Εν ετέρα μορφή.

Η ελευθερία.

Οι άνθρωποι σκέπτονται με λέξεις. Δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν την πραγματικότητα, να συλλάβουν νοήματα χωρίς τις λέξεις φορείς των. Η κάθε εξουσία χρησιμοποιεί / στηρίζεται την γλώσσα για την απόκτηση / διατήρησή της. Ως εκ τούτου δομικό στοιχείο της εξουσίας είναι η γλώσσα και επομένως, όποιος εξουσιάζει την γλώσσα δύναται να επιβάλλει τις λέξεις του, δηλαδή τις λέξεις με την δική του νοηματοδότηση. Αποτέλεσμα το νόημα των λέξεων δύναται να διαφοροποιείται ανάλογα με τα συμφέροντα και τις επικοινωνιακές ανάγκες της κάθε εξουσίας. Ο Μπάρι Ανσγουόρθ αναφέρει: “Αν βρεις το σωστό τρόπο να εκφράσεις τα πράγματα μπορείς να κάνεις οτιδήποτε, ακόμη και φρικαλεότητες”. Επίκαιρα παραδείγματα: “Παράπλευρες απώλειες”, “χειρουργικά πλήγματα”, “ιερός πόλεμος” κλπ. Το γεγονός ότι κανείς δεν αντιδρά σε αυτήν την ρητορική χειραγώγηση, αποτελεί απόδειξη / δείγμα των αντικειμενικά πραγματικών συνεπειών του διαρκούς μετασχηματισμού της γλώσσας στον οποίο επιδίδονται οι εξουσίες.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού την Μεταπολίτευση, η Αριστερά μονοπώλησε την νοηματοδότηση αυτή. Η επιδότηση της δικτατορίας στην Αριστερά δεν περιορίστηκε στην πολιτική υπεραξία. Ήταν κυρίως ιδεολογική και πνευματική. Να υπενθυμίσω, ότι έως ότου να φτάσουμε στη σημερινή της ιδεολογική κατάρρευση, εθεωρείτο σκανδαλώδες να θέλεις να μιλήσεις ως διανοούμενος χωρίς να προτάξεις το αριστερό σου πρόσημο.

Το κυρίαρχο κομμουνιστικής κοπής ιδεολόγημα της μεταπολίτευσης, αποτελούσε η νοηματοδότηση της λέξης “Δεξιά” κατά το δοκούν. Σε αυτήν τσουβάλιασαν όσους αντιστάθηκαν στην απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, επιβάλλοντας μάλιστα ως εκ τούτου και τον όρο “Εμφύλιος”. “Με την Δεξιά ενοχοποιημένη από τη βλακεία των συνταγματαρχών και την Αριστερά θυματοποιημένη, κοινώς κολακευμένη, η διχοτομία Αριστερά - Δεξιά επισκίασε όλες τις υπόλοιπες. Αναφέρω: καλλιεργημένος - ακαλλιέργητος, μορφωμένος - τενεκές ξεγάνωτος, ταλαντούχος - ατάλαντος, κοινός βλαξ - στοιχειωδώς ευφυής, εργατικός – λουφαδόρος” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Σε αυτό το περιβάλλον δομήθηκε το λεγόμενο “ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς”. Προσέφερε την υπεροχή μιας Μεγάλης Ιδέας δομημένη στην ανελεύθερη, επιθετική, επεκτατική ιδεολογία / Θρησκεία του Μαρξισμού. Μια ιδεολογία / Θρησκεία, η οποία προσομοιάζει με τον Ισλαμισμό διότι επιδιώκει την κυριαρχία και την εξόντωση όλων των άλλων ιδεολογιών. Δεν πρεσβεύει την συνύπαρξη και τον διάλογο, αλλά την επικράτηση την δική του και την συντριβή των Άλλων (1). Μια Μεγάλη Ιδέα η οποία, όσες φορές και εάν ακυρώθηκε από την ιστορική πραγματικότητα, δεν έχανε το μεγαλείο της. Απέτυχε στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, απέτυχε στην Κίνα του Μάο, απέτυχε στην Κούβα του Κάστρο, στην Ανατολική Γερμανία, τα Βαλκάνια και αλλού , όμως αυτό δεν ακύρωνε το μεγαλείο της (με εργαλείο τις καπιταλιστικές κρίσεις επιχειρούσαν να προσδώσουν ρεαλισμό στην δυστοπία τους).

Το ιδεολόγημα αυτό της Μεγάλης Ιδέας υπήρξε τόσο ανθεκτικό, ώστε να διχοτομεί τη συλλογική συνείδηση έως την σημερινή του αποδόμηση / κατάρρευση και οι εναπομείναντες πολίτες αυτής της χώρας έχουν ως τελευταία καταφυγή την “διορθωτική” κίνηση του γέλιου, η οποία τείνει να αναστείλει, απαλύνει την δυσπροσαρμοστία τους σε αυτήν την κατάσταση. Παράδειγμα πώς γίνεται μια πλειοψηφία της άκρας Αριστεράς να είναι πλειοψηφία χάρη σ’ ένα απόκομμα της λεγομένης λαϊκής / άκρας Δεξιάς; Ο Χένρυ Μπρεξόν αναφέρει ότι το γέλιο απαιτεί κάτι σαν στιγμιαία νάρκωση του ψυχισμού του ανθρώπου (σσ. γνωστός από την αρχαιότητα ο ορισμός “ζώον γελαστικόν”, το μόνον). Απευθύνεται καθαρά στο πνεύμα, στον νου και όχι στην καρδία που θα μετατρέψει την κωμωδία σε δράμα. Είναι δηλαδή μάλλον εγκεφαλικό παρά θυμικό. Τέλος, εδώ που τα λέμε και λόγοι αυτοπροστασίας επιβάλλουν στον Πολίτη τον γέλωτα αντί του κλάματος.

Θα επισημάνω ότι αυτή η πολιτική υπεραξία της Αριστεράς δομήθηκε και πορεύθηκε / πορεύεται, βουτηγμένη στις αντιφάσεις. Σχηματικά θα επισημάνω, ότι αποκάλεσαν τη δεκαετία του ΄60 τον Γεώργιο Παπανδρέου “Γέρο της Δημοκρατίας”, αντίπαλό τους κατά τη δεκαετία του ΄40 και πριν λίγες ημέρες (16/4) ο Νήπιος από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση καλούσε τους εκπροσώπους των fund managers να τον εμπιστευθούν μιλώντας για την αξία της επιχειρηματικότητας (“σαν να παραδίδει βεδουίνος μαθήματα αλπικού σκι”, σχολίασε παρευρισκόμενος). Αλλά και στις 23/4, ο Νήπιος απευθυνόμενος στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είπε “πετύχαμε, εκεί που απέτυχαν οι άλλοι”, δηλαδή στην εφαρμογή των Μνημονίου. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού όλα γίνονται... Αυτό το παραφύση πολιτικό, ιδεολογικό και πνευματικό περιβάλλον αποτέλεσε το θερμοκήπιο ανάπτυξης και τελικής επικράτησης της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Δύναμη) έναντι των Πολιτών. Και η κοινή λογική πέταξε μακρυά από την χώρα. Και ο σοφότερος λαός, όχι μόνο της Ευρώπης, επέλεγε τους σοφότερους ως ηγέτες του...

