“Αλήθεια είναι:
Η αντίδραση των πραγμάτων,
όταν τα
κακομεταχειριζόμαστε...”
Ευγένιος
Αρανίτσης.
Οι
απαρχές της εξουσίας (εξ-ουσία /
εκτός της αρχικής ουσίας). Εν αρχή
υπήρξε ένας φόνος. Ο 1ος φόνος, στην κατά
την Βίβλον ιστορία, και μάλιστα
αδελφοκτόνος (Κάιν / Άβελ). Ο Βιβλικός
μύθος κρυπτογραφεί την επικράτηση στην
Ιστορία του στατικού ανθρώπου, του
ανθρώπου που επέλεξε την μόνιμη
εγκατάσταση στον χώρο. Και από τότε ο
άνθρωπος άρχισε να μπλέκεται στο “δίχτυ”
του εγωισμού και της αυτοκαταστροφής
(1). Η εξουσία εμφανίζεται
ταυτόχρονα με την προσπάθεια ελέγχου
του χώρου από τον άνθρωπο. Δηλαδή με την
ανάγκη του αρχικού ιδιοποιητή του, να
τον καταστήσει αρχικά μη προσβάσιμο σε
άλλους και εξελικτικά να ελέγξει την
πρόσβαση του σε αυτόν. Ως εκ τούτου
σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι αυτή
οργανώνεται γύρω από έναν φράχτη –
κάγκελο σαν πόρτα και συνεπάγει την
γέννηση της έννοιας της ατομικής
ιδιοκτησίας. Στους νεολιθικούς οικισμούς
(3000-1100 πΧ) είναι εμφανή τα “βαθουλώματα”
στο διασωθέν πέτρινο τμήμα τους, δηλαδή
εκεί που στηρίζονταν ο φράχτης. Ενώ ο
άνθρωπος νομάς παρουσιάζεται υποκείμενος
στην εξουσία της βιόσφαιρας, ο στατικός
άνθρωπος (από τους πρώτους οικισμούς)
παρουσιάζεται να σφετερίζεται (2)
σταδιακά την “εξουσία” της φύσης.
Δηλαδή τον φόβο που η φύση προκαλούσε
στον άνθρωπο δημιουργώντας για τον λόγο
αυτό τους κάθε είδους “δαίμονες”, με
συνεπαγόμενη και την σταδιακή έκπτωση
της βιόσφαιρας σε περιβάλλον και
ανθρώπους, αμφότερα προς εκμετάλλευση
(εκ-μετάλλευση).(3) Η εξουσία στηρίχτηκε
στους μετασχηματισμένους σε “δαίμονες”
αρχέγονους φόβους του ανθρώπου, χωρίς
τους οποίους θα έχανε τις πηγές της
νομιμοποίησής της, την ατιμωρησία της
και τον πλούτο της.
Σημειώσεις:
1.
Όταν
η Κίνα κατέλαβε το Θιβέτ (1950), για να
ελέγξει την
κατάσταση, εξανάγκασε τους νομάδες της
περιοχής να εγκατασταθούν σε μόνιμους
καταυλισμούς που δημιούργησε. Αποτέλεσμα,
να παρατηρηθεί
σε
σχετικά μικρό διάστημα εκθετική
αύξηση της εγκληματικότητας και του
αλκοολισμού.
2.
Ο
“σφέτερος” παράγεται από ρίζα
*σφε-.
Εδώ ανήκει και η λέξη έται,
που σημαίνει εταίροι.
Έται
ονομάζονται αρχικά τα μέλη μιας ισχυρής
οικογένειας
νομάδων. Με την μόνιμη
εγκατάσταση τους σε κώμες ονομάζονται
οι “συγγενείς” και μετά με συνένωση
των κωμών σε πόλη, έται
και εταίροι
αποκαλούνται οι αστοί πολίτες: οι φίλοι
και τα μέλη της ίδιας πολιτικής εταιρείας
(Νίκος Βαρδιάμπασης)
3.
Το
αίτημα της απόλυτης καθυπόταξης της
φύσης και της εργαλειοτεχνικής κυριαρχίας
πάνω της, οδηγεί αναγκαστικά σε μορφές
ενδοκοινωνικής και ανθρώπινης κυριαρχίας.
Κυριαρχία και εκμετάλλευση των ανίσχυρων
κοινωνικών ομάδων, αλλά
και κυριαρχία πάνω στο ίδιο το ανθρώπινο
σώμα, στις
ορμικές και ενστικτικές του στοιβάδες,
εκ μέρους ενός πατριαρχικά δομημένου
“εγώ”, που είναι εγγενώς προσανατολισμένο
στην αποτελεσματικότητα της δράσης και
στην επιβολή. (Μ. Horkheimer,
Th.
Adorno)
Εξουσία
και ελευθερία.
Ο Ρομπέρτο Μπόμπιο αναφέρει ότι το νόημα
της εξουσίας αποσαφηνίζεται καλύτερα
εάν
τον συσχετίσουμε με έναν άλλο θεμελιακό
όρο της πολιτικής θεωρίας, την ελευθερία.
Τότε γίνεται πασιφανές ότι εξουσία και
ελευθερία υποδεικνύουν 2 καταστάσεις,
των οποίων η μία αποτελεί άρνηση της
άλλης. Εάν
λοιπόν στην σχέση δύο υποκειμένων,
εξουσία και ελευθερία είναι σχέση
αντιθετική, στο ίδιο υποκείμενο εξουσία
και ελευθερία και
αντίστοιχα έλλειψη ελευθερίας και
έλλειψη εξουσίας συνυπάρχουν.
Ως εκ τούτου κάθε πάλη για ελευθερία
αποτελεί και πάλη για την εξουσία.
Και
σε επίπεδο προσώπου, σήμερα, κάθε πάλη
για απελευθέρωση, παράδειγμα
από τον καταναλωτικό πρότυπο το οποίο
λειτουργεί και ως ένας άτυπος κοινωνικός
καταναγκασμός, αποτελεί και πάλη
για αυτεπίγνωση
/
αυτεξουσιότητα. Γενικεύοντας, η
ελευθερία κάθε προσώπου είναι ευθέως
ανάλογη / συνάρτηση του ελέγχου που
αυτός ασκεί στον εαυτό του
δια
της λογικής και της συνείδησης.
Και σε μια
πραγματικότητα
συνεχώς
επιταχυνόμενη
εκ της τεχνολογίας, η λογική θολώνει
και η συνείδηση καθυστερεί, καθιστώντας
απολύτως απαραίτητο το “ανάγκη στήναι”
δια
αυτοσυνείδηση
και
αυτοέλεγχο
της πορείας του .
Διότι
“όποιος
ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά”
(Ρήγας
Φεραίος) (1).
Ως
σάουντρακ,
προτεινόμενο
τραγούδι:
“Το Δίχτυ”, σε
στίχους
Νίκου
Γκάτσου
και
σύνθεση του
Σταύρου
Ξαρχάκου.
https://www.youtube.com/watch?v=voNPM8Cukz0
Αν
κάποτε στα βρόγχια του
πιαστείς
κανείς
δε θα μπορέσει να σε βγάλει.
Μονάχος
βρες την άκρη της κλωστής
και
αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι...
Σημείωση
1: Και μόνο όταν
“συλλογάσαι ελεύθερα”, δυνητικώς
αντιλαμβάνεσαι,
το να “μην εξουσιάζεις και εξουσιάζεσαι”
του Αναρχισμού (καμία
σχέση με τους
αναρχοφασίστες),
το ότι για το
“αγάπα
τον πλησίον ως
εαυτόν” του Χριστού, απαιτείται προτίστως
να έχεις “εαυτόν” και το επακόλουθο
αυτών, “για να
αλλάξει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να αλλάξω
εγώ”.
Εξουσία
και διαφθορά.
Γλωσσικά
“δια-φθορά”
και “εξ-ουσία”
είναι λέξεις σχεδόν ταυτόσημες. Το
υλικό της οξείδωσης, της σήψης, της
αποσάθρωσης: η λεγόμενη φθορά
που βγαίνει, που διαρρέει... έξ-
έξω από την αρχική ουσία.
Η εξ-ουσία
επικάθεται στην επιφάνεια της οργανικής
/ ανόργανης ουσίας, της μηχανής , του
όποιου μηχανισμού ως
σκουριά, μούχλα , δύσμορφο
εξόγκωμα, με αποτέλεσμα την δυσχέρεια
κίνησης, την κακή εφαρμογή, την βαθμιαία
διάλυση και αποσύνθεση του όλου
μηχανισμού. (Νίκος
Βαρδιάμπασης).
“Στην
εξουσία έρχονται πάντοτε οι φαύλοι”
(Αριστοφάνης), “οι χειρότεροι εξουσιάζουν
τους καλύτερους και οι πιο κουτοί τους
μυαλωμένους” (Ισοκράτης)
και η διαφθορά ανατροφοδοτείται διότι
“από την διεφθαρμένη εξουσία μολύνονται
και οι έντιμοι” (Ευριπίδης). “Αν
υπήρχε μια πόλη με χρηστούς άνδρες, θα
ήταν τόσο περιζήτητο το να αποφύγουν
την άσκηση εξουσίας, όπως είναι σήμερα
το να διοικούν” (Πλάτωνος “Πολιτεία”).
Γενικά,
όταν αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα της
διαφθοράς οφείλουμε να συνυπολογίσουμε
το γεγονός ότι στην
πολιτική πάντοτε συνυπάρχουν
ως μείγμα,
ο
ιδεαλισμός
και η
ευτέλεια
σε μεταβαλλόμενη
σχέση.
Επίσης ότι “η εξουσία διαφθείρει και
η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα”
(λόρδος Άκτον). Την πραγματικότητα αυτή
αντιμετώπισε , κοιτάζοντας την κατάματα,
πριν
ακόμα αρχίσει η σύγχρονη εμπειρία της
Δημοκρατίας (Κοινοβουλευτική),
ο Σαρλ ντε
Μοντεσκιέ
(1689-1755),
ο “πατέρας” όλων
των θεωριών του περιορισμού και της
αντιστάθμισης της εξουσίας. Ο Μοντεσκιέ
επισήμανε το ουσιώδες με την αναφορά
του: “Προκειμένου
να μην υπάρχει κατάχρηση της εξουσίας
χρειάζεται η εξουσία να σταματά την
εξουσία”. Αυτή είναι που οδήγησε στην
μετέπειτα “διάκριση των 3ων εξουσιών”
και την επακόλουθη
4η, αυτήν του “τύπου”. Μόνο η διάκριση
των εξουσιών μπορεί να εγγυηθεί, όταν
βέβαια λειτουργεί, την αναχαίτιση /
έλεγχο της διαφθοράς. Από την φύση της
η εξουσία τείνει να γίνει απόλυτη και
επομένως να διαφθαρεί και απόλυτα,
επιδιώκοντας την συνεχώς αυξανόμενη
επιβολή
στον δημόσιο χώρο επιμέρους υποκειμένων,
όπως τα κόμματα (κομματοκρατία), τα
ιδιαίτερα συμφέροντα (συντεχνιακά) και
ιδιοτελών επιδιώξεων.
Δηλαδή
την κατίσχυση του ιδιωτικού έναντι του
δημοσίου συμφέροντος.
Εκκινώντας
από την επίγνωση ότι η ανεξέλεγκτη
εξουσία είναι πηγή μιας απόλυτης
διαφθοράς, οι
φιλελεύθεροι
θεωρητικοί
του 17ου και του 18ου αι. (Λοκ, Μοντεσκιέ,
Μάντισον κλπ),
έθεσαν
με μη “ηθικολογικούς” όρους το ζήτημα
της
ηθικής στην
πολιτική. Και το ηθικό ζήτημα εμφανίζεται,
ακριβώς όταν οι δημοκρατικοί θεσμοί
και ο σεβασμός των κανόνων που αυτοί
καθορίζουν έχουν χάσει την ενεργητική
τους δύναμη και έχουν υποβιβαστεί σε
μορφές ρητορικά σεβαστές, οι οποίες
όμως περιφρονούνται στα ουσιαστικά
περιεχόμενά τους.
(1)
Σημείωση
1.
Βουλή του “υπαρκτού Ελληνισμού”:
Ο
βουλευτής Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ Ιωάννης
Θεοφύλακτος, εξήγησε στη Βουλή με
αξιοθαύμαστη λιτότητα ύφους τι είναι
νόμος: “Είναι η άποψή σας και είμαστε
η πλειοψηφία. Ο νόμος είναι αυτό που
πιστεύουμε εμείς”. Η
αποθέωση του καθεστωτισμού και
της απελπισίας για
το μέλλον της χώρας,
εάν λάβουμε υπ’ όψιν ότι
ο
συγκεκριμένος βουλευτής είναι δικηγόρος
απόφοιτος
της Νομικής του Αριστοτελείου, με
μεταπτυχιακό στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό
Δίκαιο!
Εξουσία
και Δημοκρατία.
Στην
πολιτική θεωρία, αναλόγως των μέσων με
την οποίαν ασκείται η εξουσία, διακρίνουμε
3 διαφορετικές μορφές της.
Την οικονομική εξουσία η οποία ασκείται
δια της κατοχής του πλούτου, την
πολιτιστική εξουσία η οποία ασκείται
δια της μετάδοσης ιδεών, θεωριών και
ιδεολογιών και την πολιτική εξουσία η
οποία ασκείται εν κατακλείδι με την
ισχύ, γεγονός το οποίο την καθιστά ως
την
εξουσία των εξουσιών. Η
άνιση κατανομή αυτών των εξουσιών, είναι
αυτή που καθιστά αναγκαία την
Δημοκρατία. Μια
μορφή διακυβέρνησης η οποία τις αμβλύνει,
καθιστώντας αυτές λιγότερο οδυνηρές
και
η οποία ιστορικά παρουσιάζεται, ως η
πιο δημιουργικά εξισωτική. Κύριο
συστατικό της, οι κανόνες ρύθμισης της
χρήσης ισχύος, οι οποίοι σαφώς καθορίζουν
το
ποιος μπορεί να την ασκεί, καθώς
και
τα όρια
και τις περιστάσεις άσκησής της. Δεν
είναι τυχαίο το ότι στην αρχαιότητα
αποκαλούνταν και “ισονομία” (1),
δηλαδή αυτή η οποία
εξασφαλίζει
ισότητα δικαιωμάτων και ισότητα έναντι
του νόμου και
αυτό υπό την αίρεση
ότι “ιδανικά τέλειο τίποτε
δεν μπορεί να υπάρξει στον κόσμο του
ανθρώπου” (Χάνα Άρεντ).
