Εποχές της Μεταπολίτευσης

Από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι,

αλλά από την ουρά το πιάνεις...

Επί εποχής “Ριχάρδου”.

Η έκφραση αυτή, θα περιγράφει την εποχή της δραματικής αποθέσμισης της Δημοκρατίας επί Παραφύση και Νηπίου, η οποία μάλιστα κινδύνευσε και να εκτραπεί.

Το αποδεικνύουν και τα λεγόμενα του αντιπρόεδρου της Παραφύση, ο οποίος με 2 λόγια ανέφερε (3/12), ότι το 2015 πήραν την πολιτική απόφαση να μην περάσουν στην Δημοκρατική εκτροπή (την οποία είχαν προσχεδιάσει), επειδή φοβήθηκαν τις επιπτώσεις (σαν γιαλαντζί επαναστάτες). Ο Γιάννης Δραγασάκης, ανέφερε ακριβώς: “Ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης, ή μάλλον την παράταση της συνθήκης ρήξης στην οποία βρισκόμαστε, δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα. Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του αριστερού εγχειρήματος για ίσως πολλά χρόνια”. Τώρα εάν σε αυτήν την δήλωση προσθέσουμε και την δήλωση του Καμένου στις 2/7, μόλις 3 ημέρες πριν το Δημοψήφισμα (5/7/2015) ότι “οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας διασφαλίζουν τη σταθερότητα στο εσωτερικό, την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, τη σταθερότητα σε σχέση με τις συμμαχίες της χώρας”, κάθε μη αυτόβλακας αντιλαμβάνεται ότι αυτοί που μιλούσαν για την “χούντα” της Ευρωζώνης, προετοίμαζαν την δικιά τους χούντα (ελπίζω σε μια “Εξεταστική Επιτροπή” η οποία θα αποκαλύψει τα σχετικά σχέδια και τούς συμμετέχοντες στον καταρτισμό τους: πολιτικούς, δημόσιους λειτουργούς συμπεριλαμβανομένων των σωμάτων ασφαλείας και επιχειρηματιών). Αλληλούια...

Επί εποχής “Νοτοπούλου”.

Η έκφραση αυτή, θα περιγράφει την επί εποχής της Παραφύση και Νηπίου τελείως άχρηστη διόγκωση του κράτους, για να καλοπερνά η νομενκλατούρα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εις βάρος όλης της υπόλοιπης κοινωνίας. Και τιμάται αναλόγως: Υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ για τον Δήμο Θεσσαλονίκης η Κατερίνα Νοτοπούλου. Στις 8/12 παρουσιάστηκε και άλλο κελεπούρι. Ο Συριζαίος Μανώλης Πετσίτης φίλος του Νηπίου και του “διαστημικού” Νίκου Παπά, “εκτοξεύθηκε” επί Παραφύση από σερβιτόρος / κούριερ σε golden boy / διαμεσολαβητή σε καραμπινάτες υποθέσεις διαπλοκής με επιχειρηματίες (πχ. Λαυρεντιάδης, είναι από τους πρώτους που αποφυλακίστηκε με τον νόμο Παρασκευόπουλο / το δηλωθέν εισόδημα του εκτοξεύθηκε από 5.000 σε 400.000 ευρώ / λένε ότι είναι ο “ταμίας” της “παρέας” του Μαξίμου / οι μίζες δια διαφημιστικών εταιρειών προωθούνται...).

Αποτέλεσμα βασικές κρατικές δομές για την επιβίωσή τους επαιτούν / εκλιπαρούν για χορηγίες / φιλανθρωπίες, τα Νοσοκομεία για εξοπλισμό, η Αστυνομία για στολές και περιπολικά και το Πολεμικό Ναυτικό την ημέρα της “εορτής” του δια του Καμένου για φρεγάτες (και καλά να δώσουν χρήματα για φρεγάτες / ποιόν να εμπιστευθούν να τα διαχειριστή; / αυτούς που αφήνουν απλήρωτους εργαζόμενους σε επιδοτούμενα ευρωπαϊκά προγράμματα, για να χρηματοδοτήσουν το υπερ-πλεόνασμα). Και στην Παραφύση επικρατεί σχετικά η “λαλούσα σιωπή” (μια έκφραση που συνάντησα πριν χρόνια σε τίτλο άρθρου για το Άγιο Όρος στην “Ελευθεροτυπία” και μου “καρφώθηκε”). Αλληλούια...

Επί εποχής των “Μερισμάτων”.

Η έκφραση αυτή, θα περιγράφει την επί εποχής της Παραφύση και Νηπίου εφαρμογής της αρχής / παραδοχής, ότι η Αριστερά τρέφεται από την κακομοιριά και την μιζέρια, για τον λόγο αυτό και είναι το μόνο που ξέρει να δημιουργεί. Και την τιμά δεόντως, μοιράζοντας φιλοδωρήματα, μετονομαζόμενα σε “κοινωνικά μερίσματα”. Αλληλούια...

Ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε τη λάθος στιγμή να υποδυθεί τον ρόλο του Αη Βασίλη. Αυτό επισημαίνεται σε άρθρο της στήλης Breakingviews του πρακτορείου Ρόιτερς (8/12), με την αρθρογράφο Σουάχα Πατανάικ να προειδοποιεί πως η επιλογή του πρωθυπουργού να στραφεί σε παροχές έρχεται σε μια περίοδο, κατά την οποία οι αγορές μπορεί να αποδειχθούν πολύ λιγότερο επιεικείς ακόμη και από τους ψηφοφόρους, που αισθάνονται προδομένοι από την πολιτική του.

Επί εποχής “Εξαρχιστάν”.

Με την έκφραση αυτή αναφερόμαστε σε μία μεγαλύτερη χρονική περίοδο, η οποία ξεκινά με την Μεταπολίτευση και κορυφώνεται επί Παραφύση. Την εγκαινίασε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον λεγόμενο “εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης” (καθολική πολιτικοποίηση της). Αυτός πυροδότησε την πιο ανήκεστη, ολέθρια, δυσεξάλειπτη, δυσεπίγνωστη εξ ου και δυσοίωνη καταστροφή, την γλωσσική.(1) Την περίοδο αυτή καθηγιάστη η κατάληψη των Δημόσιων χώρων αποκλειστικά και μόνο από μέλη ενός “προοδευτικού συνονθυλεύματος” και το “μπάχαλο” ανεδείχθη στον ισχυρότερο θεσμό ο οποίος και αποικειοποίησε / μόλυνε όλους τους άλλους (καθολική μπαχαλοποίηση).(2)

Την περίοδο αυτή ο όρος “δημόσια τάξη” χλευάστηκε, ως υποδήλωση φασιστικής επιδίωξης και ως εκ τούτου κατέστη αδύνατη η εξασφάλιση των προϋποθέσεων συντεταγμένου κοινωνικού βίου.

