Όταν ο Επίλογος γίνεται Κύριο Θέμα...

“Yolunsonu Gorundu” (1)

“Η θέληση της κοινότητας για ζωή αντλεί τις δυνάμεις της από τις μεγάλες απώλειες ζωτικής ενέργειας, η όρεξη του όντος για ζωή αναβαπτίζεται στην συλλογική απώλεια εαυτού”.

(Ζορζ Μαρμπέκ).

7 Ιουλίου 2019: “Το Τέλος Επιτέλους” *.

* Ο τίτλος της προηγούμενης ανάρτησης.

Περίοδοι της Ελληνικής Δημοκρατίας.

1η Ελληνική Δημοκρατία: Αναφέρεται (σπάνια) για να συνδέσει στην περίοδο από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης έως τη 2η

2η Ελληνική Δημοκρατία: 1924 – 1935.

3η Ελληνική Δημοκρατία: 1974 – 7/7/2019.

Η περίοδος αυτή αναφέρεται και ως Μεταπολίτευση. Ως κυρίαρχη περίοδος της μεταπολίτευση ορίζεται αυτή που εγκαινιάζεται από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981 και εκτείνεται έως εκεί που εκτείνεται η ηγεμονία της νοοτροπίας του, δηλαδή έως το τέλος της (περίοδος που κυβέρνησε το ΠΑΣΟΚ / εγκατάσταση νοοτροπίας (hard ware PASOK), περίοδος που η ΝΔ κυβέρνησε σαν ΠΑΣΟΚ / των ελλειμμάτων και η περίοδος που ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε ως νέο-ΠΑΣΟΚ / η χαριστική βολή)

Την περίοδο αυτή, η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν κατάφερε να απαλλαγεί από την προνεωτερική νοοτροπία της φυλής και επένδυσε τη ζωή της στον “φύλαρχο”. Αποτέλεσμα η δημιουργία μιας ανάπηρης μεσαίας τάξης, δηλαδή χωρίς τα πολιτικά χαρακτηριστικά της και μιας λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ η οποία εγκαταλείφθηκε / παθητικό άθυρμα στους εκάστοτε “φυλάρχους” (ότι περίσσευε ήταν χαβαλές, που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούσε διασκέδαση). Δηλαδή μια χώρα ορισμό του Failed State (αποτυχημένο κράτος). Με 2 λόγια, δουλέψανε αποτελεσματικά για να ξεχαρβαλώσουν την χώρα

Η αποκαθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ εκτός από πολιτικά χαρακτηριστικά (αποκαθήλωση του Αριστερού μυθεύματος, κατίσχυση του πολιτικού ψεύδους) έχει και έντονα πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαιτέρως από την εποχή του “αντιμνημονιακού αγώνα” πάλεψε για να δημιουργήσει μια ελληνική κοινωνία χαμηλών προσδοκιών και ελάχιστων απαιτήσεων. Επί εποχής δε της Παραφύση προσπάθησε να την αποτελειώσει.

* “Πάλεψε για να εθισθούμε στο χειρότερο, από την απαξίωση των θεσμών της δημοκρατίας ως την ανομία και το μεταναστευτικό. Η ανθρώπινη ποιότητα των στελεχών της κυβέρνησης, η αμορφωσιά τους και το θράσος τους, προσπάθησε να επιβάλει το «χειρότερο» ως πρότυπο επιτυχίας. Μέχρι πριν από τρία χρόνια ελάχιστοι πίστευαν πως η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει. Ακόμη λιγότερο το πίστευαν και οι ευρωπαϊκές ηγεσίες. Το επίτευγμα του Μητσοτάκη είναι ότι κατάφερε να ανατρέψει την αποδοχή του χειρότερου ως τη μόνη δυνατή προοπτική. Τους βαρέθηκε η Ελλάδα. Εξ ου και ο πανικός τους. Η βιομηχανία καταστροφής εγγράφων που έχουν στήσει στα υπουργεία τους δείχνει ότι ούτε οι ίδιοι αντιμετωπίζουν την ήττα τους σαν πολιτική αλλαγή. Μάλλον για μεταπολίτευση τους μοιάζει” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Σύμφωνα με τα έγγραφα που έχουν αναρτηθεί στη Διαύγεια, 16 καταστροφείς εγγράφων προμηθεύθηκε το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, έναν ακόμη το αρχηγείο του Πυροσβεστικού Σώματος. Τρεις απέκτησε το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής και από έναν το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, το υπουργείο Ναυτιλίας, το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας. Ο νόμος ορίζει με ακρίβεια ποια έγγραφα επιτρέπεται να αχρηστευθούν και ποια όχι. Μέχρι στιγμής έχει σχηματιστεί η εικόνα –αν συνυπολογίσει κανείς τις καταγγελίες για μεταφορά εγγράφων από Γ.Γ. μέσα σε κούτες και σακούλες σκουπιδιών και για αντιγραφές αρχείων από υπολογιστές υπηρεσιών– ότι επιχειρείται μια μάλλον μαζική εξαφάνιση διαβαθμισμένων αρχείων· για μεγάλο όγκο εγγράφων, που ούτε τα πιο υπομονετικά επιτελεία θα μπορούσαν να ανασυνθέσουν, όπως έχουμε δει να συμβαίνει σε ταινίες” (Τασούλα Καραϊσκάκη).

Προς την 4η Ελληνική Δημοκρατία: 8/7/2019, στον δρόμο προς την Ελληνική Πολιτοκρατία... (το χείριστο, να μην έχεις όραμα, το μέλλον αποδυναμώνεται και ένα “ασάλευτο παρών” σε καθηλώνει...).

Προϋποθέτει την πεποίθηση πως η ζωή προσομοιάζει περισσότερο σε διάλογο παρά σε πόλεμο και ότι μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικότεροι αν απευθυνόμαστε στην πιο ευγενή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ότι η αριστοτελική αρετή της αριστείας είναι η ουσία της αντιπροσώπευσης στη δημοκρατία. Δηλαδή η προσπάθεια αυτοβελτίωσης, δηλαδή να γίνεσαι καλύτερος σε αυτό που κάνεις. Και το σπουδαιότερο κυβερνήσεις “Lead by example” (το δια των πράξεων, υπόδειγμα ηγεσίας).

Ορατός κίνδυνος: Το αποτέλεσμα της 7/7 μπορεί να είναι επιφανειακό. “Οι κοίτες αλλάζουν. Τα ρεύματα –του εθνικολαϊκισμού– μπορεί να παροχετεύονται, μένοντας ίδια”. Οι ψηφοφόροι μπορεί να αποδοκίμασαν τους λαϊκιστές επειδή διέψευσαν τις προσδοκίες τους, χωρίς οι ίδιοι να αλλάζουν προσδοκίες.

Αυτό πάντως δεν μειώνει τη σημασία της 7ης Ιουλίου. Ο λαϊκισμός, λέει ένας λιτός ορισμός, είναι ένα σετ λάθος απαντήσεων στις σωστές ερωτήσεις – ένα εμπόριο απλοϊκών “λύσεων” σε υπαρκτά, πολυσύνθετα προβλήματα. Το αντίστροφο θα είναι όντως τομή: Ένα σωστό εκλογικό αποτέλεσμα ακόμη και για λάθος λόγους...

Ο Νήπιος στον ΣΚΑΪ (2/7)

Ένα 2-3% το τσίμπησε ο Νήπιος από αυτήν την συνέντευξη, αναθάρρησε το κοπάδι του, αυτό βόσκει στο ψέμα... Οι ειδήμονες επισήμαναν ότι οι δημοσκοπήσεις της τελευταίας στιγμής και το exit pol κατέδειξαν ότι τις τελευταίες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε την συσπείρωσή του γιατί πίστεψε το κοπάδι στην ανατροπή. Εν αντιθέσει στην ΝΔ παρατηρήθηκε αποσυσπείρωση, διότι θεωρήθηκε δεδομένη η επικράτησή της.

* “Έχω τη εντύπωση ότι ο κ. Τσίπρας χθες κατάργησε το εμπάργκο στον ΣΚΆΙ και επέβαλε εμπάργκο στην νοημοσύνη μας και στην μνήμη μας” (Λιάνα Κανέλλη).

* “Ο ΣΚΑΪ απέδειξε ότι είναι μέσο ενημέρωσης και όχι πολιτικό κόμμα. (...)

Και οι Παπαχελάς – Κοσιώνη έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα. Αντιμετώπισαν με σεβασμό τον καλεσμένο τους και προσπάθησαν μέσα σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον να εκμαιεύσουν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που θα ήθελε να κάνει ο κάθε πολίτης. Αν οι απαντήσεις αυτές δεν ικανοποίησαν, αυτό δεν είναι ευθύνη των δημοσιογράφων. Ίσως κάποιοι να ήθελαν τους Παπαχελά – Κοσιώνη στον ρόλο του Προκρούστη. Να τον κατασπαράξουν! Σε αυτή την περίπτωση όμως ζητάμε πιράνχας και όχι δημοσιογράφους. (...)

