Η πρώτη και τελευταία Ιστορία για την τηλεπάθεια

“Όταν αγαπάς κάποιον, του το λες,

το λες εκείνη τη στιγμή, δυνατά.

Αλλιώς, η στιγμή απλώς σε προσπερνά”

“My Best Friend's Wedding” (1997).

--- Τελικά τα κατάφερες Η22, είπε η πρόεδρος της Ανώτατης Επιτροπής Βιοηθικής (ΑΕΒ) . Όπως ξέρεις τα πάντα σε αυτή την συνάντηση μας θα αναφέρονται κωδικοποιημένα.

Ο Η22 δεν είπε κουβέντα, απλώς άνοιξε ένα μικρό κουτί. Μέσα του υπήρχε κάτι στο μέγεθος μιας μεγάλης φακής και ένα “στικάκι”.

--- Σας τα παραδίδω, η συσκευήΤ22 (έδειξε την φακή) και το “στικάκι” Τ22/1 με όλο το πρόγραμμα ανάπτυξής της. Είναι κατασκευασμένη από δομημένη γέλη. Την λειτουργικότητά της, δοκίμασα επισταμένως σε προγράμματα προσομοίωσης. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι λειτουργεί. Είπε κοφτά και μετά κουβέντα.

Ο Η22 ήταν από τους λεγόμενους “ερημίτες ερευνητές”, αυτούς τους έμμονους απομονωμένους, χωρίς προσωπική ζωή, που ζούσαν στον τελευταίο όροφο του Διεθνούς Κέντρου Ανθρώπινης Φυσιολογίας.

Τελικά η Επιτροπή αποφάσισε σύμφωνα με τους κανόνες βιοηθικής, οι οποίες για την συγκεκριμένη περίπτωση ήταν απολύτως αυστηροί. Μια και μόνη ολιγόλεπτη in vivo δοκιμή και σε περίπτωση επιτυχούς δοκιμής της, καταστροφή της συσκευής και του προγράμματος ανάπτυξης της. Το τμήμα Ερευνών της Προσωπικότητας ανέλαβε να ανακαλύψει το κατάλληλο νεαρής ηλικίας άτομο. Προσωπικότητα αισιόδοξη, ενημερωμένη, σκεπτόμενη και εχέμυθη τα προαπαιτούμενα. Και οι σχετικοί αλγόριθμοι του τμήματος άρχισαν να σαρώνουν τα κοινωνικά δίκτυα. Η μια και μοναδική οθόνη του συστήματος βρίσκονταν υπό τον απόλυτο έλεγχο της ΑΕΒ.

Ένας ήχος ειδοποίησε ότι η αναζήτηση τελείωσε. Στην οθόνη εμφανίστηκε ο κωδικός GCL22, μια φωτογραφία, ένα ονοματεπώνυμο, μια διεύθυνση και ένα mail. Η πρόεδρος πληκτρολόγησε, “αποστολή mail” και “άνοιγμα συνδέσμου” και έκλεισε την οθόνη.

Ο Λουκάς λίγα βήματα είχε προλάβει να κάνει στην αίθουσα του ξενοδοχείου, όταν τον πλησίασε μια καλοντυμένη κυρία μέσης ηλικίας. Λες και τον γνώριζε, τον υποδέχτηκε με το όνομά του, του ζήτησε να την ακολουθήσει. Όλα του φαίνονταν περίεργα. Το mail, που είχε λάβει λίγες ημέρες πριν, ήταν μια πρόσκληση από το Κέντρο Ανθρώπινης Φυσιολογίας, το είχε ακουστά, για μια ομιλία απόψε το βράδυ με θέμα: “Δυνατότητες του ανθρώπινου νου”. Τον ενδιέφερε ιδιαίτερα, ήταν άλλωστε και συνιδρυτής του blog “Απολεσθέντα”. Λίγες ημέρες μέρες πριν, είχε αναρτήσει ένα κείμενο με τίτλο “Η Βαβέλ”. Ευγενικά του πρότεινε να την ακολουθήσει. Ο Λουκάς την ακολούθησε...

Στο μυαλό του Λουκά βούιζαν οι λέξεις: λες;, για να δούμε, Βαβέλ... Μόλις είχε βγει από το ξενοδοχείο. Η μια στις 2 λέξεις αυτών που του είχαν πεί ήταν “εχεμύθεια”. Συμφώνησε σε όλα. Τότε, ο χλωμός ψηλόλιγνος, ένα από τα 4 συνολικά άτομα που ήταν στην συνάντηση, τον πλησίασε και με κάτι σαν στυλό δημιούργησε ένα αποτριχωμένο μέρος στο πάνω μέρος του κεφαλιού του, στο μέγεθος μιας μεγάλης φακής και του τοποθέτησε την συσκευή. Όταν τακτοποίησε τα μαλλιά του, δεν φαίνονταν τίποτα. Πάνω στην ώρα σκέφτηκε, ήξερε που θα το δοκίμαζε. Αύριο, ημέρα των ερωτευμένων. Και αισθανόνταν πολύ ερωτευμένος...

