Το τέλος, επιτέλους...

Όταν οι αναμνήσεις είναι περισσότερες

από τα όνειρα, τότε έρχεται το τέλος.

Ακριβώς 90 χρόνια μετά την στρατιωτική ήττα της Αριστεράς (1949), δίδεται επιτέλους τέλος σε μια εμφύλια διαμάχη διαρκείας και με την ιδεολογική της ήττα. (1) Η Αριστερά με ποικίλα προσωπεία καταδυνάστευσε την χώρα με τα αναχρονιστικά της ιδεολογήματα διατηρώντας της έρμαιο προνεωτερικών σχημάτων . Η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού κατάντησε η μοναδική χώρα στην οποία οι αποφάσεις του πολιτικού συστήματος, αντί να παράγουν λύσεις μπλοκάρουν κάθε λύση και προάγουν έναν διλημματικό πολιτικό λόγο. Και αυτό διότι λειτουργεί εντός μιας κοινωνικής πραγματικότητας με αυτιστικά χαρακτηριστικά και μιας χρονικότητας με τα χαρακτηριστικά ενός “ασάλευτου παρόντος” (Στέλιος Ράμφος).

Είναι τρομερό, αν το σκεφθείτε, ότι ο μοναδικός τομέας ανακύκλωσης στον οποίο πέτυχε η Ελλάδα είναι ο μόνος άχρηστος και επιβλαβής: η ανακύκλωση ιδεών που απέτυχαν στην πράξη. Μιας Αριστεράς η οποία πιστεύει ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι ένα συμβόλαιο απάτης ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και στην πελατεία τους και είναι το μόνο που υλοποίησε με την άνοδο της στην εξουσία. Άλλωστε πάντα “είναι ευκολότερο να πολεμάς για τις αρχές σου, παρά να ζεις σύμφωνα με αυτές” (Άλφρεντ Άντλερ)”.

Σχετικά στην ανάρτηση της 12/2/2015 “Μετεκλογικώς” είχα αναφέρει: «Φαντάζεσθε που αλλού μένει ακόμη ανοικτός ένας λογαριασμός του Ψυχρού Πολέμου; Εδώ που βρισκόμαστε, στην Ελλάδα, κατά φοβερή σύμπτωση στην Ελλάδα. Κατά φοβερή σύμπτωση μάλιστα, το ζήτημα πάει να διευθετηθεί εβδομήντα χρόνια μετά την κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1944, αναμέτρηση η οποία, λόγω του ιδεολογικού περιεχομένου της, θεωρείται η πρώτη θερμή σύγκρουση της Δύσης με την απειλή του κομμουνισμού επί ευρωπαϊκού εδάφους και μάλιστα προτού καν λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, παρ’ όλον ότι η Σοβιετική Ένωση κρατούσε τότε αποστάσεις από την μάχη στην Αθήνα».

Μια επισκόπηση της νεώτερης ιστορίας της χώρας μας, μας οδηγεί στην διαπίστωση ότι η αδυναμία να εναρμονίστουμε ικανοποιητικά με την νεωτερική πραγματικότητα του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου, άνοιξε τον δρόμο στον μετασχηματισμό του προνεωτερικού κοινοτισμού, στις μάστιγες του πολιτικού και οικονομικού μας γίγνεσθαι. Δηλαδή οδήγησε στην οικογενειοκρατία, στην κομματικοποίηση των πάντων, σε ένα υπερτροφικό δημόσιο τομέα που λειτουργούσε υπό την άμεση ή έμμεση ομηρία πάσης φύσεως συντεχνιών, σε μια κρατικοδίαιτη μη παραγωγική οικονομία και εν τέλει μια αποθεσμιμένη κοινωνική πραγματικότητα.

Με την Μεταπολίτευση χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία. Με την νομιμοποίηση του ΚΚΕ από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (23/9/1974, κατάργηση Ν 509) δόθηκε η εντύπωση ότι οι μετά – εμφυλιακή “μαθηματική” διχαστική αθλιότητα του τύπου αριστερός = εθνικός μειοδότης, θα έδινε μια νέα προοπτική στην χώρα. Δυστυχώς με προμετωπίδα το μύθευμα ότι πας Έλληνας = αντιστασιακός ένας νοσηρός αριστερο-τριτοκοσμικός λαϊκισμός επισκίασε τα πάντα (σύμπτωμα της νόσου είναι και η ψευδαίσθηση του ηθικού του πλεονεκτήματος). Και δημιουργήθηκαν οι νέες διχαστικές εξισώσεις: Αριστερός = μάρτυρας, αριστερός = προοδευτικός, η οποία τα χρόνια της Κρίσης έλαβε την αθλιότερη μορφή, αριστερός = αντιμνημονιακός = πατριώτης.

Και η πορεία της Μεταπολίτευσης ξεκίνησε με περιουσιακά στοιχεία μυθεύματα που δομήθηκαν την περίοδο της Δικτατορίας και έγιναν κυρίαρχα με την ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς.

Μήτρα της επακολουθήσασας γέννησης της πολιτικής τρομοκρατίας, το μύθευμα ότι την πτώση της Χούντας έπρεπε να ακολουθήσει η πτώση του αστικού καθεστώτος. Αυτό είναι που εμπνέει ακόμη και σήμερα τους τρομοκράτες, ακόμη και αυτούς που ασκούν την λεγόμενη “χαμηλή” Αυτήν που σήμερα η Παραφύση χαρακτηρίζει ως ανεκτή / ακτιβιστική και ως εκ τούτου με ποικίλους τρόπους ανέχεται / προστατεύει. Αποτέλεσμα η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού να καταστεί η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που παράγει ως προϊόν ΠΟΠ την πολιτική τρομοκρατία.

Μήτρα της επακολουθήσασας έκπτωσης της παιδείας, η αφηγηματική δύναμη του μυθεύματος ότι το “φοιτητικό κίνημα” ανέτρεψε την Χούντα. Και ήταν αυτό που με την πτώση της ανέλαβε εργολαβικά την “αποχουντοποίηση” στα πανεπιστήμια, καθιστώντας την πολιτική ένταξη κυρίαρχη έναντι της μετάδοσης της γνώσης και της έρευνας, δηλαδή παραμορφώνοντας τον ρόλο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (θυμηθείτε το παγκοσμίως αμίμητο “δημοκρατικό 5”). Και μετά ακολούθησε ο γενικός “εκδημοκρατισμός” της εκπαίδευσης ο οποίος κατέστησε ιδία βουλήσει το μέγιστο μέρος του εκπαιδευτικού προσωπικού από λειτουργούς της εκπαίδευσης σε συνδικαλιζόμενους της εκπαίδευσης η οποία έστω και υποδορίως συνεχίσει να υπονομεύει τη σχέση του σχολείου με την παιδεία (οι δάσκαλοι φοβούνται τους μαθητές τους). Ελπίζω ότι σύντομα θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να τους “αναγνωριστεί” το μέγεθος της ευθύνης τους, για την σημερινή κατάντια της χώρας μας. Απολύτως ορατό της αποτέλεσμα η έκπτωση της γλώσσας μας. Έκπτωση στην δυνατότητα διαλόγου / συνεννόησης με συνεπαγόμενη την έκπτωση των Πολιτών στην μη εκ-πολιτισμένη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ. Αποτέλεσμα η ανάδειξη της λαολειχίας ως μονόδρομο της πολιτικής επικράτησης και συνεπαγόμενη την έκπτωση της Δημοκρατίας. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Τα σημερινά ελληνικά δεν είναι ταπεινωμένα σε σχέση με την «αρχαιότητά» τους. Σε πείσμα των αρχαιολατρών δεν μιλούσαν όλοι οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα σαν τον Σοφοκλή. Τα σημερινά ελληνικά είναι ταπεινωμένα σε σχέση με τον εαυτό τους και τις εκφραστικές τους δυνατότητες. Η έλλειψη γλωσσικού αισθήματος μας τιμωρεί ακόμη και σε τομείς που έχουν τους δικούς τους κώδικες, όπως τα μαθηματικά. Καθηγητής μέσης εκπαίδευσης μου είπε ότι ακόμη και όσοι λύνουν την εξίσωση δεν μπορούν να εξηγήσουν με δικά τους λόγια τι έκαναν για να τη λύσουν”.

