Ιδεο-λογικά ενσταντανέ.

Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον γιο μου Κωσταντή, που σήμερα έχει γενέθλια.

“Ο χειρότερος εχθρός της αλήθειας

δεν είναι το ψέμα. Είναι το μύθευμα” Τζων Κένεντι.

Οι βάρβαροι εντός των πυλών... Την δεκαετία του ΄70 ο Γάλλος μαθηματικός Rene Thom παρουσίαζε την Θεωρία των Καταστροφών. Μια μαθηματική θεωρία σύμφωνα με την οποία οι απότομες και αναπάντεχες μεταβολές της συμπεριφοράς ενός συστήματος, οφείλονται σε ενδογενείς κυρίως παράγοντες. Σύμφωνα με τον Rene Tom οι εξωγενείς παράγοντες, όπως οι πόλεμοι ή οι πολιτικές αποφάσεις, μπορούν απλώς να επιτείνουν την ενδογενή αιτία που δημιουργεί την καταστροφή. Έκτοτε η θεωρία των καταστροφών έχει εφαρμοστεί σε πολλές επιστήμες όπως στην Βιολογία, στην Κοινωνιολογία και στην Οικονομία για να ερμηνεύσει απότομες μεταβολές πολύπλοκων και απρόβλεπτων συστημάτων. Εφαρμόζοντας την θεωρία αυτή, για να ερμηνεύσουμε την καταστροφική Μεταπολιτευτική περίοδο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, μια καταστροφή εμφανής την περίοδο της Κρίσης, με αποκορύφωμα της, την της Παραφύση περίοδο, διαπιστώνουμε ότι κύριος ενδογενής της παράγοντας είναι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Η δημιουργία της και γιγάντωσή της, ακολουθεί παράλληλη αλληλοτροφοδοτούμενη πορεία με την αποθέσμιση όλων των θεσμικών χώρων της, πολιτικού (πελατειακό σύστημα), οικονομικού (κρατικοδίαιτη οικονομία), κοινωνικού (ανευθυνότητα), πολιτιστικού (επιχορηγήσεις) και πολιτισμικού (εκπαιδευτικό σύστημα). Οι βάρβαροι εντός των πυλών... και η πόλις εάλω, διότι η δημοκρατική πόλις / πολιτεία αποτελεί το κοινωνικό μόρφωμα το οποίο για να λειτουργήσει χρειάζεται / απαιτεί τον Πολίτη. Δηλαδή τον “πολιτισμένο” άνθρωπο, τον διαπνεόμενο από τον “πολιτισμό”, δηλαδή την ιδεολογία της δημοκρατικής πολιτείας, της οποίας πυρήνας της διαλεκτικής της, δεν είναι ο συμβιβασμός άλλα η ευθύνη, προϋπόθεση και μιας λειτουργικής ελευθερίας (στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού κυκλοφορούν 700.000 ανασφάλιστα αυτοκίνητα). Με 2 λόγια, η Δημοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται Πολίτες και όχι υπηκόους... (1) Αλλιώς η Δημοκρατία εκπίπτει σε μια θεωρητική κατασκευή τυπικής ισότητας όλων έναντι του νόμου, αντιπροσώπευσης των διάφορων κοινωνικών μερών στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς προς όφελος αυτών, που χειραγωγούντες την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ καταλαμβάνουν την εξουσία. Αυτών που επιτελούν την ύβριν να κατέχουν εξουσία και μάλιστα χωρίς να έχουν εξασφαλίσει κοινωνικό έργο και συνθήκες προσωπικής βελτίωσης μέσα από την εργασία, τη μόρφωση και την εμπειρία. Και η Δημοκρατία εκπίπτει σε μια “ιδεολογία” (με την μαρξιστική έννοια) της ψευδούς συνείδησης.

Και αν είναι να χαθούμε

δεν θάναι από κατακτητή,

στην αιώνια νύχτα μόνοι μας θα βυθιστούμε.

(Γουόλτ Γουίτμαν)

Σχετικό: Ο Στέλιος Ράμφος, ερμηνεύοντας την αντίδραση που υπάρχει από μεγάλο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας στον εκσυγχρονισμό, υποστηρίζει ότι σε μια συντηρητική κοινωνία με αρχαϊκές μορφές σκέψης, που υφαρπάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων, ο εκσυγχρονισμός φαντάζει σαν κίνδυνος γιατί απευθύνεται όχι στα συναισθήματα, αλλά στη λογική των ανθρώπων. Υπορρήτως δε εκτιμά, ότι αυτή η κατάσταση οδηγεί την κοινωνία, τα κόμματα και τους θεσμοί σε ένα είδος συνθηκολόγησης, με τελικό αποτέλεσμα να βυθίζονται οικειοθελώς σε ένα πεδίο λιγότερης δημοκρατίας.

Σημείωση 1. Στο ερώτημα της εταιρείας Prorata, που δημοσίευσε με πηχυαίο διθυραμβικό τίτλο (τρομάρα της) η “Εφημερίδα των Συντακτών” (12/3), η απάντηση ήταν ιδιαίτερα ανησυχητική / αποκαλυπτική (εξηγεί τον λόγο της “αποθέσμισης”, το θυμικό κατισχύει της λογικής στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού): Το ερώτημα: “Μεταξύ των δύο στόχων εσείς ποιος πιστεύετε ότι είναι πιο σημαντικός; Η κάθαρση (υπέρ 60%) ή η προστασία των θεσμών (υπέρ 30%);” Εάν συνυπολογίσουμε το ανωτέρω αποτέλεσμα, με εκείνα του δημοψηφίσματος του 2015 (σχεδόν ταυτόσημα, ΌΧΙ 61,31% / ΝΑΙ 38,69%) και των 2 προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων των νικηφόρων για τον ΣΥΡΙΖΑ, λαμβάνοντες υπ’ όψιν και την “αποχή”, επιβεβαιώνεται η επανειλημμένως αναφερόμενη εκτίμησή μου, ότι το ποσοστό της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ κυμαίνεται μεταξύ 65-75%. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό αποκαλύπτει συνειρμικά, ότι για την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ, κάθαρση και δημοκρατία δεν συμβιβάζονται...

* “Το πρόβλημα με τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τους θεσμούς είναι πως –σαν επίκτητα χαρακτηριστικά των κοινωνιών– χρειάζονται διαρκώς καλλιέργεια. Πρέπει να θυμόμαστε ότι πολλοί λαοί τα κατέκτησαν για να τα χάσουν ανεπαισθήτως. Ο γερμανικός χώρος στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ο πολιτιστικός φάρος της ανθρωπότητας. Ήταν η χώρα του Γκαίτε, του Μπετόβεν, του Μότσαρτ, του Καντ, του Αϊνστάιν, του Χάιντεγκερ και εκατοντάδων άλλων που διαμόρφωσαν το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Κι όμως, οι πολίτες αυτής της χώρας πίστεψαν κάποια στιγμή πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, πως η προστασία των θεσμών αξίζει λιγότερο από την υλοποίηση ενός στόχου, πως δεν έχει σημασία αν τη χώρα κυβερνά ένας αμόρφωτος λοχίας και εξαφανίζονται μυστηριωδώς κάποιοι συμπολίτες από τη γειτονιά τους. Το ναζιστικό Ολοκαύτωμα δεν γεννήθηκε στο κενό. Προηγήθηκαν η απαξία των θεσμών, η συκοφάντηση των Εβραίων (ως ελίτ), η αδιαφορία για τους κανόνες του δικαίου. Ο δρόμος προς την κόλαση ήταν στρωμένος με την άγνοια των πολιτών για τα αγαθά της δημοκρατίας” (Πάσχος Μανδραβέλης).

Τα κείμενα... Ακόμη και σε περιόδους που εμφανίζονται παμπληθία οι “λειτουργικώς αναλφάβητοι” την πορεία των πραγμάτων έστω και αδήλως, ιστορικά αποδεδειγμένο, την διαμορφώνουν κάποια σπουδαία κείμενα. Σήμερα εκτός από τα βιβλιοπωλεία, τα βρίσκεις και σε κάποιες εφημερίδες οι οποίες είναι επιτυχημένες όχι χάρη στα φύλλα που πουλάνε, αλλά χάρη στο επίπεδο των κειμένων τους. Και αυτό διότι οι τεράστιες ποσότητες των πληροφοριών που μεταδίδονται σήμερα σε πραγματικό χρόνο, προκειμένου να γίνουν ενημέρωση, πρέπει να περάσουν από ένα φίλτρο, που θα ερμηνεύει, θα εξηγεί, θα συσχετίζει, θα σταθμίζει. Αυτό το φίλτρο θα είναι πάντα άνθρωποι. (1)

Αναφέρθηκα σε “λειτουργικώς αναλφάβητους”, διότι στις μέρες μας ο καλός αναγνώστης είναι είδος υπό εξαφάνιση. “Και όταν λέω ‘καλός αναγνώστης’ εννοώ τον ταλαντούχο αναγνώστη, αυτόν που κατέχει τα μυστικά της τέχνης της ανάγνωσης. Είναι αυτός που, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα κείμενο, ξέρει να ξεψαχνίσει τα υλικά του και να εντοπίσει τα μυστικά της κατασκευής του. Αυτός που μπορεί να κρίνει την ποιότητα του υφάσματος, την αντοχή και την κομψότητα της ραφής του. Ψάχνει τις λέξεις, αλλά δεν περιορίζεται σε όσα λένε το λεξικό, η γραμματική ή το συντακτικό. Τον ενδιαφέρει η ακριβολογία του κειμένου, που δεν ταυτίζεται με τον ορισμό του λεξικού. Οι λέξεις του κειμένου είναι σαν τις μορφές της ζωγραφικής που οργανώνουν την προοπτική, σημεία φυγής που οδηγούν το βλέμμα στο τοπίο του βάθους. Ένα κείμενο δεν είναι φτιαγμένο μόνον από λέξεις. Οι λέξεις μεταφέρουν υλικά που κυκλοφορούν ανάμεσά τους και ο ταλαντούχος αναγνώστης ξέρει να τα εντοπίζει. Άλλο φιλόλογος και άλλο αναγνώστης” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Ο καλός αναγνώστης είναι και ο καλός συζητητής (συν-ζητητής), με λόγο έμπλεο επιχειρημάτων και όχι συνθημάτων, αλλά και ο δυνάμενος να αποτυπώσει τις ιδέες του “επί χάρτου”.

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα του πολίτη και του γραπτού λόγου. Και στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ο πολίτης, ο καλός αναγνώστης, αισθάνεται μοναξιά. Όχι από υπαρξιακούς λόγους, αλλά από την αίσθηση ότι βιώνει το περιβάλλον με έναν διαφορετικό τρόπο, έναντι των άλλων. Για αυτόν, αποτελεί ύβριν να κατέχει κανείς εξουσία χωρίς να έχει εξασφαλίσει κοινωνικό έργο και συνθήκες προσωπικής βελτίωσης μέσα από την εργασία, τη μόρφωση και την εμπειρία. Αυτοί οι πολίτες είναι ακόμα λίγοι, αλλά τα τεκταινόμενα στο κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας τους, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι σύντομα θα συν αποτελέσουν την “κρίσιμη μάζα”, τον καταλύτη στην επαναθέσμιση της, στην κανονικότητα. Σήμερα περιορίζονται στο να αναπτύσσουν μια σχέση διαπαιδαγωγητική με την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ της χώρας τους. Της προσφέρει / υπενθυμίζει την υπευθυνότητα, την συνέπεια, την ειλικρίνεια και τον ρεαλισμό (βασική θέση του Νεορεαλισμού είναι, ότι νομοτέλεια της κοσμογονίας αποτελεί η αλματώδης εξέλιξη, της οποίας η ποιοτική αναβάθμιση καθορίζεται / δομείται από την δυναμική των ιδεών).

Τέλος, το ερώτημα που προκύπτει είναι: Ένας “λειτουργικός αναλφάβητος”, ένας ο οποίος δεν μπορεί να κατανοήσει ένα κείμενο, πως να κατανοήσει / έρθει σε επαφή με έναν ολόκληρο πολιτισμό, τον δικό μας, πως να υπάρξει ως “Ελληνικός”, πως να λειτουργήσει ως “λειτουργικός πατριώτης”, με 2 λόγια πως να λειτουργήσει ως Πολίτης;

Τα καράβια μου καίω...