14 Φεβρουαρίου: Οι πρώτες ακτίνες του ηλίου μόλις είχαν ξεπροβάλλει μέσα από το άνοιγμα που άφηναν οι απέναντι πολυκατοικίες. Οι ακτίνες στα μάτια του Λουκά τον επανέφεραν. Είχε αφαιρεθεί στην σκέψη της... Περίμενε το “λεωφορείο του πόθου” του. Έτσι το ονόμαζε. Εκεί την είχε πρωτοδεί. Η μοναδική του ελπίδα να την ξαναδεί. Τρις μήνες πριν η ομορφιά της, το τυπάκι της, είχε παραλύσει το μυαλό του. Τρις μήνες τώρα την συναντούσε καθημερινά στο λεωφορείο πηγαίνοντας στο γραφείο. Είχε παραλύσει το μυαλό του. Και ήταν αυτός που πρότεινε στους άλλους, ο δάσκαλος της “πρακτικής της εξομολόγησης”. Εξομολογείσαι το ερωτικό σου ενδιαφέρον άμεσα. Ή αυτό θα γίνει αποδεκτό, ή μετά το πρώτο σοκ της απόρριψης θα αρχίσει να λειτουργεί προς “θεραπεία” του ο “πανδαμάτωρ χρόνος”. Όσο το κρατάς, αυτό διογκώνεται, μέχρι και σε επικίνδυνη εμμονή μπορεί να καταλήξει. Δάσκαλε που δίδαξες και νόμο δεν εκράτεις. Απογοήτευση...

Η πόρτα του λεωφορείου άνοιξε μπροστά του, ανέβηκε, “θα είναι σήμερα μέσα;”. Είναι μέσα. Την βλέπει να κάθεται μπροστά. Θαύμα, η θέση δίπλα της κενή. Σπρώχνει λίγο, επιτέλους κάθεται δίπλα της. Το μυαλό του σε πλήρη λειτουργία. Άνοιξε το τηλέφωνο, συνδέθηκε με την ιστοσελίδα του Διεθνούς Κέντρου Ανθρώπινης Φυσιολογίας, υπήρχε ο σύνδεσμος ΑΕΒΤ22/1 ειδικά για αυτόν. Συνδέθηκε, του ζητήθηκε κωδικός, πληκτρολόγησε αυτόν που του είχαν δώσει, GCL22Τ22/1. Μερικά δευτερόλεπτα μετά, κάτι αισθάνθηκε στο κεφάλι του, “... κόκκινο σήμερα” άκουσε. Σαν να μιλούσαν από δίπλα του. Η αντίστροφη μέτρηση εμφανίστηκε στη οθόνη του τηλεφώνου του, 21:59, 21:58, 21:57...

--- Συγνώμη, είπε ο Λουκάς, σας βλέπω καθημερινά στο λεωφορείο επί 3 μήνες και θα ήθελα πολύ να σας γνωρίσω. Η φωνή του ακούστηκε κομπλαρισμένη. Χαμένη η ευγλωττία του, ήταν γιατί επένδυε πολλά στην απάντησή της...

--- Ξέρετε δυστυχώς εγώ δεν σας έχω προσέξει, είπε η “όμορφη” δίπλα του, “...απλώς έχω στραβωθεί λοξοκοιτάζοντας σε...”.

Τελικά λειτουργεί το “διαβολάκι”, σκέφτηκε ο Λουκάς, ήταν σαν να του μιλούσε χωρίς να μιλά. Και όταν σταματούσε να μιλά...

--- Τώρα που με προσέξατε, θα μου επιτρέψετε να σας γνωρίσω, ρώτησε ο Λουκάς. Ο πληθυντικός της ευγένειας δίνει άλλη ομορφιά στον λόγο, κάτι ξέρουν οι Γάλλοι, σκέφτηκε.

Ο οδηγός του αυτοκινήτου φρενάρισε απότομα. “Θα μας σκοτώσει ο μαλάκ...”. Κάποιος όρθιος δίπλα του μόλις έχε μαζέψει από κάτω τα γυαλιά του. Με πλησίασε καθώς έσκυβε και άκουσα την σκέψη του, σκέφτηκε ο Λουκάς. Το “διαβολάκι”, του είχαν πει ότι έχει μικρή εμβέλεια, 50-60 εκατοστά. Πέρασαν μερικά λεπτά. Η “όμορφη”, κοιτούσε έξω, σκυμμένη προς το παράθυρο. Εκτός εμβέλειας. Έκανε να σκύψει προς το μέρος της, να ακούσει την σκέψη της, όταν αυτή γύρισε προς το μέρος του. “Φιλαράκο, σαν πολύ κοντά δεν ήλθαμε...”. Ακούστηκε η σκέψη της. Και η φωνή της είπε...