Μήτρα της άκρατης λαοχειλίας τα μυθεύματα που τελικώς κατέστηκαν ριζωμένη πεποίθηση της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ, ότι πας Έλλην αντιστασιακός και κυρίως ότι πάντα κάποιος άλλος φταίει για τα δεινά της χώρας, ο οποίος κατά προτίμηση είναι και σύμμαχος της. Μεταδικτατορικά ήταν οι Αμερικανοί οι οποίοι την περίοδο της Κρίσης έδωσαν την θέση τους στους Γερμανούς. Το χαρακτηριστικό είναι ότι όλα αυτά προς αποκλειστικήν βρώσιν της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ. Οι “φονιάδες των λαών” παρέμειναν οι φίλοι μας, οι “βάσεις του θανάτου” αυξήθηκαν και τελικά παραμείναμε στα στο συνδικάτο “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ”. Την δε περίοδο της Κρίσης και ιδιαιτέρως επί Παραφύση, επαιτώντας την βοήθεια των Γερμανών στην οικονομία και των Αμερικανών στα ελληνοτουρκικά.

Και όλα αυτά επικράτησαν ευκόλως διότι συντελέσθηκαν και εντός ενός διεθνούς περιβάλλοντος όπου κυριαρχούσαν οι επιταγές της μεταμοντέρνας πολιτικής ορθότητας (political correctness). Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ο σύγχρονος Γάλλος ιστορικός Pierre Manent, στο βιβλίο του οποίου “Οι μεταμορφώσεις της Πόλεως - Δοκίμιο για τη δυναμική της Δύσης”στο οποίο αναφέρει: “Τα τελευταία χρόνια ο πολιτικός λόγος αποδεσμεύτηκε προοδευτικά από κάθε ουσιώδη σχέση με την ενδεχόμενη πράξη. (...) Δεν περιμένουμε πλέον ο λόγος να συνδέεται με κάποια ενδεχόμενη πράξη· επομένως, αντιμετωπίζεται σοβαρά, σαν να ήταν ο ίδιος πράξη. (...) Η πρόοδος της ελευθερίας στη Δύση συνίστατο στο ότι τα λόγια μετρούνταν με το μέτρο των ορατών πράξεων. Το “πολιτικώς ορθό” συνίσταται στο να μετράει κανείς τα λόγια με το μέτρο των αόρατων προθέσεων” (πηγή για το βιβλίο, άρθρο του Στ. Κασιμάτη).

Ακριβώς έτσι αντιμετωπίστηκε η Αριστερά στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Η λέξη και μόνο έφθανε, γιατί ισοδυναμούσε με πράξη, αρκούσαν οι αόρατες προθέσεις της, που ήταν οι καλύτερες. “Την εποχή του πρωτο-ΠΑΣΟΚ, η λέξη ‘Δεξιά’ έφτανε για να σε μεταμορφώσει σε γουρούνι αν σε άγγιζε και η λέξη ‘Αριστερά’ σε έστελνε στη γειτονιά των αγγέλων” (Τ. Θεοδωρόπουλος).

Σχετικά στην ανάρτηση της 8/12/2014 “Αλλέως (2)” είχα αναφέρει: “Και όλα αυτά σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον που θέλει την Αριστερά να εμφανίζεται ως πλήρως απενοχοποιημένη έναντι των εξελίξεων της τελευταίας τριακονταετίας, οι οποίες οδήγησαν στην σημερινή κρίση, ως άσπιλη δε να επαγγέλλεται μια «νέα Ελλάδα». Είναι απολύτως βέβαιο πως οι κυβερνήσεις του παρελθόντος φέρουν το μέγα μέρος της ευθύνης, γεγονός που έχει ήδη καταλογιστεί από τον ελληνικό λαό. Η ευθύνη όμως αυτή, δεν αφορά μόνο τα όσα έπραξαν, αλλά και εκείνα που παρέλειψαν ή δεν κατόρθωσαν να πράξουν. Για το τελευταίο αυτό «ευθύνεται κυρίως η Αριστερά. Είτε ως αντιπολίτευση είτε ως άτυπα κυβερνώσα. Διότι άτυπα κυβερνώσα ήταν κατά την δεκαετία του ΄80, με το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ να έχει καταληστεύσει τα συνθήματα, στελέχη και ψηφοφόρους της Αριστεράς. Στην αριστερή αυτή δεκαετία, δεν τέθηκαν μόνο οι βάσεις χρεοκοπίας της χώρας, αλλά και υπερίσχυσε η αριστερή νοοτροπία και ιστορική εκδοχή σε όλους τους τομείς της πνευματικής και της κοινωνικής ζωής»

Αποτέλεσμα ακόμη και σήμερα διαχέεται σκοπίμως η άποψη ότι η Παραφύση εξευτελίζει την έννοια της Αριστεράς για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αυτή είναι η Αριστερά. Δεν μπορεί ακόμη να γίνει αντιληπτό ότι η μαρξιστική ιδεολογία / θρησκειολογία στην οποία είναι δομημένη η Αριστερά με τον φερετζέ του δημοκρατικού σοσιαλισμού, δυνητικώς ήταν βιώσιμη στα πολιτικό-οικονομικά περιβάλλοντα της 1ης και 2ης Βιομηχανικής Επανάστασης. Με όρους Πολιτικής Οικονομίας θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως τον μη δημιουργικό συγκερασμό της πολιτικής ιδεολογίας με τον οικονομικό ρεαλισμό, που άφησε άπλετο χώρο για την ανάπτυξη της δημαγωγίας – λαϊκισμού… Προ πολλών ετών ο Π. Κονδύλης έγραψε σχετικά “η δημαγωγία είναι αναπόδραστη γιατί την επιθυμούν εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται, πιστεύοντας ότι αν την πάρουν στην ονομαστική της αξία, θα μπορέσουν να την χρησιμοποιήσουν ως γραμμάτιο προς εξόφληση”. Τελικό αποτέλεσμα η χώρα έπεσε στα βέβηλα χέρια ενός γνησίου τέκνου αυτής της περιόδου, στον μηδενικής ενσυναίσθησης Νήπιο, το πολιτικό υβρίδιο αμοραλισμού, κυνισμού, αλαζονείας και αριβισμού.

Και όταν γενικώς ο εκφερόμενος λόγος αυτονομείται, δηλαδή δεν συνδέεται με τις πράξεις του εκφέροντος τότε δύει η έννοια της συνέπειας και ανατέλλει αυτή της ανευθυνότητας (σχετικά στην ανάρτηση της 24/1/18 “Λίγες λέξεις για μια άγνωστη λέξη”). Και η έννοια του Πολίτη δύει και η μετα-αλήθεια ανατέλλει και σαγηνεύει την ανεύθυνη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ. Και δύει η διαρκής προσπάθεια απαλλαγής από την πλάνη την τετριμενοποίηση και την λήθη και ανατέλλει η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού μια χώρα όμηρο, υποδούλωτη μιας ανάπηρης πολιτικής ζωής, δηλαδή χωρίς ευοίωνο μέλλον.

Τέλος παραθέτω την σχετική 3η ενότητα της ανάρτησης “Η κολυμπήθρα” (21/10/15) με τίτλο “Η κολυμπήθρα της ελπίδας”.

Η κολυμπήθρα της ελπίδας

Η μόνη ελπίδα για σένα, ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αναβάπτιση σου, στην «κολυμπήθρα της ξε-τύφλας» που έστησα αποκλειστικά για σένα. Εκεί με ανάδοχο τον ίδιο τον εαυτό σου, θα ομολογήσεις το αυτονόητο λέγοντας: «απεταξάμην τον λαϊκισμό και συντάσσομαι με την νομιμότητα, στην προσπάθεια επαναθέσμισης μιας λειτουργικής δημοκρατικής πραγματικότητας στην χώρα μου». Επίσης το «πιστεύω, ότι η εκπλήρωση των πάσης φύσεως υποχρεώσεων μου προς την πολιτεία, αποτελεί το προαπαιτούμενο για την κάθε διεκδίκηση δικαιώματος μου». Τότε θα σου αποδοθεί από την πολιτεία, το όνομα ΠΟΛΙΤΗΣ και εγώ θα σου ευχηθώ, το ΚΑΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ (που θα απολυθείς από την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ0.

