Τελικά το αυτό-ανοήτο,
επιβάλλεται ως αυτονόητο.
Υπάρχουν οι βλάκες εκ φύσεως
(βιολογικό δεδομένο), τους οποίους πρέπει
να περιβάλλουμε με την προσήκουσα
κατανόηση. Υπάρχουν όμως και αυτοί οι
οποίοι λειτουργούν σαν βλάκες, απόρροια
του κοινωνικού δεδομένου μιας “ανέμελης”
αγραμματοσύνης, αλλά και ενός ηθικού,
αυτού της κακοήθειας ( δομικά στοιχεία).
Αυτούς είναι που ονοματίζω “αυτόβλακες”.
Το
επαχθέστερο είναι ότι
η αυτοβλακεία αποτελεί “στάση ζωής”
/ “τρόπος
ζωής”, και
ως εκ τούτου και δύσκολη
η
Θεραπεία
της.
Δηλαδή
ο τρόπος οργάνωσης της υλικής, ψυχικής
και πνευματικής ζωής του
αυτόβλακα είναι με
τέτοιο τρόπο οργανωμένη,
ώστε
το πράττειν,
η συμπεριφορά του να
υποστηρίζει
το προκρινόμενο
ως επωφελέστερο
σχέδιο
για
την προσωπική ανέλιξή
του.
Και η
“στάση
ζωής” / “τρόπος
ζωής”, δομούνται
στα υπολείμματα προγενέστερων εμπειριών
και ανασφαλειών και στην περίπτωση του
αυτόβλακα στην γενική
αδυναμία
του να επιβιώσει / ανταποκριθεί /
επικρατήσει εντός ενός ανταγωνιστικού
κοινωνικού γίγνεσθαι. Ως εκ τούτων η
ανηθικότητα, η ωμότητα, η αμετροέπεια,
πλείστες φορές υπό τον μανδύα μιας
ιδιότυπης δουλοπρέπειας (
προσομοιάζουσα με
ταπεινότητα / συγκαταβατικότητα),
αναδεικνύονται ως κύρια χαρακτηριστικά
της προσωπικότητάς του. Ως
εκ τούτων και
αποκλείεται
ο αυτόβλακας να είναι καλός και ο καλός
να είναι αυτόβλακας...
Ως
εκ τούτων, βασικά χαρακτηριστικά της
αυτοβλακείας αναδεικνύονται η
επιτηδειότητα και η απάτη Και όταν ο
αυτόβλακας υπό την μορφήν της επιτήδειου
ή του απατεώνα εξαναγκασθεί να δώσει
μάχη, θα την δώσει δια του πνευματικώς
ευκολότερου και συνεπώς ανηθικότερων
όπλων: του ψεύδους, της διαστροφής, της
ραδιουργίας, της συκοφαντίας. Εξ αυτών
συνάγεται και το κατά Ευάγγελο Λεμπέση
ακλόνητο δόγμα: “ Η ανηθικότητα είναι
αποκλειστικό προϊόν των βλακών”. Για
να συμπληρώσει ο Μουζίλ, στην ομιλία
του “Περί βλακείας” (1937) ότι και η βία,
για την ακρίβεια η ωμότητα είναι προϊόν
της, “είναι βλακεία εν δράσει”.
Η
αυτοβλακεία ενδημεί στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.
Και στους κύκλους
των λεγόμενων “πολιτικοποιημένων”,
“προοδευτικών” γενικώς “ψαγμένων”
της διανόησης και
των καλλιτεχνών,
εκδηλώνεται και σαν “ενδογαμική έξη”,
η οποία απορρίπτει apriori
κάθε
μη ομοφρονούντα σκέψη, οδηγώντας
τους νομοτελειακά στον μαρασμό και
τελικά στον σκοταδισμό. Και αυτό σε
χώρους που μόνο με την ελεύθερη /
ανυπότακτη σκέψη γονιμοποιείται.
Και
αυτό σε χώρους, οι
οποίοι
θα έπρεπε να προάγουν σκοπούς και αξίες
συλλογικής σημασίας και να προτείνουν
απαντήσεις στα ερώτημα
μιας συγκροτημένης πορείας προς ένα
συνεχώς βελτιούμενο /
λειτουργικότερο
κοινωνικό γίγνεσθαι. Δηλαδή
να συμβάλουν
στο
κοινωνικό γεγονός του εξανθρωπισμού.
Για
τον αυτόβλακα, και η απλή παρουσία του
“ευφυούς ανθρώπου” αποτελεί πρόκληση
εις το έπακρον. Και αυτό συμβαίνει, διότι
ενώ ο κοινός βλάκας (ο εκ της φύσεως),
δεν δύναται να έχει “επαρκή συνείδηση”,
ο αυτόβλακας έχει “επαρκή συνείδηση”
για να αντιληφθεί ότι ο “ευφυής άνθρωπος”,
δηλαδή ο άνθρωπος που έχει πλήρη και
ισόρροπη λειτουργία των ενστίκτων, της
διαίσθησης, του συναισθήματος και της
νόησης του (Ανρί Μπερξόν), αποτελεί τον
μεγαλύτερο εχθρό του. Ως εκ τούτων οι
αυτόβλακες έχουν δομήσει την άμυνά τους
εντός του κοινωνικό - πολιτικού γίγνεσθαι
της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού (του
οποίου και επικυριαρχούν) στο και
political
correct
μοτίβο: “Δεν
αλλάζει γνώμη επειδή κάποιος τον έκανε
να αισθανθεί βλάκας. Οι άνθρωποι που
δεν σκέπτονται σαν εσένα δεν είναι
λιγότερο έξυπνοι από σένα.. Και μην
ξεχνάτε ότι στο τέλος της ημέρας
εκατομμύρια άνθρωποι τον / τους
ψήφισαν”.
Αναφέρθηκα
απλώς
σε “επαρκή συνείδηση”, διότι ο αυτόβλακας
έχει ακυρωμένο και το “συνειδέναι”,
δηλαδή την δυνατότητα να γνωρίζουμε
και συσχετίζουμε πολλά πράγματα μαζί
(κριτική
σκέψη). Για τον λόγο αυτό οι ενέργειες
του είναι πολύ συχνά άστοχες ή ακόμα
και ενάντια στις επιδιώξεις του (και
μόνο οι τελευταίες ενέργειες της του
Νηπίου και της Παραφύσης του, το
αποδεικνύουν περίτρανα).
Ο
αυτόβλακας όμως έχει συναίσθηση της
κατάστασής του και
μόνο πρόσκαιρα μπορεί να την αποκοιμίσει.
Το ότι
είναι αδύνατον να την
ακυρώσει,,
διότι αυτή
είναι
αγκυρωμένη
στην ενυπάρχουσα ροπή
του ανθρώπου προς την τελειότητα
(εντελέχεια),
εκεί όπου πηγάζει η γνώση του “καλού
και του κακού”,
είναι
και η κόλασή του.
Ο
αυτόβλακας δεν μπορεί να αντιληφθεί /
κατανοήσει τα “περί αληθείας” των
Πολιτών. Ο Πολίτης αναγνωρίζει
στην αλήθεια την πιο
αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να διακρίνει
την ορθή από τη λαθεμένη γνώση. Ο
πολίτης συνδυαστικά,
έχει σταθερά στα υπ’ όψιν του την του
Αριστοτέλη απόφανση: “Το
να ζητάς παντού το χρήσιμο (σσ.
εγωιστική / εγωτική χρησιμοθηρία)
δεν ταιριάζει καθόλου στους μεγαλόψυχους
και ελεύθερους ανθρώπους”.
Ο Πολίτης
γνωρίζει ότι αντικειμενική αλήθεια
υπάρχει,
όπως επίσης ότι όποιος διατείνεται ότι
την κατέχει, είτε είναι αυτόβλακας ή
φανατικός ή και το χειρότερο ένας
συνδυασμός και των 2. Η
μόνη αληθινή επιδίωξη, είναι η ίδια η
αναζήτησής της, υπό την αίρεση πως στο
τέλος αυτή και πάλι θα παραμένει ζητούμενο
(είναι σαν την ελευθερία). Επιδίωξη του
Πολίτη είναι η ανακάλυψη της αλήθειας
που αποκαλώ “διαχρονικά
λειτουργική
αλήθεια”. Μια αλήθεια ικανή να
ανταποκριθεί σε μια ταχύτατα μεταβαλλόμενη
πραγματικότητα, όχι
δια μιας λογικής εξαπατήσεων (μετά
αλήθεια),
η οποία
οδηγεί και εις την
αυτοεξαπάτηση
τον Πολίτη
και δια
αυτής εις την “δικτατορία του παρόντος”.
Μία
αλήθεια αλγοριθμικής
λογικής, αλληλεπίδρασης
διαχρονικών αληθειών
με τις
αλήθειες του
σήμερα, αντίδοτο
και στην δικτατορία του παρόντος
(φιλαλληλία,
αλληλεγγύη, ανοχή,
μεγαθυμία,
ήθος, αρετή, λογική κρίση, αυτονόητο,
συνέπεια,
συνεργασία,
δημοκρατία, διάλογος,
πλουραλισμός,
πολίτης,
βιόσφαιρα - περιβάλλον, βιοηθική, κλπ.).
“Λέξεις
που επιζήσατε από την ζωή, κάντε του
παρέα”
(Μπέκετ).
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών είναι
δομημένα
δηλαδή
στην έννοια της διαχρονίας. Η δύναμη
αντίστασης,
η επ-αναστατική δύναμη
ενάντια
στην δικτατορία του παρόντος που δεν
επιτρέπει / απαγορεύει να γίνει αντιληπτό
ότι το παρόν είναι γέννημα του παρελθόντος.
Και ένα παρόν αποκομμένο
από το παρελθόν, ένα
παρόν “πατροκτόνο” δεν δύναται να
γεννήσει ένα ελπιδοφόρο αύριο
(χθέΣήμερΑύριο). Στο σήμερα, αυτό που
συμβαίνει το πρωί, το βραδύ φαίνεται
μακρινό και αυτό της περασμένης εβδομάδας
φαίνεται
προϊστορικό.
Σήμερα
αυτή
η αλήθεια είναι πιο εύκολα προσεγγίσιμη
από τους μεγαλύτερους ηλικιακά (η
αφεντιά μου), τους “μετανάστες” του
διαδικτύου (προσπαθούμε
να
ταιριάξουμε το σεμεδάκι
με το led
πορτατίφ),
αυτούς δηλαδή που μεγάλωσαν με εφημερίδες,
ραδιόφωνο και τηλεόραση. Αυτούς
που έχουν την εμπειρία της έγκυρης
πηγής, αυτής η οποία δύναται τεκμηριώσει
την μεταδιδόμενη είδηση, αυτής που η
εγκυρότητά της δομήθηκε στον χρόνο.
Για τους πολύ
νεότερους,
τους “γηγενείς / ιθαγενείς” τους
διαδικτύου παρουσιάζεται
ως εξαιρετικά δύσκολο να αναπτύξουν
άλλα κριτήρια εκτός
των αισθητηριακών. Παράδειγμα να
αντιληφθούν τις διαφορές μεταξύ
διαφορετικών πηγών ειδήσεων. Όλες
περνάνε γρήγορα από την οθόνη και τελικά
όλες φαίνονται ίδιες επί της οθόνης.