...Από πείσμα και τρέλα

θα ζω σε τούτη τη χώρα

ώσπου να’ βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

“Τα καράβια μου καίω.” Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Νίκος Ποτρτοκάλογλου. www.youtube.com/watch?v=liVJdOVaOO4

Σημείωση 1. Το εργαστήριο Κοινωνικών Μηχανών του Media Lab του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, διεξήγαγε επιστημονική έρευνα, τη μεγαλύτερη τού είδους της μέχρι σήμερα, οι διαπιστώσεις της οποίας επιβεβαιώνουν την δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να παραπληροφορούν ( περιοδικό “Science”). Ειδικότερα διαπιστώνει ότι: Οι ψευδείς ειδήσεις και γενικότερα οι ψευδείς πληροφορίες όχι μόνο εμφανίζουν συνεχή αύξηση στο Twitter, αλλά, επίσης, διασπείρονται πολύ πιο μακριά, πιο γρήγορα, πιο βαθιά και πιο πλατιά από ότι η αλήθεια και αυτό αφορά όλες τις κατηγορίες πληροφόρησης (70% πιθανότερο να εξαπλωθούν μέσω του Twitter). Οι ψευδείς ειδήσεις με τη μεγαλύτερη και ταχύτερη εξάπλωση είναι αυτές με πολιτικό περιεχόμενο, με ρυθμό τριπλάσιο σε σχέση με τα άλλα είδη ψευδών ειδήσεων που αφορούν πχ την οικονομία, την τρομοκρατία, την επιστήμη-τεχνολογία, τον καλλιτεχνικό κόσμο ή τις φυσικές καταστροφές. Μία βασική ψυχολογική αιτία γι' αυτό, είναι ότι οι ψευδείς ειδήσεις έχουν μία πρωτοτυπία και οι άνθρωποι αρέσκονται να μοιράζονται με άλλους ασυνήθιστα πράγματα, χωρίς να πολυνοιάζονται πόσο αληθινά είναι. Οι ψευδείς ειδήσεις, σύμφωνα με τους ερευνητές, θεωρούνται ότι είναι πιο πρωτότυπες, πράγμα που τις ευνοεί. Επίσης, έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση, ενισχύοντας τα αισθήματα φόβου, αηδίας, έκπληξης κλπ., ενώ οι αληθινές ειδήσεις είναι συνήθως πιο αναμενόμενες και “βαρετές”.

Πως πεθαίνουν οι Δημοκρατίες... “How Democracies Die – Πώς οι Δημοκρατίες Πεθαίνουν”, ο τίτλος του βιβλίου των καθηγητών του Harvard, Steven Levitsky και Daniel Ziblatt. Το βιβλίο αποτελεί το επιστέγασμα 20ετούς μελέτης των, στην λειτουργία πολλών δημοκρατιών σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική. Και το συμπέρασμά τους: Ναι, πολλές δημοκρατίες πεθαίνουν.

Στην εκτίμησή τους για τους κινδύνους της δημοκρατίας, περιλαμβάνεται και ο απολυταρχικών προθέσεων ηγέτης. Οι συγγραφείς επισημαίνουν 4 προειδοποιητικά στοιχεία, που αποκαλύπτουν τον ηγέτη ο οποίος εμφορείται απολυταρχικών προθέσεων: 1. Ο ηγέτης δείχνει χαλαρή δέσμευση (commitment) όσον αφορά τους δημοκρατικούς κανόνες. 2. Αρνείται τη νομιμότητα των αντιπάλων του. 3. Ανέχεται τη βία. 4. Δείχνει πρόθυμος να περιορίσει τις πολιτικές ελευθερίες και τα μέσα επικοινωνίας. Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι εάν “ένας πολιτικός ανταποκρίνεται θετικά, έστω και σε ένα από αυτά τα κριτήρια, αποτελεί περίπτωση ανησυχίας”.

Σήμερα για τη διολίσθηση προς τον θάνατο της δημοκρατίας στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού , εκτός του Νηπίου συνυπάρχουν και οι αντικειμενικές συνθήκες. Σχετικά ο Edward Luttwak στο βιβλίο του “Το Πραξικόπημα – Ένας πρακτικός οδηγός” (1968) γράφει: “Οι πολιτικές δομές των περισσότερων ανεπτυγμένων χωρών είναι πολύ ανθεκτικές… Εκτός εάν μερικοί ‘προσωρινοί’ παράγοντες εξασθενήσουν το σύστημα και συσκοτίσουν τη βασική καλή του κατάσταση. Οι πιο κοινές περιπτώσεις αυτών των προσωρινών παραγόντων είναι: 1. Σοβαρή, παρατεταμένη οικονομική κρίση με μεγάλης κλίμακας ανεργία ή υψηλό πληθωρισμό. 2. Ένας παρατεταμένος και ανεπιτυχής πόλεμος ή μια μείζων αποτυχία, στρατιωτική ή διπλωματική. 3. Παρατεταμένη αστάθεια κάτω από ένα πολυκομματικό σύστημα”. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ο 1ος παράγων ισχύει, ο 2ός επικρέμαται και ο 3ος θα υπάρξει, εάν στις επόμενες εκλογές δεν εκλεγεί ισχυρή, δημοκρατική, φιλελεύθερη πλειοψηφία και οδηγηθούμε σε νέες εκλογές με απλή αναλογική. Νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε....

Το Κουίζ. Στην ανάρτηση “Διαδραστικά” της 24/1/14 μεταξύ άλλων σχετικών ανέφερα: “ (...) Τα παραπάνω αβίαστα μας οδηγούν, από τον εμπνευσμένο ιδιοφυή δημιουργό στον χαρισμα-τικό. Αυτόν δηλαδή που υπογράφει για την άρτια δομή ενός δημιουργήματος πλήρους νοημάτων αλλά όχι για την ‘ψυχή’ του. Και αυτό διότι στο χαρισματικό έργο τέχνης, ο καλλιτέχνης-δημιουργός, δεν λειτουργεί μόνο ως προσωπικότητα, αλλά και ως διαμεσολαβητής για να ακουστεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μια βαθύτερη αλήθεια. (Η αλήθεια γίνεται αληθινή μόνο την κατάλληλη στιγμή. Μαρξ). Λειτουργεί δηλαδή πέρα από το ‘εγώ’ του, έχοντας έστω και πρόσκαιρα, ακόμη και προς στιγμήν, ξεπεράσει την τάση του να ξεχωρίζει. Εντάσσεται έτσι ασύνειδα στην αδιαφοροποίητη ενότητα, ώστε επανερχόμενος να έχει ήδη σφραγίσει με κάτι από Αυτήν, το δημιούργημα του. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι όπως το χαρισματικό έργο τέχνης υπερβαίνει τον δημιουργό του, έτσι τον υπερβαίνει και η δυνατότητα καθολικής ερμηνείας του καθ’ ότι, όπως είναι αναμενόμενο, αυτός εστιάζει στο ιδιοφυές μέρος του. Πολλές φορές η ‘ερμηνεία κλειδί’ που μας οδηγεί σε μια βαθύτερη αλήθεια διαχέεται σε όλο το έργο καθιστώντας δύσκολη την επισήμανσή της αλλά μερικές φορές είναι τόσο προφανής που περνά απαρατήρητη. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω ως κινηματογραφόφιλος να προκαλέσω το ενδιαφέρον σας για 3, κατά την γνώμη μου, χαρισματικές ταινίες επισημαίνοντας αυτό που θεωρώ ‘ερμηνεία κλειδί’, προσκαλώντας σας να τις δείτε , επιβεβαιώνοντας έτσι και τον τίτλο του κειμένου. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ταινιών είναι ότι σκηνοθέτης και σεναριογράφος ταυτίζονται. Μια ανάλογη προσπάθεια έχω επιχειρήσει και στην ανάρτηση της 04/12/2012 με αφορμή την ομότιτλη κινηματογραφική ταινία ‘Η Ατίθαση Λίλυ”.

Σε αυτήν την ανάρτηση, σας προτείνω να δείτε την ταινία “Το Κοινόβιο – Kollektivet”, Δανία, 2016, του Τόμας Βιντερμπέργκ. Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Uv-nwvm39pc Σας προτρέπω δε να “ανακαλύψετε” το “κλειδί”, το οποίο “ξεκλειδώνει την είσοδο” η οποία μας οδηγεί στην κατά την γνώμη μου βαθύτερη αλήθεια αυτής της χαρισματικής ταινίας (εξ ου και “κουίζ”, ο τίτλος αυτής της ενότητας). Έχω επανειλημμένως σε αναρτήσεις μου αναφερθεί, σε αυτό το “κλειδί”. Είναι ο λόγος που παραμένει “υπανάπτυκτο” το κοινωνικό μας γίγνεσθαι ( Στέλιος Ράμφος).

Η αυθόρμητη αντίδραση Έλληνα Πολίτη, στα της Παραφύση...

Και η ελπίδα μας.

“Είναι καλύτερα που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε διότι δεν κάναμε ότι έπρεπε. Άρα μπορούμε να τα διορθώσουμε. Διότι αν φτάναμε ως εδώ έχοντας κάνει όσα έπρεπε, δεν υπήρχε ελπίδα” (Δημοσθένη “Φιλιππικοί”).

Επίλογος

Τζάμπα τυρί, μόνο στην φάκα υπάρχει...

Ο κόσμος τό ’χει βούκινο και η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ, κρυφό καμάρι... “Το είχε πει πολύ εύστοχα ο Ντέιβιντ Κάμερον, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, σε μια κοινοβουλευτική αντιπαράθεσή του με την αντιπολίτευση: ‘Αν θέλετε συγκινήσεις, πηγαίνετε στην Ελλάδα’. Είχε περάσει απαρατήρητο τότε, καθώς ήταν το 2015 και όλοι εδώ ήμασταν συνεπαρμένοι ή σοκαρισμένοι με την Πρώτη Φορά Αριστερά και τον θαυμαστό νέο κόσμο της σε πλήρη σύνθεση (Βαρουφάκης, Ζωή, Λαφαζάνης κ.ά.). Το δικό μου συμπέρασμα από αυτά είναι ότι τόσο οι πρωτοβουλίες του ΣΥΡΙΖΑ όσο και η τύχη τον βοηθούν να εφαρμόζει τη στρατηγική του, που είναι μία και πολύ απλή: ‘Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση’, με τα λόγια του Μάο, τον οποίο ο Τσίπρας τόσο πολύ θαυμάζει. Μόνο μέσα από συνθήκες κρίσης μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί. Η κανονικότητα, ή θα τον σκοτώσει ή, μάλλον, θα τον κάνει τελείως ΠΑΣΟΚ, κάτι το οποίο, με τις σημερινές συνθήκες στην πολιτική ζωή, ισοδυναμεί με θάνατο...” (Στεφ. Κασιμάτης).

Σχετικό: Πριν 40 χρόνια, ο, καθηγητής του Μπέρκλεϊ Κάρλο Τσιπόλα, δημοσίευσε μια μελέτη για τους βασικούς νόμους της ανθρώπινης ηλιθιότητας (εκδ. Κέδρος). Ο 3ος νόμος ορίζει ότι “ηλίθιος είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί απώλειες σε άλλους, παρόλο που εκείνος δεν αποκομίζει τίποτα ή μπορεί και ο ίδιος να έχει απώλειες”.

“Power of Love”. Η νέα “ενημερωτική” εκπομπή του ΣΚΆΙ. Πληροφορείσαι, ότι τα τσικό της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ είναι αν όχι τελείως καμένα, κατ’ εξοχήν καμένα... Θα είναι τραγικό, αν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα, του τι τελικά μας έμεινε μετά την “φυγή” των νέων μας στο εξωτερικό. Τελικώς, θα χρειαστούμε πολύ χρόνο, ώστε να γίνουμε μία κανονική χώρα. Η πλήρης κατάρρευση της “κανονικότητας” στην χώρα μας, δηλαδή η αποθέσμιση όλων των θεσμικών χώρων (πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού, πολιτιστικού, πολιτισμικού), συνετελέσθη μετά την Μεταπολίτευση.

* “Πότε περίπου η λέξη ‘κανονικότητα’ προήχθη στον δημόσιο λόγο; Υπολογίζω ότι η προαγωγή της πρέπει να πραγματοποιήθηκε μερικά χρόνια πριν, όταν ορισμένοι από εμάς συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι παροδικό. Και όταν η κατάσταση που έως τότε αποκαλούσαμε κρίση άρχισε να μοιάζει με καθεστώς, κοινώς αυτό που έως τότε αντιμετωπίζαμε ως μη κανονικότητα να γίνεται η κανονικότητα της ζωής μας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος)..

Πρώτη φορά Παραφύση. Και πρώτη φορά πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, μήνυσε νυν, τον Νήπιο (14/2).

Επίκαιρο. Ήταν το 2006 που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μόλις δύο χρόνια βουλευτής, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της συνταγματικής αναθεώρησης του 2008, πρότεινε την κατάργηση του άρθρου 86 ως έχει (επί της ουσίας, περί μη ευθύνης των υπουργών) και την αλλαγή του. Για να περάσει η πρότασή του και να συζητηθεί χρειάζονταν 50 υπογραφές. Πόσες νομίζετε ότι κατάφερε να μαζέψει; Έξι. Με τη δική του, επτά...

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού... Ο της Παραφύση υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζίας σε συνέντευξή του στον Alpha (15/2) ανέφερε: “Σκάνδαλα υπάρχουν και το περί δικαίου αίσθημα του λαού μας και το ηθικό πλεονέκτημα που θέλει να έχει ο ίδιος ο λαός, απαιτεί αυτά τα σκάνδαλα να πάνε για κάθαρση. (...) Θα είμαι ευτυχής, αν δεν εμπλέκονται, να αποδείξουν την αθωότητά τους και ότι δεν εμπλέκονται” (τα κατηγορούμενα πολιτικά πρόσωπα).