Έχω αναφέρει, ότι αυτό που ονομάζουμε κοινή λογική, ονομάζετε “κοινή”, όχι διότι είναι κοινή σε όλους αλλά διότι δυνάμεθα να την αποκτήσουμε / κατακτήσουμε όλοι, εάν βέβαια η κανονιστική κλίμακα αξιών, η οποία κατασκευάζεται από την κυρίαρχη κάθε φορά τάση, οι υποκριτικές κοινωνικές συμβάσεις τα μικροσυμφέροντα και η ιδιοτέλεια μας το επιτρέψουν. Η κοινή λογική δεν είναι στατική, είναι όμως “συντηρητική”. Και “συντηρητική” είναι η θέση, η οποία θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση / επικαιροποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες. Ο Χρήστος Γιανναράς αναφέρει σχετικά: “Η ‘κοινή λογική’ είναι το ασφαλέστερο κριτήριο ορθότητας που διαθέτουμε. Το ασφαλέστερο, γιατί το γεννάει η κοινή εμπειρία. Οι κοινές εμπειρικές πιστοποιήσεις οδηγούν σε κοινές παραδοχές. Οι κοινές παραδοχές αρθρώνονται και συγκροτούν την ‘κοινή λογική’. Χωρίς την κοινή λογική είναι αδύνατο να συσταθεί και να λειτουργήσει κοινός βίος, κοινωνία των αναγκών. Γι’ αυτό και η κοινή λογική είναι ασύμβατη και ασύμπτωτη με την ιδιοτέλεια – το βεβαιώνει και αυτό η κοινή εμπειρία. Ιδιοτέλεια σημαίνει μια λογική με ‘ίδιον τέλος’, λογική που δεν συντονίζεται με την κοινή στοχοθεσία (της κοινωνίας των αναγκών), αλλά υπηρετεί ‘τέλος’ (σκοπό) ατομικών συμφερόντων, εγωκεντρικών προτεραιοτήτων και επιδιώξεων. Η κοινή λογική θεωρήθηκε πάντοτε θετικό δεδομένο της συλλογικότητας και κοινωνικής συνύπαρξης, η ιδιοτέλεια αρνητικό. Η αντίθεση είναι ‘οριστική’, γι’ αυτό και καθολικά αυτονόητη. Οριστική σημαίνει ότι, ο ορισμός της καθεμιάς (της κοινής λογικής και της ιδιοτέλειας) αποκλείει την ύπαρξη της άλλης – η συνύπαρξή τους είναι αδιανόητη: H κοινή εμπειρία μέσα στους αιώνες βεβαιώνει την ιδιοτέλεια ως έμπρακτη άρνηση και κατάλυση της κοινής λογικής, και τον συντονισμό με την κοινή λογική ως αυτονόητο αποκλεισμό της ιδιοτέλειας. Αλφαβήτα της οργανωμένης συλλογικότητας είναι, σε πανανθρώπινη κλίμακα, η θεσμοποίηση και λειτουργική οργάνωση της κοινής λογικής. Για να κατορθωθεί αυτό, προϋποτίθεται ο αποκλεισμός ή περιορισμός ή κριτικός έλεγχος (τουλάχιστον) της ιδιοτέλειας, της αυθαιρεσίας, του αχαλίνωτου εγωκεντρισμού, της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Δημιουργούνται θεσμοί επιβολής του Δικαίου (της κοινής περί Δικαίου αντίληψης), θεσμοί αστυνόμευσης, θεσμοί σωφρονισμού των επιθετικά ιδιοτελών”.

Η κοινή λογική εξοβελίστηκε στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού και η επικυριαρχία της Αριστεράς στον ιδεολογικό και πνευματικό / πολιτιστικό χώρο επέβαλε στην θέση της λέξης “καλλιέργεια” , την λέξη “κουλτούρα”. Ο εξελληνισμός της λέξης “culture – καλλιέργεια” σε κουλτούρα εφευρέθηκε για να αποκρύψει τις υποχρεώσεις, αισθητικές και πνευματικές, που απαιτεί η σημασία της λέξης “καλλιέργεια”. Μία λέξη η οποία τους τρομάζει με το “βάρος” της, σε αντίθεση με την λέξη “κουλτούρᨔ η οποία σε απαλλάσσει πάσης ευθύνης αφού επί της ουσίας δεν σημαίνει τίποτε. Και ξεκίνησε η δοξασμένη εποχή της προοδευτικής αλαζονείας αυτή εποχή του “τίποτα”, κατά την οποία καταργήθηκε η χρήση του προσδιορισμού “καλλιεργημένος άνθρωπος” και αντικαταστάθηκε από το “κουλτουριάρης”, κατά την οποία επιτελέσθει και η αποχαύνωση του κοινωνικού γίγνεσθαι της χώρας. (“Η μάχη εναντίον όλων των μορφών διάκρισης καταστρέφει τις παλιές ιδιαιτερότητες οι οποίες δημιούργησαν τις αισθητικές και πνευματικές αξίες που δίνουν αξία στη ζωή” - Λεβί Στρος). Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Η προοδευτική αλαζονεία ισοδυναμεί με πολιτισμική αμνησία. Άσε το παρελθόν εκεί που βρίσκεται, στα αρχεία των ιστορικών, σου λένε. Ο δικός μας κόσμος δεν μοιάζει με κανέναν. Φτιάχνουμε τον καινούργιο άνθρωπο, ο οποίος θα μπορεί ακόμη και να διαλέγει το φύλο του. Μαθήματα διεμφυλικής ταυτότητας παρέδωσαν οι χωριάτες του δικού μας υπουργείου Παιδείας. Ένας άνθρωπος χωρίς φύση, χωρίς μνήμη, πρώτη ύλη για την προοδευτική απολυταρχία”.

Την δεκαετία του ΄90, “εγώ ο συντηρητικός” έγραψα περιγράφοντας τους “κουλτουριάρηδες”: Ζουν μια ζωή, απεγνωσμένη προσπάθεια να συναντηθούν με το νόημα που χειραγωγούμενοι έχουν δώσει στα πράγματα και στους εαυτού τους. Ένα νόημα που περιέργως συνεχώς τους διαφεύγει, οπότε και είναι καταδικασμένοι να βρίσκονται σε μια διαρκή αγωνιώδη κίνηση, κυνηγώντας αυτό που θα συμβεί (τα αποκαλούμενα “δρώμενα”). Αυτό που τους συντηρεί, είναι η ικανότητά τους να αφηγούνται ιστορίες για νέες “γεύσεις και μόδες του νου”, ζώντας στην ψευδαίσθηση ότι έτσι προωθείται η Ιστορία και μαζί της η δική τους ύπαρξη. Πίσω από τις όποιες ακραίες διακηρύξεις / διαμαρτυρίες τους, διακρίνουμε μια υποβόσκουσα φοβία. Ποτέ δεν θα ρισκάρουν πραγματικά, να υπερβούν δηλαδή τους εαυτού τους, να αφεθούν στα “δρώμενα” / πλοκές της πραγματικής ζωής και να γίνουν αυτό που πραγματικά φοβούνται: αληθινοί.

Τέλος δε σε ένα “παραλήρημα συντηρητισμού μου” το Πάσχα του 1999 έγραψα και εξέδωσα ένα φυλλάδιο “επιγραμματικού λόγου” με τίτλο “Η ζωή εν τάφω;” (το ανήρτησα με ίδιο τίτλο στις 12/4/12), στο οποίο μεταξύ άλλων συμπεριέλαβα και το κάτωθι:

Κουλτουριάρηδες

Γεύσεις, και μόδες του νου

συνεχές κυνηγητό

για ένα νόημα δοτό.

Με το “δρώμενο” που θα συμβεί

νομίζουν ότι συμμετέχουν στη ζωή.

Διακηρύξεις, διαμαρτυρίες πάντα μπροστά,

ποτέ δεν ρισκάρουν πραγματικά. (2)

Και τελικά ήλθε η αποφράς για την χώρα ημέρα (20/1/15). Η Παραφύση στην εξουσία, γεγονός το οποίο στοίχισε στην χώρα περί τα 200 δισεκατομμυριάκια, εάν συνυπολογίσουμε και την απαξίωση των υπό κρατικό έλεγχο επιχειρήσεων (Τράπεζες, ΔΕΗ κλπ.) και ένα αχρείαστο 3ο plus Μνημόνιο. Και τα μυθεύματα της Αριστεράς κατέρρευσαν ως το “σιδηρούν παραπέτασμα”, και μαζί τους οι “κουλτουριάρηδες”, οι οποίοι την περίοδο της Κρίσης είχαν πυκνώσει τις τάξεις των “αντιμνημονιακών”. Μετά την κατάρρευση της Αριστεράς τους (ο Νήπιος θέλει να γίνει σοσιαλδημοκράτης), οι “κουλτουριάρηδες” άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις μιας υπάρχουσας συνιστώσας της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ , αυτής των “ισαποστάκιδων” (προτιμώ το “ισαπουστάκιδες”) (3). Θα τους αναγνωρίσετε, είναι αυτοί που σήμερα για να δικαιολογήσουν τα εγκλήματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απαντούν με τη σχεδόν κόπι-πάστε φράση: “ναι, αλλά οι προηγούμενοι...” (επίσης αποκαλούνται “ναιμεναλλάδες”).

Σημειώσεις:

1. “Όσοι πιστεύουν σε αυτήν την κοσμοθεωρία (σσ. του Μαρξισμού), έχουν μιαν επιθετικότητα που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της θρασύτητας. Οι μαρξιστές ποτέ δεν αμύνονται, ποτέ δεν απολογούνται. Και όσες φορές το έπραξαν, αυτή η πράξη τους έκρυβε σκοπιμότητες. Ήταν απολογία με ταυτόχρονη επίθεση κατά ενός ενδοκομματικού εχθρού. Στα καθ΄ ημάς ο ΣΥΡΙΖΑ, απολογείται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν πληγεί από την πολιτική του, ρίχνοντας όμως την ευθύνη στους προηγούμενους και στους δανειστές. Αμύνεται, επιτιθέμενος” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

2. Πριν λίγες ημέρες ψάχνοντας τα κιτάπια μου, ανακάλυψα κάτι που θεωρούσα χαμένο, το παράρτημα του φυλλαδίου “Η ζωή εν τάφω;”, το οποίο εξέδωσα τα Χριστούγεννα του 1999. Μου έκαναν εντύπωση δύο “επιγραμματικοί λόγοι” λόγω επικαιρότητας και σας τους παραθέτω.