Το
οπτικό υλικό, συνήθως
υπέρτερο ποσοτικά του κειμένου,
εξαιρετικά εντυπωσιακό, δυνητικώς
χειραγωγεί.
Το
γενικόλογο σύνθημα “πρέπει
να διασταυρώνουμε τις ειδήσεις”, είναι
κενό περιεχομένου, διότι δεν παρέχει
συγκεκριμένες
λύσεις, προσβάσιμες στο ευρύ κοινό,
εκφέρεται απλώς
για
να ηρεμεί / αποκοιμίζει συνειδήσεις
(και του εκφέροντος).
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών είναι
δομημένα σε ένα σύστημα παιδείας ικανό
να δημιουργεί πολίτες υπηρέτες των
ύψιστων δημόσιων αγαθών στον κόσμο μας
( βιόσφαιρα, ελευθερία, δημοκρατία,
αλληλεγγύη, φιλαλληλία).(1) Πολίτες
εν εγρηγόρσει προς αντιμετώπιση των
κινδύνων που απορρέουν από την αλματώδη
τεχνολογική εξέλιξη (επισημαίνω ότι η
τεχνολογική εξέλιξη είναι μια απολύτως
φυσική διαδικασία, απόρροια του εχέφρονος
του ανθρώπου / οι μέλισσες έφτασαν μέχρι
τις κυψέλες...)
Τα
“περί αληθείας” των Πολιτών στην
προμετωπίδα τους φέρουν το γενικό και
όχι γενικόλογο σύνθημα:
Ενθουσιάζομαι, σημαίνει ότι γίνομαι
ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός.
Και
για σένα αυτόβλακα: Ότι
και να κάνεις η “η πραγματική ζωή θα σε
βρει. Η κρυψώνα δεν είναι αεροστεγής”
(Μπέργκμαν)
Υποσημείωση
1.
Fake
news ή
ψευδείς ειδήσεις, post
truth η
μετα-αλήθεια, troll
είναι μόνο 3
από τους νέους όρους που κατακλύζουν
τον τελευταίο καιρό τις
συζητήσεις στην
δημόσια σφαίρα.
(έντυπα
και ηλεκτρονικά, κοινωνικά δίκτυα κλπ).
Κάπου εδώ εμφανίζεται και ο όρος Media
Literacy για
τον οποίο η Κατερίνα Χρυσανθοπούλου,
εκπρόσωπος του Media
Literacy Institute (Ινστιτούτο
για την Παιδεία στα Μέσα), αναφέρει: “Τον
όρο Media
Literacy (Γραμματισμός
στα Μέσα / μιντιακός
γραμματισμός)
τον
αποδίδουμε ως “Παιδεία στα Μέσα”,
ακριβώς επειδή στα ελληνικά διαθέτουμε
την λέξη “παιδεία” που
είναι είναι υπερσύνολο του γραμματισμού,
αλλά και
δεν ταυτίζεται με την “εκπαίδευση”
(media
education). Και
αυτό διότι η δυνατότητα να χρησιμοποιούμε
την νέα τεχνολογία, δεν σημαίνει ότι
έχουμε γίνει “πληροφοριακά εγγράμματοι”.
Μια κρίσιμη διάσταση της παιδείας στα
Μέσα είναι το “News
Literacy”, η
ειδησεογραφική παιδεία, που εστιάζει
στην ενημέρωση από ειδησεογραφικές
πηγές. Η
Παιδεία στα Μέσα μας εκπαιδεύει στον
έλεγχο και
αυτοέλεγχο, στην απόκτηση “ψηφιακής
αγωγής”. Ενός συνόλου συμβάσεων που
ακολουθούμε στην online
ή
ψηφιακή μας συμπεριφορά, ώστε
να μάθουμε να θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις
σχετικά με ότι βλέπουμε, διαβάζουμε ή
ακούμε, καθώς και να ελέγχουμε το
περιεχόμενο
που δημιουργούμε ή παίρνουμε από άλλους,
Χωρίς αυτή τη θεμελιώδη ικανότητα, ένα
άτομο δεν είναι σε θέση να ασκήσει την
ιδιότητα του πολίτη μια σύγχρονης
δημοκρατικής κοινωνίας”.
Σχετικό
το άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη:
*
“Έγινε
θέμα προ ημερών, επειδή η κυβέρνηση
διόρισε στη θέση του γενικού γραμματέα
Ενημέρωσης και Επικοινωνίας έναν δικό
της δημοσιογράφο, ο οποίος το 2012 διέπρεψε
ως διαδικτυακό τρολ του ΣΥΡΙΖΑ. Να
εξηγήσω ότι το «τρολ», εκ του αγγλικού
troll (τερατάκι των μυθολογιών του Βορρά),
είναι ένας τύπος σκυμμένος πάνω σε ένα
λάπτοπ, που δουλειά του είναι να επιτίθεται
σε επιλεγμένους στόχους μέσα από τα
social media.” Η
συνέχεια του
άρθρου
στην διεύθυνση:
Επίλογος
“Φυλάξου από τον άνθρωπο που
ξαφνικά,
απέκτησε εξουσία χωρίς να την
αξίζει...”
“The
Master”,
ΗΠΑ,
2012,
του Πολ Τόμας Άντερσον.
Χειμώνας είναι...
Ρίξτε κάτι επάνω σας...
29/10/2018: “Go
back Mrs Merkel...” ή “Ίνα
τί με εγκαταλείπεις
Κυρία...”
Στις 29/10 η Άγκελα Μέρκελ ανήγγειλε την
σταδιακή της αποχώρηση από το πολιτικό
προσκήνιο της Γερμανίας (της Ε.Ε.;).
Σχετικό:
1) Στοχαστείτε
την καριέρα
του Α. Τσίπρα γράφει ο Τόνι Μπάρμπερ
(Financial Times): “Κάποτε τον
φοβόντουσαν στις πρωτεύουσες της Ε.Ε.
ως ένα είδος Λένιν του Αιγαίου. Τώρα
είναι ο αγαπημένος
του κατεστημένου της
Ε.Ε.”
2) Επί την
ευκαιρία, στοχαστείτε
την καριέρα της Μέρκελ. Ήταν η πρώτη που
αντιλήφθηκε αμέσως
μετά την Κρίση,
ότι αυτό που προέχει /
χρειάζεται η Ε.Ε. είναι η
περαιτέρω
εμβάθυνση της (Ευρωπαϊκή
ενσωμάτωση) και όχι η
περαιτέρω επέκτασή της. Και
ότι προς τούτο απαιτείται ισχυρή
οικονομία. Και ισχυρή οικονομία σημαίνει
ισχυρή Ευρωζώνη (προϋπόθεση
η δημοσιονομική προσαρμογή / συνέπεια).
“Η αλληλεγγύη μεταξύ των
Ευρωπαίων εταίρων δεν πρέπει να οδηγήσει
σε μια ένωση αμοιβαιοποίησης του χρέους.
Αντιθέτως, πρέπει να έχει στόχο να βοηθά
τις άλλες χώρες, ώστε να βοηθούνται
μόνες τους”(συνέντευξη
της στην “Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε”,
με 2 λόγια: “αντί να τους
δίνεις ψάρια, μάθε τους
να ψαρεύουν”).
Η Μέρκελ γνωρίζει
καλά ότι κάθε νέα μεταρρύθμιση, θα
χρηματοδοτηθεί από την
Γερμανία. Επίσης
ότι η ευρωφοβική / ακροδεξιά “Εναλλακτική
για την Γερμανία” ιδρύθηκε ως αντίδραση
στα πακέτα διάσωσης προς την Ελλάδα και
μετεξελίχθηκε στην σημερινή ξενοφοβική
αξιωματική αντιπολίτευση.
Να υπενθυμίσω ότι η τελευταία
επέκταση της Ε.Ε.
στις χώρες του Βισεγκράντ (Ουγγαρία,
Πολωνία, Σλοβακία και Τσεχία, 1/5/2014) μόνο
προβλήματα έχει επιφέρει (αντιδρούν
στην ενσωμάτωση, πυροδοτούν
τον
εθνολαϊκισμό
/ ευρωσκεπτικισμό).
Για τον λόγο αυτό, η
επίκληση της εισόδου της πΓΔΜ στην Ε.Ε.,
ως κάτι που εξυπηρετεί
η “Συμφωνία των Πρεσπών”, είναι
μύθευμα. Μοναδικός στόχος, ήταν η είσοδός
τους στο ΝΑΤΟ και βρήκαν
2 “πρόθυμους αυτόβλακες”
(Νήπιο και Κοτζιά), για να το επιτύχουν
( και να μην υπερψηφιστεί η συμφωνία, η
πΓΔΜ στο
ΝΑΤΟ θα μπει).
Σουρεάλ...
Η αλά Παραφύση Συνταγματική αλλαγή...
Η
αλά
Παραφύση Εξεταστικές Επιτροπές...
Ο
θίασος της Παραφύση ανεβάζει στην
Βουλή
το έργο “Καμικάζι αγάπη μου: Μεθ’ ημών
και όλοι οι αλλόπιστοι”,
σε
συνέχειες (προσπάθεια
δολιοφθοράς
του
πολιτικού
συστήματος).
Σήμερα 6/11
παίζετε το 1ο μέρος με τίτλο “Ερρίκος
Ντυνάν”.
Ακολουθούν
τα “Αρθροσκοπήσεις”, “ΚΕΛΠΝΟ”, και
“Φάρμακα”.
Να
με συγχωρείτε, ξέχασα να αναφέρω το “Και
βλέπουμε...”.
Η
αλά Παραφύση “κοινωνική πολιτική”.
Δομικό της στοιχείο το γεγονός ότι η
Αριστερά τρέφεται από την κακομοιριά
και την μιζέρια, για τον λόγο αυτό και
είναι το μόνο που ξέρει να δημιουργεί...
Αλληλούια.
Η
αλά Παραφύση δημόσια τηλεόραση.
Η
αλά
Παραφύση “υπεύθυνη αντιμετώπιση των
εξωτερικών προκλήσεων”.
Είναι συνώνυμη
της στάσης “προκλήσεις χωρίς πιεστικές
απαντήσεις...” (αντιδράσεις
αμήχανες και φοβισμένες).
Την βιώσαμε με την αιχμαλωσία / ομηρεία
των Ελλήνων στρατιωτικών την βιώνουμε
με την εξόντωση του Κωνσταντίνου Κατσίφα.
Μια στάση η οποία υπονομεύει δραματικά
το κύρος της χώρας. Πόσο
πιο προκλητικό να γίνει το Αλβανικό
κράτος; Οι δηλώσεις του Έντι
Ράμα άκρως προκλητικές. Έραψαν
τα τραύματα στην σορό του Κατσίφα πριν
το εξετάσει ο Έλληνας ιατροδικαστής.
Δεν
αποδέχθηκαν
την συμμετοχή Ελλήνων αστυνομικών στις
έρευνες και προσχηματικά, καθυστερούσαν
να παραδώσουν την σορό (την παρέδωσαν
10
ημέρες μετά, 7/11).