Τότε θα αντιληφθείς το «ρεσιτάλ του ΣΥΡΙΖΑϊκού νεοπασοκισμού» (Ν. Μπογιόπουλος), του οποίου εσύ υπήρξες θύμα. Δηλαδή άλλα λέω, αλλά εννοώ, άλλα πιστεύω και άλλα κάνω. Θα αντιληφθείς το απύθμενο θράσος του, να σου εμφανίσει το δικό του μνημόνιο σαν «κοινωνική δικαιοσύνη», τα δικά του ψέματα σαν «ειλικρίνεια», το ξεπούλημα των δικών του προηγούμενων διακηρύξεων σαν «στάση ευθύνης» και την διαπραγματευτική του τακτική με την Ευρωζώνη σαν «διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος», εμπλουτίζοντας έτσι την διεθνή πολιτική ορολογία με έναν νέο όρο. Πρόκειται για τον πολιτικά ορθό ευφημισμό «διεθνοποίηση αλλά ελληνικά», που σημαίνει, διασυρμο-ξεφτίλα (Grinteruationality).

Τότε θα αντιληφθείς ότι το πραγματικό σου πρόβλημα, αυτό που σε οδήγησε στην θυματοποίηση σου, αποτελεί το μείζων πρόβλημα της χώρας μας. Δεν κατορθώσαμε, ως λαός, ενσυνειδήτως να περάσουμε στην νεωτερικότητα, δηλαδή στην ενεργοποίηση της λογικής και όχι του συναισθήματος ως άμυνα απέναντι στις αντιξοότητες, με αποτέλεσμα την αποστροφή μας για το κοινό νου και ανεπάρκεια πρακτικού πνεύματος. Έτσι το συλλογικό μας ασυνείδητο, αποικειοποιήθηκε από στείρα άρνηση και θεωρίες συνωμοσίας, για να συγκαλύπτει την αδυναμία μας να συμπορευτούμε με τον ορθολογισμό του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η ριζική αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος είναι καθαρά θέμα ανάλογης παιδείας, η οποία δυστυχώς καρκινοβατεί στη χώρα μας. Ο Αδαμάντιος Κοραής το είχε επισημάνει, θεωρώντας ότι η Ελληνική Επανάσταση γεννήθηκε πρόωρα, μιας και το Έθνος δεν είχε παιδεία για να αναλάβει μόνο του, τις τύχες του. Λίγες δεκαετίες μετά ο Αλ. Παπαδιαμάντης συμπλήρωσε «Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοίκησης. Θα έλεγε τις, ότι η χώρα αυτή ηλευθερώθει επίτηδες διά ν’ αποδειχθεί ότι δεν ήταν ικανή προς αυτοδιοίκησιν…» («Βαρδιανός στα σκόρκα» - 1893).

Τότε θα αντιληφθείς γιατί στη χώρα μας, ενώ υπάρχει πατριωτισμός, δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση. Γιατί, δεν κατορθώσαμε από την ηθική του φρονήματος να μεταπηδήσουμε στην ηθική της ευθύνης.

Τότε θα αντιληφθείς ότι η τελευταία ευκαιρία, αυτοβούλως να αλλάξουμε παρουσιάστηκε με την Μεταπολίτευση. Μία ευκαιρία που χάθηκε διότι ο ΠΑΣΟΚΟλαϊκισμός τσαλαβουτώντας σε κολεκτιβίστικες αξίες της Αριστεράς μας βύθισε σε αυτό που αποκαλείται νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, της οποίας την επιβίωση ανέλαβε εργολαβικά τα χρόνια της κρίσης ο ΣΥΡΙΖΑ-λαϊκισμός. Η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο διαχύθηκε και διάβρωσε μέχρι και την ελληνική Δεξιά, αλλά πήρε και την μορφή δικαιωμάτων. Ο «αγώνας» έστω και αν γίνεται από τους ελάχιστους εις βάρος των πολλών, η αποσύνδεση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, η αντίληψη του «κεκτημένου» είναι από τα πιο διαβρωτικά.

Τότε θα αντιληφθείς γιατί «όπως λέει και ένας φίλος μου, του οποίου η οξυδέρκεια, συγκρίνεται με τον κυνισμό του, ο καθένας μας κρύβει μέσα του, από δύο έως τρεις πασόκους. Αηδιαστικό αλλά αληθινό. Ψαχθείτε…» (Στέφανος Κασιμάτης).

Τότε θα αντιληφθείς ότι αυτό που ζούμε στα χρόνια της κρίσης οφείλεται στην οριστική σύγκρουση της απροσάρμοστης Ελλάδος με τον Ευρωπαϊκό Ορθολογισμό. Και είναι πραγματικά δύσκολο να το αντιληφθείς, γιατί ο ανορθολογισμός είναι τόσο καλά μοιρασμένος στον δημόσιο βίο μας, ώστε να περνά απαρατήρητος.

Τότε θα αντιληφθείς ότι το πρόβλημα του Τσίπρα είναι κυρίως πολιτισμικό. Τα τεράστια κενά γνώσεων και εμπειρίας που έχει, τον δυσκολεύουν να αντιληφθεί τον σημερινό κόσμο και το χειρότερο δεν έχει συναίσθηση της άγνοιας του. Το επικοινωνιακό του περιτύλιγμα μόνο την λαϊκή μάζα (ΚΔΩΑ) μπορεί να σαγηνεύσει. «Η δημοκρατία θα επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας» εκστόμισε στην πρόσφατη ομιλία του στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Τότε δεν ακούστηκαν γέλια, όπως κατά την παρουσίαση του στο ίδρυμα Κλίντον, άλλα ένα σούσουρο ενόχλησης για την κομπορρημοσύνη του πρωθυπουργού της δύσ-τυχης Ελλάδας.

Τότε θα αντιληφθείς γιατί ακόμη και η κυβίστηση του, έγινε με τελείως άτσαλο τρόπο, παρ’ ότι αποτελεί αγαπημένη άθληση (των πολιτικών) στα μέρη μας, από τον καιρό των ταυροκαθάψιων στην μινωική Κρήτη.

Τότε θα αντιληφθείς γιατί στην προηγούμενη ανάρτηση μου ανέφερα ότι «η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το lifestyle του ΜΑΛ@ΚΑ» αλλά και γιατί στο εξής θα αναφέρομαι στον Τσίπρα με το επίθετο Ο ΝΗΠΙΟΣ.

Απευθυνόμενος στο 43,47% του εκλογικού σώματος, που δεν προσήλθε στην «γιορτή τη Δημοκρατίας», το πληροφορώ ότι συνέβαλε τα μέγιστα στην επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποδεικνύεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, από το ότι το exit pall απέτυχε να προβλέψει το εύρος της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που οφείλεται στο ότι, οι εν δυνάμει ψηφοφόροι του ήταν τελικώς οι «λιγότεροι απέχοντες».

Και επειδή όλοι μας υπερηφανευόμαστε για το αρχαιοελληνικό μας παρελθόν, υπενθυμίζω τα λόγια του Περικλή στην δημηγορία του Επιταφίου (Θουκυδίδου Ιστορία) «Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι, όχι μόνο αδιάφορος αλλά και άχρηστος (αχρείος), εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά» (2).