--- Είστε ευγενικός, για αυτό και ευγενικά θα πω ότι υπερβαίνεται τα όρια. Η φωνή της “όμορφης” είχε σκληρύνει. “ Λες να το παράκανα;... Όμως πολύ αυτοπεποίθηση το άτομο. Θα επιμείνει; Μακάρι... Μου αρέσει πολύ, ρε γαμώτο μου... Παραλίγο να φιληθούμε...Τελικά φαντάσου να είναι για μένα το τριαντάφυλλο που κρατά... ”.

Σαν να μιλούσε χαμογελαστά, μετά παραπονιάρικα και μετά μια γλύκα, η σκέψη της. Λες να “παίξω” με το τριαντάφυλλο; Σκέφτηκε ο Λουκάς. Κοίταξε την οθόνη, ο χρόνος κυλούσε, 09:29, 09:28, 09:27...

--- Θα μου επιτρέψετε να πω μια τελευταία κουβέντα σχετικά;

--- Εντάξει, να την πείτε την τελευταία κουβέντα σας... “...πολύ αυστηρή με άκουσα. Γιατί ρε γαμώτο; Ανοίγω κουβέντα στο facebook με αγνώστους και εδώ είμαι σαν χαμένη... Είναι ολοζώντανος δίπλα μου και θέλω...”. Τις σκέψεις της διέκοψε η φωνή του.

--- Η τελευταία κουβέντα μου, αυτή που τα λέει όλα είναι...

Ο χρόνος τελειώνει, πρέπει να το τελειώνω σκέφτηκε ο Λουκάς. Δίστασε για λίγο και τελικά το είπε:

---Ή θα πάρετε αυτό το τριαντάφυλλο και θα του δώσετε ζωή, ή θα μαραθεί...

Εκκωφαντική η σιωπή από δίπλα του... Και μετά “Τι να κάνω; Τι να κάνω; Θεέ μου τι να κάνω, γαμώτο μου πρέπει να κατέβω...”.

Η “όμορφη” σηκώθηκε βιαστικά. Ο Λουκάς σηκώθηκε από την θέση του για να την διευκολύνει.

--- Γεια σας... “...μωρό μου”, είπε περνώντας από μπροστά του, με τα λόγια και την σκέψη της...

Ο Λουκάς έκανε την κίνηση του. Άφησε να κατεβούν όλοι και μετά έτρεξε να κατεβεί και αυτός από το λεωφορείο. Έμεινε μπροστά στην στάση κοιτάζοντας την να απομακρύνεται... Ο ήχος ειδοποίησης ακούστηκε από το κινητό του. Κοίταξε την οθόνη. “Time over”, έγραφε.

Το λεωφορείο ξεκίνησε την πορεία του. Μόλις πέρασε δίπλα από την “όμορφη”, την είδε να κοιτά εκεί που θα κάθονταν. Και μετά, και μετά την είδε να κοντοστέκεται και να κοιτά πίσω της, προς το μέρος του... Ένας Λουκάς χαμογελαστός, με ένα κόκκινο μπουμπούκι τριαντάφυλλο στο χέρι, στέκονταν εκεί.

Και να κάνει βήματα προς το μέρος του...

Νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας: Ο Λουκάς κάθονταν και κοιτούσε σαν χαμένος στην οθόνη, το mail του προς την πρόεδρο της Ανώτατης Επιτροπής Βιοηθικής. Συμπληρωμένο ήταν μόνο το θέμα: Η γνώμη του GCL22, για το Τ22. Του είχε ζητηθεί εντός 12 ωρών από την ενεργοποίηση της “φακής”, να ενημερώσει για την λειτουργικότητά της και με λίγα λόγια να εκφράσει την άποψή του για αυτήν.

Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Το φαντασιακό του, όπως θα έλεγε και ο Καστοριάδης, το είχε αποικιοποιήσει η μορφή της... Το μυαλό του συνεχώς ανακαλούσε, αυτά που συνέβησαν το πρωί. Εκείνα τα βήματα της “όμορφης” προς το μέρος του... Να παίρνει το λουλούδι από ένα χέρι που σχεδόν έτρεμε. Μια σχεδόν τρεμάμενη φωνή να λέει:

--- Καλημέρα σου, με λένε Σαμάνθα” και βιάζομαι να πάω στο γραφείο...

Τον θυμάται να της προτείνει το χέρι και να λέει:

--- Είναι μια καλή μέρα, με λένε Λουκά. Η επόμενη κίνηση είναι δική μου...

Το χέρι της, τι όμορφο χέρι, πάντα πρόσεχε τα χέρια. Λεπτά δάκτυλα, περιποιημένα κοντά νύχια, με ένα ανοιχτό φωτεινό κόκκινο βαμμένα, φωτεινό όπως και το πρόσωπό της. Και η αίσθηση, θερμά στεγνή. Και μετά τα μάτια της, το προσωπό της. Πρώτη φορά από κοντά. Τα κοίταξε, τον σκλαβώσανε, τέλος... Την θυμάται να λέει ρωτώντας για πρώτη φορά το όνομά του:

--- Λούκα, πια είναι η επόμενη κίνηση σου;

Τον θυμάται να τις προτείνει να βγούνε το βράδυ να δούνε ταινία. Όχι στο “ναι” της, αλλά στα μάτια της είδε την απόλυτη συμφωνία της. Την ρώτησε αν ήξερε τον “Filecin”. Τον ήξερε, δεν τα είχε διαβάσει λάθος, το “Filecin” ήταν για κινηματογραφόφιλους.