Και
ο επίλογος: Μετά την κηδεία ο Ράμα (με
ύποπτο παρελθόν, ναρκέμπορος / προκλητικά
τουρκόφιλος), μίλησε για “προβοκάτορες
κηδειών”.
Αλληλούια.
Και
“λαγούς με πετραχήλια” τάζει
ο
Νήπιος...
Κατά τη διάρκεια
της 5ης Τετραμερούς Συνόδου Κορυφής
στην
Βάρνα της Βουλγαρίας (2/11,
Ελλάδα,
Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία)
ο Νήπιος
έριξε την ιδέα για την
πραγματοποίηση του “Μουντιάλ 2030” στα
Βαλκάνια... Αλληλούια.
Η
“εμφιάλωση” μιας ελπίδας...
Συνειρμοί...
Θρησκευτικοί.
Σύμφωνα
με την έρευνα του Pew Research Center (30/10)
η οποία
πραγματοποιήθηκε σε 34 χώρες της Ανατολικής
και Δυτικής Ευρώπης
οι Έλληνες
πρώτευσαν, με 92% θετική απάντηση, στην
ερώτηση: “Πιστεύετε στην ύπαρξη του
Θεού”. Συνειρμικά και το σπουδαιότερον
η πίστη τους αυτή στον Θεό θα πρέπει να
διαφεντεύει την ζωή των Ελλήνων και θα
καθοδηγεί τις πράξεις τους. Συνειρμικά,
θα πρέπει η συντριπτική τους πλειοψηφία
θα πιστεύει στην Ορθοδοξία και ως εκ
τούτου θα γνωρίζουν τις διαφορές της
Ορθόδοξης Εκκλησίας από την Καθολική.
Συνειρμικά θα πρέπει να γνωρίζουν το
ελάχιστον την “Κυριακή Προσευχή” (το
“Πάτερ ημών...) και το “Πιστεύω...” και
ως εκ τούτου να αποδέχονται / πιστεύουν
ότι θα υπάρξει και “ανάσταση νεκρών”
(για την γνώση του “Συμβόλου της Πίστεως”,
ρωτήστε τους ιερείς να σας ομολογήσουν
τι γίνεται στις Βαφτίσεις, όπου απαιτείτε
η “Ομολογία Πίστεως” από τον ανάδοχο
για λογαριασμό
του βαπτιζόμενου νηπίου).
Αντιθέτως,
στην έρευνα της “διαΝΕΟσις” “Τα
πιστεύω των Ελλήνων το 2018”, οι Έλληνες
στην ερώτηση “Πόσο συχνά εκκλησιάζεστε;”
απαντούν, ότι μόνο το 13,7% εκκλησιάζεται
κάθε Κυριακή, με την πλειονότητα τους
να πηγαίνει στην εκκλησία 1-2 φορές τον
χρόνο.
Ως
εκ τούτων, συνειρμικά αλλά
και
με τις απαντήσεις
που
η καθημερινότητα μας προσφέρει απλόχερα,
επιβεβαιώνεται πλήρως το ρηθέν: Στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είσαι,
έτσι απλά, ότι δηλώσεις.... (για τον λόγο
αυτό, έχω προτείνει / εισάγει τις εκφράσεις
/ έννοιες “πολιτισμικά Χριστιανός”
και “Χριστιανιστής”, αναζήτηση στο
Google:
seedrinker πολιτισμικά
χριστιανός / χριστιανιστής). Αλληλούια.
Εκκλησιαστικοί.
Στην
προαναγγελία
συμφωνίας
για την
δημιουργία “Ταμείου
Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας”,
προέβησαν
μετά την συνάντησή τους, ο Νήπιος με τον
Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο (6/11).
Συνειρμικά:
Από
“ιστορική συμφωνία” (χαρακτηρίστηκε
και ως “ιστορική απάτη”),
κατέληξε την επομένην “σχέδιο συμφωνίας”
(και
την μεθεπομένην, δηλαδή μετά την σύγκλιση
της Ιεραρχίας στις 16/11 σε “συμφωνία
λείψανο”)
Μια
συνομολογηθείσα “εν κρυπτώ” πολιτική
συμφωνία
έμπλεη “δημιουργικής ασάφειας” (για
να θυμηθούμε τον Μπαρουφάκη).
Δεν πρόκειται για τον διαχωρισμό Κράτους
– Εκκλησίας αλλά για τον
συνεταιρισμό τους
(εσύ
το “παγκάρι”, εγώ τα
“ψηφαλάκια
/ κάλπη
/
για
το ξεκαθάρισμα της
εκκλησιαστικής περιουσίας προς
όφελός της
/
αμφισβητεί
Δημόσια περιουσία / το
Κτηματολόγιο τότε γιατί
το πληρώνουμε;).
Ο
Ιερώνυμος ως πρώην ΠΑΣΟΚ, μοιραίως
εξελίχθηκε εις την “αριστερά
του Κυρίου”, δηλαδή
εις ΣΥΡΙΖΑ και
διχάζει την Εκκλησία.
(1)
Δυνητικώς
η
συμφωνία
αυτή
επιδεινώνει
έτι περαιτέρω, τις σχέσεις της Εκκλησίας
της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο,
επίσης
και της Παραφύση.
Δυνητικώς,
διότι η
συμφωνία αφορά τους κληρικούς και την
περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος
και
όχι την Εκκλησία της Κρήτης, τις
Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου ή την
Πατριαρχική Εξαρχία της Πάτμου (σχετικώς
οψόμεθα).
Με
αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται κατ’
αρχάς ιερείς
“2 ταχυτήτων”, όσον αφορά τον τρόπο
μισθοδοσίας τους, διότι
εάν ισχύσει η συμφωνία, το πιθανότερο
είναι, τελικά να επεκταθεί σε όλους
τους ιερείς. Με
2 λόγια: Από το ΑΜΉΝ στο ΑΜΆΝ...
Η
συμφωνία συνεπάγει: Δεσποτοκρατία
και Άγιος ο Θεός.
Επίσης
“την
μεγαλύτερη και πιο βίαιη αλλαγή εργασιακών
σχέσεων από ιδρύσεως του Ελληνικού
κράτους”, όπως
την χαρακτήρισε ο Ιγνάντιος. Και
στα
κάγκελα ο Κλήρος.
Αυτή η “βίαια
αλλαγή (;)”,
εάν
πραγματοποιηθεί
θα
δώσει
την
παραφύση
δυνατότητα προεκλογικών υποσχέσεων
για διορισμούς από την Παραφύση. Τελικώς
η μόνη επικρατούσα θρησκεία στην χώρα
του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι αυτή της
“δημόσιο-υπαλληλίας”...
Την
χαρακτηρίζω παραφύση
διότι το ΣτΕ έχει κρίνει από το 1983 ότι
οι ιερείς δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι
ή υπάλληλοι κρατικών Νομικών
Προσώπων Δημοσίου Δικαίου. Είναι
θρησκευτικοί λειτουργοί με εργοδότη
όχι το Δημόσιο, αλλά τις Μητροπόλεις
τους, που είναι εκκλησιαστικά ΝΠΔΔ
ανεξάρτητα σε σχέση με το Δημόσιο (η
μισθοδοσία τους εγγυημένη διότι είναι
ενταγμένη στο δημόσιο λογιστικό).
Η σχέση τους δηλαδή με το Δημόσιο
προσομοιάζει με αυτήν των Πανεπιστημιακών.
(2)
Αλληλούια.
Και
τα ερωτήματα:
1.
Το “Documento”, τώρα,
θα αρχίσει να δημοσιεύει σκάνδαλα
ιεραρχών που αντίκειται στην συμφωνία;
2.
Ο “πρόλογος” της Παραφύση μας στοίχησε
150-200 δισ. ευρώ, ο “επίλογός” της πόσα;
Άλλωστε “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”...
Υποσημειώσεις:
1.
*
“Οι
πολιτικοί λένε «εκκλησία» και έχουν
στον νου τους τη θεσμική μήτρα του
μεσαιωνικού στην Ευρώπη θρησκευτικού
ολοκληρωτισμού. Λένε «κράτος» και
εννοούν τις νομικές (ορθολογικές)
αντιστάσεις κάθε ευρωπαϊκής-εθνικής
συλλογικότητας σε αυτόν τον ολοκληρωτισμό.
Οι επίσκοποι δεν καταλαβαίνουν «που
πατάν και πού πηγαίνουν»: δέχονται να
παίξουν σε αυτό το ανιστορικό γήπεδο.
Από την «ορκωμοσία» τους κιόλας έχουν
αδιαμαρτύρητα δεχθεί να ταυτίζουν στο
Σύνταγμα της Ελλάδας την εκκλησία με
τη θρησκεία – ναι, να ορίζεται καταστατικά
το λαϊκό εκκλησιαστικό σώμα σαν αφηρημένη
«επικρατούσα εν Ελλάδι θρησκεία». Οπότε
και απαντούν οι άσχετοι επίσκοποι στους
ανιστόρητους πολιτικούς με την κοινή,
παρακμιακής αβελτηρίας γλώσσα: των
«ατομικών δικαιωμάτων», των θεσμικών
«ελευθεριών», της κατασφάλισης περιουσιών,
της «χρησιμότητας» του κλήρου, των
φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων του, του
πρωταγωνιστικού ρόλου του στις «εθνικές»
υποθέσεις” (Χρ.
Γιανναράς). Σας προτρέπω να διαβάσετε
όλο το άρθρο:
2.
Την
μισθοδοσία των ιερέων ανέλαβε το
μεταπολεμικό
κράτος (1945),
όταν κλίθηκε να
αντιμετωπίσει με
επικείμενη
την εμφύλια σύρραξη,
τους άθεους κομμουνιστές και
δημιουργήθηκε μια
αίσθηση δημοσιοϋπαλληλίας .
Συνταγματικοί.
Ο Γκαούτσο Μαρξ
είχε πει: “Πολιτική είναι η τέχνη να
ψάχνεις για λάθος προβλήματα, να τα
βρίσκεις παντού, να τα διαγιγνώσκεις
εσφαλμένα και να δίνεις λάθος φάρμακα”.
Και αυτό
επιβεβαιώνεται στις συζητήσεις
για την αναθεώρηση του Συντάγματος,
όπου
επί της ουσίας δεν τίθενται
ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας. Στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού “κάθε
περιορισμός της κομματοκρατίας, θεωρείται
υποβάθμιση της Δημοκρατίας” (Δημήτρης
Ψυχογιός).
Όπως
επισήμανα και στην προηγούμενη ανάρτηση,
η
Δημοκρατία μας δεν διαθέτει αυτά που
στην κλασική
φιλελεύθερη
θεωρία
ονομάζονται checks
and balances μεταξύ
κοινοβουλευτικής, εκτελεστικής και
δικαστικής εξουσίας. Στην Δημοκρατία
μας, η Βουλή μόνο
στην
θεωρία
είναι
παντοδύναμη, διότι
επί της ουσίας αυτή
λειτουργεί ως “πρωθυπουργική”, λόγο
της ισχύος των πολιτικών αρχηγών (ως
εκ τούτου και
οι ανεξάρτητες αρχές, μόνο ανεξάρτητες
δεν είναι).