Τέλος, Απευθυνόμενος σε ένα συμπολίτη-ισα που σκέφτεσαι την αποχή ως πολιτική θέση ή επίδειξη αδιαφορίας, σου επισημαίνω ότι είναι αδύνατον να ξεκαθαρίσεις στους αποδέκτες αυτής της ενέργειας σου, εάν είσαι το «αει σιχτίρ» ή το «δεν βαριέσαι». Με την αποχή σου πέφτεις στην απόχη αυτών που σε θέλουν άβουλο στα χέρια ενός πολιτικού κομφορμισμού, ο οποίος μετερχόμενος διάφορες μορφές και μεταμφιέσεις αποδυναμώνει τη δημοκρατία καθώς σε ακυρώνει ως πολίτη, δηλαδή άτομο της ελεύθερης γνώμης, του κριτικού πνεύματος, της συνειδητής επιλογής. Αυτές οι επιλογές αποτελούν την ευκαιρία να επαναδιατυπώσουμε και την αξία της ψήφου, αποκαθαρώντας την, από συμφέροντα, υποσχέσεις διορισμών, τη σχέση πελάτη – οφειλέτη και να την αποδώσουμε πάλι στην ελεύθερη βούληση. Οι εκλογές αποτελούν την μόνη δυνητική ευκαιρία στο δημοκρατικό σύστημα, για επαναστατικές αλλαγές χωρίς επανάσταση, με την αίρεση ότι λειτουργούν σε κοινωνίες πολιτών και όχι σε κοινωνίες ιδιωτών και άβουλων κατευθυνόμενων πλασμάτων. Με τις εκλογές, δίνεται επίσης η υπέρτατη ευκαιρία στους πολίτες να υποδηλώσουν ότι η δύναμη που παρείχαν και παρέχουν στα κόμματα δεν είναι ποτέ, χωρίς επιφυλάξεις και όρια.

Σημειώσεις:

1. “Ο Θουκυδίδης δεν είναι οδηγός do it yourself. Είναι ανατόμος που σου δίνει τα διανοητικά εργαλεία για να κρίνεις τα φαινόμενα του ανθρώπινου σύμπαντος. «…εφόσον η ανθρώπινη φύσις μένει ίδια…» όπως γράφει ο ίδιος (Βιβλίο Γ΄, 82). Διαβάζοντάς τον αντιλαμβάνεσαι ότι ο άνθρωπος του 2019 δεν είναι διαφορετικός από τον άνθρωπο του 415 π.Χ. Με μία διαφορά. Ο άνθρωπος του 2019 πιστεύει ότι είναι καλύτερος επειδή έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αλλάξει τη φύση του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

2. Με την καταστολή της κομμουνιστικής εξέγερσης (political correct: Εμφύλιος) το 1949, αποφύγαμε τις συνέπειες που ακολούθησαν την κατάρρευση των λεγόμενων χωρών του Υπαρκτού Σοσιαλισμού. Όχι μόνον, εκτός των άλλων, αποφύγαμε και το “pussy draining” προς τις χώρες της Δύσης, άλλα και το εκμεταλλεύτηκε σκανδαλωδώς και ανηθίκως ιδιαιτέρως το “πουλέν” της εγχώριας πολιτικής σκηνής η “τιμημένη αγροτιά” για να ξεκοκαλίσει τις επιδοτήσεις της καταραμένης ΕΟΚ. Δυστυχώς, δεν το αποφύγαμε την εποχή της κρίσης, ιδιαίτερα επί Παραφύση. Εκτός από το “brain draining” προς τις άλλες χώρες της Ε.Ε., έχουμε και το “pussy draining”, ιδιαιτέρως προς τις “χώρες του Κόλπου”.

Δράττομαι της ευκαιρίας να υπενθυμίσω, ότι ένας “εμφύλιος” με χαρακτηριστικά γενοκτονίας μαίνεται στην χώρα του πιο “έξυπνου λαού” του Κόσμου, αυτός ο “επί της ασφάλτου”. Το 87% των θυμάτων του, στις “μάχες” εντός των πόλεων και η περίθαλψη των τραυματιών του, απορροφά το 40% της δημόσιας δαπάνης για την Υγεία. Να επισημάνω ότι αυτήν την εποχή οι “συγκρούσεις” εντείνονται. Αλληλούια...

Επίλογος

“Ο μαχόμενος πεσιμιστής εκφράζει την αισιοδοξία

της βούλησης και την απαισιοδοξία της γνώσης” Γκράμσι.

Πολιτιστικά και πολιτισμικά.

5 Ιουνίου: Ημέρα Προστασίας του Περιβάλλοντος.

Αυτό θα συμβαίνει όσο δεν το αντιλαμβανόμαστε / αντιμετωπίζουμε ως ΒΙΌΣΦΑΙΡΑ.

Σκουπιδοτενεκές το στομάχι ενός νεκρού αλμπατρός...

“1984”

Το προφητικό βιβλίο του Τζώρτζ Όργουελ, το οποίο τα ακριβώς 70 χρόνια από την κυκλοφορία του (8/6/1949), ποτέ δεν χάθηκε από το προσκήνιο. Γραμμένο το 1948 (ο τίτλος του, αναστροφή των δύο αριθμών αυτής της χρονολογίας), “ευγενικά υπενθύμιζε” την πολιτική κατάσταση στην Σοβιετία (θρηνούσε τα 30 εκατ. νεκρούς του Πολέμου) την οποία και προέβαλλε σε ένα δυνητικώς επερχόμενο τεχνοφασιστικό μέλλον.

Στο βιβλίο περιγράφεται ένα δυστοπικό μέλλον όπου το Κόμμα κυριαρχεί σε μια χώρα με απολυταρχικό καθεστώς υπό το εξεταστικό βλέμμα του “Μεγάλου Αδελφού”. Το παρελθόν συνεχώς ξαναγράφεται και μια νέα γλώσσα (political correct) εμποδίζουν ακυρώνουν κάθε κάθε προσπάθεια αναζήτησης της Αλήθειας (η μη λήθη), ως εκ τούτου και την απειλητική για το καθεστώς κριτικής σκέψης.

Μια υπενθύμιση “καμπανάκι” κτύπησε, με την χρησιμοποίηση από μια σύμβουλο του Ντόναλντ Τραμπ της έκφρασης “εναλλακτικά γεγονότα” (2017), ενός όρου που χρησιμοποιείται στο “1984”. Το γεγονός αυτό ελπίζω να μην αύξησε μόνο τις πωλήσεις, αλλά να προβλημάτισε σχετικά. Να γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι κάθε δικτατορική, αυταρχική και καθεστωτικής αντίληψης πολιτική κατάσταση για την επιβίωσή της, πολεμά μετά μανίας την μνήμη, βασικό συστατικό για την προσέγγιση της Αλήθειας, ποδηγετώντας το κοινωνικό γίγνεσθαι να λειτουργεί εντός ενός “ασάλευτου παρόντος”, του δικού της.

“Έλληνας είσαι και φαίνεσαι...” Μνήμη Χάρρυ Κλύνν (21/5/2018).

“Παρέμβαση Ρουβίκωνα” στο Κοινοβούλιο της Χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού (21/5/2019).

Το 36ο Κεφάλαιο...

Έντυπη Η επεξήγηση.Η

Γνωστός μου, αναγνώστης αυτής της σελίδας με ρώτησε γιατί χαρακτήρισα το Παρίσι ως Πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Όπως του υποσχέθηκα του απαντώ. Γιατί εκεί σήμερα διεξάγεται in vivo το μεγάλο πείραμα της συνύπαρξης με έναν θεοκρατικό πολιτισμό, δηλαδή δομικά αντιδημοκρατικό. Εκεί κυρίως δομήθηκε η μεταμοντέρνα χίμαιρα του multiculti, ενάντια στην λογική του Δημοκρατικού πλουραλισμού. Και κατέρρευσε δια θυσίας, της εκατόμβης θυμάτων της συνεχιζόμενης ισλαμικής τρομοκρατίας. Και αυτή η χίμαιρα οδήγησε στην δια της προβεβλημένης σύγχρονης γαλλικής laicite, απάρνηση της Χριστιανικής πολιτισμικής ταυτότητας της Ευρώπης. Και απαιτήθηκε η θυσία της Παναγίας των Παρισίων... Και γεννήθηκαν εικόνες χριστιανών πολιτών που θρηνούσαν ψάλλοντας. Και συνέψαλλαν και άλλοι, όχι ως χριστιανοί, αλλά επειδή γνώριζαν τι σημαίνει να είσαι Ευρωπαίος Πολίτης. Και άλλοι επειδή τότε συνειδητοποίησαν την συμβολή του χριστιανισμού στην ιστορία τους (13ος αι. ), στην ιστορία της Ευρώπης (15ος αι.) και για τον κόσμο του σήμερα. Και όλοι οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναλογιστούν ότι όπως πάνω σε ερείπια, τα μεταπολεμικά θεμελιώθηκε το ευρωπαϊκό εγχείρημα, η πορεία προς την ολοκλήρωσή του έχει την ανάγκη αναστήλωσης των άυλων αξιών που έχουν σαρώσει τα μεταμοντέρνα φληναφήματα. Κάποιοι τελικά ίσως και να θυμήθηκαν την ρήση του ψυχαναλυτή Friedrich Kittler: “Ο άνθρωπος δεν επέζησε του θανάτου του θεού ούτε μια μέρα”, εννοώντας / επισημαίνοντας / προειδοποιώντας ότι η μετάβαση του ανθρώπου από την ανεξέλεγκτη μεταφυσική πίστη στον ανεξέλεγκτο κόσμο της τεχνολογίας θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την συσσώρευση πολύ μεγαλύτερων εξαρτήσεων και δεσμεύσεων, ιδιαιτέρως απειλητικών ακόμη και για την επιβίωσή του.

