Πυρίκαυστος Αύγουστος…

Αύγουστος ο θεριστής

και εμείς θερίζουμε την αυτοκαταστροφή που σπείραμε …

Αυτό που είδα κοιτάζοντας, είναι ότι η αρχική δημιουργική δύναμη, αυτή  που από τους περισσότερους αποκαλείται Θεός υπάρχει, αλλά είναι σαν να μην υπήρχε, διότι δεν παίρνει μέρος στις ανθρώπινες υποθέσεις με την έννοια που οι Θρησκείες  επινοώντας τον επινοητή τους, την προσδιορίζουν. Ως εκ τούτου μπορεί ο καθένας μας να πιστεύει σε ότι θέλει. Η συμπεριφορά μας όμως, τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική (πράξεις) πρέπει να είναι εναρμονισμένη με τους συμπαντικούς νόμους τους σταθερούς και αιώνιους, που ενστικτωδώς γνωρίζουμε (η ηθική δεν είναι θρησκειοκρατική / σε αυτό προσθέστε και το “Υπερεγώ”). Εάν δε τους ακολουθήσουμε, θα καταστραφούμε… 

ΑΝΤΙΛΑΒΟΎ;

Επίλογος

 Το θυμωμένο καλοκαίρι...

“Τη μεγάλη γαλήνη που αισθανόμουν τώρα τελευταία, τα πρωινά, εδώ, 

δεν ξέρω αν θα την ξανάβρω…” Γιώργος Σεφέρης. 

“Strategic Foresight / Στρατηγική Προοπτική”

Η υγειονομική κρίση με εμφαντικό τρόπο έκανε αντιληπτό  ότι οι  οι κυβερνήσεις, υπό την αιγίδα της Ε.Ε., θα πρέπει να εργαστούν πάνω σε διαφορετικά μοντέλα διακυβέρνησης από αυτά που έως σήμερα έχουν εφαρμοστεί. Επίκεντρο τους οι έννοιες της “προορατικής / προνοητικής” στην διακυβέρνηση. Στο πλαίσιο αυτό έχει εισέλθει στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο ο όρος “Strategic Foresight” ανοίγοντας την ουσιαστική συζήτηση για την Ανοικτή Στρατηγική Αυτονομία (Open Strategic Autonomy) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μέχρι το 2040.

Μεταβλητότητα, αβεβαιότητα και επινοητικότητα, είναι οι τρεις έννοιες  κλειδιά που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στο σχεδιασμό των μελλοντικών πολιτικών από τις κυβερνήσεις. Η εποχή μετά την πανδημία που σταδιακά αρχίζει, επιβάλλει να μείνει πίσω ο τρόπος σκέψης και δράσης που είχε ως προμετωπίδα το “business as usual”. 

Η  συνάντηση (16/7) του πρωθυπουργού με τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιο για το Foresight, Μάρος Σέφκοβιτς, είχε πρωτόγνωρες για την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ειδήσεις. 

* Σήμανε την επίσημη είσοδο της Ελλάδας στην ομάδα των χωρών που διαθέτουν στην κυβερνητική τους δομή, τμήμα Μακροπρόθεσμου Στρατηγικού Σχεδιασμού για το Μέλλον.  Στην Ελλάδα  η Ομάδα Foresight υπό τον Πρωθυπουργό , οποία ήδη συνεργάζεται με την Επιτροπή, έχει  αναλάβει να οργανώσει τη αντίληψη της κυβέρνησης για το Μέλλον (ανίχνευση των μελλοντικών τάσεων και προκλήσεων). 

Η συνεισφορά του Foresight στην κυβέρνηση δεν είναι μόνο θεωρητικού επιπέδου. Η χώρα αποκτά μεθόδους και παραμέτρους εκτίμησης του μέλλοντος και των εναλλακτικών σεναρίων που απαιτούνται για την κατάλληλη προετοιμασία της.

* Ιδρύεται Μεταπτυχιακό Τμήμα Future Studies για την διαμόρφωση γνωσιακής κουλτούρας και αντίληψης για την προσέγγιση του μέλλοντος ως τρόπο σκέψης και όχι απλώς ως χρονικό σημείο. Για να μελετηθεί το “what if”,  στην προοπτική ακύρωσης του “and what do we do now”, πριν είναι πολύ αργά… 

* Αποφασίστηκαν συνέργειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με ελληνικά think tank, όπως είναι για παράδειγμα η διαΝΕΟσις, με στόχο την αντιμετώπιση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια η Ε.Ε., όπως είναι η κλιματική αλλαγή, η ενεργειακή αυτονομία, τα κοινωνικά ρήγματα εξαιτίας της υγειονομικής κρίσης.

Διεθνή

Περιπαχώς…

Οι λιμοκτονούντες Βορειοκορεάτες ξέσπασαν σε κλάματα στη θέα του αδυνατισμένου “λαοπρόβλητου” ηγέτη τους Κιμ Γιονγκ Ουν (31/7).

Πολιτικορεκτάδες, εσείς που για να υποστηρίξετε κάθε υπέρβαρο, ασμένως επιτίθεστε σε κάθε λογικό άνθρωπο που επισημαίνει την νοσηρότητα που συνεπάγει η κατάστασή του, βουρ για Βόρειο Κορέα…

Μια ζωή Ουκρανή…

Μεγάλη η παρέλαση που οργανώνεται για τις 24 Αυγούστου με αφορμή τα 30 χρόνια Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας. Σε αυτό το πλαίσιο της γιορτής, ο “υπέρ μέγιστος” υπουργός άμυνας της χώρας με κορυφαία την “εθνική ευσυνειδησία”, αποφάσισε ότι οι γυναίκες στρατιωτικοί θα πρέπει να παρελάσουν με τις στολές τους, αλλά  αντί για άρβυλα να φορέσουν  γόβες (31.000 χιλιάδες γυναίκες υπηρετούν στον στρατό / προσέξτε, “κάλτσα” το παντελόνι και το καλτσάκι ελεύθερη επιλογή...). Αλληλούια... 

Για την ιστορία: Στις 24 Αυγούστου, τιμάται  η  ολοκλήρωση της εγκαθίδρυσης του κυρίαρχου Ουκρανικού κράτους, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ  του σοβιετικού ολοκληρωτισμού. 

Και πέρασαν πολλά οι Ουκρανοί ως μέλη της  ΕΣΣΔ. “Holodomor” στα ουκρανικά σημαίνει θάνατος από λιμό. Και αναφέρεται στην πιο πολύνεκρη καταστροφή εν καιρώ ειρήνης. Της εξόντωσης από πείνα εκατομμυρίων Ουκρανών πολιτών τα έτη 1932-1933, όταν η Μεγάλη Εκκαθάριση / ο Μεγάλος Τρόμος  του Στάλιν, εκτός από την “αποκουλακοποίση” (κουλάκοι, αγρότες αρνητές  της κολεκτιβοποίησης), προέβη και σε μαζικές κατασχέσεις  τροφίμων οι οποίες   οδήγησαν στην εξόντωση, σε κάποιες περιπτώσεις έως και του 1/5 του πληθυσμού ορισμένων ουκρανικών επαρχιών.

 Covid 19, καύσωνες, πλημμύρες.

Ίσως πρέπει να τις αναγνωρίζουμε και ως προσπάθεια αυτορύθμισης του Πλανήτη (την περίοδο της πανδημίας βελτιώθηκε το οικολογικό προφίλ του). 

Δεν χωράει αμφιβολία ότι πολλά λάθη και παραλείψεις θα έγιναν τις τελευταίες ημέρες. Ο άνθρωπος, σε αντίθεση με τη φύση, κάνει λάθη. 

* “Πρωτίστως, σήμερα πρέπει να αντέχεις. Είτε κυβερνάς είτε κυβερνιέσαι. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί η αντοχή μπερδεύεται συχνά με τη σκληρότητα, εξοκέλλει σε ανορθολογισμούς, ενώνεται με κάθε μορφής αντισυστημισμό και αντίδραση σε οτιδήποτε βαφτίζεται κατεστημένο ή επιστημονικά ελεγμένο, φέρνει στην επιφάνεια λογής λογής σαλούς και αποβράσματα που παριστάνουν τους «άτρωτους» και τους μεσσίες, με επιλεκτικό αλτρουισμό και περίσσια μίσους για την κοινωνία (Μαρία Κατσουνάκη).