Η
Δημοκρατία έφερε
στο προσκήνιο την έννοια του “λαού”
όχι ως “πληθυσμό” αλλά ως “πηγή
εξουσίας”, καθιστώντας την πολιτική.
Ταυτοχρόνως
παρουσιάζεται
και
η προβληματική του
κατά
πόσον ο “λαός” είναι κινητήρια δύναμη
ή παθητικό υποκείμενο
του
κοινωνικού γίγνεσθαι, δυνητικώς
χειραγωγούμενο. Και
αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία διότι η
χρήση του “λαού” έχει
αποκτήσει
μια στρατηγική σημασία, εφόσον η επιδίωξη
της πολιτικής επικράτησης συναρτάται
με την πολεμική εναντίον ενός πραγματικού
ή φανταστικού εχθρού ή αντιπάλου του
λαού.
Σε
αυτήν την προβληματική απαντά ο Μακιαβέλι:
“... το επίθετο κυρίαρχος , αποδιδόμενο
στον λαό, είναι τραγικό στοιχείο. Το
πολύ ο λαός εξουσιοδοτεί, αλλά ποτέ δεν
μπορεί να ασκήσει οποιαδήποτε κυριαρχία.
(...)
Υπάρχουν μεγάλες ώρες κατά τις οποίες
ο λαός δεν ερωτάται για τίποτε, διότι η
απάντηση του θα ήταν μοιραία. Του
αφαιρούνται τότε και τα χάρτινα στέμματα
της κυριαρχίας του, που είναι καλά για
τους ομαλούς καιρούς”. Στην
κατεύθυνση αυτής της διαπίστωσης, ο
λαός παρουσιάζεται κυρίαρχος (υπό
την αίρεση ότι δεν έχει χειραγωγηθεί),
μόνον την ημέρα των εκλογών (με όρους
πλειοψηφίας).
Η
έννοια του “λαού” έφερε στο προσκήνιο
τον “λαϊκισμό”, ο οποίος παρουσιάζεται
ως το διαχρονικό σύμπτωμα νοσηρότητας
του
πολιτικού γίγνεσθαι. Και
αυτό
διότι
το λαϊκίζειν δεν αποτελεί απόδειξη
συμπάθειας ή ταύτισης προς
την ζωή, τις ανάγκες και τους αντιληπτικούς
τρόπους του λαού, αλλά κολακεία και
δικαιολόγηση όλων αδιακρίτως των
εκδηλώσεων της “λαϊκής μάζας” πλέον,
ακόμη και όταν αυτές βρίσκονται σε
κατάσταση εκτροπής (1).
Ο
λαϊκισμός αντιμετωπίζει
τον
λαό ως ενική οντότητα ως “πολυκέφαλος
ένας” (Χάνα Άρεντ).
Δια
αυτού δε,
καταφέρνει εκμεταλλευόμενος αναλόγως
και
το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της
κάθε χώρας (βαθμός
αποθέσμισής
του,
με συνεπαγόμενη την έλλειψη ισονομίας
/ δικαιοσύνης αναλόγως),
να καταστείλει ακόμη
και
την
ελεύθερη βούληση του
ατόμου.
Στην
χώρα μας ο λαϊκισμός, μετά την Μεταπολίτευση,
πέτυχε σταδιακά να μεταμορφώσει τον
“λαό” σε μια ευκόλως χειραγωγούμενη
λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδη Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια)
και
δια
της επικυριαρχίας
της “πελατειακής αντίληψης” στο
πολιτικό γίγνεσθαι, να
οδηγήσει την
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
μας σε Κρίση.
Και
έκτοτε
η
απόσταση που μας χωρίζει απ’ την υπόλοιπη
Ευρώπη, κοινωνικά, ψυχολογικά, θεσμικά
και πολιτικά μεγαλώνει ημέρα με την
ημέρα, καθιστώντας
μας μια χώρα με τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά.
(Ήδη
η
Γερμανία αντιμετωπίζει,
3
με τους
ειδικούς ελέγχους
που επιβάλλει
σήμερα
τους
προερχόμενους από ελληνικά αεροδρόμια
ταξιδιώτες,
την
Ελλάδα ως “3η χώρα” (εκτός ζώνης -
συνθήκης Σέγκεν).
Σημειώσεις:
1.
Η
ισο-νομία
μετρίαζε ανέκαθεν τον άγριο Νόμο
των άπληστων και πολλαπλά διαπλεκόμενων
νομέων.
Τον έκανε δικαιότερο επειδή ίσον=δίκαιον
(Αριστοτέλης). Έτσι ισο-νομία
σημαίνει “δίκαιος” - νόμος
(επειδή υπάρχει και άδικος). Δηλαδή ο
νόμος
που δεν έχει ως χαλινό το λεξίδιον
“ίσον” (για όλους) μπροστά του. (Νίκος
Βαρδιάμπασης)
2.
Οι
φονικές πλημμύρες στην Δυτική Αττική
είναι αποτέλεσμα λαϊκιστικών πολιτικών
οι οποίες εκφράστηκαν ως συμπαιγνία
τοπικής,
κεντρικής διοίκησης και λαού, ενάντια
στην “υδρο-λογική” της Φύσης.
Το όνομά της,
“άναρχη δόμηση”. Το συμπέρασμα:
Η Φύση, σε όλες τις εκφάνσεις της, τιμωρεί
όλους όσους την αγνοούν. Ένα
συμπέρασμα το
οποίο ενώ είναι
γενικώς παραδεκτό, επί
της ουσίας / του πρακτέου
αντιμετωπίζει
την
γενικευμένη άρνηση του. Υπάρχει μια
έκφραση
στην ψυχανάλυση για αυτού του είδους
την φετιχιστική άρνηση: “Ξέρω
πολύ καλά, αλλά...”. Και το ξέρουμε πολύ
καλά στον “υπαρκτό Ελληνισμό”, άλλα
νομοθετούμε για την νομιμοποίησή της
αυθαίρετης δόμησης και μάλιστα με σειρά
νόμων συνεχώς βελτιουμένων προς όφελος
των αυθαιρετούντων (οι σχετικές
νομοθετικές ρυθμίσεις
της Παραφύση ήταν οι πιο παραφύση).
Γενικώς
για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης
η πιο τελέσφορη και παράλληλα οικονομική
λύση (βάση μελετών), δεν
είναι η κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων
(πανάκριβα όπως όλα τα δημόσια έργα /
ανακυκλώνει και την διαφθορά), αλλά η
αποκατάσταση της “φυσικότητας”, με
την άρση
των αυθαιρεσιών (απαλλοτρίωση και
αποζημίωση).
*
“Ο όρος
‘νομιμοποίηση αυθαιρέτων’ συνιστά
νοηματική αντίφαση, δηλαδή παραλογισμό,
α-νοησία, αναιρεί τη δυνατότητα
συν-εννόησης. Μιλάμε για ‘αντίφαση’,
όταν δύο έννοιες ή κρίσεις αλληλοαναιρούνται,
αποκλείουν νοηματικά η μία την άλλη:
Ένας
‘αθώος ένοχος’ ή ένα ‘ξύλινο σίδερο’
ή ένας ‘ευφυής ηλίθιος’ είναι λεκτικά
σχήματα χωρίς νόημα, σημαίνοντα χωρίς
σημαινόμενο.
‘Αυθαίρετο’
χαρακτηρίζουμε το προϊόν της αυτο-αίρεσης:
μιας εκλογής-επιλογής που κάνει ένα
άτομο από μόνο του, και μόνο για τον
εαυτό του, αγνοώντας - παραβλέποντας τη
γνώμη, την κρίση, την ανάγκη, την αρέσκεια
ή απαρέσκεια όλων των άλλων ατόμων με
τα οποία συμ-βιώνει. ‘Αυθαιρεσία’ είναι
και η αγνόηση - παράβλεψη από το άτομο
των νόμων, των κανόνων, των συμβάσεων
που συγκροτούν το ‘Δίκαιο’ μιας
οργανωμένης συλλογικότητας. Παρακάμπτονται
όλα όσα χαλιναγωγούν τη θηριώδη ιδιοτέλεια
του ανθρώπου, όλα όσα κάνουν εφικτή τη
συνύπαρξη, την ‘κοινωνίαν της χρείας’,
των αναγκών και στοχεύσεων της συνύπαρξης”
(Χρ.
Γιανναράς).
Προτείνω να διαβάσετε όλο το άρθρο στην
διεύθυνση:
Εξουσία
και Πολίτης.
*
“Η τυραννία του
ηγεμόνα σε μια ολιγαρχία δεν είναι τόσο
επικίνδυνη για την κοινωνική ευημερία
όσο η απάθεια ενός πολίτη σε μια
δημοκρατία” Σαρλ ντε Μοντεσκιέ.
*
“Η δουλειά του πολίτη είναι να κρατάει
το στόμα του ανοιχτό” Γκίντερ Γκράς.
*
“Η ιδιότητα του πολίτη είναι μια σκληρή
δουλειά που υποχρεώνει τον πολίτη να
αποκτήσει την δική του, ενημερωμένη
άποψη και να την υποστηρίξει” Μάρθα
Γκελχορν.
*
“Κανείς δεν γεννιέται καλός πολίτης.
Κανένα έθνος δεν γεννιέται δημοκρατία.
Αντίθετα, είναι
και τα δύο διαδικασίες που συνεχίζουν
να εξελίσσονται κατά την διάρκεια μιας
ολόκληρης ζωής. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει
να συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτό από την
γέννησή τους. Μια κοινωνία που αποκόπτει
την νεολαία της, τσακίζει την γραμμή
της ζωής της” Κόφι Ανάν.
*
“Αν, ωστόσο, η αυστηρότητα λείπει από
την καθημερινή μας ζωή, στα δημόσια
πράγματα, από εσωτερικό σεβασμό, δεν
παρανομούμε” Θουκυδίδης.
*
“Το μέτρο της ποιότητάς σου ως δημοσίου
προσώπου, ως πολίτη, είναι η απόσταση
ανάμεσα σ’ αυτό που λες και σ’ αυτό που
κάνεις” (σσ.
Συν-έπεια) Ράμσι Κλάρκ.
*
“Μόνο εμείς
θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος,
αλλά και άχρηστος εκείνος που δεν
ενδιαφέρεται στα
πολιτικά” Θουκυδίδης.
*
Η μάζα δεν επηρεάζει
τούς λίγους. Οι λίγοι επηρεάζουν
την μάζα...
Γενική
σημείωση. Προσέτρεξα
στην ετυμολογία λέξεων
διότι μας βοήθα να εννοήσουμε, κατανοήσουμε
και διανοηθούμε σχετικά. Αποκαλύπτει
δε και ένα
αξιοπερίεργο γεγονός,
την σοφία η οποία είναι “κρυμμένη”
στην γλώσσα μας, ως
“Θεία Πνοή”.
Επίλογος
Η γνώση είναι περιορισμένη,
η βλακεία απεριόριστη...
Δεν
πρόλαβε να “στεγνώσει το μελάνι”
της προηγούμενης ανάρτησης μου και...
“Ιερός πόλεμος” έχει
ξεσπάσει μεταξύ Αθήνας και Φαναρίου με
μήλο της έριδος τον ιερό ναό Αγίου
Γεωργίου στο κτήμα Προμπονά. Μια κόντρα
που οδηγεί στα άκρα τις σχέσεις του
Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
κ. Ιερώνυμου και του Οικουμενικού
πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Αιτία για τη
νέα ρήξη στις σχέσεις Οικουμενικού
Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ελλάδος
είναι ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου
που κτίστηκε ύστερα από επιθυμία του
Δημήτρη Προμπονά του Ναξιώτη ιατρού, η
οποία αναφερόταν στη διαθήκη του. Την
Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017 η Ιερά Αρχιεπισκοπή
Αθηνών και ο Μακαριώτατος αρχιεπίσκοπος
Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος
κατέθεσαν ενώπιον του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή κατά του
Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου
αλλά και κατά της επιτροπής του
κληροδοτήματος Προμπονά (Newmoney.gr).
Και
Ορθόδοξο
“Game
of Thrones» στην
Αμερική. “Σε
πραγματικό ‘Game of Thrones’ εξελίσσεται το
παρασκήνιο διαδοχής του Αρχιεπισκόπου
Αμερικής Δημητρίου, καθώς οι παροικούντες
την Ιερουσαλήμ προεξοφλούν ότι είτε ο
Δημήτριος θα παραιτηθεί δόξα και τιμή
εντός του 2018, είτε θα αφήσει τον θρόνο
με τρόπο που θα συνιστά απομάκρυνσή
του. Δεν είναι μόνο οι ενστάσεις που
διατυπώνονται για τον υποψήφιο διάδοχο
μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ από την
ελληνική κυβέρνηση. Είναι και αυτές που
διατυπώνονται από ισχυρούς κύκλους της
ομογένειας. Αυτοί θα ήθελαν στην
Αρχιεπισκοπή Αμερικής μια ηγεσία που
να γνωρίζει τα προβλήματα και να χαράξει
στρατηγική για το μέλλον. Με απλά λόγια,
θα προτιμούσαν έναν Αμερικανό μητροπολίτη”
(Αριστοτέλια
Πελώνη).
Δεν πρόλαβε να
“στεγνώσει το μελάνι”
της προηγούμενης ανάρτησης μου και...
Το
Ομοσπονδιακό
Συνταγματικό
Δικαστήριο
της Καρλσρούης με απόφαση του (8/11),
αναγνώρισε και τρίτο
φύλο,
εκτός από το ανδρικό και το γυναικείο,
με βάση το συνταγματικά κατοχυρωμένο
δικαίωμα στην προσωπικότητα. Η υπόθεση
ξεκίνησε από έναν διεμφυλικό, ο οποίος
ζήτησε να αλλάξει την ταυτότητα του
φύλου του σε “άλλο” ή “τρανς”. Όταν
γεννήθηκε είχε
καταγραφεί στα δημοτικά μητρώα ως
γυναίκα, αλλά σύμφωνα με ανάλυση του
χρωματοσώματός του, που προσκόμισε στις
αρχές, δεν ήταν ούτε γυναίκα ούτε άνδρας
(σσ.
διαταραχή στο hardware)
.
Η αγωγή του, προηγουμένως
είχε
απορριφθεί
σε όλους τους βαθμούς και τελευταία στο
εφετείο (Liberal.gr).
Δεν πρόλαβε να
“στεγνώσει το μελάνι”
της προηγούμενης ανάρτησης μου και...