ΝΑΙ – ΌΧΙ

Δύο λέξεις μια σταλιά

ταξίδι, ανάμεσα τους, η ζωή παλιά.

Το ΝΑΙ δεν είναι ΝΑΙ.

Το ΌΧΙ δεν είναι ΌΧΙ.

Δίκαιο, άδικο – καλό κακό

είναι σχετικό.

Κατέρρευσε η διαφορά

τον φόβο, η σύγχυση γεννά

η επίγνωση μας χαιρετά.

Σύγχρονος Ηρώδης

Ύπουλα σιωπηλά κτυπά

με πολλούς τρόπους θανατώνει

τα παιδιά σιγά – σιγά.

Πείνα, κάπνισμα ποτά

αφύσικη διατροφή, μόλυνση, ναρκωτικά

τροχαία, παιχνίδια ηλεκτρονικά.

Αχθοφόρους γνώσεων ζητά

επαίτες εργασίας τους καταντά.

Αναξιοκρατία, αναξιοπιστία

τους αρρωσταίνει η καρδιά.

Ανασφάλεια απόγνωση

κατάθλιψη τελικά

είναι πια νεκρά...

3. Από του νόμους του Σόλωνα ιδιαίτερα χαρακτηριστικός είναι εκείνος που ορίζει ότι χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα όποιος μένει ουδέτερος σε περίπτωση που θα ξεσπούσε εμφύλια διαμάχη στην χώρα. Ο Σόλων ήθελε κανείς πολίτης να μην μένει αδιάφορος και ασυγκίνητος για τα δημόσια ζητήματα, κοιτάζοντας μόνο πως να εξασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα. (Πλούταρχος, Σόλων, κεφ. 20). Και η υπάρχουσα κατάσταση στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, προσομοιάζει τα χρόνια της Κρίσης με εμφύλιο. Οι κατά τους Αρχαίους κοινωνικές νόσοι “η έρις και η στάσις” αποτέλεσαν την πολιτική πρακτική των αντιμνημονιακών και σήμερα της Παραφύση. “Πολιτεύθηκαν ως αντάρτες στο όνομα του διχασμού και συνεχίζουν. Δεν είναι ‘κακοί’ άνθρωποι. Απλώς αυτό ξέρουν, αυτό κάνουν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Συνεχίζεται...

Επίλογος

Προσοχή. Έρχεται το μέλλον...

Η δύναμη του σκίτσου (γελοιογραφίας) / Ένας γελοιοποιός της εξουσίας ...

* “Τα μαύρα ανθρωπάκια του Δημήτρη Χατζόπουλου, δεν είναι απλώς αναγνωρίσιμα δημόσια πρόσωπα. Με τη στάση του σώματός τους, με τις χειρονομίες τους σού υποβάλλουν την έκφραση του προσώπου τους, ακόμη κι αν δεν έχουν χαρακτηριστικά. Ελλειπτικό σκίτσο, που περιμένει την επίσης ελλειπτική λεζάντα του. Φρασούλες σκιτσαρισμένες επίσης που μπορεί να συνδέονται μεταξύ τους με άμεσο τρόπο, όμως η σχέση τους με την εικόνα δεν είναι άμεση. Ο σαρκασμός του Χαντζόπουλου είναι ο σαρκασμός της πλάγιας ματιάς. Δεν κοιτάζει τον κόσμο και την πολιτική στα μάτια. Είναι καθισμένος σε κάποιο θεωρείο, από όπου οι πρωταγωνιστές του φαίνονται σαν σκιές που κινούνται στον χώρο, στην κυριολεξία, τα χρώματα όμως του σκηνικού προβάλλουν ολοζώντανα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Deja vu.

Ζήσαμε την εποχή των “αγανακτισμένων” των Μνημονίων της Πλατείας και λουζόμαστε την Παραφύση και ένα αχρείαστο 3ο plus Μνημόνιο διαρκείας. Σήμερα ζούμε την εποχή των “νεο-αγανακτισμένων” του Μακεδομικού οι οποίοι ζητούν “από τους εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου να σεβαστούν τη βούληση του κυρίαρχου ελληνικού λαού”. Δέκα χρόνια ασυγκράτητου λαϊκισμού, συνέτριψαν το σώμα και το πνεύμα του κράτους και αποθέσμισαν τελείως την Δημοκρατία μας και εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι στον ίδιο δρόμο. Βοήθειά μας...

25η Μαρτίου 2018... Και ο ΣΥΡΙΖΑ στην σχετική του ανακοίνωση μιλάει για “αγώνα για την λαϊκή κυριαρχία”, την “αυτοδιάθεση” και πηγή έμπνευσης για τους “προοδευτικούς” (σσ. ανιστόρητους) ανθρώπους. Παρά λίγο και θα μας “αποκάλυπτε” ότι ο Κολοκοτρώνης αγωνίστηκε για την ισότητα των 2 φύλων.

Βάρνα 26/3: Ευρωτουρκική συνάντηση Κορυφής. “Η ένταξη στην Ευρώπη, παραμένει στρατηγικός στόχος της Τουρκίας” δήλωσε ο Ερντοράν.

Η εξέλιξη μιας αγιογραφίας...

Εν τω ιδίω πνεύματι... Η “σύναξη της αγίας τριάδος”, του αυταρχισμού, στην Άγκυρα (Ροχανί, Ερντοράν, Πούτιν - 4/3). Επιδιώκουν την ανασύσταση των “παλαιών αυτοκρατοριών” τους, με την μέθοδο της “φιλανδοποίησης”.

Και τα χειρότερα... “Διάβολο και Βελζεβούλ” χαρακτήρισε η γερμανική εφημερίδα “Süddeutsche Zeitung” το δίδυμο Τραμπ και Πούτιν (11/4). Μοιάζουν πάρα πολύ και αποτελούν έναν πολύ επικίνδυνο συνδυασμό, αναφέρει. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την “Deutsche Welle”, η “Süddeutsche Zeitung” γράφει: Ο πρόεδρος είναι ένας παθολογικός ψεύτης, που δεν δείχνει ποτέ μεταμέλεια. Βρίσκεται υπό τεράστια πίεση από την κοινή γνώμη, απομονωμένος, ακόμη και φίλοι και εταίροι τού γυρνούν την πλάτη. Οι χρηματιστηριακές αγορές καταρρέουν, η εξουσία του αποκτά ρωγμές. Όμως ο πρόεδρος είναι ένας μετρ της κλιμάκωσης. Εκεί που εμφανίζεται ένα πρόβλημα, δημιουργεί ένα μεγαλύτερο. Ο πρόεδρος προκαλεί αμφιβολίες, κάνει λόγο για συνωμοσία, ξεκινά ένα επιδέξιο παιχνίδι με κατηγορίες και ψέματα. Πάνω απ' όλα όμως: Ο πρόεδρος είναι ματαιόδοξος και διαθέτει το επιθετικό ένστικτο ενός μαχητή του δρόμου, διαθέτει αυτή την οργή, η οποία εντείνεται επειδή ο πρόεδρος ζει σε έναν δικό του κόσμο χωρίς να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Αυτός ο πρόεδρος έχει δυο ονόματα: Βλαντιμίρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ”.

Για άλλη μια φορά... Μετά το πέρας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Νήπιος σε ερώτηση δημοσιογράφου του “Ειδησεογραφικού Πρακτορείου της Μακεδονίας”, σχετική με την πορεία των διαπραγματεύσεων με την πΓΔΜ, απήντησε ως πρόεδρος 15μελούς Γυμνασίου... Ευχήθηκε στην Σκοπιανή δημοσιογράφο, σε λίγους μήνες να εκπροσωπεί την “Gorna Makedonija” (“Άνω Μακεδονία”). Για άλλη μια φορά δικαιώνομαι που τον αποκαλώ Νήπιο.

Στις 11/3 ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ Ζάεφ ανέφερε ως τελική πρόταση της κυβέρνησής του το “Upper Makedonia και στις 15/4 είπε ΌΧΙ σε ονομασία “έναντι όλων” (θέλει να διατηρήσει το Μακεδονία για χρήση εντός της χώρας του) και αλλαγή Συντάγματος.

Νήπιος VS Σουλτάνου.