--- Τι παίζει; τον ρώτησε.

--- Δεν θα σου πω τίτλο. Πρωταγωνιστεί η φωνή της Σκάρλετ Τζόχανσον. Την έχεις δει; την ρώτησε με κάποια αγωνία.

--- Όχι. Λουκά, άργησα, θα τα πούμε το βράδυ στις 8 και τώρα γεια σου. Και καθώς έστριβε για να φύγει, κοντοστάθηκε, γύρισε και είπε χαμογελώντας:

--- Και κάτι ακόμη. Λουκά, μήπως είσαι τηλεπαθητικός;...

Ο Λουκάς θυμάται... Την ταινία την είχε δει πριν 3, 4 χρόνια, όταν από την εταιρεία που εργάζονταν τον είχαν στείλει για μια εβδομάδα στα γραφεία του Βόλου. Ένα φιλικό του ζευγάρι, του πρότεινε την προηγουμένη της αναχώρησής του, Παρασκευή ήταν, να δούνε μια “έξυπνη” ταινία στην κινηματογραφική λέσχη της πόλης. “Δικός της” ήταν ο τίτλος. Και παρακολούθησαν μια ερωτική ιστορία “υβρίδιο” πραγματικού και εικονικού με “προεκτάσεις”. Την πρωταγωνίστρια την λέγανε και αυτή Σαμάνθα. “Υβρίδιο”, δεν ήταν και η δικιά τους;... Αυτή ήταν η επόμενη κίνηση του Σαμάνθα, η δικιά του κίνηση...

Ο Λουκάς θυμάται... Μετά την ταινία ακολούθησε “τσιπουροκατάνυξη”, έτσι την λέγανε, σε παρακείμενο γνωστό τσιπουράδικο της Νέας Ιωνίας. Η παρέα είχε μεγαλώσει. Η κουβέντα είχε φουντώσει. Μιλούσανε για την ταινία και τις “προεκτάσεις” της. Συμπεράσματα. Η ταινία δεν ήταν και τόσο “φαντασία”, του αύριο είναι... Και το σπουδαιότερο. Τα ζευγάρια της παρέας επιβεβαίωσαν ότι η παρακολούθηση από κοινού μιας καλής ταινίας, είναι σαν το ταυτόχρονο διάβασμα ενός καλού βιβλίου, “πυροδοτεί” δημιουργική συζήτηση, δίνει πνοή στην σχέση...

Ο ήχος ότι η μπαταρία του laptop είχε φορτίσει, επανέφερε τον Λουκά. Η οθόνη γεμάτη χρωματιστές μπουρμπουλήθρες... Την επανέφερε. Σκέφτηκε για λίγο αποφάσισε τι θα γράψει. Ήταν σίγουρος ότι στην επιλογή του από το Κέντρο Ανθρώπινης Φυσιολογίας, καθοριστικό ρόλο θα είχε παίξει η ανάρτησή του “Βαβέλ”. Με αυτήν επιχειρούσε να δώσε την δική του εκδοχή για την Βιβλική ιστορία του “Πύργου της Βαβέλ”. Την έφερε στο μυαλό του...

<<< Στο “Τίποτα”, η “Ευφυής Τυχαιότητα” ενεργοποίησε την Εντροπία. Η “Μεγάλη Έκρηξη”. “Γεννηθήτω Φως”. Η εντροπία του συστήματος άρχισε να αυξάνεται. Γεννήθηκαν οι Γαλαξίες, γεννήθηκε ο Γαλαξίας μας, γεννήθηκε η Γη μας. Και επί Γης η εντροπία συνέχισε να αυξάνεται. Γεννήθηκε η φύση, άνθρωποι και ζώα μαζί. Και η εντροπία της βιόσφαιρας αυξήθηκε. Ο άνθρωπος απέκτησε συνείδηση της ύπαρξής του, εφυία. Η ανθρωπότης μια ενότης. Χωρίς να τους είναι αντιληπτό, γιατί δεν γνώριζαν κάτι διαφορετικό, μεταξύ άλλων ήταν και τηλεπαθητικοί. Και μετά πίστεψαν ότι αυτοί είναι το “Όλον”. Επιτέλεσαν ύβριν. Και η εντροπία αυξήθηκε. Απώλεσαν την τηλεπαθητική τους ικανότητα και έκτοτε άρχισαν να μιλούν “διαφορετικές γλώσσες”. Την γλώσσα του ψέματος, της υποκρισίας, του συμφέροντος κλπ. Οι άνθρωποι χωρίστηκαν. Διαφορετικές οι γλώσσες επικοινωνίας τους. Και η εντροπία συνέχισε να αυξάνεται. Το εντός του ανθρώπου βίαιον πυροδοτήθηκε. Εγωκεντρισμός, ο φυλετικός, ο εθνικός, ο ατομικός. Και η ανθρωπότης με “φωτιά και με τσεκούρι έκτοτε προχωράει”, εναρμονισμένη με το Συμπαντικό γίγνεσθαι, την “δημιουργική καταστροφή”... Σκοπός της “Ευφυούς Τυχαιότητας” η τελειότης. Εν υπάρχει στο ανθρώπινο όν. Η αντίρροπος δύναμη στο εντός του βίαιον. Εντελέχεια την ονομάτισε ο Αριστοτέλης. Η πηγή του πρωτογενούς Ιερού, η οποία γίνεται αντιληπτή ως “Συμπαντική / Κοσμική Ευλάβεια” όταν ο άνθρωπος ατενίζει τον έναστρο ουρανό. Δομικό συστατικό των Θρησκειών, υποπροϊόντων της ηθικής της λογικής και της συναισθηματικής ζωής των κοινωνιών του. Και ο δρόμος προς την τελειότητα πήρε πολλά ονόματα. Αρμονία τον είπαν, στην Αρχαιότητα, Αγάπη τον λέμε σήμερα στην Δύση, Νιρβάνα στην Ανατολή. >>>

