Εγώ ο κατηγορούμενος...

 

Οι λέξεις γίνονται σκέψεις,

οι σκέψεις γίνονται αντίληψη,

η αντίληψη γίνεται πραγματικότητα.

Άλλαξε τις λέξεις σου, για να αλλάξεις την πραγματικότητα...

Προσφάτως 2 αναγνώστες του blog μου την πέσανε… Θα τους ονοματίσω λοιπόν, τον έναν “πολιτικορεκτούλη” και τον άλλον “φανατικούλη”.

Ο “πολιτικορεκτούλης” λοιπόν, με αφορμή το κύριο θέμα της προηγούμενης ανάρτησης (φαντάζομαι ότι μου χρώσταγε και άλλα), μου την έπεσε λέγοντάς με λίγα λόγια, ότι ανήκω στις δυνάμεις της υπανάπτυξης και είμαι επικίνδυνος. Και αυτό διότι μηρυκάζω παραδόσεις και είμαι σκράπας στον τομέα των δικαιωμάτων. Και τέλος, ότι είναι η ίδια η γραφικότητά μου, σε αυτά τα θέματα που με καθιστά περισσότερο επικίνδυνο. Όταν τον ρώτησα εάν μπορεί έκτος από χαρακτηρισμούς να μου επισημάνει κάτι συγκεκριμένο για να του απαντήσω, εισέπραξα σιγήν ιχθύος. Και εκ του λόγου τούτου αφιερώνω στον “πολιτικορεκτούλη” μας, ένα political uncorrect ανέκδοτο με το Τοτό, σχετικό με την προηγούμενη ανάρτηση, με το οποίο μάλιστα ενισχύω και τα λεγόμενά του περί “επικίνδυνης γραφικότητας”. Διαφωνώ όμως με το “επικίνδυνος”, διότι η επισκεψιμότητα του blog είναι μικρή και επίσης δεν έχω παρουσία στα κοινωνικά εικονικά δίκτυα (κ.ε.δ.), για την προώθηση του και την αλίευσην Θυμάτων (πολιτικορεκτούλη, κάπου διάβασα ότι “η γραφικότητα είναι μισή αρχοντιά, αρκεί να ξέρεις να την επιτελείς σωστά και με τις κατάλληλες λέξεις”).

Ο Τοτός το μεσημέρι μετά το σχολείο ρωτάει τους 2 μπαμπάδες του:

- “Μπαμπάδες μου, γιατί τα παιδάκια στο σχολείο μου λένε ότι δεν είμαι παιδάκι σας;”

- “Τοτό μου, και τι σου λένε ότι είσαι;”, ρωτάει ο μπαμπάς Α΄.

Και ο Τοτό:

- “ Μπαμπακούλα, μου λένε ότι είμαι το μπασταρδάκι σας...”. (1)

Και φανταστείτε τι θα άκουγα εάν ήμουνα εκτεθειμένος στα κ.ε.δ.. Θυμηθείτε τέτοιες μέρες, 9 χρόνια πριν, η ΕΟΕ απέκλεισε την Βούλα Παπαχρίστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου (2012), για ένα “χιουμοριστικό tweet” που ακραίωςςςςςςς χαρακτηρίστηκε ως ρατσιστικό (σχετική η ανάρτηση της 1/8/2012 με τίτλο “Χιούμορ με την Βούλα”). (2)

Και ένα εξτρά δωράκι για τον “πολιτικορεκτούλη” και την “νεογλώσσα” του.

* Ο Ζαν Πωλ Φιτουσί στο άρθρο του “Τι μας κρύβουν οι λέξεις. Πώς η νεογλώσσα επηρεάζει τις κοινωνίες μας” επισημαίνει ότι: Οι λέξεις δεν είναι “άδειες”. Κουβαλούν ιδέες, γεννούν εικόνες, παράγουν σκέψη. Οι λέξεις δεν είναι “αθώες”. Θέτουν όρια, επιβάλλουν απόψεις, ελέγχουν. Οι λέξεις δεν είναι ούτε “αθάνατες”. Με τον καιρό αλλάζουν νόημα, σβήνουν. Και το χειρότερο σβήνονται. Σήμερα υπάρχει μια πανίσχυρη νεογλώσσα (αντίστοιχη του newspeak στο “1984” του Όργουελ), η οποία νοηματοδοτεί, οριοθετεί και ελέγχει τη σκέψη και τη δράση μας, υπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα. Εργαλεία της:

1) Η “φτώχεια των λέξεων” που επιβάλλει, αποδυναμώνοντας τον τρόπο “με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα”.

2) Οι όροι-ταμπού και η έκφραση σκέψεων που απαγορεύει ή καταδικάζει ως μη αποδεκτές.

3) Η στενότητα των περιθωρίων δράσης που επέρχεται, διότι οι λέξεις είναι σκέψεις και οι σκέψεις, εργαλεία και λύσεις.

Και καταλήγει: Ο τραγικός πάταγος που προκάλεσε ένα υπερμεταδοτικό λιπίδιο με πρωτεΐνη ίσως σώσει τις λέξεις και μαζί και τους ανθρώπους (ο Φιτουσί ως καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου κάνει ιδιαίτερη αναφορά στο άρθρο του, στην επίδραση της νεογλώσσας στο οικονομικό τομέα).

Σημείωση:

1. Οι 2 μπαμπάδες του Τοτό στο ανέκδοτο, έχοντας δείξει πλέρια ευαισθησία αποφάσισαν για να να διευκολύνουν το παιδί να επιλέξουν υποκοριστικά: Ο Γονέας Α, επέλεξε το Κούλα (Κυριάκος) / Μπαμπακούλα και ο Γονέας Β το Άκης (Γιάννης) / Μπαμπάκης . Και αυτοί έδειξαν ανάλογη ευαισθησία με αυτήν των ανδρών στις αρχές της ανδροκρατίας. Εκείνοι τότε, το έκαναν για τους προσκυνητές. Όταν εκδίωξαν τις ιέρειες από τα ιερά της εποχής και πήραν την θέση τους, το πρώτο που έκαναν ήταν να φόρεσαν μακρυά ρούχα, ανάλογα των ιερειών... (επικαιροποίησή τους, τα άμφια των ιερέων). Συγνώμην για την παιγνιωδώς επιθετική διάθεση, οι πολιτικορεκτούληδες πάντα φροντίζουν να μου την διεγείρουν. Είναι και το καλοκαίρι...