Δηλαδή
όλες
οι εξουσίες βρίσκονται στα χέρια του
πρωθυπουργού και της “ηγετικής ομάδας”
που τον περιστοιχίζει (μόνο
εσωκομματικά μπορεί να αμφισβητηθεί,
εσυνέβη
το
2011 με τον Γ. Παπανδρέου)
.
Και
το επαχθέστερο, συχνά τις χρησιμοποιούν
προς ίδιον
όφελος και ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.
Επί Παραφύση δε, αυτό αποτελεί την
καθεστηκυία κατάσταση. Άλλωστε
αυτό που “ευαγγελίζεται” η Παραφύση
είναι
μια
“μετασοβιετικού τύπου δημοκρατία”,
όπου τύποις υπάρχει ο διαχωρισμός των
εξουσιών... Απόδειξη:
Πιο
πειθήνια και υποταγμένη κοινοβουλευτική
ομάδα από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει
υπάρξει. Η μόνη δυνατότητα που παρέχεται
από το κόμμα στους
βουλευτές της με λειτουργούσα συνείδηση,
είναι
η πολιτική αυτοχειρία, αλλά
το “κατά καρέκλαν” διαφεντεύει...
Αποτέλεσμα:
Επί
Παραφύση, κατέστη
δυνατόν η σύνοδος της Εκκλησίας της
Ελλάδος να παρουσιάζεται αποδεδειγμένα
πιο
φιλελεύθερη / συνεπέστερη
από την σύνοδο της
1ης φορά Αριστεράς.
Οι
Ιεράρχες, μόλις θεώρησαν εαυτούς
εξαπατημένους από το προσύμφωνο
Νηπίου –
Αρχιεπισκόπου
ξεσηκώθηκαν. Αλληλούια...
Επίσης,
κανείς
δεν προτείνει την
συνταγματικώς κατοχυρωμένη συμμετοχή
εξωκοινοβουλευτικών προσώπων στην
Κυβέρνηση και μάλιστα με ελάχιστη
ποσόστωση (υποχρεωτικότητα, την
οποία η ύπαρξη της Παραφύση ανάγει σε
αδήριτων ανάγκη), όπως
και η υπουργοποίηση βουλευτή να συνεπάγει
την απώλεια της βουλευτικής έδρας Η
“διακυβέρνηση”
απαιτεί τους αρίστους για να παράξει
το έργο και
ιδιαιτέρως
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Είναι
μεγάλο λάθος για ιδεοληπτικούς λόγους,
αλλά κυρίως
δια τον ελέγχο της κοινοβουλευτικής
του ομάδας (άδηλος
μοχλός πίεσης η φιλοδοξία υπουργοποίησης)
να περιορίζεται στους λίγους που
εκλέχθηκαν. Είναι απαραίτητο να αναζητήσει
τους καλύτερους στην μεγαλύτερη δυνατή
δεξαμενή ανθρώπων, εντός
και εκτός Ελλάδος.
Επίσης
κανείς
δεν προτείνει τον ρηξικέλευθο
(διότι μπορεί να γίνει και με νομοθετική
ρύθμιση)
περιορισμό των 300 βουλευτών σε
200, με περιορισμό της δυνατότητας συνεχούς
κοινοβουλευτικής
παρουσίας τους
(προτείνω
για
3 συνεχείς κοινοβουλευτικές θητείες,
διότι
λιγότερες
σε συνδυασμό με τα ανωτέρω, θα λειτουργήσουν
εις βάρος της
κοινοβουλευτική
εμπειρίας του βουλευτή, άρα και του
κοινοβουλευτικού έργου).
Με
αυτόν
τον τρόπο δυνητικώς
επιτυγχάνεται η
ανανέωσης της Βουλής και ακυρώνεται
το αντεπιχείρημα, ότι όταν είναι
λίγοι οι βουλευτές εκλέγονται οι πιο
γνωστοί και ισχυροί. Όσον
αφορά τον περιορισμό του αριθμού, μια
ματιά στα πρακτικά της Βουλής, θα πείσει
και τον πιο δύσπιστο ότι πολλοί βουλευτές
(ψηφοσυλλέκτες)
απλώς παρίστανται και πληρώνονται απλώς
για να “ομολογούν πίστην εις τον
κύριον”, παντοιοτρόπως...
Επίσης,
κανένας δεν ομιλεί για μια ουσιαστική
επικαιροποίηση του Συντάγμαατος,
λιγότερο συγκεκριμένη στα επουσιώδη
(πχ. ορίζει την ηλικία συνταξιοδότησης
των δικαστικών) και με λειτουργικότητα
ανάλογη των κοσμογονικών τεχνολογικών
εξελίξεων (4η Βιομηχανική Επανάσταση,
βιοηθική, γενετική, τεχνική νοημοσύνη).
“Το Σύνταγμα έχει 25.000 λέξεις και η δική
μας πρόταση 11.000”, είπε σχετικα ο Στέφανος
Μάνος αναφερόμενος στην σχετική του
πρόταση (μαζί με τους Π. Βουρλούμη και
Γ. Γεραπετρίτη).
Και
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, οι
γκεμπελίσκοι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με μαέστρο
τον αποκαλούμενο και ως “Ρασπούτιν”,
Δ. Παπαγγελόπουλο (αναπληρωτής υπουργός
Δικαιοσύνης , πρώην διοικητής ΕΥΠ)
εφαρμόζουν το συκοφάντησε, ρίξε λάσπη,
πες – πες κάτι θα μείνει... Αλληλούια.
Και
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, η εισαγγελέας
του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου, στην
δήλωσή της σχετικά με την τρομοκρατική
επίθεση κατά του αντιεισαγγελέα Ισίδωρου
Ντογιάκου (τοποθέτηση βόμβας στο σπίτι
του, 13/11), παρουσιάζεται να συμφωνεί με
τους σκοπούς των τρομοκρατών,
με
τα παιδιά που θέλουν να αλλάξουν τον
κόσμο,
διαφωνώντας απλώς με τα μέσα που
χρησιμοποιούν. Συγκεκριμένα ανέφερε:
“Στο
μόνο στο οποίο συμφωνούμε με αυτούς
τους ανθρώπους, που έχουν οδηγό και Θεό
τους την ωμή βία, είναι, ότι ο κόσμος μας
μπορεί και πρέπει να αλλάξει σε πολλά
επίπεδα. Σε αυτό που διαφωνούμε, όμως,
με αυτούς κάθετα και οριζόντια είναι ο
τρόπος που αυτό πρέπει να γίνει.”
Αλληλούια.
Αστυνομικοί.
Η
αστυνομία στην
Αθήνα, το μόνο που κάνει είναι να
παρακολουθεί βίντεο... (των
παράνομων ενεργειών). Και
η ηγεσία τους συνεχώς να
δηλώνει “προβληματισμένη”
και οι σφαίρες να
σφυρίζουν γύρω μας...
Η Παραφύση την
έχει “παραιτήσει” από το έργο της,
την διατήρηση
της έννομης τάξης. Κατάντησε
το είδωλό της (ο “Ρουβίκωνας” έκανε
εξακρίβωση
στοιχείων σε αστυνομικούς, ευτυχώς
που δεν
τους προσήγαγε / το
σχετικό βίντεο ανέβηκε
στο διαδίκτυο στις 8/11). Αλληλούια.
Εν
κατακλείδι δε, η υφυπουργός Προστασίας
του Πολίτη Κατερίνα Παπακώστα
συνιστά καλύτερη αυτοπροστασία στους
αστυνομικούς όταν τους δέρνουν οι
αναρχικοί, ενώ εγκρίνει τη συμπεριφορά
της πολιτοφυλακής του “Ρουβίκωνα”
όταν πραγματοποιεί εξακρίβωση στοιχείων
σε αστυνομικούς.
Έντυπη
Εν
κατακλείδι δε, η υφυπουργός Προστασίας
του Πολίτη Κατερίνα Παπακώστα
συνιστά καλύτερη αυτοπροστασία στοΚινηματογραφικοί.
Εάν με βλέμμα “ολίγων αλληθωρίζων”,
αυτό που αναδεικνύει την 3η διάσταση
των στερεοσκοπικών εικόνων, προσεγγίσουμε
την ταινία “The
Florida Project” (ΗΠΑ,2017
του Σον Μπέικερ), θα αναδειχθεί το δράμα
που βιώνει η “white
trash Αμερική”,
στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου.
Και
συνειρμικά θα αντιληφθούμε γιατί το
εκλογικό σώμα στην πλειονότητά του
απέχει των εκλογών, επίσης γιατί ο Τραμπ
βρίσκεται σήμερα στην προεδρία των ΗΠΑ.
Στις
“ενδιάμεσες εκλογές” για την Βουλή
και την Γερουσία (6/11), οι Ρεπουμπλικάνοι
του Τραμπ (ηγείται της “Διεθνούς των
Εθνολαϊκιστών”) επιβεβαίωσαν την μεγάλη
επιρροή τους στις κεντρικές πολιτείες,
αν και απώλεσαν τον έλεγχο στην Βουλή
των Αντιπροσώπων (τα αποτελέσματα
χαρακτηρίστηκαν διχαστικά).
*
“Το
πιο καθησυχαστικό μήνυμα (σσ.
των “ενδιάμεσων εκλογών)
απευθύνεται στις δημοκρατίες σε ολόκληρο
τον κόσμο: αντίθετα με τους φόβους, το
εθνικιστικό κύμα που εμφανίζεται σχεδόν
παντού στον πλανήτη δεν είναι ακαταμάχητο.
Έρχεται
μία στιγμή όπου η δημαγωγία, το
αποπροσανατολιστικό ψέμα, η μόνιμη
επιθετικότητα, η ξενοφοβική ρητορική,
εξεγείρουν τους αντιτιθέμενους και
κυρίως ανησυχούν τους διστακτικούς
ψηφοφόρους που κρίνουν το εκλογικό
αποτέλεσμα σε τόσες αναμετρήσεις. Πέραν
των επί μέρους απογοητεύσεων, των
ενθουσιασμών που μετριάσθηκαν από μία
έκβαση λιγότερο θριαμβευτική από την
προβλεπόμενη, είναι η βασική πηγή ελπίδας
για όλους εκείνους που πιστεύουν στα
καθεστώτα της ελευθερίας” (Λοράν
Ζοφρέν,
Libération).
Στις
εκλογές αυτές,
παρατηρήθηκε μια
ελπιδοφόρα κινητικότητα
στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
των
ΗΠΑ (οι
Δημοκρατικοί επανέκτησαν τον έλεγχό
της Βουλής των Αντιπροσώπων).
Η συμμετοχή πρωτοφανής, για ενδιάμεσες
εκλογές, ξεπέρασε τα 113 εκατ. (49%), έναντι
83ων εκατ. σε αυτές του 2014. Επί
της
ουσίας,
όμως, 2
χρόνια χάους και υστερίας δεν
οδήγησαν παρά
σε μία από
τα ίδια,
επιστροφή στο αδιέξοδο.
Γενικεύοντας,
θα επισημάνω ότι ο Τραμπ, ως ο ηγέτης
της “Διεθνούς των Εθνολαϊκιστών”, με
την πολιτική του επιτίθεται στην σε
κανόνες βασισμένη διεθνή
τάξη.