“Κι
όμως, υπάρχει ελπίδα! Όπως διαβάσαμε
χθες (16/11)
σε δίκη για δημόσια υποκίνηση βίας και
κατάχρηση του εκκλησιαστικού του
αξιώματος πρόκειται να παραπεμφθεί ο
Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος για
δηλώσεις που είχε κάνει το 2015 σχετικά
με την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης
στα ομόφυλα ζευγάρια. Έγραφε
σε άρθρο του για τους ομοφυλόφιλους ο
μειλίχιος αυτός εκπρόσωπος της Εκκλησίας
μας: ‘Μην τους πλησιάζετε! Μην τους
ακούτε! Μην τους εμπιστεύεσθε! Είναι οι
κολασμένοι της κοινωνίας! Δεν μπορούν
κάποιοι ξεφτιλισμένοι να υπερασπίζονται
δημοσίως τα πάθη της ψυχής τους! (…)
Είναι άτομα με διανοητική διαταραχή!
Δυστυχώς αυτοί είναι τρις-χειρότεροι
και πολύ πιο επικίνδυνοι από κάποιους,
που ζουν στα τρελλοκομεία!’ καταλήγοντας
στην χριστιανικότατη προτροπή: ‘Φτύστε
τους! Αποδοκιμάστε τους! Μαυρίστε τους!’
(σσ. με το τελευταίο θέλει να πει στο
ξύλο- δεν νομίζω να εννοεί να μην τους
βάλουμε σταυρό στις εκλογές) (Θανάσης
Χειμώνας).
Παρά + ελαύνω.
“Διαφωνώ με όσους υποστηρίζουν
ότι πρέπει να καταργηθούν οι μαθητικές
παρελάσεις. Πρέπει να βλέπουμε τουλάχιστον
δύο φορές τον χρόνο σε ποια κατάσταση
βρίσκονται τα σχολεία μας, εκπαιδευτικοί
και μαθητές. Η χαλαρότητα, η αδιαφορία,
ο γενικευμένος χαβαλές που επικρατούν
στη σχολική τάξη επιδεικνύονται με
υπερηφάνεια στους δρόμους. Ένας καρνάβαλος
που αναπαριστά το State of the Union της
εκπαίδευσης. Είχε δίκιο ο κ. Μπουτάρης,
που θύμισε ότι παλιά, ενόψει της παρέλασης,
μας τάραζαν στις δοκιμές και στον
βηματισμό. Γιατί στο κάτω κάτω αυτό
είναι η παρέλαση. Μια επίδειξη ευταξίας
και ευπρέπειας, που γίνεται όχι μόνον
για να τιμηθεί η μνήμη των περασμένων,
αλλά για να αποδείξουν και οι ζωντανοί
πως η σημαία την οποία ακολουθούν δεν
είναι κουρελόπανο, αλλά σύμβολο ζωής
που επιβάλλει τάξη και ευπρέπεια. Γι’
αυτό και τη σημαία πρέπει να την κρατούν
οι άριστοι, όπως την κρατούν οι πρωταθλητές.
Η δε Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να έχει άποψη
για το ποιος δικαιούται να κρατάει τη
σημαία. Αν μη τι άλλο, κάποιος πρέπει να
τους πει ότι την 28η Οκτωβρίου τιμούμε
όσους έπεσαν αντιστεκόμενοι στις ιδέες
τους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Ο
ύπνος της λογικής...
Ένα
χαρακτικό του Φρανσίσκο Γκόγια της
σειρά “Los
Caprichos” (“Τα
Καπρίτσια” 1797-99) και μάλιστα το γνωστότερο,
αναπαριστά τον ίδιο τον Γκόγια, με το
κεφάλι του γερμένο πάνω σε τραπέζι,
περικυκλωμένος από πλάσματα όπως
κουκουβάγιες (σύμβολα της ανοησίας, την
εποχή του)
και νυχτερίδες (σύμβολα της αμάθειας),
έτοιμα να του επιτεθούν.
Ο
τίτλος του, που
συχνά αναφέρεται ως γνωμικό του, είναι
“Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα”.
...Γεννάει τέρατα. “Τα ξημερώματα
του Σαββάτου (28/10), ο Γιάννης σκούπιζε
τα σπασμένα τζάμια του μαγαζιού του.
Ομάδα νεαρών ‘κατέβασε’ με σφυριά την
τζαμαρία του κρεοπωλείου του στα
Εξάρχεια, έσκισε τα λάστιχα στο
επαγγελματικό του φορτηγάκι και
εξαφανίστηκε. Ήταν η τρίτη φορά που το
μαγαζί του γινόταν στόχος. Την ευθύνη
ανέλαβε με κείμενο σε ιστοσελίδα του
αντιεξουσιαστικού χώρου το ‘Μέτωπο
Απελευθέρωσης Ζώων (ΑLF) - Αντισπισιστικός
Πυρήνας Σφυροφόρων Καταδρομέων. Τι
κάνουν αυτά τα ‘φρούτα’; Υποτίθεται
ότι μάχονται για την ελευθερία των ζώων.
Το 2010, μέλη του ALF είχαν απελευθερώσει
50.000 γουνοφόρα μινκ από μονάδες εκτροφής
στο Χιλιόδεντρο και στη Σιάτιστα. Όσα
σαρκοφάγα θηλαστικά δεν έγιναν από τα
αυτοκίνητα ‘χαλί’ στην εθνική οδό,
πλημμύρισαν τον κάμπο της Καστοριάς
προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο
οικοσύστημα της περιοχής (Γιούλη
Επτακοίλη).
Ομάδες
αναγορεύουν τα ήθη τους ή τις επιθυμίες
τους σε ιδεολογία και βάσει αυτής
στρέφονται εναντίον όλων όσοι δεν τη
συμμερίζονται (από τα κύρια χαρακτηριστικά
της μετανεωτερικότητας). Είναι διαπιστωμένο
ότι το ιδανικό της αναρχίας βρίσκει την
ολοκλήρωσή του στον φασισμό. “Εμείς οι
φασίστες είμαστε οι πραγματικοί αναρχικοί
διότι κάνουμε ό,τι γουστάρουμε”, λέει
ένας από τους χαρακτήρες στην ταινία
“Σαλό, 120 ημέρες στα Σόδομα”, Ιταλία,
1975, του Πιερ Πάολο Παζολίνι (δολοφονήθηκε
2/11/1975).
Προτείνω
σε όλους αυτούς τους φανατικούς Vegan,
αντί να “τιμούν” την
Παγκόσμια Ημέρα Αυστηρής
Χορτοφαγίας (World Vegan Day
– 1/11) με πράξεις βίας, να
βγάλουν τους κυνόδοντές τους. Τι να τους
κάνουν; Ζώα
χορτοφάγα
είναι...
Ομολογία ενός μη
“προοδευτικού”:
Από την “Ντοκουμέντα”
προτιμώ
τον Γκόγια. Αυτός
το τελευταίος,
τουλάχιστον, ενεργοποιεί
τα πολιτισμικά μου αντισώματα. Με βοηθά
να βλέπω τον κόσμο με τις
αδυναμίες του και να τον
σκέφτομαι ελπίζοντας.
Εγώ
ο Νήπιος.
Έμαθα
ότι πρόσφατα, ακόμη ένας, ρώτησε τον
Seedrinker
γιατί
επιμένει να με αποκαλεί Νήπιο αντί ας
πούμε Ψευταλέξη. Θυμίζει και το
πεφταστέρι.
Εμένα
δηλαδή στην διακυβέρνηση της χώρας,
τρομάρα σας. Επανέρχομαι... Εμείς στον
ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούμε την μετωνυμία
για συγκάλυψη, ο Seedrinker
για
να πει αλήθειες. Θυμηθείτε
και
το Μπαρουφάκης.
Είπα την λέξη αλήθεια και φουσκάλιασε
το στόμα μου. Επανέρχομαι... Θα θυμάστε
που είχα πει ότι αυταπατήθηκα. Ήταν
η έμμεση ομολογία μου ότι
έκανα bullshitting
ως
νήπιος. Επιτέλους,
αναγνωρίστε
ότι κατέχω την αγγλικήν. Άλλη
μια αυταπάτη μου, λέει ο
Seedrinker.
Επανέρχομαι...
Για να πει κάποιος ψέματα, πρέπει να
έχει πάντα στο μυαλό του την αλήθεια.
Εγώ όμως
τότε ως νήπιος, τι
ευγενικό που με αποκαλεί έτσι ο Seedrinker,
πίστευα ότι μπορούσαμε
να συμμετέχουμε στην Ευρωζώνη και να
μας δανειοδοτούν χωρίς δανειακή σύμβαση
(Μνημόνιο). Μου το είπε πει ο Σόιμπλε:
“Αλέξη αυτό δεν γίνεται”. Μεταξύ μας.
Το καλό ήταν ότι είχα μαντρώσει πολλά
“ζώα” με αυτές τις μ@λ@κίες
που πίστευα. Τι
ευγενικός αυτός
ο Seedrinker,
τα
αποκαλεί λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ.
Και τελικά νάμε
στο Μαξίμου. Η “καρέκλα” ήθελε και
την “Ιφιγένειά” της. Αντικατέστησα
την ιδεολογία μου, με το “ιερό βόδι”
της ακροδεξιάς. Τον Καμένο, με ένα “μ”,
που τον γράφει ο
Seedrinker.
Τι
θυμήθηκα τώρα. Είδα την ταινία του Γ.
Λάνθιμου “Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού”,
έτσι για να μην με λέτε
αγράμματο. Θα
το θανάτωνα και εγώ τώρα “το ιερό βόδι”
μου,
αν μου κάθονταν συνεργασία, έστω και με
τον Λεβέντη. Ψέμα
είπα
ότι
είδα την ταινία,
από τον Seedrinker
την
άκουσα.
Επανέρχομαι...
Και μετά, το
ομολογώ,
άρχισα τα ψέματα. Θα μου πείτε, ότι
θυσίασα για την καρέκλα κάθε
σωστή σχέση με τους ανθρώπους. Ο Seedrinker
μου
είπε να το γράψω αυτό, έτσι για να ανεβώ
level.
Η
μισή αλήθεια. Ωχ αυτή η λέξη,
πάλι
φουσκάλιασε
το στόμα μου.
Το
να λέω ψέματα όμως,
είναι
και θέμα ιδεολογικό. Γκουγκλάρετε,
Μαρξισμός – Λενινισμός
και ψέμα και θα καταλάβετε. Επανέρχομαι...
Ποια
είναι τα μεγαλύτερα ψέματα
που έχω πει;
Φτωχοποιούμε τους πάντες, κάνουμε τους
φτωχούς φτωχότερους και την μεσαία τάξη
φτωχή και λέω
ότι το κάνω
για τους φτωχούς. Ο
“πνευματικός πατήρ” μου, ο Ιερώνυμος,
για
το ξεκάρφωμα στους Χριστιανούς το λέω,
μου είπε να ψάλλω: “Πλούσιοι επτώχευσαν
και εποίησαν οι
δε εκζητούντες, τον ΣΥΡΙΖΑ ουκ
ελλαττωθήσονται θέσεων Δημοσίου”. Ο
Seedrinker
μου
είπε ότι είναι παραποιημένος ο 33ος
ψαλμός του Δαυίδ. Έχει και χιούμορ ο
Αρχιεπίσκοπος μου.
Τον λέω “μου”, γιατί θυμάστε με έβαλε
να “απολύσω”
τον
Φίλη.
Ο
κακομοίρης, από τότε μου ψιλοπάει
κόντρα... Τώρα,
με κατηγορεί με την παρέα του ως
κρυφό-ιμπεριαλιστή, επειδή πουλάω όπλα
στην Σαουδική Αραβία.
Επανέρχομαι...Και
το
άλλο μεγάλο
ψέμα.
Εγώ ο γενικός
αντιπρόσωπος των
fake
news στην
Ελλάδα, με την εταιρεία μου, τον ΣΥΡΙΖΑ
εννοώ,
επταετία
συμπλήρωσα, κατηγορώ τους άλλους για
fake
news. Πως
αλλιώς θα καταλάμβανα
το Μαξίμου; Είμαστε ο μόνος λαός της
Ευρώπης που θεωρεί
ότι το διαδίκτυο είναι το πιο αξιόπιστο
μέσον πληροφόρησης. Ο
Seedrinker
θέλοντας
να με πειράξει, μου είπε ότι απέκτησα
νέο κύρος,
τώρα
που
ανακοινώθηκε από το λεξικό
Collins πως ο
όρος “Fake News”είναι η λέξη της χρονιάς.
Σύμφωνα
με το λεξικό, μου
είπε,
η
χρήση του όρου
έχει αυξηθεί από το 2015,
δηλαδή
από
τότε
που
εισέβαλα στο Μαξίμου. Αυξήθηκε
δε
κατά 365% από το 2016, δηλαδή
από
τότε που
σας “φόρεσα” τα νέα μέτρα και
πραγματικά απογειώθηκε φέτος, όταν
άρχισα να σας
λέω
για καθαρή έξοδο από το μνημόνιο. Ελπίζω
του χρόνου το
λεξικό
να αναφερθεί και στα παγκόσμιας εμβέλειας
δημιουργήματά μου, την
“kolotuba”,
ετοιμάζετε
να την κάνει και ο Σουλτς,
και
την έννοια “εργαζόμενος φτωχός”.
Και
εγώ, θέλοντας να τιμήσω το λεξικό Collins,
πήγα
στην Βουλή (4/11) και παρουσίασα τα στοιχεία
της αστυνομίας για την εγκληματικότητα
αντεστραμμένα. Αύξηση
έλεγαν,
μείωση είπα από το βήμα της
και χειροκροτούσαν οι δικοί μου.
Συμπαθάτε
με. Πείτε
μου, τι να έκανα; Σέρνω μαζί μου ένα
τσούρμο λιγούρια. Αφήνουν αυτοί
τώρα τα 7 χιλιάρικα, τον αστυνομικό
φρουρό, την τζάμπα αυτοκινητάρα και οι
υπόλοιποι
τις θέσεις στο Δημόσιο που τους εξασφάλισα;
Τώρα
κατάλαβα αυτό που μου είπε ο Seedrinker:
“Τους
περισσότερους, τους κάνει αριστερούς
είτε η ανέχεια, είτε ένα αίσθημα αυτό –
υποτιμήσεως / κατωτερότητας
και τους λιγότερους, το κουσούρι που
αφήνει ο Μαρξισμός”. Επανέρχομαι...
Μην
μου πείτε όμως ότι φταίω μόνο εγώ. Από
το τότε που έπεσα στα 4, οι τεχνοκράτες
της Επιτροπής και της Ευρωτράπεζας
εκτιμώντας
αυτά
που κάνω για την πάρτη τους,
με
λατρεύουν
ανεβάζοντας την αυτοπεποίθηση μου στα
ύψη.