2. Το κακό γενικώς, με κάθε είδος προοδευτικού πολιτικορεκτά και λοιπούς δικαιωματιστές είναι ότι αντιλαμβάνονται την “δημόσια συζήτηση” ως “συζήτηση μεταξύ πεπεισμένων”. Δηλαδή όταν αυτή γίνεται εντός της φούσκας των “φίλων / ομοιδεατών” και των “φίλων” των “φίλων”, οι οποίοι σχηματίζουν με αλγοριθμικό αυτοματισμό τις ψηφιακές κοινότητες αλληλο-επιβεβαίωσης. Εάν κάποιος αντιφρονών / μη πεπεισμένος, εισέλθει εντός της “φούσκας” επιχειρηματολογώντας, αντί αντεπιχειρημάτων εισπράττει στην καλύτερη περίπτωση ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Να μην ξεχάσουμε και τους διαμορφωτές γνώμης (influencers) οι οποίοι λειτουργούν σαν την “influenza” ( Influentia στα μεσαιωνικά λατινικά, influenza στα ιταλικά, σημαίνει επιρροή. Ταυτίστηκε με τις θανατηφόρες μεταδοτικές ασθένειες, όπως η γρίπη διότι τότε πίστευαν ότι αυτές προκαλούνταν από την επίδραση / επιρροή των άστρων πάνω στον οργανισμό και στον χαρακτήρα τους).

Και τώρα για τον “φανατικούλη”. Αυτός με χαρακτήρισε “δούρειο ίππο” της Θρησκείας, διότι προσπαθώ να καθιερώσω την έννοια “πολιτισμικά Χριστιανός”.

Να του επισημάνω ότι έχω εισάγει και την έννοια του “Χριστιανιστή”, με την ανάρτηση της 21/12/2017 “Η γέννηση του Χριστιανίστή”. Επίσης στην θέση του “Θεού Δημιουργού” την έννοια της “Ευφυούς Τυχαιότητας” που γεφυρώνει τον “ευφυή σχεδιασμό” των Θρησκειών με την “εξελικτική τυχαιότητα” της Επιστήμης. Είναι καλό να μην ξεχνάμε την ρήση του Πωλ Βαλερί: “Ο άνθρωπος σκέφτεται. Άρα υπάρχω λέει το Σύμπαν". Επίσης και αυτήν του Φραντς Κάφκα: “Αν, λοιπόν, υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που θέλει να με χρησιμοποιήσει ή με χρησιμοποιεί ήδη, τότε βρίσκομαι στα χέρια της σαν ένα εργαλείο που έχει δουλευτεί στην εντέλεια. Αν δεν υπάρχει, τότε είμαι ένα τίποτα και θα απομείνω ξαφνικά σ’ ένα τρομακτικό κενό”. Τέλος θα πρόσθετα και αυτήν των αναποφάσιστων: “Όταν δεν πονάω είμαι άθεος…”.

Κατ’ αρχάς να επισημάνω στον “φανατικούλη”, ότι δεν θα έπρεπε να με αποκαλέσει “δούρειο ίππο” της Θρησκείας αλλά της Εκκλησίας και αυτό διότι όπως αναφέρει και ο Χρήστος Γιανναράς: “Η θρησκεία είναι ατομοκεντρικό γεγονός (ατομικές, «εγγυημένης ορθότητας», πεποιθήσεις, ατομικές αρετές, ατομική σωτηρία). Η εκκλησία, όπως και η λέξη «κοινωνία», είναι τρόπος σχέσεων, κοινό άθλημα, μέθεξη σε κοινό αγώνισμα αμοιβαιότητας της αγαπητικής αυτοπροσφοράς, κοινότητα κοινωνούμενης εμπειρικής ελπίδας ότι «ο θάνατος πατείται θανάτω»” .

Επίσης να επισημάνω ότι ενώ η Θρησκεία εδράζεται στην Θρησκευτική πίστη (μεταφυσικά εγγυημένη ορθότητα), η έννοια “πολιτισμικά Χριστιανός” εδράζεται σε μια λογική επεξεργασία και αφορά / ενδιαφέρει το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ως εκ τούτων “φανατικούλη”, σε καμία περίπτωση δεν θα πάω κόντρα στο Δημοκρατικό σου δικαίωμα να πιστεύεις σε ότι θέλεις. Εάν εσύ θέλεις να πιστεύεις ότι ο Δημιουργός του Σύμπαντος (ΝΑΣΑ: 4,9% “υλικός κόσμος”, 26,8% “σκοτεινή ύλη” και 68,3% “σκοτεινή ενέργεια”), μετά περίπου 14 δισεκατομμύρια χρόνια από την δημιουργία του, επέλεξε την Γη να κάνει την παρουσία του στον “υλικό κόσμο” / Σύμπαν του ενός τρισεκατομμυρίου γαλαξιών, των 100 δισεκατομμυρίων άστρων ο καθένα τους και των δεν ξέρω πόσο πλανητών, δικός σου θέμα. (1)

Εδώ να επισημάνω ότι η πίστη στον Χριστό είναι ένας προσωπικός / εσωτερικός δρόμος που εξωτερικεύεται με πράξεις, τον οποίον εντέχνως το αναδειχθέν Ιερατείο από την κοινωνία / εκκλησία των πρώτων Χριστιανών , μετέτρεψε σε θρησκεία / θρησκευτική κατασκευή (για να γίνει αυτό αντιληπτό δεν χρειάζεται να προστρέξεις σε “αντιχριστιανικά” ιστορικά βιβλία. Οι “Πράξεις των Αποστόλων” προδικάζουν την συνέχεια).