Αυτή
που είχε υποστηριχθεί και προωθηθεί
αποφασιστικά και τελικώς επιβληθεί από
όλα τα μέλη
της δυτικής κοινότητας. Σε αυτήν την
βάσει κανόνων ρυθμισμένη διεθνή τάξη,
άρα
σταθερή και προβλέψιμη, προσβλέπουν
δισεκατομμύρια
άνθρωποι στον κόσμο, ως
την ελπιδοφόρα εγγύηση / προοπτική, ότι
η βία και η αλαζονεία δεν θα κατισχύσουν
στον Κόσμο μας. Τώρα που οι ΗΠΑ “νοσούν”,
το έργο αυτό εναποτίθεται
στην Ε.Ε., στους Ευρωπαίους πολίτες.
Επιδίωξη
της “Διεθνούς του Εθνικολαϊκισμού”,
είναι η ποδηγέτηση των ανθρώπων να
κρίνουν το
ιστορικό – κοινωνικό γίγνεσθαι,
αποκλειστικά
δια του
φαίνεσθαι και
των εν-τυπώσεων (ιδεολογικών, ιδεοληπτικών,
θρησκευτικών, ταξικών κλπ.).
Αγνοώντας
τα πραγματικά γεγονότα / δεδομένα και
κάθε είδους εξελίξεις οι οποίες
μεταφέρουν γνώσεις και σκέψη που
υπερβαίνουν τα δεδομένα της συγκυρίας
και τους
δίνουν τα όπλα για να το
κρίνουν.
Σε
αυτήν
την
ποδηγέτηση
εδράζονται και οι κάθε είδους
“ολοκληρωτισμοί”. Για τον λόγο αυτό
και τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα
συντηρούν επιφάσεις πολιτικής
κανονικότητας (κοινοβούλιο, εκλογές,
τύπο κλπ.).
Ο
Νήπιος
αυτό το εξέχων μέλος της “Διεθνούς
των Εθνολαϊκιστών”, ο
πιο λαϊκιστής της Ευρώπης,
ο
άνθρωπος
που έκανε διεθνή τη λέξη kolotoumpa, προσκλήθηκε
να μιλήσει στο
συνέδριο των Γερμανών σοσιαλιστών για
τον λαϊκισμό
(10/11).
Το
SPD αδυνατεί να αντιληφθεί ότι
η
“πολιτική ομοιοπαθητική”, είναι κάτι
σαν τα διάφορα “μαντζούνια” για τον
καρκίνο και
σίγουρα
δεν
συντελούν
στην πολιτική
ανάκαμψη.
Προφανώς
το SPD, και
γενικώς τα σοσιαλδημοκρατικά
κόμματα,
έχουν
πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό που
όλοι φαντάζονται. Το
πρόβλημά τους είναι δομικό. Και ο
διπολικός Νήπιος από το βήμα
του συνεδρίου τους,
παρουσιάζεται να
αυτοκαταγγέλλεται
αναζητώντας πολιτική ευρωπαϊκή στέγη.
Επίσης
παρουσιάστηκε να
καταγγέλλει
τον… λαϊκισμό και τους κινδύνους που
προκύπτουν για την Ευρώπη από τις
δυνάμεις που επιχειρούν να ποδηγετήσουν
τους πολίτες με fake news, υποσχέσεις και
διχαστικό
λόγο. Και
το γελοιωδέστερο,
τελικώς στην ομιλία του ομολόγησε
ότι
κατέστρεψε την χώρα του ενεργώντας ¨με
καθαρό μυαλό”. Αλληλούια...
*
“Το ανέκδοτο είναι πολύ παλιό, ανάγεται
στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980,
όταν ο Τσοχατζόπουλος ήταν γνωστός ως
ο απόλυτος πιστός του Ανδρ. Παπανδρέου.
Η εποχή που υποτίθεται ότι ο Ανδρέας
ρωτούσε τι ώρα είναι και ο Άκης
του απαντούσε «ότι ώρα θέλεις εσύ,
πρόεδρε».
Ένας
πάμπλουτος, λοιπόν, πρέπει να κάνει
μεταμόσχευση εγκεφάλου και πηγαίνει
σε ένα διάσημο ιατρικό κέντρο της
Ελβετίας, που ειδικεύεται σε τέτοιες
μεταμοσχεύσεις, για να διαλέξει τον νέο
εγκέφαλο. Του δείχνουν σταδιακά όλα τα
μοντέλα που διαθέτουν, από διακεκριμένους
επιστήμονες μέχρι διάσημους νομπελίστες.
Του δείχνουν ακόμη και αυτόν τον εγκέφαλο
του μεγάλου Αϊνστάιν, αλλά ο πελάτης
εξακολουθεί να ζητάει κάτι καλύτερο,
αδιαφορώντας για την τιμή. Τον οδηγούν
τότε στο θησαυροφυλάκιο, όπου φυλάσσεται
ο ακριβότερος και σπανιότερος εγκέφαλος
της συλλογής τους. Ο πελάτης σκύβει πάνω
από τη γυάλα για να διαβάσει την επιγραφή
για την προέλευση του εγκεφάλου. «Εδώ
λέει “Akis Tsokhatzopoulos”! Ποιος είναι αυτός;»
«Δεν έχει σημασία», του απαντούν, «ο
εγκέφαλος είναι αχρησιμοποίητος»…
(Χρ. Κασιμάτης).
Οι
ευρωπαϊκή αριστερά τον
“πήρε μυρουδιά”... Ανακοίνωσε
ότι
ο
Νήπιος
δεν θα τεθεί επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου
της. Η δικαιολογία: “πρέπει να διοχετεύσει
όλη του την ενέργεια στην Ελλάδα”.
Αλλοίμονό
μας...
Υποσημείωση:
Όλες οι ταινίες που αναφέρονται στην
ανάρτηση έχουν προβληθεί από την
Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας
Βόλου ( www.provoles.gr
).
Και
για το τέλος: Οι παραφύση συνειρμοί.
*
“Όταν δηλώνεις κεντροδεξιός και
φιλελεύθερος, θέλεις να κρύψεις ότι
στην πραγματικότητα είσαι δεξιός και
συντηρητικός. Αφού λοιπόν είσαι δεξιός
και συντηρητικός, ας μην κρυβόμαστε
πίσω από το δάχτυλό μας, δεν μπορεί παρά
να είσαι ακροδεξιός. Και όταν πια έχει
αποκαλυφθεί η μαύρη ακροδεξιά ψυχή σου,
πώς αλλιώς να μην σε αποκαλέσω χρυσαυγίτη.
Μετά δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Η αλήθεια
είναι τόσο απλή, που ακόμη και τα αγνά
παρθένα από σκέψη μυαλά της καθ’ ημάς
Αριστεράς δύνανται να την αντιληφθούν.
Αρκεί να τους δώσεις την άκρη του μίτου,
απλοελληνιστί τη μύτη του μίτου, ώστε
να μπορέσουν σαν άξια λαγωνικά να τον
ακολουθήσουν. Και η μύτη αρχίζει και
οσφρίζεται το μονοπάτι προς τη Χρυσή
Αυγή από τη στιγμή που μυρίζεται διαφωνία
με τη λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας. Διαφωνία
η οποία στη διάλεκτο της δημοκρατίας
ονομάζεται αντιπολίτευση. Απόδειξη ότι
ο μόνος ο οποίος μπορεί να δηλώνει
κεντρώος χωρίς να σηκώνονται οι τρίχες
της αριστεράς κεφαλής είναι ο κ. Καμμένος.
Συνεργάσιμος να είναι κι από κει και
πέρα ας είναι ό,τι θέλει” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος). Αλληλούια...
Το
αίνιγμα.
“Κλειδώνω,
μανταλώνω, τον κλέφτη βρίσκω μέσα”. Τι
είναι;
Να
το πάρει το ποτάμι; Να το πάρει...
Είναι
ο “Ρουβίκωνας” στην Φιλοσοφική Σχολή
(ρεμπέτικο πάρτι, σπάζοντας το lockout
διαμαρτυρίας της
πανεπιστημιακής κοινότητας,
7/11).
Οι
“Ρουβίκωνες” και λοιποί
(μαχητές του Εξαρχιστάν
και κάθε είδους μπαχαλάκηδες),
οι εφεδρείες που διατηρούν
και θα ρίξουν
οι Συριζαίοι στην “μάχη”,
μετά την αποχώρησή τους από την νομή
της εξουσίας. Το κύκνειο
άσμα του αριστερού ιδεολογήματος τους,
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού...
Και
εμπρηστές και πυροσβέστες...
Πανηγυρίζει
παραφύση η Παραφύση, για την μη εφαρμογή
της περικοπής της “προσωπικής διαφοράς”
(την οποία αυτή ψήφισε 2 φορές), στους
πριν του νόμου Κατρούγκαλου συνταξιούχους,
εγκαταλείποντας του νέους συνταξιούχους
έρμαιους των περικοπών του. Και αυτό το
επέτυχε εις βάρος της ανάπτυξης και της
ρευστότητας της οικονομίας (υπερπλεονάσματα
/ αποτρόπαια πλεονάσματα). Γενικότερα
η Παραφύση ακολουθεί μια επιδοματική
πολιτική (αποκλειστικά ψηφοθηρική,
χρηματοδοτούμενη από μια οικονομία
στην εντατική), όταν μάλιστα βιώσιμη
ανάπτυξη με επιδόματα δεν επιτυγχάνεται.
Σχηματικά, δίνει λεφτά στην γιαγιά
αφήνοντας τον εγγονό της στην ανεργία
να περιμένει χαρτζιλίκι από την
γιαγιά... μιας και έκοψε την ενίσχυση
που του είχε υποσχεθεί για να δημιουργήσει
/ βρει εργασία. Τέλος να υπενθυμίσω, ότι
η πλειονότητα αυτών με “την προσωπική
διαφορά”, είναι αυτοί που τα προηγούμενα
χρόνια καρπώθηκαν τις απολαβές ενός
παράλογου συνταξιοδοτικού συστήματος,
δομημένου από τους εκβιασμούς των
συντεχνιών, στο πολιτικό προσωπικό της
“πελατειακής Δημοκρατίας” του Υπαρκτού
Ελληνισμού. Είναι αυτοί που με νύχια
και δόντια απέτρεψαν την εξυγίανση /
μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού
συστήματος (σχέδιο Γιαννίτση, 2001). Μεταξύ
αυτών, είναι οι συνταξιούχοι των “ευγενών
ταμείων”, που έπαιρναν συντάξεις
μεγαλύτερες των μισθών τους. Είναι οι
στρατιωτικοί που με πρόσχημα την ενεργή
ενασχόλησή τους με την πολιτική, υπέβαλαν
αθρόως τις παραιτήσεις τους, παραμονές
κάθε εκλογικής αναμέτρησης, έχοντας
συμπληρωμένα τα ελάχιστα απαιτητά 20
χρόνια υπηρεσίας στο στρατό και σε
ηλικία πέριξ των 45 ετών γίνονταν
συνταξιούχοι. Είναι οι πιλότοι της
αλήστου μνήμης Ολυμπιακής , που
ονοματίστηκαν συνταξιούχοι από τα
γεννοφάσκια τους, για να επιτρέψουν στο
κράτος να την κλείσει (άκουσον, άκουσον
το 1985 απασχολούσε 9.859 υπαλλήλους, εκ των
οποίων οι 900 υπηρετούσαν στο εξωτερικό,
ενώ σήμερα η “Aegean” απασχολεί
2.493). Είναι αυτοί που το μόνο που τους
απασχολούσε ήταν με πιο τρόπο να
συνταξιοδοτηθούν , αναγνωρίζοντας ως
εργάσιμα και “της Παναγιάς τα μάτια”,
προκειμένου να εργασθούν μετά “μαύρα”.