“Πείτε
μου
πως το θέλετε και αφήστε το επάνω
μου”
τους
είπα.
Πολιτικάντηδες
είναι και αυτοί, την δουλειά τους θέλουν
να κάνουν.
Ακούστε
καλά
λόγια:
“Ανάγκη
να συνεχίσει η νυν κυβέρνηση μέχρι
εξαντλήσεως της θητείας της” είπε,
ποίος, ο Γερούν ο Ντάϊσενμπλουμ. Ακόμη
και ο Τράμπ μου είπε: “Αλέξης,
συνέχισε
την καλή δουλεία”. Πήρα
και το “μπράβο” από τον αντιπρόεδρο
Πενς. Και
οι Γάλλοι;
Μου δώσανε βραβεία, “πολιτικού σθένους”
και “προσήλωσης στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες”.
Ρε
Seedrinker,
λες
να με δουλεύουν;
Τώρα
σε
όλα αυτά προσθέστε
και τις φωτογραφίες που
έχω βγάλει μαζί τους.
Κατάφερα
να έχω περισσότερες φωτογραφίες με
διεθνής ηγέτες, από εκείνους που με πάνε
κόντρα.
Τώρα,
αν
σας πω ότι
τα λέω αυτά γιατί μετανοώ αληθινά, θα
με πιστεύατε;
Όσο υπάρχουν “ζώα” στο μαντρί... Ρε
Seedrinker,
δεν
θέλω να τα πω
λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ,
“ζώα”
θέλω να τα λέω.
Άφησέ
με επιτέλους
να πω την μια και μοναδική μου αλήθεια.
Είδες, τώρα δεν φουσκάλιασε και
το στόμα μου. Επανέρχομαι...
Όσο υπάρχουν “ζώα” στο μαντρί:
Viva la...
ψέμα
αθάνατο.
Τώρα ομιλεί ο Seedrinker:
Για
σχετικό θέμα, έχω χρησιμοποιήσει σε
παλαιότερη ανάρτηση και την φόρμα του
παραμυθιού (“Η κολυμπήθρα”, 21/10/2015).
Στην
ίδια ανάρτηση, ήταν που αποφάσισα να
μετονομάσω τον Τσίπρα σε Νήπιο. Εξηγώντας
αυτήν την απόφασή μου, μεταξύ άλλων
ανέφερα: “Θα αντιληφθείς ότι το πρόβλημα
του Τσίπρα είναι κυρίως πολιτισμικό.
Τα τεράστια κενά γνώσεων και εμπειρίας
που έχει, τον δυσκολεύουν να αντιληφθεί
τον σημερινό κόσμο
και το
χειρότερο δεν έχει συναίσθηση της
άγνοιας του. Το επικοινωνιακό του
περιτύλιγμα μόνο την λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ
μπορεί να σαγηνεύσει. (...) Τότε θα
αντιληφθείς γιατί στην προηγούμενη
ανάρτησή μου ανέφερα ότι ‘η προπαγάνδα
του ΣΥΡΙΖΑ είναι το lifestyle
του
μ@λ@κα”.
Ο
Νήπιος αποτελεί την επιτομή της
Μεταπολίτευσης. Δηλαδή του, εάν θέλεις
να καταστρέψεις έναν λαό, αποδόμησε
την Παιδεία του και τον Πολιτισμό του.
Σήμερα
γενικεύοντας
θα προσθέσω, ότι ο Νήπιος αποτελεί το
χαρακτηριστικότερο
παράδειγμα, του αναπόφευκτου κατρακυλίσματος
που
συνεπάγει η απόφαση να γίνει κάποιος
αδίστακτος χάριν των φιλοδοξιών του.
Ο
νήπιος
της εκπαίδευσης.
Ο
άξιος εκπρόσωπος της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια).
“Δεν ξέρω τι διδάσκει ο
κύριος που έκρινε σκόπιμο να επιδείξει
στην παρέλαση των μαθητών του τον ανέξοδο
ηρωισμό του – ‘τζάμπα μαγκιά εις την
απλοελληνικήν. Πάντως, με το μαύρο
φανελάκι που από τη μία έγραφε ‘Είπαμε
Όχι’ και από την άλλη ‘Ξαναείπαμε Όχι’,
προβίβασε εαυτόν σε πρότυπο αυτής της
τάξης των συμπολιτών μας που αποκαλούνται
‘Ελληναράδες’. Όπου χαρακτηριστικόν
του ‘Ελληναρά’ είναι ότι, επειδή μπορεί
να φωνασκεί, να καπνίζει εκεί όπου
απαγορεύεται και να περνάει με κόκκινο
ατιμωρητί, θεωρεί ότι ενσαρκώνει κάποιου
είδους ελληνικό πνεύμα το οποίο ταυτίζει
με το θράσος, την αγένεια και την
κακοτροπία. Το πρόβλημα με τον κύριο
αυτόν δεν είναι πολιτικό.
Το
πρόβλημα είναι ψυχολογικό. Πιστεύει
πως οι φωνές που έβγαλε στο Σύνταγμα,
οι μούντζες που έριχνε ενδεχομένως πριν
από χρόνια στη Βουλή και το ψηφοδέλτιο
που έριξε στην κάλπη μια Κυριακή τού
δίνουν το δικαίωμα να θεωρεί τον εαυτό
του ισότιμο με τους πατεράδες μας ή τους
παππούδες μας που σκοτώθηκαν στην
Αλβανία, όσους ακρωτηριάσθηκαν απ’ τα
κρυοπαγήματα και όσους ήσαν έτοιμοι να
δώσουν και τη ζωή τους για να υπερασπισθούν
το δικό τους ‘Όχι’. Αν κάποτε η εκπαίδευση
έρθει στα συγκαλά της, οι φωτογραφίες
του κυρίου αυτού θα πρέπει να αναλύονται
στις σχολικές αίθουσες. Για να καταλάβουν
τα παιδιά σε ποια κατάσταση οδηγούν τον
άνθρωπο οι στρεβλώσεις που επιφέρει
στην ψυχή ο συνδυασμός αμάθειας και
θράσους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Και ο νήπιος της
Ισπανίας. “Ο Πουτζντεμόν είναι
αξιολύπητος, διότι παγιδεύτηκε σε μια
κατάσταση μεγαλύτερη από εκείνη που
του επέτρεπαν οι δυνατότητές του να
χειρισθεί, υπό την πίεση των πρώην
κυβερνητικών εταίρων του από την
Αριστερά. Ποτέ δεν είχε την επιθυμία να
καταλήξει φυγάς στο εξωτερικό, αντιμέτωπος
μάλιστα με κατηγορίες παραβίασης του
συντάγματος της Ισπανίας. Αρχικά,
εκλιπαρούσε για παράταση χρόνου, ώστε
να διαπραγματευθεί. Τώρα κρύβεται στο
Βέλγιο και τον φαντάζομαι να κάθεται
μπροστά σε μια πιατέλα με τηγανητές
πατάτες και να αναρωτιέται αν πρέπει
να τις φάει ή, καλύτερα, να φορέσει την
πιατέλα καπέλο...” (Στεφ. Κασιμάτης).
Το Μνημόνιο τελειώνει, ζήτω το
“υβριδικό”
Μνημόνιο. Οι Βρυξέλλες στέλνουν
εγκαίρως το μήνυμα στην Ελλάδα ,ότι νέο
πρόγραμμα χρηματοδότησης (μετά το 2019)
δύσκολα θα εγκριθεί από τα ευρωπαϊκά
κοινοβούλια ενόψει ευρωεκλογών. Επίσης,
ότι δεν μπορεί να ευοδωθεί η πολιτική
επιθυμία του Νηπίου για “καθαρή έξοδο”,
με την οποία επιδιώκει να πάει σε εκλογές.
Ως ρεαλιστικό σχέδιο για την “επόμενη
μέρα”, δηλαδή από τον Αύγουστο του 2018
και μετά, θεωρείται ένα “υβριδικό
σύστημα εποπτείας”. Σύμφωνα με αυτό,
η Ελλάδα θα κλιθεί να υπογράψει ένα νέο
πρόγραμμα με τον ESM, για τουλάχιστον ένα
χρόνο, για την παροχή προληπτικής
γραμμής χρηματοδότησης. Κάτι σαν σωσίβιο
στην προσπάθεια της να “κολυμπήσει”
μετά 9 χρόνια στις αγορές,. Παράλληλα,
θα δεσμευτεί για την υλοποίηση
συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος
μεταρρυθμίσεων, με την εκπλήρωση του
οποίου οι Ευρωπαίοι δανειστές θα
προχωρήσουν σε επιμήκυνση των δανείων
που έχουν χορηγηθεί στην Ελλάδα. Η λύση
χαρακτηρίζεται “υβριδική” ή “sui
generis” από τους δανειστές, λόγω του
ότι δεν έχει εφαρμοστεί σε καμία από
τις χώρες που ήταν σε προγράμματα του
ESM, αυτές δηλαδή που εξήλθαν των Μνημονίων
με “καθαρή έξοδο” και χωρίς αναδιάρθρωση
χρέους. Να επισημάνω ότι δια της “καθαρής
έξόδου” η της Παραφύση Αριστερά θα
αντιληφθεί ότι η πραγματική της
“κόλαση” φέρει το όνομα “ανοικτές και ανταγωνιστικές αγορές”.
“κόλαση” φέρει το όνομα “ανοικτές και ανταγωνιστικές αγορές”.
Ως Πολίτης...
Θεωρώ
καθήκον
μου, από
καιρού εις καιρόν,
να υπενθυμίζω
τα
αποσιωπούμενα:
1
Νοεμβρίου 2013: “Δύο
νέοι 22 και 27 ετών δολοφονούνται, ένας
τρίτος 29 ετών οδηγείται στο νοσοκομείο
βαριά τραυματισμένος και ένας τέταρτος
τη γλιτώνει ‘παρά
τρίχα’, μετά από τρομοκρατική επίθεση
δύο εκτελεστών στα γραφεία της Χρυσής
Αυγής στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Με τον
παραπάνω τρόπο γίνεται αναφορά στο
γεγονός από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Δηλαδή δεν αναφέρονται στα θύματα με
το όνομά τους όταν περιγράφουν το γεγονός
και στις ελάχιστες φορές που αναφέρονται
ονομαστικά, μπερδεύουν μικρά ονόματα
και επίθετα. Παροιμιώδης είναι η μεγαθυμία
της μητέρας του 29χρονου, που ενώ αυτός
χαροπαλεύει, εμφανίζεται στα ΜΜΕ για
να ζητήσει από τους Έλληνες να παραμείνουν
ενωμένοι αυτές τις δύσκολες στιγμές.
Τέλος
για πρώτη φορά είχαμε την ομόθυμη
καταδίκη, χωρίς τους συνήθεις αστερίσκους
της
Αριστεράς,
της τρομοκρατικής ενέργειας από όλα τα
κόμματα. Επειδή
για την ορθολογική σκέψη είναι απαραίτητο
να ονοματίζεται οτιδήποτε για να υπάρξει
και να διατηρηθεί στη
μνήμη,
στην περίπτωσή μας η απεχθής αυτή
τρομοκρατική ενέργεια,
αισθάνομαι την υποχρέωση να μνημονεύσω
τα ονόματα
των θυμάτων. Παράλληλα
απευχόμενος την
μη σχετικοποίηση
στη χώρα μας της
αξίας
της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή
της
αποτίμησή
της,
αναλόγως
των
ιδεολογικών
πιστεύω του καθενός. Μανώλης
Καπελώνης (22
ετών)
δολοφονημένος, Γιώργος
Φουντούλης (27
ετών)
δολοφονημένος και ο βαριά τραυματισμένος
Αλέξανδρος
Γέροντας (29
ετών
επιβίωσε).
Το
ανωτέρω κείμενο,
συμπεριλαμβάνονταν στον “Επίλογο”
της ανάρτησης “Ο
Δρόμος έχει την δική του ιστορία... (από
αριστερός, αριστερόφρων)” της 29/11/2013.
Σχετικά
αναφέρω, ότι την δολοφονία του Παύλου
Φύσσα την προσέγγισα με έναν διαφορετικό
τρόπο, στην ανάρτηση “Με απαντοχή – Η
δολοφονία του Παυλου Φύσσα” της
31/10/2013.
Διαβάστε
την. Επί
τη ευκαιρία υπενθυμίζω.
Χωρίς
σωστό-λάθος, δεν δομείται εμπιστοσύνη
και
χωρίς εμπιστοσύνη δεν υπάρχει κατανόηση.
Χωρίς
αξιακό σύστημα επικρατεί το συμφέρον
και
το συμφέρον οδηγεί σε μυωπική αντίληψη
των πραγμάτων.
Και
το χειρότερο, το συμφέρον διαιρεί.
Το
δυστύχημα είναι ότι η τελευταία
τρομοκρατική επίθεση των τζιχαντιστών
του ισλαμικού Κράτους σε Τέμενος του
Σινά (Αίγυπτος, 24/11), η μεγαλύτερη σε
αριθμό θυμάτων μετά αυτής της “11ης
Σεπτεμβρίου” (305 νεκροί εκ των οποίων
25 παιδιά και άνω των 100 οι τραυματίες),
απέδειξε την σχετικοποίηση της αξίας
της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή της αποτίμησή
της, αναλόγως της “χώρας προέλευσης”.
Η είδηση σχεδόν στα ψιλά... Ευτυχώς που
η Πολιτισμική Πρωτεύουσα της Ευρώπης,
στοιχειωδώς διέσωσε την τιμήν της.
Συσκότισε τον Πύργο του Άιφελ, εις
ένδειξην πένθους. Γενικώς: Το γεγονός
ότι η ανθρώπινη ζωή δεν αποτελεί την
ύψιστη σταθερή αξία στο πανανθρώπινο
γίγνεσθαι αποτελεί την πηγή όλων των
δεινών του...
Στην Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας (Μεταξουργείο Ν. Ιωνίας Βόλου) www.provoles.gr
“Όταν
Τελειώσει ο Έρωτας -
L’
Economie du Couple”, Βέλγιο-Γαλλία,
2016 του Χοακίμ Λαφός (3/11).
Τρέιλερ:
https://www.youtube.com/watch?v=iivwVLSJ3ps
Μια
ταινία την οποία πρέπει να δουν όλοι,
με
κορυφαία,
μια από τις τελευταίες σκηνές της.
Σε
αυτήν
παρουσιάζεται
το υπό διάλυση ζεύγος, αποκαμωμένο μετά
την περιπέτεια της μιας κόρης τους, να
κάθεται στον καναπέ. Εκείνη τότε
τείνει το
χέρι της και πιάνει το δικό του... Το
μήνυμα:
Οι
σύζυγοι δυνητικώς χωρίζουν, οι
γονείς ποτέ...