Επίσης, σήμερα θα πρέπει να είμαστε σταθερά αντίθετοι σε κάθε θρησκευτικό λειτουργό, ο οποίος εκμεταλλευόμενος την πίστη του ποιμνίου του, τους χειραγωγεί σε αντιεμβολιαστικούς ατραπούς. (2)

Όπως προανέφερα η έννοια “πολιτισμικά Χριστιανός” δομείται σε μια λογική επεξεργασία και αφορά το κοινωνικό γίγνεσθαι και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία η “πολιτική ορθότητα” επιβάλλει την πολιτισμική αδιαφορία. Δομείται στο γεγονός ότι τα θεμέλια των βασικών αντιλήψεων μιας κοινωνίας δεν διαμορφώνονται από τη μια μέρα στην άλλη αλλά αποτελούν κατασκευές σύνθετων και μακροχρόνιων κοινωνικών, θεσμικών και πολιτισμικών διεργασιών. Δομείται στο γεγονός ότι οι μεγάλες συλλογικές ταυτότητες συνενώνουν διαφορετικά, συχνά αντιφατικά στοιχεία, συμφέροντα και ηθικές. Η δύναμή τους βρίσκεται στο ότι μπορούν να συνδέσουν συναισθήματα με ορθολογικές επιδιώξεις, πλήθη με οργανωμένους θεσμούς, το παρόν με το παρελθόν και να κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά. Και τέλος δομείται στην αντίληψη ότι οι Έλληνες δεν αποτελούν μόνο μια πληθυσμιακή ομάδα που συναποτελούν Κράτος, αλλά και Εθνότητα.

Ο Στέλιος Ράμφος αναφέρει σχετικά: Ελεύθερο έθνος και κράτος ανεξάρτητο, τα νεώτερα χρόνια συνυπάρχουν. Το μεν κράτος καλύπτει με τη νομοθετική και τη διοικητική του λειτουργία άμεσες ανάγκες της κοινωνίας, ενώ το έθνος στερεώνει πολιτισμικά την εσωτερική ενότητα του κράτους. Το νεωτερικό κράτος είναι έργο ειδημόνων, το έθνος προεκτείνει την προνεωτερική συνθήκη και περιλαμβάνει ως ενιαίο σύνολο τους πάντες. Η εθνοτική παράδοση, ως γνωστόν (βλ. Anthony D. Smith, «Τhe Αntiquity of Νations», 2004), απεργάζεται σε ψυχικό επίπεδο την κοινωνική συνοχή με το κύρος των συμβολισμών της, οι οποίοι στηρίζουν την ιστορική μνήμη και την ιδιοπροσωπία του λαού, ενώ το εθνικό κράτος την εγγυάται πολιτικά. Ο Θρησκευτικός πυρήνας της εθνότητος προσφέρει στο νεωτερικό εθνικό κράτος, πνευματικό υλικό διαχρονικής συνεχείας και ανανεώσεως. Μπορεί το κράτος να ενεργεί στα πλαίσια των αναγκών του ιστορικού παρόντος, όμως οι “ανάγκες” των λαών απλώνουν τις ρίζες τους βαθιά πίσω στον χρόνο.

Ο Δραγούμης είχε συνειδητοποιήσει τη θεμελιώδη αλήθεια της διαφοράς του “κράτους” από το “έθνος”, και την ταύτιση του “έθνους»” με τον “πολιτισμό”. Και “πολιτισμός”: τρόπος του βίου, τρόπος της συλλογικότητας. Και αυτό σήμερα έχει κρίσιμη σημασία διότι το εθνικό κράτος πιεζόμενο από τις συγκυρίες, αδυνατεί να νοηματοδοτήσει το παρελθόν ώστε να το κατανοήσει στο συνεχές της σπουδαιότητός του και καταφεύγει σε ματαιόσπουδες ρητορικές είτε σε τεχνικές του αποτελέσματος, με παντελή αδιαφορία για τον πολιτισμό. Τότε ο γραμμικός χρόνος αυξάνει εις βάρος του ψυχικού, οπότε η λειτουργική δομή αντικαθιστά τις αξίες.

Την οργανική ενσωμάτωση του εθνοτικού στο εθνικό στόχευσε ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, εδραιώνοντας με το έργο του τη δυνατότητα αυτής της υπερβάσεως. Εισηγήθηκε μία διαχρονική ενότητα, όπου το παρελθόν μετέχει στην κυοφορία του μέλλοντος μέσω της ζωντανής μνήμης του πολιτισμού. Ανέδειξε σε καταστατικά στοιχεία του ελληνισμού τον χώρο με τη γλώσσα και τη χριστιανική θρησκεία, για να θέσει στις συνειδήσεις την εθνότητα υπεράνω συγγενείας και εντοπιότητος (σς. προνεωτερικοί θεσμοί), εν επιγνώσει ότι θα εξακολουθούν να επηρεάζουν τις ψυχές σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Διεμόρφωσε έτσι την αντίληψη της ιστορικής συνοχής, ανεξαρτήτως ασυνεχειών και ρηγματώσεων, βασιζόμενος στην πολιτισμική συνέχεια του χρόνου, στην οποία και εμπιστεύθηκε τη νοηματοδοσία των γεγονότων και της ετερογονίας τους. Μ’ αυτό τον τρόπο η ιδιοπροσωπία του ελληνισμού αποκτούσε πνευματική εμβέλεια η οποία επέτρεπε τη μετάβαση από την κλεισούρα της παραδοσιακής κοινότητος στη συνθήκη μιας νέας κοινωνικότητος, όπου το εθνικό κράτος ενώνοντας απορροφά τον διαιρετικό ηθοεθιμικό παράγοντα. Χωρίς την υπερβατική δύναμη του εθνικού, το ουσιαστικό προβάδισμα του κράτους επί της χωρικής κοινότητος θα ήταν ανέφικτο, το τοπικό θα μεταμφιεζόταν σε εθνικό και το κράτος θα καταντούσε όργανο της εκάστοτε κυβερνώσης φατρίας. (3)

Εάν το έθνος γίνεται νοητό και εκτός νεωτερικότητος, το νεωτερικό κράτος χωρίς ενεργό έθνος φαντάζει αδιανόητο. Η νεωτερικότης εισάγει ενιαίο χρόνο στο πάτριο έδαφος, που χάρη στα έργα, τις προσδοκίες και τα αισθήματα των ανθρώπων μεταμορφώνει τον κλειστό τόπο της βιοτής σε λειμώνα νοήματος”.