Επί τη ευκαιρία να επισημάνω ότι σε προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει ως Ιστορικές πρωτεύουσες της Ε.Ε. την Αθήνα και την Ρώμη και την Βόνη ως την Οικονομική.

Τέλος ως οπαδός της “προκλητικής λογικής” επισημαίνω. Τουλάχιστον οι Ορθόδοξες ευρωπαϊκές χώρες, στα 35 ενταξιακά κεφάλαια της Τουρκίας πρέπει να απαιτήσουν να προστεθεί και ένα ακόμη, το 36ο. Αυτό θα περιλαμβάνει την μετονομασία της Ινταμπούλ σε Κωνσταντινούπολη, ώστε η Τουρκία να αποδείξει ότι αναγνωρίζει / αποδέχεται / σέβεται τις 3 Ιστορικές πρωτεύουσες της, δηλαδή το πολιτισμικό υπόβαθρο της Ε.Ε. (για να πληρωθεί επικαιροποιημένα και το θρυλούμενο “πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θάναι...”) . Σχετικά να επισημάνω ότι ο Ερντοράν τα τελευταία χρόνια έχει ανάγει σε κορυφαίο πολιτισμικό γεγονός την επέτειο της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως (29/5/1453), το οποίο και εορτάζει με εκκωφαντικό τρόπο. Την θεωρεί ως δομικό στοιχείο της τουρκο-ισλαμικής ταυτότητας, όπως άλλωστε επισήμανε και στις 29/5/19. Όποτε και εάν συμβεί αυτή η μετονομασία, θα σημαίνει ότι έχουν συμβεί δομικές αλλαγές στο εσωτερικό της Τουρκίας. Τότε και μόνο η Ε.Ε. θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά την είσοδο στην Ένωση μιας εκτός Ευρώπης πολυπληθούς μουσουλμανική χώρας. Όσο για μας, να την μπούμε επιτέλους και λίγο στην γείτονα...

Σχετικό: Προτείνω να “την μπούμε” άμεσα στην Τουρκία, η οποία με ενέργειες και δηλώσεις της αυξάνει την ένταση στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο, με υπογεγραμμένη ρηματική διακοίνωση. Με αυτήν θα γνωστοποιείται ότι κάθε μη επανδρωμένο πολεμικό σκάφος της Τουρκίας, θα καταστρέφεται όταν παραβιάζει τον Ελληνικό εναέριο ή θαλάσσιο χώρο (για να μην παίζουν ακινδύνως με τις ζωές των πιλότων μας αλλά και με τα οικονομικά μας...)

Επίσης πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η μόνη διαφορά μας με την Τουρκία είναι ο καθορισμός της υφαλοκρηπίδας. Οποιαδήποτε άλλη συζήτηση συνιστά υποχώρηση από την εθνική θέση. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η συζήτηση έχει ξεκινήσει στην δίωρη κατ’ ιδίαν συνάντηση Ερντοράν – Νηπίου κατά την τελευταία επίσκεψη του στην Τουρκία (δεν υπήρξε καμία σχετική ενημέρωση της αντιπολίτευσης / επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας / ή πολιτικών αρχηγών).

Συμπερασματικά πρέπει να ενισχυθεί η “ευθεία στρατηγική / direct strategy” η οποία βασίζεται στην άρρηκτα συνεχόμενη στρατιωτική ισχύ προς αποτροπή, άμυνα, νίκη. Δυστυχώς η πολιτική αντιμετώπισης των τελευταίων ακραίων τουρκικών προκλήσεων, περιορίζεται στην χρήση μη στρατιωτικών μέσων (“έμμεση στρατηγική / indirect strategy”) με ορατό πλέον τον κίνδυνο της “φιλανδοποίησης” της χώρας. Περιέργως, ιδιαιτέρως επενδύει ακόμη και μετά τα τελευταία γεγονότα, στα λεγόμενα “μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης” (μνημόνιο Παπούλια – Γιλμάζ 27/5/1988) μονομερώς, μιας και η Τουρκία μετ’ επιτάσεως αδιαφορεί για την εφαρμογή των. Με λίγα λόγια, έχουμε τρελαθεί στην ψυχραιμία...

Σήμερα, το γεγονός της μη έμπρακτης υποστήριξης της πολιτικής του “ενιαίου αμυντικού χώρου” με την Κύπρο και με ευθύνη της, θα μας οδηγήσει σε δύσκολα αναστρέψιμες καταστάσεις. Και αυτό, εάν δεν αποδώσει η κυπριακή ενέργεια έκδοσης “διεθνών ενταλμάτων σύλληψης” για το ξένης υπηκοότητας εξειδικευμένο προσωπικό των γεωτρυπάνων και επιβεβαιωθεί ότι η Τουρκία έχει “τρυπήσει” σε βυθοτεμάχια της κυπριακής ΑΟΖ. Ελπίζω να εξετάζετε αρμοδίως η δυνατότητα “ναυτικού ατυχήματος”, σαν αυτά που συμβαίνουν τελευταίως στην Θάλασσα του Ομάν, διότι η επόμενη στάση του “Πορθητή” θα είναι Καστελόριζο.

Και η νηπιώδης αντίδραση του Νηπίου. Συγκάλεσε εκτάκτως το ΚΥΣΕΑ για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους (16/6). Και η απόδειξη: Της σύγκλισης ακολούθησε 4λεπτο λογύδριο με καθαρά προεκλογική στόχευση.

Κυριακή 16 Ιουνίου 2019: Της Πεντηκοστής.

Την Κυριακή της Πεντηκοστής εορτάζεται η εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές του Χριστού, με μορφή φλόγας επί των κεφαλών τους, 50 ημέρες μετά την Ανάστασή Του και 10 ημέρες μετά την Ανάληψή Του. Η εορτή της Πεντηκοστής είναι η εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος αποκαλύπτεται η Τριαδικότητα του Θεού. Μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής, τελείται ο Εσπερινός της Γονυκλισίας. Στους Ναούς των ενοριών της περιοχής μου, Αγία Μαγδαληνή (Κουκουράβα ) και Αγ. Γεωργίου τηρείται το έθιμο των “φύλλων της καρυδιάς”, τα οποία ομοιάζουν με την πύρινη γλώσσα που απεικονίζει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στον ιστορισμό της εορτής. Το εκκλησίασμα τα χρησιμοποιεί για να γονατίζει επί αυτών.

Και η ευτυχής συγκυρία. Συνέπεσε με την Κυριακή που είναι αφιερωμένη στο Πατέρα (Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα). Εάν σχηματικά αντιστοιχούσαμε την λέξη Μητέρα με την λέξη Υπάρχω, αυτήν του Πατέρα (υπερβαίνει αυτήν του γεννήτορα) θα την αντιστοιχούσαμε με αυτήν του Δρόμου. Αφού υπάρξεις καθοριστικό είναι μετά να βρεις τον δρόμο σου. Σχετικά δείτε την ταινία: “Ο Δρόμος – The Road”. ΗΠΑ, 2009 του Τζον Χιλκοόυτ.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019: Εορτή του Αγίου Πνεύματος (κινητές εορτές).