Και ρήγματα δημιουργούνται στην κοινωνία. Και οι διχασμοί δημιουργούν τέρατα. Να μην το ξαναζήσουμε...

Κλιματική αλλαγή. Τα επακόλουθα ενός καύσωνα: Ξηρασία, μεγάλες φωτιές και μετά ακολουθούν ισχυροί άνεμοι ή ισχυρές   καταιγίδες-κεραυνοί. Και ακολουθούν οι δευτερογενείς καταστροφές Και πάλι μεγάλες φωτιές και μετά με τις πρώτες ισχυρές βροχές αποσάθρωση εδαφών, ερημοποίηση. Και η χώρα χάνει πολύτιμο έδαφος εν καιρώ ειρήνης…

Και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε; Επειγόντως να δρομολογήσουμε την μείωση  του ανθρακικού  αποτυπώματός μας. Ας ξεκινήσουμε με την μείωση του ενεργειακού αποτυπώματός μας. 

Κάποτε είχα γράψει: Πως να ονομάσω την στιγμή που βαθειά μέσα μου πιστέψω ότι για να αλλάξει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ; Πρέπει να της δώσω ένα όμορφο όνομα. Θα την πω  Αυγή... 

Όταν το 1981 ο Γεώργιος Ράλλης είχε μιλήσει για τις κουκουνάρες που πετάγονται σαν χειροβομβίδες, τον χλευάζανε.

Από την δεκαετία του ΄80 το επισημαίναμε  και εμείς στην νεοϊδρυθείσα τότε Οικολογική Κίνηση Βόλου. Μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε και άλλα φυτά για τις  δενδροφυτεύσεις, ιδιαιτέρως πέριξ των οικισμών; 

Προσοχή, για τις δενδροφυτεύσεις. Στα καμμένα ούτε άνθρωπος, ούτε κατσίκια. Και αυτό, διότι όπως λένε οι ειδικοί το δάσος ξαναγεννιέται από τις στάχτες του. Σε 1 μήνα το πολύ, θα είναι γεμάτο ανοιχτά μάτια, έτοιμα να βλαστήσουν από του χρόνου. Τα νέα φυτά   Θα βγουν λαίμαργα, θα βγουν καταπράσινα. Σε 3-4 χρόνια θα έχει ανακάμψει το όποιο οικοσύστημα. Και τότε μόνο χρειάζεται η παρέμβαση για αραίωμα των φυτών και φύτευση σε εδάφη που αδυνατούν να συγκρατήσουν σπόρους (με κλίση άνω του 50%), εμπλουτισμό με άλλα είδη εγχώριας χλωρίδας  και χάραξη αντιπυρικών ζωνών.   Σε 10 χρόνια θα έχει επιτευχθεί μια ικανοποιητική ανάπτυξη  (το διεπίστωσα ιδίοις όμμασι όταν κάηκε το νότιο Πήλιο).    

Προσοχή  σε αυτούς που πατώντας στα ανωτέρω, θέλουν να εμποδίσουν κάθε είδους  αειφόρας εκμετάλλευσης και επενδύσεων  που συμβάλουν στην προστασία του δάσους. Και κυρίως στους “δον κιχώτες” ακτιβιστές που βλέπουν στις ανεμογεννήτριες   δράκους και στους αυτόβλακες “που έχουν καταλήξει στο ότι ο ήλιος είναι αριστερός και οικολόγος, ο δε αέρας εμπρηστής και νεοφιλελεύθερος.  Και αυτό διότι το παν για αυτούς είναι να έχουν κάθε φορά μια ερμηνεία του κόσμου μας κομμένη και ραμμένη  στα μέτρα των ιδεοληψιών τους. Ως εκ τούτου συνηγορώντας σε σχετικά ψηφίσματα τους, ίσως εν αγνοία μας, τελικώς διευκολύνουμε αυτούς  που όχι μόνο αρνούνται φιλικές προς το περιβάλλον πηγές ενέργειάς, αλλά προσπαθούν να ενσπείρουν διχασμό.

Περί αισθητικής:   “Δεν θα έλεγα ότι αισθητικά οι ανεμογεννήτριες με γεμίζουν αγαλλίαση. Αλλά ούτε τα μεγάλα ξενοδοχεία στις παραλίες είναι χάρμα οφθαλμών, ούτε οι βιομηχανίες θυμίζουν έργα τέχνης ούτε οι αυτοκινητόδρομοι δένουν με το περιβάλλον. Δεν θέλω, δε, να μιλήσω για τα φωτοβολταϊκά. Μιλάμε για θλιβερή και απαίσια όψη λοφοπλαγιών και χωραφιών. Αλλά δεν είδα κανένα κίνημα ούτε εναντίον των ξενοδοχείων ούτε εναντίον της βιομηχανίας, ούτε εναντίον των αυτοκινητόδρομων και των φωτοβολταϊκών. Μόνο οι ανεμογεννήτριες ενοχοποιούνται” (Δημήτρης Ευθυμάκης).  

Προφητεία: In the year twenty one, twenty one (2121), τότε που θα έχει λήξει και η υποθήκευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ / ΤΑΙΠΕΔ), τότε που η σύντηξη θα δίνει άφθονη ενέργεια, τότε που το υδρογόνο θα κινεί τα πάντα, τότε  οι ανεμογεννήτριες θα αποτελούν τουριστικά αξιοθέατα, όπως οι ανεμόμυλοι του Αιγαίου σήμερα...

Επιστημονική διαπίστωση: Το δάσος χρειάζεται να ξαναγεννιέται. Οι κοιμώμενοι οφθαλμοί των δέντρων, με τη φωτιά αναζωογονούν το δάσος. Εκεί που δεν υπάρχει ακόμη ανθρώπινη παρέμβαση στα παρθένα δάση των βροχών, οι ζούγκλες, αυτοαναφλέγονται μια φορά στα 100 χρόνια για να επωφεληθούν από αυτή την αναζωογόνηση. Το δέντρο ξαναγεννιέται από το εσωτερικό του.

Πολιτική υπόθεση:  Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην εξουσία, χιόνι μπορεί να μην έφερνε, αλλά ένα επιδοματάκι καύσωνα θα το έδινε σε όλους μας…

Εσωτερικός ιμπεριαλισμός:  Έτσι έχω ονοματίσει τις συντεχνιακές ομάδες συμφερόντων που καπηλεύονται το δημόσιο συμφέρον δια το ίδιον. Μια τέτοια ομάδα είναι και αυτή που κατοικοέδρευε στις Δασικές Υπηρεσίες. Από τότε που τους πήραν την αρμοδιότητα δασοπυρόσβεσης και μαζί και τα κονδύλια, που τους τάιζαν με χρυσά κουτάλια, βρίσκονται σε μια άτυπη απεργία, υπό την ασυλία των περιφερειακών διευθύνσεων (ψηφαλάκια είναι αυτά…), ταλαιπωρώντας κόσμο και κοσμάκη  Στις 10/8 με απόφαση του Μητσοτάκη μεταφέρονται στο υπουργείο Περιβάλλοντος για να ξεβρομίσει επιτέλους  “η κόπρος του Αυγεία”...

Και η φωτιά, η μέσα μας;  Αυτή που δεν σβήνει όταν η φωτιά σβήνει…

* “Τη μάχη αυτή με τις φλόγες τη χάσαμε. Ας μη χάσουμε τον πόλεμο. Η διαδικτυακή επιθετικότητα και ο διχασμός δεν βοηθά κανέναν. Η συνοχή -και η αλληλεγγύη που δείχνουν όλο και περισσότεροι, επώνυμοι αλλά κυρίως ανώνυμοι- είναι αυτή την ώρα παράγοντας ισχύος απέναντι σε μια καταστροφή που μας έχει υπερβεί. Ας μην αφήσουμε τη φωτιά εντός μας να μας κάψει. (Παναγιώτης Κακολύρης).