ί

Τέλος επιστρέφοντας στο θεολογίζειν θα επισημάνω στον “φανατικούλη” ότι: Αυτό που είδα κοιτάζοντας, είναι ότι η δημιουργική δύναμη που αποκαλείται Θεός υπάρχει, αλλά είναι σαν να μην υπήρχε, διότι δεν παίρνει μέρος στις ανθρώπινες υποθέσεις με την έννοια που οι Θρησκείες επινοώντας τον επινοητή τους / εφευρίσκοντας τον εφευρέτη τους, την προσδιορίζουν. Ως εκ τούτου μπορεί ο καθένας να πιστεύει σε ότι θέλει. Η συμπεριφορά του όμως, τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική (πράξεις) πρέπει να είναι εναρμονισμένη με συμπαντικούς νόμους σταθερούς και αιώνιους, που ενστικτωδώς γνωρίζει (η ηθική δεν είναι θρησκειοκρατική / σε αυτό προσθέστε και το “Υπερεγώ”). Εάν δε τους ακολουθήσει θα καταστραφεί (επισημαίνω ότι πρόκειται για ανθρωποκεντρική προσέγγιση μιας και “το θελογίζειν είναι εμπειρικό”). Αντιλαβού;

Σημείωσεις:

1. Συχνά ακούμε από πιστούς την φράση: “Πίστευε και μη ερεύνα”.  Οι θεολόγοι αναφέρουν ότι δεν έχει Ευαγγελική προέλευση. Στην εύλογη απορία, πως προέκυψε αυτή η  φράση  διατείνονται ότι είναι Ιησουίτικης προέλευσης και απέβλεπε στον καθησυχαζμό της συνείδησης των, για τις βίαιες πράξεις που προέβαιναν στο όνομα της πίστης τους (Ιησουίτες: τάγμα φανατικών μοναχών της “δυτικής παπικής εκκλησίας”). Η μόνη σχετική αναφορά και μάλιστα με αντίθετη νοηματοδότηση είναι όταν “κατά τας Γραφάς” ο Χριστός προέτρεψε τον (άπιστο) Θωμά να ελέγξει με τα ίδια του τα χέρια “τους τύπους των ήλων Του”... Με λίγα λόγια τον προέτρεπε στο “Πίστευε και μη, ερεύνα” (σημασία στο κόμμα).

Ο Καρλ Πόπερ είχε πει: Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει ότι θέλει. Υπήρξε μια φυλή στην Ινδία που πίστευε ότι ο τίγρης είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εξαφανίστηκε γιατί την έφαγαν οι τίγρεις…

2. Στους αντιεμβολιαστές θρησκευτικούς λειτουργούς να προσθέσουμε και τους προοδευτικούς ισαπο(υ)στάκιδες, λειτουργούς της “κομμουνιστικής θρησκείας”, οι οποίοι με το επιχείρημα ότι δεν θέλουν να εμπλακούν σε μία συζήτηση που διχάζει την κοινωνία, δεν είναι ούτε με το εμβόλιο, ούτε με τους αντιεμβολιαστές, “γιατί είναι με την πάρτη τους”. Άλλωστε οι κάθε είδους λαϊκιστές, είναι αυτοί που έχουν μετατρέψει μια φυσική καταστροφή και το δια της επιστήμης φάρμακό της, σε πολιτικό δίλημμα προς βρώσιν από τους αυτόβλακες της Λαϊκής Μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Αντιλαβού;

Αναφέρω τον Κομμουνισμό ως θρησκεία διότι όπως και οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες ομολογούν πίστην σε “ένα δογματικό τρόπο, ορισμένο νόημα του υπάρχειν” (έχει γραφεί βιβλίο με τίτλο “Η 4η Μονοθεϊστική Θρησκεία” από τον Νίκο Μπελογιάννη, γιο του Νίκου Μπελογιάννη, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης κατά των Γερμανών και ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ ο οποίος εκτελέστηκε το 1952 με την κατηγορία της κατασκοπείας. Έμεινε γνωστός στην Ιστορία ως “Ο Άνθρωπος με το γαρύφαλλο”).

3. Έχω επανειλημμένως επισημάνει ότι η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν κατόρθωσε να εισέλθει πλήρως στη νεωτερικότητα με αποτέλεσμα οι προνεωτερικοί θεσμοί της συγγένειας / φατρίας και εντοπιότητος να επικαιροποιηθούν στην “κομματικοκρατία”. Αποτέλεσμα το ατομικό συμφέρον να υπερισχύει καταλυτικά του συλλογικού, κρατώντας σε ομηρία την έννοια του πολίτη. Το κόστος πασίγνωστο και ακόμη όχι πλήρως εξοφλημένο. Σήμερα την εποχή της πανδημίας προσωποποιείτε στους αντιεμβολιαστές, δηλαδή σε αυτούς που αντιτάσσουν τον ατομικισμό στην κοινωνική υπευθυνότητα. Στην δε πολιτική από τον Νήπιο ο οποίος στην συζήτηση για το νομοσχέδιο αναμόρφωσης του σχολείου (Βουλή 28/7), απευθυνόμενος στους νέους και στις οικογένειές τους, που καλούνται να διαχειριστούν την αποτυχία στις “Πανελληνιες”, είπε ότι δεν απέτυχαν οι ίδιοι. Τους “έκοψαν” η Κεραμέως και ο Μητσοτάκης λόγω της θέσπισης της “ελάχιστης βάσης εισαγωγής”. Είπε βέβαια και κάτι παραπάνω: Αν βγω εγώ, θα σας “περάσω”. Για τον λόγο αυτό “στην χώρα που γεννήθηκε το θέατρο , σπαταλάτε πολύ θέατρο για να αφήσει αθέατα τα δράματα…” (Μιχάλης Τσιντσίνης). Αντιλαβού;

* “Τι οδηγεί τους αντιεμβολιαστές στο δρασκέλισμα της γραμμής; Η ένταση που γεννά η συμμετοχή σε ένα συνεκτικό εμείς ενάντια σε ένα οχληρό και μισητό εσείς; Η επίγνωση της ανυπαρξίας εκτός ομάδας; Η κυριαρχία πάνω στον άλλο, με κάθε τίμημα; Οι στενοί ορίζοντες, η βαρεμάρα, η αφασία, η ορμή των νιάτων που δεν βρίσκει άλλη διέξοδο από τη βία, την ολέθρια μηχανή παραγωγής συγκινήσεων χωρίς αισθήματα; Η ανέχεια;”(Τασούλα Καραϊσκάκη).