Και το επαχθέστερο δολοφονήθηκε η ελπίδα. Την περίοδο της Μεταπολίτευσης παραδόθηκε η εκπαίδευση στην πολιτική συγκυρία, στο όνομα της διαμόρφωσης “αριστερών μυαλών” την οποία μετονόμασαν διαμόρφωση “ενεργών πολιτών” και την μετέτρεψαν σε βιομηχανία παραγωγής αμόρφωτων προϊόντων απολύτως χειραγωγουμένων. Όλες οι καταλήψεις των σχολείων από μαθητές (επί της ουσίας παράνομες) έχουν το ελάχιστον πολιτικό υπόβαθρο (πολλές είναι οι υποκινούμενες) και είναι μία από τις γάγγραινες που άφησε στην παιδεία η αποθέσμιση της δημοκρατίας. Τις εκμεταλλεύτηκε απολύτως η αριστερά, απόδειξη το ότι κατόρθωσε να αναδείξει πρωθυπουργό έναν καταληψία, αμόρφωτο εξ εκπαιδεύσεως, τον Νήπιο. Εκτελεστικό όργανο αυτής της αποστολής το βαθύ κράτος των εκπαιδευτικών. Η νέμεσις σήμερα κτυπά και τα σπίτια τους. Να το πω ευγενικά, “λούζονται” και αυτοί παιδιά της ήσσονος προσπάθειας, ανέτοιμα να αναλάβουν ευθύνες, τα οποία προτιμούν να ζουν μαζί τους με το χαρτζιλίκι τους, παρά να μπουν στον κόπο να κάνουν μια σκληρή δουλειά ή να μετακομίσουν προς εργασία σε άλλη πόλη. Το γεγονός πάντως είναι ότι ήρθε η ώρα να τους αποδοθούν οι ευθύνες που τους αναλογούν (σε αυτούς τους αναξιολόγητους...).

Υποσημείωσεις:

1. *“Τις καταστροφές, τις πιο ανήκεστες και ολεθριότερες, οι πολλοί τις αντιλαμβάνονται δυσκολότερα: Την προϊούσα (ακατασχέτως) αναπηρία της γλωσσικής εκφραστικής, με τις εφιαλτικές ανθρωπολογικές της συνέπειες (αφού σκεπτόμαστε με τη γλώσσα, και επομένως η υποβαθμισμένη γλώσσα συνεπάγεται μειωμένη αντιληπτική ικανότητα). Όπως και η μειωμένη ή διάστροφη ιστορική κατάρτιση που καταλήγει σε καχεκτική υπαρκτική αυτοσυνειδησία, ευκολύνει τη μετάλλαξη του πολίτη σε οπαδό ή καταναλωτή. Η επίγνωση της καταστροφής είναι το «ήμισυ» της ανάκαμψης” (Χρήστος Γιανναράς).

2. “Η ιερά μανία που έχει καταλάβει τον προοδευτικό όμιλο της χώρας με τις καταλήψεις των σχολείων για το Μακεδονικό, εξηγείται από το γεγονός ότι οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τα παιδιά ως ιδιοκτησία τους, δική τους αποκλειστικότητα. Καλούν σε εγρήγορση τις δημοκρατικές δυνάμεις διότι σε κάποιο από τα σχολεία εμφανίστηκαν συνθήματα της Χρυσής Αυγής, καταπατώντας το συμβόλαιο που έχει υπογράψει η Αριστερά με τη μαθητιώσα νεολαία, η οποία οφείλει να είναι ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να θαυμάζει τον «Ρουβίκωνα» και να πετάει μολότοφ στην αστυνομία. Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι, αν δεν περίμεναν πως αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε κι αυτό, είναι ηλίθιοι. Είναι μάλλον και η τελευταία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Επί εποχής “Ασύλου”.

Με την έκφραση αυτή αναφερόμαστε στην χρονική περίοδο, η οποία ξεκινά με την Μεταπολίτευση και κορυφώνεται επί Παραφύση. Κάτι το αυτονόητο για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στην πανεπιστημιακή κοινότητα, το οποίο “εργαλείο ποιήθηκε” στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού από την Αριστερά για την πολιτική της επιβίωση / επικράτηση, επί Παραφύση δε και ως η τελευταία εφεδρεία για την επιβίωσή της, την “εποχή της ξεφτίλας” που ήδη έχει ξεκινήσει. Την περίοδο αυτή το δημόσιο πανεπιστήμιο αντί να απασχολεί / παρεμβαίνει θετικά στο κοινωνικό γίγνεσθαι, κατέληξε να το τροφοδοτεί με εκφυλισμένα και εύκολα χειραγωγούμενα άτομα. Αυτό που κυρίως το απασχολεί είναι η συντήρηση / αναπαραγωγή της εντός του κατεστημένης αλητείας και ως εκ τούτου λειτουργεί και ως κοινωνική απειλή. Οι παραφύση αριστεροί της χώρας αυτής, αόκνως εργάζονται για τη συντήρηση των δομών του, οι οποίες λειτουργούν ως μηχανισμοί αναπαραγωγής μιας νοοτροπίας που θεωρούν ότι θα τους εξασφαλίζει την πολιτική τους επιβίωση. Αποτέλεσμα η έννοια του “ασύλου” να περιγράφει τον καταστατικό χάρτη της ανομίας εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Είναι η εποχή που επικρατεί το αριστερό ιδεολόγημα της μορφολογικής διάκρισης της βίας και καταληκτικά στην διάκρισή της σε καλή και κακή βία και εργαλείο άσκησης πολιτικής. Είναι η εποχή που η βία μια επιθετική “εξω-γλωσσική” κίνηση εισάγεται μεθοδικά σε ένα “γλωσσικό περιβάλλον”, αυτό της Δημοκρατίας οδηγώντας την εν τέλει στην αποθέσμισή της.