Σχετικό: Διαβάστε το επίκαιρο ξανά viral άρθρο του Νίκου Μάργαρη: “Η επιστημονική αλήθεια για τις πυρκαγιές”.  https://www.in.gr/2021/08/08/greece/epistimoniki-alitheia-gia-tis-pyrkagies-viral-arthro-tou-nikou-margari-epikairo-ksana/ 

Τόκιο 2020: Στέφανος Ντούσκος,  Χρυσό μετάλλιο στο μονοθέσιο σκιφ ανδρών (30/7)

Και μετά ήρθε το Χρυσό μετάλλιο στο μήκος από τον Μίλτο  Τεντόγλου (1/8)

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 (Αθήνα) η Χαλκιά δήλωνε μετά την “εξωπραγματική” πρωτιά της, πως η πρωτιά είναι στο DNA του Έλληνα.

Και μετά ήρθε η αποκάλυψη ότι ορισμένοι αθλητές ήσαν ντοπαρισμένοι. Οι επιδόσεις τους ήταν σαν τον ελληνικό πλούτο των χρόνων εκείνων. 

Σήμερα οι ολυμπιονίκες μας  “είναι κανονικοί άνθρωποι που ξέρουν αυτό που ξέρει όποιος ασχολείται σοβαρά με τον αθλητισμό από αρχαιοτάτων χρόνων. Δεν μετράει ούτε το DNA ούτε η Ελλάδα. Μετράει η άσκηση, η πειθαρχία, η επιμονή, η προσήλωση στον στόχο, ο χαρακτήρας, το ταλέντο. Και το παιδί που άρχισε τα άλματα κάνοντας παρκούρ στα Γρεβενά και πήρε χρυσό μετάλλιο σε ένα από τα «ευγενή» αθλήματα, το άλμα εις μήκος, έχει ταλέντο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). 

Σήμερα επιτέλους μπορείς να ελπίζεις, Το χαμόγελο του επικοντίστα “Μανόλο” (Εμμανουήλ Καραλή), το σήμα κατατεθέν.

Japan style…

Όταν στην Ιαπωνία απεργούν δεν απέχουν από την εργασία. Απλώς το δηλώνουν φορώντας ένα περιβραχιόνιο.

Αυτό το στιλ ακολούθησε και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή  με την Ρωσία.

Και παρότι η Ρωσία αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, μετά από ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα κρατικού ντόπινγκ στην ιστορία, οι Ρώσοι αθλητές εμφανίζονται τακτικά στα βάθρα ως νικητές μεταλλίων. Στα γήπεδα και στην τηλεόραση, α κόκκινα, λευκά και μπλε χρώματα της χώρας εμφανίζονται στις στολές τους, ενώ το όνομα της ομάδας εμφανίζεται ως: “Russian Olympic Committee” (Ρωσική Ολυμπιακή Επιτροπή) ή «ROC» (ΡΟΕ).

Και όπως είναι απολύτως φυσικό η ρωσική κυβέρνηση καλωσορίζει θερμά τις νίκες των Ρώσων αθλητών, αν και “τεχνικά” δεν είναι για το ρωσικό έθνος. Ο δε Πούτιν στέλνει και από ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα σε κάθε Ολυμπιονίκη της ΡΟΕ στο Τόκιο (εδώ, το γέλιο είναι υποχρεωτικό...)

Ο Τόμας Μπαχ, πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής προσπαθώντας να εξηγήσει τα απαράδεκτα. Δηλαδή για το πώς εφαρμόζεται ο αποκλεισμός της Ρωσίας στους Αγώνες του Τόκιο, δήλωσε στους “Financial Times”: “Είναι μια πολιτική δικαιοσύνης. Πρέπει πάντα να επιβάλλεις κυρώσεις σε αυτούς που είναι ένοχοι και όχι σε αθλητές για λάθη ή παραβιάσεις που διαπράχθηκαν από την κυβέρνηση ή τρίτους”. 

Μεταφράζοντας: “Αποδεχόμαστε / συμπλέουμε  με τις ‘ιδιαιτερότητες’ ενός αυταρχικού καθεστώτος. Στην Ρωσία δεν υπάρχει ατομική ευθύνη (εδώ, υποχρεωτικό είναι το φτύσιμο...).

 Καλοκαίρι ύστατης προειδοποίησης...

Τετάρτη 4 Αυγούστου

Κυριακή 8 Αυγούστου

Έργο της πολιτικής σήμερα, όταν ξεσπούν φυσικές καταστροφές είναι  κατά σειρά προτεραιότητος, η προστασία της ανθρώπινης ζωής, των περιουσιών και τελευταία του οικοσυστήματος . Και μάλιστα απόλυτης προτεραιότητας η ανθρώπινη ζωή, διότι είναι καθοριστική  για την πολιτική διαχείριση της καταστροφής (σχετικά να επισημάνουμε ότι ζούμε σε μια χώρα όπου το φαντασιακό μας είναι αποικειοποιημένο και από το “περί βωμών και εστιών…”).

Και η  πολιτική αποτελεσματικότητα είναι μια διαδικασία συνεχών συγκρίσεων. Και το ζητούμενο από ένα επιτελικό κράτος είναι να μετατρέπει την κρίση σε ευκαιρία..

Η εισβολή λαθρομεταναστών που επιχειρήθηκε από την Τουρκία  στον Έβρο οδήγησε στην οχύρωση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων, αυτών που η Παραφύση λόγω ιδεοληψιών είχε  επί τοις πράγμασι καταργήσει. Η πανδημία, στην επιτάχυνση της δια λειτουργικότητας κράτους πολιτών, την ενίσχυση του συστήματος υγείας και την επί του πεδίου ψηφιακή εξοικείωση  των συντελεστών της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

 Αυτό είναι που βλέπει να γίνεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ για  αυτό  και προσπαθεί εναγωνίως να το “κάψει”. Τρέμει μήπως γίνει το ίδιο και στις καμένες περιοχές. Πλέον για την Αριστερά εχθρός δεν είναι η Δεξιά και ο καπιταλισμός. Εχθρός είναι ο Κούλης ο πρωθυπουργός (ελιξήριο θυμού ενός ψυχάκια η προσωποποίηση του στόχου). 

Αυτό που δεν έχουν αντιληφθεί οι Αριστεροί με τις ιδεοληψίες τους, είναι ότι αντιπαραθέτουν στους “σκοπούς της ζωής” τους “σκοπούς του συστήματος”. Δηλαδή δεν μπορούν να αντιληφθούν την έννοια της “ευθραυστότητας”, δηλαδή την “ευαισθησία στην αταξία” (Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ).

Δηλαδή ένα ανθρώπινο δημιούργημα (θεσμός κλπ) είναι εύθραυστο στο μέτρο που αδυνατεί να ενσωματώσει την αβεβαιότητα, την διακύμανση την τυχαιότητα. Στις αναρτήσεις μου την έχω αναφέρει ως “ρήτρα χρόνου” (ηχηρότατο παράδειγμα, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ). Αντιλαβού;

Και για το ιστορείν: Η κυβέρνηση  Μητσοτάκη δεν σταμάτησε στιγμή από την εκλογή της να πολεμά με ασύμμετρες και πρωτόγνωρες απειλές και παρόλα αυτά να διατηρεί σταθερά δημοσκοπικά ποσοστά πρωτόγνωρα. Δεν είχαν προλάβει καλά καλά να ορκιστούν ως κυβέρνηση όταν ο φονικός τυφώνας σάρωσε την Χαλκιδική. Και ακολούθησαν: Σεισμοί στην Σάμο και την Ζάκυνθο. Φωτιές  στην Εύβοια. Το ντου που επιχειρήθηκε στον Έβρο από τα ενεργούμενα της Τουρκίας.  Οι ντροπές της Μόριας. Η πολύμηνη κρίση με τα τουρκικά πλοία να θέτουν εν αμφιβόλω την υπόσταση της χώρας. Η πανδημία του κορωνοϊού.   Και σήμερα ένα πυρίκαυστο καλοκαίρι, όπου οι φωτιές “κάνανε γαργάρα” με το νερό που τις ρίχνανε…