Είναι μία από τις εορτές που ο περισσότερος κόσμος την θυμάται λόγω του τριημέρου που του προσφέρει για μία πρώτη καλοκαιρινή έξοδο. Εορτάζεται την Δευτέρα μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής. Ωστόσο η εορτή του Αγίου Πνεύματος είναι μία από τις σημαντικότερες εορτές της Ορθοδοξίας. Οι Άγιοι Πατέρες για να τιμήσουν ιδιαίτερα το Άγιο Πνεύμα όρισαν την Δευτέρα να εορτάζεται ξεχωριστά και χωρίς αυτό να αμφισβητεί το αδιαίρετον του Τριαδικού Θεού. Σχετικά με αυτό ξεκάθαρο είναι το υπόμνημα του Συναξαρίου: “Τη αύτη ήμερα, Δευτέρα της Πεντηκοστής, αυτό το Πανάγιον και ζωοποιόν και παντοδύναμον εορτάζομεν Πνεύμα, τον ένα της Τριάδος Θεόν, το ομότιμον και ομοούσιον και ομόδοξον τω Πατρί και τω Υίω” (Πηγή: iefimerida.gr).

Κυριακή 7 Ιουλίου 2019: Ημέρα πολιτικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής αναγέννησης της Ελλάδος.

Φράνκο Τζεφιρέλι (1923-2019).

Απεβίωσε στις 15/6/19 ο εξαιρετικός Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας Φράνκο Τζεφιρέλι.

Η ταινία του “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” (1968) με την εξαιρετική μουσική του Νίνο Ρότα, ήταν η μεγάλη ερωτική ταινία της εποχής μου, κάτι σαν τον “Τιτανικό” του Τζέιμς Κάμερον (1997) για το σήμερα.

15/6/2019: 25 χρόνια χωρίς τον Αναντικατάστατο...

“Κάποια αστέρια προσγειώνονται στη γη για να απλώσουν πάνω μας έναν ουρανό τρυφερότητας, ελευθερίας, γενναιότητας και έπειτα φτερουγίζουν ξανά ψηλά, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουμε και μόνοι μας να ονειρευτούμε”.

Μάνος Χατζιδάκις : “Το Βαλς των χαμένων ονείρων”:

https://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU

Για Φιλεσίν.

1η φορά Αριστερά...

Ο Νήπιος είναι και μηχανικός...

Η ερώτηση: Λέτε να κατάλαβε ο Νήπιος την κατεδάφιση του κόμματός του σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις της 26/5/2019;

Και η απάντηση: Ο ναρκισσισμός, η αλαζονεία, ο αμοραλισμός ακυρώνουν την ενσυναίσθησή του.

Επιμένει να είναι διχαστικός. Δεν αντιλαμβάνεται ότι οι “άλλοι” που θέλουν κάποιον να εκπροσωπεί “όλους”, έγιναν περισσότεροι από τους “πολλούς” ο Νήπιος επαίρεται ότι εκπροσωπεί...

Το αντιλήφθησαν όμως οι Αγορές και το Ελληνικό χρηματιστήριο και το “τιμολόγησαν”. Τα μεν spreads έπεσαν το δε χρηματιστήριο εκτοξεύθηκε. Δηλαδή, το πρώτη φορά κάτι ευεργετικό για τη οικονομία, ο Νήπιος το πέτυχε δια της παταγώδους αποτυχίας του στις Ευρωεκλογές.

* “Η αποδοχή της ήττας είναι δύσκολη για κάθε νάρκισσο, ακόμη και να είναι αναθρεμμένος με τον λυρισμό της ήττας. Δείτε, π.χ., πώς υποφέρει η Μαντάμ Σουσού του ΣΥΡΙΖΑ, Τασία Χριστοδουλοπούλου. Όχι, λέει, δεν ήταν ήττα αυτό που τους συνέβη. Τότε τι ήταν; Μας το εξηγεί η ίδια με κρυστάλλινη σαφήνεια: «Λέω πως δεν είναι ήττα με την έννοια ότι ο κόσμος, όλο αυτό το διάστημα του τελευταίου μήνα, άκουσε το πρόγραμμά μας, εμπνεύστηκε από αυτό, το ενέκρινε και δεν ήταν ο χρόνος επαρκής για να διοχετεύσει τον θυμό του αλλού... Δεν κερδίσαμε, δεν χάσαμε. Αυτά είναι πολύ απλοϊκά. Πρέπει να βλέπουμε το βάθος των πραγμάτων».
Με απλά λόγια, η Μαντάμ Σουσού – που βλέπει στο βάθος των πραγμάτων, ενώ εμείς όχι – διαπιστώνει ότι ο κόσμος εμπνεύστηκε (sic) από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν έβρισκε αλλού να ξεσπάσει τα νεύρα του, οπότε στράφηκε κατά του ευεργέτη του. Ενδιαφέρουσα αντίληψη για τον λαό, να το επισημάνουμε. Όχι πρωτότυπη, όμως. Είναι η ίδια που βρίσκουμε στο βάθος όλων των ολοκληρωτισμών, είτε μαύρων είτε κόκκινων (Στ.. Κασιμάτης).

Και το πολιτικό ανέκδοτο στην Ευρωβουλή...

Ο “4% στις ευρωεκλογές” έλεγε στις εκπομπές “πολιτικής τηλε-πώλησης” για τις επιστολές : “Γράφει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Επιστολή δική Του. Θα είστε οι μοναδικοί στον κόσμο που θα έχετε επιστολές του Ιησού Χριστού, του Θεού μας! Το καταλαβαίνετε;” Και η Δικαιοσύνη εκώφευσε και το πολιτικό ανέκδοτο εξελέγη. Και όλα αυτά μόλις 1 χρόνο αφότου συνελήφθη ο Αρτέμης Σώρρας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι έχει 600 δισ. δολάρια και μπορεί να σώσει την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού και τους οπαδούς του από τα χρέη. Αλληλούια λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια)...

“Your Face Sounds Familiar”

Μεγαλειώδεις η φετινή επιτυχία του παιχνιδιού μεταμορφώσεων του ΑΝΤ1 YFSF. Πέτυχε την για 5 έτη μεταμόρφωση του πλέον ανεπαρκούς μέλους της κριτικής του επιτροπής, του ηθοποιού Αλέξη Γεωργούλη σε ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Αλληλούια λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ...

Στον δρόμο προς τις κάλπες της 7/7 (με φωτο-σκιτσογραφικά ενσταντανέ).

Από την ομιλία του Νηπίου στην Κεντρική Επιτροπή και την Εκλογική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Και αποφάσισαν ριχτούν στην εκλογική μάχη, όπως και κυβέρνησαν, με μότο το ελαφρώς τροποποιημένο γκραουτσομαρξικό: “Αυτές είναι οι αρχές μας. Αν δεν μας συμφέρουν, έχουμε κι άλλες”.

* “Για όλα φταίει το σανό. Το συμπέρασμα από την ανάλυση που έγινε στον ΣΥΡΙΖΑ για τα αίτια της ήττας, είναι πρώτον ότι φταίμε εμείς που δεν μασήσαμε και δευτερον ότι φταίει η επικοινωνία. Ότι δηλαδή δεν φταίει η πολιτική εξαπάτηση, αλλά το γεγονός ότι δεν επετεύχθη και επικοινωνιακή εξαπάτηση επί της πολιτικής” (Παναγιώτης Κακολύρης).

Σημείωση: “The “Walking Dead – Οι Ζωντανοί Νεκροί”: Αμερικανική δραματική - τρόμου τηλεοπτική σειρά του Φρανκ Ντάραμποντ, βασισμένη στη ομώνυμη σειρά κόμικς των Ρόμπερτ Κέρκμαν, Τόνι Μουρ και Τσάρλι Άντλαρντ.

Η κουλτούρα των Συριζαίων είναι μαρξιστική, δηλαδή δομικά αντιδημοκρατική. Δηλαδή δεν τους είναι κατανοητή η δημοκρατική αντίληψη ότι η Κυβέρνηση κυβερνά και δεν εξουσιάζει. Για τον λόγο αυτό δεν αντιλαμβάνονται την διάκριση των εξουσιών και άλλων δημοκρατικών θεσμών οι οποίοι λειτουργούν, υφίστανται ώστε ακριβώς να μην ταυτίζονται ποτέ απολύτως η κυβέρνηση και η εξουσία, για τον λόγο αυτό και τους υπονομεύουν συστηματικά. Μια ταύτιση, μια υπονόμευση που θέτει σε κίνδυνο το αγαθό της ελευθερίας, το υπέρτατο αγαθό της δημοκρατίας.