Και χθες έκαναν ό, τι καλύτερο μπορούσαν απέναντι σε έναν άνθρωπο που από την πρώτη στιγμή μπήκε στο στούντιο για να τσακωθεί μαζί τους, πιστεύοντας έτσι ότι θα λύσει τις διαφορές του με την ιστορία” (Θανάσης Μαυρίδης).

* “Σκοπός της συνέντευξης (σσ. του Νηπίου) ήταν να συζητούμε όλοι σήμερα για το πώς ο Τσίπρας κατατρόπωσε την Κοσιώνη και τον Παπαχελά. Αντ’ αυτού, συζητούμε για τα τέρατα που εκστόμισε ο απερχόμενος πρωθυπουργός. Αυτό είναι το νόημα της ήττας που υπέστη ο Τσίπρας στον ΣΚΑΪ” (Στ. Κασιμάτης).

Την προηγουμένην...

Την 7ην Ιουλίου 2019.

Την επομένην...

Και ελπίζω την μεθεπομένην...( και ο Ανάξιος)

* “Το περασμένο Σάββατο (σσ. 6/7), είχε κοσμοσυρροή στο Ηρώδειο για την παράσταση της όπερας του Χέντελ «Αλτσίνα», με την εξαιρετική Μυρτώ Παπαθανασίου στον επώνυμο ρόλο. Παρών ήταν και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τη σύζυγό του. Η κ. Παυλοπούλου κατέλαβε από νωρίς τη θέση της στην πρώτη σειρά, ενώ ο πρόεδρος άργησε αρκετά, με αποτέλεσμα όταν πήγε επιτέλους στη θέση του, το θέατρο να είναι γεμάτο και έτοιμο για την παράσταση. Δεν υπήρχε περίπτωση, δηλαδή, να περάσει απαρατήρητος. Εντούτοις, πέρασε απαρατήρητος. Δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση από το κοινό, λες και δεν υπήρχε. Στο διάλειμμα, με την εξαίρεση της Όλγας Κεφαλογιάννη, που τον πλησίασε για τα καθιερωμένα σέβη κ.λπ., ουδείς του μίλησε. «Δεν ήταν ακριβώς αδιαφορία», όπως το έθεσε φίλος, «ήταν εξοστρακισμός και εξορία»” (Στ. Κασιμάτης).

Και μια υπενθύμιση...

Εσχάτη προδοσία δεν είναι η προδοσία της χώρας στους εχθρούς. Εσχάτη προδοσία είναι η κατάλυση ή η αλλοίωση θεμελιωδών αρχών και θεσμών του πολιτεύματος (Ποινικός Κώδικας).

Σχετικό: Με 10 αποφάσεις που δημοσιεύθηκαν (16/7, υπ’αριθ. 1307-1316/2019), η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάνθηκε αμετάκλητα ότι οι εν ενεργεία μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν,δικαιούνται να λαμβάνουν Δώρο Χριστουγέννων, Δώρο Πάσχα και επίδομα αδείας. Προσέξτε, η εκδίκαση της υπόθεσης έγινε στις 1/2/19 και η απόφαση είχε διαρρεύσει από τον Μάρτιο. Στην εκπομπή του Αυτιά οι ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση μάλιστα εκτιμούσαν πως η απόφαση αυτή θα επηρεάσει και την έκβαση των εκκρεμών υποθέσεων ενώπιον του ΣτΕ επί του αντίστοιχου ζητήματος για την καταβολή Δώρων και επιδομάτων στους συνταξιούχους. Επίσης και την πολυαναμενόμενη απόφαση του περιορισμού / περικοπής των κύριων και επικουρικών συντάξεων βάσει διατάξεων του νόμου Κατρούγκαλου και του 2ου Μνημονίου. Και με της Παραφύση πολιτική παρέμβαση, κρατήθηκε για να δημοσιευθεί μετά τις Ευρωεκλογές (μετά προέκυψαν και οι Βουλευτικές).

Επίσης προσέξτε, οι αποφάσεις αυτές του ΣτΕ ανέτρεψαν ισάριθμες (υπ’αριθ. 2626-2635/2018) αποφάσεις που είχε εκδώσει το ΣΤ’ Τμήμα του. Αυτές είχαν κρίνει ότι οι περικοπές των δώρων-επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων αντίκεινται στα άρθρα 25 και 4 του Συντάγματος και στις απορρέουσες από αυτά αρχές τής ισότητας και της αναλογικότητας. Κατά των αποφάσεων αυτών προσέφυγε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους της 1ης φορά Αριστερά.

Και ο Νήπιος αλλοίωσε καταλυτικά και τον θεσμό της Εκπαίδευσης / Παιδείας εκεί όπου δυνητικώς κυοφορείται ένα πιο ευοίωνον μέλλον. Ο νεοπελατειακός λαϊκισμός του δρομολόγησε ένα “λίγο – δήθεν πανεπιστήμιο σε όλους” (Άννα Διαμαντοπούλου) και ανώτατη παιδεία μη επικαιροποιημένη χαμηλής ποιότητας, η οποία αυξάνει τις ανισότητες δίνοντας δυνατότητες επιλογής και εξέλιξης σε όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα. Και οι υπόλοιποι με “χαρτιά” χωρίς αντίκρισμα στην αγορά εργασίας και την χώρα χωρίς αναπτυξιακή πολιτική την εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης. Σε όλο της το μεγαλείο η καταστροφική “πολιτική της ισοπέδωσης”, έναντι της ελπιδοφόρας των “ίσων ευκαιριών” (η πραγμάτωση είχε ανετέθη στον νεομπολσεβίκο υπουργό Παιδείας Κ. Γαβρόγλου).

Με την ευρύτερη έννοια εσχάτη προδοσία είναι και όταν καταχρώμενος τα δικαιώματα που σου δίδει το Δημοκρατικό πολίτευμα, προσπαθείς όχι απαραιτήτως να το καταλύσεις αλλά να το “καταλάβεις” με μεθόδους / ενέργειες “πραξικοπηματικού τύπου” και να το αποθεσμίσης προκειμένου να επιβάλλεις μιας καθεστωτικής νοοτροπίας διακυβέρνηση. Ακριβώς ότι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να αναρριχηθεί στην κυβέρνηση. Και επιμένει: Στην συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ (16/7) ο Νήπιος τέλειωσε την ομιλία του καλώντας τους και “στους δρόμους για αγώνα...”.

Για να υποστηρίξω τα ανωτέρω παραθέτω αποσπάσματα από σχετικό άρθρο του Γιώργου Πρεβελάκη (“Προϋποθέσεις πραξικοπημάτων”, “Καθημερινή / Πολιτική / 27-12-2017).

* “Πραξικοπήματα μπορούν να προκύψουν χωρίς να απαιτούνται τεράστια οργάνωση, μεγάλοι ηγέτες, σοβαρή ιδεολογική προετοιμασία ή ισχυρά μαζικά κινήματα. Αρκεί μια ολιγάριθμη συνωμοτική ομάδα με πρακτικό πνεύμα, τακτική μάλλον παρά στρατηγική προδιάθεση και, φυσικά, απουσία ηθικών ενδοιασμών. Είναι, επίσης, απαραίτητος ένας μικρός, αλλά ασκημένος στρατός από οπαδούς για την εκτέλεση του σχεδίου: μηχανικοί και εργάτες. Χρειάζεται ακόμη ένα ιδιαίτερο πολιτικό κλίμα: μια παρατεταμένη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση.

Σε πραξικοπήματα τα οποία κινητοποιούν κρατικές δυνάμεις, δηλαδή στρατιωτικές ή αστυνομικές μονάδες, η κρίση απονομιμοποιεί τους θεσμούς, διευκολύνοντας τη ρήξη της ιεραρχικής αλυσίδας – όπως έγινε στην Ελλάδα, όταν οι συνταγματάρχες βραχυκύκλωσαν τους στρατηγούς.

Πολύ διαφορετικά επηρεάζει η κρίση όταν η πραξικοπηματική πρωτοβουλία προέρχεται από δυνάμεις εκτός του κράτους. Οι μονάδες οι επιφορτισμένες με την άμυνα του καθεστώτος φθείρονται ηθικά, καθώς αντιπαρατίθενται συνεχώς, διαρκώς και κατ’ επανάληψη με λαϊκές δυνάμεις αμφισβήτησης. Περισσότερο σημαίνουσα καθίσταται η επίδραση της κρίσης στην ανάδυση δυνάμεων οι οποίες, την κατάλληλη στιγμή, θα χρησιμοποιηθούν από τους «μηχανικούς» του πραξικοπήματος. Οι αψιμαχίες με την αστυνομία, η συγκρότηση ενός δικτύου από «άβατα» μέσα στην πόλη, η οικείωση με τη βία και την ανομία συνιστούν ένα είδος σχολείου το οποίο επιτρέπει τη σταδιακή διαμόρφωση ενός έμπειρου, αλλά αόρατου στρατού. Η δράση των αστυνομικών δυνάμεων, αντί να εξαφανίζει τον αντίπαλο, τον εκπαιδεύει· ώστε να είναι έτοιμος να κινητοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή.