...Και στην μακρυνή μας Ευρώπη: “Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του” (άρθρο 6 παρ. 2 Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Το συμπέρασμα: Απόδειξη χρειάζεται η ενοχή και όχι η αθωότητα... * “Παρακολουθώντας τη Βενεζουέλα, ευτυχώς ακόμη εκ του μακρόθεν, σκέφτομαι πως το δυσκολότερο για μια δημοκρατία είναι να αντιμετωπίσει αυτούς που επιχειρούν να την καταλύσουν αξιοποιώντας τις δυνατότητες που η ίδια τους προσφέρει. Όχι πως μας αφορά, αλλά λέω” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο “Δείκτης Δυστυχίας”. Ο “Δείκτης Δυστυχίας”, συνολικά περιλαμβάνει 80 Χώρες οι οποίες επιλέχθηκαν με βάση τα δεδομένα του Economist Intelligence Unit (Bloomberg). Πρώτη στον κατάλογο της εξαθλίωσης η λατινοαμερικανή αδελφή ψυχή της Παραφύση μας, η Βενεζουέλα. Και η υπερήφανη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού στην 5η (2018). Πέρυσι κατείχε την 7η θέση. Με τις άοκνες όμως προσπάθειες της Παραφύση εντός ενός χρόνου “κέρδισε” 2 θέσεις. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ.

Θάνου η αθάνατη και ο πονηρός δείπνος... Εν μέσω πολιτικής θύελλας που ξέσπασε με την υπόθεση Novartis και την αντιπολίτευση να κατηγορεί την Παραφύση για χειραγώγηση της δικαιοσύνης, η Βασιλική Θάνου συνέφαγε σε εστιατόριο της λεωφόρου Αλεξάνδρας με 12 εν ενεργεία προέδρους Εφετών (οι 12 Απόστολοι της Δικαιοσύνης).
Ο “πονηρός δείπνος” (στις “πονηρές” ημέρες μας τίποτα δεν είναι / θεωρείται αθώο), έγινε στο εστιατόριο “Αλεξάνδρα” (16/2), κατόπιν προσκλήσεως της πρώην πρόεδρου του Αρείου Πάγου και νυν νομικής σύμβουλου του Νηπίου (η επικεφαλής προϊσταμένη του νομικού του γραφείου).

Η απόδειξη της “πονηρίας” του δείπνου, η ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων η οποία έχει ως εξής (20/2): “Η χθεσινή δήλωση της Προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού περί έλλειψης αρμοδιότητας του Εφετείου Αθηνών να αναθέσει την υπόθεση Novartis σε ειδικό Εφέτη-Ανακριτή είναι αφενός θεσμικά ανεπίτρεπτη διότι χωρίς καμία εξουσία παρεμβαίνει σε ένα ζήτημα αποκλειστικής αρμοδιότητας της Ολομέλειας του Εφετείου Αθηνών και αφετέρου νομικά εσφαλμένη τουλάχιστον ως προς την διαδικασία σύγκλησής της. Θυμίζουμε ότι ακριβώς όμοια ήταν η περίπτωση της Χρυσής Αυγής στην οποία το Εφετείο όρισε ειδικό Εφέτη-Ανακριτή ενώ αρχικά την ανάκριση διεξήγαγε Ανακριτής Διαφθοράς του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Είναι εντελώς ακατανόητες και στερούμενες κοινής λογικής οι αναφορές μερίδας του Τύπου περί απόπειρας συγκάλυψης της υπόθεσης εάν αυτή ανατεθεί σε Εφέτη-Ανακριτή. Δεκάδες υποθέσεις στο παρελθόν ανατέθηκαν σε Εφέτες-Ανακριτές λόγω της σπουδαιότητάς τους και της μεγαλύτερης εμπειρίας που διαθέτουν οι Ανώτεροι Δικαστές, χωρίς βεβαίως να αμφισβητείται από κανέναν η ικανότητα των Δικαστικών Λειτουργών του πρώτου βαθμού. Η επιλογή του Εφέτη-Ανακριτή γίνεται σύμφωνα με το Νόμο και με πλήρη διαφάνεια από την Ολομέλεια του Δικαστηρίου και είναι ανήθικος και υποβολιμαίος οποιοσδήποτε υπαινιγμός διατυπώνεται από δημοσιογράφους. Σε κάθε περίπτωση η αποκλειστική κρίση για ένα τέτοιο ζήτημα ανήκει στους Δικαστές του Εφετείου και κανείς δεν δικαιούται να προβαίνει σε υποδείξεις για την άσκηση ή μη του δικαιοδοτικού τους καθήκοντος”.

Αλλά και ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Νίκος Σαλάτας χαρακτήρισε Θεσμικά ανεπίτρεπτη και νομικά εσφαλμένη την παρέμβαση της Βασιλικής Θάνου,. Επίσης, ότι η δήλωσή της εμπεριέχει και μια απειλή “όταν λέει ότι η πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών για τη σύγκληση της ολομέλειας του Εφετείου είναι μη νόμιμη” (“ΘΈΜΑ 104,6”, 13/2)

Σχετικές επισημάνσεις:

* Σε ραδιοφωνική της συνέντευξη (ΣΚΆΙ 14/2), μεταξύ άλλων η Βασιλική Θάνου σημείωσε, πως το σκάνδαλο της Novartis είναι ένα από τα μεγαλύτερα στη χώρα και υπογράμμισε πως η κυρία Τουλουπάκη ενήργησε σύμφωνα με το νόμο και το Σύνταγμα. Σχετικά νομικοί ανέφεραν, ότι οι δηλώσεις που έκανε η Βασιλική Θάνου παραβιάζουν ευθέως το άρθρο 4 της Οδηγίας 2016/343 περί τεκμηρίου αθωότητας. Στην ίδια κατηγορία υπάγονται και οι δηλώσεις των Πολάκη και Παπαγγελόπουλου.

* Σε πρόσφατη δήλωση του ο Ευ. Βενιζέλος, σημείωσε ότι για την υπόθεση Novartis σύντομα θα επιληφθούν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί (και ο Αντ. Σαμαράς σχετικά έχει αναφέρει: “Θα τους πάω μέχρι το τέλος”). Αυτό προϊδεάζει σχετικά με την ύπαρξη προσφυγών των θιγομένων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Να υπενθυμίσω ότι υπάρχει το προηγούμενο του Δ. Κώνστα (πρώην πρύτανης Παντείου, καταδικάστηκε για υπεξαίρεση από το 5μελές Εφετείο σε 14 χρόνια κάθειρξη, αφέθηκε ελεύθερος τον 7/2013 μετά από φυλάκιση 13 μηνών0 ο οποίος, με αφορμή υπουργικές δηλώσεις που παραβίαζαν το τεκμήριο αθωότητάς του, προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και δικαιώθηκε (ακολούθησε και σχετική κοινοτική οδηγία).

* “Τα γεγονότα αποκαλύπτουν ότι η επιχείρηση σπίλωσης των πολιτικών αντιπάλων που έχει σχεδιάσει η Κυβέρνηση, εκτός από σαθρή, είναι και δικονομικά άκυρη. Οι περίφημοι προστατευόμενοι μάρτυρες κατέθεσαν ανώνυμα χωρίς να βρίσκονται σε καθεστώς προστασίας. Ο Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου ενέκρινε καθεστώς προστασίας μαρτύρων στις 9 Φεβρουαρίου ενώ η δικογραφία είχε ήδη διαβιβαστεί στη Βουλή από τις 5 Φεβρουαρίου. Η πράξη του αυτή είναι προδήλως άκυρη. Δεν είχε πλέον καμία αρμοδιότητα να το κάνει. Η προφανής παρέμβαση κυβερνητικών στελεχών στην εξέλιξη της πολύκροτης υπόθεσης της Novartis, οι πράξεις και οι παραλείψεις ορισμένων δικαστικών λειτουργών, αλλά και οι ωμές παρεμβάσεις της πρώην Προέδρου του Αρείου Πάγου και νυν συμβούλου του Πρωθυπουργού κυρίας Βασιλικής Θάνου αυξάνουν τον κίνδυνο η Ελλάδα να μετεξελιχθεί σε Πολωνία. Η Νέα Δημοκρατία δεν θα επιτρέψει μία τέτοια εξέλιξη και θα εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που έχει ώστε να διαφυλαχθεί η διάκριση των εξουσιών και να προστατευθεί το Κράτος δικαίου” (ανακοίνωση ΝΔ, 20/2).

Και επί της ουσίας: Και διαπλοκή υπήρξε και διαφθορά. Αλλά τα πολλά που έφαγαν οι λίγοι, ήταν πολύ λιγότερα από τα λίγα που έφαγαν οι πολλοί (ενδοκοινωνική διαφθορά, η αιτία της καθολικής μας κρίσης, “όλοι μαζί τα φάγαμε” Θεοδ. Πάγκαλος). Επίκαιρη υπενθύμιση. Τα 120 δισ. με τα οποία ο κρατικός προϋπολογισμός χρηματοδότησε τα Ταμεία την περίοδο 2001-2009. Με το τεράστιο σκάνδαλο της εκρηκτικής αύξησης της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης την περίοδο 2004-2009 θα ασχοληθεί κανείς; Το γεγονός είναι, ότι η Παραφύση θα παίζει με το τελευταίο της χαρτί, “τοξικό πολιτικό περιβάλλον”, μέχρι της εκλογές. Περιμένετε νέα σκανδαλολογία, παράδειγμα “δάνεια κομμάτων”.

Και το συμπέρασμα. Ένα υπαρκτό σκάνδαλο διαφθοράς μετατράπηκε σε πολιτική σκανδαλολογία Η μόνη σκοπιμότητα της όλης υπόθεσης, το σκηνικό της τελευταίας πράξης (Βουλή): 10 κάλπες, για 10 πολιτικούς αντιπάλους, χωρίς συγκεκριμένο κατηγορητήριο για κανέναν. Σταλινική προσέγγιση στη δικαιοσύνη, αλλά χωρίς εκτελέσεις στο τέλος – κάτι είναι κι αυτό, πρόοδος για την του Νηπίου Παραφύση.

Για γέλια και για κλάματα.

Έτσι όπως διαχειρίζονται την υπόθεση οι “τίμιοι των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ”, το FBI θα αναγκαστεί τελικά να την βάλει στο αρχείο. Άσε που τελικά το “σκάνδαλο Novartis” θα εξελιχθεί τελικά σε συνώνυμο της διαφθοράς των θεσμών, όχι μόνο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, αλλά διεθνώς (NovartisGR / Grovartis).

* “Αν ο σκοπός της κυβέρνησης με την υπόθεση της Novartis ήταν αυτός που δηλώνει, θα όφειλε να έχει χρησιμοποιήσει όλα τα θεσμικά μέσα για να ενισχύσει το κύρος της διαδικασίας· και ο τρόπος υπήρχε, αλλά τον απέφυγε. Έγκυρος νομικός έθεσε υπ’ όψιν μου τον νόμο περί ποινικής ευθύνης υπουργών (3691/2011), ο οποίος δίνει τη δυνατότητα στη Βουλή (δηλαδή στην πλειοψηφία και, άρα, στην κυβέρνηση) να ορίσει τριμελές γνωμοδοτικό συμβούλιο δικαστικών. Ο σκοπός του συμβουλίου που προβλέπει ο νόμος είναι ‘ο νομικός έλεγχος και η βασιμότητα των στοιχείων της δικογραφίας’. Το συμβούλιο αυτό συντίθεται από έναν αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου και δύο εισαγγελείς Εφετών· και οι τρεις τους επιλέγονται με κλήρωση από το σύνολο των ομοιοβάθμων τους, η οποία γίνεται δημοσίως στη Βουλή. Ένα τέτοιο συμβούλιο η οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν θα μπορούσε εύκολα να το ελέγξει. Το δε πόρισμα στο οποίο θα κατέληγε θα ήταν μια ασφαλής πυξίδα για τους βουλευτές της Προκαταρκτικής, ένα εργαλείο για να ξέρουν τι αναζητούν. (Απαραίτητο εργαλείο μάλιστα, αν έχετε ακούσει ποτέ τι βλακείες ρωτούν οι πιο πολλοί βουλευτές σε αυτές τις επιτροπές...) Ότι η κυβέρνηση δεν έκανε χρήση αυτής της πρόνοιας του νόμου, με την οποία θα ενίσχυε την αντικειμενικότητά της και τις καλές προθέσεις της, αποκαλύπτει τον πραγματικό σκοπό της: να ακολουθήσει στρατηγική διχασμού, επειδή κρίνει ότι μόνον έτσι μπορεί να συγκρατήσει δυνάμεις. Καταλαβαίνω την επιλογή της κυβέρνησης να αγνοήσει τη δυνατότητα του συμβουλίου, ταιριάζει απόλυτα με το συμφέρον της. Η ΝΔ, όμως, γιατί δεν το ζήτησε, ώστε η κυβέρνηση να εκτεθεί διά της αρνήσεώς της; Πιθανόν δεν το γνώριζαν. Μέχρι χθες ούτε και εγώ το γνώριζα, αλλά δεν είμαι κόμμα...” (Στεφ. Κασιμάτης).