Η περιφρόνηση του πραγματικού. Σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της διαΝΕΟσις “Τι πιστεύουν οι Έλληνες το 2018”, οι μισοί σχεδόν Έλληνες θεωρούν ότι ζημιώθηκε η χώρα από την ένταξή της στην Ε.Ε. Το 60% ότι ωφελήθηκε περισσότερο η Ε.Ε. παρά η Ελλάδα από την ένταξη, ταυτόχρονα όμως το 68% βρίσκει τη συμμετοχή θετική (;). Και το άλλο: 60% συμφωνούν ότι “τα μνημόνια ήταν αναγκαίο κακό λόγω της δυσμενούς κατάστασης της χώρας” αλλά ταυτόχρονα 70% πιστεύουν ότι “τα μνημόνια ήταν εφεύρημα των Ευρωπαίων για να εκμεταλλευτούν τη χώρα μας” (;). Το 57% πιστεύει ότι δεν έπρεπε να μπούμε στο ευρώ, αλλά το 66% να μη βγούμε τώρα που είμαστε μέσα. Το 28,7% (!) νομίζει ότι μας ψεκάζουν, το 40% των γυναικών δηλώνουν ότι έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, σχεδόν οι μισοί θέλουν επαναφορά της θανατικής καταδίκης και περισσότεροι από το 60% δεν επιθυμεί ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Το 30% θα ήθελε έναν Πούτιν στο τιμόνι της χώρας (το πιθανότερο και για διαφορετικούς λόγους, ψηφοφόροι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής). Τέλος το 75% εξακολουθεί φυσικά, να έχει μεγάλη ιδέα για το γένος... Η περιφρόνηση του πραγματικού είναι αποτέλεσμα “ασυναρτησίας και εσωτερικής σύγχυσης” (Στέλιος Ράμφος). Τα αποτελέσματα της έρευνας συνηγορούν επίσης στην άποψήμου ότι την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδη Δύναμη Ωργιώδη Άγνοια) συναποτελούν το 65-75% των κατοίκων της χώρας του “Υπαρκτού Ελληνισμού”. Το γεγονός ότι ένα ποσοστό δε απαντά ειλικρινώς (σε αυτό συνηγορεί και η εις βάθος μελέτη των δημοσκοπήσεων) δηλώνει και συναισθηματική (δια)ταραχή (υποστηρίζουν τις ίδιες απαντήσεις ή τις ακριβώς αντίθετες, με την ίδια βεβαιότητα). Το “πιστεύω” και το “δεν πιστεύω” μοιάζουν τόσο πολύ όταν χειραγωγείσαι εις την περιφρόνηση του πραγματικού, ώστε συχνά το ένα παίρνει τη θέση του άλλου.

4/4/2018. Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων. Συμμετέχοντας εις τον εορτασμό της Ημέρας, αλλά και λόγω της τρέχουσας επικαιρότητας μας (νομοσχέδιο για τα τετράποδα ζώα συντροφιάς), θα μετονομάσω την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ εις “Δεσποζόμενα Δίποδα Ζώα”...

Οι της Παραφύση... Ο της Παραφύση αναπληρωτής υπουργός Προστασίας τού Πολίτη Τόσκας, παραφύση συνέστησε στους πολίτες που αντιληφθούν εν μέσω της νυχτός εισβολή κακοποιών στο σπίτι τους, απλώς να γυρίσουν πλευρό. Δηλαδή ακολουθώντας το δικό του παράδειγμα. Όταν οι “μαχητές” του Εξαρχιστάν, εν μέσω της νυχτός επιτίθενται στους “δικούς” του (κατά των αστυνομικών με μολότοφ), αυτός απλώς γυρίζει πλευρό... Το θολωμένο του μυαλό έχει μπερδέψει, την δυνατότητα αυτοάμυνας ενός προσώπου / μια συντεταγμένης πολιτείας όταν βάλλεται, με την αυτοδικία.

Επίσης ισχυρίστηκε... “φέτος υπάρχει σαφής μείωση της εγκληματικότητας...”

Ο Τόσκας, μετά τα πρόσφατα γεγονότα της αυτοάμυνας του 88χρονού συνταξιούχου και τον βαρύ τραυματισμό του επιχειρηματία Αλεξάνδρου Σταματιάδη (αποτέλεσμα εισβολής κακοποιών στις οικίες τους, απεβίωσε στις 20/4), προέβη στις εξής παραφύση δηλώσεις αντιστοίχως: “Δεν είμαστε Φαρ Ουέστ” και “δεν ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο”. Αποδεικνύοντας ότι το ελάχιστο πρόκειται για άτομο με ανεπάρκεια συναισθηματικού IQ.

* “Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα του Ν. Τόσκα: όχι τόσο η τερατώδης αναισθησία του, αλλά η άνεση, η φυσικότητα με την οποία την αποκαλύπτει. Πώς μπορεί; Καταλήγω, λοιπόν, στη σκέψη μήπως ο Ν. Τόσκας είναι βαριά περίπτωση του συνδρόμου Asperger και δεν έχει διαγνωσθεί. Η περίεργη χρήση της γλώσσας, η αδεξιότητά του, η προφανής αδυναμία του να εκτιμήσει τη συναισθηματική βαρύτητα των καταστάσεων, όλα αυτά από όσο ξέρω μπορεί να είναι συμπτώματα Asperger. Δεν το ψάχνει καλύτερα; Ψυχιάτρους έχουν πια στην ΕΛ.ΑΣ., ίσως δεν θα χρειαστεί να πληρώσει κιόλας... (Στεφ. Κασιμάτης).

Ο της Παραφύση υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζίας, παραφύση μας προτρέπει εμμέσως να αποδεχθούμε συμφωνία επί του ονόματος χωρίς να έχει αρθεί ο συνταγματικώς κατακυρωμένος αλυτρωτισμός της πΓΔΜ, διερωτώμενος : “Τι έχουμε να φοβηθούμε από ένα κράτος στο μέγεθος των Σκοπίων;”. Αυτό άκουσαν οι “απέναντι” και ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ σε ομιλία του αναφερόμενος στην Ελλάδα είπε (3/4): “... είναι όσο ένα βιλαέτι μας, σαν την Ινσταμπούλ...” Βοήθειά μας...

Ο πρώην, της Παραφύση υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος και νυν πρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής για την αντιμετώπιση της βίας στα ΑΕΙ, πρότεινε για την αντιμετώπιση της εμπορίας διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών, μια μεθοδολογία η οποία προσομοιάζει με αυτές των “δομών” του ΟΚΑΝΑ (σεμινάρια, συμβουλευτική και υποστήριξη από ειδικούς κλπ.). Να υπενθυμίσω ότι είναι ο εμπνευστής του παραφύση “νόμου Παρασκευοπούλου” δια την αποσυμφόρηση των φυλακών, με τον οποίον δόθηκε μια “δεύτερη ευκαιρία” σε εγκληματίες να εγκληματήσουν (και αποδεδειγμένα εγκλημάτησαν). Αλληλούια...

Ημερομηνίες...

10 Απριλίου. Ο της Παραφύση υπουργών Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος ανέφερε στην Βουλή ότι η Παραφύση πορεύεται με στόχο “ένα πρόγραμμα μεταμνημονιακής παρακολούθησης”.

11Απριλίου. Ο της Παραφύση εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωσε, ότι μέχρι της 21/6 (Eurogroup) θα πρέπει να έχουμε καταλήξει “σε μια συμφωνία για τα μετά του προγράμματος”. 11 Απριλίου. Ο της “Καθημερινής” γελοιογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης δημοσίευσε.

Η “επιθετική τριάς” ή η “αιχμή του δόρατος” της Δύσης. ΗΠΑ, Γαλλία και Αγγλία πραγματοποίησαν “ανθρωπιστική” επίθεση με πυραύλους, σε κέντρα κατασκευής χημικών όπλων του Άσαντ (14/4), ως αντίποινα (λέμε τώρα), για την επίθεση με χημικά του στρατού του στην Ντούμα, στον τυπικά πλέον 7ετή εμφύλιο που μαίνεται στην Συρία. Πόλεμος και μόνο...

Ευφυής συνδυασμός. Στις 13/4 μια παρέα νεαρών τοποθέτησε την Ελληνική σημαία σε ελληνικές βραχονησίδες μεταξύ των οποίων και στον Μικρό Ανθρωποφά (στην μνήμη του πιλότου Γ. Μπαλταδώρου). Η Τουρκία ισχυρίστηκε ότι την κατέβασε (16/4), με την ελληνική πλευρά να διαψεύδει το γεγονός, αλλά και να μην επιτρέπει έκτοτε την πρόσβαση στη βραχονησίδα.