Βέβαια, οι δυνάμεις αυτές, ασυντόνιστες και χαοτικές, φαίνονται ασήμαντες σε αντιπαράθεση και εν συγκρίσει με την κρατική ισχύ. Το πολιτικό τους δυναμικό αποκαλύπτεται τη στιγμή του πραξικοπήματος, όταν παρεμβαίνουν οι «μηχανικοί» για να μετατρέψουν την άμορφη μάζα της τυφλής αμφισβήτησης σε συντονισμένο επιχειρησιακό εργαλείο. Ο συνδυασμός της συγκεντρωτικής δομής της συνωμοτικής ομάδας με τη χαοτική δυναμική ενός συνόλου με συγκεχυμένες ιδέες δημιουργεί ένα ισχυρό πολιτικό όργανο. Δεν μπορεί να επιβιώσει για μεγάλο διάστημα, αλλά επιφέρει ένα καίριο στιγμιαίο κτύπημα. Κατόπιν, όταν η συνωμοτική ομάδα αποκτήσει τον έλεγχο των παραδοσιακών κατασταλτικών εργαλείων της εξουσίας, ο οιονεί στρατός της, άχρηστος πλέον, διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη.

Οι αρχές τις οποίες παρουσίασαν και ανέλυσαν ο Μαλαπάρτε (σσ. Κούρτσιο, «Τεχνική του Πραξικοπήματος», 1931) και ο Λούτβακ (σσ. Έντουαρντ, «Πραξικόπημα: ένα πρακτικό εγχειρίδιο» 1968), ασφαλώς χρειάζεται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της παγκοσμιοποίησης, των social media, της πληροφορικής και, γενικότερα, στις τρέχουσες ισορροπίες δυνάμεων. Όμως, η πραξικοπηματική λογική δεν έπαυσε να ασκείται: είτε κατά την πτώση κομμουνιστικών καθεστώτων, είτε με τις «χρωματιστές επαναστάσεις», είτε κατά την Αραβική Ανοιξη, είτε στην πρόσφατη αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία”.

Μετεκλογικώς....

Τα γεννήματα της “πλατείας” πήραν το χρώμα που τους άξιζε / άρμοζε, μαυρίστηκαν. Η Παραφύση εκτός κυβέρνησης. Οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής εκτός Βουλής. Επίσης και τα πολιτικά ανέκδοτα, Καμένος και Λεβέντης. Δυστυχώς εισήλθαν νέα. Ο Βελόπουλος (τηλευαγελιστής / δεν πρόκειται για κόμμα αλλά μαγαζί τηλεπωλήσεων) και ο αναρχοφαφλατάς Μπαρουφάκης (άλλη μια παρενέργεια της μεγάλης αποχής, 42,1%).

Σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ (η αποσύνθεση του κάποτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, τον ανέδειξε), η πλειονότης υποστηρίζει ότι με το 31,5% που εισέπραξε στις κάλπες ποζάρει πλέον ως ένα καλό γεννόσημο, ικανό να θεραπεύσει την έλλειψη της Κεντροαριστεράς ( να υπενθυμίσω ότι η λέξη “Κεντροαριστερά” δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο του ΠΑΣΟΚ έως την περίοδο Σημίτη). Αντιθέτως η εκτίμηση μου είναι ότι το υψηλό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές αποτελεί την τελευταία του αναλαμπή, σαν την αναλαμπή της λάμπας πριν καεί...

(σσ.) Πίσω μου σ’ έχω σατανά...

Για να επιβιώσει πολιτικά το ΚΙΝΑΛ (8,1% στις εκλογές) πρέπει να γίνουν 3 βήματα. Το 1ο έγινε: “Οικειοθελώς εκδιώχθει Σταμάτης Μαλέλης, ο “δούρειος ίππος” του ΣΥΡΙΖΑ (είχα επισημάνει εγκαίρως το φιλο- συραζαϊκό του προφίλ, το οποίο τότε είχα αποδώσει στο ότι προαλείφονταν για υποψήφιος του ΚΙΝΑΛ στην θέση του περιφερειάρχη Β. Αιγαίου). Το 2ο: “Ευγενικώς να εκδιωχθεί” η Φώφη Γεννηματά και να αναλάβει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Το 3ο και σπουδαιότερο η μετεξέλιξη του ΚΙΝΑΛ σε ένα κόμμα με τα χαρακτηριστικά των “Πρασίνων” της Γερμανίας. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι πολιτικά τελειωμένη. Το ευτυχές είναι ότι το παλαιό ΠΑΣΟΚ με την κοινωνική δυναμική που διέθετε τα προηγούμενα χρόνια, έχει δημιουργήσει μια δεξαμενή ικανών και αξιόπιστων στελεχών (αδιαμφισβήτητο γεγονός), δυνητικώς ικανών για να πραγματώσουν αυτόν τον μετασχηματισμό. Με 2 λόγια πολιτικά να επανευφέβρουν τον εαυτό τους, υπό την ηγεσία του Ανδρουλάκη , με επόμενη κίνηση την “μετακόμισή” τους στους “Πράσινους” της Ευρωβουλής (δηλαδή το πράσινο του ΠΑΣΟΚ να γίνει ΠΑΣΟΚ “Πράσινο” / να υπενθυμίσω ότι ο Ανδρουλάκης ήταν από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας - RescEU).

Ο ΣΥΡΙΖΑ σάρωσε στα εκλογικά τμήματα των φυλακών Κορυδαλλού, αυτών που παραλίγο να μετατρέψει σε “φυλακές αυτοδιαχειριζόμενης κατάληψης” (Αντ. Αραβαντινός). Έλαβε μεταξύ 66,67% και 85,42%. Αλληλούια...

Μετά κάθε εκλογική αναμέτρηση την περίοδο της Κρίσης είχαμε μάθει να ζούμε δραματικές καταστάσεις με τους Θεσμούς , με κορυφαία αυτές του 2015. Πρώτη φορά οι προϊστάμενοι των ευρωπαϊκών Θεσμών (2 εκ των 3ων) οι οποίοι βρίσκονται στην χώρα μας επ’ ευκαιρία του Συνεδρίου του Economist (16-17/7), στις επαφές τους με το οικονομικό επιτελείο διαπίστωσαν ότι έχουν να συνδιαλλαγούν με μια “φυσιολογική” κυβέρνηση επαρκώς προετοιμασμένη (συνεκτικό και στοχευμένο πρόγραμμα), ώστε να προχωρήσουν άμεσα οι εκκρεμότητες της 3ης αξιολόγησης ( έκλεισε άρον άρον στις 8/6) που μεταφέρθηκαν στη 4η του Σεπτεμβρίου (κάλεσαν το απουσιάζων μέλος και τεχνοκράτες για συζητήσεις ουσίας με την Κυβέρνηση / αρχικά αποδεκτό από τον ESM το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της Κυβέρνησης / θετική ανταπόκριση στον στόχο μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων).

Σχετικό: Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Ντέκλαν Κοστέλο, στη συνάντηση γνωριμίας που έκαναν οι θεσμοί με σειρά υπουργών (18/7), είπε: “Πηγαίνετε πιο γρήγορα απ’ ότι σας έχει υποδείξει το Eurogroup”.

Από τις ευρωεκλογές και μετά η αξία της ΔΕΗ έχει αυξηθεί κατά 60%. Η Παραφύση παρέδωσε την ΔΕΗ (την είχε παραλάβει με κερδοφορία 90 εκατ. ευρώ) εξαιρετικά ζημιογόνα στα όρια της κατάρρευσης (έχασε το 90% της μετοχική της αξίας της από το 2015 / αποτελεί κολοσσιαίο κατόρθωμα της Παραφύση: Χρεοκόπησε μια μονοπωλιακή επιχείρηση).

Και η “κερασάρα” στην τούρτα: Η Ελλάδα βγήκε στις αγορές με 7ετές ομόλογο (2-2,5 δισ. ευρώ, προσφορές13 δισ.) και πέτυχε το ιστορικά χαμηλότερο επιτόκιο από την είσοδό μας στην Ευρωζώνη 1,9% (2/18, η προηγούμενη έξοδος επί Παραφύση, επιτόκιο 3,5%).

Και ο Πρωθυπουργός άρχισε τις επισκέψεις στα υπουργεία και τις συναντήσεις του με θεσμικούς παράγοντες...