* “Γιατί βρίζουν τον Μητσοτάκη; Μα γιατί ξέρουν ότι έχασαν την εξουσία όχι εξαιτίας της Δεξιάς, αλλά χάρη στον Μητσοτάκη. Γιατί αυτός κατάφερε να συγκροτήσει το μέτωπο σοβαρότητας που χρειαζόταν η χώρα για να σταθεί στα πόδια της. Και η σοβαρότητα είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τους. Όταν τον ακούν να παραδέχεται τα λάθη του και τις παραλείψεις του, εξοργίζονται. Για έναν απλό λόγο: γιατί δεν έχουν τίποτε να προτείνουν για να διορθώσουν τα λάθη και τις παραλείψεις. Το μέτωπο της σοβαρότητας, απέναντι στην πανδημία, στην εισβολή στον Έβρο, στην κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, στις σημερινές πυρκαγιές, είναι το πολιτικό έργο της κυβέρνησης Μητσοτάκη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

      

Και το τελικό ερώτημα: Με τον Μητσοτάκη του Έβρου, της πανδημίας, του Καστελλόριζου  και τώρα της Εύβοιας; Ή με τον Νήπιο των κλειστών τραπεζών, του αχρείαστου μνημονίου, του υποθυκευτή για 99 χρόνια της δημόσιας περιουσίας , του Ματιού, που μας λέει ότι τώρα “ξέρει” γιατί “έμαθε”; 

Άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις το επισημαίνουν: Μητσοτάκης ή “Κανένας”. Ο Νήπιος έρχεται σταθερά 3ος στην καταλληλόλητα για πρωθυπουργός. Αντιλαβού;

Αφγανιστάν 15/8/2021

Η Δημοκρατία είναι δύσκολο να λειτουργήσει σε χώρες με εξαιρετικά σύνθετο γεωγραφικό ανάγλυφο και μάλιστα μη εύφορο,  όπου συνήθως ενδημεί   η εθνοτική πολυπλοκότητα, διότι οι φυλετικές και τοπικές εξουσίες παράγουν έναν διαρκή πολιτικό κατακερματισμό εις βάρος κάθε προσπάθειας / δυνατότητας οικοδόμησης ενότητος (εθνικής). Δηλαδή της πρωταρχικής αναγκαίας συνθήκης εδραίωσης της Δημοκρατίας. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι προσπάθειες εκκοσμίκευσης αυτών των κοινωνιών οδήγησαν σε τυραννικά καθεστώτα, όπως αυτό του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ. (1)

Ήταν ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι στο Αφγανιστάν θα επικρατούσαν αυτοί που είχαν αποκτήσει συνείδηση ενότητος. Και οι Ταλιμπάν έχουν αυτήν της θρησκευτικής ενότητος (ακραίο Ισλάμ). Η προϋπάρχουσα κοινωνική οργάνωση του  Αφγανιστάν είναι αυτή των “οικογενειών / φατριών / φυλάρχων”, επί των οποίων τα τελευταία 20 χρόνια προσπάθησε να κατίσχυση  μια εκ της Δύσεως εισαγόμενη, αυτή των  Αμερικανών και των συμμάχων τους.(2) 

Άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια / ψευδαίσθηση της Δύσης για την “εξαγωγή Δημοκρατίας”, γεγονός που επισφραγίστηκε και στο πεδίον της ένοπλης σύγκρουσης  και οδήγησε τελικώς τους Ταλιμπάν στην   εύκολη κατάληψη της εξουσίας, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών (είχαν γίνει και άλλες αποτυχημένες προσπάθειες αλλαγής πολιτισμικού μοντέλου, με 1η αυτή των Άγγλων τον 19ο αιώνα). (3)

Και ιστορικά επιβεβαιωμένο είναι,  ότι η εισαγωγή “δυτικών αρχών” σε τέτοιες κοινωνίες δυνητικώς αποτέλεσε και άλλοθι ξένης παρέμβασης. Ως εκ τούτου όταν έχουν εκπληρωθεί οι στόχοι της παρέμβασης  ή όταν καθίσταται ασύμφορη η συνέχισή της, αυτή λήγει   χωρίς να υπολογίζεται το κόστος της στους εγχωρίους.

Επίσης ιστορικά επιβεβαιωμένο είναι ότι ότι η εισαγωγή “δυτικών άρχων” πάντα προσπαθεί να γίνει δια της υποστήριξης διεφθαρμένων  κυβερνήσεων των οποίων η κύρια μέριμνα είναι ο πλουτισμός των στελεχών της πολιτικών και στρατιωτικών. (3)

Για την περίπτωση του Αφγανιστάν ο Τόμας Φρίντμαν γράφει στους NY Times: “Οι Αφγανοί πάντα ήξεραν να πολεμούν, δεν χρειάζονταν μαθήματα από κανέναν. Το ζήτημα είναι εάν ήθελαν να πολεμήσουν για τις διεφθαρμένες φιλοδυτικές κυβερνήσεις που στήριξε η Συμμαχία”. (4)

Η τραγωδία των ανθρώπων του Αφγανιστάν είναι ότι στα μέσα του προηγούμενου αιώνα η χώρα εκσυγχρονιζόταν, γυναίκες συμμετείχαν στην παιδεία, στη δημόσια ζωή, στην οικονομία. Τώρα όλοι βυθίζονται στο σκοτάδι. Η επικράτηση των δυνάμεων του ακραίου Ισλάμ το 2021 μπορεί να είναι μια νίκη για τους Ταλιμπάν και τους υποστηρικτές τους, είναι όμως μια βαρύτατη ήττα για την ανθρωπότητα. Η ειρωνεία είναι ότι οι παρεμβάσεις πρώτα των “προοδευτικών” Σοβιετικών και μετά των “φωτισμένων” Αμερικανών κατέληξαν σε τονωτικό των απανταχού ταλιμπανιστών / τζιχαντιστών. 

Και στον κόσμο των ισλαμιστών ο λόγος προκύπτει μόνο από τη θεϊκή θέληση,  οι λέξεις του Κορανίου ορίζουν τον κόσμο τους, ως εκ τούτου και ο εσωτερικός στοχασμός και η έννοια της αυτοδιάθεσης άγνωστες. Τι να λέμε τώρα για δημοκρατία. Εκεί  αισθάνονται πολύ μεγαλύτερη οικειότητα με τον θρησκευτικό φανατισμό των Ταλιμπάν παρά με μια άγνωστη λέξη, μια λέξη που μάλιστα δεν αναφέρεται πουθενά στο Κοράνι. 

Και  δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι εσωτερικές προσπάθειες εκκοσμίκευσης αυτών των κοινωνιών (παράδειγμα η Πορτοκαλί Επαναστάεις) οδήγησαν σε τυραννικά καθεστώτα ή στις ψευδεπίγραφες Ιαλαμικές Δημοκρατίες, όπου η ψήφος είναι απλώς μια επιβεβαίωση της θέλησης του Θεού.

* “Το 2001 ήταν που ο Ρόμπερτ Κέιγκαν είχε πει ότι η Αμερική πάει στο Ιράκ για να κτίσει τη δημοκρατία, όπως ο στόλος του Περικλή επέβαλε τη δημοκρατία στις ελληνικές πόλεις του Αιγαίου. Ο Κέιγκαν είχε σίγουρα διαβάσει τον Θουκυδίδη του. Αν μη τι άλλο, ήταν οικογενειακή παράδοση. Ο πατέρας του Ντόναλντ, που πέθανε προ ημερών, εθεωρείτο διεθνώς ως ο κορυφαίος μελετητής του Πελοποννησιακού Πολέμου. Τον είχε διαβάσει, όμως, ως επίλεκτος του επιτελείου του Μπους του νεότερου και μάλλον τον αντιμετώπιζε ως ιδιοκτησία του. Δεν ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίζει τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην «Αθηναϊκή Αρχή» και αυτό που ετοιμαζόταν στο Ιράκ και κατόπιν στο Αφγανιστάν. Ο Περικλής επέβαλε τη δημοκρατία σε κοινωνίες που μιλούσαν την ίδια γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους θεούς και μοιράζονταν την ίδια ιστορική εμπειρία, τη σύγκρουση με την Περσική αυτοκρατορία. Ο στόλος του ήταν όπλο στα χέρια των δημοκρατικών, που ήθελαν να ανατρέψουν τους ολιγαρχικούς στις πόλεις τους. Δεν αποπειράθηκε να εξαγάγει ένα πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς απαιτώντας από τους πληθυσμούς να εγκαταλείψουν τα ήθη και τις πεποιθήσεις αιώνων και μια ταυτότητα που στηρίζεται στη θρησκευτική πίστη. Η δημοκρατία δεν είναι ιδεολογία που μπορείς να τη μεταφέρεις με τη δύναμη των όπλων. Δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να ξέρεις πως η δημοκρατία, αρχαία ή σύγχρονη, προκύπτει από την ιστορική εμπειρία της ίδιας της κοινωνίας.” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). 