Σχετικά: Μια εκλεπτυσμένη προσέγγιση στο θέμα της βίας κάνει η Χάνα Άρεντ, η πιο διεισδυτική πολιτική φιλόσοφος του περασμένου αιώνα. Στην συλλογή δοκιμίων με τίτλο “Για τη βία” (1969) εισάγει μερικές διαφωτιστικές διακρίσεις. Η βία έχει “εργαλειακό χαρακτήρα”. “Όπως όλα τα μέσα, χρειάζεται πάντα κατεύθυνση και δικαιολόγηση μέσω του σκοπού που επιδιώκει”. Αντιθέτως, “η ισχύς δεν χρειάζεται δικαιολόγηση, καθότι είναι εγγενής στην ίδια την ύπαρξη της πολιτικής κοινότητας, αυτό που χρειάζεται είναι νομιμοποίηση. Η βία μπορεί να είναι δικαιολογήσιμη, αλλά δεν είναι ποτέ νομιμοποιημένη”. “Η ισχύς και η βία είναι αντίθετες· όταν η μία κυριαρχεί απολύτως, η άλλη απουσιάζει. Η βία εμφανίζεται όπου η ισχύς κινδυνεύει, αλλά αν αφεθεί να διανύσει τη διαδρομή της καταλήγει στην εξαφάνιση της ισχύος. Η βία μπορεί να καταστρέψει την ισχύ· είναι εντελώς ανίκανη να τη δημιουργήσει”. Κατά την Άρεντ η βία ενδέχεται να είναι ορθολογική όταν στο κοινωνικό γίγνεσθαι “έχουν λόγο να υποψιάζονται ότι οι συνθήκες θα μπορούσαν να αλλάξουν, αλλά δεν αλλάζουν”. Και απαντά στο ερώτημα: Γιατί όμως γίνεται προσφυγή στην βία και όχι αποκλειστικά στον λόγο; “Στην έπαρση της υποκρισίας δεν μπορεί να αντιταχθεί η λογική συμπεριφορά” (είναι τότε που ο λόγος λαοπλάνος δεν απο-καλύπτει, αλλά μεταμορφώνεται σε εργαλείο συγκάλυψις και εξοργίζει) “Να χρησιμοποιείς τον λόγο όταν ο λόγος χρησιμοποιείται σαν παγίδα δεν είναι ορθολογικό, όπως το να χρησιμοποιείς όπλο για αυτοάμυνα δεν είναι ανορθολογικό” αναφέρει η Άρεντ και εμβαθύνει: “Η βίαιη αντίδραση στην υποκρισία, όσο δικαιολογήσιμη κι αν είναι, χάνει τον λόγο της ύπαρξής της όταν αναπτύσσει μια δική της στρατηγική με συγκεκριμένους σκοπούς. Γίνεται ανορθολογική τη στιγμή που εκλογικεύεται”. Δηλαδή την στιγμή κατά την οποία η αντί-δραση (αυθόρμητος θυμός / οργή). μετατρέπεται σε σχεδιασμένη συστηματική δράση / στρατηγική κανονικότητα. Και εάν η βία αποκτήσει στρατηγική κανονικότητα σε μια δημοκρατία, υπονομεύει την ισχύ της – τους θεσμούς διακυβέρνησης της κοινότητας (στοιχεία αντλήθηκαν από άρθρο του Χαρίδημου Τσούκα).

Προσοχή. Η ανωτέρω ανάλυση αφορά Δημοκρατίες επαρκώς θεσμισμένες, οι οποίες δύνανται να επιτρέψουν υπερβαίνοντας τον θεσμικό φορμαλισμό, σε μια εξω-γλωσσική , εξωθεσμική δύναμη όπως αυτή της βίας, να λειτουργήσει ως διορθωτική δύναμη στο πολιτικό γίγνεσθαι, ως διορθωτική δύναμη στην ζυγαριά της Δικαιοσύνης. Αντιθέτως, στις ανώριμα θεσμικές χώρες η βία αποτελεί ένα επί πλέον λόγο διχαστικής αντιπαράθεσης. Στην δε χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμο, επί πλέον η αριστερή βία έχει αποκτήσει στοιχεία κανονικότητας και έχει παραλύσει την θεσμισμένη παρεμβατική ισχύ της κοινότητας στο πολιτικό γίγνεσθαι, επιτρέποντας την Παραφύση να λειτουργεί εξωφθάλμως αντιδημοκρατικά ως “καθεστώς”.

Επί εποχής “Αραβαντινού”. Με τη έκφραση αυτή αναφερόμαστε στην επικρατούσα κατάσταση εντός των ελληνικών φυλακών από την δεκαετία του ΄90 και εντεύθεν, όπου κατά παλαιότερη δήλωση του εμβληματικού αρχιφύλακα του Κορυδαλλού Αντώνη Αραβαντινού, “στις φυλακές μόνο τανκς δεν μπορεί να μπει γιατί δεν χωράει από τις πόρτες....”.

Την εποχή της “Αγραβατοσύνης / Αγραμματοσύνης”.

Η έκφραση αυτή, θα περιγράφει την επί εποχής της Παραφύση και Νηπίου κορύφωση του “δήθεν” που επικράτησε την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Μία “δήθεν” περίοδο αντισυμβατικότητας και αντισυστημισμού. Ο Νήπιος δε, αυτός που επαίρεται σχετικά με την προσβασιμότητα του σε κορυφαίους θεσμικούς χώρους, ως συνομιλητής πανίσχυρων προσώπων, χωρίς τον αστικό συντηρητικό βρόχο του λαιμοδέτη (τον φόρεσε στην Ελλάδα και τους Έλληνες), εισπράττοντας πατρικά μειδιάματα και την ευρεία κατανόηση πια του παγκόσμιου “τυπολατρικού κατεστημένου” που τον χειραγωγεί (τον αντιμετωπίζουν σαν γραφικότητα και εμφανώς γελούν πίσω από την πλάτη του), θα εικονογραφεί το μάθημα πολιτικής επικοινωνίας που θα αναφέρεται στο “δήθεν” και πως αυτό πάντα ξεφουσκώνει διότι αυτοτροφοδοτείται από το “τίποτα”.

Και 2 σφηνάκια χιούμορ, του λυτρωτικού: Φαντασθείτε ότι και οι διάφοροι Αφρικανοί ηγέτες, που πραγματοποιούν επίσημες επισκέψεις φορώντας τις εθνικές ενδυμασίες τους, θα θεωρούν κατάκτηση την κελεμπία, το τουρμπάνι και την παντόφλα...

Επίλογος

Οι Έλληνες έχουν πολλά μνημεία,

αλλά λίγη μνήμη.

Και είπε ο Ζόραν Ζάεφ: “τώρα έχουμε την ευκαιρία για τα παιδιά στην Ελλάδα να μάθουν τη μακεδονική γλώσσα”.