Τάδε έφη... Άδωνις Γεωργιάδης (“realfm 97,8”, 25/2): Μεταξύ άλλων. “Ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός κατήργησε τον διαγωνισμό για 51 δραστικές ουσίες στα νοσοκομεία, που είχε υπογράψει ο Μάκης Βορίδης, και μέχρι σήμερα αυτός ο διαγωνισμός δεν έχει ολοκληρωθεί. Που σημαίνει ότι επί τρία χρόνια στα νοσοκομεία πουλάμε τα φάρμακα το λιγότερο στη διπλή τιμή και σε μερικές περιπτώσεις στη τριπλή. Το έκανε χωρίς λόγο ή το έκανε γιατί τα πήρε; Θα το δούμε. (...) Ο κ. Τσίπρας, ως αντιπολίτευση, εκπροσωπούσε σταθερά τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχάνων, καταψήφισε σταθερά όλα τα μέτρα περιστολής της φαρμακευτικής δαπάνης, στήριζε σταθερά το αίτημά τους για 500 εκατ. παραπάνω στη βιομηχανία και ως πρωθυπουργός στη συνέχεια κατήργησε σειρά μέτρων που έπλητταν τους βιομηχάνους, προχώρησε σε υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους από τις οποίες έβγαλαν πολλά λεφτά, δεν προχώρησε στην έκδοση δελτίου τιμών από τις οποίες έβγαλαν πολλά λεφτά κ.λπ. θα διαπιστώσουμε στην πορεία του χρόνου αν ήταν προϊόν διαφθοράς ή προϊόν πολιτικού σκεπτικού. Ότι ισχύει για μένα, το ίδιο θα ισχύει στον κ. Τσίπρα. Γιατί είδα πολύ σφίξιμο στο Μαξίμου, ξαφνικά”.

Στέφανος Μάνος (Facebook 25/2): Μεταξύ άλλων. “Έχω επανειλημμένως επισημάνει ότι η συγκεντρωτική άσκηση της εξωτερικής πολιτικής στην οποία επιδίδεται ο κ. Κοτζιάς (ενός ανδρός εξωτερική πολιτική), ενώ μπορεί να έχει υπέρ αυτής το στοιχείο της ταχύτητας, έχει επίσης και τον μεγάλο κίνδυνο του σφάλματος με ανυπολόγιστες εθνικές συνέπειες. Για τα Ελληνοτουρκικά, για το Σκοπιανό, την Αλβανία, την Κύπρο, ο κ. Κοτζιάς πρέπει να τηρεί συνεχώς ενήμερους τόσο τον κ. Τσίπρα, όσο και τον κ. Μητσοτάκη. Ο κ. Τσίπρας την ‘έπαθε’ από τον κ. Βαρουφάκη και πρέπει να προσέξει να μην πάθει χειρότερα από τον κ. Κοτζιά”.

Τα συγκοινωνούντα δοχεία... Ανακοίνωση για τους οπαδούς της Ντιναμό Κιέβου εξέδωσε ο Ρουβίκωνας (14/2) ενόψει του αγώνα της ομάδας τους με την ΑΕΚ για το UEFA Europa League (15/2). Τα μέλη του Ρουβίκωνα χαρακτηρίζουν τους οπαδούς της ομάδας “Ουκρανούς φασίστες του ‘Δεξιού Τομέα’” και σημειώνουν ότι “η παρουσία οργανωμένων οπαδών είναι μία πρόκληση για όλο τον αντιφασιστικό κόσμο, είτε έχει σχέση με τα γήπεδα είτε δεν περνάει ούτε από έξω”. Για τους επαΐοντες αποτελεί κοινόν τόπον, ότι το “προζύμι” του Ρουβίκωνα είναι χουλιγκάνοι της ΑΕΚ.

Σε παλαιότερη ανάρτηση, είχα επιχειρηματολογήσει υπέρ της “θεωρίας των 2 άκρων”. Μεταξύ άλλων επισήμανα, ότι μεταξύ των δύο ακραίων χώρων παρεμβάλλεται ο χώρος των χούλιγκανς με τον οποίον αυτοί συν λειτουργούν σαν “συγκοινωνούντα δοχεία”.

Περί πληθωρισμού, ή μην πυροβολείτε τον πληθωρισμό. Ο νέος Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) J. Powell, ανέφερε ότι η εφαρμοζόμενη νομισματική πολιτική θα εξακολουθήσει να είναι σχετικώς υποστηρικτική προς την κατεύθυνση της επιπλέον ενίσχυσης της απασχόλησης, αλλά και της αύξησης του πληθωρισμού προς το στόχο του 2% (13/9). Δηλαδή υπενθύμισε ότι ο πληθωρισμός σε αυτή τη φάση είναι ένα από τα ζητούμενα και ότι η Fed προτίθεται να συνεχίσει τη σταδιακή αύξηση του επιτοκίου, γιατί απλά δεν έχει λόγο να μην το κάνει.
Αποτελεί γεγονός πλέον ότι οι εποχές χαμηλού πληθωρισμού τελείωσαν και όλα (κατά τους οικονομολογούντες) δείχνουν ότι επιστρέφουμε σε μια κανονικότητα φυσιολογικού πληθωρισμού, εις την οποίαν οι αγορές, οι εθισμένες από τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, πρέπει απλά να προσαρμοστούν (η επιστροφή του πληθωρισμού σε normal επίπεδα, αποτελούσε και στόχο των ευρωπαϊκών QE).

Η επικρατούσα αντίληψη είναι ότι ο εντός ορίων πληθωρισμός δεν είναι απαραίτητα μια κακή εξέλιξη. Όσο και να ακούγεται περίεργο, ο πληθωρισμός σε λελογισμένα επίπεδα βοηθάει τα κράτη να κάνουν πιο εύκολη και πιο αποτελεσματική τη δημοσιονομική προσαρμογή.
Για παράδειγμα, μια έμμεση συνέπεια του πληθωρισμού είναι ότι “φουσκώνει” το ονομαστικό ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να ενισχύονται τα έσοδα, εφόσον δεν μειωθεί η κατανάλωση. Και το κυριότερο αποτελεί τον μόνον, προς το παρόν, τρόπο να κρατηθεί σε “καταστολή” η αληθινή “αρκούδα” των αγορών: Τον λόγο Χρέους / ΑΕΠ (παγκόσμια υπερχρέωση).

Σχετικό: Στην ανάρτηση “Το Αντί – οι ραντιέριδες” της 19/9/2011 ανέφερα μεταξύ άλλων: “Η απουσία ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων (πριν την είσοδό μας στην ΟΝΕ) υποχρέωνε τους επενδυτές να καταθέτουν τα χρήματά τους σε εγχώριες τράπεζες που με τη σειρά τους δάνειζαν στο κράτος με επιτόκια κατώτερα του πληθωρισμού. Έτσι το κράτος όφειλε μια νομισματική αξία η οποία ελαττωνόταν κάθε χρόνο διότι το πραγματικό επιτόκιο γινόταν αρνητικό. Αποτέλεσμα η δυνατότητα ελέγχου του δημόσιου χρέους χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια”.

Η “αστοδιάλο”...

Το φρόνημα το οποίο κομίζει πάντα στην έδρα η αντιπρόεδρος της Βουλής Τασία Χριστοδουλοπούλου. κατά τύχη επιβεβαίωσε πανηγυρικά ένα “ζεστό” μικρόφωνο. Ένα πνιχτό “αστοδιάλο”, η αποφώνηση του αποφωλίου, στην έντονη στιχομυθία της με βουλευτή κατά την διάρκεια συνεδρίασης της ολομέλειας της Βουλής (προανακριτική Novartis, μαραθώνιος συνεδρίαση 21/2 ώρα 09.30 έως 22/2 ώρα 06.30).

Περί θερινής ώρας, ή Ατόν, Ατόν, Ακενατόν. Πιο πιθανή από ποτέ είναι πλέον η κατάργηση της θερινής ώρας μετά το ψήφισμα που υιοθέτησε το Ευρωκοινοβούλιο (ΕΚ) υπέρ της κατάργησης της (15/2). Το ψήφισμα, το οποίο υιοθετήθηκε με 384 ψήφους υπέρ, 153 κατά και 12 αποχές, επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) να αξιολογήσει, και αν το κρίνει απαραίτητο, να τροποποιήσει την οδηγία 84/2000 περί θερινής ώρας, δηλαδή να παραμείνει μόνον η χειμερινή ώρα. Η επίτροπος Μεταφορών Βιολέτα Μπουλτς, η οποία παρέστη στην Ολομέλεια του ΕΚ στο Στρασβούργο ανέφερε σχετικά: “Αν, λοιπόν, αποφασίσουμε ποτέ να καταργήσουμε την αλλαγή της ώρας, αυτό πρέπει να γίνει μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης με συντονισμένο και ενιαίο τρόπο”. Η συζήτηση για τη χρησιμότητα της θερινής ώρας στην Ευρώπη έχει ανοίξει εδώ και καιρό, με τις φωνές για τις αρνητικές συνέπειες στην αλλαγή της ώρας να πληθαίνουν. Οι μεγαλύτερες πιέσεις για την κατάργηση της αλλαγής της ώρας (Θερινή ώρα) στην Ε.Ε. προέρχονται από τη Φινλανδία, όπου ομάδες πολιτών συγκέντρωσαν 70.000 υπογραφές ζητώντας την κατάργησή της . Η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή μάλιστα έπειτα από εξέταση επιστημόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αλλαγή της ώρας προκαλεί διαταραχές στον ύπνο, μειωμένη απόδοση στην εργασία και θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας.

Γενικώς και σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, η αλλαγή της ώρας επηρεάζει το ανθρώπινο βιολογικό ρολόι απότομα, με συνέπεια να προκαλείται μικρή σύγχυση στον οργανισμό η οποία διαρκεί έως 2 ημέρες (το βιολογικό / κιρκαδιανό ρολόι χρησιμοποιεί το φως της μέρας για να συγχρονίζεται με το περιβάλλον, καθώς αλλάζουν οι εποχές). Για τους περισσότερους δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα, αλλά για ορισμένους η αλλαγή της ώρας μπορεί να πυροδοτήσει κάποιο σοβαρό καρδιαγγειακό επεισόδιο.

Ειδικότερα, επιστημονικές μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι η αλλαγή της ώρας μπορεί να αυξήσει τα τροχαία κατά 17%, καθώς, μεταξύ άλλων, στερεί ύπνο από ανθρώπους που μπορεί ήδη να πάσχουν από αϋπνία. Επίσης η αλλαγή της ώρας την Κυριακή, μπορεί να αυξήσει κατά 25% τον κίνδυνο εγκεφαλικού σε καρκινοπαθείς και κατά 20% σε άτομα άνω των 65 ετών. Η μόνη σχετική επιφύλαξη, είναι ότι αυτές έχουν διενεργηθεί σχεδόν αποκλειστικά σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης δηλαδή με περιορισμένη ηλιοφάνεια λόγω υψηλού γεωγραφικού πλάτους, αλλά και καιρικών συνθηκών.

Σχετικά: Η Ισλανδία λόγω θέσεως δεν έχει υιοθετήσει το μέτρο καθότι η ανατολή και η δύση του ήλιου αλλάζουν κατά πολλές ώρες στην διάρκεια του έτους και η επίδραση της αλλαγής κατά μία ώρα θα ήταν αμελητέα. Αντιθέτως, σε χώρες κοντά στον Ισημερινό η θερινή ώρα δεν εφαρμόζεται, καθότι η ανατολή και η δύση του Ήλιου δεν έχουν μεγάλη διαφορά στην διάρκεια του έτους . Η Ρωσία δεν εφαρμόζει την θερινή ώρα καθώς η χώρα έχει έντεκα διαφορετικές ζώνες ώρας. Από την άλλη πλευρά , η Θερινή ώρα παρουσιάστηκε τόσο ελκυστική για την Τουρκία που πέρυσι αποφάσισε να διατηρήσει και τον χειμώνα την θερινή ώρα.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εάν κρίνει τελικά απαραίτητο να τροποποιήσει την οδηγία 84/2000, θα πρέπει να εξετάσει και το ενδεχόμενο θέσπισης 2 σχετικών ζωνών. Η 1η ζώνη (ευρωπαϊκός Νότος) θα διατηρεί όλο το έτος την θερινή ώρα. Η 2η (ευρωπαϊκός Βορράς) το αντίθετο, θα διατηρεί την κανονική ώρα (χειμερινή). Για να γίνει περισσότερο αντιληπτό. Εάν δεν ίσχυε η θερινή ώρα στην χώρα μας, “ο ήλιος, ο ηλιάτορας” (Ελύτης) θα έδυε, την μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου (21/6) στις 19.51.