Αντιστικτικά
δείτε την ταινία “Χωρίς Αγάπη –
Nelyubov”,
Ρωσία-Γαλλία,
2017 του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ.
“Η
Δεύτερη
Μάνα – Que
Horas Ela Volta?”, Βραζιλία,
2015 της Άνα Μουιλαέρτ (10/11).
Τρέιλερ:
Ανακαλύπτεις
ότι υπάρχει και μία άλλη Βραζιλία,
διαφορετική από αυτήν που σου “επιβάλλουν”
τα ΜΜΕ: Ρίο, Κοπακαμπάνα, Καρναβάλι,
Φαβέλες, μπάλα,
εγκληματικότητα και διαφθορά. Μια
Βραζιλία, ανθρώπων κανονικών, ανθρώπων
που μπορούν και προχωρούν εν μέσω
αντιφάσεων, συμφιλιωμένοι με το
“ανεπιθύμητο”. Η Βραζιλία μπορεί και
ελπίζει, η Ελλάδα; Η
ταινία σου επικοινωνεί μια
εικόνα της Βραζιλίας που είναι αδύνατον
να ανακαλύψεις
/ αποκαλύψεις
όσα ταξίδια και
αν κάνεις εκεί.
Για τον λόγο αυτό έχω χαρακτηρίσει την
Κινηματογραφική Κοινότητα, η οποία και
προβάλλει τέτοιες χαρισματικές ταινίες,
ως έναν
“ιδιότυπο ταξιδιωτικό γραφείο” πάμφθηνο
και απολύτως
ασφαλές. Η αποθέωση του, θα έρθει όταν
αρχίσουν οι “ολογραμματικές” προβολές.
Τότε
η κινηματογραφική εμπειρία θα αποκτήσει
και βιωματικά χαρακτηριστικά...
Αφιέρωμα
στον νέο κυπριακό κινηματογράφο
επιφυλάσσει το Ηellas Filmbox Berlin, που θα
διεξαχθεί
στη γερμανική πρωτεύουσα από 24-28
Ιανουαρίου 2018.
“Προφάσεις ...
Το
2000, στα
τότε εργασιακά μου καθήκοντα περιλαμβάνονταν
και η οργάνωση
μιας έκθεσης ασπρόμαυρης φωτογραφίας.
Στην πρόσκληση της
εκδήλωσης
ανέφερα: “Η ασπρόμαυρη φωτογραφία
προσπαθεί να αποτυπώσει ένα μέρος της
πραγματικότητας, μια αλήθεια της,
ξεπερνώντας το βάρος της αληθοφάνειας,
από την οποία δύσκολα ξεφεύγει η έγχρωμη.
Ευκολότερα ξεπερνάς τον σκόπελο της
‘ακαδημαϊκής επίσημης κουλτούρας’
που αρέσκεται
να σκέπτεται για σένα.
Ευκολότερα αποδεσμεύεις το βλέμμα.
Ευκολότερα κλείνει ραντεβού με τον
εαυτό σου αφήνοντας το υποσυνείδητο
να σε συνοδεύει. Λείπουν,
αλλά τελικά
δεν
σου λείπουν τα χρώματα...”.
Τίτλος
της έκθεσης: “Των Ελλήνων οι Κοινότητες...
Νυμφαίον, τα Πρόσωπα”.
Μία έκθεση ενταγμένη
στο πρόγραμμα των καλοκαιρινών εκδηλώσεων
της Κοινότητας Μακρινίτσας.
...εν
αμαρτίαις;
Ασπρόμαυρη
φωτογραφία της Ιρίνα
Σάικ.
Αντιστικά:
Μία έγχρωμη φωτογραφία
Ρία Αντωνίου.
Η
προαναφερόμενη
έκθεση φωτογραφίας
ήταν αφιερωμένη
στους
“χιμαιροκυνηγούς”
των κοινοτήτων που συγκροτούσαν το
δίκτυο “Των Ελλήνων οι Κοινότητες...”,
χωρίς βέβαια να
απουσιάζει και η πολιτική σκοπιμότητα.
Αναφέρομαι σε
“χιμαιροκυνηγούς”, διότι είχαν
παραγνωρίσει
το δομικό στοιχείο του κοινοτικού βίου
που ήταν η
αυτάρκεια (οικονομική, κοινωνική,
πολιτισμική). Στο σημερινό κοινωνικό
γίγνεσθαι θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε
στοιχεία του, σε αυτό που αναφέρεται ως
“συλλογικότητα”, με ιδιάζουσα την
διαφορά το ότι λειτουργούν
αποκλειστικά
ως φορείς κάθε
είδους “απαιτήσεων”.
Ο “προοδευτικός
λυρισμός” τις αποδέχεται αναφανδόν,
ακόμη
και αυτές
της ανομίας, τις
αναρχοφασιστικές...
Και
όλα αυτά για
τα μάτια σας
μόνο...
Οι αναρχοφασίστες.
Οι
αναρχοφασίστες
δεν αναγνωρίζουν
την ύπαρξη των ορίων του νόμου (άνομοι).
Αποτελούν
την ενσάρκωση της αυθαιρεσίας. Ζωτικός
τους
χώρος η αγέλη. Σύνθημά
τους “έτσι γουστάρω” και “θέλουν να
γουστάρουν” όλο και περισσότερο.
Επί της ουσίας
ο αναρχοφασισμός
δεν
συνιστά
πολιτικό φαινόμενο,
είναι κάτι σαν
επιδημία. Περνάει από το ένα σώμα στο
άλλο, με επιδίωξη
να επιμολύνει το
κοινωνικό γίγνεσθαι. Η
μη αντιμετώπισή του
όμως, συνιστά
πολιτικό πρόβλημα.
*
“Οι αναρχικοί που εισέβαλαν χθες
στο Εφετείο (σσ. 6/11) και κατόρθωσαν να
φθάσουν μέχρι τον 7ο όροφο, έξω από το
γραφείο του ειδικού εφέτη ανακριτή για
την τρομοκρατία, το έκαναν υπερασπιζόμενοι
το ‘δικαίωμα’ ενός άλλου αναρχικού
(του συλληφθέντος Γιαγτζόγλου) να βλάψει
τη σωματική ακεραιότητα ή ακόμη και να
σκοτώσει έναν πρώην πρωθυπουργό της
χώρας ή έναν υπουργό ξένης κυβέρνησης.
Τι διαφορά θα υπήρχε στην αντίδραση του
κράτους εάν οι εισβολείς υπερασπίζονταν
το ίδιο ‘δικαίωμα’ εναντίον των μαύρων,
των μουσουλμάνων ή των ομοφυλοφίλων;
Απαντώ: θα τους είχαν συλλάβει και θα
περνούσαν αυτόφωρο, ενώ τους χθεσινούς
τούς άφησαν να φύγουν όπως ήλθαν. Αν το
περιστατικό είχε συμβεί λίγες εβδομάδες
αργότερα, ίσως τους κερνούσαν και
μελομακάρονο...” (Στεφ. Κασιμάτης).
Να
επισημάνω ότι άλλο ανομία και άλλο
παρανομία. Η παρανομία γεννήθηκε μαζί
με τον νόμο, όπως παράδειγμα το ναυάγιο
μαζί με το πλοίο. Ως
εκ τούτου αποτελεί
ενδημικό φαινόμενο των
κοινωνιών. Άλλωστε να
μην ξεχνάμε ότι
την παρανομία δεν μπόρεσε εξαλείψει
ούτε ο Δημιουργός από την Εδέμ...
Και
όμως, τα
κοσμήματα “φτιάχνονται” στο Σύμπαν.
Είναι
η πρώτη φορά που έχουμε απόδειξη με
σιγουριά (σσ.
με την συμβολή των βαρυτικών κυμάτων),
ότι όταν δυο αστέρες νετρονίων
συγκρούονται, παράγονται βαρέα στοιχεία
στον περιοδικό πίνακα, σαν τον χρυσό
και την πλατίνα. Αυτός ο χρυσός και η
πλατίνα είναι που καταλήγουν εντέλει
να φτιάχνουν την επόμενη γενιά αστεριών,
και από αυτά τα σύννεφα φτιάχνονται τα
επόμενα αστέρια και οι πλανήτες γύρω
από τα αστέρια και έτσι εμφανίζεται
μετά ο χρυσός και η πλατίνα στον πλανήτη
μας. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος παραγωγής
χρυσού, πέρα από τη σύγκρουση δυο άστρων
νετρονίων» (Βίκυ
Καλογερά, καθηγήτρια και διευθύντρια
του Κέντρου Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου
Northwestern
ΗΠΑ.
Star.gr
8/11). Εν
κατακλείδι: Κυρίες μου, τα κοσμήματα
σας δεν είναι μόνο σημαντικά αλλά και
Συμπαντικά...
Σχετικό:
Ως
άνθρωποι, που
δυνάμεθα
να κοιτάμε ψηλά.
(“άνω+θρώσκω+όπωπα”,
η
υψιπετής ετυμολογία μας), σας ενημερώνω
ότι ξημερώματα της Κυριακής 12/11 είχαμε
ουράνια συνεύρεση. Ο Δίας συνάντησε την
Αφροδίτη.
Τον
πολιτικάντη και
αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς...
Υπό τον τίτλο
“Ευρωκοινοβούλιο κατά ΕΚΤ: ‘Για τα
μη εξυπηρετούμενα δάνεια αποφασίζουμε
εμείς”, η
ιταλική εφημερίδα La Repubblica αναφέρεται
στην υπάρχουσα αντιπαράθεση μεταξύ των
δύο θεσμικών οργάνων Ε.Ε. (8/11). Αυτή
αναφέρεται στο ότι η εποπτεία της ΕΚΤ,
δια της Daniel Noui, υπερβαίνει την αρμοδιότητά
της, με την εισήγηση νέου συνόλου κανόνων
για την κάλυψη των επισφαλών απαιτήσεων
των τραπεζών, τα οποία θα επιφέρουν
μεγάλες επιβαρύνσεις στους προϋπολογισμού
τους. Η Ρεπούμπλικα εκτιμά ότι η θέση
αυτή θα ενισχύσει τον πρόεδρο του
Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Antonio Tajani, ο
οποίος σε επιστολή του προς τον Mario
Draghi τον περασμένο μήνα, απαίτησε το
προβάδισμα της
πολιτικής έναντι των γραφειοκρατών
της ΕΚT (σσ.
πρόκειται για τεχνοκράτες,
Liberal.gr 8/11)). Οι λαϊκίζων
Antonio Tajani δεν θέλει να αντιληφθεί την
αναγκαιότητα επίλυσης του προβλήματος
των μη εξυπηρετούμενων δανείων, γεγονός
που απειλεί την φερεγγυότητα των τραπεζών
της Ε.Ε. (οι τράπεζες της χώρα του, της
Ιταλίας έχουν τεράστιο πρόβλημα λόγω
των μη εξυπηρετούμενων δανείων ) .
Δυστυχώς οι πολίτες της
Ευρώπης δεν έχουν αντιληφθεί ότι “η
Ιστορία συναρτάται από την ανθρώπινη
ποιότητα, όσο και αν αυτή η ρεαλιστικότατη
πιστοποίηση εκνευρίζει την ιστορικό –
υλιστική μυωπία. Και η ποιότητα στην
εξουσία είναι εξάρτηση της κατά κεφαλής
καλλιέργειας σε μία κοινωνία, συνάρτηση
της επίγνωσης ότι η δημοκρατία είναι
άθλημα όχι συνταγές, στόχος προς κατάκτηση
όχι σύμβαση κατεργάρηδων” (Χρ. Γιανναράς).
Και πρέπει αυτό να το αντιληφθούν τάχιστα
και να πράξουν αναλόγως στις επόμενες
Ευρωεκλογές, διότι μόνο δια του
Ευρωκοινοβούλιο δυνητικώς θα καλυφθεί
αυτό που αποκαλείται “δημοκρατικό
έλλειμμα” στην λειτουργία της Ε.Ε.
Δια χειρός Παραφύση...
Η
Παραφύση
με το που κατέλαβε την εξουσία, κατήργησε
την
διάταξη του
νόμου
4274/14 .
Αυτή
όριζε
ρητά ότι οι κρατούμενοι που έχουν
καταδικασθεί σε ισόβια κάθειρξη, δεν
μπορούν να πάρουν άδεια εξόδου πριν
παρέλθουν 18 έτη πραγματικής κράτησης
και επανάφερε τα 8 έτη κράτησης ως χρονική
προϋπόθεση άδειας ακόμη και των
αρχιτρομοκρατών.
Αποτέλεσμα,
ο
μεγαλύτερος κατά συρροήν δολοφόνος,
όχι
μόνο στα Ελληνικά αλλά και
στα Ευρωπαϊκά χρονικά των
τελευταίων 40 ετών
(11 δολοφονίες. ληστείες
και βομβιστικές ενέργειες),
και με την μεγαλύτερη ποινή (11φορές
ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη), ο
“Λουκάς”
ο
“φαρμακοχέρης”, το
“πιστόλι” της τρομοκρατικής οργάνωσης
17 Νοέμβρη, ο συγγραφέας του βιβλίου
“Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη”, έλαβε στις
9 Νοεμβρίου,
από το σωφρονιστικό σύστημά
μας
2ήμερη
άδεια (με
αυστηρούς όρους και στενή επιτήρησης
του, που αποδεικνύουν την επικινδυνότητά
του). Έγκριτοι
νομικοί, μεταξύ των οποίων και ο πρώην
υπουργός Δικαιοσύνης καθηγητής Μιχ.
Σταθόπουλος επεσήμαναν
ότι δεν έπρεπε να δοθεί η άδεια στον
Δημ.
Κουφοντίνα
διότι: 1)
Δεν έχει επιδείξει και εμπράκτως, καμιά
διάθεση μετάνοιας
και 2) το ατομικό του δικαίωμα (αποφυλάκιση)
περιορίζεται
αντιπαραθετόμενο με το κοινωνικό
συμφέρον, το
οποίο μάλιστα αποτελεί
και
προσβολή
προς
τους συγγενείς και
την μνήμη των θυμάτων του, ημεδαπών
και αλλοδαπών.