Και έγραψε ο Στέφανος Κασιμάτης: “Περιττεύουν οι υστερίες για τον κίνδυνο των μακεδονικών στα ελληνικά σχολεία. Ο Υπαρκτός Ελληνισμός δεν διατρέχει κίνδυνο από τη μάθηση. Έχει ανοσία! Πάμε παρακάτω...” (σσ. και συμπληρώνω τον σαρκασμό με το ερώτημα: αλήθεια, γνωρίζετε έστω και έναν να έμαθε αγγλικά στο σχολείο;).

Έλα όμως που υπάρχουν οι ΜΚΟ. Και μια νέα ΜΚΟ ιδρύθηκε στην Αριδαία της Πέλλας και προβληματίζει σχετικά (όλως τυχαίως ιδρύθηκε στις 18/11, λίγες ημέρες πριν ο Ζάεφ θέσει ζήτημα διδασκαλίας “Μακεδονικής γλώσσας”). Πρόκειται για τη Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία “Krste Misirkov – Μακεδονική Κίνηση Προώθησης της Μητρικής Γλώσσας” με σκοπό (προσέξτε) και την ανάδειξη των “περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών”.

Αυτό που συσκοτίζει / αποπροσανατολίζει τον σημερινό διάλογο για το Σκοπιανό είναι ότι χρησιμοποιείται εγχωρίως κατά κόρον ο όρος “αλυτρωτισμός”. Ζήτημα που εξ αντικειμένου δεν υφίσταται, όπως έχει διαμορφωθεί / παγιωθεί η κατάσταση στην περιοχή. Ο όρος “μακεδονισμός” δυνητικώς αποσαφηνίζει την κατάσταση. Ο “μακεδονισμός” είναι δομικό στοιχείο της σημερινής πΓΔΜ σε όλη την πολιτειακή της εξέλιξη από το 1944 και μετά. Μέχρι το 1991, ως ιδεολόγημα των κομμουνιστικών καθεστώτων της περιοχής και έκτοτε με έναν συνεπαγόμενο φανατισμό για μια κοινωνία η οποία ήταν δομημένη στην λογική της “κρατικής ύπαρξης και ασφάλειας” της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (αυτονόμηση επί Τίτο της Νότιας Σερβίας). Σύμφωνα με αυτήν την λογική η “Μακεδονία” υπήρχε ανέκαθεν (υπονοώντας και από τους αρχαίους χρόνους), ως διακριτή πολιτική ενότητα η οποία αντιστάθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους “διαμελίστηκε” μεταξύ Ελλήνων, Βουλγάρων και Σερβών, ενώ αργότερα μικρό της τμήμα περιήλθε στην Αλβανία. Η σερβική “Μακεδονία” (Vardarska Banovina έως το 1941) απελευθερώθηκε το 1944 και αποτελεί σήμερα το κέντρο του “μακεδονικού έθνους” με “γλώσσα μακεδονική”. Και “πρόθυμοι ηλίθιοι” στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το προσυπογράψαν / επισημοποίησαν με την “συμφωνία των Πρεσπών”.

Εάν χρονικά / ιστορικά οδηγηθούμε πιο πίσω, θα διαπιστώσουμε ότι ο “μακεδονισμός” κατασκευάσθηκε και χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον βουλγαρικό εθνικισμό στα τέλη του 19ου αιώνα ως όχημα απορρόφησης της οθωμανικής Μακεδονίας ενόψει της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και συνδυάστηκε με πολιτική εθνοκάθαρσης εις βάρος του ελληνικού πληθυσμού. Η πολιτική αυτή προσέκρουσε στον Μακεδονικό Αγώνα που συντόνισαν οι Στέφανος και Ίων Δραγούμης, στήριξαν αφανώς οι κυβερνήσεις Δηλιγιάννη και Θεοτόκη και υλοποιήθηκε με συμμετοχή πλήθους εθελοντών στον άτακτο πόλεμο που διεξήχθη στη Μακεδονία την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα.

Την περίοδο του Μεσοπολέμου, όταν η Μακεδονία είχε πλέον στο μεγαλύτερο μέρος της ενσωματωθεί στην Ελλάδα, το ιδεολόγημα του “Μακεδονισμού” υιοθετήθηκε από τη σοβιετική εξωτερική πολιτική, και αποσκοπούσε στη δημιουργία ελεγχόμενης σλαβικής κρατικής οντότητας με πρόσβαση στο Αιγαίο. Για τον λόγο αυτό και το νεότευκτο τότε ΚΚΕ υποχρεώθηκε να δεχθεί ως μέρος του προγράμματός του την “ανεξάρτητη Μακεδονία”, γεγονός που το αποξένωσε από την ελληνική κοινή γνώμη, αμαύρωσε τη φήμη του και προξένησε εσωτερικές αναταράξεις, διασπάσεις, διαγραφές, αποχωρήσεις γενικών γραμματέων κλπ. (τα απόνερα αυτής της θέσης τα λουζόμαστε μέχρι σήμερα). Αντιθέτως οι Έλληνες τροτσκιστές υποστήριξαν ότι δεν υφίσταται μακεδονική εθνότητα, μια διαφωνία η οποία κατέληξε τελικώς σε ρήξη με τον Τρότσκι.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις είχα υποστηρίξει ότι η ονομασία Σλαβομακεδονία (σύνθετη ονομασία) για την πΔΓΜ, αποτυπώνει την πραγματικότητα και ο Ζάεφ σήμερα θα μιλούσε στο Κοινοβούλιο της χώρας του για “σλαβομακεδονική γλώσσα” (και εθνικότητα) και όχι για “μακεδονική” (2/12). Και ως τελευταία παραχώρηση / υποχώρηση για μη μονολεκτική ονομασία το “Νέα Μακεδονία”.