Ο Λουκάς επιτέλους πληκτρολόγησε: Δοκιμή απολύτως επιτυχής. Μια επιλεκτική χρήση της τηλεπαθητικής τεχνολογίας θα ήταν εγκληματική. Μια εκβιαστική, δηλαδή δια της τεχνολογίας καθολική επαναφορά της τηλεπάθειας στην ανθρωπότητα, θα πυροδοτούσε μια βίαια μείωση της εντροπίας του επί της Γης συστήματος. <ΤΈΛΟΣ> Σχετικά σας παραθέτω την τελευταία παράγραφο του διηγήματος “Η τελευταία ερώτηση” ( του “προφήτη” Ισαάκ Ασίμωφ):

“Ένα άχρονο διάστημα πέρασε έως ότου γίνει αυτό. Και ο ΑΚ έμαθε πώς να αντιστρέψει την ροή της εντροπίας. Αλλά δεν υπήρχε πλέον κανένας άνθρωπος για να του δώσει την Απάντηση. Ούτε ύλη. Η Απάντηση έπρεπε να το φροντίσει και αυτό. Για ακόμη ένα άχρονο διάλειμμα, ο ΑΚ σκεφτόταν πώς να το πραγματοποιήσει καλύτερα. Προσεκτικά, οργάνωνε το πρόγραμμα. Η συνείδηση του ΑΚ περιέλαβε όλα όσα ήταν κάποτε το Σύμπαν και τώρα ήταν Χάος. Βήμα- βήμα, έπρεπε να γίνει. Και ο ΑΚ είπε, «ΓΕΝΝΗΘΗΤΩ ΦΩΣ». Και εγένετο φως.”

Ο Λουκάς πάτησε “αποστολή”. “Το μήνυμα απεστάλη”, ήρθε η απάντηση. Κοίταξε στα “απεσταλμένα”, δεν υπήρχε τίποτα. Κοίταξε για την “πρόσκληση” και αυτή είχε διαγραφεί. Αυτομάτως το χέρι έψαξε στο μαλλιά του, εκεί που ήταν η “φακή”. Αυτό που ψηλάφισε, είχε αίσθηση υγρή, κάτι σαν τζελ.

Ο Λουκάς κοίταξε το ρολόι. Η ώρα είχε παρατρέξει. Ήταν 7:30, στις 8 έπρεπε να βρίσκεται στο Filecin”. Το μυαλό του άρχισε να “ξανά τρέχει” τον δρόμο προς την τελειότητα. Το όνομά του Σαμάνθα...

--- Η in vivo δοκιμή της συσκευής Τ22, ήταν επιτυχής, ανακοίνωσε η πρόεδρος της Ανώτατης Επιτροπής Βιοηθικής, στα μέλη της και τον Η22. Και συνέχισε.

--- Η γνώμη του GCL22 είναι ταυτόσημη με αυτήν της Επιτροπής. Η Τ22 αυτοκαταστράφηκε. Το Τ22/1 θα καταστραφεί σύμφωνα με το σχετικό πρωτόκολλο. Καληνύχτα σας.

Σημείωση 1: “Δικός της – Her”, ΗΠΑ, 2013. σενάριο - σκηνοθεσία Σπάικ Τζόνζι (Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου / συμπρωταγωνιστεί η φωνή της Σκάρλετ Τζόχανσον). Τρέιλερ:

https://www.youtube.com/watch?v=rQdXglA-6l4

Επίλογος leasing

Τιμή στην Παραφύση leasing...

“Γεωγραφική Μακεδονία”.