Τα παρελθόντα. Μάρτιος 1997. Από τον 9/1996 υπήρχε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Κ. Σημίτη και στοχοθέτηση την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ. Και τα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας, Βιομηχανίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, παρουσιάζονται να προωθούν την κατάργηση της θερινής ώρας για τον εναρμονισμό μας με την ώρα Κεντρικής Ευρώπης. Πρότεινα στην τότε παρέα μου να αντιδράσουμε. Την αποδέχθηκαν ασμένως. Αποφασίσαμε την δημιουργία μιας μικρής αφίσας (Α4) και ενός μικρού κειμένου, την οποία θα αναρτούσαμε τοπικά και θα αποστέλλαμε στα μεγάλα ΜΜΕ και οικολογικές ενώσεις πανελλαδικά. Η Αρετή και η Κάτια οι φιλόλογοι, ανέλαβαν την επιμέλεια των σχετικών κειμένων, ο εξπέρ του “Office” Ευριπίδης, το ψηφιακό τους στήσιμο / εκτυπώσεις και ο Παντελής το θέμα της δημοσιότητας. Εγώ συνεισέφερα ως ονοματοθέτης και την εξεύρεση χορηγών (συγκέντρωση χρημάτων από φίλους - όλα τα σχετικά με την εκτύπωση και αποστολή ήταν πανάκριβα τότε). Και το όνομα αυτής “Ε.Κ.Τ.Ο.Σ (Ελεύθερη Κίνηση Τυχαίων Ομοφωνούντων Σοβαρώς). Είχαμε προλάβει να εκτυπώσει και διανείμει τοπικά περίπου 50 αφίσες, όταν τα προαναφερθέντα υπουργεία ανακοίνωσαν ότι δεν τίθεται θέμα με την εφαρμογή της θερινής ώρας και εγώ βρέθηκα να επιστρέφω χρήματα σε φίλους... Τέλος καλό, όλα καλά. (Τον τίτλο “Ε.Κ.Τ.Ο.Σ”, με διευρυμένη νοηματοδότηση - συνοδευτικό σχέδιο- και μια μικρή αλλαγή - το “σοβαρώς” σε “συνεπώς” - χρησιμοποίησα ως προμετωπίδα του seedrinker.blogspot.com. Προσοχή, δεν τον οικειοποιήθηκα, συν ανήκει σε όλους που “σοβαρώς” συνέλαβαν σε εκείνη την προσπάθεια...).

Η αφίσα.

Ο επίλογος του μικρού συνοδευτικού κειμένου.

ΜΙΑ ΏΡΑ ΗΛΊΟΥ ΛΙΓΌΤΕΡΟ ΣΗΜΑΊΝΕΙ:

ΑΝΤΊΟ στην ελπίδα και αισιοδοξία που χαρίζει ο ήλιος στον ψυχισμό μας. Πρέπει λοιπόν να πούμε: “Αντίο στον ήλιο, τον ηλιάτορα, τον βιγλάτορα;” (Ε.Κ.Τ.Ο.Σ, Βόλος 12/3/1997)

Η Παραφύση.

Ο φορμαλισμός της.

Ο Νήπιος εκπαραθύρωσε την αναπληρώτρια υπουργό Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου (26/2), η οποία νομίμως αιτήθηκε και ελάμβανε επίδομα ενοικίου, επισημαίνοντας το μη ηθικό αυτής της παροχής, καθότι πρόκειται κυριολεκτικά για μια εκατομμυριούχο (όταν αυτό έλαβε δημοσιότητα). Η εκπαραθύρωση οδήγησε την επομένην σε παραίτηση (συμπαρέσυρε) και τον σύζυγό της υπουργό Οικονομίας Δημ. Παπαδημητρίου. Η ακριβώς αντίθετη κίνηση, σε σχέση με την υπουργοποίησή τους ( ο λόγος που “κυνηγούν” την Μαρέβα Μητσοτάκη η οποία επιχειρεί επιτυχώς στον ιδιωτικό τομέα) . Πρόκειται για ένα ζεύγος εισοδιστών εξ ΗΠΑ, στην παράταξη του σοσιαλιστικού ριζοσπαστισμού, κυρίως δε του ηθικού πλεονεκτήματος. Ένα ζεύγος “δραχμιστών”, το οποίο απέκτησε τα εκατομμύριά του υπηρετώντας το μοβόρο τέρας του καπιταλισμού. Να επισημάνω ότι παραταξιακό / πολιτικό ηθικό πλεονέκτημα δεν υφίσταται. Πρόκειται για άθλημα προσωπικό και ιστορικό, διότι δυνητικώς αποκτάται μόνο όταν κάποιος ασκήσει εξουσία.

* Η εν πολλαίς αμαρτίαις Μαρέβα. “Η κ. Μαρέβα Γκραμπόφσκι διαθέτει πλούσιο υλικό για τον ιεροεξεταστή της δημοκρατίας μας. Δεν φτάνει που τη λένε Μαρέβα, έχει σπαταλήσει τη ζωή της για να επιτύχει ως επιχειρηματίας. Και δεν φτάνει που ξόδεψε τόσες ώρες και τόσο κόπο για να επιτύχει, αλλά τα κατάφερε κιόλας. Η δημοκρατική μας συνείδηση είναι φιλάνθρωπη και γενναιόδωρη, αλλά, όταν κάποιοι τολμούν να υπερβούν ορισμένα όρια, βγάζει εκζέματα και τρελαίνεται στο τσούξιμο και τη φαγούρα. Διότι η κ. Μαρέβα, συνηθισμένη να προκαλεί τα σεπτά ήθη της δημοκρατίας, δεν αρκέστηκε στα παραπάνω. Προσέθεσε στο επώνυμό της και ένα δεύτερο. Και έκτοτε οι περισσότεροι τη γνωρίζουν ως Μαρέβα Μητσοτάκη. Δηλαδή, με συγχωρείτε, πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος, όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι. Δεν φτάνει που αυτή η γυναίκα είναι επιχειρηματίας, ασκεί δηλαδή μια δραστηριότητα η οποία, όπως πολλοί υποψιάζονται, ορισμένοι δεν τολμούν να καταγγείλουν, έχει σκοπό το κέρδος, ω της φρίκης, και δεν αποβλέπει στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Δεν φτάνει που δραστηριοποιείται σε έναν τομέα όπως η μόδα, που είναι εξόχως ανταγωνιστικός και καταφέρνει να εξάγει τα προϊόντα της. Πάει και παντρεύεται ένα πολιτικό πρόσωπο χωρίς να του δώσει την ευκαιρία να τη διορίσει στη ΔΕΗ ή στο πανεπιστήμιο ή έστω στο υπουργείο Εσωτερικών. Να αισθανθεί κι αυτός χρήσιμος και καλός οικογενειάρχης. (...) Αν η Μαρέβα Γκραμπόφσκι ήταν νηπιαγωγός ή διευθύντρια στην ΕΥΔΑΠ, δεν θα αντιμετωπιζόταν ως πρόσφορος στόχος για το παιχνίδι με τα βελάκια. Κι ας ήταν σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι όμως επιτυχημένη επιχειρηματίας. Κουβαλάει δηλαδή στην πλάτη της δύο από τα θανάσιμα αμαρτήματα της δημοκρατίας μας, την επιχειρηματικότητα και την επιτυχία.” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Το γεγονός.

Αύγουστος 2015. Η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού προσπαθεί εναγωνίως να κρατηθεί εντός Ευρωζώνης και Ε.Ε. Η ανεκδιήγητος πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, επιχειρεί με διαδικαστικά τερτίπια να εμποδίσει την εμπρόθεσμη ψήφιση του 3ου της Παραφύση Μνημονίου των εκατοντάδων σελίδων. Μέσα σε αυτόν το ορυμαγδό, κάποια στελέχη της Παραφύση και του ΣΥΡΙΖΑ, έμπλεα του ηθικού πλεονεκτήματος, μεθόδευσαν την ψήφιση και μιας διάταξης η οποία επέκτεινε το επίδομα ενοικίου κατοικίας και στα εξωκοινοβουλευτικά μέλη της Παραφύση και μάλιστα χωρίς κανένα εισοδηματικό κριτήριο (το έκρυψαν μέσα στο 3ο Μνημόνιο). Αλληλούια...

Το “σήμα κατατεθέν” της.

“Σήμα κατατεθέν” της Παραφύση, αποτελεί πλέον το υπουργείο Άμυνας μετά την τοποθέτηση στην θέση του υφυπουργού, υφισταμένου του Καμένου, του Εφιάλτη (Φώτης Κουβέλης, ανασχηματισμός της 1/3). Αμφότεροι ψεκασμένοι. Ο Εφιάλτης είχε καταθέσει στην Βουλή, ερώτηση προς τα υπουργεία Μεταφορών, ΠΕΧΩΔΕ, Άμυνας και Υγείας για το “εάν γίνονται αερο-ψεκασμοί στην Αθήνα” (5/2/2007). Μόνο ένας διεστραμμένος θα μπορούσε να σκεφτεί τέτοιο συνδυασμό. Και όχι μόνο επειδή τον Μάιο του 2012 δήλωνε ο Εφιάλτης ότι δεν νοείτο συμμαχία της Αριστεράς με τον Καμένο και τώρα καλείται να βιώσει στο πετσί του τη μοναδική αυτή εμπειρία. Αλλά και αισθητικά, διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με την σύμμειξη αριστερίζουσας ναρκοληψίας και μιλιταριστικής επιληψίας. Και τώρα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι...

* Σχετικά έχω να παρατηρήσω το εξής: “Μένω άναυδος με τη σκληρότητα που μπορεί να δείξει ο Τσίπρας εις βάρος του Κουβέλη. Εδώ βλέπουμε ένα συνδυασμό σκληρότητας και σαρδόνιου χιούμορ, που θυμίζει μία από τις πιο χαριτωμένες στιγμές του Στάλιν. Το 1937, όταν διάβαζε την υπαγορευμένη ομολογία του στρατάρχη Τουχατσέφσκι (την πιτσιλισμένη με αίμα, όπως αποκαλύφθηκε όταν άνοιξαν τα αρχεία...) είπε δυνατά για να ακούσουν οι γύρω του: ‘Πω πω! Ώστε είναι αλήθεια..’. Κατάλαβα όμως και κάτι για τον μπαρμπα-Φώτη: ο άνθρωπος είναι μαζοχιστής. Όχι στο σεξ, μαζοχιστής στην πολιτική. Τραβάει ο οργανισμός του τον εξευτελισμό και την ταπείνωση. Από τα σχετικά σχόλια, το γελοιωδέστερο προερχόταν φυσικά από δημοσιογράφο, που ήθελε την επιλογή Κουβέλη να συνιστά ‘άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ’. Σε ποιον, αλήθεια; Πέραν του ιδίου του Κουβέλη, ασφαλώς” (Στεφ. Κασιμάτης).

* Η κίνηση αυτή του Νηπίου “δεν σημαίνει ότι είναι και άμοιρη συμβολισμών. Με την υποκαμμενοποίηση του Κουβέλη, κλείνει ένας ιστορικός κύκλος. Ο συναυτουργός της περιπέτειας του 2015 –ο άνθρωπος που προσφέρθηκε ως εκατοστό εικοστό πρώτο κουκί στον σάκο του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής– επιστρέφει στη σκηνή για να αναγγείλει την αυλαία. Για να επιβεβαιώσει την αλληλουχία μεταξύ του μοιραίου και του γελοίου” (Μιχάλης Τσιντσίνης).

Ο κακός οιωνός...