Πρώτο επισκέφθηκε το υπουργείο Παιδείας (12/7). Στην ενημέρωση που ακολούθησε, η υπουργός Νίκη Κεραμέως ανακοίνωσε ότι αποφασίστηκε ότι πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να βασίζεται σε περισσότερα καφέ, σουβλατζίδικα, μπαράκια και γκαρσονιέρες. Δηλαδή με μικροδουλειές της “μαύρης οικονομίας” για τους πολλούς, που διαχέουν την λογική της διαφθοράς στο κοινωνικό γίγνεσθαι (με της Παραφύση λογική, για να μοιράζεται δίκαια η διαφθορά και οφέλη της). Επίσης ότι πρέπει να σταματήσει η τροφοδότηση του “πληθωρισμού μετρίων και ημιαγράμματων με τεράστιες απαιτήσεις: το σύγχρονο προλεταριάτο, δηλαδή, ώστε να συντηρείται το πελατειακό κράτος, η μηχανή του πολιτικού συστήματος που στήθηκε από το 1981 και ύστερα” (Στ. Κασιμάτης). Με 2 λόγια, ανακοίνωσε ότι δεν θα προχωρήσει η ίδρυση της 4ης Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.

Και ο οιωνός: Η ημέρα της εκλογικής νίκης του Κυριάκου συνέπεσε με την ημέρα της ονομαστικής εορτής του. Η Εκκλησία μας στις 7/7 εορτάζει την Αγία Κυριακή την μεγαλομάρτυρα, την οποία οι πιστοί επικαλούνται για να τους άρει την κατάθλιψη. Είθε να είναι θαυματουργή και σε περιπτώσεις Εθνικής Κατάθλιψης...

Και για να είμαι ακριβής, στις 7/7 εορτάζουν οι Κυριακές και πολλοί Κυριάκοι. Οι υπόλοιποι στις 29/9 όταν η Εκκλησία μας εορτάζει τον Άγιο Κυριάκο τον αναχωρητή.

17 Ιουλίου: Ορκωμοσία Βουλευτών.

18 Ιουλίου: Πρόεδρος της Βουλής εξελέγει ο Κώστας Τασούλας.

Σημειολογικά: Ελπίζω σύντομα να επιστρέψουμε στο feeling του Φθινοπώρου 2014, όταν το οικονομικό άγος είχε αρχίσει να υποχωρεί και μας επέτρεπε να ασχολούμαστε με την κυρία Αμάλ Αλαμουντίν και τα μάρμαρα του Παρθενώνα, όπως και με την ανασκαφή του τύμβου της Αμφίπολης...

29/6/2015: “Γυναίκα έκλεισα (έθαψα) τις Τράπεζες” (Μπαρουφάκης).

5/7/2015: Το Δημοψήφισμα...

Είναι εμφανές ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στις γελοιογραφίες. Την παρακάτω γελοιογραφία του Βασίλη Χριστοδούλου στην “Βραδυνή” της Επταετίας (δημοψήφισμα του Παπαδόπουλου για τον βασιλιά), την ενθυμούμαι κάθε 5/7 και βάζω τα γέλια (την αυτήν ημέραν που η Περιστέρα η Μπαζιάνα βάζει τα κλάματα).

“Ποιος είδε ποιος απάντησε τέτοιο κουτί ρημάδι,

ΌΧΙ να ρίχνεις το πρωί και ΝΑΙ να βγάζει βράδυ”.

Για να ενθυμούμαστε: Στις 5/7/2015 ετέθη η βάση / ξεκίνησε η “προσπάθεια” του Νηπίου για την διεθνοποίηση της λέξης “kolotuba”…

Για να γίνει αντιληπτός ο εθνολαϊκισμός των αντιμνημονιακών / αντιευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων, αυτών που ακολουθούσε η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ, αυτή που όχι μόνο έφερε στην εξουσία την καταστροφική Παραφύση αλλά και την διατήρησε και μετά το 3ο Μνημόνιο, αυτή που έφερε και στην Βουλή τους φασίστες , επισημαίνω: Σήμερα 4 χρόνια μετά καμία σοβαρή πολιτική δύναμη (για τα δεδομένα της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού) δεν τολμά να αμφισβητήσει την ευρωπαϊκή ένταξη της χώρας. Δυνητικώς όλα αυτά θα είχαν αποφευχθεί εάν είχε γίνει το Δημοψήφισμα που το 2011 είχε προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου.

Στο βασίλειο της μετά-αλήθειας (post-truth)...

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το όνομα του ήταν “Μέγαρο Μαξίμου”. Στις ΗΠΑ είναι “Λευκός Οίκος”. Η μεγάλη διαφορά τηρουμένων των αναλογιών, εντοπίζεται στην στελέχωσή του. Στον Λευκό Οίκο η πολιτική ανεπάρκεια και η post-truth του Τραμπ έχουν ως αντίβαρο ισχυρές δομές και λειτουργική / αντιστεκόμενη γραφειοκρατία. Και αυτό διότι είναι πλέον καθολικά αποδεκτό ότι έχουν προς “διαχείριση” ένα πρόσωπο ανέτοιμο / ακατάλληλο να κυβερνήσει. Στο Μέγαρο Μαξίμου συνέβαινε το ακριβώς το αντίθετο. Μια κομματική νομενκλατούρα θεσηθήρων το είχε στελεχώσει με σκοπό δια της μετά-αλήθειας, την περαιτέρω αποθέσμιση της δημοκρατίας, και την μακροημέρευση του καθεστώτος της “1ης φορά Αριστεράς” υπό την ηγεσία ενός λαοπλάνου και παθολογικού ψεύτη .

Επιπλέον ο Νήπιος στην πορεία του προς την εξουσία, κατόρθωσε να επιβάλλει στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού την μετά-κανονικότητα (το μη κανονικό επιβάλλεται ως η νέα κανονικότητα). Και η αναρχία, η ανομία και η ατιμωρησία επικράτησαν εισδύοντας στην νοοτροπία του κοινωνικού της γίγνεσθαι, το οποίο και ανέχεται πλέον όχι μόνο την ανοησία, την βλακεία την ανεπάρκεια, τον διάχυτο φασισμό κάθε είδους “συλλογικότητας”, αλλά και την πολιτική αλαζονεία του, η οποία δρομολόγησε την δραματική αποθέσμιση της δημοκρατίας. Τελευταίο του επίτευγμα: Η κατεπείγουσα ψήφιση του νέου “Ποινικού Κώδικα” (5/6) και η εσπευσμένη ημερομηνία έναρξη ισχύος του από την 1/7/19, με ορατό τον κίνδυνο κατάρρευσης του ποινικού μας συστήματος (μείωση ποινών, αθρόες αποφυλακίσεις κακοποιών, αυτοδικαίως περίπου 300 την 1/9). Οι ειδήμονες αναφέρουν ότι μια κανονική έναρξη ισχύος του, θα έπρεπε να γίνει με την έναρξη της νέας δικαστικής περιόδου την 1η Σεπτεμβρίου, ή με το νέο έτος. Αλληλούια...

* “Αυτό που δίδαξαν Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ στον κόσμο τα τελευταία πέντε χρόνια: Οι αριστεροί βασίζουν την εξουσία τους στα κορόιδα (γι’ αυτό και δημιουργούν συνθήκες ευνοϊκές για την αναπαραγωγή τους...), αλλά οι ίδιοι δεν είναι κορόιδα. Ένα επάγγελμα ήταν και αυτό του αριστερού, που γνώρισε την ακμή του μετά τη Μεταπολίτευση. Ελπίζω να ξεμπερδέψαμε...” (Στ. Κασιμάτης)

Της συμμαχίας του ευτράπελου...

Κουίκ, Παπακώστα, Ζουράρις, Μπίστης, Θεοχαρόπουλος κλπ.

Σήμερα τα πρόσωπα αυτά μπορεί να συναποτελούν κατά γενικήν ομολογίαν τον πυρήνα της συμμαχία του ευτράπελου. Να ενθυμούμεθα όμως ότι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ σε αυτό το “άφθαρτο και το καινούργιο” είχε επενδύσει τις “ελπίδες” της.

Η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού βρίσκεται εδώ που βρίσκεται, όχι λόγω των “κακών εταίρων”, αλλά λόγω των “εντός της χώρας βαρβάρων”. Δηλαδή αυτών που δίνουν και την δυνατότητα στο ευτράπελο να διεκδικεί τα δικαιώματά του από την σοβαρότητα. Η ανθρώπινη ποιότητα και η αστοχία του πολιτικού της υλικού τα επιφαινόμενά της. Αλληλούια....

Η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή του “μικρού”...

Μετά 10 χρόνια σιωπής ο “μικρός” μίλησε (26/6), στην εκδήλωση για την παρουσίαση των ψηφοδελτίων της Α’ και Β’ περιφέρειας Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας (εκλογές 7/7).

Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη...