Η φιλελεύθερη Δημοκρατία είναι άθλημα δύσκολον και το είδαμε, το βλέπουμε, στις δυσκολίες που οι μετακομμουνιστικές χώρες κλήθηκαν να διαχειριστούν στην προσπάθεια εκδημοκρατισμού τους. Και αυτό διότι έπρεπε να εμπεδώσουν νέες δεξιότητες: Να ζουν με την αβεβαιότητα της αγοράς, να αποδέχονται τη βραδύτητα των δημοκρατικών διαδικασιών και την “αξιακή πληθυντικότητα,” να αλληλοεμπιστεύονται, να διαχειρίζονται ενάρετα την ελευθερία. Η άνοδος του αυταρχικού λαϊκισμού δείχνει πόσο σύνθετη είναι αυτή διαδικασία (παράδειγμα: η Τσεχία κυβερνάται σήμερα από έναν ολιγάρχη, πρώην πληροφοριοδότη της μυστικής αστυνομίας).  

Η Δημοκρατία είναι άθλημα δύσκολον και ως εκ τούτου σε κάθε δυτική δημοκρατία παραμένουν ακόμη αβέβαια τα ηθικοπολιτικά επιτεύγματα, το να ζεις με αξιοπρέπεια, και να θέτεις την “υπευθυνότητα πάνω από τις επιθυμίες” (Βάτσβαλ Χάβελ). 

Η Δημοκρατία είναι άθλημα δύσκολον και για τον λόγο αυτόν  γενικώς αποκαλούμε “ταλιμπάν”  κάθε έναν που ακρίτως, χωρίς λογική επεξεργασία, υποστηρίζει θέσεις ή πρόσωπα με τρόπο απόλυτο, πρωτόγονο, ισοπεδώνοντας όλους αυτούς που βρίσκονται απέναντί του. Και οι “ταλιμπάν” ενδημούν παντού. Πάρτε για παράδειγμα τον υπουργό της Πραφύση καθηγητή  Γιώργο Κατρούγκαλο και φανταστήτε τον να διδάσκει αυτό που ανέφερε στις 14/10/2013 στο  Mega: “Καταδικαστέα είναι μόνο η μορφή βίας που δεν έχει κοινωνικό αντίκρισμα”. 

* “Στο Αφγανιστάν ηττήθηκε η Δύση. Γεωπολιτική ήττα, χωρίς αμφιβολία. Πολιτική ήττα, χωρίς αμφιβολία. Όμως, η ήττα θα ήταν στρατηγική αν ήταν και πολιτισμική. Και όσο δεν είναι πολιτισμική, ο Δυτικός κόσμος μπορεί να την αξιοποιήσει ως ευκαιρία αυτοσυνειδησίας και αναδιάταξης. Αρκεί να πετάξει στα σκουπίδια όλες τις σαχλαμάρες των τελευταίων δεκαετιών. Αυτές τον κάνουν να συμπεριφέρεται σαν αποβλακωμένος γέρων που βρίσκει χαριτωμένο ό,τι δεν του μοιάζει, γιατί έχει βαρεθεί τον εαυτό του. Αλλιώς θα απορεί πάντα πώς και την πάτησε έτσι με τους εκάστοτε ταλιμπάν”.

“Ο Αφγανός που περνάει τα ευρωπαϊκά σύνορα δεν παύει να είναι Αφγανός. Πυρήνας της ταυτότητάς του είναι η θρησκευτική του πίστη, η σαρία, το Κοράνι. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες τού αναγνωρίζουν το δικαίωμα, διότι έχουν κατακτήσει μέσα από τους αιώνες της ιστορίας τους την ανοχή στην ετεροδοξία ή ακόμη και στην αθεΐα. Ο ίδιος όμως δεν αναγνωρίζει καμία άλλη πίστη εκτός από τη δική του. Την κουβαλάει αδιαφορώντας για το περιβάλλον που θα τον υποδεχθεί. Η δημοκρατία τού είναι ξένη, η ισότητα των φύλων τού μοιάζει αποτρόπαιη. Και θεωρεί δικαίωμά του να αυτομαστιγώνεται στους δρόμους του Πειραιά (σς. 19/8)”. (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

Σημειώσεις:

1. Και η κοινωνική δομή της προεπαναστατικής Ελλάδος ήταν οργανωμένη σε φάρες. Για τον λόγο αυτό το κύριο μέλημα των Ελλήνων λογίων που ευαγγελίζονταν την Επανάσταση, ήταν να αποκτήσουν οι Έλληνες εθνική συνείδηση βασισμένη στο αρχαιοελληνικό παρελθόν  την  γλώσσα και την θρησκεία.

2. Οι Ταλιμπάν, αν και κατάφεραν να κερδίσουν τον πόλεμο κατά των συμμαχικών δυνάμεων των Δυτικών και των ντόπιων συνεργατών τους, δεν ελέγχουν την επικράτεια. Η “επικράτεια” είναι ένα συνονθύλευμα από φυλές και θρησκευτικές σέχτες έτοιμες να σφαχτούν μεταξύ τους για μια σούρα από το Κοράνι. Μάθαμε ακόμη πως ο Ισλαμικός Στρατός μπορεί να ηττήθηκε στη Συρία και στο Ιράκ, όμως ζει και βασιλεύει στο Χορασάν.

3.  Οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους θα είχαν επιτύχει τα μέγιστα  εάν κατά την 20χρονή παρουσία τους στο Αφγανιστάν επένδυαν στην εκπαίδευση των κοριτσιών και των νεαρών γυναικών. Δηλαδή σύμφωνα με το γνωστό αξίωμα: “Εάν θέλεις να αλλάξεις μια κοινωνία εκπαίδευσε τα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες της”. 

4.  Η διαφθορά  δομικό στοιχείο του αφγανικού κράτους. Τα “ανατολίτικα κριτήρια” και στην στελέχωση του στρατού. Το πιθανότερο  ο κουμπάρος γίνεται στρατηγός και ο φίλος λοχαγός. Με δεδομένο ότι το μεγαλύτερο βάρος των επιχειρήσεων το είχαν οι Δυτικοί, οι περισσότεροι από τους 350.000 άνδρες του στρατού είχαν την ευκαιρία να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι με αμερικανικά δολάρια, με μικρή διακινδύνευση. Μέχρι που χρειάστηκε να πολεμήσουν μόνοι τους… 

Για το Ισλάμ   (Ο Sir Winston Churchill στο βιβλίο του «The River War»,) 

“Το γεγονός ότι στον νόμο του Μωάμεθ κάθε γυναίκα πρέπει να ανήκει σε κάποιον άνδρα ως απόλυτη περιουσία του, είτε σαν παιδί, είτε σαν γυναίκα, είτε σαν παλλακίδα, καθυστερεί την τελική εξαφάνιση της δουλείας, μέχρις ότου η πίστη του Ισλάμ σταματήσει να είναι μια κυρίαρχη δύναμη μεταξύ των ανδρών.

Οι μουσουλμάνοι σαν άτομα, μπορεί να έχουν υπέροχες ιδιότητες, αλλά η επιρροή της θρησκείας παραλύει την κοινωνική ανάπτυξη εκείνων που την ακολουθούν. Δεν υπάρχει ισχυρότερη οπισθοδρομική δύναμη στον κόσμο. Απέχοντας πολύ από την παρακμή, ο Μωαμεθανισμός είναι μια μαχητική και προσηλυτική πίστη. Εχει ήδη εξαπλωθεί σε όλη την Κεντρική Αφρική, δημιουργώντας ατρόμητους πολεμιστές σε κάθε βήμα. Και αν η χριστιανοσύνη δεν ήταν προστατευμένη με τα ισχυρά όπλα της επιστήμης, της επιστήμης κατά της οποίας αγωνίστηκε μάταια, ο πολιτισμός της σύγχρονης Ευρώπης μπορεί να πέσει, όπως έπεσε ο πολιτισμός της αρχαίας Ρώμης».