Για τον λόγο αυτό αποφάσισαν στην Παραφύση (υπουργικό συμβούλιο 30/6), ουσιαστικά εν μέσω προεκλογικής περιόδου, να προχωρήσουν με τους διορισμούς στην ανώτατη ηγεσία του Αρείου Πάγου, παρά τις διαφωνίες σύσσωμης της αντιπολίτευσης, έγκριτων συνταγματολόγων αλλά ακόμη και τις ενστάσεις ορισμένων μελών της.

Και το όνομα αυτών: Η Ειρήνη Κάλου στην θέση του πρόεδρου του Αρείου Πάγου και η Δήμητρα Κοκοτίνη στην θέση της εισαγγελέως του (ο διορισμός τους τελεί υπό την έγκριση του προέδρου της Δημοκρατίας, δηλαδή του Ανάξιου).

Σχετικό: Τον Ιανουάριο του 2019 είχε προκληθεί πλείστα ερωτήματα για τους λόγους που εξώθησαν τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Αγγελή να παραιτηθεί από την έρευνα της υπόθεσης ΝΟVΑRΤΙS, μόλις 3 μήνες από την ανάληψη των καθηκόντων του ως εποπτεύοντος την εισαγγελία διαφθοράς. Στις 2/6 το “Πρώτο Θέμα” δημοσίευσε τις 2 εμπιστευτικές αναφορές που ο Ι. Αγγελής παρέδωσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου στις 7/1/2019 και 21/2/2019, με τις οποίες αναδείκνυε το σκοτεινό παρασκήνιο για να στοχοποιηθούν και να διωχθούν πολιτικά πρόσωπα με φόντο την υπόθεση ΝΟVΑRΤΙS, κάνοντας λόγο για κατάχρηση εξουσίας από τους εισαγγελείς διαφθοράς. Αντιληπτών;

Και ω του θαύματος, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου (η εκλεκτή του ΣΥΡΙΖΑ) λίγα 24ώρα πριν τη συνταξιοδότησή της (ο σώζων εαυτόν σωθήτω), ανέσυρε από το συρτάρι της, που είχε τοποθετήσει στα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου, τόσο τις 2 αναφορές του κ. Αγγελή, όσο και αναφορά που είχε καταθέσει το ίδιο χρονικό διάστημα στην κυρία Δημητρίου, η επικεφαλής της Εισαγγελίας Διαφθοράς Ελένη Τουλουπάκη, σε βάρος του κ. Αγγελή (11/9). Η έρευνα ανετέθη στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτρη Δασούλα.

* “Όταν, λοιπόν, ο Τσίπρας παίρνει το ύφος του θυμόσοφου και παρατηρεί ότι «πρέπει να μάθεις να χάνεις», εννοεί αυτό ακριβώς που κάνει τώρα: να ξέρεις να μεθοδεύεις την υποχώρησή σου, κατά τρόπο ο οποίος εξασφαλίζει τα νώτα σου. Όχι για όσα του καταλογίζει η αντιπολίτευση, αλλά για εκείνα που ο ίδιος μέσα του ξέρει ότι έχει κάνει. Με απλά λόγια, για τον Τσίπρα, το να ξέρει να χάνει κάποιος σημαίνει να ξέρει πώς να κρύψει τα κακάκια του που αφήνει πίσω. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η κυβέρνηση μεθοδεύει την αντικατάσταση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, παρότι γνωρίζει και εμμέσως έχει αποδεχθεί ότι δεν μπορεί πια να κυβερνά, αφού δεν έχει τη δημοκρατική νομιμοποίηση. (Θυμίζω ότι, για τον Τσίπρα, οι εκλογές ήταν «ψήφος εμπιστοσύνης στις παροχές ή ψήφος ακύρωσής τους» (Στ. Κασιμάτης).

Έτσι αποφάσισαν αντιθεσμικώς, να κρατήσουν και την Βουλή ανοιχτή για πάσαν προεκλογικήν (μαλ@κίαν) διευθέτησην, μεταθέτοντας την προαναγγελθείσα δια στόματος Νηπίου ημερομηνία των εκλογών (26/5) κατά μία εβδομάδα (“ιδιότυπη κανονικότητα” την αποκάλεσε η προεδράρα της ο Ν. Βούτσης). Και η Βουλή μετά την αποχώρηση και της αντιπολίτευσης κατέστη “μια θερινή σύνοδος τακτοποιητών και συμφεροντοφυλλάκων” (Λιάνα Κανέλλη). Και η ίδια η ντροπή ντράπηκε...

Ένα πιάτο που τρώγεται κρύο...

Στις 5/6 ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε την πλήρη εκδίκησή του. Ο εσωκομματικός αντίπαλος του, ο αριβίστας Ευάγγελος Βενιζέλος όχι μόνο εκτός ΠΑΣΟΚ, αλλά και εκτός κοινοβουλευτικής ζωής.

Ο αριβίστας (μορφωμένος πονηρός και για τον λόγο αυτό ιδιαίτερα επικίνδυνος) Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό υπερασπιζόμενος επιτυχώς τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1989. Κατάφερε να γίνει ο έμπιστός του. Το 1990 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και από το 1993 εκλέγονταν συνεχώς βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης.

Και για το ιστορείν. Αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών της 16/9/2007 και την ήττα του ΠΑΣΟΚ, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17/9, ο ανεκδιήγητος πήγε στο Ζάππειο και ενώπιον των ΜΜΕ δήλωσε ότι θα διεκδικήσει την αρχηγία του κινήματος. Ωστόσο οι εσωκομματικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 11/11/2007 ανέδειξαν αρχηγό (για 2η συνεχή τετραετία) τον Γ. Παπανδρέου.

Τον Ιούνιο του 2011, η επικείμενη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής 2012-2015 (2ο Μνημόνιο) είχε προκαλέσει έντονες κοινωνικές αντιδράσεις που εκφράστηκαν με μεγάλες πολυήμερες διαδηλώσεις και κυβερνητική κρίση που συνοδεύτηκε με παραιτήσεις και ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών. Ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε στον Αντώνη Σαμαρά συγκυβέρνηση με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Η έπαρση / μαξιμαλισμός του Σαμαρά και το “βαθύ” ΠΑΣΟΚ σαμποτάρισαν την προσπάθεια. Ο Γ. Παπανδρέου ετέθη υπό κηδεμονία. Στον ανασχηματισμό της 17/6/2011, ο Βενιζέλος ανέλαβε αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών. Ξεκίνησε πολιτική διαπραγμάτευση με την Τρόικα η οποία κατέληξε σε αδιέξοδο. Η Τρόικα επέστρεψε με τον ΕΤΥΔΕΕ στις βαλίτσες της. Έναν νέο φόρο στα ακίνητα (πρόδρομος του ΕΝΦΙΑ) που η είσπραξή του θα γίνονταν μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Η απόφαση αυτή ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τις προ 2 μηνών δηλώσεις του Βενιζέλου, όπου είχε αναφέρει: “Δεν είναι ο λογαριασμός της ΔΕΗ ο μοχλός για να εισπράττεις τέλη ή φόρους”.

Τον Νοέμβριο του 2011 μεθόδευσε την “εκπαραθύρωση” του Γ. Παπανδρέου (είχε προτείνει Δημοψήφισμα) από την πρωθυπουργία με τιμές (κατόπιν ψήφου εμπιστοσύνης) και στις 12/3/2012 επιτέλους κατάφερε να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ( εθνική συνδιάσκεψη / μοναδικός υποψήφιος).

Εν όψει των ευρωεκλογών της 25/5/2014, έθεσε σε κίνδυνο την επιβίωση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με το εκβιαστικό του δίλημμα: Εάν το πολιτικό του εγχείρημα, η “Ελιά – Δημοκρατική Παράταξη” καταποντίζονταν εκλογικά, θα απέσυρε το ΠΑΣΟΚ από την συγκυβέρνηση. Ευτυχώς αναδείχθηκε 4ο κόμμα με 8,04%.