Να υπενθυμίσω ότι το ξεκίνημα της Μεταπολίτευσης υπήρξε ιδανικό. Η δημοκρατική μετάβαση, που ανέλαβε να πραγματοποιήσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αποτέλεσε μοντέλο για αντίστοιχες μεταβάσεις στην Ευρώπη και στη Λατινική Αμερική. Η Ελλάδα μπήκε, χάρη στην επιτυχία αυτή, πριν από την Ισπανία και την Πορτογαλία, στην ΕΟΚ. Και μετά όλα στράβωσαν, διότι επανήλθε δυναμικά στο πολιτικό γίγνεσθαι, το εν πολλές αμαρτίες παλαιό πολιτικό προσωπικό και η Ελλάδα κατέστη χώρα προς αποφυγή (αντιθέτως η μεταπολίτευση στην Ισπανία και την Πορτογαλία ανέδειξε στο πολιτικό προσκήνιο σύγχρονο πολιτικό προσωπικό).

Η κομματικοκρατία, η κουλτούρα πόλωσης και η λαολειχία επικράτησαν καθολικά στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, κατατροπώνοντας κάθε προσπάθεια της δια λόγου αναζήτησης συναίνεσης* ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της, “νομιμοποιώντας” παράλληλα το φαινόμενο του λαϊκισμού (πατριάρχης του ο Α. Παπανδρεόυ και αξιότερος των συνεχιστών του ο Νήπιος) . Και ξεκίνησε μια σχεδόν αυτοκτονική, οικονομική διαχείριση που οδήγησε στην πτώχευση (“ζούμε πέρα από τα όριά μας”). Με 2 λέξεις σε ένα “αποτυχημένο κράτος” (failed state).

(*Το πολιτικό σύστημα ανάξιο να συμφωνήσει ακόμη και σήμερα στην διενέργεια ενός “αποστειρωμένου” debate.)

Να υπενθυμίσω επίσης ότι ο ανιψιός του, ο Κώστας Καραμανλής ο μικρός, ήταν αυτός που έδωσε την χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία και την οδήγησε στην εποχή των Μνημονίων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πλήρως αντιληφθεί ότι η χώρα δεν μπορεί να πορευτεί με κόμματα στελεχωμένα με προσωπικό χωρίς στοιχειώδεις ικανότητες και με νοοτροπίες που συνδέονται με τα όσα έχει υποστεί ο τόπος. Γνωρίζει ότι το κομματικό κατεστημένο απωθεί / εχθρεύεται την συν στράτευση επιτυχημένων στελεχών του ιδιωτικού τομέα και παρουσιάζεται ιδιαίτερα συγκρουσιακό σε κάθε προσπάθεια θεμελιώδους / δομικής ανανέωσης τους. Γνωρίζει επίσης ότι αυτή η κομματική οργάνωση σε συνδυασμό με έναν αποδομημένο δημόσιο, μόνο ένα μη ευοίωνο μέλλον προδικάζουν.

Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν γνωρίζει μόνον. Ίδωμεν με την ανάληψη της προεδρίας της Ν.Δ. και μάλιστα σε μία περίοδο οιονεί προεκλογική, να δρομολογεί αποδεδειγμένα επιτυχώς την μεταρρύθμιση / μετεξέλιξη της και να ανοίγει τον δρόμο προς ένα νέο πολιτικό πολιτισμό. Και τώρα οψόμεθα...

Και μετά τις εκλογές ίδωμεν. Ο Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική η κυβέρνησή του, αλλά και να έχει υπό έλεγχο τις “βαρωνείες” της ΝΔ (αποδυναμωμένες αλλά πάντα επικίνδυνες) πρέπει να τους έχει στην τσίτα. Και εισήγαγε το πληροφοριακό σύστημα ελέγχου και αποτελεσματικότητας των στελεχών της κυβέρνησης το “Μαζί”. Και κάτω από κάθε υπουργό (πολιτικό) έβαλε και έναν τεχνοκράτη. Το γεγονός είναι ότι η πλειονότης των πολιτικών μας πιστεύουν, ότι ως αλιείς ψήφων με την εκλογή τους ισχύει το αναφερόμενο στον θρησκευτικό όρκο Απολυτίκιον της Πεντηκοστής “τους αλιείς αναδείξας...” και δρουν σαν παντογνώστες, αποδεικνυόμενοι καταστροφικοί). Και πάταξε τους πριμαντονισμούς της Όλγας Κεφαλογιάννη εν τη γενέσει τους, στέλνοντας μήνυμα ισχύος και αποφασιστικότητας όχι μόνο στην “βαρωνεία” της (Βαρδινογιάννης, STAR, ALFA) αλλά και σε όλο το κόμμα.

Είθε η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού να βιώσει επιτέλους τον Διαφωτισμό της. Δηλαδή την έξοδο της από την ανωριμότητα.

* “Χωρίς αμφιβολία το παλιό, φαύλο και παλαιοκομματικό DNA της κυβερνώσας παράταξης δεν θα υποχωρήσει εύκολα. Το «παλιό» θα δώσει τη μάχη του, θα ειρωνευτεί και θα λοιδορήσει κάθε καινοτόμο προσπάθεια. Ετσι έχει καταφέρει να κρατήσει τη χώρα στα μέτρα του. Συγκρούσεις θα υπάρξουν. (…) Αυτή η κυβέρνηση πρέπει όμως να πετύχει. Εχουμε μείνει πολύ πίσω ως χώρα τα τελευταία χρόνια. Μόνο με ρίσκο και άλματα μπορούμε να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο (Αλέξης Παπαχελάς).

Στην 1ο και τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο (το πανηγυρικό) που έγινε στην Βουλή με απ’ ευθείας μετάδοση της σύντομης πρωθυπουργικής εισήγησης (14ων λεπτών), ο Μητσοτάκης επισήμανε ότι “πρέπει να έχουμε το βλέμμα χαμηλά και υψηλούς στόχους”. Η απόφαση το Υπουργικό Συμβούλιο να συνεδριάζει πλέον στο Μέγαρο Μαξίμου στέλνει μήνυμα επαναθέσμισης της Δημοκρατίας (σαφής διαχωρισμός των εξουσιών).

   

Σχετικά:

1. Ο φιλόσοφος Αρνολντ Τόινμπι στο έργο του “A Study of History” αναφέρει ότι οι πολιτισμοί στην ιστορική τους πορεία, αποτυγχάνουν πάντα με τον ίδιο, γενικά, τρόπο. Επισημαίνει δε ότι ο σημαντικότερος παράγοντας για την πολιτισμική ανέλιξη είναι η μίμηση, το πανανθρώπινο δεδομένο της μίμησης των “καλών πρακτικών”, όπως η μίμηση της συμπεριφοράς και των τρόπων αυτών που τους εμπνέουν σεβασμό. Όσο το καθεστηκυίο πολιτισμικό μοντέλο δύναται να εμπνέει τον θαυμασμό , το κοινωνικό γίγνεσθαι ευημερεί, γιατί οι αποκτηθείσες κοινές αξίες και προθέσεις που υπάρχουν από τη μίμηση, εμποδίζουν τις πιέσεις των ανταγωνιστικών ταξικών συμφερόντων να τον διαλύσουν. Οι πολιτισμοί αποτυγχάνουν, συνεχίζει ο Τόινμπι, επειδή οι κυρίαρχες τάξεις χάνουν την ικανότητα να εμπνέουν μίμηση. Αυτό συμβαίνει επειδή οι διαχειριστές του κυρίαρχου πολιτισμικού μοντέλου εκπίπτουν σε εξουσιαστές του, με κύριο πλέον μέλημα όχι την κοινωνική ευημερία άλλα την διατήρηση της δύναμης και των προνομίων τους (καρέκλα). Αποτέλεσμα η μεγέθυνση των προβλημάτων τα οποία εν τέλει τίθενται εκτός ελέγχου. Μια παρατεταμένη τέτοια κατάσταση οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερα μέρη των πληθυσμών να μετατρέπονται σε αυτό που ο Τόινμπι αποκαλεί “εσωτερικό προλεταριάτο”. Μια όλο και πιο δυσαρεστημένη κατώτερη τάξη η οποία εξακολουθεί να παρέχει στην κυβερνώσα ελίτ “κρέας για τα κανόνια”, αλλά μην βλέποντας πια κάτι να θαυμάσει ή να μιμηθεί οδηγείται στην παραίτηση και με την κάθε τρόπο επιβίωσή της.

2. Ο Αμερικανός οικονομολόγος Steve Conover στο βιβλίο του “Neutering the National Debt” (“Χωρίς αίσθηση Εθνικού Χρέους”) επικαιροποίησε την “πάλη των τάξεων”. Η επικαιροποιημένη, δεν διαχωρίζει τον κόσμο σε πλούσιους και φτωχούς. Τον διαχωρίζει σε τίμιους και παραγωγικούς ανθρώπους που κερδίζουν τα προς το ζην μέσω της εργασίας, των ταλέντων και της αμοιβαία επωφελούς ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών και στους άλλους. Δηλαδή σε εκείνους που πλουτίζουν χάρη στις γνωριμίες και τις υπόγειες συναλλαγές, καθώς και τους κρατικοδίαιτους.