* “Η ιστορία με τη σημαία στη βραχονησίδα θυμίζει ενοχλητικά Ίμια 1996. Το περιστατικό τίθεται ξαφνικά στο πεδίο των ελληνοτουρκικών και μάλιστα με αξιοσημείωτη επισημότητα και αυτοπεποίθηση από την πλευρά της Τουρκίας, ώστε, τουλάχιστον στο επίπεδο της διεθνούς κοινής γνώμης, δύσκολα να αμφισβητείται. Ο Νορβηγός ή ο Ινδονήσιος, που κοιτάζει από γενικό ενδιαφέρον τα διεθνή στο CNN, δεν μπορεί να γνωρίζει τα ελληνοτουρκικά εις βάθος· του αρκεί ότι την καταγγελία κάνουν πρώτα ο πρωθυπουργός και έπειτα ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, παρουσία μάλιστα του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ και στις δύο περιπτώσεις. Επομένως, δεν έχει σοβαρούς λόγους να αμφισβητήσει τη βαρύτητα της καταγγελίας” (Στεφ. Κασιμάτης). Σσ. Το αυτό συμβαίνει και με το θέμα: Υπόσχεση του Νηπίου στον Ερντοράν για την επιστροφή των “8”, εντός ολίγων ημερών αμέσως μετά την διαφυγή τους στην χώρα μας.

Στις 15/4 ο βο(υ)λευτής της Β΄Θεσσααλονίκης της Ένωσης Κεντρώων Αριστείδης Φωκάς, από εξέδρας φώναζε “να καεί, να καεί η @@ η Βουλή” σε συγκέντρωση οπαδών του ΠΑΟΚ (διαμαρτύρονταν για επιβολή τιμωρίας, που αφαιρεί την δυνατότητα κατάκτησης του τρέχοντος πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ). Ας μην ξεχνάμε την ρήση: “Το κακό με τα πολιτικά ανέκδοτα, είναι ότι εκλέγονται”.

* “Φτάνει πια με το σκίσιμο των καλσόν και τις πτώσεις από τα σύννεφα, φτάνει πια με αυτή την υποκρισία. Αφότου μπήκε στη Βουλή το τσίρκο του Λεβέντη, θα έπρεπε να είμαστε έτοιμοι για αδιανόητα νούμερα, όπως του βουλευτή της Β΄ Θεσσαλονίκης που δεν αξίζει καν να γράφεται το όνομά του· όχι να φρίττουμε εκ των υστέρων και να αναρωτιόμαστε δήθεν πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά. Ο κύριος αυτός είναι ένας χούλιγκαν με γραβάτα και τον προσπερνάμε, επειδή δεν αξίζει να του κάνουμε τη χάρη” (Στεφ. Κασιμάτης).

Η Βουλή παράπεμψε τον βο(υ)λευτή στην Επιτροπή Δεοντολογίας, η οποία και τον τιμώρησε, λέμε τώρα, με την επιβολή της “πολιτικής αποδοκιμασίας” κάτι το αντίστοιχο του ιερατικού επιτίμου.

* “Η προφανής επιείκεια οφείλεται στην αναγνώριση του ελαφρυντικού της ηλιθιότητας υπέρ του κατηγορουμένου. Αυτό είναι σαφές, καθώς ο παραπεμφθείς γράφει στο απολογητικό υπόμνημά το ότι δεν κατάλαβε ποιο ήταν το νόημα του συνθήματος, παρότι στο βίντεο το επαναλαμβάνει και ο ίδιος· και εξηγεί γιατί δεν κατάλαβε: ‘Λόγω της προσπάθειάς μου που κατέβαλα να συγκροτήσω τη σκέψη μου αναφορικά με τα όσα ήθελα να πω’. Συγγνώμη, αλλά ποιος δικαστής μπορεί να αγνοήσει την τρομερή αλήθεια για τον απολογούμενο που περιέχει αυτή η πρόταση; Το λέω, επειδή όλοι καταλαβαίνουμε ότι, μέσα στις συνθήκες της συγκεκριμένης περίστασης για την οποία απολογείται ο κατηγορούμενος, η πρόταση αυτή είναι ψευδής – τον βλέπουμε στο βίντεο, θυμίζω, να χαμογελά επαναλαμβάνοντας το σύνθημα. Αν όμως γενικεύσουμε την ισχύ της, αν δηλαδή την εξετάσουμε με υπόβαθρο τη συνολική ύπαρξή του, τότε η πρόταση είναι απολύτως αληθής! Δεν χωρεί αμφιβολία ότι αυτός ο άνθρωπος όταν σκέπτεται –ή νομίζει ότι σκέπτεται– του είναι αδύνατο να κάνει κάτι άλλο την ίδια στιγμή. Άντε, το πολύ πολύ, να σκαλίζει ταυτοχρόνως τη μύτη του, αλλά ως εκεί. Και αυτό ασυνείδητα πρέπει να το κάνει· μόλις το συνειδητοποιεί μπερδεύεται και το δάχτυλο καταλήγει στο μάτι...” (Στεφ. Κασιμάτης).

* “ Η αίσθηση του γελοίου είναι συστατικό της κοινωνικής συνύπαρξης. (...) Είναι προφανές ότι ο κύριος που συμμετείχε στο κοκτέιλ πάρτι των οπαδών του ΠΑΟΚ ζητώντας να καεί η Βουλή, εκτός των άλλων, έχει χάσει και την αίσθηση του γελοίου. Θα μου πείτε η διαπίστωση μάλλον περιττεύει αφού είναι βουλευτής του κόμματος του κ. Λεβέντη. Αφήνω κατά μέρος τα ηθικοπλαστικά για τον βουλευτή που καθυβρίζει το Κοινοβούλιο. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. Ελληνική κωμωδία της καλής εποχής; Μα η Βασιλειάδου είχε συνείδηση της γελοιότητάς της και έκανε τέχνη. Δεν έκανε πολιτική. Και μόνον το γεγονός ότι αυτός ο κύριος έχει δημόσιο λόγο δείχνει ότι έχουμε χάσει την αίσθηση του γελοίου. Κατά συνέπεια η σοβαρότητά μας πάει περίπατο. Πού και πώς θα την ξαναβρούμε; Δεν περισσεύει στον κόσμο μας, εδώ που τα λέμε” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και ο ευφυής συνδυασμός...

Τέλος, το ερώτημα: Πόσοι από αυτούς οι οποίοι αισθάνθηκαν εθνική ανάταση από την ανάρτηση των σημαιών στις βραχονησίδες, αναρτούν την σημαία μας στις Εθνικές Εορτές;

Η Περιστέρα του ηθικού πλεονεκτήματος και της αξιοκρατίας. Με το ΦΕΚ 496 της 30/5/17, η σύζυγος του Νηπίου Περιστέρα Μπαζιάνα μετατάχθηκε ως διοικητικός υπάλληλος πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στο ΕΜΠ. Μόλις 1 μήνα μετά (27/6/17), υπέβαλε αίτηση για θέση στο Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό (ΕΔΙΠ) του ΕΜΠ. Στις 7/9/17, η σχετική επιτροπή αποφασίζει την ένταξή της στο ΕΔΙΠ. Και με το ΦΕΚ 1225 της 2/4/18 επικυρώθηκε και τυπικά η ένταξή της (γίνετε πλέον πασιφανές ο λόγος που με μένος “κυνηγούν” την Μαρέβα Μητσοτάκη). Τώρα περιμένουμε με το καλό, το επόμενο βήμα. Οι ΕΔΙΠ με νόμο, να γίνουν μέλη ΔΕΠ. Οψόμεθα...

Τουρκικές εκλογές. Πρόωρες εκλογές, βουλευτικές και προεδρικές προκήρυξε για τις 24/6/18 (ήταν προγραμματισμένες για τις 3/11/19) ο “Σουλτάνος” Ερντοράν θέλοντας να γίνει και “Ατατούρκ” (πατερούλης των Τούρκων / ίσως η προκήρυξη εκλογών στην Τουρκία να διευκολύνει τα πράγματα, καθώς μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος θα εγκυμονούσε μεγαλύτερους κινδύνους μη ελεγχόμενης έντασης). Να υπενθυμίσω, ότι τον Ιανουάριο του 2017, το κοινοβούλιο της Τουρκίας είχε εγκρίνει την αναθεώρηση του Συντάγματος, με τις οποίες ενισχύονται οι εξουσίες του προέδρου, ανοίγοντας το δρόμο για να παραμείνει ο Ερντοράν στην εξουσία απόλυτος κυρίαρχος πλέον, μέχρι το 2029. Πρόωρες εκλογές, διότι η Τουρκική οικονομία παραπαίει (σχεδόν βεβαιότητα, η λήψη σκληρών οικονομικών μέτρων μετά τις εκλογές). Επίσης το γεγονός ότι το κόμμα της Μεράλ Ακσενέρ, το μόνο που εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να αμφισβητεί την παντοδυναμία του Ερντοράν, είναι αμφίβολο εάν θα καταφέρει τελικά να λάβει μέρος στις εκλογές (εξαρτάται από απόφαση της τουρκικής δικαιοσύνης, βγάλε άκρη...). Σχετικά με την Μεράλ Ακσενέρ στην ανάρτηση “Ιδεολογικά ενσταντανέ / Επίλογος – 8 Μαρτίου: Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, δίπλα μας”.