Μέσα
από την φυλακή ο
“Λουκάς”
επικοινωνούσε την τρομοκρατική του
ιδεολογία, παρουσιαζόμενος και ως
ιδεολογικός καθοδηγητή της
νέας γενιάς τρομοκρατών. Στην
επιτροπή υποδοχής του πασίχαρη
Κουφοντίνα,
έξω από τις φυλακές, συμμετείχαν και
οι
Γιώργος Βούτσης γιος του προέδρου της
Βουλής, ο
καταδικαστείς για συμμετοχή στους
“Πυρήνες της Φωτιάς Χρήστος Πολίτης,
ο
συνιδρυτής του
“Ρουβίκωνα” Λάμπρος
Γούλας (τον
έχει χαρακτηρίσει ως τον μεγαλύτερο εν
ζωή επαναστάτη)
και άλλα
μέλη
“συλλογικοτήτων”.
Όσον
αφορά δε την
συγκυρία
αυτής
της απόφασης, δεν θα μπορούσε να υπάρξει
χειρότερη.
Παραμονές
της
επετείου
της 17ης Νοεμβρίου 1973 και
μόλις
3 ημέρες μετά
την
τρομοκρατική επίθεση με πυροβολισμούς
από
“Καλάσνικοφ”
κατά του αστυνομικού φύλακα των γραφείων
του ΠΑΣΟΚ.
Τέλος
θα
προσέθετα ότι σε
αυτού του βεληνεκούς τρομοκράτες
δολοφόνους,
δεν
θα έπρεπε να
δίνετε η δυνατότητα να
εκμεταλλεύονται τις πρόνοιες του
δημοκρατικού συστήματος, του οποίου
ήταν και παραμένουν ορκισμένοι εχθροί.
Μεγάθυμη
η Δημοκρατία, αλλά πρέπει να προστατεύει
και την ύπαρξη της...
Άλλωστε
ο Κουφοντίνας αποτελεί από τις σκληρές
εφεδρείες αποσταθεροποίησης της
Δημοκρατίας
μας και
μάλιστα σε μια εποχή που αυτή παρουσιάζεται
αποθεσμιμένη και
από την
τρέχουσα
πολιτική, οικονομική και κοινωνική
κατάσταση. Να θυμίσω ότι δεν έχει
παραδώσει
το 45αρι, την
σφραγίδα και την γραφομηχανή
της τρομοκρατικής οργάνωσης.
Ο
ΣΥΡΙΖΑ λόγω
της πολιτικής του αδυναμίας,
παρουσιάζεται να σπεκουλάρει δια των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προς
ενεργοποίηση
των
εφεδρειών
της πολιτικής ανωμαλίας,
αυτών
που είχαν
συμβάλλει
καθοριστικά στην
πορεία
του προς την
εξουσία. Λέτε
η άδεια στον Κουφοντίνα να αποτελεί
την αντιπαροχή του ΣΥΡΙΖΑ
σε
αυτούς (αυτό
μπόρεσαν, αυτό έδωσαν),
για την πρόσφατη
σύλληψη (28/10)
του
Κων.
Γιατζόγλου, υπόπτου για τις βομβιστική
επίθεση σε βάρος του Λουκά Παπαδήμου
και άλλων στόχων και
της μη αποφυλάκισης της Ηριάννας;
Μια
αντιπαροχή διαρκείας, διότι στον
νέο Σωφρονιστικό Κώδικα που είναι ήδη
σε δημόσια διαβούλευση και αναμένεται
να κατατεθεί προς ψήφιση στην Βουλή,
περιλαμβάνεται
διάταξη σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα
του εισαγγελέα, διά της μειοψηφίας του,
να οδηγεί πάντα σε αναστολή στη χορήγηση
της άδειας σε
φυλακισμένους,
εξαλείφεται.
Επί
της ουσίας, αυτό το οποίο πρέπει να μας
απασχολεί είναι ότι ένα μεγάλο μέρος
της κοινωνίας μας, δεν έχει ξεκαθαρίσει
εάν αποδέχεται την βία ως τρόπο επίλυσης
διαφορών και προβλημάτων. Αυτό
παραμένει ακόμη ανοικτό... (οι
δολοφόνοι χωρίς οπαδούς θα μαράζωναν).
Αυτό
επισήμανε και
η δικηγόρος του Κουφοντίνα και είναι
από αυτά που θολώνουν το μυαλό: “Η
προσωπικότητα του Δ. Κουφοντίνα είναι
μια προσωπικότητα σεβαστή και εκτιμητέα
(sic) από μεγάλο μέρος της κοινωνίας”.
Άλλα
“θα
περίμενε κανείς από τη Βουλή των Ελλήνων
εν έτει 2017 την ομόθυμη καταδίκη της
τρομοκρατίας και έστω έναν καβγά για
τεχνικά ζητήματα της χορήγησης αδείας
στον κατά συρροή δολοφόνο που αγαπάει
τις μέλισσες, προφανώς περισσότερο από
τους ανθρώπους. Ελάτε τώρα. Σιγά μη
χάσουν ευκαιρία τα ζαρζαβατικά (σσ. του
ΣΥΡΙΖΑ) να μετατρέψουν την ανοησία σε
ιδεολογικό ζήτημα. Πώς αλλιώς θα κάνουν
καλή εντύπωση στα παιδιά με τις μολότοφ;
(...) Το πρόβλημα δεν είναι η άδεια του
Κουφοντίνα. Είναι το ιδεολογικό μελίσσι
γύρω του” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Δια
χειρός Παραφύση επίσης
και ο
αποδεδειγμένα “φονικός
νόμος
Παρασκευοπούλου” για την αποσυμφόρηση
των φυλακών (καθ’
ομολογίαν του εισηγητή του, έγινε για
την αποφυλάκιση 2 ατόμων, ο ένας ήταν ο
Σάββας Ξηρός και
κατέληξε δώρο για τους εγκληματίες).
Σε
αυτόν τον
νόμο
“ακουμπούσε” (έμμεση εφαρμογή του) και
η απόφαση
αποφυλάκισης
του φυλακισμένου για εμπορία ναρκωτικών
(37
κιλά χασίς), εξαρτημένου
χρήστη
, του
καθ’ ομολογίαν του
δολοφόνου της 32χρονης Δώρας Ζέμπερη.
Την
δολοφόνησε
στο Β΄ Νεκροταφείο Αθηνών με
μαχαιριές, για 5 ευρώ και ένα “κινητό”,
το οποίο και
πούλησε για 20 ευρώ, λίγο
μετά.
9
Νοεμβρίου 2017.
Η
επέτειος της πτώσης του Τείχους του
Βερολίνου, 9/11/1989,
πρέπει
να μας υπενθυμίζει ότι
με
την
κατάρρευση
του
Σοβιετικού
Παραπετάσματος
παρουσιάστηκε η ευκαιρία της δρομολόγησης
πολιτικών
αλλαγών,
οι οποίες δυνητικώς
θα
οδηγούσαν
στην καλύτερη διαχείριση των προβλημάτων
του πλανήτη. Η
ευκαιρία δεν αξιοποιήθηκε διότι το 1989
με
την επικράτηση του φιλελεύθερου
οικονομικού μοντέλου,
δεν “τελείωνε η Ιστορία” – άρχιζε το
Μέλλον. Όμως
ποτέ
δεν είναι αργά...
Να
επισημάνω ότι το φιλελεύθερο μοντέλο
δεν στηρίζεται ιδεολογικά, δηλαδή σε
οργανωμένο σύστημα απόψεων. “Ιδεολογία”
του
είναι
η
διαχείριση
-
αντιμετώπιση
των
προβλημάτων
που θέτει η πραγματικότητα, με ρεαλισμό.
Η
επέτειος της πτώσης του Τείχους του
Βερολίνου, πρέπει
να μας υπενθυμίζει ότι όλοι
οι -ισμοι,
ιστορικά επιβεβαιωμένο, αποτέλεσαν το
“ναρκωτικό¨ των συνειδήσεων, τον
“δούρειο ίππο” για την νομιμοποίηση
εγκλημάτων κατά της κοινωνίας, της
ανθρωπότητας. Μια
πραγματικότητα αόρατη ακόμη
από τους ιδεοληπτικούς.
Όμως
ποτέ
δεν είναι αργά...
“Το
ψάρι από το κεφάλι βρωμάει”.
Η Αθήνα “δεν
είναι καρτ ποστάλ. Ατσαλάκωτη, αρωματική
και επιτηδευμένη. Δεν έχει μικροαστική
ευπρέπεια, δεν έχει τον αποστειρωμένο
καθωσπρεπισμό των νεογιάπηδων. Δείχνει
τα σημάδια της νέας της ταυτότητας. Που
σήκωσε κεφάλι! Δεν ντρέπεται πια για το
τι είναι! Κι ας έχει εικόνες που μας
πληγώνουν. Κι ας έχει ανθρώπους
απελπισμένους, άστεγους κι ας έχει
σκοτάδι. Κι ας μην είναι η πιο καθαρή,
φωτισμένη και λαμπερή”.
Με
αυτόν τον ιδεολογικοποιημένο λυρισμό
ο δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος
Καμίνης προσπάθησε να δικαιολογήσει
την αποτυχία του σε ομιλία του, ως ενός
εκ
των διεκδικητών της ηγεσίας του υπό
δημιουργία ενιαίου
φορέα της καθ’ ημάς Κεντροαριστεράς.
Μια
προσωπικότητα μετριότατη (επανεξελέγη
δήμαρχος εκμεταλλευόμενος
περισσότερο την πολιτική συγκυρία, παρά
εξαργυρώνοντας μια μέτριας επιτυχίας
πρώτη θητεία, για να απογοητεύσει τελικά
πλήρως),
της
οποίας η προεκλογική κενολογία γεννούσε
ανάμικτα οίκτο και απελπισία για το
μέλλον του “ενιαίου φορέα” και λιγότερο
πολιτική αποδοκιμασία (δυστυχώς
στις σχετικές εκλογές της 12/11 έλαβε
περισσότερους
ψήφους
13,70%
, από
τον Σ. Θεοδωράκη 10,70%,
με 1η την 41,40%
και 2ο τον 24,80%
. Τελικώς
στην ηγεσία του ενιαίου φορέα εξελέγη
η Φ.
Γεννηματά, η
οποία επικράτησε του Ν.
Ανδρουλάκη
με 57% έναντι 43%).
Η
Αθήνα στη λίστα με τις 100 πιο “έξυπνες
πόλεις”, σύμφωνα με την αξιολόγηση των
πόλεων από την EasyPark Group, καταλαμβάνει
την 91η θέση. Χαμηλή βαθμολογία συγκεντρώνει
στις κατηγορίες: Έξυπνοι χώροι στάθμευσης,
προστασία του περιβάλλοντος και συλλογής
των απορριμμάτων, παροχή ψηφιακών
μέσων από τις υπηρεσίες δημόσιας
διοίκησης, επιχειρηματικό περιβάλλον
για τη δημιουργία νεοφυών εταιρειών,
ποιότητα και στην ταχύτητα σύνδεσης
στο Διαδίκτυο (98η θέση). Καλύτερη
βαθμολογία συγκεντρώνει στις κατηγορίες:
Παροχή δικτύου 4G (72η θέση), δράσεις και
συμμετοχή των πολιτών σε διάφορες
δραστηριότητες και στην παροχή ευκαιριών
του εκπαιδευτικού συστήματος (61η θέση).
Μετά την Αθήνα ακολουθεί το Κέιπ Τάουν
της Νότιας Αφρικής και το Μουμπάι της
Ινδίας. Την τελευταία θέση καταλαμβάνει
η Πόλη του Μεξικού. Τις πρώτες 10 θέσεις
καταλαμβάνουν κατά σειράν οι πόλεις:
Κοπεγχάγη, Σιγκαπούρη, Στοκχόλμη, Ζυρίχη,
Βοστόνη Τόκιο, Σαν Φραγκίσκο, Άμστερνταμ,
Γενεύη και Μελβούρνη.
ΠΑΣΟΚ:
η Πανελλήνια
Αναγνώριση Σοβαρών
Οργανικών Κωλυμάτων.
“Οργανισμός που δεν μπορεί να ανανεωθεί
πεθαίνει από γήρας. Η Σπάρτη, εμμονική
με την καθαρότητά της, έσβησε από
λειψανδρία. Οι προχθεσινές κάλπες
ανέδειξαν το βαθύτατο γήρας του χώρου
της Kεντροαριστεράς. Θα σβήσει πλήρης
ημερών; Ευγενής θάνατος. Από μιαν άποψη
το αποτέλεσμα ήταν απαραίτητο για να
απελευθερωθεί ο κεντρώος χώρος τον
οποίον επικαλέσθηκε ο Σταύρος Θεοδωράκης”
(Τάκης Θεωδορόπουλος).
Ο
Ρομπέν των λαϊκιστών.
Λίγα
λεπτά μετά την ολοκλήρωση των πανηγυρικών
εξαγγελιών του Νηπίου (13/11), δια των
οποίων μοίρασε χρήμα (1,4 δισ ευρώ),
αποσιωπώντας ότι τα μισά αφορούν
αποκατάσταση της νομιμότητας προς
συνταξιούχους και εξόφληση οφειλών
προς την ΔΕΗ για να μην αυξηθούν τα
τιμολόγια του ρεύματος, ο Αρκάς με τον
δικό του ξεχωριστό τρόπο σχολίασε...
* Αναλυτικά:
“Με τον
νόμο 4336 η Βουλή ενέκρινε το τρίτο
μνημόνιο. Εκεί, τον Αύγουστο 2015, προβλέφθηκε
το εξής: ‘Οι Αρχές προτίθενται να
μεταφέρουν τουλάχιστον το 30% του
πλεονάσματος που θα επιτευχθεί λόγω
επιδόσεων υψηλότερων από τις αναμενόμενες
στον χωριστό λογαριασμό που προορίζεται
για τη μείωση του χρέους. Επιπλέον, ένα
άλλο 30% του εν λόγω πλεονάσματος θα
χρησιμοποιηθεί για την εκκαθάριση μη
καταβληθεισών κυβερνητικών υποχρεώσεων
του παρελθόντος’. Στην άκρως λαϊκίστικη
ενέργεια του πρωθυπουργού, που πήρε τη
μορφή διαγγέλματος μπροστά στην εστία
του Μεγάρου Μαξίμου, κάτι τόσο απίθανο
για τα κράτη της Ευρώπης, μεταφέρονται
πράγματι δύο πολύ σημαντικά ποσά προς
εκπλήρωση ‘κυβερνητικών υποχρεώσεων’.