Τέλος αυτό που πρέπει να γίνει επειγόντως αντιληπτό είναι ότι η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση δια την επαναθέσμιση όλων των θεσμικών χώρων στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι η κατίσχυση επί του δουλοκτητικού κράτους της (αναδόμηση – επανίδρυση του οργανωτικού τμήματος της κοινωνίας), το οποίο απομυζά τεράστιους πόρους δια την αυτοσυντήρησή του (της εξουσίας του).

Θεομηνία...

Την επομένην του φονικού μπουρινιού στην Χαλκιδική (7 νεκροί, περισσότεροι από 100 τραυματίες, 10/7), καθ’ οδόν συνάντησα έναν βαθυστόχαστου ύφους ετοιμόλογο γνωστό μου νεοδημοκράτη, βαμμένος μητσοτακικός. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του είπα: “Χαλκιδική, τα Ίμια του Μητσοτάκη...”. Και τι μου απάντησε; “Άκου φίλε Θέμη. Τον Μητσοτάκη μόνο ο Θεός μπορεί να τον τσεκάρει...”

Η ανταπόκριση της νέας κυβέρνησης επαρκής. Η ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα υποδειγματική. Στην ερώτηση “εάν ο πρωθυπουργός θα επισκεφθεί την πληγείσα περιοχή” απάντησε με ένα ξερό “δεν θα κάνουμε επικοινωνιακή διαχείριση”. Και η αντίδραση του αντιπολιτευόμενου ΣΥΡΙΖΑ με 2 λόγια: “Εμείς δεν θα κάνουμε αντιπολίτευση εκμεταλλευόμενοι την τραγωδία” (μετάφραση: “Εμείς δεν θα αντιπολιτευτούμε τον ίδιο τον εαυτό μας”). Το γαρ της θλίψεως γεννά ( σσ. επιτείνει) την παραφροσύνη...

Η διαπίστωση από τις μεταδιδόμενες εικόνες της καταστροφής είναι ότι οι δευτερεύουσες κατασκευές (αυθαίρετη παραλιακή υποδομή) εμφανώς ακατάλληλες. Και ο πνιγείς ψαράς βγήκε για ψάρεμα ενώ ήταν γνωστό ότι θα επικρατούσε κακοκαιρία στην περιοχή. Και το γενικό συμπέρασμα: Εάν δεν δείχνουμε σεβασμό στην δύναμη της φύσης, αυτή εξοργίζεται...

Σχετικό: Η Λίτσα (Πατέρα) είχε προειδοποιήσει. Γενικώς, μήνας δύσκολος ο Ιούλιος λόγω των 2 εκλείψεων.

Η αποφράς ημέρα: Ετήσιο Μνημόσυνο των 102 νεκρών στο Μάτι (23/7/19).

Και των δεκάδων εγκαυματιών που βιώνουν μια δύσκολη καθημερινότητα.

Περί γυναικείας ποσόστωσης στην πολιτική...

“Η απερχόμενη Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου (σσ. της Μάνδρας και του Ματιού), σχολιάζοντας προφανώς τις προτεραιότητες που έθεσε ο νέος υπουργός Υγείας Βασίλης Κικίλιας, κατ’ εντολή του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ανήρτησε στο Instagram μια φωτογραφία της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη να καπνίζει. Η λεζάντα της “σχόλιο περί αντικαπνιστικού… Πολλές καλημέρες!” (διαβάστε τα σχόλια... Πηγή: Protagon.gr).

Η νέα κυβέρνηση επικρίθηκε για την μικρή συμμετοχή των γυναικών σε αυτήν (5/51, στην Παραφύση συμμετείχαν πολλές, με την πλειοψηφία τους κυριολεκτικά από τα αζήτητα, το τερμάτισε δε με την Κατερίνα Νοτοπούλου).

Η έννοια της γυναικείας ποσόστωσης γενικώς, υποκρύπτει ένα είδος βίαιας προσαρμογής στα κοινωνικά και πολιτισμικά δεδομένα χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Σχετικά έγραφε ο Ουράνης, πως στον Βορρά οι γυναίκες είναι λίγο άντρες, ενώ στον Νότο οι άντρες είναι λίγο γυναίκες (συναισθηματικά). Επίσης στο έργο του Στρίντμπεργκ “Πατέρας” γίνεται αναφορά στην μυθική βασίλισσα των Λυδών Ομφάλη, η οποία αφόπλισε τον Ηρακλή, τον έντυσε γυναικείο χιτώνα και τον έστειλε στον γυναικωνίτη να γνέθει και να πλέκει. Να υπενθυμίσω ότι δεν ζούμε στην χώρα του “Borgen” (δανέζικη δραματική πολιτική σειρά), όπου ο σύζυγος της Μπριγκίτε Ναϊμποργκ αναστέλλει την ακαδημαϊκή του καριέρα για να ασχοληθεί με την ανατροφή των παιδιών τους, ώστε αυτή απρόσκοπτα να ασχοληθεί με την πολιτική της ανέλιξη. Αλλά ούτε καν στην κεντρική Ευρώπη, όπου η Γερμανίδα υπουργός Αμύνης Ούρσουλα φον ντε Λαϊεν μητέρα 7 παιδιών, παραιτήθηκε από την θέση της γιατί εκλέχθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο ως η 1η γυναίκα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής / Commission (16/7).

Επίσης η πρακτική της “γυναικείας ποσόστωσης” θεωρώ ότι είναι δομημένη στον νέο - πουριτανισμό της μεταμοντερνιάς και της πολιτικοκορεκτίλας και στηρίζεται στην απώθηση των διαφορών, στην μεταμόρφωση του σώματος σε μια άφυλη πραγματικότητα υποκείμενη στην κοινωνική συμβατικότητα και όχι στην φυσικότητα. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είχε γράψει: “Κατά τα λοιπά ο πολιτισμός μας καλπάζει στο μέλλον. Ο παλιός Μεσαίων έψαχνε το φύλο των αγγέλων. Ο νέος θα ψάχνει το φύλο των θνητών”.

Συναφές: Από τα πολιτικά κόμματα που μπήκαν στη Βουλή στις τελευταίες εκλογές, μόνο 1 έχει γυναίκα αρχηγό. Από τους 300 βουλευτές, γυναίκες είναι οι 61. Από τους 21 ευρωβουλευτές που εξελέγησαν το Μάιο, γυναίκες είναι οι 5. Από τους 332 δημάρχους που αναλαμβάνουν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, γυναίκες είναι οι 19. Από τους 13 νέους περιφερειάρχες, γυναίκα είναι μόνο μία.

Πολιτισμικά και πολιτιστικά.

Ο αναντικατάστατος...

Με το “αμάν, με το αναντικατάστατος για τον Χατζιδάκι....” προσπάθησε να μου την “μπει” γνωστός μου και αναγνώστης του blog (συνευρεθήκαμε σε τσιπουροπαρέα). “Θα σου απαντήσω εγγράφως..” του είπα και συμπλήρωσα: “Με φαντάζεσαι να μου άρεσε ο Θεοδωράκης;...”.

Με φαντάζεσαι να μου άρεσε ο Θεοδωράκης των συνθημάτων... Των συνθημάτων που στοχεύουν στην διέγερση του θυμικού, το ελάχιστον θολώνοντας την κριτική και αυτοκριτική σκέψη, καθιστώντας την λαολειχία τον αποτελεσματικότερο τρόπο πολιτική ανέλιξης / επικράτησης. Συνθημάτων που δομούν μια προς χειραγώγηση λαϊκή μάζα, απαιτούν ηγέτη και καλλιεργούν καθεστωτικές αντιλήψεις. Τα “λουστήκαμε” με την Μεταπολίτευση, με την μουσική υπόκρουση Θεοδωράκη. Και έκτοτε παγιώθηκε στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού μια κατάσταση με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε περιόδους κρίσης. Τα τελευταία 10 χρόνια απλώς ζούμε την κορύφωσή της. Συμφωνώ απόλυτα με τους θαυμαστές του, που αναφέρουν ότι ο Θεοδωράκης “πιστοποιεί το γένος μας”, αλλά για τους προαναφερόμενους λόγους.