Το εκπληκτικό στο παραπάνω κείμενο είναι ο χρόνος δημοσίευσής του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1899! Πριν από 121 χρόνια, ο Churchill μας περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τη σημερινή εικόνα και μας προειδοποιεί ότι ο πολιτισμός της σύγχρονης Ευρώπης μπορεί να πέσει, όπως έπεσε ο πολιτισμός της Αρχαίας Ρώμης”.

* “Στο όνομα της «πολιτικής ορθότητας» (εμμονική θεωρία και όπως κάθε εμμονή κινείται εκτός λογικής, την παρακάμπτη) αντιμετωπίζουμε το Ισλάμ με υπερβολική και αδικαιολόγητη ανοχή. Αν κάποιος τολμήσει να μιλήσει για τις ανισότητες που προστάζει το Κοράνι, χαρακτηρίζεται αμέσως ρατσιστής. Από την άλλη πλευρά, σε κάθε ευκαιρία χλευάζουμε τον Χριστιανισμό, ο οποίος μέσω του φωτισμένου Αποστόλου Παύλου, 1.700 χρόνια πριν από την εποχή του Διαφωτισμού, διακήρυξε: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Προς Γαλάτας, γ΄, 28). Με 23 λέξεις μας έδωσε τον αληθινό ορισμό της Ισότητας σε φυλές, φύλο και κοινωνία!” (Ανδρέας Δρυμωνίτης).

Στέφανος Τσιτσιπάς / παρενέργειες χωρίς εμβόλιο...

Η αυθεντία του είναι η ρακέτα του. Χωρίς αυτήν, ο κορυφαίος μας τενίστας είναι ένας φυσιολογικά... ανώριμος 23χρονος. (Πηγή: Protagon.gr)

 Εδώ ταιριάζει η ρήση: Με ότι ενθουσιάζομαι γίνομαι ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός…

Φτάνει πια η ειδωλολατρεία. Αντιλαβού;

Αφήστε στους αυτόβλακες την διπλή χρήση. Να τα αποκαθηλώνουνε αφού  πρώτα τα αποθεώσουνε... 

Και ο αρχηγός των αυτόβλακων...

Συζήτηση στην Βουλή για τις καταστροφικές πυρκαγιές (25/8)

Α ρε Άκη… 

* “Α ρε Άκη, πόσα ήθελες, διάολε, για να περνάς καλά; Τα ‘χες. Είχες κατά καιρούς στα χέρια σου την άμυνα της χώρας, τα δημόσια έργα της, την αυτοδιοίκηση της, την ανάπτυξη της, τη δημόσια τάξη της, τις μεταφορές της, τους δημοσίους υπαλλήλους της… όλοι και όλα πέρασαν απ’ τα χέρια σου. Διάολε, δεν σου ‘φταναν; Κι άφησες πίσω σου μόνο μια ντροπή;” ( Δημήτρης Ευθυμάκης ).

Και ένα νεοκλασικό στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στέκει εκεί για να μας υπενθυμίζει πόσο χαμηλά μπορεί να οδηγήσει η απληστία τον άνθρωπο (στις 27/8 απεβίωσε ο Άκης Τσοχατζόπουλος /  τα “κωλόσπιτα” έχουν παράδοση στο ΠΑΣΟΚ).

* “Ποια υλικά της μεταπολίτευσης έβγαλαν στον αφρό χαρακτήρες σαν τον Τσοχατζόπουλο; Ποιος σοσιαλισμός έβγαλε επαγγελματίες σαν τον Τσοχατζόπουλο και τον Μπετίνο Κράξι;

Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν μόνο ο Τσοχατζόπουλος. Ηταν και ο Σημίτης. Και ο Τσοχατζόπουλος δεν ήταν μόνον ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε ένας από τους πιο ολοκληρωμένους χαρακτήρες μιας κοινωνίας που ζούσε για να κερδίσει το δικαίωμα στο «πρώτο τραπέζι πίστα».  Και το αποτύπωμα του Τσοχατζόπουλου ανέλαβε να το αναπαραγάγει ο ΣΥΡΙΖΑ και τα πασοκικά περιτρίμματα που τον στελέχωσαν μεταλαμπαδεύοντας τη νοοτροπία του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). 

Άκης Τσοχατζόπουλος, η προσωποποίηση  της πολιτικής αυθαιρεσίας, της αδίστακτης ημιμάθειας, του νεοπλουτισμού και της “τριτοκοσμικής” περιφρόνηση της δημοκρατίας. Ένα πρόσωπο ζητούμενο που χαράχτηκε βαθιά στο κοινωνικό υποσυνείδητο και δημιούργησε σύνδρομα και συμπλέγματα που ακόμη μας ταλαιπωρούν. Αυτή είναι η “long PASOK” ασθένεια...

Περιοριστικά μέτρα για τους ανεμβολίαστους …

Πιθανόν θα έχετε ακούσει για την “γοητεία του γκρεμού”. Ο κίνδυνος που ελοχεύει όταν στέκεσαι στην άκρη ενός γκρεμού δεν είναι να μην στραβοπατήσεις και πέσεις, αλλά μην αυτοβούλως πέσεις.

Αυτό ερμηνεύει ο  Φρόιντ καταγράφοντας το “ένστικτο του θανάτου” στον χάρτη της ψυχής να φωλιάζει δίπλα στο “ένστικτο για ζωή” και να  συγκρούεται με το Υπερεγώ, την επικράτεια της κοινωνικής ευθύνης, της ενοχής (σχηματική περιγραφή / το  “ένστικτο του θανάτου” υπηρετείται ποικιλοτρόπως,  παράδειγμα δια της παχυσαρκίας, της ακινησίας, της κακής διατροφής...).  

Από αυτήν την οπτικήν διαπνέονται και τα περιοριστικά μέτρα κατά των ανεμβολίαστων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση (24/8) 

Και είναι το “ένστικτο για ζωή” που επιτάσσει  το ότι ο εμβολιασμός δεν αποτελεί μια ελεύθερη επιλογή που αφορά και επηρεάζει μόνο εκείνον που την κάνει. Ο εμβολιασμός είναι μια αμυντική αλυσίδα απέναντι σε έναν συνολικό, θανάσιμο κίνδυνο, και η αποχή από αυτόν είναι μια παράλειψη που συμπαρασύρει τους πάντες.

Κοινωνιολογικά  το να αναφερόμαστε στον εμβολιασμό ως μια ακόμη εκδήλωση υποκειμενικότητας, είναι ιδιαιτέρως παραπλανητικό .

Είναι πάνω απ’ όλα το σύνδρομο του υπόδουλου, το αίσθημα του ανελεύθερου ανθρώπου ο οποίος πιστεύει πως οι κανόνες που ορίζουν την κοινωνική μας συνύπαρξη συνθέτουν έναν καταναγκασμό.

Πολιτικά πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι τα δικαιώματά  υπόκεινται πάντα σε περιορισμούς και οι περιορισμοί τίθενται για να προστατεύσουν άλλα δικαιώματα, που κινδυνεύουν από την “καταχρηστική ελευθερία”.

Στην “καταχρηστική ελευθερία” , οι λαϊκιστές / καιροσκόποι πολιτικοί αναζητούν την τύχη τους, ποντάροντας στην  ρουλέτα του διχασμού. Πολιτικοί, δυνητικώς και ψυχιατρικά διαταραγμένοι, μιας και ο διχασμός ανάμεσα στη λογική και τον ανορθολογισμό αποτελεί  ψυχιατρικό και όχι πολιτικό φαινόμενο. Αν δεν είναι πολιτικά διαταραγμένοι, τότε πρέπει να αναφερόμαστε σε “ταλιμπάν της πολιτικής αλητείας”.

Παράδειγμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε για όσους εργαζόμενους στα νοσοκομεία εξακολουθήσουν να αρνούνται το εμβόλιο, να τιμωρηθούν με… μετάθεση σε άλλη υπηρεσία του κλάδου τους ώστε να μην έρχονται σε επαφή με τους ασθενείς. Αυτό δεν είναι τιμωρία, αυτό είναι μια μορφή αντιεμβολιαστικού bonus και μάλιστα με μεγάλη οικονομική επιβάρυνση. 

* “Σύμφωνα με έρευνα του αμερικανικού Pew Research Center,  η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου η Αριστερά πιστεύει ότι έπρεπε να υπάρχουν λιγότεροι περιορισμοί λόγω Covid. Kαίι αυτό σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες της έρευνας, όπου την… πρωτιά στην αντίδραση κατά των περιοριστικών μέτρων έχει η Δεξιά (και σε ορισμένες η άκρα δεξιά) με πρώτες τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, με το ιδιαίτερα ισχυρό αντιεμβολιαστικό κίνημα μπολιασμένο με πλήθος αρνητών της ίδιας της πανδημίας, να ακολουθεί”  (Πηγή: Protagon.gr).

* “Το σύνθημα «ναι στο εμβόλιο, όχι στην υποχρεωτικότητα» (ναι στην οδική ασφάλεια, όχι στα κόκκινα φανάρια) που φιγουράρει στα πανό της ΠΟΕΔΗΝ, δίπλα σε αφίσες που εικονίζουν τον Μπιλ Γκέιτς σαν πεινασμένο βρικόλακα έτοιμο να κατασπαράξει τον πλανήτη, είναι ένα κακόγουστο σόφισμα – προσάναμμα στους ιδεασμούς των ασυνείδητων. Το ίδιο και η θεωρία που διοχετεύεται στα media, ότι η κυβέρνηση επισπεύδει τις αναστολές για να δημιουργήσει χώρο για τους ιδιώτες στο ΕΣΥ. Προκειμένου να μη δυσαρεστήσουν μια μικρή πελατεία, οι συνδικαλιστές γίνονται έτσι οι ίδιοι ξενιστές των αντιεμβολιαστικών δοξασιών. Πολύ μεγάλη ζημιά για πολύ φθηνό όφελος” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

* “Στη ριζοσπαστική Αριστερά διακρίνονται για τις λεκτικές εκκεντρικότητές τους. Ξεκίνησαν με τη «δημιουργική ασάφεια», πέρασαν στην «ολιγαρκή αφθονία» και τις τελευταίες ημέρες επινόησαν την «προαιρετική υποχρεωτικότητα». Οι δύο πρώτες λεκτικές επινοήσεις είχαν το γούστο που έχουν όλες οι πομφόλυγες, όμως η τρίτη και φαρμακερή, μπορεί να αποβεί κυριολεκτικά θανατηφόρος γιατί αφορά την υγεία μας”(Σάκης Μουμτζής).  

“Χάος”…

Για ένα ολιγάριθμο αλλά εξαιρετικά στοχαστικό τμήμα της ελληνικής Αριστεράς,  το μεγαλύτερο μέρος των  οποίων ήταν πολιτικοί κρατούμενοι της δικτατορίας στο στρατόπεδο εξόριστων της Λέρου (Παρθένι),  η σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία (21 Αυγούστου 1968), με την οποία έληξε βίαια η σύντομη “Άνοιξη της Πράγας”, λειτούργησε σαν στυγνό τελεσίγραφο προς τη συνείδησή τους. Και απάντησαν  με τον μόνο τρόπο που άρμοζε στις πεποιθήσεις και τις δυνατότητές τους, τις οποίες η κομματική ορθοδοξία χλεύασε σαν “χαοτικές”, εξ ου και το όνομα“ ΧΑΟΣ” που αποδόθηκε στην ομάδα τους (δημόσια καταγγελία της εισβολής / την υπέγραψαν 65-70 κρατούμενοι από ένα σύνολο περίπου 500 κρατουμένων).

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης κρατούμενος στο Παρθένι, αναφέρει σχετικά: “Αντικειμενικά, η καταδίκη αυτή εξέφραζε και την άποψη για τη ρήξη των δεσμών του ελληνικού αριστερού κινήματος με την εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ και την επιλογή, όσο επέτρεπαν οι περιορισμοί του χαρακτήρα του κειμένου, ενός δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, δηλαδή την απεμπλοκή από τον λενινιστικό δρόμο της δικτατορίας του προλεταριάτου και της μονοκομματικής διαχείρισης της λαϊκής εξουσίας”.

Έκτοτε αυτούς οι οποίοι παρέμειναν φανατικά πιστοί της “Κομμουνιστικής θρησκείας”, δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος των αριστερών, θα πρέπει να τους αποκαλούμε αυτόβλακες της Αριστεράς. Σε αυτούς προσθέστε και τους πιστούς του διαχρονικού “πρέπει” της αυτολογοκρισίας (πρέπει επειδή το Κόμμα ξέρει, πρέπει επειδή παραμονεύει ο ταξικός εχθρός, πρέπει επειδή οι σοσιαλιστικές χώρες είναι υπό καπιταλιστική περικύκλωση, πρέπει…).

Ο Παντελής Μπουκάλας αναφέρει σχετικά: “Μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, αυτό που έμενε πιστό στην παράδοση, εννόησε το 1968 την εισβολή όπως την εννόησε και στα μετέπειτα χρόνια, όπως την εννοεί και σήμερα. Τίποτε πιο χαρακτηριστικό από το άρθρο ενός μέλους της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κ.Ε. του ΚΚΕ στον ‘Ριζοσπάστη’ (25-26/8/2018): «Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από τα γεγονότα του Αυγούστου του 1968 στην Τσεχοσλοβακία, δηλαδή από την προσπάθεια αποτροπής της επιχείρησης αντεπανάστασης, οργανωμένης από δυνάμεις που δρούσαν μέσα και έξω από τη χώρα. Με αφορμή αυτήν την επέτειο, κάθε χρόνο χύνεται πολύ μελάνι. Αστοί και οπορτουνιστές ιστοριογράφοι και αναλυτές συμπράττουν στην αντισοσιαλιστική προπαγάνδα, στην επιχείρηση διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, προβολής της παρέμβασης της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών ως ωμής επέμβασης και εισβολής στο εσωτερικό της χώρας». Το Κόμμα ξέρει. Και αφού ξέρει, δεν μαθαίνει. Δεν μπαίνει δηλαδή στον κίνδυνο του αναστοχασμού, της αυτοαμφισβήτησης, της αυτοκριτικής, της εναρμόνισης με την Ιστορία εντέλει.

Οι θέσεις των δογματικών αριστερών για το Τείχος του Βερολίνου είναι ακόμα πιο απλή:  Ήταν «το σύμβολο της υπεράσπισης της ειρήνης και των εργατικών κατακτήσεων» («Ριζοσπάστης»,  «Είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου», 15.11.2009)”.

Και “επί των τύπων των ήλων”: Τον Σεπτέμβριο 1991, ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα l’ Unità,  παρατήρησε: “Ο κομμουνισμός είναι καταδικασμένος να λέει ένα πράγμα και να κάνει το αντίθετο. Μιλάει για δημοκρατία και εγκαθιστά τυραννία· διακηρύσσει την ισότητα και επιφέρει ανισότητα· επικαλείται την επιστήμη και την αλήθεια και ασκείται στο ψέμα και στο παράλογο”. Ένα τέτοιο βαθιά υποκριτικό καθεστώς μοιραία παγιδεύεται στα ψέματά του. Χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, εντείνει την προπαγάνδα και προσφεύγει στη βία. Μέχρι να γίνει θρύψαλα. 