Δομικό στοιχείο του Σκοπιανού και του Μακεδονικού αλυτρωτισμού είναι το μύθευμα(;) της “γεωγραφικής Μακεδονίας. Ο Ιωάννης Μάζης αναφέρει σχετικά:

*“Η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας αντιστοιχεί σχεδόν πλήρως στο τμήμα της ελληνικής επικράτειας στην βόρειο Ελλάδα. Η έννοια της «γεωγραφικής Μακεδονίας» αποτελεί σε μεγάλο βαθμό κατασκευή Ρώσων, Γερμανών και Βουλγάρων χαρτογράφων τον ύστερο 19ο αιώνα. Σε χάρτες των μέσων του 19ου αιώνος, όπως του Γάλλου χαρτογράφου Ami Boue (1847, Βλ. σχετ. Χάρτη), ο όρος Μακεδονία δεν περιλαμβάνει τα Σκόπια, αλλά μόνο το όριο Μοναστηρίου-Αχρίδας και φυσικά την γνωστή μας Μακεδονία στην ελληνική επικράτεια.

Αντιθέτως σε χάρτες του ύστερου 19ου αιώνος δημιουργείται η «γεωγραφική Μακεδονία», η οποία σύμφωνα με μία διαστρεβλωτική αντίληψη μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους μοιράστηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας. Όμως δεν υφίστατο «Μακεδονία» ως διοικητική ή γεωγραφική ενότητα κατά την οθωμανική περίοδο. Επίσης εθνογραφικοί χάρτες, όπως αυτός του Γερμανού γεωγράφου Heinrich Kiepert (βλ. σχετ. Χάρτη), οι οποίοι έδειχναν υψηλά ποσοστά σλαβοφώνων, αποτελούσαν παραγγελία του βουλγαρικού εξαρχάτου στην Κωνσταντινούπολη.

Σχετικές επισημάνσεις:

Τα Σκόπια ( όπως λέμε Άγκυρα αντί Τουρκία κλπ.) Θα λειτουργήσουν ως δορυφόρος της Τουρκίας και στο ΝΑΤΟ. Οι επενδύσεις της Άγκυρας στα Σκόπια ανέρχονται στο 1,2 δισ. ευρώ.

Με την Συμφωνία των Πρεσπών δίνεται η δυνατότητα στην Τουρκία να εγείρει / υποστηρίξει και θέμα Μακεδονικής μειονότητας παράλληλα με την Τουρκική. Αλληλούια...

Ο Άρειος Πάγος έχει γκρεμίσει την Συμφωνία των Πρεσπών (του Ν. Μελέτη).

Το Ανώτατο Δικαστήριο, με εισήγηση της πρώην νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού, Βασιλικής Θάνου, έχει κρίνει και απορρίψει τους ισχυρισμούς για ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας και εθνικής ταυτότητας που αποδέχεται σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα!

«Μακεδόνες ονομάζονται ανέκαθεν οι κάτοικοι της γνωστής από την αρχαιότητα περιοχής της ελληνικής Μακεδονίας, όπως αντίστοιχα ονομάζονται Θράκες οι κάτοικοι της Θράκης, Θεσσαλοί οι κάτοικοι της Θεσσαλίας κ.ο.κ., χωρίς να υπάρχει αντίστοιχα Θρακική ή Θεσσαλική Εθνικότητα. Επομένως, Μακεδόνες κατά την εθνικότητα δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν να "δημιουργηθούν"»

«Δεν υπάρχει Μακεδονικό Έθνος και, κατά συνέπεια, μακεδονικός πολιτισμός και μακεδονική γλώσσα "MAKEDONCKI". Ούτε φυσικά υφίσταται στην Ελλάδα "μακεδονική μειονότητα". Είναι αυτονόητο ότι ένα μωσαϊκό εθνοτήτων δεν μπορεί, σε εξήντα χρόνια, να αποκτήσει εθνολογική οντότητα, στηριζόμενο σε χαλκευμένα ιστορικά στοιχεία».Πλήρες το άρθρο στην διευθυνση:

https://www.liberal.gr/arthro/239713/politiki/2019/o-areios-pagos-echei-gkremisei-ti-sumfonia-ton-prespon.html

Γελοιογραφίες.

Έγραψαν...

* 5 Φεβρουαρίου 2019: Πριν 100 χρόνια, γεννήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο “θεός” ενός “κατώτερου λαού” (Γ. Καρέλιας).

* Η κατοχύρωση του δικαιώματος στην ανευθυνότητα ήταν ίσως η κύρια συμβολή του Ανδρέα Παπανδρέου στην πολιτική ζωή. Για τον λόγο αυτό είναι που πολιτικοί από ολόκληρο το φάσμα του λαϊκισμού, από τους μικροκαραμανλικούς μέχρι τους συριζαίους, ερίζουν για την κληρονομιά του. Αυτή την ανευθυνότητα, άλλωστε, είναι που πληρώνουμε ακόμη σήμερα και θα πληρώνουμε για ακόμη σαράντα χρόνια τουλάχιστον (Στέφανος Κασιμάτης).