Για το σχετικό Ιστορείν. Την πρόταση της Ελλάδος για “Νέα Μακεδονία”, δεν αποδέχθηκε η πΔΓΜ στην προσπάθεια συμφωνίας του 2008. Το 1992, το “Νέα Μακεδονία” επανήλθε. Ο υπουργός εξωτερικών της Πορτογαλίας Ζοάο Πινέιρο ανέλαβε την πρωτοβουλία για λογαριασμό της Ε.Ε. να διαμορφώσει ένα μοντέλο επίλυσης (“πακέτο Πινέιρο”) το οποίο προτάθηκε στην Αθήνα και τα Σκόπια (4/1992) και προέβλεπε την αλλαγή του ονόματος σε “Νέα Μακεδονία” και την σημαντική οικονομική ενίσχυση του νέου κράτους, την οποία θα διαχειριζόταν η Αθήνα. Στην Ελλάδα ο τότε υπουργός Εξωτερικών Αντώνης Σαμαράς διαφωνεί με την πρόταση και αποπέμπεται από την Κυβέρνηση Κων. Μητσοτάκη. Ο τότε Πρόεδρος Κων. Καραμανλής μεταβάλλει την αρχική θετική θέση του επί της συμφωνίας λόγω των μεγάλων συλλαλητηρίων που διοργανώθηκαν στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Και στην άτυπη συνάντηση του Γκιμοάρες (Πορτογαλία 3/6/1992) που ακολούθησε, ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να απορρίψει την πρόταση γνωρίζοντας ότι η “καραμανλική πλειοψηφία” στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ θα απέρριπτε την συμφωνία και θα ανέτρεπε την κυβέρνηση. Οι επαΐοντες επί του Μακεδονικού εξηγούν ότι επρόκειτο για μία από τις καλύτερες λύσεις μετονομασίας. Κι αυτό γιατί διαχωρίζει πλήρως την αρχαία Μακεδονία, που επικυρώνεται ως αποκλειστικά “Ελληνική, ιδίως ως προς την πολιτισμική, γλωσσική και ιστορική κληρονομιά, από μια γειτονική χώρα (τη “Νέα Μακεδονία”) στην οποία κατοικούν κυρίως Αλβανοί και Σλάβοι “μόλις” τα τελευταία 1.300 χρόνια. Με τον ίδιο τρόπο που η Ιωνία διαχωρίζεται από τη Νέα Ιωνία και η Σμύρνη από τη Νέα Σμύρνη. Έκτοτε η “Νέα Μακεδονία” παρέμεινε στο τραπέζι, δίπλα στα “Βόρεια Μακεδονία”, “Άνω Μακεδονία”, “Μακεδονία του Βαρδάρη” και “Μακεδονία-Σκόπια” και είναι αυτά που κατέθεσε ο διαχρονικός διαπραγματευτής Μάθιου Νίμιτς στις αρχές του 2018. Και αυτό γιατί τότε βρήκε τους 3 “χρήσιμους ηλίθιους” τον Νήπιο τον Κοτζιά και τον Καμένο (ηθικός αυτουργός). Και η Παραφύση αποδέχθηκε τα παραφύση. Αλληλούια...

Στην αρχή της “περιπέτειας” (1992), ο Κων. Μητσοτάκης είχε προτείνει και το όνομα “Σλαβομακεδονία”, αλλά θεωρούσε ότι το “Νέα Μακεδονία” ήταν επίσης μια καλή λύση.

Όσον αφορά το σχετικό “Καραμανλικό παραμύθι, του μικρού”, ο Παύλος Παπαδόπουλος αναφέρει: “– Ο πρόεδρος θα δυσαρεστηθεί έντονα. / – Δεν θα είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που ο πρόεδρος θα δυσαρεστηθεί έντονα.

Ο παραπάνω διάλογος είναι ένα μόνο στιγμιότυπο του φορτισμένου τηλεφωνήματος ανάμεσα στις τότε υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας και των ΗΠΑ κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη και Κοντολίζα Ράις, λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου, στις 2-4 Απριλίου 2008, όταν η Ελλάδα, με την απειλή βέτο, απέτρεψε την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος στον οποίο αναφερόταν η κυρία Ράις ήταν, φυσικά, ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος, ο οποίος βρισκόταν στο λυκόφως της οκταετούς προεδρίας του και επιδίωκε να ενισχύσει την επιρροή του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε διαμηνύσει στην Ουάσιγκτον ήδη από τα τέλη του 2007, ότι δεν επρόκειτο να αποδεχθεί την ένταξη των Σκοπίων στη Βορειοατλαντική Συμμαχία χωρίς να έχει υπάρξει συμφωνία, αλλά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ θεωρούσε την Αθήνα «δεδομένη» και είχε υποτιμήσει τη σοβαρότητα των ελληνικών προειδοποιήσεων. Η κυρία Μπακογιάννη ανέλαβε την ευθύνη να τηρήσει τις ισορροπίες με τις ΗΠΑ, χωρίς ωστόσο να υποχωρήσει από τις ελληνικές θέσεις· κάτι που αναπόφευκτα προκάλεσε τριβές. Τελικώς, κατά τη διάρκεια της επίμαχης συνεδρίασης, ως ένα νεύμα φιλίας προς την Αθήνα, η κυρία Ράις όχι μόνο δεν έθεσε καθόλου το θέμα της ένταξης της ΠΓΔΜ («αυτό έχει κανονιστεί», απάντησε ξερά σε υπουργό τρίτης χώρας που ανέφερε το ζήτημα), αλλά ζήτησε από την κυρία Μπακογιάννη να γράψει η ίδια την παράγραφο που θα ήθελε να συμπεριληφθεί στα συμπεράσματα, προς έκπληξη του παριστάμενου Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή” (που έκτοτε παριστάνει τον τζάμπα μάγκα)..

Τέλος, εάν ένας εξωγήινος επισκέπτονταν σήμερα την περιοχή, η εντύπωση που θα αποκόμιζε θα ήταν ότι η εν αδυναμία χώρα της περιοχής, δεν είναι ούτε η πΔΓΜ , ούτε η Αλβανία αλλά η Ελλάδα (και γέλιο οι Τούρκοι...). Παραφύση: Οι αμέτρητες αποχρώσεις ... της αποτυχίας. Αλληλούια...

(Ιστορικά στοιχεία, αντλήθηκαν από άρθρα των Μελέτη Η. Μελετόπουλου και Κυριάκου Κ. Παπαϊωάννου)

Brexit-exit.