Μια πρώτη γεύση εκδίκησης ο Γ. Παπανδρέου την πήρε με τα αποτελέσματα των εκλογών της 25/1/2015. Το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Βενιζέλου ανεδείχθη 7ο κόμμα με 4,68% . Η επενέργεια της Νέμεσις είχε ξεκινήσει ...

Τελικώς στις 5/6 ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε την εκδίκησή του. Ο εσωκομματικός αντίπαλος του, ο αριβίστας Ευάγγελος Βενιζέλος όχι μόνο εκτός ΠΑΣΟΚ αλλά και εκτός κοινοβουλευτικής ζωής.

Και μιλάμε ολοκληρωτική εκδίκηση. Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Βενιζέλου στην Ολομέλεια της Βουλής, έγινε τις πιο ντροπιαστικές για τον κοινοβουλευτισμό μέρες. Επιπλέον στην αίθουσα της Βουλής βρίσκονταν μόνο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (5/6, παρών και ο Λ. Γρηγοράκος). Πρέπει να ήταν η μόνη φορά που τον άκουσαν χωρίς να διακόπτουν και που χειροκρότησαν. Να κατάλαβαν, άραγε τώρα στο τέλος τους επιτέλους, ότι οι ενέργειες του Βενιζέλου συνέβαλαν καθοριστικά ώστε να βρίσκονται εκεί. Το τυχαίο είναι ευφυές...

Η δικαίωση...

* “Προχτές το βράδυ (10/6) η ΕΡΤ δεν μετέδωσε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, όπως έχει θεσμική υποχρέωση. Υποχρέωση απέναντι στο λαό. Και σε εκείνον που την παρακολουθεί και σε εκείνον που την πληρώνει. Οι υπεύθυνοι του καναλιού επέλεξαν να μεταδώσουν αντί ειδήσεων όλη την προεκλογική φιέστα του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μουσικής για την επόμενη τετραετία.

Δυο ώρες πριν, ο πρωθυπουργός είχε ζητήσει από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για τις 7 Ιουλίου. Επομένως, η εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στο Μέγαρο Μουσικής δεν ήταν ούτε καν εκδήλωση της Παραφύση (κυβέρνηση). Ήταν του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ).

Επειδή η Δημοκρατία είναι πριν από όλα οι θεσμοί της, το σημαντικότερο γεγονός της ημέρας για να αναγγελθεί στο λαό από τα δημόσια Μέσα Ενημέρωσης, ΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, ήταν η διάλυση της Βουλής και η προκήρυξη εκλογών. Αυτή ήταν η σημαντική είδηση σε όλα τα Μέσα, από το Καζαχστάν μέχρι τη Μπουρκίνα Φάσο. Εκτός από την επίσημη δημόσια ΕΡΤ!” (Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης / ακόμη και αυτός αηδίασε...)

Εχθές συμπληρώθηκαν 6 χρόνια (11/6/2013) από την ημέρα που η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ έκλεισε την ΕΡΤ (λειτουργούσε σαν δούρειος ίππος του αντιπολιτευόμενου ΣΥΡΙΖΑ / επαναλειτούργησε ως η ελπιδοφόρα ΝΕΡΙΤ).

Εχθές έπρεπε να ξανακλείσει το κανάλι προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ...

Σήμερα η συνδικαλιστική νομενκλατούρα που συνδιοικεί την ΕΡΤ, απειλεί με απεργιακές κινητοποιήσεις εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Αλληλούια...

Το ΠΑΣΟΚ της Φώφης...

* “Το ΠΑΣΟΚ της κ. Φώφης είναι όχι μόνον άχρηστο για το μέλλον της χώρας, είναι και επικίνδυνο. Η παρουσία του Βενιζέλου στις τάξεις του ήταν η εγγύηση του κεντρώου χαρακτήρα του, η εγγύηση ότι εκείνο το ΠΑΣΟΚ στεκόταν πράγματι ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς τον Βενιζέλο, το ΠΑΣΟΚ (ή όπως αλλιώς το λένε τελευταία) δεν είναι παρά η υπόσχεση μιας καλύτερης εκδοχής του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που προτείνει στους ψηφοφόρους είναι η ελπίδα ότι το ΠΑΣΟΚ της κ. Φώφης θα είναι η καλή Αριστερά των μύθων, όχι αυτή που γνωρίσαμε μέσω του ΣΥΡΙΖΑ. Ερχεται, δηλαδή, να προσφέρει στους ψηφοφόρους ό,τι ακριβώς προσέφερε και ο ΣΥΡΙΖΑ προ πενταετίας: τον μύθο της επιστροφής στο παρελθόν. Ερχεται να ανανεώσει την αυταπάτη που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και, με τον τρόπο αυτόν, έρχεται να παρατείνει την περιπέτεια της χώρας. Ιδού, λοιπόν, γιατί η ψήφος σε αυτό το ΠΑΣΟΚ, της κ. Φώφης, είτε είναι πεταμένη στα σκουπίδια είτε ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ – τι από τα δύο είναι χειρότερο, δεν ξέρω” (Στ. Κασιμάτης).

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα επισημάνει: Προσοχή: Υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, η ψήφος στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ είναι ψήφος σε καλάθι των αχρήστων. Εκεί που ψάχνει ο Νήπιος για την πολιτική του επιβίωση... Το επικαιροποιό...

Ο κατα ΣΥΡΙΖΑ Α(ποκρουστικά) Ρ(υπαρός) Κ(αθολικά) Α(διαμφισβήτητα) Σ(αλτιμπάγκος)...

...Σκιτσάρει την προεκλογική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ...

... και το προεκλογικό του πρόγραμμα.

Η δε εφημερίδα “Εστία” κυκλοφορεί στις 11/6 με πρωτοσέλιδο τίτλο: “Η Βουλή διαλύθηκε. Η σειρά του ΣΥΡΙΖΑ”.

Σουρεάλ ή τι ζούμε σ’ αυτήν την χώρα Θεέ μου;

Ο Νήπιος ζήτησε την προκήρυξη πρόωρων εκλογών επικαλούμενος στον Πρόεδρο τους κινδύνους για την οικονομία (10/9). Και αμέσως μετά πήγε στο Μέγαρο Μουσικής για την παρουσίαση του προεκλογικού του προγράμματος, όπου με τις εξαγγελίες του την υπονόμευσε, δηλαδή άνοιξε τον δρόμο για την εκπλήρωση της προφητεία του. Ένα πρόγραμμα εξωπραγματικών υποσχέσεων. Μπαρούφες ανάλογες του θρυλικού της Θεσσαλονίκης το φθινόπωρο του 2014, αυτού του οποίου την τελευταία επίπτωση θα την λουζόμαστε έως το 2114 (υποθήκευση δημόσιας περιουσίας).

Ο Νήπιος αρχικώς είχε επικοινωνήσει, ότι ο λόγος που ανέβαλε κατά μια εβδομάδα την σχετική με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών επίσκεψή του στον Πρόεδρο τη Δημοκρατίας, ήταν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις. Τον πίστεψα απολύτως...

Ο Πολάκης σε τρανσέξουαλ...

“Ούτε με βιάγκρα να μην σας κάνει κούκου και στις γυναίκες να σας αραχνιάσει όσο για τους gay να πάθετε αιμορραίδες όσοι ψηφίσετε Μητσοτάκη”.

Αυτή είναι η χυδαίου περιεχομένου ανάρτηση (Twitter) κατά όσων επιλέγουν να ψηφίσουν Κυριάκο Μητσοτάκη της τρανσέξουαλ Πάολα (Παύλος) Ρεβενιώτη που θα είναι υποψήφια με το ΜεΡΑ25 (κάτι σαν “Ποτάμι”, αλλά μολυσμένο...).

Σαν επιδόρπιο

Ακρογιαλιές και ακρογιαλιές...

21/6 ΤΟ ΘΕΡΙΝΌ ΗΛΙΟΣΤΆΣΙΟ

ΚΑΛΌ ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ

Seedrinker

Έντυπη

;