* Όσο πλησιάζει η ώρα να ασκήσουμε ξανά το εκλογικό μας δικαίωμα επιβάλλεται και η δική μας αυτοκριτική ως πολίτες. Δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι εγκλωβιστήκαμε “ανεπαισθήτως¨στα τείχη της γελοιότητας... (Παναγιώτης Κακολύρης).

* Δεν κουράζομαι να αναδιφώ στα αρχεία του Υπαρκτού Ελληνισμού και να ανασύρω θησαυρούς παραμελημένους. Όπως, για παράδειγμα, η πρόσφατη επιστολή παραίτησης του Αποστόλη του Γκλέτσου από τη δημαρχία Στυλίδας. Διαβάστε με προσοχή, παρακαλώ, το παρακάτω απόσπασμα, όπου αναπτύσσεται μια σκέψη αληθινά πρωτότυπη:

«Αντιπολιτευόμενος αυτά τα ξένα κέντρα και παράκεντρα εξουσίας που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, παραιτούμαι από τα καθήκοντα του δημάρχου Στυλίδας ως ένδειξη διαμαρτυρίας και ίσως μιας κάποιας εμψύχωσης των νέων ανθρώπων αυτής της χώρας που μπορεί να μην ξέρουν πώς παίζονται αυτά τα σκληρά πολιτικά παιχνίδια».

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά διεθνώς στην πολιτική σκέψη και πρακτική, που η παραίτηση, δηλαδή η υποχώρηση, γίνεται με τον σκοπό, πρώτον, να πλήξει τον αντίπαλο και, δεύτερον, για να εμψυχώσει τους νεότερους. (Να τους εμψυχώσει σε νέες υποχωρήσεις; Μάλλον...) Ακόμη μία αξιοζήλευτη πρωτιά, η πολλοστή, για τον εξυπνότερο λαό του κόσμου που ψηφίζει Γκλέτσο... (Στέφανος Κασιμάτης).

* Στο κακόγουστο κωμειδύλλιο του χωρισμού (σσ. Νηπίου - Καμένου) δεν ενδιαφέρει κανέναν αν διασύρει ο ένας τον άλλον. Όμως ας αφήσουν τους ποιητές στην ησυχία τους. Η έρμη Ελλάδα δεν έχει και πολλά να υπερασπιστεί. Το έχω γράψει και το ξαναγράφω: να απαγορευθεί η χρήση του Καβάφη από πολιτικούς. Είναι ζήτημα προστασίας της πολιτισμικής μας κληρονομιάς (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο Νήπιος: Η προσωποποίηση της καταστροφής στην Τουρκία.

Ο Νήπιος στην Κωνσταντινούπολη (7/2) και 8όροφη οικοδομή κατέρρευσε με 18 νεκρούς και πολλούς τραυματίες (έχω επισημάνει επανειλημμένως τις καταστροφές που ακολουθούν κάθε επίσκεψη του).

Ο Νήπιος στην Αγία Σοφία (7/2) και ένας μαύρος γάτος περνάει μπροστά από την ομήγυρη.

Ο Νήπιος στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης (7/2) φύτεψε μια κουτσουπιά, γνωστή ως το δένδρο του Ιούδα.

Αλληλούια...

* “Μακάρι να είχαμε ελληνοτουρκική φιλία. Αλλά θα έμοιαζε με τον τρόπο που κάνουν έρωτα οι σκαντζόχοιροι: σπανίως και με μεγάλη προσοχή”, είχε πει σε συνέντευξή του το 2003 ο Σπύρος Βρυώνης.

Σουρεάλ...

“Το Τετράγωνο – The Square”, Σουηδία, Γερμανία, Γαλλία, Δανία, 2017, του Ρούμπεν Έστλουντ.

Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα στο 70ο Φεστιβάλ των Καννών – σχολιάστηκε μάλιστα από κάποιους ότι είναι “υπερβολικά αστεία” για το συγκεκριμένο βραβείο! Ο Pedro Almodovar, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής των Καννών , περιέγραψε την ταινία ως μια “πλούσια και απόλυτα σύγχρονη ιστορία για την δικτατορία της πολιτικής ορθότητας” (από το δελτίο με την υπόθεση που παρέχει στους θεατές της η “Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου” ( www.provoles.gr ).

Όταν είδα την ταινία, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η βράβευσή της αποτελούσε μια κίνηση αυτοκριτικής των political correct. Μέγα λάθος. Μόλις διάβασα το προαναφερόμενο δελτίο, διαπίστωσα ότι τα σούργελα του political correct είναι αδιόρθωτα. Ευτυχώς που βρέθηκε το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή, ο Pedro Almodovar.