Και το επαχθέστερο: Όταν η διάκριση ψέματος και αλήθειας αδυνατίζει, τα άτομα χάνουν την αίσθηση προσανατολισμού στον κόσμο. Και “όσο πιο πετυχημένος είναι ο ψεύτης, τόσο πιο πιθανό είναι να πέσει θύμα των δικών του κατασκευών” ( Χάνα Αρεντ). Και  ο ψεύτης, ιδιαίτερα όταν κατέχει ανεξέλεγκτη εξουσία, πασχίζει να αλλάξει την πραγματικότητα ώστε αυτή να συμμορφωθεί με τα ψέματά του. Αν παράδειγμα ο μετρητής ραδιενέργειας δεν  λέει την τιμή που επιθυμούμε, φταίει ο μετρητής (για να πάρετε μια γεύση, είναι και της μοδός, δείτε την σειρά της ΗΒΟ  “Τσερνόμπιλ”). Αντιλαβού;

  

Ακτιβιστές του κώλου…

Πριν 10 χρόνια, (26/8/2010) αυτόβλακες εγκληματίες του “Μετώπου Απελευθέρωσης Ζώων” απελευθέρωσαν 50.000 μινκ από εκτροφείο της Καστοριάς .  Σήμερα η ανεξέλεγκτη αύξησή τους, έχει δημιουργήσει μεγάλο περιβαλλοντικό πρόβλημα στη Δυτική Μακεδονία (επιτίθενται ακόμη και σε μικρά αρνιά, σκοτώνουν οικόσιτες γάτες…). Ο αριθμός τους είναι πλέον ανυπολόγιστος, καθώς από το 2010 μέχρι σήμερα είναι άγνωστο το πόσες φορές έχουν αναπαραχθεί. Τα μινκ αναπαράγονται μια φορά τον χρόνο και γεννούν περισσότερα από 5 μικρά την κάθε φορά.

Τα προβλήματα πλέον είναι αμέτρητα με τα περισσότερα να φαντάζουν πλέον άλυτα, διότι αγέλες του εισβλητικού ζώου έχουν εντοπιστεί σε πολλά μέρη από την Καστοριά μέχρι την Σιάτιστα και από την Κόνιτσα και τον Γράμο μέχρι τα Αλβανικά σύνορα. 

Ο αντιπρόεδρος εταιρίας Περιβάλλοντος και σταθμού περίθαλψη Δυτικής Μακεδονίας Νίκος Παναγιωτόπουλος μεταξύ άλλων αναφέρει σχετικά: “Το περιβαλλοντικό πρόβλημα εδώ και μια δεκαετία έχει γιγαντωθεί. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οποιοδήποτε ζώο ή ακόμα και φυτό όταν εισβάλλει σε μια ξένη πανίδα ή χλωρίδα το πρώτο που θέλει να κάνει είναι να επεκταθεί. Ειδικά τα μινκ είναι επεκτατικά και δουλεύουν σαν αγέλες. Το πρόβλημα στο περιβαλλοντικό κομμάτι και το αποτύπωμα που έχει αφήσει είναι τεράστιο”.

“Τα τρία πρώτα λεπτά. Μια σύγχρονη άποψη για την προέλευση του σύμπαντος” (1977)

Με αυτό το βιβλίο του “Ο καθηγητής Στήβεν Γουάινμπεργκ (1933-2021) ξεκλείδωσε τα μυστήρια του σύμπαντος για εκατομμύρια ανθρώπους, εμπλουτίζοντας την αντίληψη της ανθρωπότητας για τη φύση και τη σχέση μας με τον κόσμο. Εν ολίγοις, άλλαξε τον κόσμο”, ανέφερε ο Τζέι Χάρτζελ, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Όστιν στην ανακοίνωση με την οποία γνωστοποιούσε τον θάνατό του (4/7/2021).

Το 1979 Ουάινμπεργκ έλαβε το Νομπέλ Φυσικής (το μοιράστηκε με τους Αμπντούς Σαλάμ και Σέλντον Γκλάσοου) για την συμβολή του στη θεωρητική ενοποίηση του ηλεκτρομαγνητισμού και της ασθενούς πυρηνικής δύναμης, που οδήγησε αργότερα στην καθιέρωση του περίφημου Καθιερωμένου Προτύπου (Standard Model), τη συνολική θεωρία της φυσικής που περιγράφει τη συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων. Ο Ουάινμπεργκ εξέφραζε την πίστη  ότι η φυσική είναι κοντά στην εύρεση του “ιερού δισκοπότηρου” της, δηλαδή της μιας και μόνης θεωρίας που θα εξηγεί τα πάντα, ενοποιώντας τον μακρόκοσμο (βαρύτητα) με τον μικρόκοσμο (κβάντα).

Να επισημάνουμε ότι η ανακάλυψη μιας τελικής θεωρίας  Θα ασκήσει και πολιτισμική επιρροή, συγκρίσιμη με εκείνη που έγινε αισθητή με τη γέννηση της σύγχρονης επιστήμης. Σχετικά  ο  Ουάινμπεργκ ανέφερε ότι: “Η εξάπλωση του επιστημονικού πνεύματος τον 17ο και τον 18ο αιώνα υπήρξε ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν ώστε να μη ρίχνονται πλέον οι μάγισσες στην πυρά”. Με λίγα λόγια με την “τελική Θεωρία” θα αποδυναμωθούν κυρίως οι μονοθεϊστικές θρησκείες (εκτός και εάν την προλάβει η εμφάνιση “εξωγήινων”). 

Προσέξτε, όχι το  “θρησκευτικό συναίσθημα” που αναβλύζει όταν ο άνθρωπος “βλέπει” τον έναστρο ουρανό και αισθάνεται την “μικρότητα” του, το “άπειρο να τον συνθλίβει”, την θνητότητά του (το έχω ονοματήσει “Κοσμική Ευλάβεια”). Δυστυχώςα φώτα των πόλεων έχουν ακυρώσει αυτήν την δυνατότητα, επιτρέποντας στο εγγενές  βίαιον του ανθρώπου, εν πολλοίς να κάνει κουμάντο.

Σχετικό:   “Η Ομορφιά της Ύπαρξης – Om det Oandiga – About Endlessness”, Σουηδία, Γερμανία, Νορβηγία, 2019 του  Ρόι Άντερσον ( βραβείο σκηνοθεσίας  στο 76ο Φεστιβάλ Βενετίας, 2019).

Πρέπει να διακατέχεσαι από “φιλοσοφική αποστασιοποίηση” για να μην θεωρήσεις την ελληνική απόδοση του τίτλου της ταινίας  έως και σαρκαστικό. Το αγγλικό “About Endlessness»” (στην πρωτότυπη γλώσσα “Σχετικά με το άπειρο”) αποτελεί μια πιο “φιλική”  προσέγγιση  στο περιεχόμενο της. Η ταινία αποτελείται από μια συρραφή αυτοτελών ιστοριών σε διαφορετικές εποχές, με κοινή θεματική τη θνητότητα. 

Σε μία από τις ιστορίες, ένας μαθητής λυκείου εξηγεί σε μια συμμαθήτριά του τον πρώτο νόμο της θερμοδυναμικής ως εξής: “Τα πάντα είναι ενέργεια η οποία δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί. Είναι ατελείωτη. Μπορεί μόνο να αλλάξει από τη μία μορφή στην άλλη. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ενέργεια. Είμαι ενέργεια. Η ενέργειά σου και η ενέργειά μου δεν μπορούν ποτέ να πάψουν να υπάρχουν. Μπορεί μόνο να μετατραπεί σε κάτι καινούργιο”. 

Σαν επιδόρπιο

Η συγκυρία απαιτεί κάτι...

δροσερό, έστω και καλλιτεχνικό.

“Africa”, η σειρά τιμήθηκε με το μεγάλο βραβείο του διαγωνισμού “Black & White Series of the Year 2021”. Με την παρουσίαση γυμνών σωμάτων οι φωτογραφίες επιδιώκουν να στείλουν ένα μήνυμα για την απειλούμενη άγρια ζωή της Αφρικής Paul Giggle, Africa (Protagon.gr).

Το καλό με την ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι ότι τις δίνεις τα χρώματα που εσύ θέλεις…

Κάποτε είχα γράψει σχετικά: “Στις μέρες μας, η ασπρόμαυρη φωτογραφία προσπαθεί να αποτυπώσει ένα μέρος της πραγματικότητας, μια αλήθεια, ξεπερνώντας το βάρος της αληθοφάνειας...”

ΚΑΛΌ   ΑΠΟΚΑΛΌΚΑΙΡΟ...

Seedrinker