(...) Η επιστροφή κρατήσεων για λόγους
υγείας (τις οποίες είχε ρυθμίσει ο νόμος
4024 του 2011) που κρίθηκαν παράτυπες από
τα δικαστήρια. Η τήρηση της δικαστικής
απόφασης, την οποία δεν μπορεί επουδενί
να αποφύγει η κυβέρνηση, προκαλεί έκτακτη
κρατική δαπάνη ύψους 315 εκατ. ευρώ. Το
δεύτερο μεγάλο ποσό (360 δισ.) αφορά επίσης
μιαν άλλη μνημονιακή υποχρέωση, παρόμοια
με αυτήν που όλα τα ευρωπαϊκά κράτη
εφαρμόζουν: η επιδότηση του κόστους της
ενέργειας, όπως το αποφασίζει κάθε φορά
η Βουλή, γίνεται κατόπιν των σχετικών
εισηγήσεων της Ανεξάρτητης Ρυθμιστικής
Αρχής Ενέργειας. Από το καλοκαίρι η
ελληνική ΡΑΕ έχει εισηγηθεί τον τρόπο
με τον οποίο πρέπει να καλύπτει ο
προϋπολογισμός το κόστος για το κοινωνικό
οικιακό τιμολόγιο, το οποίο επιβαρύνει
τους καταναλωτές ως ξεχωριστός φόρος”
(Μπαμπης Παπαδημητριόυ).
Αυτό που έχω επισημάνει από την πρώτη
στιγμή που ο Νήπιος ανήλθε στην εξουσία,
είναι ότι κάθε ενέργεια του, με την οποία
προσπαθεί να “πλασάρει” τον εαυτό του,
τον λαϊκιστή πολιτικό, συνοδεύεται και
από μία καταστροφή. Το βράδυ της 13/11 δια
διαγγέλματος εξήγγειλε την διανομή
κοινωνικού μερίσματος από το, κατ’
αυτόν υπέρ-πλεόνασμα ( αποτέλεσμα της
υπερφορολόγησης
και υπερεξόντωσης των φορολογουμένων),
και νωρίς το πρωί της 15/11 θεομηνία έπληξε
την Δυτική Αττική με επίκεντρο την
Μάντρα και την Ν. Πέραμο με 22 νεκρούς
και 14 τραυματίες, κακοκαιρία η οποία
επεκτάθηκε και προς τα βόρεια...
Τα
τελευταία 10 χρόνια, οι πιο μεγάλες
φυσικές καταστροφές (πολύνεκρες) έγιναν
επί Καραμανλή του Μικρού και του Νηπίου.
Το κοινό τους σημείο: Σε κυβερνητική
θέση τότε και πολιτειακή σήμερα, ο
Ανάξιος (Παυλόπουλος). Ο Νήπιος κήρυξε
3ήμερο εθνικό πένθος (επί της ουσίας
μια ημέρα για κάθε έτος διακυβέρνησής
του) και
“πέταξε” προς την Σύνοδο για
το κοινωνικό κράτος στο Γκέτεμποργκ
(Σουηδία), στην οποία να επισημάνω δεν
παρέστησαν η Άγκελα Μέρκελ και ο Νίκος
Αναστασιάδης. Ακόμη και βάσει “πρωτοκόλλου”
είθισται, όταν ένας πρωθυπουργός κηρύσσει
εθνικό πένθος να μη βγαίνει εκτός
συνόρων... Αλλά ο Νήπιος, πιστός στην
αναίρεση των ίδιων του των εξαγγελιών,
έσπασε και αυτό τον κανόνα. Κατά καιρούς
έχουμε πληροφορηθεί για ηγέτες
ευρισκομένους στο εξωτερικό και μάλιστα
για επίσημη επίσκεψη, οι οποίοι
πληροφορούμενοι καταστροφή στην χώρα
τους, επιστρέφουν πάραυτα. Μόνο ο Νήπιος
μπορεί να κάνει την Μεγίστη Μ@λ@κί@: Να
εγκαταλείψει την χώρα του, ενώ μια
φονική καταστροφή βρίσκεται εν εξελίξει,
με αδιευκρίνιστο ακόμη τον αριθμό των
νεκρών και ανυπολόγιστες ζημιές και
αφού λίγο πριν είχε κηρύξει 3ήμερο εθνικό
πένθος. Ως
σάουντρακ,
προτεινόμενο
τραγούδι: “Η
Πλημμύρα”, του Μάρκου Βαμβακάρη,
ηχογράφηση του 1934.
Σουρεάλ (τι ζούμε Θεέ μου..)
Η Περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου,
έφθασε στο σημείο να αυτό-μηνυθεί
προκειμένου να μην παραδώσει την
“καρέκλα”... Κατέθεσε προσωπικώς
(15/11), μηνυτήρια αναφορά κατά παντός
υπευθύνου για την φονική καταστροφή
στην Δυτική Αττική, όταν η Περιφέρεια
είναι η προταρχικώς υπεύθυνη για τη
αντιπλημμυρική της θωράκιση της Αττικής.
Το ερώτημα προς την Δικαιοσύνη είναι,
γιατί πάραυτα δεν διέταξε την σύλληψή
της στα πλαίσια της αυτοφώρου διαδικασίας
για ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά
συρροήν εκ παραλείψεων...
* “Ενώ ακόμη δεν έχουν περάσει παρά
λίγες ώρες από την βιβλική καταστροφή
στη Μάνδρα όπου 2000 νοικοκυριά έμειναν
άστεγα και 19 συνάνθρωποί μας έχασαν τη
ζωή τους, η Περιφερειάρχης Ρένα Δούρου
και ο αντιπεριφερειάρχης Γιώργος
Καραμέρος βάλθηκαν να μας...τρελάνουν.
Η μεν κα Δούρου, με δηλώσεις επιεικώς
απαράδεκτες, μας προέτρεψε να αφήσουμε
τους νεκρούς και την βιβλική καταστροφή
στη Μάνδρα και τα Μέσα Ενημέρωσης να
στρέψουν το ενδιαφέρον τους εκτός από
την Δυτική Αττική και στις υπόλοιπες
περιοχές της Ελλάδας που επλήγησαν από
καταιγίδες, όπως η Πιερία. Ο μεν κ.
Καραμέρος, εμφανίστηκε το πρωί του
Σαββάτου (18/11) στην εκπομπή
του Γιώργου Αυτιά στον Σκάι ως ‘κομμάντο’,
με τζάκετ εργασίας, ως να ήρθε μόλις από
τους λασπωμένους δρόμους της Μάνδρας
(liberal.gr).
Ήθελε ο ανόητος, να πληροφορήσει για το
τι έχει κάνει η Περιφέρεια για τα
αντιπλημμυρικά έργα ή μάλλον για το τι
δεν έχει κάνει και ενώ έκλεισαν ήδη
τρία χρόνια, αυτός και η Δούρου, στο
τιμόνι της Περιφέρειας, ακόμη δεν έχουν
ξεκινήσει ούτε ένα έργο. Ήθελε ο ανόητος
να ρίξει τις ευθύνες σε άλλους, από το
Δασαρχείο έως τον... κακό μας τον καιρό
που έριξε περισσότερο νερό από ότι
συνήθως. Και όπως επισήμανε η Δήμαρχος
Μάνδρας, ήδη από το 2014 υπάρχουν έτοιμες
και εγκεκριμένες μελέτες τόσο για το
ρέμα της Σούρας όσο και για την εθνική
οδό”.
Και την επόμένην
έγινε ο “κακός χαμός” και στο Δημοτικό
Συμβούλιο της Μάνδρας και στο Περιφερειακό
Συμβούλιο Αττικής.
Ο Χομπς (16ος αι.), το είχε επισημάνει
εγκαίρως στον “Λεβιάθαν”: Όταν το
κράτος αρνείται να αναλάβει την ευθύνη
του, τότε η κοινωνία διαλύεται. Μονόδρομος
ο πόλεμος όλων εναντίων όλων.
* Ο Χρ. Γιανναράς ανέφερε σε
παλαιότερη επιφυλλίδα στην “Καθημερινή”:
“Τακτικός αναγνώστης των εδώ κατά
Κυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί
και λέει: “Υπήρξα για σαράντα πέντε
χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως
στα γερμανικά. Από τη θητεία μου ως
ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη
Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην
Ελλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής,
έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού
προσωπικού. Του απάντησα ότι γνωρίζω
μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό
της Ελλάδος, όστις, για να μην υπογράψει,
το 1941, την παράδοση της χώρας στους
Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Με ρώτησε, αν η
χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες
τιμές. Και απήντησα ότι είναι μάλλον
άγνωστος στους νεωτέρους. Μου είπε ότι
αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα”.
Από
τα hedge funds στους θεσμικούς (με
SWAP).
Στην
ανταλλαγή (swap) 20 ομολόγων ονομαστικής
αξίας 29,7 δισ. ευρώ, που είχαν εκδοθεί το
2012 στο πλαίσιο του PSI, με 5 ομόλογα ίδιας
ονομαστικής αξίας που θα έχουν διάρκεια
από 5 ως 25 έτη, προχωρά
ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου
Χρέους (ΟΔΔΗΧ). Η πρόταση, “άνοιξε” στις
15/1 και αναμένεται να λήξει στις 28/11. Οι
νέες εκδόσεις ομολόγων θα λήγουν 2023,
2028, 2033, 2037 και 2042. Ο τελικός διακανονισμός
θα γίνει στις 5/12.
Με
την
κίνηση αυτή δημιουργούνται οι προϋποθέσεις
για την επαναφορά των ελληνικών τίτλων
στην κανονικότητα, για
την
προσέλκυση κανονικών επενδυτών και όχι
hedge
funds.
Η αλλαγή σελίδας απαιτεί
τη δημιουργία κανονικών σειρών τίτλων
με τυποποιημένα χαρακτηριστικά,
ρευστότητα πάνω από 3 δισ. ευρώ σε κάθε
έκδοση και χωρίς τον μηχανισμό αλλαγής
του “κουπονιού” με την τεχνική step-up
που απαιτείτο για τα ομόλογα του PSI. Ο
ΟΔΔΗΧ αναζητούσε
από το 2013, στα
πλαίσια της τότε πρώτης προσπάθειας
εξόδου στις αγορές / κανονικότητα,
τη λύση ώστε να αντιμετωπιστούν αυτά
τα προβλήματα. Και
μετά ήλθε η Παραφύση... Ήταν τότε και
είναι σήμερα,
η απαραίτητη κίνηση για την οριστική
έξοδο από το κλαμπ των πτωχευμένων. Από
εδώ και στο εξής, εάν η Ελλάδα θέλει να
εκδώσει τίτλους σε περιόδους επταετίας
και δεκαετίας που θα αποτυπώσουν τις
νέες προοπτικές της ελληνικής οικονομίας,
θα μπορεί να το κάνει χωρίς το πρόβλημα
των ομολόγων PSI να λειτουργούν ως
τροχοπέδη.
* Αναλυτικότερα:
Τα ελληνικά
ομόλογα που είχαν εκδοθεί το 2012 στο
πλαίσιο του PSI υπάκουαν σε συγκεκριμένους
και μάλλον ασυνήθιστους κανόνες
συναλλαγής που ενδιέφεραν τα ευκαιριακώς
λειτουργούντα hedge funds, αλλά απομάκρυναν
τους «κανονικούς» επενδυτές, δηλαδή
τις ασφαλιστικές εταιρείες, τις τράπεζες
ή τους επενδυτές με μακροπρόθεσμο
ορίζοντα. Επίσης αυτή η διάρθρωση θα
μπορούσε να δημιουργήσει πρόβλημα και
στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αν
αποφάσιζε να εντάξει την Ελλάδα στο
πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE). Με
άλλα λόγια ακόμη και η αναβάθμιση των
ελληνικών τίτλων πάνω από την κατηγορία
junk στην κατηγορία της επενδυτικής
επιλογής (BBB investment grade) δε θα έφερνε τα
αναμενόμενα αποτέλεσμα, διότι δια τους
προαναφερόμενους καθαρά τεχνικούς
λόγους, οι ελληνικοί τίτλοι δεν θα ήταν
ανταγωνιστικοί με τους τίτλους άλλων
χωρών της ίδιας πιστοληπτικής κατηγορίας.
Όσο η πιστοληπτική διαβάθμιση της χώρας
θα ανεβαίνει, τόσο η τυποποίηση και
ομογενοποίηση των χαρακτηριστικών των
τίτλων της θα κάνει τη διαφορά για την
προτίμησή τους έναντι του ανταγωνισμού.
Σχετικά
αναφέρει
το Reuters, επικαλούμενο δήλωση του οίκου
Standard & Poor's: Η ανταλλαγή ομολόγων (swap),
στην οποία προχώρησε η Ελλάδα αυτή την
εβδομάδα, δεν έχει άμεση επίδραση στην
αξιολόγηση του αξιόχρεου της από τον
οίκο πιστοληπτικής αξιολόγησης. Είναι
όμως
σημαντική για να καλύπτει η κυβέρνηση
τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές της
ανάγκες μετά την έξοδο της Ελλάδας από
το 3ο
οικονομικό πρόγραμμα προσαρμογής τον
Αύγουστο του 2018.
Αλίμονο...
23η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα. Βιένη
5-17/11. “Και την προσπεράσαμε με χλευαστική
αδιαφορία, σαν
να επρόκειτο για κάποιο είδος οικολογικού
τουρισμού” (Παντελής Μπουκάλας). ...
Και τρις αλίμονο.
17 Νοεμβρίου 2017. Η Πρυτανεία του
Πολυτεχνείου, επί της ουσίας, ανέθεσε
φέτος τον εορτασμό της 44ης επετείου του
Πολυτεχνείου στην “Διεθνή των
Αναρχοφασιστών”, ανεχόμενη την κατάληψή
του από αυτούς. Είχε προηγηθεί η διεξαγωγή
του
“Φεστιβάλ Εξέγερσης”
(12-14/11) στο
κτίριο του Πολυτεχνείου.
Περισσότεροι
από 100 αναρχικοί συμμετείχαν, οι μισοί
σχεδόν
ήταν αλλοδαποί. Σύμφωνα
με πληροφορίες, 30 αναρχικοί ταξίδεψαν
στην Ελλάδα από χώρες της Kεντρικής και
Δυτικής Ευρώπης για να πάρουν μέρος στο
“φεστιβάλ
εκπαίδευσης”.
Οι περισσότεροι εξ αυτών διανυκτέρευσαν
στο κτίριο “Γκίνη”
του ΕΜΠ. Το “παρών” στο φεστιβάλ έδωσαν
ακόμα 15 υπήκοοι Αλβανίας, που ζουν στην
Αθήνα και δραστηριοποιούνται στο
Εξάρχιστάν.
Ατυχές
γεγονός η σύλληψη ενός νεαρού Γάλλου
“εκπαιδεύομενου” κατά την διάρκεια
της “πρακτικής” του (κατέστρεφε κάμερες
κοντά στο Πολυτεχνείο).