* “Σήμερα (σσ. 10/12) εξεδόθη σε χρόνο ρεκόρ από την ημέρα που συζητήθηκε (27-11-2018) ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) η απόφαση του τελευταίου στην γνωστή υπόθεση Wightman κλπ κατά του Υπουργού αρμόδιου για θέματα αποχώρησης του ΗΒ από την ΕΕ, η οποία προκλήθηκε κατόπιν παραπεμπτικού ερωτήματος Σκωτσέζικου Δικαστηρίου (Session Court of Scotland) προς το ΔΕΕ. Με την απόφαση αυτή το ΔΕΕ κρίνει ότι είναι επιτρεπτή κατά το άρθρο 50 Συνθήκης ΕΕ (ΣΕΕ) η δυνατότητα ανάκλησης εκ μέρους του ΗΒ της απόφασής του να αποχωρήσει από την ΕΕ, όπως αυτή κοινοποιήθηκε από την Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 29 Μαρτίου 2017. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις αρχές του χρόνου μία μερίδα Σκωτσέζων μελών του Βρετανικού Κοινοβουλίου, του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατέθεσαν προσφυγή ενώπιον του Σκωτικού Δικαστηρίου με την οποία στρέφονταν κατά της διακηρυγμένης θέσης της Βρετανικής Κυβέρνησης ότι η απόφαση για το Βrexit δεν μπορεί με βάση το Δίκαιο της ΕΕ και ειδικά το άρθρο 50 ΣΕΕ να ανακληθεί, θεωρώντας (οι Βουλευτές) ότι υφίσταται νομική δυνατότητα για ανάκληση της απόφασης. (…) Μένει να αποδειχθεί τους αμέσως επόμενους μήνες, εάν όχι εβδομάδες ή και ημέρες, εάν τελικά το νομικό ζήτημα της ανακλησιμότητας της απόφασης του Brexit και η νομική απάντηση που έδωσε σε αυτό το ΔΕΕ θα καθορίσει την πολιτική τύχη του” (Χάρης Τσιλιώτης).

Το πλήρες άρθρο: https://www.liberal.gr/arthro/232412/apopsi/arthra/akurosi-tou-Brexit-meso-louxembourgou.html

Οι κατά Παραφύση Ανεξάρτητες Αρχές (χωρίς λόγια).

Οι 100 ημέρες του Νηπίου (οι πρώτες ή οι τελευταίες;)

Για τις πρώτες 100 ημέρες του Νηπίου και της Παρφύσης του, τα λόγια είναι περιττά.

Οι τελευταίες 100 ημέρες είναι οι ημέρες των κοινωνικών μερισμάτων και επιδομάτων. Δηλαδή λαϊκίστικες πολιτικές χρηματοδοτούμενες από αντιαναπτυξιακές πρακτικές που ευνοούν / ενισχύουν την φτωχοποίηση και παγιώνουν την ταξική διαστρωμάτωση του κοινωνικού μας γίγνεσθαι, δημιουργώντας / ενισχύοντας πληθυσμιακές ομάδες ομήρων στις ορέξεις των εκάστοτε κυβερνώντων τους οποίους μπορούν εύκολα και να χειραγωγήσουν.

Αυτό που πρέπει να γίνει επιτέλους αντιληπτό είναι ότι μια αληθινά προοδευτική πολιτική (συνεπώς και διαταξιακή) απαιτείται να στοχεύει στην ενίσχυση της κοινωνικής κινητικότητας, στην παροχή ποιοτικών υπηρεσιών δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης και στη διασφάλιση αξιόπιστου περιβάλλοντος για την οικονομική ανάπτυξη των μικρών και μεσαίων στρωμάτων.

Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας 14-16/12.

Τελικά τίποτα δεν του “βγαίνει” του Νηπίου. Την ημέρα παραφύση (unfair) “αντισυγκέντρωση” που διοργάνωσε στην Θεσσαλονίκη (14/12), δεν του έφθανε που αναδείχθηκε η πολιτική του αλητεία και ένδεια, ανακοινώθηκε ότι κατέληξε εγκαυματίας της τραγωδίας στο Μάτι, ανεβάζοντας τον αριθμό των νεκρών στους 100 (υπό νοσηλεία παραμένει ακόμη ένας εγκαυματίας).

Πριν λίγες ημέρες στην Βουλή, ως άλλος δικτατορίσκος, καταδίκασε τον Ριχάρδο για αδίκημα που αποδείχτηκε ότι δεν υφίσταται (για τον λόγο αυτό και ονομάτισα “εποχή της Μεταπολίτευσης”). Λίγες ημέρες μετά, η Δικαιοσύνη ανεκάλεσε την απόφασή της για την προσωρινή κράτηση του και ο Ριχάρδος και οι συγκατηγορούμενοί αποφυλακίστηκαν.

Και στις πρώτες πρωινές ώρες της 17/12 (ώρα 02.45), έγινε τρομοκρατική επίθεση κατά του ΣΚΆΙ - Καθημερινής με βόμβα , η οποία ανέδειξε / αποκάλυψε με τον πιο ηχηρό τρόπο τους ηθικούς της αυτουργούς, τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τα τσιράκια τους, που από το 2014 έχουν στοχοποιήσει ποικιλοτρόπως, τελευταία και με “εμπάργκο” τον σταθμό (το “βοθροκάναλο” κατά ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΉ ΑΥΓΉ). Και μια σύμπτωση: Η βόμβα έσκασε λίγες ημέρες μετά την “βόμβα Μανώλη Πετσίτη”.

Το “άνθος του κακού” ή σκάει βόμβα στον ΣΚΆΙ.

Όλα τα γεγονότα επί Παραφύση εξελίσσονται παραφύση. Αποτέλεσμα και το “άνθος του κακού”, ανθίζει για πρώτη φορά στις αυλές της αντιπολίτευσης και όχι της συμπολίτευσης όπως εκ φύσεως συνέβαινε. Και ο νοών νοείτω. Αλληλούια....

24η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP24) στο Κατοβίτσε της Πολωνίας .

Η διεθνής κοινότητα (200 κράτη) έδωσε με την “συμφωνία της Πολωνίας” (16/12) τα εργαλεία που θα αναζωογονήσουν την συμφωνία του Παρισιού, αλλά δυστυχώς χωρίς την ανάληψη δεσμεύσεων για πιο φιλόδοξους στόχους ή για ταχύτερη δράση κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, παρά τα σήματα συναγερμού και τις φυσικές καταστροφές που πλήττουν την Γη. Οι ΗΠΑ του Τράμπ, η Ρωσία του Πούτιν και η Σαουδική Αραβία των δολοφόνων του Κασόγκι αρνήθηκαν επιμόνως την λέξη “αποδέχονται” στο κείμενο του τελικού ανακοινωθέντος. Σοβαρές αντιρρήσεις στην συμφωνία εξέφρασε και η ιδιαίτερα ρυπαίνουσα Πολωνία, ο δούρειος ίππος / δίαυλος παρέμβασης των ΗΠΑ στην Ε.Ε.

Σχετικά: http://greenagenda.gr/cop24-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-200-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B4%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B7/

Τα “κίτρινα γιλέκα”.