Αναδοχή και υιοθεσία / τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Σχετικά με το θέμα αναφέρθηκα στην ανάρτηση “Αλλέως” της 24/11/14 (πριν αναλάβει η Παραφύση). Παραθέτω κατωτέρω το σχετικό απόσπασμα:

“ (...) Σχέση ‘υποδόρια’ με το προηγούμενο θέμα έχει και το θέμα της θεσμικής κατοχύρωσης της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Αυτή καθυστερεί αδικαιολόγητα, παρ’ ότι θα μπορούσε επαρκώς να τακτοποιηθεί με την επέκταση του Συμφώνου Κοινωνικής Συμβίωσης, ώστε να τα περιλαμβάνει. Αναφέρω επαρκώς, διότι αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να ονομαστεί γάμος, καθώς δεν έχει καμιά σχέση με το σημαινόμενο. Ο γάμος σημαίνει την νόμιμο ένωση άνδρα και γυναίκας με σκοπό την δημιουργία οικογένειας, δηλαδή ομάδας ανθρώπων που συνδέονται με δεσμούς αίματος, που μπορούν να δημιουργηθούν μόνο μέσω της τεκνοποίησης.
Το θέμα είναι ότι ειδικά τη λέξη γάμος, δεν πρέπει να την αφήσουμε να κακοτυχήσει όπως τόσες άλλες, που τις αφήσαμε να χρησιμοποιούνται όπως θέλει ο καθένας. Το χειρότερο δε να χρησιμοποιείται η ίδια η λέξη για να πει πράγματα όχι μόνο διαφορετικά, αλλά πολύ συχνά απολύτως αντίθετα, γεγονός που περιγράφεται με τον στίχο του τραγουδιού των Chicks on speed. ‘Οι λέξεις εργάζονται σκληρά για σας’. Προσδίδοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό το στίχο, η λέξη γάμος παρουσιάζεται να εργάζεται σκληρά για μας, διατηρώντας ένα επιπλέον νόημα, που μας διαφεύγει. Κατά τον Χάϊντεγκερ αυτό το απροσδιόριστο, το πλεονάζον νόημα των εννοιών βρίσκεται έξω από τις αντιληπτικές μας δυνατότητες και συνιστά τον πυρήνα της έννοιας του ιερού.
Ο πυρήνας της έννοιας του ιερού στη λέξη γάμος, ανακαλεί την αρχέγονη ενότητα των δυο φύλλων. Τότε που το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άνδρας και μισό γυναίκα (Ινδουισμός). Το ‘Ανδρόγυνο’ της μυθολογίας μας, το ανίκητο ον, ένωση άνδρα και γυναίκας που κινούνταν σαν τροχός και ο καθένας έβλεπε το άλλο μισό του κόσμου. Ένας δεσμός συνυφασμένος από δυο ελευθερίες και την αβίαστη αποδοχή της δέσμευσης και της ευθύνης, απέναντι στους νόμους της αμοιβαιότητας. Μια πληρότητα που εξόργισε τους θεούς, γι’ αυτό και ο Ζεύς τους χώρισε. Αυτό το εσωτερικό ήθος του Ανδρόγυνου ενστερνίστηκε και η νέα Θρησκεία του Χριστιανισμού, συνοψίζοντας το στο ‘έσονται εις σάρκαν μίαν’ στο γάμο ένα από τα Μυστήρια της. (από την ανάρτηση της 13/2/2013 με τίτλο Ε – ρω – τυμολογικά)».
Επεκτείνοντας επισημαίνω ότι ο πολιτικός γάμος δεν αποποιείται και ως εκ τούτου και δεν αντιστρατεύεται την ιερότητα του. Αυτό που επισημάνει γενικώς, είναι ότι η προσέγγιση του ιερού, είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, ώστε να διαμεσολαβείτε αποκλείστηκα δια των θρησκειών.
Ο πολιτικός γάμος, εγχώρια, δεν αποποιείται και δεν αντιστρατεύεται την θρησκευτική πολιτισμική μας ταυτότητα και παράδοση (είμαστε 10.000 χρόνια Έλληνες και 2000 χρόνια Χριστιανοί). Αυτό που δηλώνει γενικώς, είναι ότι μια δημοκρατική πολιτεία, δεν ανέχεται και απαγορεύει στους οικειοποιημένους εκπροσωπούντες, και καπηλευομένους το ιερό, μέσω των Θρησκειών, να εμπλέκονται στο πολιτικό της γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την Θρησκευτικότητα του «ποιμνίου» τους.

Κάθε επιλογή έχει και το τίμημα της. Το τίμημα για τα ομόφυλα ζευγάρια το επιβάλλει η ίδια η φύση, αφαιρώντας τους την δυνατότητα τεκνοποίησης (αδυνατούν να συστήσουν οικογένεια εκτός εάν ‘ασελγήσουμε’ επί της λέξεως). Ένα γεγονός που δεν επικυρώνεται κοινωνικά, διότι τους δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά μέσω της υιοθεσίας και της διαδικασίας της παρένθετης μητέρας. Μια επικύρωση που ενώ παρουσιάζεται ψευδεπίγραφα ως προοδευτική, διότι στην πραγματικότητα κρύβει κινδύνους για την ανθρώπινη εξέλιξη, διότι αντιβαίνει στην ανθρώπινη φυσιολογία (δεν αναφέρομαι στην διευκόλυνση της).
Σχετικά με την μέθοδο τεκνοποίησης μέσω της παρένθετης μητέρας, θεωρώ ότι η παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας την μόνο εντός συγγενικού περιβάλλοντος. Η σημερινή πραγματικότητα την θέλει άτυπα εμπορευματοποιημένη και η προβολή της στο μέλλον αγκαλιά με την βιοτεχνολογία, συνειρμικά φέρνει στο νου μας, τις εφιαλτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπου τα παιδιά εν τέλει δημιουργούνται σε “εκκολαπτήρια”. Συνειρμούς απολύτως βάσιμους, αν αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα μας, επιβεβαίωσε πολλές από αυτές τις ιστορίες.

Το μεγάλο φαγοπότι. Ο νόμος για την πώληση “φιλέτων” της ΔΕΗ (26/4), αφού προηγουμένως την απαξίωσαν (650 εκ. ευρώ η σημερινή της χρηματιστηριακή της αξίας, πριν Παραφύση 2.450 εκ. ευρώ). Μεγάλο φαγοπότι ακολουθεί, θυμηθείτε με...

Διαστημική παραίτηση από την MASA (Ελληνικός Διαστημικός Οργανισμός - ΕΛΔΟ).

Παραιτήθηκε από την θέση του Προέδρου της MASA ο δρ. Σταμάτιος Κριεζής, μόλις 4 εβδομάδες μετά την ανάληψη καθηκόντων (40 χρόνια στην NASA, 4 εβδομάδες στην MASA). Στην μακροσκελή επιστολή παραίτησής του, μεταξύ άλλων αναφέρει: “ (...) Δυστυχώς πολύ σύντομα μου έγινε σαφές ότι ο κ. Γ.Γ. Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων έχει αναλάβει, υπό την ανοχή του κ. Υπουργού, το ρόλο του ‘Τσάρου του Διαστήματος’ στην Ελλάδα, αν και δεν έχει καμία γνώση και εμπειρία σε αυτόν τον τομέα. Φαίνεται λοιπόν πως εγώ περισσεύω, εφόσον δεν δέχομαι να είμαι φερέφωνο κανενός. Το παρόν νομικό πλαίσιο, όπως εφαρμόστηκε με τις πρόσφατες Υπουργικές Αποφάσεις, ακρωτηρίασε τον ΕΛΔΟ, μεταφέροντας τις αρμοδιότητές του, όπως η εκπροσώπηση της χώρας στον Ευρωπαϊκό Διαστημικό Οργανισμό, σε μη ειδικούς υπαλλήλους του Υπουργείου. Δυστυχώς, έτσι δημιουργούνται συνθήκες που υπονομεύουν τα ‘3Α’ όπως συνηθίζω να λέω, Αξιολόγηση, Αξιοκρατία, Αριστεία, και καθιστούν τη συμμετοχή μου αδύνατη. Εκτίμησή μου είναι ότι γίνεται προσπάθεια καθαρής χειραγώγησης του ΕΛΔΟ προς προκαθορισμένες κατευθύνσεις. Διέκρινα ξεκάθαρη διάθεση και συχνά επιμονή να προωθηθούν δράσεις χωρίς αξιολόγηση, χωρίς αξιοκρατία, μακριά από τα διεθνή πρότυπα, να υπηρετηθούν προσωπικές ατζέντες και να υπάρχει πλήρης έλεγχος από τη Γενική Γραμματεία. Η πιο δυσάρεστη όμως έκπληξη ήταν ότι ο ΕΛΔΟ αποκλείστηκε με Υπουργική Απόφαση (3095/2018, Αρ. ΦΕΚ 915, 15/3/2018) από την αξιολόγηση και τη διαχείριση (κατανομή χρηματοδότησης) όλων των Διαστημικών Προγραμμάτων του Ευρωπαϊκού Διαστημικού Οργανισμού (, περίπου 16 εκ. ευρώ), αρμοδιότητα η οποία πέρασε σε επιλεγμένους διοικητικούς υπαλλήλους της Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου, αντίθετα σε κάθε διεθνή πρακτική και σε κάθε λογική. Η διαχείριση των προγραμμάτων του ΕΟΔ (ESA), στον οποίο η χώρα μας πληρώνει ετήσια εισφορά, ανήκει θεσμικά και ουσιαστικά στη Διαστημική Υπηρεσία κάθε χώρας. Η κρισιμότητα, η πολυπλοκότητα και το οικονομικό μέγεθος τέτοιων προγραμμάτων επιτάσσουν την ενασχόληση εξειδικευμένου και έμπειρου προσωπικού υψηλού κύρους, και γνώσεων”.

“Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει” (Οδυσσέας Ελύτης).

“Ένας άνδρας ή μία γυναίκα, ή μία ομάδα ανθρώπων των οποίων τα ονόματα, πρόσωπα και γλώσσα ουδέποτε θα μάθουμε, επέλεξαν ένα κομμάτι χαυλιόδοντα ενός μαμούθ και, στις κρύες μέρες και νύχτες της τελευταίας εποχής των παγετώνων στη σημερινή Γερμανία, πιθανώς δίπλα σε φωτιά μέσα σε μια σπηλιά, δημιούργησαν ένα ιερό αντικείμενο – ένα ειδώλιο που συνδέει το κεφάλι και τους ώμους ενός λιονταριού με το σώμα ανδρός. Το ειδώλιο (31 εκ. το ύψος) απαιτούσε περίπου 400 ώρες εργασίας για να σμιλευθεί με τα εργαλεία που οι άνθρωποι διέθεταν πριν από 40.000 χρόνια. Σε εποχή που η επιβίωση ήταν η κυρίαρχη έννοια κάθε ανθρώπου, ο Άνθρωπος-Λιοντάρι απαιτούσε πολύτιμο χρόνο, κόπο και σκέψη. Απαιτούσε τη στήριξη μιας ομάδας. Είναι το πρώτο αντικείμενο που έχουμε, το οποίο δεν απεικονίζει κάτι που βρίσκεται στη φύση. Δημιουργήθηκε για σοβαρό σκοπό, όχι για να περνάει η ώρα.

Πριν από λίγα χρόνια –σαν σήμερα– τον Οκτώβριο του 2013, ένας μαραγκός στο ηλιόλουστο νησί Λαμπεντούζα, μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας, συγκινημένος από τον πνιγμό περίπου 300 ανθρώπων που ήλπιζαν σε μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη, πήρε κομμάτια ξύλου από το σαπιοκάραβο που τους οδήγησε στον θάνατο και έφτιαξε έναν απλό σταυρό. Ήθελε να τιμήσει –να αναγνωρίσει την ύπαρξη– πολλών χριστιανών από την Ερυθραία και τη Σομαλία που χάθηκαν σε εκείνο το ναυάγιο. Το ξύλο από το σκάφος που τους πρόδωσε έγινε σύμβολο της μεταθανάτιας ζωής. Ο Φρανσέσκο Τούτσιο (Francesco Tuccio) –όπως και οι χαμένοι στον χρόνο πρόγονοί μας που σμίλευσαν τον Άνθρωπο-Λιοντάρι– ανταποκρίθηκε στην ανάγκη να παρακάμψει το δέος για το άγνωστο, να απομακρύνει τον φόβο για τον κίνδυνο, να επικοινωνήσει με κάτι βαθύτερο, όχι μόνο να κάνει αναπαραγωγή ενός ιερού συμβόλου. Ήθελε, επίσης, να επικοινωνήσει με τους ναυαγούς αλλά και με τους ζωντανούς που θα έβλεπαν τον σταυρό και θα καταλάβαιναν τι σημαίνει.

Η ανάγκη για τη δημιουργία εικόνων και συμβόλων, η προσπάθεια να αναπαράγουμε κάτι που βλέπουμε ή να δώσουμε μορφή σε κάτι που φανταζόμαστε, είναι βαθιά ριζωμένη στον άνθρωπο. Είναι ένδειξη ευλάβειας, πράξη αφοσίωσης, προσπάθεια μεσολάβησης μεταξύ του αγνώστου και του εαυτού μας. Οι άνθρωποι που κινδύνευαν συνεχώς από λιοντάρια στις σπηλιές, ίσως να ήλπιζαν ότι εάν ‘ένωναν’ τον εχθρό με τον άνθρωπο θα αποκτούσαν κάτι από τη δύναμή του, θα εξευμένιζαν την οργή του, θα είχαν ένα φυλαχτό εκεί που υπήρχε μόνο φόβος. Στη δική μας εποχή, λίγοι κινδυνεύουν από άγρια ζώα, αλλά η βία και η φτώχεια, η θάλασσα, η ασθένεια, το αμείλικτο μυστήριο κάθε θανάτου, προκαλούν τα ίδια ερωτήματα και τους ίδιους φόβους. Τα σύμβολα είναι η προσπάθειά μας –ύλη που διαμορφώνει ύλη– να εξοικειωθούμε με το άυλο, είτε είναι ο φόβος είτε η αγάπη και η ελπίδα. Αυτή η ανάγκη διαπερνά όλες τις εποχές των ανθρώπων, συνδέει τον καθένα που έζησε, σε μια συνεχή αναζήτηση κατανόησης και εξεύρεσης καταφυγίου, σε έναν κόσμο που όσο τον ζούμε τόσο οι αλήθειες του παραμένουν άπιαστες. Δεν γνωρίζουμε καν αν θέτουμε τις σωστές ερωτήσεις για να έχουμε απαντήσεις.

Και οι θεοί –το θείο ή ο Θεός– είναι η προσπάθεια να επικοινωνήσουμε με κάτι πέρα από τα όρια των αισθήσεων, μια προσπάθεια να διαχειριστούμε την απόλυτη ορφάνια του ζώου που το μόνο που γνωρίζει είναι ότι θα πεθάνει. Εάν δεν κινδυνεύουμε από λιοντάρια σε σπηλιές, μας απειλούν η βία άλλων ανθρώπων, η προδοσία της ίδιας μας της σάρκας, η μαύρη θάλασσα και το απέραντο σκοτάδι του σύμπαντος. Γεμίζουμε τις ζωές μας με το δέος για τα θεία, με άγιους μεσολαβητές, με λαμπρά παραδείγματα ιεροσύνης και με χαρισματικούς ηγέτες, είτε θρησκευτικοί είτε πολιτικοί· γι’ αυτό η ανθρωπότητα συμμορφώνεται σε θρησκείες και ο πλανήτης βουίζει από τις τελετές, τις δεήσεις, τις συγκρούσεις τους. Καρδιές, σπίτια, ναοί, πολιτείες, έθνη γεμίζουν με σύμβολα και ελπίδες, ενίοτε ξεσπούν με οργή όταν η πίστη απειλείται. Φτιάχνουμε συνεχώς αντικείμενα, θεωρίες και τελετές για να ‘διοργανώσουμε’ την αίσθηση ότι υπάρχουν πράγματα πέρα από τον κόσμο που ορίζεται από τις αισθήσεις μας.

Αυτό τον κόσμο επιχειρεί να παρουσιάσει η έκθεση “Ζώντας με τους θεούς: άνθρωποι, μέρη και πέρα κόσμοι - Living with gods: peoples, places and worlds beyond” στο Βρετανικό Μουσείο (σσ. “έκλεινε” ανήμερα του Πάσχα) . Αρχίζει με το ασύλληπτης ομορφιάς και σπουδαιότητας Άνθρωπο-Λιοντάρι, τελειώνει με μια εγκατάσταση – μια απλή πινακίδα Αμερικανού καλλιτέχνη με τίτλο ‘Είναι απολύτως ακαθόριστο’. Συμπεριλαμβάνει αντικείμενα λατρείας απ’ όλες τις εποχές, απ’ όλες τις θρησκείες, απ’ όλο τον κόσμο. Τα αντικείμενα, και η σχέση τους με τα στοιχεία και με τις αισθήσεις είναι στο κέντρο, όχι οι κοσμοθεωρίες και οι δομές των θρησκειών. Από δημιουργίες ανεκτίμητης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας έως ευτελή βιομηχανικά προϊόντα στην εξυπηρέτηση θρησκευτικής ή πολιτικής λατρείας (όπως φυλαχτό με πορτρέτο του Μάο), παντού αναβλύζει η ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει, να εξοικειωθεί, να διαπραγματευθεί με τον κόσμο του. Βουτώντας σε ασβέστη τα φανελάκια δύο παιδιών που πνίγηκαν στη θάλασσά μας το 2015 –κρεμώντας τα σαν μπουγάδα, σαν φαντάσματα, σαν αιωρούμενες ταφόπλακες– ο Σύρος Ισάμ Κουρμπάζ δονεί τον καθένα μας στην καρδιά. Με μια απλή πράξη υπερβαίνει την ύλη. Ενώνει τον φόβο, τους πόθους, τους πόνους του καθενός σε συμπόνια, σε πάθος, σε κοινωνία” (Νίκος Κωνσταντάρας).

