον Μάη” σε στίχους της Ελένης Φωτάκη). Ευρηματικό το ότι το τραγούδι ακούγεται στο τέλος. Η χαρακτηριστική φωνή του Μάλαμα, σε προσκαλεί να ενδοσκοπήσεις σε αυτά που λίγο πριν είχες δει…

Μια σειρά που την χαρακτηρίζω “νεό – ηθογραφικό ρεαλισμό”. Πλήρους ευαισθησίας, ισορροπεί το τραγικό με πινελιές κωμικού μιας “τραγωδία και κωμωδία αποτελούν όψεις της ίδιας ουσίας”. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Εάν το τραγικό προσφέρει ένα ζευγάρι διαπεραστικά γυαλιά νυχτερινής όρασης, το κωμικό μάς δίνει γυαλιά για να χαμηλώσουμε το εκτυφλωτικό φως ενός γελοίου κόσμου”. (…) Η ‘κάθαρση’ που επιδιώκεται μέσω της παιδείας ή της τέχνης μάλλον δεν έχει να κάνει με τον ανακουφιστικό τρόπο που τον προσεγγίζουν οι φιλόσοφοι την τραγωδία. Μάλλον έχει να κάνει με την πνευματική ανύψωση, την προσωπική μας βελτίωση που αυτή επιδιώκει αλλά όχι με τρόπο διδακτικό, όπως θεωρούν οι περισσότεροι. Η τραγωδία δεν είναι, ούτε προσδοκά να γίνει διδακτική”.

Επισύμανση: Η σειρά αυτή δεν συνίσταται σε εθισμένους του “fast watching”, λόγω “Netflix”.

Και μιας και μιλήσαμε για καρτ ποστάλ…

Σας εύχομαι

Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2022

Seedrinker