Η καλλιτεχνική απεικόνιση της Παραφύση leasing…

Δεν θα μπορούσα να επιλέξω καταλληλότερη απεικόνιση από μια φωτογραφία του Γάλλου Ζακαρί Γκοντριγιό-Ρουά (Zacharie Gaudrillot-Roy), ο οποίος “αφαιρεί” από τις αρχιτεκτονικές επιφάνειες, και περιορίζει τις πόλεις στις προσόψεις των κτιρίων τους. Ο Γάλλος φωτογράφος σβήνει, ψηφιακά, τον όγκο των κτιρίων, και καταγράφει στις φωτογραφίες του μόνον την εξωτερική μπροστινή τους όψη σε φυσικά τοπία τα οποία κάνουν θολό το σύνορο μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

Και εμείς εδώ ζούμε στον “μύθο” της 1ης φορά Αριστεράς. Τα πάντα θυσία στο φαίνεσθαι. Όλοι οι θεσμικοί χώροι Πολιτικός, Οικονομικός, Κοινωνικός, Πολιτιστικός και πολιτισμικός σκέτη
“πρόσοψη”. Αλληλούια...

Πολιτισμική ενημέρωση: 2 Φεβρουαρίου, Της Υπαπαντής του Χριστού.

* “Την Υπαπαντή του Χριστού γιορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου η χριστιανική πίστη, μια πολύ μεγάλη εορτή της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας.

Η ημέρα της Υπαπαντής εορτάζεται σε ανάμνηση του ερχομού Του στο Ναό των Ιεροσολύμων και στον καθαρισμό της Παναγίας από τη λοχεία.

Όπως και σήμερα έχουμε τον σαραντισμό, όπως λέμε, έτσι κάπως γινόταν και εκείνα τα χρόνια. Έπρεπε δηλαδή οι γονείς να φέρουν το παιδί στα Ιεροσόλυμα, στον Ναό. Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο μάλιστα, όλα τα πρωτότοκα αγόρια ήταν αφιερωμένα στον Θεό (για χάρη των πρωτότοκων που είχαν σωθεί στην Αίγυπτο). Μαζί πρόσφεραν σαν θυσία ένα ζευγάρι τρυγονιών ή δύο μικρά περιστέρια, πάντα σύμφωνα με τον Νόμο του Κυρίου.

Στα Ιεροσόλυμα βρισκόταν τότε ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Συμεών. Ήταν πιστός και ευλαβής, περίμενε τη σωτηρία του Ισραήλ και τον καθοδηγούσε το Άγιο Πνεύμα. Του είχε φανερώσει λοιπόν το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα πέθαινε προτού δει τον Μεσσία (το Χριστό). Κι εκείνος περίμενε, λένε, πολύ περισσότερο και από διακόσια χρόνια. Τότε του υπέδειξε το Άγιο Πνεύμα να πάει στον Ναό. Μόλις οι γονείς έφεραν εκεί το Παιδί, τον Ιησού, για να κάνουν γι’ αυτό τα έθιμα του Νόμου, το πήρε στην αγκαλιά του, δόξασε το Θεό και είπε:

«Τώρα, Κύριε, μπορείς να αφήσεις το δούλο σου να πεθάνει, γιατί τα μάτια μου είδαν το Σωτήρα, που ετοίμασες για όλους τους λαούς, το Φως που θα φωτίσει όλα τα έθνη…»

Η Εκκλησία τη μέρα αυτή την έχει ορίσει ως γιορτή της μητέρας και στους ναούς ψάλλεται προς τιμή της Παναγίας: «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν χριστιανῶν, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ» (iefimerida.gr)”.

Σαν επιδόρπιο

Valentines Day…

... Με τα λόγια ενός ουτοπικού, υπερβατικού έρωτα, στα όρια του μεταφυσικού (Σαίξπηρ “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”, πράξη 5η / σκηνή 1η):

Ρωμαίος: Οι Άγιοι δεν έχουν χείλη, δεν έχουν και οι προσκυνητές;

Ιουλιέτα: Έχουν προσκυνητή μου, για να λεν την προσευχή.

Ρωμαίος: Ε, τότε άγγελε, άσε τα χείλη μου να γίνουν προσευχή.

Ιουλιέτα: Οι Άγιοι μένουν ανέκφραστοι, αλλά ακούνε τις δεήσεις.

Ρωμαίος: Ικέτης δέομαι κι εγώ – εσύ τίποτα μην κουνήσεις.

(Την φιλάει)

Ρωμαίος: Έτσι τα χείλη μου, απ’ το αμάρτημα έχουν λυτρωθεί.

Ιουλιέτα: Πήρανε τα δικά μου χείλη, αμάρτημα απ’ τα δικάσου.

Ρωμαίος: Απ’ τα δικά μου; Ω, αυτό το λάθος πρέπει να διορθωθεί,

δώσε μου πίσω το αμάρτημά μου.

(Την φιλάει)

Ιουλιέτα: Ειν’ εμπειρία τα φιλιά σου...

Ικανοποίηση αιτήματος...

Η εμπρόσθια όψη...

...Της οπίσθιας φωτογραφίας της ανάρτησης του Ιανουαρίου 2019 (Ειρήνη Καζαριάν, νικήτρια του GNTM).

Seedrinker