Είναι αυτοί που...
Τέλος
εκτός των άλλων (διαρθρωτικό μέτρο κλπ.)
η μη περικοπή της προσωπικής διαφοράς,
αποτελεί και μια μεγάλη αδικία. Προκειμένου
να το πετύχουν οι ΣΥΤΙΖΑΝΕΛ έκοψαν και
την τιμαριθμική αναπροσαρμογή όλων των
συντάξεων έως το 2022, δηλαδή μια ονομαστική
αύξηση κατ’ ελάχιστον 8%, η οποία θα
αντιστάθμιζε την ισόποση μείωση της
αγοράστικής τους δύναμης, Επί της ουσίας
πρόκειται για μια άδηλη / ύπουλη μείωση
των συντάξεων τα επόμενα χρόνια.
Αλληλούια...
Τέλος,
αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε
είναι, ότι συνταξιοδοτικό σύστημα
δομημένο στην φιλοσοφία του Νόμου
Κατρούγκαλου, είναι αδύνατον να επιβιώσει,
διότι είναι ασύμβατο με τις αρχές μιας
ελεύθερης οικονομίας (ιδεοληπτικά μη
ανταποδοτικό, ιδεοληπτικά αναδιανεμητικό).
Πάραυτα πρέπει να καταργηθεί και θα
καταργηθεί επειδή το απαιτούν οι
συνθήκες.
Σχετικά:
1.
Η στρατηγική των περικοπών στο
συνταξιοδοτικό σύστημα για τον
εξορθολογισμό / επιβίωσή του, είναι το
κοινό χαρακτηριστικό των 3 Μνημονίων
που εφαρμόστηκαν από το 2010 στην χώρα. Η
διαφορά έγκειται στο ότι το 3ο της
Παραφύση, το αχρείαστο (και το μακρύτερο),
επέφερε και τις πλέον καταστροφικές
συνέπειες στο εισόδημα των συνταξιούχων.
Και αυτό διότι σε σχέση με αυτά που
ίσχυαν το 2015 (νόμος 3863/2012, γνωστός ως
νόμος Λοβέρδου – Κουτρουμάνη, με πλήρη
εφαρμογή από το 2017) η συνταξιοδοτική
δαπάνη από 15,6% το 2016, θα μειώνονταν σε
14,4%το 2030 και θα διατηρούνταν πέριξ του
14% έως το 2060. Με τον του 3ου Μνημονίου
νόμο (γνωστός ως νόμος Κατρούγκαλου,
μείωση συντάξεων έως 18%, κατάργηση ΕΚΑΣ
κλπ.) η συνταξιοδοτική δαπάνη από 17,3%
που τελικά έφθασε του 2016, θα μειωθεί στο
12% το 2030 και στο 11,5% το 2016, ενώ μειώνεται
και έως το 10,6% 10 χρόνια μετά. Και πιο
συγκεκριμένα, ο δείκτης των δημοσίων
συνταξιοδοτικών παροχών ως ποσοστό των
μισθών από 78% το 2016 θα προσεγγίσει το
45% το 2070. Αυτή η κάθετη μείωση της μέσης
σύνταξης ως ποσοστό του μέσου μισθού
είναι η μεγαλύτερη που θα επιτευχθεί
στην Ε.Ε. (Ageing report 2018).
2.
Με
καθυστέρηση πολλών ημερών, δημοσιεύθηκαν
τα μηνιαία στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ που
αποκαλύπτουν την κατάρρευση της αγοράς
εργασίας τον Οκτώβριο (16/11).
Καταγράφηκε
αρνητικό ρεκόρ με 120.000 χαμένες θέσεις
εργασίας και τη μερική απασχόληση να
αγγίζει το 62,05% (τα
χειρότερα
που έχουν
καταγραφεί).
Και
αυτό επακόλουθο της αναιμικής ανάπτυξης
που πλήττει άμεσα
την αγορά εργασίας.
Ο
Λουί
ντε Φινές της πολιτικής στην Ελλάδα.
Ο
Ολάντ ο οποίος βρέθηκε στην χώρα μας
ιδιωτικώς, και επισκέφθηκε τον Ανάξιο
(16/11) είχε δηλώσει
στην
Liberation: “Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς στην
κατεύθυνση αυτής της ευρωπαϊκής Αριστεράς
όπως την οραματίζομαι”. Επίσης:
“Σε
ευρωπαϊκό επίπεδο, η Αριστερά βρίσκεται
σε δύσκολη θέση εξαιτίας του λαϊκισμού
και εξαιτίας μιας πιο ακραίας Αριστεράς
η οποία πατάει πάνω στη σοσιαλδημοκρατία!”
Μόνο
ο
Λουί ντε Φινές, θα
ήταν δυνατόν να
περιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ , αλλά να
μην τον βλέπει
που στέκεται μπροστά του... (θυμηθείτε
τον, στις ταινίες του “Φαντομά”).
Από
το Brexit
στο
Brexit-exit;
Οψόμεθα.
Η
υπογραφείσα
συμφωνία (η
τελούσα
υπό έγκριση), είναι
αυτή που
αναφέρεται στους “όρους διαζυγίου”
μεταξύ
Ε.Ε. και Βρετανίας. Χαρακτηριστικά, από
τις 585 σελίδες της συμφωνίας, οι 580
αναφέρονται στους όρους εξόδου και μόνο
οι
5 στο μέλλον της συνεργασίας.
17
Νοέμβρη 1973 -17
Νοεμβρίου 2018.
Επί
της ουσίας: Οι
Συριζαίοι την εποχή της Παραφύση, την
πορεία προς τιμήν της επετείου του
Πολυτεχνείου
την αντιλαμβάνονται / μετέτρεψαν σε
καρναβαλική πορεία... Φορούν την στολή
του επαναστάτη (αμπέχονο κλπ.) και
προσερχόμενοι στην Αμερικάνικη Πρεσβεία
φωνασκώντας
“έξω οι Αμερικάνοι” (αυτοί
οι όψιμοι προσκυνητές των) .
Αλληλούια...
Επί
της ουσίας: Στις
“ημέρες του Πολυτεχνείου”, είχαν
καταγραφεί 24 νεκροί (ουδείς
εντός του Πολυτεχνείου).
Υπάρχει
όμως και ένας
25ος νεκρός τον
οποίον αγνοούμε επιδεικτικά σε κάθε
επέτειο.
Είναι
το ίδιο το Πολυτεχνείο, ως σύμβολο μιας
Ελλάδος
που περίμενε και
ακόμη περιμένει
κάτι καλύτερο από τον εαυτό της.
Επί
της ουσίας: Είναι
απαραίτητο
να γίνει
αντιληπτό,
ότι όλες οι ιστορικές μεταβάσεις στην
δημοκρατία ( παραδείγματα: από την
σκλαβιά στην ελευθερία δια της Επαναστάσεως
του 1821, από την κατοχή στην απελευθέρωση
με την παρεμβολή ενός Εμφυλίου και από
την Δικτατορία στην Μεταπολίτευση)
επιτεύχθηκαν με συμφωνίες σιωπής και
αποσιωπήσεις οι οποίες φίμωσαν και
φιμώνουν ακόμη την Αλήθεια...
*
“Είναι
ακριβές ότι «το Πολυτεχνείο δεν έχει
ιδιοκτήτες», όπως ανακοίνωσε το γραφείο
Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ή ότι «οι τραμπουκισμοί
το λεκιάζουν», όπως έσπευσε να προσθέσει
ευρωβουλευτής του κυβερνώντος κόμματος;
Ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης,
επισήμανε ότι «το Πολυτεχνείο δεν μπορεί
να έχει κλειστές πόρτες σε όσους θέλουν
να το τιμήσουν. Κλειστές πόρτες δείχνουν
κλειστά αυτιά και κλειστούς ορίζοντες».
Όμως
μόνο στις 17 Νοέμβρη εμφανίζονται
«τραμπούκοι» και «κλειστές πόρτες»;
Όλον
τον υπόλοιπο χρόνο, εδώ και χρόνια, ποια
είναι η πραγματική συνθήκη του
Πολυτεχνείου;
(...) Όσο για τις ημέρες που προηγούνται
και έπονται της επετείου, να επαναλάβει
κανείς τα χιλιοειπωμένα; Ότι το ΕΜΠ
αναφέρεται ως το βασίλειο της
παραβατικότητας και της ανομίας; Ότι
έχει μετατραπεί σε άβατο, ορμητήριο
πάσης φύσεως μπάχαλων, αυτοαποκαλούμενων
αντιεξουσιαστών και αναρχικών, τρελών,
ναρκομανών, επικίνδυνου υποκόσμου; Ενώ
λοιπόν η καθημερινότητα στο Πολυτεχνείο,
365 μέρες τον χρόνο, έχει έντονα τα στοιχεία
ενός ανεξέλεγκτου κράτους εν κράτει,
κάθε 17η Νοεμβρίου εμφανίζονται
διαπορούντες και διαμαρτυρόμενοι
πολιτικοί. Ένας φαύλος κύκλος εθελοτυφλίας,
υποκρισίας, ατολμίας. Ο θορυβώδης
εξευτελισμός μιας επετείου” (Μαρία
Κατσουνάκη).
*
“Η
περιφορά
του λειψάνου του Αγίου Πολυτεχνείου
είναι μια θρησκευτική τελετή απ’ αυτές
που μαζεύουν πλήθος πιστών. Έχει
δε όλα τα χαρακτηριστικά του εν Ελλάδι
εκκλησιαζομένου κοινού...” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος, “Του Αγίου Πολυτεχνείου
ανήμερα”).
Η συνέχεια στην
διεύθυνση:
Η
Δημοκρατία είναι... των γραπτών κειμένων.
Τα
γραπτά κείμενα, κείνται
για κάθε προσέγγιση, κείνται
προς κατανόηση, διότι χωρίς κατανόηση
δεν
ενεργοποιείται
το σκέπτεσθαι των ανθρώπων. “Και
κατανόηση είναι
η
δυνατότητα ανίχνευσης της πορείας ενός
συλλογισμού, μαζί με τις αντιφάσεις
του, τις αμφιβολίες του, την ειρωνεία
του, όλα τα υφολογικά στοιχεία που κάνουν
τη σκέψη να είναι σκέψη”. Το
“ων ουκ άνευ”
που
καθιστά
τους
κατοίκους
μιας χώρας ικανούς
πολίτες, για να υπηρετήσουν ένα
δημοκρατικό πολιτικό γίγνεσθαι.