Επιχειρώντας να προσεγγίσω το δομικό στοιχείο των “κίτρινων γιλέκων”, θα το αποκαλέσω κίνημα “κοινωνικής εμφάνειας /ορατότητας”. Αποκαλύπτει την αδυναμία επικοινώνησης από το πολιτικό σύστημα ή ακόμη χειρότερα της εθελοτυφλίας / μη αντίληψης του γεγονότος, ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες καλούνται να λειτουργήσουν υπό “νέες συνθήκες”. Αυτές που επιβάλλονται από την κλιματική αλλαγή, την τεχνολογία, την μετανάστευση αλλά και από τον ανατέλλοντα “αυταρχικό καπιταλισμό” τύπου Κίνας, όπου επί της ουσίας δικτάτορες (κάθε έκφανσης), ισχυρίζονται ότι οικονομική ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει και χωρίς ελευθερίες. (1)

Αιτία της αναταραχής στην Γαλλία, ήταν η συνέπεια του Μακρόν στην εφαρμογή της “Συμφωνίας για το Περιβάλλον”, η οποία και οδήγησε στην απόφαση της αύξησης της τιμής των καυσίμων ώστε να περιορισθούν οι εκπομπές ρύπων των αυτοκινήτων, η οποία ιδιαίτερα επιβάρυνε τους αγρότες και τους αυτοκινητιστές. Η πολιτική ασυνέπεια του Μακρόν έγκειται, στο ότι δεν επικοινώνησε επιμόνως από την αρχή της Προεδρίας του, τις προαναφερόμενες “νέες συνθήκες”, αλλά και τον επιμερισμό αυτού του “περιβαλλοντικού κόστους”, δια αποφάσεων περιορισμού της κοστοβόρας γαλλικής γραφειοκρατίας.

Οι “νέες συνθήκες”, επιβάλλουν να οικοδομηθούν νέοι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί συναντίληψης στα ερείπια των μηχανισμών συναντίληψης που επιτυχώς είχαν δομηθεί μεταπολεμικά. Τους μηχανισμούς διέλυσε βιαίως η εν εξελίξει “μεγάλη κρίση” (οικονομία – τρομοκρατία – μετανάστευση - Brexit) η οποία εκδηλώθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα, ανοίγοντας τον δρόμο στον σημερινό “ευρωπαϊκό νεολαϊκισμό” ο οποίος απειλή / δοκιμάζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την δημοκρατία (πολύ πιο επικίνδυνος από τους λαϊκισμούς του Μεσοπολέμου / προάγει τον κατά Μουζίλ “Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες”).

Η βίαιη αντίδραση των “κίτρινων γιλέκων” αρχικά δικαιολογημένη, για τον λόγο αυτό και οδήγησε στην απόσυρση της απόφασης για αύξησης την τιμή των καυσίμων από τον Μακρόν, έχασε την “νομιμοποιητική” της ύπαρξη όταν ανέπτυξε μια δική της στρατηγική. Εργαλειοποιήθηκε με σκοπό την ανατροπή του Μακρόν, εγχωρίως από Λεπέν και Μελανσόν και εξωχωρίως από Τράμπ και Πούτιν.

Σήμερα η ισχύς της Γαλλικής Δημοκρατίας, επιχειρεί να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Το ερώτημα που τίθεται: Μπορούν πλέον οι φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης να κυβερνηθούν από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, όταν τα άκρα καθίστανται veto players; Εάν ο Μακρόν τελικά αποτύχει και χάσει τον ουσιαστικό έλεγχο του κράτους, κανείς πολίτης δεν μπορεί να σκεφτεί ποιος θα μπορούσε να πετύχει στο να κυβερνήσει αποτελεσματικά στην Ε.Ε. Και αυτό διότι Μακρόν είναι ένας πολιτικός που εκλέχτηκε ευαγγελιζόμενος την επίσπευση των διαδικασιών για την δημιουργία νέων δομών που θα ενισχύσουν την Ένωση στο εσωτερικό της και την εικόνα και λειτουργικότητά της στην διεθνή σκηνή.

Σημείωση 1: Το ΚΚ του Βιετνάμ μπήκε στον δρόμο του “αυταρχικού καπιταλισμού” το 1986, αρκετά χρόνια μετά την Κίνα (επί εποχής Ντενγκ Ξιαοπίνγκ). Και οι “ατιμούληδες” μιλάνε ότι ακολουθούν την πολιτική Doi Moi, έναν πολυσήμαντος όρος (στην γλώσσα τους) που στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την στροφή στην “οικονομία της αγοράς με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό”. Εδώ μπορούμε να παρατηρήσουμε ομοιότητες με τον “εξελικτισμό” που χαρακτηρίζει την σύγχρονή σοσιαλδημοκρατία. Δηλαδή την κριτική στη βίαιη επαναστατική στρατηγική που ο Λένιν θεωρούσε αναγκαία για την μετάβαση στον σοσιαλισμό / κομμουνισμό. Σύμφωνα με αυτόν υποστηρίζεται (Bernstein) πως μόνο εξελικτικά, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, πρέπει να επιχειρηθεί η μετάβαση σε μία μετακαπιταλιστική κατάσταση, τον “δημοκρατικό σοσιαλισμό”. Δηλαδή δια δημοκρατικών διαδικασιών θα επιχειρηθεί να καταργηθεί / καταστραφεί η Δημοκρατία, διότι ο “δημοκρατικός σοσιαλισμός” είναι σχήμα οξύμωρο, ανάλογο με αυτό της “ισλαμικής δημοκρατίας”. Αλληλούια...

Για το ιστορείν πρέπει να επισημάνουμε, ότι η Σοσιαλδημοκρατία την περίοδο 1945-1975 δομημένη στην λειτουργούσα τότε “ταξική” θεώρηση της κοινωνίας, μαζί με τα μαζικά εργατικά κόμματα (κομμουνιστικά), συνετέλεσαν στο μετασχηματισμό του κοινοβουλευτισμού από ολιγαρχικό σε μετά-ολιγαρχικό (στην δικιά τους ορολογία). Αποτέλεσμα την εξάπλωση των αστικών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων στην βάση της τότε κοινωνικής πυραμίδας, η οποία επέφερε την είσοδο των λαϊκών στρωμάτων στην ενεργό πολιτική σκηνή.