Δεν πρόλαβε να τελειώσει η ορκωμοσία των νέων στελεχών της Παραφύση, του Εφιάλτη συμπεριλαμβανομένου (1/3, “ανασχηματισμός Κουβέλη”) και 2 στρατιωτικοί μέλη Ελληνικής συνοριακής περιπόλου συνελήφθησαν από αντίστοιχη Τουρκική εντός τουρκικού εδάφους (κατά λάθος είσοδος λόγω καιρικών συνθηκών, το ΓΕΣ στην ανακοίνωση του αναφέρει: “φέρονται να έχουν εισέλθει...). Προφυλακίστηκαν στην Ανδριανούπολη περιμένοντας να αποφανθεί σχετικά η “ανεξάρτητος” Τουρκική δικαιοσύνη (δικαιοδοτικές διαδικασίες) . Και το χειρότερο τίθενται ερωτηματικά για την επιχειρησιακή επάρκεια των στελεχών του στρατού (από τα μικρά, κρίνεις τα μεγάλα). Και αυτό διότι ανοήτως, υπήρχε περιπολία 2 ατόμων όταν οι “απέναντι” ήταν σε άσκηση και μάλιστα όταν οι Τούρκοι εδώ και καιρό “έχουν αλλάξει πίστα” (από προκλητικότητα σε επιθετικότητα) στην μεταξύ μας διαμάχη και γενικότερα εξασκούν την “διπλωματία των ομήρων” Επίσης είχαν μαζί τους κινητά τηλέφωνα, τα οποία δυνητικώς τους καταδικάζουν (ποιος ξέρει τι “φωτογραφίες” μπορεί να “φορτώσουν” σε αυτά οι φίλοι μας οι Τούρκοι, για να κάνουν παιχνίδι, όχι απαραιτήτως για κατασκοπεία, μπορεί για διακίνηση μεταναστών ή ναρκωτικών...). Η σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών δίνει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία στην Τουρκία να “παζαρέψει”. Άλλες φορές τέτοια περιστατικά λύνονταν δια συνοπτικών διαδικασιών. Ούτε που τα μαθαίναμε. Για τον λόγο αυτό και η ανακοίνωση του γεγονότος από το ΓΕΣ, έγινε με καθυστέρηση 20 ωρών. Συμπερασματικά: Η “κρίση” μετά την θάλασσα και τον αέρα τώρα και “προσγειώθηκε”, με τον κίνδυνο θερμού επεισοδίου να αυξάνεται εκθετικά, διότι οι του πεζικού, δεν επιχειρούν υπό τον σφιχτό έλεγχο επιχειρησιακών κέντρων, όπως οι πιλότοι και ναυτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζουμε τους 2 στρατιωτικούς ως ομήρους, διότι η ίδια η λέξη συνεπάγει σχέδιο, δόλο, ανταλλάγματα. Να τους χαρακτηρίζουμε ως αιχμαλώτους, λέξη η οποία αντικατοπτρίζει την συνειδητή Τουρκική επιλογή της έντασης έναντι της χώρας μας και της Κύπρου (και όχι μόνο). Τέλος να επισημάνω, ότι ο Ερντοράν αποτελεί το πολιτικό υβρίδιο των χειρότερων εκφάνσεων του Κεμαλισμού και του Ισλαμισμού, οι δε “Γκρίζοι Λύκοι”, ακραίοι κεμαλιστές. Οψόμεθα.

Και οποία σύμπτωση!!! 15η Μαρτίου και φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Safak έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο που, σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές, εικονίζει τρεις από τους οκτώ αξιωματικούς που έχουν καταφύγει στην Ελλάδα να κρατούν όπλα και να διαφεύγουν μέσα από στρατόπεδο το βράδυ του πραξικοπήματος.

...και το προκύπτων ερώτημα.

Πως αντιμετωπίζεις την επιθετικότητα της Τουρκίας, μιας χώρας η οποία βρίσκεται σε μια διαφορετική πολιτισμική φάση, η οποία φέρει ισχυρά προνεωτερικά χαρακτηριστικά; Υπάρχει η λογική που λέει ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η τακτική της υποχώρησης, φθίνει την ικανότητα για αντίσταση, εξομοιώνει δημοκρατικές και αυταρχικές κοινωνίες, γεννάει αδιαφορία και αποδοχή του μη ανεκτού. Και το “αυγό του φιδιού” εκκολάπτεται από τις παραχωρήσεις. Υπάρχει επίσης και η λογική που λέει, ότι απαντώντας με βία στη βία υιοθετείς τη λογική του αντιπάλου (που δεν συγχωρεί μια ζωή εντεύθεν των “αληθειών” και των παραφορών του). Έχει δε φανεί στην πορεία της ανθρωπότητας, ότι είναι πιο εύκολο για ένα πολιτισμένο λαό να υποπέσει στη βαρβαρότητα παρά για ένα βάρβαρο να οδεύσει προς τον πολιτισμό. Η απάντηση τόσο ενάντια στη δειλία όσο και ενάντια στη δυνητική αγριότητα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, φέρει το όνομα “εξαντλητική νομιμότητα”. Και εξηγούμαι: Εξαντλητικοί / εξονυχιστικοί έλεγχοι , στις εκατοντάδες φορτηγών τουρκικών συμφερόντων, τα οποία διέρχονται δια της Εγνατίας οδού, μεταφέροντας προϊόντα στην Δ. Ευρώπη (κλιμακούμενοι, στις άδειες, οδηγούς, ταχογράφους, βάρος φορτίου, μεταφερόμενα προϊόντα κλπ.). Το μήνυμα διττό και προς την Τουρκία και προς τους Εταίρους μας / ΝΑΤΟ: Δεν ανεχόμαστε εν καιρώ ειρήνης αιχμαλωσία στρατιωτικών μας, πόσο μάλιστα από σύμμαχο χώρα. Αυτή η αντίδραση, θα πραγματοποιούνταν άμεσα (με την πρώτη εξέλιξη εκτός της συνήθους διδικασίας / πεπατημένης) , εάν βεβαίως υπήρχε Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), διότι αυτή και άλλες ανάλογες θα προβλέπονταν στους σχετικούς σχεδιασμούς του. Η σύστασή του είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ένα ολιγομελές όργανο, αποτελούμενο από σχετικούς επαγγελματίες, το οποίο θα αναφέρεται στον πρωθυπουργό και θα ενημερώνει τακτικά την Επιτροπή Άμυνας της Βουλής. Από τις πρώτες εισηγήσεις του, θα πρέπει να είναι η αύξηση της στρατιωτικής θητείας (η μετατροπή του στρατού σε ημιεπαγγελματικό, εν υπνώσει λόγω περιορισμού των προσλήψεων, μνημονιακή υποχρέωση), η εκπόνηση προγραμμάτων συνεχούς εκπαίδευσης των εφέδρων και η δημιουργία ενός Ταμείου Εθνικής Άμυνας, το οποίο και θα διαχειρίζεται (πρόσκληση προς τον απανταχού Ελληνισμό, να συνδράμει για την άμυνα της Ελλάδος). Με απλά λόγια, απαιτείται η χάραξη νέας στρατηγικής. Και εδώ τίθεται το ερώτημα, τελικά ποιος θα τη χαράξει, ο Νήπιος με τον Καμένο;

Και καλά η Παραφύση ήθελε να ενθαρρύνει τους γονείς των αιχμαλώτων στρατιωτικών, τον Εφιάλτη (Κουβέλη) στέλνεις (13/3); Τον μπάρμπα-Φώτη, την ενσάρκωση της υπναλέας απαισιοδοξίας, να σου λέει ότι καταβάλλει “συστηματική και επίπονη προσπάθεια” (κατάλαβες), που λέει ο Στεφ. Κασιμάτης. Και το άλλο. Ο Σταύρος (ο Θεοδωράκης) συναντήθηκε με τον Νήπιο για το θέμα της ίδρυσης ΣΕΑ (13/3). Λες να μετεξελιχθεί στον νέο Εφιάλτη;

* Προφανέστατες οι σκοπιμότητες των δύο πλευρών. “Η κυβέρνηση προχωρεί, σέρνοντας το ένα πόδι της που σαπίζει (σσ. ΑΝΕΛ)· η δυσωδία είναι πια ενοχλητική . Ο Τσίπρας καίγεται να δείξει ότι η κυβέρνησή του έχει μέλλον. Ξέρει, επίσης, ότι είναι πιο έξυπνος από τον Σταύρο και μπορεί άνετα να τον χειρισθεί. Ήταν, λοιπόν, πρώτης τάξεως ευκαιρία και την άρπαξε από το τσουλούφι. Ο Σταύρος, από την άλλη, ήταν σε απελπισία – δηλαδή, στη συνήθη κατάστασή του. Στο ΚΙΝ.ΑΛ. (τονίζεται στη λήγουσα: κινάλ) τον σπρώχνουν στο περιθώριο ενόψει συνεδρίου. Το μέλλον του εκεί το νιώθει πια, είναι διακοσμητικό: το πολύ ως κυνηγετικό τρόπαιο επάνω από το τζάκι της Φώφης. Κάτι πήγε να ψελλίσει, να διαμαρτυρηθεί για τα συνεδριακά – ποιος να δώσει σημασία όμως στα διαδικαστικά της Σαχλοαριστεράς; Επομένως, ο Σταύρος είχε ζωτική ανάγκη για δημοσιότητα! Κάπως να φανεί, να ταρακουνήσει τα πράγματα, να δείξει ότι δεν είναι ξεγραμμένος. Γι’ αυτό επεδίωξε τη συνάντηση, μολονότι δεν είχε σκοπό τη συγκυβέρνηση. Κατά βάσιν, το θέμα ήταν γκομενικό – ας μη μας τρομάζουν οι λέξεις, εφόσον υπηρετούν την ακρίβεια της διατύπωσης. Σκοπός του ήταν να περάσει σε όλους το μήνυμα: ‘Εκείνος ήθελε πολύ, αλλά εγώ όχι...” (Στεφ. Κασιμάτης).

Κρατίδιο του “Εξαρχιστάν”. Δελτίο τύπου: Κατόπιν ενεργειών μας, το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδος αποφάσισε: “Στο πλαίσιο αναδιοργάνωσης του Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού προωθείται η πλήρης μετατροπή του σε κατάστημα υποδίκων. Γι’ αυτό το λόγο, αποφασίστηκε σήμερα από το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η μεταγωγή των πρώτων 52 καταδίκων από το ΚΚ Κορυδαλλού σε άλλα Καταστήματα και, παράλληλα, η μεταγωγή σ’ αυτό 27 υποδίκων. Η εκτέλεση αυτών των μεταγωγών θα γίνει κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Απριλίου” (ανακοίνωση Υπουργείου Δικαιοσύνης). Ως εκ τούτου ο αγωνιστής σύντροφος Κ. Γιατζόγλου θα μεταφερθεί οσονούπω στον Κορυδαλό. Το “στρίβειν δια του αρραβώνος”, του αγαπημένου υπουργείου μας, ελπίζουμε να εφαρμοστεί πλήρως, διότι θεωρούμε απαραίτητο να πληροφορήσουμε / προειδοποιήσουμε την κοινή γνώμη ότι στον Κορυδαλό εκτίουν ποινές φυλάκισης σύντροφοι των “Πυρήνων της Φωτιάς” και οποιαδήποτε προσπάθεια μεταγωγής τους, αποτελεί για μας αιτία πολέμου.

Ο χρησμός: “Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει...” Ο “μάντης” του σύγχρονου Μαντείου των Δελφών (3ο Οικονομικό Forum Δελφών 1-4/3) Κλάους Ρέγκλινγκ, απεφάνθη: “Το ταξίδι (σσ, για την Ελλάδα) δεν έχει τελειώσει...”

Μεθερμηνευόμενο: Οι δανειστές προετοιμάζουν για την Ελλάδα άλλον έναν πολυετή “κορσέ” ο οποίος μπορεί να μην λέγεται μνημόνιο για πολιτικούς λόγους, αλλά θα διατηρεί όλα τα κύρια χαρακτηριστικά του. Δηλαδή αυστηρούς δημοσιονομικούς στόχους, προαπαιτούμενα και πλαίσιο εποπτείας.

Το “αντάλλαγμα” προκειμένου η Ελλάδα να τηρεί τις δεσμεύσεις της σε δημοσιονομικό και μεταρρυθμιστικό επίπεδο, δεν θα είναι τώρα τα φθηνά δάνεια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM), αλλά τα μέτρα διευθέτησης του χρέους και ένα “δίχτυ προστασίας” προκειμένου να γίνει με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις η επάνοδος της στις αγορές. Τα μέτρα για το χρέος, θα περιγράφονται στο κείμενο συμφωνίας , το οποίο θα πρέπει να έχει υπογραφεί πριν από τις 20 Αυγούστου, με πρόβλεψη την σταδιακή τους εφαρμογή τους και υπό την αίρεση της τήρησης των προαναφερομένων δεσμεύσεων (σταδιακή εφαρμογή σημαίνει και...conditionality, δηλαδή “προαπαιτούμενα”, ανέφερε σχετικά ο “πρώην” του EWG Τόμας Βίζερ) Όσον αφορά την χρονική διάρκεια του “κορσέ”, όλα δείχνουν μέχρι το 2020 το ελάχιστον, οπότε και λήγει η υποχρέωση παραγωγής πλεονασμάτων της τάξεως του 3,5%, ενώ μετά απλώς θα προβλέπεται κάποια χαλάρωσή του. Σχετικά ο επικεφαλής του “μαντείου” Κλάους Ρέγκλινγκ μας υπενθύμισε ότι τα δάνεια των 181 δις. ευρώ που έχουμε πάρει μέχρι τώρα από τον ESM και τα οποία θα φτάσουν κοντά στα 200 δις. ευρώ μέχρι τον Αύγουστο, θα αποπληρωθούν ύστερα από 41 χρόνια το 2059. Μέχρι να καταβληθεί το 75% αυτού του ποσού, το πλαίσιο επιτήρησης θα είναι παρών, καθώς αυτό προβλέπει το ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Και μετά τον “χρησμό”, από τους Δελφούς ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, ΓΓ Δημοσιονομικής Πολιτικής του υπουργείου Οικονομικών, επικεφαλής του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους μας απηύθυνε το ερώτημα: “Θέλεις να έχεις μια φθηνή χρηματοδότηση και να αναλάβεις μια σειρά από αυστηρές πολιτικές δεσμεύσεις ή θέλεις να απελευθερωθείς από τις πολιτικές δεσμεύσεις και αυτό ενδεχομένως να κοστίσει;”

“Εγώ θα επέλεγα το δεύτερο”, είπε ο Κουτεντάκης, δηλαδή το αυξημένο κόστος της “πολιτικής απελευθέρωσης”. Και “πολιτική απελευθέρωση” για την Παραφύση, σημαίνει να έχει στις προσεχείς εκλογές λυμένα τα χέρια του, ο κομματικός μηχανισμός κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται ότι οι της Παραφύση, είναι έτοιμοι να προσθέσουν κι άλλα δισεκατομμύρια στον λογαριασμό της ζημίας που έχουν προκαλέσει, αφού οι αγορές θα τιμωρήσουν άμεσα την της Παραφύση “πολιτική απελευθέρωση», με ακόμη πιο ακριβό δανεισμό. Όπως λέει και ο Ντάνυ ντε Βίτο στη ταινία “Με τα Λεφτά των Άλλων” (“Other People’s Money”,ΗΠΑ, 1991, του Νόρμαν Τζούισον), ένα πράγμα είναι καλύτερο από τα χρήματα, τα χρήματα των άλλων. Η απόλυτη προσβολή στην τσέπη του φορολογούμενου Έλληνα.