Δια
των κειμένων οι πολίτες αντιστέκονται
στην “λαγνεία” της άγνοιας... Ο
πολίτης δεν
ψάχνει (απλώς),
βρίσκει / ανακαλύπτει
(το
αληθινό)...
Και
η οπτικοποίηση του...
Ο
πολίτης δεν ψάχνει βρίσκει / ανακαλύπτει...
Εάν
ψάξει λοιπόν για την προέλευση του
πλεονάσματος
- υπερπλεονάσματος
, αυτών για τα οποία επαίρεται η Παραφύση,
θα βρει
ότι από τα 8 δισ. ευρώ τα 6 δισ. προέρχονται
από κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών.
Το
1,1 δισ. αφορούν κατασχέσεις, οι οποίες
αφορούν ασφαλιστικές οφειλές και έχουν
άμεση σχέση με το παραφύση
“βαυκάλημα”
ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι
πλεονασματικό. Ένα
συνταξιοδοτικό που επιβιώνει λόγω της
χρηματοδότησής του από τον προϋπολογισμό
(σχετικά έχω αναφερθεί στην προηγηθείσα
ενότητα : “Και εμπρηστές και πυροσβέστες”).
Τα υπόλοιπα 2 δισ. Προέρχονται από στάση
πληρωμών του Δημοσίου προς τους εγχώριους
προμηθευτές του, την παρακράτηση / μη
απόδοση επιδοτήσεων της Ε.Ε. στους
δικαιούχους τους και την
μείωση των δημόσιων επενδύσεων
(όχι μόνο
δεν
είναι προϊόντα
ανάπτυξης αλλά
είναι
και αντιαναπτυξιακά).
Επίσης
εάν ψάξει θα βρει / αποκαλύψει / αντιληφθεί
ότι και
ο 1ος ψευτό-εξω-μνημονιακός / νεομνημονιακός
προϋπολογισμός (2019),
που κατατέθηκε στην Βουλή (21/11), δεν
στοχεύει στην ανάπτυξη με
την κοινωνία
όρθια, αλλά
πως να κρατήσει, να
συνεχίσει να κρατά
τον κομματικό μηχανισμό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ
χορτάτο. Προς
επιβεβαίωση: Το
διάστημα 2014-2017 ο μέσος μισθός των
συμβασιούχων και των μετακλητών υπαλλήλων
του Δημοσίου, δηλαδή
στις ρουσφετολογικές θέσεις, αυξήθηκε
από 1.286 σε 1.502 ευρώ (+16,7%),
σε αντίθεση με αυτόν των ιδιωτικών
υπαλλήλων που μειώθηκε από 1.011 σε 982
ευρώ
(-2,9%).
Αποκαλώ
τον προϋπολογισμό του 2019
ψευτό-εξω-μνημονιακό / νεομνημονιακό,
διότι
εκτός των άλλων δεσμεύσεων, έχει συνταχθεί
εντός μιας οικονομικής πραγματικότητας,
η οποία δεν πληρεί το
βασικό χαρακτηριστικό
της
“ελεύθερης οικονομίας”, δηλαδή
την
δυνατότητα χρηματοδότησης της από τις
αγορές.
Αλληλούια...
Προς
το παρόν, γενικώς αυτοί που πιστεύουν
σε φιλελεύθερες αρχές και στον ορθολογισμό
πρέπει να κρατήσουν
καθαρή
την σκέψη
και
στέρεη
τη σπονδυλική τους
στήλη.
Επίσης
πρέπει να αντιλαμβάνονται, ότι
το αληθινό μέτρο της σοβαρότητας των
απόψεων και των πεποιθήσεών τους, είναι
η δυνατότητά τους μετά παρρησίας να τις
υποστηρίζουν, έναντι των αντιφρονούντων
/ θιγομένων από αυτές, αλλά το σπουδαιότερο
να πράττουν σύμφωνα με αυτές (συν-έπεια).
Η επίγνωση της αξίας αυτών, αποτελεί
και μια μορφή αυτοελέγχου τους. “Ίσως
εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς
ελπίδα, ό ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη
ιστορία που λέμε κ’ η ομορφιά του
ανθρώπου” (Ρίτσος).
*
“Διαβάζω δεν σημαίνει μόνον ότι μαθαίνω
κάτι που δεν γνωρίζω. Διαβάζω σημαίνει
αποδέχομαι μια πειθαρχία, συγκεντρώνομαι
σε κάποιο έργο ώστε να παρακολουθήσω
έναν συλλογισμό
από την αρχή έως το τέλος. Το διάβασμα
είναι μια μορφή κατάνυξης, και η κατάνυξη
είναι διάβασμα. Κατάνυξη θα πει ότι
έχεις ακόμη τη δυνατότητα να συνομιλείς
με αξίες που υπερβαίνουν την καθημερινότητά
σου, το παρόν σου και σε εξοπλίζει
πνευματικά για να τα κρίνεις” (Σεφέρης,
“Ημερολόγιο”).
Εις
την χώραν της φαιδράς πορτοκαλέας.
Ή,
πως η “black Friday”, μετατρέπεται
σε “black Week” (συγκεκαλυμμένη
εκπτωτική περίοδο) . Ή πως
ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα
επαναπροσδιορισμού / εξυγίανσης της
Ελληνικής οικονομίας για να επιστρέψει
στις Αγορές (Μνημόνιο), μετατρέπεται σε
πλοηγό της οικονομίας της έως το 2060
(καθεστωτικό).
Πολιτισμική
ενημέρωση.
2
Νοεμβρίου: Ακινδύνου, Ελπιδοφόρου,
Ανεμπόδιστου, Πηγασίου μαρτύρων.
Τάζει
“λαγούς με πετραχήλια”: Μια κλασσική
σουρεαλιστική έκφραση, η οποία περιγράφει
κάτι που απλούστατα δεν μπορεί να
πραγματοποιηθεί. Φέρνοντας στο μυαλό
μας την εικόνα ενός λαγού να φοράει
πετραχήλι(α), το κατανοούμε ως κάτι το
παρανοϊκό, ως θέατρο του παραλόγου.
Σήμερα όταν αναφερόμαστε σε πετραχήλι,
ενοούμε το μακρόστενο άμφιο των ιερέων.
Παλιά, ενοούσαν το περιλαίμιο των ζώων,
την λαιμαριά την οποίαν φορούσαν στα
επίλεκτα βόσκοντα ζώα, συνήθως με
κουδούνι, και ήταν δείγμα εξαιρετικής
ποιότητας (“πετραχήλι”, παραφθορά του
“επιτραχήλιον / περιτραχήλιον”). Ενώ
λοιπόν το περιλαίμιο σε οικόσιτα ζώα
ήταν και εύκολο να τοποθετηθεί και
συνηθισμένο, ήταν πρακτικά αδύνατον
να τοποθετηθεί σε ζώα που ζουν ελεύθερα
στη φύση, όπως ο λαγός. Και ιδιαιτέρως
στον δυσεύρετο λαγό, λόγω της μεγάλης
ικανότητας που απαιτείτο από τον κυνηγό
να “βγάλει λαγό”. Ως εκ τούτου η έκφραση
αυτή, η οποία υπάρχει καταγραμμένη και
ως “τάζει λαγούς με κουδούνια”,
χρησιμοποιείται για υπερβολικές,
ανέφικτες, εξωφρενικές, μη πραγματοποιήσιμες
υποσχέσεις.
“Η
χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα”.
Σκωπτικός
χαρακτηρισμός της Ελλάδος,
ως χώρας από την οποία απουσιάζει η
σοβαρότητα στην αντιμετώπιση καταστάσεων
και προβλημάτων. Ειρωνική αναφορά σε
παλαιότερη στομφώδη (και εξωπραγματική)
ωραιοποίηση της Ελλάδος.
Συγκεκριμένα, η φράση προέρχεται από
την
1η στροφή
του
ποιήματος
του Άγγελου
Βλάχου “Η
γη της Ελλάδος” (Ξεύρεις τήν χώραν πού
ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα / πού κοκκινίζ’
η σταφυλή / και θάλλει η ελαία; / Ω! δεν
την αγνοεί κανείς / είναι η γη η Ελληνίς),
το
οποίο και
διακωμώδησε το περιοδικό της εποχής
“Ραμπαγάς” . Ο Άγγελος
Βλάχος (ποιητής, διπλωμάτης και πολιτικός)
το
έγραψε, πριν
περίπου 100
χρόνια
με
προφανή την
προσπάθειά του να ωραιοποιήσει την
Ελλάδα.
21
Νοεμβρίου: Τα Εισόδια της Υπεραγίας
Θεοτόκου.
Το
εορταζόμενο γεγονός δεν αναφέρεται
στην Αγία Γραφή. Η 1η
γνωστή αναφορά σε αυτό βρίσκεται στο
Πρωτοευαγγέλιο
του Ιακώβου,
ένα απόκρυφο
κείμενο
του τέλους του 2ου
αιώνα. Σύμφωνα με αυτό, οι μετέπειτα
γονείς της Παναγίας
Ιωακείμ
και
Άννα,
μην
μπορώντας να αποκτήσουν παιδιά
παρακάλεσαν
τον Θεό να τους “χαρίσει” ένα, υποσχόμενοι
να Του το
αφιερώσουν. Τα
“Εισόδια της Θεοτόκου” αναφέρονται
στο
γεγονός της
αφιέρωσης
της κόρης που απέκτησαν και ονόμασαν
Μαρία, ως
νήπιο
στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Μεταγενέστερες
εκδοχές της ιστορίας (στα:
“Ευαγγέλιο
του Ψευτο - Ματθαίου”
και
το “Βιβλίο
της Γεννήσεως της Μαρίας”)
προσθέτουν ότι η Μαρία αφιερώθηκε στον
Ναό σε ηλικία περίπου 3
ετών, σε εκπλήρωση ενός όρκου. Κατά την
παράδοση παρέμεινε εκεί προς μόρφωση
προετοιμαζόμενη
για τον ρόλο της ως Θεομήτωρ.
Η
Μαρία παρέμεινε στον Ναό μέχρι το 12ο
έτος
της ηλικίας της, οπότε οι ιερείς του
Ναού όρισαν τον Ιωσήφ
ως προστάτη της. Και
αυτό διότι
ο πατέρας της Ιωακείμ, είχε αποβιώσει
όταν η Μαρία ήταν 6
ετών και η μητέρα της η Άννα, όταν ήταν
8
ετών (σύμφωνα
με την
Κοπτική
παράδοση).
Ακόμα και αν η
ιστορία αυτή
θρυλείται,
σκοπό της
είναι
να τονίσει πως η Μαρία ήταν αφιερωμένη
στον Θεό με απόλυτο τρόπο.
Τα
“Εισόδια
της Θεοτόκου”,
γνωστά στη Δύση ως “Παρουσίαση
της Παρθένου Μαρίας”,
εορτάζεται από όλα τα χριστιανικά
δόγματα που αναγνωρίζουν Αγίους,
ανήκει
δε
στις “Θεομητορικές
εορτές”.
“Η
Παρουσία της Παρθένου Μαρίας” (Τιτσιάνο,
1534-1538)
Κατά
τους θεολόγους τα Εισόδια της Θεοτόκου
σηματοδοτούν την μετάβαση από την Παλαιά
στην Καινή Διαθήκη, η οποία Παλαιά
Διαθήκη θεωρείται το προτύπωμα
της Καινής.