* Και ο Άρης Αλεξανδρής επισημαίνει σχετικά: “Είναι σφάλμα να αντιμετωπίζονται ως παραστρατημένοι όσοι σταθερά και αμετακίνητα επιτίθενται στο κοινό καλό, σαν φανατισμένοι σαμποτέρ σε ιεραποστολή βλακείας. Το δε κανάκεμά τους διά της επιείκειας ή ακόμη και διά της χρησιμοθηρικής συστράτευσης είναι εγκληματικό. Πολιτικοί που, προστατευμένοι από τον μανδύα της γραφικότητάς τους, εξεγείρουν τα πλήθη με παραπειστικές κορώνες, καλλιτέχνες που ψωνίζουν θαυμαστές από τη φθηνή αγορά των ψεκασμένων και δημοσιογράφοι που επιμένουν να δίνουν βήμα σε επικίνδυνες φωνές από πονηριά ή άγνοια, είναι σύμμαχοι στην υπονόμευση της δημόσιας υγείας και στη διαιώνιση της πανδημίας. Ο παραλογισμός από μόνος του μπορεί να είναι μια προσωπική επιλογή, αλλά η επιβολή του πρέπει να πατάσσεται αυστηρά και συντεταγμένα. Οι αντιεμβολιαστές δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Εμείς πρέπει να μάθουμε να τους απενεργοποιούμε”.

Επίλογος

Δεν διαλέγεις αυτά που πιστεύεις,

αυτά σε διαλέγουν...

Το κορυφαίο σκίτσο για τους αυτόβλακες… των σπηλαίων…

Η επικαιρότητα σκιτσογραφημένη…

Η 5η Ιουλίου: Μια νέα Ημέρα Εθνικής Εορτής...

Έτσι και αλλιώς, η Ελλάδα έχει επιλέξει να ταυτίσει τις Εθνικές της Εορτές με ημερομηνίες οι οποίες σηματοδοτούν την έναρξη μιας δύσκολης περιόδου με ευτυχή κατάληξη.

Και αναφέρομαι στην ημέρα του δημοψηφίσματος της 5/7/2015, όπου τελικώς κέρδισαν εκείνοι που έχασαν και μαζί τους και η Ελλάδα. Oi κερδισμένοι αυτό που κέρδισαν συνοψίζεται στην καθιέρωση εις την διεθνήν γλώσσαν της λέξης “kolotuba” (κανείς δεν μίλησε για σωφροσύνη και άλλωστε ποίος θα τολμούσε να την εκφέρει για τον Νήπιο και την Παραφύση του) .

Αυτό επιβεβαιώνεται και από το πιο “στρατόπεδο” πανηγυρίζει για την επέτειο των 6 χρόνων από το δημοψήφισμα και πιο άκρα του τάφου σιωπή... Αν και νωρίς, η ιστορία έχει αποφανθεί επί των γεγονότων. Αντιλαβού;

Και λίγη πλακίτσα: Αν πήγαιναν αλλιώς τα πράγματα με το δημοψήφισμα, στις 4 Ιουλίου θα είχαμε την επέτειο από την κατάκτηση του Euro (2004) και την επομένην, την μετά 11 χρόνια επέτειο εξόδου από το ευρώ (2015).

Για το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο

Γενικώς: Έχουμε 16% ανεργία όταν το 36% των επιχειρήσεων δεν μπορούν να βρουν το προσωπικό που χρειάζονται, αποδεικνύοντας ότι το χάσμα δεξιοτήτων είναι μεγάλο. Τρανή απόδειξη ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν συντονίζεται με τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Και να πεις ότι παρείχε γενική μόρφωση; Παραγωγή “ουραγών” κάνει για το σύστημα αξιολόγησης PISA. Να επισημάνω ότι συμμετοχή της χώρας μας στο πρόγραμμα PISA του ΟΟΣΑ υπήρξε ανελλιπής από την 1η χρονιά διεξαγωγής του, γεγονός που αποδεικνύει το ενδιαφέρον της Ελλάδας για τη συμμετοχή της σε θεσμούς Διεθνών Οργανισμών. Επί τοις ουσίας τύποις, διότι επιμένουμε να εθελοτυφλούμε. Αντιλαβού;

Ειδικώς: “Η αξιολόγηση δεν είναι απλώς μια μέθοδος. Είναι πάνω απ’ όλα ιδέα με δύναμη μεταμορφωτική. Ρίχνει τον προβολέα στο εφησυχασμένο, δηλαδή στο παλιό και ληγμένο. Συμμαχεί με τον καθένα που επιδιώκει το άλμα. Πρωτίστως, προσωπικό. Κάποιοι δεν μπορούν, σεβαστό. Κάποιοι δεν μπορούν, αλλά θέλουν να εμποδίσουν και όσους και μπορούν και θέλουν. Θα ήταν μόνον αξιοθρήνητο, εάν δεν ήταν και καταστροφικό” (Μαρία Κατσουνάκη).

Και το ελπιδοφόρο δια στόματος Φίλη…

Και είναι αυτό που επισημάνθηκε ως πρόβλημα από την αντιπολίτευση. Ο Φίλης υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων επί Παραφύση (αυτόν που εκπαραθύρωσε ο Ιερώνυμος, ντε) σε καθαρά κομμουνιστική διάλεκτο, στην προγραμματική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, διεπίστωσε ότι: Η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι μια “συνηθισμένη” κυβέρνηση, μια απ’ αυτές που αφήνουν το αποτύπωμά τους μόνον όσο διαρκεί η θητεία τους. Είναι μια κυβέρνηση που προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τον “αστισμό” σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, προσθέτω, η δημιουργία σχολείων για τις ελίτ. Πού ακούστηκε η δημόσια εκπαίδευση να θέλει να βοηθήσει όσους μαθητές ξεχωρίζουν και δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια του ιδιωτικού;

Συντρόφια του και η ΕΛΜΕ (Ένωση Λειτουργών Λαμόγιων Μέσης Εκπαίδευσης / σχετικά και στην προηγούμενη ανάρτηση), η οποία με ανακοίνωσή της κατήγγειλε τα Πρότυπα ως απόπειρα δημιουργίας σχολείων για τις ελίτ. “Όχι για τις οικονομικές, τις πολιτικές ή τις αθλητικές ελίτ. Ελίτ εννοούν όσους μαθητές είναι αρκετά ικανοί ώστε να περάσουν τις εξετάσεις και τους καθηγητές τους, οι οποίοι επίσης θα αξιολογηθούν αν είναι ικανοί να τους διδάξουν”. Αντιλαβού;

Viva Italia…

Πανευρωπαϊκός ο Θρίαμβός της: Η 1η χώρα που κερδίζει την ίδια χρονιά Euro και Eurovision...