Λίγες ώρες αργότερα, έμελλε να ξεσπάσει πολιτική αντιπαράθεση για τον διορισμό του Κουντετάκη ως επικεφαλή του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής (νομοθετική εξουσία). Λειτουργώντας απολύτως φυσικώς ως Παραφύση, εγκατέστησε ένα μέχρι πρόσφατα κυβερνητικό στέλεχος στη θέση του κριτή ενώ πριν ήταν κρινόμενος (και όχι, ας πούμε, έναν οικονομολόγο γενικώς του δικού της κλίματος), σε έναν θεσμό που ιδρύθηκε εν μέσω κρίσης ως ανεξάρτητο παρατηρητήριο. Δηλαδή προορισμένος να ενισχύσει τη δημοσιονομική –φευ!– αξιοπιστία της χώρας. Και όταν πλήττεται η ανεξαρτησία ενός θεσμού, πλήττεται γενικώς και η αξιοπιστία και χωρίς αξιοπιστία η χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά.

Και ο Κουτεντάκης αποτελεί μέρος του σχεδίου εξαπάτησης για 3η φορά της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ, εν όψει εκλογών. Το σχέδιο περιλαμβάνει επίσης: 1) Επιχείρηση ανοικοδόμησης αριστερού προφίλ με την μείωση σε συμβολικό επίπεδο του ρόλου της Εκκλησίας. Δώστε βάση: Στον νέο οργανισμό του ΥΠΕΠΘ υπήρξε υπουργική χειρουργική επέμβαση. Για την ακρίβεια, από την αποστολή του υπουργείου Παιδείας αφαιρέθηκε αντισυνταγματικώς, “η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης” και έμεινε μόνο η ανάπτυξη της “εθνικής συνείδησης”. Αντισυνταγματικώς, διότι το Σύνταγμα προβλέπει ότι στόχος της Παιδείας είναι η ανάπτυξη αμφοτέρων των συνειδήσεων. Μετά δε και το θέμα με το Πανελλήνιο Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (μετέτρεψε ένα θρησκευτικό ίδρυμα σε δημοτική επιχείρηση), με το οποίο η κυβέρνηση έστειλε το μήνυμα ότι μπορεί να αλλάξει τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας αυτοβούλως, μην εκπλαγείτε εάν μετατραπεί η σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών (30/1) σε απλή αργία (το σχολείο παραμένει κλειστό, αλλά δε γίνεται εκκλησιασμός, ούτε κάτι άλλο που να συνδέεται με τον θρησκευτικό χαρακτήρα της εορτής). 2) Επιχείρηση γοητείας της μικρομεσαίας και μεσαίας τάξης τις οποίες έχει κατακρεουργήσει φορολογικώς. Δώστε βάση: Στο συνέδριο της ΓΕΣΕΒΕ (8/3), ο Νήπιος προσπάθησε να τους “γοητεύσει” υποσχόμενος μείωση των φορολογικών συντελεστών μετά την επικείμενη έξοδο από το αχρείαστο 3ο Plus Μνημόνιο. Τζάμπα μαγκιές του Νηπίου, διότι (υπενθυμίζω) στο Plus του 3oυ Μνημονίου, εκτός από την μείωση του αφορολογήτου, την κατάργηση της “προσωπικής διαφοράς” στις συντάξεις, έχει συμφωνηθεί και η μείωση των φορολογικών συντελεστών... 3) Την καραμέλα / υπνωτικό περί του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς (παραταξιακό). Για να πασάρει αυτήν την “καραμέλα”, έως και “μάρτυρες γνώμης” επιστράτευσε (και όχι γνώσης οι προστατευόμενοι μάρτυρες της υπόθεσης Novartis) για να κατηγορήσει συλλήβδην τους πολιτικούς της αντιπάλους. Θεωρώ απαραίτητο να ξανά επισημάνω: Παραταξιακό / πολιτικό ηθικό πλεονέκτημα δεν υφίσταται. Πρόκειται για άθλημα προσωπικό και ιστορικό, διότι δυνητικώς αποκτάται μόνο όταν κάποιος ασκήσει εξουσία.

“Όταν όμως το μόνο που σου απέμεινε να υποστηρίξεις είναι η στρατηγική του θράσους, τότε καλά θα κάνεις να φοβάσαι την πραγματικότητα. Αυτή απαιτεί θάρρος” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* Σχετικά ο Μπάμπης Παπαδημητρίου αναφέρει: “Λίγο πριν από το τέλος του έτους, να ανακοινώσουν σειρά δήθεν ‘φιλολαϊκών μέτρων’ και ‘θεσμικών υπερβάσεων’ με τις οποίες θα επιδιώξουν να παρασύρουν την ψήφο όσων αφελών θα τους πιστέψουν ξανά. Αυτή τη φορά δεν θα πρόκειται για αυταπάτη. Οι κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ θα σκουπίσουν τα δάκρυά τους, οι δήθεν ρομαντικοί θα νομίζουν ότι τα όνειρά τους ‘παίρνουν την εκδίκηση’ από το σύστημα, που μόνον αυτό φταίει επειδή γέρασαν και βούλιαξαν στην αυτοεξαπάτησή τους”.

8 Μαρτίου: Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, δίπλα μας... Η ταινία: “Ατίθασες – Μustang” Γαλλία, 2015, του Ντενίζ Γκάμζε Έργκιουβεν. Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=UBeY1w448Mo

Μεράλ Ακσενέρ, η ατίθαση γυναίκα... Η Ακσενέρ εκτοξεύθηκε στην καρδιά της πολιτικής σκηνής της Τουρκίας. όταν ύψωσε δυναμικά τη φωνή της ενάντια στην αύξηση της εκτελεστική εξουσίας του προέδρου στο δημοψήφισμα του 2016 ,την τελευταία προσπάθεια παγίωσης της εξουσίας από την πλευρά του Ερντοράν, αψηφώντας τη γραμμή του Εθνικιστικού Κόμματος στο οποίο τότε ανήκε. Η “σιδηρά κυρία” της Τουρκίας κεφαλαιοποίησε το χάρισμα και τη δημοτικότητά της, δημιουργώντας τον περασμένο Οκτώβριο νέο κόμμα (“Καλό Κόμμα”) με στόχο να προσφέρει μια “αντί Ερντοράν” εναλλακτική λύση για τους δεξιούς ψηφοφόρους της χώρας. Στο ιδρυτικό συνέδριο του “Καλού Κόμματος”, η Ακσενέρ αποκάλυψε το σύμβολο της παράταξης, έναν ήλιο που υπόσχεται να φωτίσει τη μεταπραξικοπηματική Τουρκία με αισιοδοξία, αναπτυξιακές πολιτικές και επαναφορά των δημοκρατικών δικλίδων. Απευθυνόμενη σε επιχειρηματίες, στον τραπεζικό κόσμο και φυσικά στις γυναίκες, ελπίζει να καλύψει το πολυετές κενό στον χώρο της τουρκικής Κεντροδεξιάς. Παρόλα αυτά παραμένει μια ακραιφνής εθνικίστρια. Στις 15/1/ 2018 με κοινοποίηση της στο Twitter, είχε καλέσει εμμέσως πλην σαφώς σε εισβολή της Τουρκίας σε ορισμένα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, τα οποία σύμφωνα με τα λεγόμενα της, συνιστούν “χαμένες πατρίδες”... Το γεγονός είναι, ότι η Ακσενέρ αποτελεί μια νέα μεταβλητή, η οποία αναστατώνει την πολιτική σκηνή της Τουρκίας και δυνητικώς απειλεί, για πρώτη φορά, το μονοπώλιο εξουσίας που φιλοδοξεί να εξασφαλίσει ο Τούρκος πρόεδρος, με τελευταίο βήμα τις προεδρικές εκλογές του 2019 (σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις προβλέπεται να οδηγήσει τον Ερντοράν σε Β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών και επομένως σοβαρή απειλή στη διεκδίκηση της προεδρίας. Δεν φοράει και μαντίλα). Οψόμεθα.

Και εις τα καθ’ ημάς... Αυτός που το “γλέντησε”, ήταν ο Στεφ. Κασιμάτης. Αιτία και αφορμή, η σχετική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Και “έγραψε” γράφοντας...

* “Ο τίτλος της εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ για την Ημέρα της Γυναίκας είχε τον τίτλο ‘Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γυναίκα γίνεσαι: Φεμινιστικές προκλήσεις στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης’, με guest-star την Όλγα Γεροβασίλη. Το τετριμμένο ρητορικό σχήμα ‘δεν γεννιέσαι, γίνεσαι’ εδώ δεν χρησιμοποιείται ως απλός διακοσμητικός μπακαλιάρος· αντιθέτως, είναι μια ‘νέα προοδευτική βεβαιότητα’, για να ακολουθήσω και εγώ την ορολογία της κ. Γεροβασίλη, η οποία, μιλώντας ‘με αυτοπεποίθηση και σθένος’ (έτσι!), υπερασπίστηκε με την ομιλία της τον πρόσφατο νόμο για την αναγνώριση ταυτότητας φύλου. Με την επικράτηση της τάσης του ‘identity politics’(σσ. Πολιτικές ταυτότητας / υποκειμενικότητας / του ότι δηλώνεις, πολιτικές της ρευστότητας), κριτήριο της ταξινόμησης παύει να είναι πια το βιολογικό φύλο και γίνεται η ταυτότητα, κάτι δηλαδή που υπάρχει στη συνείδηση του καθενός – η αντικειμενικότητα υποχωρεί στην υποκειμενικότητα, με άλλα λόγια. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Έπεσε στα χέρια μου ένα εξαιρετικά προσεγμένο φυλλάδιο (γραμματοσειρές Art Deco, τύπου ‘New Yorker’ κ.λπ.), που μοιράζεται στο προσωπικό μεγάλου νοσοκομείου στις ΗΠΑ και έχει σκοπό να τους κατατοπίσει στη νέα προοδευτική –μην το ξεχνάμε!– πραγματικότητα, ώστε οι φροντίδες που παρέχουν να είναι ‘LBGTQ-friendly’. Να σημειωθεί ότι το γράμμα ‘Q’ στο ακρωνύμιο σημαίνει ‘questioning’, δηλαδή εκείνος που ψάχνεται, ο αναποφάσιστος. Εκεί, λοιπόν, διαβάζουμε ότι, εκτός από το βιολογικό φύλο, υπάρχει πια η ‘ταυτότητα φύλου’, η εσωτερική αντίληψη του κάθε προσώπου για το φύλο του: πώς νιώθει ο καθένας. Έχουμε, όμως, και κάτι ακόμη που περιπλέκει τα πράγματα: την ‘έκφραση φύλου’, πώς δηλαδή ο καθένας εκφράζει προς τους άλλους το φύλο του. Η έκφραση φύλου δεν πρέπει να συγχέεται με αυτό που λέμε προτίμηση – η έκφραση αφορά μάλλον το στυλ με το οποίο εκδηλώνεται το φύλο. Η προτίμηση, άλλωστε, καλύπτεται από μία τρίτη έννοια: τον ‘σεξουαλικό προσανατολισμό’, δηλαδή προς τα πού αισθανόμαστε έλξη ‘τρυφερή, ερωτική, ρομαντική’, όπως ακριβώς εξηγείται στο φυλλάδιο. Με τον συμψηφισμό τριών νέων κριτηρίων, ώστε να καλύπτεται κατά το δυνατόν η μεγαλύτερη γκάμα υποκειμενικότητας, μπορούμε να έχουμε ενδιαφέρουσες ποικιλίες. Κάποιες τίθενται με τη μορφή προβλημάτων Λογικής ή ως αινίγματα. Ας πούμε: άνδρας στο βιολογικό φύλο, με ταυτότητα φύλου γυναικεία, με έκφραση φύλου γυναικεία (πχ., του αρέσει να ντύνεται γυναικεία, όταν βγαίνει στα μπαρ για να ρίξει κανένα κορίτσι) και, τέλος, με σεξουαλικό προσανατολισμό στο γυναικείο φύλο· τι είναι; Το ανέκδοτο, το αστείο γενικώς, βασίζεται σε μια νοητική ανατροπή της πραγματικότητας. Όταν όμως το αστείο εκτοπίζει την πραγματικότητα και την υποκαθιστά, τι γίνεται; Βέβαια, η χρήση των παλαιών όρων (άνδρας, γυναίκα) στη νέα προοδευτική πραγματικότητα περί φύλου δεν βοηθά. Με τον καιρό, όμως, θα εκλείψει και τη θέση των παλιών όρων θα πάρουν καινούργιοι, σύγχρονοι και, προπαντός, προοδευτικοί. Για δύο από αυτούς διαβάζουμε στο συγκεκριμένο φυλλάδιο. ‘Cisgender’ είναι ο πρώτος και σε αυτόν εντάσσονται όσοι προτιμούν ‘απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας’, για να το θέσω με τον τρόπο του Καβάφη, δηλαδή εκείνοι των οποίων, μεταφράζω ακριβώς, ‘το βιολογικό φύλο ευθυγραμμίζεται με την ταυτότητα φύλου’ (κοίτα να δεις τι πάθανε οι άνθρωποι!). Ο δεύτερος, όχι και τόσο νέος, όρος είναι ‘pansexual’ και ως τέτοιος ορίζεται ‘όποιος έλκεται από τον άλλον για εκείνο που είναι, ανεξαρτήτως φύλου’. (Τίποτε δεν συγκρίνεται με τον γλυκερό αμερικάνικο συναισθηματισμό όταν συνευρίσκεται με την πολιτική ορθότητα...) Με βάση αυτά, όπως τα καταλαβαίνω, μάλλον σωστά το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ‘γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι’. Διότι οι γυναίκες του μέλλοντος θα είναι πρόσωπα με ανδρικό βιολογικό φύλο, που θα έχουν επιλέξει γυναικεία ταυτότητα φύλου, διότι τα πρόσωπα με γυναικείο βιολογικό φύλο και γυναικεία ταυτότητα φύλου θα είναι απλώς cisgender. Οπως θα έλεγε ο Κόουλ Πόρτερ, εκφράζοντας την παλιά συντηρητική βεβαιότητα, ‘anything goes’. Την ειρωνεία ότι ο Πόρτερ ήταν ομοφυλόφιλος, ας την παραβλέψουμε...”