Με φαντάζεσαι να μην μου άρεσε ο Χατζιδάκις της ενσυναίσθησης της αυτεπίγνωσης της αυτενέργειας. Το αντίδοτο σε αυτά που μας δηλητηριάζουν... Τέλος και μια ερώτηση: Ποια μουσική θα ταίριαζε ως επένδυση στο blog μου, του Θεοδωράκη ή του Χατζιδάκι;

Και ειδικότερα για το “αναντικατάστατος” παραθέτω μέρος από άρθρο του Κοσμά Βίδου / Πηγή: Protagon.gr

* “Ο Μάνος Χατζιδάκις είναι αναντικατάστατο κεφάλαιο για τη χώρα μας, μια παρουσία πολύ πιο σημαντική από όσο πολλοί από εμάς θεωρούν, καθώς εκτός από μουσική ιδιοφυΐα ήταν μία ισχυρή πνευματική φυσιογνωμία. Εύκολα τώρα που συμπληρώνονται 25 χρόνια από τον θάνατό του μπορώ να καταλάβω γιατί εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν αυτόν, για την ακρίβεια, γιατί τους έχουμε ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά, από τότε τουλάχιστον που εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου. Εκείνο όμως που πρέπει να αναρωτηθούμε, είναι πώς εμείς θα αντιδρούσαμε αν είχαμε σήμερα έναν Χατζιδάκι! Να υποθέσω με ακόμα μεγαλύτερη σφοδρότητα από όσο είχαν αντιδράσει τότε, όταν επιχειρούσαν να τον εξευτελίσουν μέσα από την «Αυριανή»; Πώς θα αντιδρούσαμε σήμερα απέναντι σε έναν άνθρωπο με ρηξικέλευθη, κοφτερή, προοδευτική σκέψη που δεν θα μασούσε τα λόγια του, που με θάρρος θα έβγαινε μπροστά και θα κατήγγειλε τα κακώς κείμενα, και που θα πρότασσε την αξιοπρέπεια του στην περιρρέουσα χυδαιότητα και ευτέλεια; Πόσο πρόθυμοι θα ήμασταν να ακούσουμε μια φωνή σαν τη δική του που δεν θα μας χάιδευε τα αυτιά αλλά θα μας έθετε προ των ευθυνών μας; Πόσο ψύχραιμα θα διαχειριζόμασταν, εμείς που έχουμε γίνει τόσο επιθετικοί, οξύθυμοι και ερειστικοί, την ενόχληση ή και τον θυμό μας σε περίπτωση που θεωρούσαμε πως θιγόμασταν από τα σχόλιά του; Θα τον αντιμετωπίζαμε τουλάχιστον με τον σεβασμό που του αρμόζει, ή θα σπεύδαμε να τον αμφισβητήσουμε, να τον κακοχαρακτηρίσουμε, να τον αποκαθηλώσουμε στολίζοντάς τον με τους πιο αγενείς επιθετικούς προσδιορισμούς όπως έχουμε κάνει κατά καιρούς με ανθρώπους σαν την Κική Δημουλά, τον Μίκη Θεοδωράκη, την Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ όταν είπαν κάτι που δεν μας άρεσε; Αναρωτιέμαι ακόμα και αν η μουσική του θα μπορούσε να γίνει κατανοητή σε γενιές εθισμένες στο πολύ κακό τραγούδι. Κοντολογίς το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε ανάγκη τον Χατζιδάκι, αλλά αν αντέχουμε σήμερα έναν Χατζιδάκι. Η απάντησή του συνεπάγεται μια γενναία και φοβάμαι οδυνηρή απόπειρα αυτοκριτικής”.

Σχετικά, σταχυολογώ από τις δηλώσεις του συνθέτη για τον “Μεγάλο Ερωτικό”: “Μόνον οι ανόητοι φαντάζονται ότι όταν είσαι ερωτευμένος γράφεις ένα έργο σαν τον ‘Μεγάλο Ερωτικό’ (...) Ένας λαϊκός θεός που ζει στη φαντασία μας απ’ τη στιγμή που γεννόμαστε ίσαμε να πεθάνουμε, όμορφος, εφηβικός και αδιάκοπα ζωντανός. Ο Μεγάλος δεν φοράει γραφικά τοπικά ρούχα. Φοράει δικά του που συνθέτουν δύσκολους συνδυασμούς ήχων, ανάλαφρων χρωμάτων και ποιητικών ονείρων. (...) Πολλοί απορήσανε που γύρισα στη διάρκεια της δικτατορίας και έκανα τον ‘Μεγάλο Ερωτικό’. Τον έκανα από σκοπιμότητα γιατί είδα ότι εκείνο που έλειπε από τον τόπο μας δεν ήταν το σύνθημα. Έλειπαν οι μεγάλες ανθρώπινες αξίες που είχαν καταρρακωθεί. (...) Δεν περιέχει μηνύματα που εύκολα σβήνουν οι βροχές. (...) Με τα τραγούδια αυτά αποτείνομαι στην πιο κρυφή ευαισθησία των νέων ανθρώπων κάθε ηλικίας κι όχι στους εφήμερους ερεθισμούς τους”.

Τα “περί αληθείας” των Πολιτών...

Στην ανάρτηση “Οι αυτόβλακες” (εθελόβλακες - 29/11/18) ανέφερα: Τα “περί αληθείας” των Πολιτών είναι δομημένα στην έννοια της διαχρονίας. Η δύναμη αντίστασης, η επ-αναστατική δύναμη ενάντια στην δικτατορία του παρόντος που δεν επιτρέπει / απαγορεύει να γίνει αντιληπτό ότι το παρόν είναι γέννημα του παρελθόντος. Και ένα παρόν αποκομμένο από το παρελθόν, ένα παρόν “πατροκτόνο” δεν δύναται να γεννήσει ένα ελπιδοφόρο αύριο (χθέΣήμερΑύριο). Στο σήμερα, αυτό που συμβαίνει το πρωί, το βραδύ φαίνεται μακρινό και αυτό της περασμένης εβδομάδας φαίνεται προϊστορικό.

Δεκάδες κληρικοί, λαϊκοί και νέοι με παραδοσιακές ενδυμασίες περίμεναν τον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο στο αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υορκης και τον υποδέχθηκαν με θερμές εκδηλώσεις αγάπης το απόγευμα της 19/6/23.

Γιάννης Αντετοκούμπο: Ο πολυτιμότερος παίκτης του ΝΒΑ (MVP, 25/6).

1 Ιουλίου: Κοσμά και Δαμιανού Αναργύρων.

Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός (αδέλφια) περιλαμβάνονται στη χορεία των 20 Αν-αργύρων Αγίων, που με τη δύναμη του Θεού χάριζαν δωρεάν στους ανθρώπους τη σωματική και πνευματική θεραπεία και για το λόγο αυτό ονομάστηκαν Ανάργυροι (δεν έπαιρναν αργύρια / απαραίτητο να τιμώνται σε μία χώρα όπου το “φακελάκι” στην υγεία οργιάζει).

Με τα ονόματα Κοσμάς και Δαμιανός υπάρχουν 3 ζεύγη Αγίων Αναργύρων στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλοι τους ήταν ανά 2 μεταξύ τους αδέλφια.

Την 1ην Ιουλίου τιμούνται τα αδέλφια Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι οποίοι ήταν ιατροί στην Ρώμη. Κατάφεραν να κάνουν τον αυτοκράτορα Καρίνο να πιστέψει στο Χριστιανισμό κατά τη διάρκεια που υποβάλλονταν σε βασανιστήρια. Σκοτώθηκαν, πιθανότατα από κάποιον ιατρικό αντίζηλο, το 284. (Όλοι οι ναοί και τα παρεκκλήσια που γνωρίζω είναι αφιερωμένα σε αυτούς τους Αγίους)

Την 1ην Νοεμβρίου τιμούνται οι δίδυμοι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, ιατροί και μάρτυρες της Ορθοδοξίας γιοί της Θεοδότης. Γεννήθηκαν στην Συρία και πέθαναν το 303 στις Αιγές της Κιλικίας. Είναι γνωστοί για το Θαύμα που έκαναν, πετυχαίνοντας την μεταμόσχευση ενός ποδιού από νεκρό άτομο, σε έναν άρρωστο με σηψαιμία.

Την 17ην Οκτωβρίου τιμούνται οι εξ Κιλικίας αδελφοί Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός μαζί με τα αδέλφια τους Λεόντιο, Άνθιμο και Ευτρόπιο επίσης ιατρών οι οποίοι μαρτύρησαν μαζί τους.

Την 28ην Ιουνίου εορτάζεται η εύρεση των τιμίων Λειψάνων 2 άλλων αγίων Αναργύρων, του Κύρου και του Ιωάννου, επίσης αδελφών

Σχετικά να επισημάνω ότι ο Χριστιανισμός δια της αξίας που προσδίδει στα ιερά λείψανα (ανακομιδή) επισημαίνει / διδάσκει την αξία στο βαπτισμένο και μυρωμένο σώμα του ανθρώπου (ναός του Αγίου Πνεύματος). Ο ενταφιασμός δεν υποδηλοί εξαφάνιση, αλλά συγχώνευση με το χώμα “εξ ης ελήφθη” (Πηγές: “Βικιπαίδεια” και “Δόγμα”).