Τόκιο 2020 - Αγώνες της 32ας Ολυμπιάδος – της ανωμαλίας…

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο, με έναν χρόνο καθυστέρηση και εν μέσω μιας νέας αναζωπύρωσης της πανδημίας λόγω της μετάλλαξης Δέλτα, χωρίς θεατές και έμπλεη υγειονομικών ελέγχων, αποτελούν το καταλληλότερο σύμβολο της ανώμαλης εποχής μας.

Διότι ενώ θα διεξαχθούν το 2021, από τις 23 Ιουλίου μέχρι και τις 8 Αυγούστου 2021, αποκαλούνται “Τόκιο 2020”.

Διότι ενώ θα διεξαχθούν χωρίς θεατές ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, Βολκάν Μποζκίρ, ζήτησε να τηρηθεί η Ολυμπιακή Εκεχειρία κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο 2020. Επί της ουσίας εν μέρει εθιμικά. Και αυτό διότι η Ολυμπιακή Εκεχειρία η οποία χρονολογείται πάνω από 3.000 χρόνια (από τους πρώτους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ελλάδα), είχε σκοπό την διακοπή κάθε εχθροπραξίας, ώστε να επιτραπεί η απρόσκοπτη μετάβαση και συμμετοχή αθλητών και θεατών στους Ολυμπιακούς και τους Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Και το “κερασάκι στην τούρτα”. Οι “καστράτοι” στον Αθλητισμό. Η ΔΟΕ αποφάσισε η διεμφυλική Νεοζηλανδή αρσιβαρίστρια Λόρελ Χάμπαρντ να πάρει μέρος στο Τόκιο ως γυναίκα. Ο αντίλογος στην υπόθεση, fair ή unfair για τις αντιπάλους της, δεν περιορίζεται μόνον για το ποιος έχει δικαίωμα συμμετοχής και πού, αλλά και για τους ίδιους τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και αυτό που τρομάζει είναι η σκέψη μήπως δεν ζούμε μια συγκυριακή εξαίρεση αλλά εικόνες από το μέλλον. Δηλαδή σε Ολυμπιακούς Αγώνες που ελάχιστα θα θυμίζουν αυτά που γνωρίζουμε, με εξαίρεση τις μόνες παγκόσμιες σταθερές: Την Ελλάδα και την γαλανόλευκη να μπαίνουν πρώτες στο στάδιο και την ανάκρουση του Ολυμπιακού Ύμνου (σύνθεση του Σπύρου Σαμάρα σε στίχους του Κωστή Παλαμά).

Όποιος παρακολούθησε την τελετή έναρξης στο Ολυμπιακό Στάδιο του Τόκιο θα διαπίστωνε ότι επικρατούσε μια “ανοίκεια ησυχία”. Εγώ θα την αποκαλούσα “λαλούσα σιωπή”. Ακουγόταν μόνο η επιβλητική μουσική και οι εκφωνητές που ανακοίνωναν τις 206 χώρες. Στις κερκίδες δεν υπήρχαν περισσότεροι από 1000 άνθρωποι, καλεσμένοι των διοργανωτών και του αυτοκράτορα Ναρουχίτο που θα σήμαινε και την έναρξη των. Τα χρωματιστά καλύμματα στις καρέκλες επιχειρούσαν πενθίμως, να δώσουν την ψευδαίσθηση των θεατών και αυτό μόνο για την τηλεοπτική παρακολούθηση (αν ξανασυμβεί αυτό στο μέλλον, θα υπάρχουν τα ολογράμματα τους). Θα έλεγα ότι ήταν μια παγκόσμια τελετή υπόμνησης στον άνθρωπο “να πάρει την ζωή αλλιώς”...

Η ολυμπιακή ομάδα της Λιβερίας με unisex στολές του Τέλφαρ Κλέμενς. Αλληλούια...

Και λίγη πλακίτσα: “Εμείς οι άλλοι”, μετά την αναγνώριση της “τροχοσανίδας” (skateboard) ως ολυμπιακού αθλήματος, εναγωνίως αναμένουμε και ευχόμεθα, μετά την αναγνώρισή του ως άθλημα (2017), την ένταξη και του “επί στύλου χορού” (pole dancing).

Υπόθεση “ΣΥΡΙΖΑ Channel”

Με ευρεία πλειοψηφία (187 “ναι”, 85 “όχι”, 17 “παρών”, 1 “άκυρο”), η ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε να κάνει αποδεκτή την πρόταση 30 βουλευτών της ΝΔ για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον τέως υπουργό της Παραφύση Νίκο Παππά, προκειμένου να διερευνηθούν οι εις βάρος του καταγγελίες αναφορικά με τη στάση και τις επιλογές του στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών (14/7). Συγκεκριμένα η παραπομπή του αφορά στο “αδίκημα της παράβασης καθήκοντος κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή για τους χειρισμούς του στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών”. Γεγονός που έτυχε πανηγυρισμών από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Και αυτό διότι δια της δικογραφίας που απεστάλη στην Βουλή προς διερεύνησην για τον Παππά εζητείτο, εκτός του αδικήματος της “παράβασης καθήκοντος κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν” και η “δωροληψία πολιτικού αξιωματούχου κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν”. Και διερωτώνται ακόμη γιατί υπολείπονται 14ων μονάδων της ΝΔ, στις δημοσκοπήσεις…

“Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς…” (1)

Ο Γκίκας Μαγιορκίνης με ανάρτηση του στο Facebook μας υπενθύμισε ότι τελικά ο άνθρωπος δεν αλλάζει, απλώς κάνει τα ίδια λάθη επικαιροποιημένα. Στην ανάρτησή του αναφέρεται στον φόβο του ανθρώπου για τα εμβόλια όχι ως κάτι καινούριο, αλλά ως κάτι που συνοδεύει την ιστορία των από την εμφάνισή τους και παραθέτει την κάτωθι γελοιογραφία του 1802.