Το πουλέν της Παραφύση.

Μια ιστορία που ξεκίνησε στον αγώνα ΠΑΟΚ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ (25/2), με ένα ρολό ταμειακής μηχανής που πετάχτηκε και πέτυχε τον προπονητή του Ολυμπιακού στο πρόσωπο, τελείωσε με τον Ιβάν Σαββίδη (τον επενδυτικό βραχίωνα του Πούτιν στην χώρα μας, της “Ορθόδοξης Μαφίας”) να μπαίνει με πιστόλι στο γήπεδο (που κατά περίεργο τόπο για Τούμπα, θύμιζε εκκλησία) και να διακόπτει το ματς του “μαγαζιού” του (ΠΑΟΚ) με την ΑΕΚ (11/3). Σύμφωνα μάλιστα με ανθρώπους της ΑΕΚ απείλησε και τον διαιτητή Κομίνη λέγοντάς του “είσαι νεκρός”. Αποδεικνύοντας ότι η αλά καρτ απονομή της δικαιοσύνης ,το μόνο που κάνει είναι να αποθρασύνει αυτόν που ωφελήθηκε (το λάθος, λάθη ακολουθούν...)

Λίγο μετά τη 01:00 τα μεσάνυχτα της Κυριακής (11/03, μετά 10ωρη συνεδρίαση), η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ γνωστοποίησε την απόφασή της για την υπόθεση του “ιπτάμενου ρολού ταμειακής μηχανής”. Με αυτήν κατακυρώνονταν το ματς υπέρ του Ολυμπιακού, αλλά επιστρέφονταν στον ΠΑΟΚ οι 3 βαθμοί που του είχαν αφαιρεθεί και “σβήνονταν” η τιμωρία των 2 αγωνιστικών κεκλεισμένων των θυρών, με αποτέλεσμα το απογευματινό παιχνίδι με την ΑΕΚ να διεξαχθεί με οπαδούς στις κερκίδες. Με αυτόν τον τρόπο το κατά την Παραφύση “ωραιότερο πρωτάθλημα όλων των εποχών” θα μπορούσε να κριθεί στα 90 λεπτά ενός αγώνα μεταξύ του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Επειδή δε το πουλέν της Παραφύση, μέχρι και διασυνδέσεις Επουράνιες έχει ...(ορίστε η απόδειξη: http://www.protothema.gr/greece/article/769286/o-ivan-savvidis-kai-se-agiografia-ekklisias/ ).

Επειδή λοιπόν, μέχρι και στον Ουρανό έχει διασυνδέσεις..., μάντεψε την απόφαση της Επιτροπής Εφέσεων και για τον λόγο αυτό είχε έτοιμα τυπωμένα και θεωρημένα τα εισιτήρια του αγώνα (φορολογική παράβαση, πιθανή η συμπαιγνία εφοριακών). Και μετά ήρθε η Παραφύση, παραφύση να διακόψει το πρωτάθλημα ρίχνοντας τις ευθύνες επί δικαίων και αδίκων, για να πέσει στα μαλακά το πουλέν της.

Για τον λόγο αυτό και ο υφυπουργός Αθλητισμού Γ. Βασιλειάδης αντί να επιβάλει πρόστιμα και κυρώσεις όπως έχει τη δυνατότητα, άρχισε να επενδύει επικοινωνιακά στον κίνδυνο Grexit του ελληνικού ποδοσφαίρου και σε εξαγγελίες που θα ισχύσουν από του... χρόνου, ακολουθώντας την πάγια τακτική της Παραφύση να αποπροσανατολίζει. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, από την ανάγκη να τηρηθεί πιστά η νομιμότητα σήμερα και να τιμωρηθούν όσοι την παραβιάζουν. Αλληλούια.

Μα κανείς; “Πόσες ημέρες πέρασαν από τα γεγονότα της Κυριακής; Τρεις. Και πόσους βουλευτές Θεσσαλονίκης ακούσατε να καταδικάζουν τη συμπεριφορά του Ι. Σαββίδη; Ούτε έναν! Καλά η Εύα Καϊλή, είναι τελεί*ως απορροφημένη στα ευρωπαϊκά, ούτε που κατάλαβε. Αλλά ο Δ. Μάρδας; Ο Τ. Κουράκης και η αλογοουρίτσα του; Ο Αλ. Τριανταφυλλίδης με τις αγριοφωνάρες του; Ο Ν. Παρασκευόπουλος, φίλος των πάσης φύσεως παραβατικών; Για Γκιουλέκα, Καράογλου, Καλαφάτη και δεν συμμαζεύεται, αφήστε το καλύτερα. Ο καθένας τους έχει ζαρώσει στο λαγούμι του. Αυτό και μόνο μάς δίνει το μέτρο της επιρροής που ασκεί ο Ι. Σαββίδης στη λεγόμενη συμπρωτεύουσα” (Στεφ. Κασιμάτης).

Λέτε, σε λίγο καιρό να μιλάμε για κόμμα Βορείου Ελλάδος; Οψόμεθα...

Στίβεν Χόκινγκ: ο Θεωρητικός Κοσμολόγος (8/1/1942 - 14/3/2018

“Ενοχλητικά όμως ήταν και όσα έλεγε για το σύμπαν. Και πρώτα πρώτα ότι η δημιουργία του δεν προϋποθέτει την ύπαρξη Θεού, ακόμα κι αν η πίστη των ανθρώπων ή των θρησκειών τη θεωρεί δεδομένη. Είχε ενοχληθεί σφόδρα προ ετών ένας από τους κατά τίτλον αγίους της Εκκλησίας μας. Και είχε μιλήσει, σίγουρα δίχως χαιρεκακία, για τη ‘συμπλεγματικότητα του απολύτως καθηλωμένου παραπληγικού Βρετανού επιστήμονος’. Εν τη μεγαλοσύνη του, του είχε αναγνωρίσει ‘το ελαφρυντικόν της συγχύσεως του νοός του, από την αφόρητον σωματικήν δυστυχίαν του’. Αν ο Θεός πάντως ήθελε μια στο τόσο να θεολογεί, ανθρώπους σαν τον Χόκινγκ ή τον Αϊνστάιν θα διάλεγε. Όχι τιτλούχους εκπροσώπους του” (Πανελής Μπουκάλας).

Ο Ερντοράν μίλησε για 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε εκδήλωση για την “Υγεία” και αρρώστησε το ακροατήριο (15/3)...

Πολιτισμική ενημέρωση - Ἦλθε, ἦλθε χελιδών... (Πνεύματα και “πετάει” ο στίχος...) Στην αρχαιότητα, κατά την 1η ή την 21η Μαρτίου (Εαρινή Ισημερία), τα παιδιά έβγαιναν σε ομάδες και έλεγαν κάλαντα για τον ερχομό της άνοιξης, τα “χελιδονίσματα”. Το έθιμο συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, σε πολλά μέρη της πατρίδας μας, οπότε τα σύγχρονα παιδιά λένε ένα τραγούδι που έχει εκπληκτικές ομοιότητες με το αρχαίο (το τραγούδι της χελιδόνας διασώθηκε από τον Αθηναίο περί το 200μΧ).

“Ήλθε, ήλθε χελιδών

καλάς ώρας άγουσα καλούς ενιαυτούς

επί γαστέρι λευκά, επί νώτα μέλαινα...”

Με την εμπειρία της ελληνικής γλώσσας , την οποία προσφέρει η μέση εκπαίδευση στον μέσο μαθητή, είναι απίθανο να κατανοήσει τους ανωτέρω 3 στίχους του τραγουδιού. Αυτό που τους προσφέρει είναι “πέντε έξι περίεργα αρχαία και μια δημοτική της οποίας το ιστορικό βάθος είναι λίγο μεγαλύτερο από το βάθος της αλβανικής. Και δεν με νοιάζουν οι γνώσεις που ο μαθητής αποστηθίζει για να προαχθεί. Μιλάω για την εμπειρία της γλώσσας, αυτή που τη μετατρέπει σε αισθητήριο όργανο, σε υπαρξιακή αξία. Με ποιο δικαίωμα η μέση εκπαίδευση στερεί από τον μαθητή την εμπειρία της γλώσσας του και το ιστορικό της βάθος; (σσ. και μαζί το ιστορικό του βάθος, την διαχρονία του Ελληνικού)” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σαν επιδόρπιο

“Το Εκείνο...”

Οι ταινίες του σκηνοθέτη Πολ Βερχόβεν “κινηματογραφούν” με τον καλύτερο τρόπο τις θέσεις του κινήματος “The pussy carries a boat...”. Θα αρχίσω με την “αρχετυπική” προσέγγιση του θέματος “ποιο τελικά κάνει παιχνίδι”, στην ταινία του το “Βασικό Ένστικτο – Basic Instict”, ΗΠΑ, 1992 και θα τελειώσω με το επί της οθόνης “κέντημα” του θέματος (το απογειώνει ή “tres sik” ), στην ταινία του “Εκείνη – Elle” Γαλλία, 2016, (Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου, 23/2/18). Τα μέλη του “κινήματος” προτείνουν ως νέο τίτλο αυτής της ταινίας “Το Εκείνο”. Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=QGbMtojtCbo

“Η Προέλευση του Κόσμου”, Γκουστάβ Κουρμπέ, 1866.

“Η Προέλευση του κόσμου” αναφέρεται στη διπλή φύση του γυναικείου σώματος. Είναι το αντικείμενο της σεξουαλικής επιθυμίας, αλλά και o γενήτωρ (της ύπαρξης).

Ο Πολ Βερχόβεν στις ταινίες του, παρουσιάζει γυναικείους χαρακτήρες οι οποίοι επιβεβαιώνουν τις θέσεις του κινήματος “The pussy carries a boat...”. Για τον λόγο αυτό και οι “μετά-φεμινίστριες” (μεταμοντέρνες), αυτές που “επιβιώνουν” αποκλειστικά από την θυματοποίηση της γυναίκας, δεν τα πάνε και πολύ καλά με τις ταινίες του... Αυτές είναι που κατόρθωσαν να θάψουν / θέσουν στα αζήτητα, ένα κομψοτέχνημά του, την ταινία “Showgirls”, ΗΠΑ, 1995, τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=yCeCGcGAcfI

Seedrinker