Ως
εκ τούτου υπάρχει
και
η παραλληλία
των Εισοδίων της
Θεοτόκου
με την ιστορία της Παλαιάς
Διαθήκης
για
τον προφήτη και Κριτή Σαμουήλ,
του οποίου η μητέρα, επίσης ονομαζόμενη
Άννα,
μη
δυνάμενη και
αυτή
να τεκνοποιήσει παρακάλεσε τον Θεό
σχετικά. Επίσης
και αυτή, προσέφερε το
αποκτηθέν τέκνο της δώρο
προς τον Θεό στο Σιλόχ (να
σημειώσω, ότι την εποχήν εκείνην γυναίκα
μη δυνάμενη να τεκνοποιήσει εθεωρείτο
το ελάχιστον και κατά νόμον, άχρηστη).
Φλερτάροντας
με την βλασφημία. Όταν διάβασα την
είδηση για το δημοσίευμα της Corriere della
Sera, σύμφωνα με το οποίο ο Νήπιος συνέστησε
“υποχώρηση” προς τους Ιταλούς
συνομιλητές του, στο θέμα της διαμάχης
τους με την Κομισιόν αναφορικά με τον
προϋπολογισμό, σκέφθηκα ότι προτύπωμα
του γεγονότος αυτού υπάρχει και στην
Καινή Διαθήκη (και ο Νήπιος τους είπε:
“Σταματήστε τώρα, μετά θα είναι
χειρότερα”).
Αναφέρομαι
στο
γεγονός της μεταστροφής του διώκτη
των πρώτων Χριστιανών Σαούλ, στον Παύλο
τον
“Απόστολο των Εθνών” του
Χριστιανισμού.
Σύμφωνα
με τις μαρτυρίες του
ιδίου
του
Παύλου
(“Επιστολές”),
άλλα και 3 παράλληλες διηγήσεις στις
“Πράξεις των Αποστόλων”,
έγινε Χριστιανός όχι από την πειθώ
κάποιου Αποστόλου
ή
κήρυκα , αλλά
απ’ ευθείας από τον ίδιο τον Χριστό.
Η
παρουσία Του,
μετέτρεψε τον ζήλο του για τον Ιουδαϊκό
Νόμο,
σε ζήλο για τη διάδοση του Ευαγγελίου
(καθ’
οδόν προς Δαμασκόν προς
οργάνωση νέων διώξεων κατά της νέας
πίστης, 46 μΧ)
Και
για να το τερματίσω. Στην
θέση του Χριστού, τοποθετήσετε την
Άγκελα, 2015 μΧ.,
και
θεωρείστε τον Σαούλ – Παύλο , ως τον
“κωλοτούμπα” των “Γραφών”...
Πολιτισμικοί
ακρωτηριασμοί...
Η
Παραφύση προτείνει την αναθεώρηση του
άρθρου 3 του Συντάγματος με την εισαγωγή
της πρότασης: “Η
Ελληνική
Πολιτεία είναι
θρησκευτικά
ουδέτερη”.
Και
αυτό
σε μια χώρα γεμάτη τόπους λατρείας κάθε
αναγνωρισμένης θρησκείας και δόγματος.
Και
αυτό σε μια χώρα που αναγνωρίζεται
Ελληνική μουσουλμανική μειονότητα και
δυνητικώς θα κλιθούμε σύντομα να
αναγνωρίσουμε και
στην Αθήνα Τουρκική μουσουλμανική
μειονότητα, με τους ρυθμούς που οι
Τούρκοι ζητούν πολιτικό άσυλο στην χώρα
μας (ο ανταποκριτής του ΣΚΑΙ στην Τουρκία
Μανώλης Κωστίδης ανέφερε ότι με αυτούς
τους ρυθμούς θα φθάσουν σύντομα τους
10.000, όταν στην Κωνσταντινούπολη έχουν
απομείνει
2000 ελληνικής καταγωγής).
(Συνειρμική
παρένθεση)
Στο
φετινό σόου της “Victoria's
Secret” (Ν.
Υόρκη, 9/11),
ένας
από τους “αγγέλους” της, η
Αντριάνα
Λίμα αποχαιρέτησε την πασαρέλα.
Υπενθύμιση:
19 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα.
Αυτό
που επιχειρείται με
την σχετική αναθεώρηση, είναι
η επίσημη διαγραφεί μιας βασικής
πολιτισμικής μας παραμέτρου, συστατικό
στοιχείο της ταυτότητας, αποτέλεσμα
της ιστορικής συμπόρευσης αρχικώς
των ελληνικών κοινοτήτων και της
επακόλουθης Ελληνικής Πολιτείας με τον
Χριστιανισμό /
Ορθοδοξία / Επίσημης
Εκπροσώπησής
της, αδιαλείπτως
από
τις αρχές του Βυζαντίου (απόδειξη και
το Άγιο Όρος).
Δυνητικώς μια τέτοια εξέλιξη, έχει
συνέπειες και στον τρόπο λειτουργίας
του κράτους, έναντι παραδόσεων
θεσμικά
κατοχυρωμένων (δημόσια παράδοση, επίσημες
εορτές, λιτανείες
κλπ.
), οι οποίες θα εκπέσουν σε εκφάνσεις
του ιδιωτικού βίου. Δυνητικώς δε,
προσφυγές στο
ΣτΕ θα οδηγήσουν σε αφαίρεση και
των θρησκευτικών συμβόλων από τους
δημόσιους χώρους και την μετατροπή του
μαθήματος των θρησκευτικών, σε
μάθημα θρησκειολογίας (σε παλαιότερη
ανάρτηση μου πρότεινα σχέδιο αναδόμησης
του
μαθήματος). Συμπληρωματικά
δε, προτείνει την αποκλειστικότητα της
μέχρι σήμερα επιλογής του πολιτικού
όρκου στην δημόσια σφαίρα. Δηλαδή
απαγορεύει
αντιδημοκρατικά την δυνατότητα
οντολογικού αυτοπροσδιορισμού των
Ελλήνων με βάση τον Θεό. Αυτά είναι τα
επακόλουθα ενός “καθαρού μυαλού”...
(του
Νηπίου)
Θα
“λερώσω” λίγο το μυαλό σας, προτρέποντας
να ακούσετε
το πιο κάτω “αδέσποτο” τραγούδι της
δεκαετίας του ΄30.
Η
σχετική
πρότασή μου είναι: Η δυνατότητα διπλής
ορκωμοσίας.
Υποχρεωτικός
ο
πολιτικός όρκος, επιλογή
η 2η ορκωμοσία, η θρησκευτική. Το αυτό
υποστήριξα και στο θέμα του πολιτικού
γάμου (1982).
Υποχρεωτικός ο πολιτικός γάμος,
ελεύθερη επιλογή η τέλεση θρησκευτικού.
Υπήρξα υποστηρικτής της άποψις του
Αντώνη Τρίτση, τον οποίον και θυσίασε
ο λαοπλάνος Ανδρέας για να τα έχει καλά
με το εγχώριο ιερατείο (Deja
vu: Φίλης
– Νήπιος).
Είμαι
από τους πρώτους που τέλεσαν πολιτικό
γάμο (θρησκευτικό δεν έκανα). Η αποφασισθείσα
τότε μη υποχρεωτικότητα του πολιτικού
γάμου και η απόφασή μου να τελέσω
πολιτικό, συνετέλεσαν
ώστε να χαρακτηριστώ ως
άτομο
με
ιδιαίτερα
σκληρή
συμπεριφορά,
έναντι του οικογενειακού του περιβάλλοντος
και του εξ αγχιστείας. Βοήθειά
μου...
Τέλος
επισημαίνω ότι η Παραφύση, παραφύση
τοποθετεί μια οιονεί συναινετική
διαδικασία όπως η συνταγματική αναθεώρηση
σε ένα προεκλογικό περιβάλλον, και
μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες,
διότι ο απώτερος / στρατηγικός της στόχος
είναι να εμποδίσει την ιστορικά απαραίτητη
αναθεώρησή του. Ελπίζω ο και συνταγματικά
κατοχυρωμένος “Καλός Θεός” της Ελλάδος
να μην το επιτρέψει, στους δολιοφθορείς
του μέλλοντός μας. Οψόμεθα...
* Σχετικό:
“Αυτός,
λοιπόν, είναι ο σκοπός, για τον οποίο η
κυβέρνηση ακολουθεί τη συγκεκριμένη
επαίσχυντη στάση, γι’ αυτό υποδαυλίζει
την ανομία και την αναρχία. Υπονομεύει
το μέλλον της επόμενης κυβέρνησης,
αδιαφορώντας αν με τον τρόπο αυτόν
υπονομεύει και το κοινό καλό του τόπου
για τα επόμενα χρόνια. Ως προς τη στάση
αυτή, η κυβέρνηση θυμίζει έναν ξένο
στρατό ο οποίος διεξάγει πόλεμο σε μια
τρίτη χώρα, που έτυχε να βρεθεί στον
δρόμο και για την οποία αδιαφορεί.
Μιλούμε για αδίστακτους μπολσεβίκους
–αυτή είναι η παιδεία και η νοοτροπία
τους–, των οποίων ο απερίγραπτος κυνισμός
αντλείται από τη δήθεν ηθική ανωτερότητα
που τους δίνει η ιδεολογία τους. Για
χάρη του Ανθρώπου και του ιδανικού
μέλλοντός του, δεν έχουν πρόβλημα να
θυσιάσουν μερικές γενιές ανθρώπων. Αυτό
κάνουν και, ουσιαστικά, η χώρα δίνει τον
τέταρτο γύρο του Εμφυλίου, αλλά με
πολιτικούς όρους” (Χρ.
Κασιμάτης).
Σαν επιδόρπιο
Επιμένω: Δεν αρκεί να κοιτάς,
πρέπει και να βλέπεις...
Μια
κλασική οφθαλμαπάτη, η ψευδαίσθηση της
εξαφάνισης του Νίνο, η οποία ανήκει στην
κατηγορία της ψευδαίσθηση σπινθηρίζοντος
πλέγματος (Hermann Grid).
Δώδεκα
κουκίδες που "χορεύουν" μπροστά
στα μάτια μας. Δεν εξαφανίζονται ποτέ,
ούτε και μετακινούνται αλλά όσο γρήγορα
κι εάν κινήσεις τα μάτια σου δεν υπάρχει
περίπτωση να τις δεις όλες ταυτόχρονα.
Όταν
τα μάτια μας στοχεύουν στην συνολική
εικόνα, οι μαύρες κουκίδες κινούνται
εντός και εκτός του οπτικού μας πεδίου
και μοιάζουν να τρεμοσβήνουν. “Το οπτικό
μας σύστημα είναι τεμπέλικο, προτιμά
τα κανονικά σχήματα επειδή μπορεί
να κοιτάξει ένα μέρος του όλου και να
θεωρεί ότι το έχει δει ολόκληρο”
(Martinez-Conde, περιοδικό “Popular Science”).
Προσοχή:
Ο Κόσμος μας ποτέ δεν υπήρξε κανονικός...
Seedrinker
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.