Συγκεκριμένα αναφέρει: “Οι παρανοϊκοί ιδεασμοί για τον εμβολιασμό είναι τόσο παλιοί όσο τα εμβόλια. Αυτή η (ευρέως γνωστή) γελοιογραφία από το 1802 αποτυπώνει το πώς ο δαμαλισμός (δλδ ο εμβολιασμός με τον συγγενικό στην ευλογιά ιό της δαμαλίτιδας που προσβάλει της αγελάδες και προστατεύει από τον ιό της ευλογιάς) είχε εξάψει την φαντασία του κόσμου για παραμορφωτικές παρενέργειες.

Επειδή το εμβόλιο λοιπόν παρασκευαζόταν από ιό που μολύνει αγελάδες, οι ιδεασμοί έλεγαν για αγελαδόμορφες παραμορφώσεις. Και 200 χρόνια αργότερα ο ιός έχει εκριζωθεί χωρίς να υπάρχουν αγελαδόμορφοι άνθρωποι. Μία θεωρία λέει ότι οι παρανοϊκοί αυτοί ιδεασμοί προκύπτουν από την ανάγκη να εκλογικευθεί ο φόβος που φυσικά προκύπτει από την ιατρική πράξη. Είναι πιθανώς μία ψυχολογική “άμυνα” απέναντι στον φυσικό φόβο της ιατρικής παρέμβασης. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι νέο φαινόμενο…”.

Σημείωση 1: Και για να μην με παρεξηγήσει ο “πολιτικορεκτούλης” που χρησιμοποιώ την λέξη “αράπης”…

Κυπριακό: Στο όνομα των πραγμάτων

Το είχα επισημάνει όταν είχα γράψει για την συνδιάσκεψη για την λύση του Κυπριακού στο Κραν- Μοντανά (2017). Τότε με τις πλάτες του Κοτζιά της Παραφύση, η Ελληνοκυπριακή πλευρά για 2η ορά, ενώ είχαν βρεθεί πολύ κοντά στην λύση της διζωνικής - δικοινοτικής ομοσπονδίας, δίστασε να ολοκληρώσει, μέχρι τελικής συμφωνίας, τη διαπραγμάτευση. Την 1η φορά (2004), η λύση δια του σχεδίου Ανάν απερρίφθη δια δημοψηφίσματος και τις πλάτες του Κωστάκη του Καραμνλή.

Σχετικά να υπενθυμίσω ότι το σχέδιο Ανάν στο θέμα της κυριαρχίας ρητώς απαγόρευε είτε την “Ένωση” που θέλανε παραδοσιακά οι Ελληνοκύπριοι, είτε του Ταξίμ / διχοτόμηση, που θέλανε παραδοσιακά οι Τουρκοκύπριοι. Προέβλεπε την παραμονή 650 Τούρκων και 950 Ελλήνων στρατιωτών, όπως στην συνθήκη εγγυήσεων του 1960. Στα 2 ξεχωριστά δημοψηφίσματαπου έγιναν οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν με 74% και οι Τουρκοκύπριοι το ενέκριναν με 65%. Ο τότε κύπριος πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος είχε δηλώσει: “Παρέλαβα κράτος και δεν σκοπεύω να παραδώσω κοινότητα.” Τέλος να επισημάνω ότι ο μόνος Έλληνας πολιτικός ο οποίος ευθαρσώς πήρε θέση υπέρ του Σχεδίου Ανάν, ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου.

Στο όνομα των πραγμάτων λοιπόν: Αποτελεί κοινό μυστικό ότι η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων έχει “βολευτεί” πλήρως με την υπάρχουσα κατάσταση. Και γιατί να μην αισθάνεται “βολεμένη”; Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, ενώ οι κάτοικοί της έχουν κατακτήσει ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο. Γιατί να εμπλακούν σε λύσεις που πιθανόν να αμφισβητήσουν το σημερινό status; Γιατί να μοιραστούν την πολιτική εξουσία; Διότι, η διζωνική – δικοινοτική έχει ως βασικό της θεμέλιο την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, κάτι που θα αποτυπώνεται και στο θεσμικό επίπεδο. Και το κυριότερο κάθε ενοποίηση έχει το κόστος της, το οποίο καταβάλλει πάντα η ισχυρότερη πλευρά (ας μην λησμονούμε ότι η Δ. Γερμανία αντάλλαξε το πανίσχυρο μάρκο της με το ασθενές μάρκο της Αν. Γερμανίας με ισοτιμία 1/1, επί της ουσίας το χάρισε).

* “Φαίνεται πως η Κυπριακή Δημοκρατία, τα αδέλφια μας οι Ελληνοκύπριοι, επέλεξε η στρατηγική τής μη λύσης να αποτελεί τη μόνιμη λύση του κυπριακού προβλήματος. Στην προκειμένη περίπτωση, ας έχουν το θάρρος να κάνουν και το επόμενο βήμα, γιατί η υπάρχουσα κατάσταση δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας όχι μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή του Λεβάντε. Οι κραυγές και οι διαμαρτυρίες δεν είναι πολιτική, όταν δύο φορές έχεις απορρίψει λύση που εσύ επέλεξες” ( Protagon.gr).

22 Ιουλίου: Της Αγίας Μαγδαληνής της Ισαποστόλου και Ευαγγελίστριας.

Πανηγυρίζει η εκκλησία της ενορίας μου.

Αγία Μαγδαληνή, συνοικία Κουκουράβας, Μακρινίτσα.

* “Οι εκκλησίες, σε κάθε γειτονιά των πόλεων και σε κάθε χωριό, είναι το τελευταίο απομεινάρι της εμπειρικής (όχι ιδεολογικής, συναισθηματικής ή φολκλορικής) ελληνικότητας. Δεν πηγαίνουμε στην εκκλησία για να «κατανοήσουμε» νοήματα, ιδεολογικές θέσεις και ηθικές προστακτικές, πηγαίνουμε για να γιορτάσουμε, να μετάσχουμε σε άλλον τρόπο ύπαρξης, και όχι απλώς συμπεριφοράς” ( Χρήστος Γιανναράς).

Ο “Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος”...