Σήμερα τα σοσιαλιστικά κόμματα με διαβαθμίσεις κατέληξαν συνώνυμα του “πολιτικού αχταρμά”. Από τα χειρότερα παραδείγματα το εγχώριο ΚΙΝΑΛ. Το συναποτελούν ένα πολιτικώς απροσδιόριστο ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Αριστερά με σαφή πολιτική επιδίωξη τον “δημοκρατικό σοσιαλισμό” και για λίγο και το ΠΟΤΑΜΙ, το οποίο εισήλθε στην πολιτική σκηνή ως “μεταρρυθμιστικό” τύπου Μακρόν (βγάλτε άκρη).

Σαν επιδόρπιο

Η “Μαντόνα του Ροδιού”.

Προσφάτως ο δρ Ντάβιντε Λατσέρι, ειδικός σε θέματα Ιατρικής στην Τέχνη, αποκάλυψε μία ανατομική λεπτομέρεια που κρύβεται στο έργο του Σάντρο Μποτιτσέλι η “Μαντόνα του Ροδιού” (1487).

Σύμφωνα με τη μελέτη του Λατσέρι και της ομάδας του, που δημοσιεύθηκε στο Interactive CardioVasckular and Thoracic Surgery, στον καρπό του ροδιού που κρατά στο χέρι του ο Ιησούς βρέφος, μπορεί κάποιος κάλλιστα να αναγνωρίσει μία τέλεια ανατομική αναπαράσταση της ανθρώπινης καρδιάς. Όπως δήλωσε ο χειρουργός - ερευνητής στο ιταλικό πρακτορείο ANSA “η διάταξη των σπόρων και των νευρώσεων στο ξεφλουδισμένο ρόδι αντιστοιχούν επακριβώς στη διάταξη των αντλιών και των δύο κόλπων στην καρδιά, τις δύο κοιλίες και την κύρια πνευμονική αορτή. Ακόμη και το στέμμα του ροδιού χωρίζεται σε δύο μέρη που μιμούνται την ανώτερη κοίλη φλέβα και το αορτικό τόξο με τις τρεις διακλαδώσεις του”.

Σε αυτήν την διαπίστωση πρέπει να προστεθεί και η θέση του ροδιού, που ο Ιησούς κρατά ακριβώς μπροστά από το αριστερό του στήθος στο ύψος της καρδιάς. Η μελέτη θεωρεί ότι αυτό είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο Μποτιτσέλι, όπως και άλλοι εικαστικοί καλλιτέχνες την περίοδο εκείνη αναζητώντας μια πιο ρεαλιστική και πλαστική αναπαράσταση του ανθρώπινου σώματος, είχε παρακολουθήσει μαθήματα ανατομίας στη Μπολόνια, αλλά και μετά βεβαιότητος γνώριζε και την εκτενή συλλογή ανατομικών σχεδίων του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Να επισημάνω ότι λίγους μήνες πριν (3/2018) ο Λατσέρι είχε αποκαλύψει μια ανατομική λεπτομέρεια να βρίσκεται “κρυμμένη” στις πτυχώσεις του μανδύα που κρατά η “Αλληγορία της Χλωρίδας” (Flora) προσπαθώντας να καλύψει το γυμνό σώμα της Θεάς του Έρωτα στον διάσημο πίνακα “Η Αφροδίτη που γεννιέται από τα νερά”, επίσης του Σάντρο Μποτιτσέλι (Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ).

Η δική μου σχετική ερμηνεία υποστηρίζει, ότι η ύπαρξη του “ρόδου – καρδίας” στην περιοχή της καρδιάς του βρέφους Ιησού, συμβολίζει ότι η ελπίδα / καλοτυχία (ρόδι) του Κόσμου μας, βρίσκεται στο μόνο και αποκλειστικό “μήνυμα Θεού”, το οποίο ενσαρκώθηκε δια του Ιησού και είναι αυτό το οποίο φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων, η ΑΓΑΠΗ.

Με την γέννηση του Ιησού (Καινή Διαθήκη), ο αυστηρός Θεός γεννήτωρ της Παλαιάς Διαθήκης, αποκτά την ιδιότητα του Πατρός. Και η λέξη ΠΑΤΉΡ είναι συνώνυμο της ΑΓΆΠΗΣ. “Υπάρχει ο πατήρ, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει. Αγάπη είναι η πληρωματική ελευθερία, η τελική απουσία κάθε υπαρκτικής ιδιοτέλειας. Δεν είναι ηθικό ιδίωμα του πατρός, συμπεριφορικός προσδιορισμός, η αγάπη. Είναι τρόπος του να υπάρχει, υπάρχει επειδή είναι ο πατήρ” (Χρ. Γιανναράς).

Και για να γίνει απολύτως κατανοητό σε παλαιότερη ανάρτηση είχα αναφέρει: Συνήθως συγχέουμε τον πατέρα με τον γεννήτορα. Γνωρίζουμε ότι απαιτούνται 3 δευτερόλεπτα σε έναν άντρα για να γίνει γεννήτορας. Το να γίνει πατέρας όμως, σημαίνει κάτι τελείως διαφορετικό. Ένας γεννήτορας για να γίνει πατέρας οφείλει να υιοθετήσει το παιδί του, νωρίτερα από την περίοδο της εγκυμοσύνης ή με την γέννησή του ή ακόμη αργότερα. Δηλαδή να εγγυηθεί από θέση αγάπης, την δυνατότητα του παιδιού του να κατανοήσει τον κόσμο. Δηλαδή η αγάπη είναι ο μόνος υπαρκτικός τρόπος του πατέρα. Για αυτόν τον λόγο μπορούμε να πούμε ότι η ζωική φύση δεν πρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από ληξίαρχος . Για αυτόν τον λόγο “η εποχή που αρκούσε το να έχεις γυναικά και παιδιά για να θεωρείσαι πατέρας επιστρέφει σαν γελοιογραφία” (Ευγένιος Αρανίτσης). Για αυτόν τον λόγο μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν μόνο “θετοί” πατεράδες, αλλά και να θέσουμε, χωρίς να θεωρηθεί παράλογη, την ερώτηση: “Τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιόν είχανε πατέρα;” (σχετικά με την ερμηνεία του έργου τέχνης, στην ανάρτηση “Διαδραστικά” της 24/1/2014).

*

Σας Εύχομαι

Καλά Χριστούγεννα

και Καλότυχο το 2019

See

dri

nker

Η ανάρτηση του κειμένου

έγινε την ημέραν κατά την οποίαν

άγω τα ονομαστήριά μου.

www.youtube.com/watch?v=9hcj3fYbFds

Seedrinker