Συνηγορία με προεκτάσεις... Επιστήμονες ερευνητές με επικεφαλής τον δρα Σάιμον Λοκ του Τμήματος Γεωεπιστημών και Πλανητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (ΗΠΑ) παρουσίασαν μια νέα θεωρία για τη δημιουργία της Σελήνης από τα “σπλάχνα” της Πρώτο-Γης (δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό περιοδικό γεωφυσικής “Journal of Geophysical Research: Planets”. Με βάση το προτεινόμενο νέο θεωρητικό μοντέλο, το φεγγάρι προέκυψε μέσα από ένα τεράστιο νέφος εξαερωμένων γήινων πετρωμάτων, το οποίο είχε σχήμα ντόνατ και ονομαζόταν “συνεστία”. Το νέο “σενάριο” δέχεται και αυτό μια αρχική πρόσκρουση, αλλά στη συνέχεια, αντί για την δημιουργία ενός δίσκου εκτοξευμένων υλικών από το οποίο δημιουργήθηκε η Σελήνη, εκτιμά ότι από το κατακλυσμικό συμβάν της σύγκρουσης δημιουργήθηκε μια “συνεστία”, ένα τεράστιο νέφος εξαερωμένων, λιωμένων και υγροποιημένων πετρωμάτων, που πιθανώς είχε μέγεθος δεκαπλάσιο της Γης. Από αυτό το τεράστιο νέφος με μια γρήγορη διαδικασία (μόλις λίγες δεκάδες χρόνια), δημιουργήθηκε πρώτα η Σελήνη, ενώ περίπου 1.000 χρόνια αργότερα, από το ίδιο νέφος της “συνεστίας”, αναδύθηκε και η “νέα” Γη, αρχικά σε λιωμένη και μετά στη σημερινή στερεά μορφή της. Η νέα θεωρία συμφωνεί με όσα είναι γνωστά για τη χημική σύνθεση του φεγγαριού. Οι γεωχημικές αναλύσεις μέχρι σήμερα έχουν δείξει, ότι το ισοτοπικό “δαχτυλικό αποτύπωμα” της Γης και της Σελήνης είναι σχεδόν πανομοιότυπο, πράγμα που υποδηλώνει ότι και τα δύο σώματα προήλθαν από την ίδια πηγή, χωρίς να διακρίνονται ίχνη από κάποιο τρίτο σώμα. Επίσης εξηγεί, γιατί η Σελήνη διαθέτει πολύ λιγότερα πτητικά στοιχεία (κάλιο, νάτριο, χαλκό κ.α.) σε σχέση με τη Γη, κάτι που δεν εξηγούσε η προηγούμενη κυρίαρχη θεωρία της πρόσκρουσης ( όταν σχηματίσθηκε, περιβαλλόταν από τεράστιες ποσότητες υδρατμών με θερμοκρασίες χιλιάδων βαθμών Κελσίου, με συνέπεια να εξατμιστούν τα πιο πτητικά στοιχεία).

Να υπενθυμίσω: Στην ανάρτηση της 13/2/17 “Αυγερινού τρίπτυχο” είχα προβεί σε μία πρωτότυπη “απομυθοποίηση”, με κατάληξη την κεντρική εικόνα του τριπτύχου, την οποία και παραθέτω.

Κεντρική Εικόνα: Η Πανμέγιστη ερωτική ιστορία...

Ο, της Παλαιάς Διαθήκης Μύθος.

Γεν. 2,21. καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς.

Τότε ο Κύριος ο Θεός τον έριξε σε βαθύ ύπνο κι αποκοιμήθηκε. Πήρε μία από τις πλευρές του και τη θέση της τη συμπλήρωσε με σάρκα.

Γεν. 2,22. καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ.

Μετά από την πλευρά που πήρε από τον Αδάμ σχημάτισε μια γυναίκα και την οδήγησε σ' αυτόν.

Γεν. 2,23. καὶ εἶπεν Ἀδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου· αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη·

Τότε ο Αδάμ είπε: αυτό επιτέλους είναι κόκαλο από τα κόκαλα μου και σάρκα από τη σάρκα μου. «Γυναίκα» αυτή θα λέγεται, γιατί απ' τον άντρα πάρθηκε.

Η απο-μυθοποίηση.

Πριν από 4,2 δισ χρόνια, η Ευφυής Τυχαιότητα

οδήγησε μια πλανητική σφαίρα να συγκρουσθεί με την Γή.

Από τα, στο Διάστημα, διασκορπισθέντα υλικά

δημιουργήθηκε η Σελήνη της.

Και το γένος των Ανθρώπων δημιουργήθηκε...

Έρωτα, αλληλούια...

Πολιτισμική ενημέρωση (1). Με αφορμή τον τίτλο της ανάρτησης, αλλά και την εορτή του Πάσχα, θα αναφερθώ σε μία μη ευρέως γνωστή “ιστόρηση” (εικονογράφηση) του Χριστού. Αναφέρομαι στην “ιστόρηση” ο Χριστός “εν ετέρα μορφή”. Υπάρχουν και άλλες με γνωστότερες, ο Χριστός ως “ο Παλαιός των ημερών” (εικονογραφικός τύπος που προέρχεται από το προφητικό όραμα του Δανιήλ) και “ο Αναπεσών” (προέρχεται και αυτή από την Παλαιά Διαθήκη - προφητεία του Ιακώβ).

“Παράσταση όντως παράξενη. Απεικόνιση του προσώπου του Χριστού εντελώς διαφορετικά απ’ ότι συνήθως Τον γνωρίζουμε. Πράγματι είναι ο Χριστός σε μια άλλη μορφή. Η απεικόνιση οφείλει την διαφορετικότητά της στις εμφανίσεις του Ιησού μετά την Ανάσταση. Του “εν ετέρα μορφή”, όπως σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής ή με δυσδιάκριτη όψη. Τόσο που η Μαρία η Μαγδαληνή στον κήπο του μνημείου (σσ. επισκεψή της στον Πανάγιο Τάφο ), Τον περνάει για κηπουρό (σσ. τον αναστηθέντα Χριστό). Οι δύο οδοιπόροι στον δρόμο τους προς Εμμαούς Τον νομίζουν τυχαίο διαβάτη. Οι μαθητές Του, που ψαρεύουν στην Τιβεριάδα, Τον ακούνε που τους ζητά κάτι να φάει και δεν Τον αναγνωρίζουν και πάλι, καθώς τους περιμένει στην ακρογιαλιά. Όλοι βέβαια Τον ανακαλύπτουν τελικά , ξαφνικά, αφού στη αρχή πλανηθούν. Είναι ο Ιησούς Χριστός , αλλά “εν ετέρα μορφή”. Αυτή βέβαια η ετερότητα παραμένει απροσδιόριστη μέσα στις ευαγγελικές διηγήσεις. Ίσως γιατί δεν επιθυμεί να καθορίσει κάποιο συγκεκριμένο τύπο ετερότητας, αλλά να υπογραμμίσει αυτή καθαυτή την ετερότητα. Η απεικόνιση της μορφής του Ιησού “εν ετέρα μορφή” συνήθως Τον παρουσιάζει με νεανικό πλατύ πρόσωπο αγένειο ή ολιγογένειο και με πλούσια περιποιημένα μαλλιά και με ιδιαίτερα συνήθως διαπεραστικό βλέμμα. Βλέμμα που επιθυμεί να ελέγξει και να αφυπνίσει όσους Τον ατενίζουν χωρίς να Τον αναγνωρίζουν, αναστημένο, άφθαρτο , αθάνατο (Σύλλογος Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Δράσεως ο “Μέγας Βασίλειος”, περιοδικό “Η Δράση μας”).

Σημείωση 1: Πολιτισμικά και Χριστιανοί (Ορθόδοξοι) . Ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής όλων των γηγενών Ελλήνων και στοιχείο της ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας. Σχετικά στην ανάρτηση “Η γέννηση του Χριστιανιστή” της 24/12/17.

 

Σαν επιδόρπιο

“The Moody Blues”

“Melancholy Men”

https://www.youtube.com/watch?v=66KMiXcOjPU

Το κύριο θέμα της ανάρτησης συνεχίζεται...

Seedrinker