20 Ιουλίου: Προφήτου Ηλία του Θεσβίτου.

Tην 20ην Ιουλίου, η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Προφήτη Ηλία. Ποιος είναι όμως ο Προφήτης Ηλίας και ποια παράδοση τον συνδέει με εκκλησίες που βρίσκονται σε υψόμετρο;

Ο Ηλίας ο Θεσβίτης ήταν ένας εξέχων Ισραηλίτης προφήτης του Θεού. Ήταν γιος του Σωβάκ και καταγόταν από ένα χωριό της ευρύτερης περιοχής της Γαλαάδ που πιθανόν ονομαζόταν Θέσβη. Κατοικούσε στη γη Γαλαάδ και έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο-10ο αιώνα ΠΚΧ. Το όνομα Ηλίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού το οποίο σημαίνει «Ο Θεός μου είναι ο Ιεχωβά» ή «Ο Ιεχωβά Είναι Θεός». Αναφορές στον Ηλία περιέχονται και στο Κοράνιο.

Ο Ηλίας υπήρξε εξαιρετικά δραστήριος, δυναμικός και θαρραλέος προφήτης, ενεργώντας ως αντιπρόσωπος του Θεού.

Σε πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στη Θράκη και τη Μακεδονία, ο προφήτης Ηλίας θεωρούνταν κύριος της βροχής, των βροντών και των κεραυνών. Αυτό εξηγείται από τα γεγονότα που εξιστορούνται στην Παλαιά Διαθήκη για την ξηρασία που επέβαλε ο Ηλίας και το μετά τριετία άνοιγμα του ουρανού για να ξαναπέσει βροχή. Οι χωρικοί μάλιστα της Βόρειας Θράκης, πού ήρθαν στην  Ελλάδα το 1923 και εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Μακεδονία, πρόσφεραν στον άγιο «κουρμπάνι».

Ο κίνδυνος από την κάψα του ηλίου, αλλά και από την καλοκαιρινή νεροποντή, συνδέθηκε με τον προφήτη Ηλία.

Στις κορυφές των βουνών, όπου βρίσκονται πάντα τα εκκλησάκια του, ο προφήτης Ηλίας αντικατέστησε το Δία των αρχαίων μας προγόνων, το Δία τον νεφεληγερέτη, τον κύριο του ηλίου, αλλά και της αστραπής, της βροντής και των ανέμων, μ’ ένα λόγο, το ρυθμιστή των καιρικών συνθηκών. Με αυτή του την ιδιότητα ο Δίας λατρεύονταν την ίδια εποχή που γιορτάζεται ο δικός μας προφήτης Ηλίας, δηλαδή στις πρώτες μέρες του τελευταίου δεκαημέρου του Ιουλίου, κατά τα λεγόμενα “κυνικά καύματα” (Πηγή: “Δόγμα”).

Πολλάκις έχω επισημάνει ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί την κιβωτό του αρχαιοελληνικού πνεύματος. Η αρχαιοελληνική Αρμονία έγινε η Χριστιανική Αγάπη...

22 Ιουλίου: Της Ισαποστόλου και Ευαγγελίστριας Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής και Μαρκέλλας παρθενομάρτυρος.

Πανηγυρίζει ο ναός της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής, η εκκλησία της ενορίας μου στην Κουκουράβα Μακρινίτσας, η πρώτη και τελευταία εικόνα της ημέρας μου...

“Η Μικρή μας Αδελφή – Unimachi Diary” (Ιαπωνία, 2015, του Hirokazu Koreeda).

Λογοτεχνική πηγή του σεναρίου το ομώνυμο magna του Yoshida Akimi (συνεχίζεται μέχρι σήμερα / ένας εκ των σεναριογράφων). “Η ταινία δεν είναι μια απλή ταινία, αλλά ένα αφηγηματικό συναίσθημα. Και αυτή, είναι η τελική αίσθηση που δικαίως κουβαλάς μαζί σου και μετά το τέλος της ταινίας”.

Εδώ θα εστιάσω σε κάτι σχετικό με τα προαναφερόμενα: Στην ταινία παρουσιάζεται η εικόνα μιας οικογένειας η οποία ζει στο σήμερα διατηρώντας τις παραδοσιακές της αρχές (οικογενειακές, θρησκευτικές), χωρίς να επηρεάζεται δομικά από το σύγχρονο γίγνεσθαι. Το ποτό της οικογένειας από τα δαμάσκηνα του δένδρου της αυλής αποτελεί την καλύτερη μεταφορά για την σημασία του παρελθόντος. Αυτό που επισημαίνεται είναι ο τρόπος που οι 4 αδελφές της ιστορίας επεξεργάζονται τα γεγονότα ενός σύγχρονου τρόπου ζωής μέσα από τα ενδοοικογενειάκά τους φίλτρα.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού Μεταδικτατορικά αυτή η δυνατότητα αδρανοποιήθηκε καθώς το κύτταρο της οικογένειαn επιμολύνθηκε από τον ιό της αριστερής σαχλό – προοδευτικότητας, ο ποίος οδήγησε σε κρίση (αποθέσμισε) αργά και μεθοδικά όλους τους θεσμικούς χώρους (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και πολιτισμικό). Αυτός είναι και ο ισχυρός λόγος για τον οποίο ήμουν αντίθετος, στην κατάργηση / αναθεώρηση του άρθρου 3 του Συντάγματος. Ένα ανακριβές, αναχρονιστικό άρθρο το οποίο προκαλεί σημαντικές ερμηνευτικές δυσχέρειες, λειτουργεί ως έρεισμα για παραβιάσεις των δικαιωμάτων και κυρίως δεν έχει αποτρέψει μέχρι σήμερα μείζονες εκκλησιαστικές και πολιτειακές διαμάχες.

Ένα από τα πρώτα βήματα για να επανακτηθεί / αναστηθεί αυτό που αποκαλώ πολιτισμική κανονικότητα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι η αναδόμηση του μαθήματος των θρησκευτικών στην εκπαίδευση (σχετικά στην ανάρτηση της 24/1/17 “Ένα τρίπτυχο, 3ο μέρος”). Και όταν αναστηθεί να γίνει η πρόταση για κατάργηση του άρθρου 3 του Συντάγματος και η προσθήκη στο άρθρο 13 (δικαίωμα στην θρησκευτική ελευθερία) μιας λιτής διάταξης η οποία θα επισημαίνει και αναγνωρίζει το ιστορικό προβάδισμα της Ορθοδοξίας. Όπως: “το κράτος είναι θρησκευτικά ουδέτερο. Νόμος ρυθμίζει τις σχέσεις Κράτους με τις διάφορες θρησκευτικές κοινότητες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον ιστορικό ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή την ιστορική παρουσία καθεμιάς στην χώρα”. Η προτεινόμενη διάταξη είναι εμπνευσμένη από την Ισπανία αλλά και την Σουηδία και Νορβηγία, δηλαδή πολιτείες οι οποίες έχουν στενούς δεσμούς με την Εκκλησία του Χριστού” (επεξηγηματική ανάλυση στο άρθρο του Γιάννη Κτιστάκι: “Συνηγορία για μια καινοτόμο ρύθμιση”, “Η Καθημερινή”. 4/11/2018).

Σχετικώς οι συνταγματολόγοι επισημάνουν, ότι το Σύνταγμα είναι πιο λεπτομερές και από Προεδρικό Διάταγμα, αντικατοπτρίζοντας / αποτυπώνοντας το συγκεντρωτικό χαρακτήρα του κράτους. 24.000 λέξεις έχει το Σύνταγμα. Αναθεώρηση χωρίς συντόμευση είναι περιττή.

“Ονειροπόληση – Day Dream” (1980): Έργο του ο Αμερικανού ζωγράφου Αντριου Γουάιεθ (1917-2009).

Σημείωση 1. Προηγήθηκε το “Yolunsonu Gorundu” ( “Τέλος Δρόμου”). Ο τίτλος της Τουρκικής εφημερίδος την επομένην των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών στην Κωνσταντινούπολη και την νίκη του κεμαλικού Εκρέμ Ιμάμογλου (23/6, προσωπική ήττα του Ερντοράν).

Σαν επιδόρπιο

Η επιστροφή του Τσολιά...

Οκτώβριος 2011: Κατά την διάρκεια άλλης μιας αντιμνημονιακής διαδήλωσης της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), λαμπάδιασε 1 από τα 2 φυλάκια της τιμητικής φρουράς στο Μνημείο των Πεσόντων, με αποτέλεσμα την αποχώρηση του Τσολιά.

“Μέσα στο απόλυτο χάος, η αταραξία του εύζωνα δίνει ένα μάθημα θεσμικής υπεροχής. Η υποχώρηση είναι προσωρινή και γίνεται συντεταγμένα” (Δημ. Ρηγόπουλος).

Seedrinker