Με αυτόν θα παρασημοφορούσε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας έναν υβριστή της Πολιτείας. Ευτυχώς την τελευταία στιγμή αυτή η ξεφτίλα, αποφεύχθη. Πρόκειται για τον “ακτιβιστή” διασώστη Ιάσωνα Αποστολόπουλο. Αυτόν που κατηγόρησε το ελληνικό Λιμενικό Σώμα ως το πιο “βάρβαρο” στον πλανήτη, λόγω του ότι “έχει ρίξει στην θάλασσα 8.000 ανθρώπους”. Έχει αποκαλέσει τον πρωθυπουργό “κάθαρμα” και είναι από αυτούς που έχουν υπερασπιστεί τον Κουφοντίνα.

Σχετικά να επισημάνουμε ότι: Επιτροπή του υπουργείου Εξωτερικών ορίζει ποιοι θα παρασημοφορηθούν, η εθιμοτυπία του ίδιου υπουργείου ελέγχει τον κατάλογο και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας απλώς απονέμει. Το προαναφερθέν γεγονός δείχνει τελικά ότι η εθιμοτυπία δεν είναι πολιτικά ακίνδυνη. Θυμηθείτε τι έγινε με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που άφησε όρθια ο Ερντοράν.

Αυτός ο κατάλογος των προς παρασημοφόρηση διέρρευσε, αλλά ο Αποστολόπουλος ως “ακτιβιστής του κώλου” δεν είχε το ηθικό σθένος να αρνηθεί ευθύς εξαρχής την παρασημοφόρησή του από μια πολιτεία που ο ίδιος έχει τόσο απαξιώσει. Αλλά και γιατί να το κάνει, αυτοί “οι του κώλου”, έχουν το “ηθικό πλεονέκτημα” που τους καλύπτει τα πάντα. Υπήρξαν και οι πονηροί “προοδευτικοί” ισαπο(υ)στάκηδες, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι πρέπει να διαχωρίζεται και να τιμάται η αγαθή πράξη από την ιδεολογία του πράττοντος (αναλογιστείτε τι θα έλεγαν αν ήταν να τιμηθεί ένας ρατσιστής με ανθρωπιστική δράση) Αλληλούια…

Ψηφιακό ευρώ

Η Ε.Ε. ετοιμάζει το νέο της όπλο για την επόμενη κρίση...

Καύσωνας…

“Τέτοιους καύσωνες περιμέναμε το 2040. Τελικά, είμαστε μπροστά από την εποχή μας” (Protagon.gr).

Θερινή Αρμονία…

Ιζαμπέλ Γκουλάρτ: Ξενοδοχείο “Cavo Tagoo”, Μυκονόοος ...

Σαν επιδόρπιο (της σχόλης...)

Προς θέασην και ανάγνωσην…

“Το παιδί με το ποδήλατο / Le Gamin Au Velo”, Βέλγιο, 2011 των αδελφών Νταρντέν.

Η πρωταγωνίστρια της ταινίας όταν βρέθηκε ενώπιον της οδύνης του μικρού συμπρωταγωνιστή της απλώς την ανέλαβε. Χωρίς λόγο, χωρίς ψυχολογικό κίνητρο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η αγάπη βλέπετε δεν χρειάζεται λογική υποστήριξη / επιχειρήματα… Είναι μια ταινία που μπορώ να ξαναβλέπω διότι όπως επισημαίνει και ο Γιώργος Γεωργόπουλος: “Συνήθως όταν γυρίζουμε για να ξαναδούμε μια ταινία δεν το κάνουμε για την πλοκή ή το σασπένς, αλλά για να μπούμε ξανά στον κόσμο της”.

[8] Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί.

[9] Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς.

[10] Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει.

[11] Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. Όταν έγινα άντρας κατάργησα τους τρόπους του νηπίου.

[12] Γιατί τώρα βλέπουμε αμυδρά σαν μέσα σε καθρέφτη· τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα η γνώση μου είναι μερική, τότε όμως θα έχω πλήρη γνώση, όπως και ο Θεός ήδη στην εντέλεια με γνωρίζει.

[13] Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η Πίστη, η Ελπίδα, η Αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η ΑΓΆΠΗ”.

(Αποστόλου Παύλου Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους / ιγ 1-13 / γνωστή και ως “Ύμνος στην Αγάπη”).

«Συνήθως όταν γυρίζουμε για να ξαναδούμε μια ταινία δεν το κάνουμε για την πλοκή ή το σασπένς, αλλά για να μπούμε ξανά στον κόσμο της» Γιώργος Γεωργόπόλος

“Η Τούρτα της Μαμάς” ΕΡΤ 1 / ΕΡΤFLIX, 2020-21, των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου,

Κατά την άποψη μου, η κορυφαία τηλεοπτική σειρά της περιόδου 2020-21. Σενάριο πυκνό γουντιαλενικού στιλ, φουλ στην ατάκα, που αναδεικνύεται από την εξαιρετική σκηνοθεσία του Ρήγα και τους ηθοποιούς. Βλέποντας την, αντιλαμβάνεσαι πλήρως και το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας με την ετυμολόγιση της λέξης “συντροφικότητα” (συν-τροφή / τρώμε μαζί).

“Το Κόκκινο Περίπτερο” του Ρόμπερτ βαν Γκούλικ, εκδόσεις “Θεμέλιο”

Ένα βιβλίο αποθέωση στην δομή του ΒΒ (Beach Book), καθώς περιλαμβάνει κατάλογο εμπλεκομένων προσώπων και σχεδιάγραμμα της περιοχής που αναφέρεται. Μια αστυνομική ιστορία με πρωταγωνιστή τον δικαστή Τι, που διαδραματίζεται στην αρχαία Κίνα και ειδικότερα σε ένα μέρος “επίσημης πορνείας” (πληροφορείσαι για τον ρόλο της πόρνης η οποία προσομοιάζει με αυτόν της Εταίρας της δικής μας αρχαιότητας και εμμέσως της γυναίκας την περίοδο αυτή). Μια περίοδο υπό την επιρροή της Κομφουκιανικής φιλοσοφίας περί κρατικής λειτουργίας (χωρίς μια λειτουργική γραφειοκρατία δεν μπορείς να κυβερνήσεις μια αχανή αυτοκρατορία).

Για εσάς και μόνο, μια πινελιά οπτικοποίησης του βιβλίου, με την ευγενή χορηγία της Κινέζας μοντέλου Zhao Wei Yi.

Seedrinker