*
“Εδώ,
αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο στο
‘φεστιβάλ’ των αναρχικών. Δεδομένου
ότι πραγματοποιείται σε χώρους του
Πολυτεχνείου και έχει προσελκύσει
συμμετοχές αναρχικών από ευρωπαϊκές
χώρες, πρέπει μάλλον να το κατανοήσουμε
ως μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Οι
Ευρωπαίοι αναρχικοί έρχονται εδώ
και
εκπαιδεύονται στον ιδεώδη στίβο μάχης
που προσφέρει η Αθήνα, ειδικά κατά τις
ημέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου. Έχει
ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα να
προσέξουμε πώς το μεταπτυχιακό των
αναρχικών συνδέεται με τις ανάγκες της
αγοράς. Οι αναρχικοί του ΕΜΠ δεν
περιορίζονται σε θεωρίες και φλυαρίες·
προσφέρουν πρακτική εξάσκηση, υπό
συνθήκες ασυνήθιστης ανοχής εκ μέρους
των Αρχών, σε πραγματική πόλη με
πραγματικούς στόχους! Ο απόφοιτος του
προγράμματος θα είναι μετά περιζήτητος
ανά τις αναρχικές κολεκτίβες της Ευρώπης.
Τηρουμένων των αναλογιών, θα είναι σαν
να έχει πτυχίο από τo INSEAD ή το Harvard Business
School – ποιος τη χάρη του! Και κάτι ακόμη
που κάνει το πρόγραμμα ιδιαιτέρως
ανταγωνιστικό: ότι είναι εντελώς δωρεάν.
Το πληρώνουμε εσείς και εγώ, τα κορόιδα.
Εκείνοι μόνον τα εισιτήριά τους· όλα
τα άλλα τα παρέχει η δωρεάν Παιδεία, με
τη διευρυμένη, τη δημοκρατική και
προοδευτική έννοια του όρου, όπως έχει
επικρατήσει από το 1981 και έπειτα” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Η
ΕΝΈΡΓΕΙΑ...
Αί φίλιαι της Παραφύση δυνάμεις του
Αναρχιστάν, ανακατέλαβαν το Πολυτεχνείο
(16/11),
αναγνωρίζοντας ότι “η αριστεία είναι
χολέρα” και
μπορεί να επιμολύνει κάθε χώρο
/συλλογικότητα.
...
ΚΑΙ
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΈΣΜΑΤΆ ΤΗΣ.
Το
ότι δεν ολοκληρώθηκε επιτυχώς, λόγω
διακοπής του, το “πρόγραμμα εκπαίδευσης”
αναρχοφασιστών στο Πολυτεχνείο είναι
πασιφανές. Συνελήφθησαν
16 “μαχητές”,
μεταξύ των οποίων και πολλοί αλλοδαποί,
στα επεισόδια που
έγιναν
στο Εξαρχιστάν μετά την ολοκλήρωση
της “πορείας”
(17/11). Πρωτοφανές...
* “Ήλπιζα πως θα κρατήσουν μερικές
ημέρες ακόμη οι φεστιβαλικές εκδηλώσεις
της Ντίσνεϊλαντ της εξέγερσης που
στήθηκε στο Πολυτεχνείο και πως φέτος
τουλάχιστον θα γλιτώναμε από τον διασυρμό
της επετείου που συντελείται κοινή
συναινέσει, και με άκρα συνέπεια κάθε
χρόνο. Τους ξύλινους επικήδειους, τη
λιτανεία με τη σημαία, τα λείψανα των
συνθημάτων και την πορεία” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
* “Μια επέτειος που συνδέθηκε αισθητηριακά
με τον βόμβο του αστυνομικού ελικοπτέρου.
Με την οσμή του δακρυγόνου και του
καμένου σκουπιδιού. (...) Απειλείται η
επέτειος, αλλά όχι το απωθημένο ιστορικό
της περιεχόμενο. Δεν απειλείται το
Πολυτεχνείο, αλλά τα γύψινα ιδεολογικά
του εκμαγεία ( προόδου διά της παρόξυνσης
του αριστερού συντηρητισμού). Σαν
μπαζωμένος πυρηνικός αντιδραστήρας, η
εξέγερση του ’73 έχει βρεθεί κάτω από
στοιβάδες παραχαράξεων και καταχρήσεων.
Δεν έχει, όμως, πάψει να ακτινοβολεί”
(Μιχάλης Τσιντσίνης).
* “Το μεγαλύτερο κόμπλεξ που κατατρύχει
τη ‘γενιά της μεταπολίτευσης’ είναι
ότι γεννήθηκε αργά και δεν πρόλαβε τις
δάφνες της ‘γενιάς του Πολυτεχνείου’.
Εξ ου και τα συνθήματα ‘Εμπρός για της
γενιάς μας τα Πολυτεχνεία’. Τι κι αν η
κατάληψη του 1973 (όπως και κάθε αντιστασιακή
πράξη στη χούντα) ήταν νόμιμη αυτοάμυνα
στην παράνομη βία που ασκούσε το
δικτατορικό καθεστώς και καταπάτηση
των δικαιωμάτων των πολιτών, ενώ οι
καταλήψεις στον καιρό της Δημοκρατίας
είναι επίθεση στα δικαιώματα των πολιτών
και παράνομη βία; Ο αριστερός ο μύλος
όλα τ’ αλέθει. Βαφτίζει ‘χούντα’ τις
δημοκρατικώς εκλεγμένες κυβερνήσεις·
‘δυνάμεις καταστολής’ εκείνους που
εντέλλονται και πληρώνονται για να
επιβάλλουν τη βούληση της πλειοψηφίας,
δηλαδή τον νόμο· και ‘αντίσταση’ την
επιβολή της θέλησης των ολίγων στους
πολλούς” (Πάσχος Μανδραβέλης).
*
Το επίμετρο:
Η
πρόσφατη Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
για την πορεία του ελληνικού Προγράμματος,
είναι καταπέλτης για την ακολουθούμενη
πολιτική της Παραφύση
στον τομέα της Παιδείας, η
οποία
συστηματικά εδώ και 2,5 χρόνια, ακυρώνει
προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και
επαναφέρει
παρωχημένες πρακτικές. Σύμφωνα
με την Έκθεση ενδεικτικά, στην
Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση:
1. Περιόρισε την αυτονομία των σχολικών
μονάδων. 2. Πάγωσε την διαδικασία
αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολικών
μονάδων. 3. Θέσπισε αντισυνταγματικό
νομοθετικό πλαίσιο για την επιλογή
Διευθυντών. Η Έκθεση αναφερόμενη
και στο νέο πλαίσιο, εκφράζει
σοβαρές επιφυλάξεις, καθώς δεν εγγυάται
αξιοκρατία. 4. Συρρίκνωσε τη λειτουργία
των Ολοήμερων Σχολείων. 5. Αποδυνάμωσε
σημαντικά τα Πρότυπα και Πειραματικά
Σχολεία.
Στην
Τριτοβάθμια εκπαίδευση:
1. Περιόρισε σημαντικά την αυτονομία
των Ιδρυμάτων. 2. Επανέφερε τους αιώνιους
φοιτητές. 3. Κατήργησε τα Συμβούλια
Ιδρυμάτων.
Γιορτάζεται
κάθε χρόνο στις
19
Νοεμβρίου
σε
περισσότερες από 70 χώρες του κόσμου για
να υπενθυμίζει τη συνεισφορά του άνδρα
στον ανθρώπινο πολιτισμό και ιδιαίτερα
στην οικογένεια, τον γάμο και τη φροντίδα
των παιδιών. Η
Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα (International Men's
Day), που δεν θα αργήσει η επίσημη αναγνώρισή
της από τον ΟΗΕ, πρωτογιορτάστηκε στις
19 Νοεμβρίου 1999 στα νησιά Τρίνιδαδ και
Τομπάγκο της Καραϊβικής, με πρωτοβουλία
του δρος Τζέρομ Τιλακσίνγκ.
Για
σένα Χριστιανή μου...
Αυτούς
τους χαλεπούς για τον Άνδρα
καιρούς, θεωρώ
απαραίτητο
να
επισημάνω / υπενθυμίσω / διευκρινίσω,
χρησιμοποιώντας όρους της σύγχρονης
επιστήμης (Πληροφορική): Ο
Άνδρας έχει πολύ συγκεκριμένο hardware
και
software,
το
οποίο υπηρετεί έναν
αυστηρά
προσανατολισμένο
ερωτικό
προσανατολισμό, αυτόν προς την Γυναίκα,
με σκοπό την διαιώνιση του είδους. Οι
παρατηρούμενες διαφοροποιήσεις στο
“ανδρικό
μοντέλο”
χρονικά και χωρικά έχουν να κάνουν με
τις διαφορετικές “γλώσσες προγραμματισμού”.
Οι
“διαφοροποιήσεις” στο ανδρικό φύλο
(software),
σήμερα
μπορούν να
ονοματίζονται
είτε, ως
“αυτοπροσδιοριζόμενες”
είτε ως
“ετεροπροσδιοριζόμενες”
προς το ανδρικό. Ως
εκ τούτου
δεν είναι δόκιμος / αποδεκτός
ο όρος “στρέιτ άνδρας”.
Και
για
το τέλος μια
φωτοβολίδα: Δεν δύναμαι να αναφέρω ότι
κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο
γυναικείο φύλο, διότι υπάρχουν
επιστημονικές ενδείξεις ότι το γυναικείο
software
παρουσιάζεται
δυνητικώς μπαϊσεξουαλ. Και
αυτό διότι o
“επεξεργαστής” του γυναικείου hardware
παρουσιάζει
και χαρακτηριστικά “κβαντικού”
(απροσδιοριστίας).
Οψόμεθα...
-11:00 Βράβευση από την Επιτροπή της Politique Internationale με το Βραβείο Πολιτικού Σθένους (Prix du Courage politique)
-19:30 Βράβευση από τον Δικηγορικό Σύλλογο Παρισίου με το Βραβείο Προσήλωσης στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες (Prix de l'Engagement européen)
“Με
όποιον τρόπο και να το δει κανείς, το
βραβείο Πολιτικού Σθένους που δίνουν
οι Γάλλοι στον κ. Τσίπρα αποτελεί για
τον ΣΥΡΙΖΑ μία δημόσια συγγνώμη για την
ευρωπαϊκή ανταρσία του. Ουσιαστικά
είναι ένα ‘ευχαριστώ’ για την κωλοτούμπα
που έκανε ο κ. Τσίπρας το καλοκαίρι του
2015 – τότε που από το ‘go back madam Merkel’, και
από το ‘θα βαράμε τα νταούλια και θα
χορεύουν οι αγορές’, έκανε στροφή 180
μοιρών και υπέγραψε το επώδυνο τρίτο
μνημόνιο και το υπερταμείο παραχώρησης
ολόκληρης της δημόσιας περιουσίας για
99 χρόνια ως εγγύηση των δανεικών” (
).
*
“Όσο
για τον βραβευθέντα, με τη γενναιόδωρη
χειρονομία του να αποδώσει το βραβείο
στον ελληνικό λαό, φοβάμαι ότι άλλαξε
τον χαρακτήρα του βραβείου. Από βραβείο
πολιτικού σθένους, το έκανε βραβείο
πολιτικής βλακείας. Λυπάμαι αν βρίσκετε
την έκφραση βαριά· αλλά πώς λέγεται
αυτό που σε κάνει να ψηφίζεις εκείνον
ο οποίος υπόσχεται διαγραφή χρέους,
κατάργηση φόρων, αποκατάσταση μισθών,
συντάξεων και κεκτημένων, για να σου
αυξήσει τον λογαριασμό κατά 100 δισ. μέσα
σε τρία χρόνια;” (Στεφ.
Κασιμάτης)
.Αυτός,
δεν είναι ο άνθρωπός σου...
25 Νοεμβρίου 2017: Παγκόσμια Ημέρα για την
Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.
Αυτή η ενότητα ολοκληρώνεται με την
ακρόαση του τραγουδιού: “Ο
άνθρωπός μου”, σε σύνθεση Μενελάου
Θεοφανίδη και στίχους των Μίμη Τραϊφόρου
και Δημήτρη Βασιλειάδη. Το τραγούδι
ερμηνεύει η Μαριάννα Πολυχρονίδη στη
εκπομπή “Στην υγεία μας, ρε παιδιά”
(ΣΚΑΪ), η οποία “έπαιξε” ανήμερα της
επετείου. Δείτε την ομήγυρη, και βγάλτε
τα
συμπεράσματα σας...
https://www.youtube.com/watch?v=RFaPqJ86e5o
Τα
“βλήματα” στην Βουλή.
Σήμερα 27/11 διεξάγεται στην Βουλή η
συζήτηση με θέμα την “Διακρατική
συμφωνία πώλησης βλημάτων στην Σαουδική
Αραβία”, δια χειρός Καμένου, η οποία
αποπνέει μπόχαν μεγάλην...
Ο
πρόεδρος της Βουλής, με απαράδεκτο τρόπο
απέσυρε / απέκρυψε από την Βουλή
κατατεθέντα σχετικά απόρρητα έγραφα.
Και αυτό, όταν σε καμιά περίπτωση, κανένα
στοιχείο δεν πρέπει να μην είναι διαθέσιμο
στην Βουλή. Όταν δε τα στοιχεία είναι
απόρρητα, ακολουθείται η προβλεπόμενη
από τον κανονισμό της Βουλής διαδικασία.
Χωρίς την αποκάλυψη απορρήτων του
κράτους ούτε “Watergate” θα
υπήρχε, ούτε η παραπομπή σε δίκη του
Τσοχατζόπουλου θα ήταν δυνατή.
Και
ο Βόλος έγινε Πεκίνο,
λόγω της αιθαλομίχλης από την καύση
ξύλων. Και εμείς κάνουμε τον Κινέζο...
Σαν επιδόρπιο
Η απόσταση: Από το 0 στα 4.
Στην
Γερμανία: Οι
υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών
επεφύλαξαν έναν πρωτότυπο αποχαιρετιστήριο
“δώρο” στον απερχόμενο Β. Σόιμπλε
(24/10).
Περίπου
400 υπάλληλοι του υπουργείου, ντυμένοι
στα μαύρα, σχημάτισαν ένα μεγάλο “μηδέν”,
θέλοντας να τιμήσουν με αυτό τον τρόπο
το επίτευγμα του κ. Σόιμπλε να ισοσκελίσει
τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό.
Υπενθυμίζω
ότι κατάφερε ως υπουργός να ισοσκελίσει
τον προϋπολογισμό για πρώτη φορά το
2014 (στη Γερμανία αυτό αποκαλείται “μαύρο
μηδέν”) και συνέχισε μέχρι σήμερα.
Στην Ελλάδα:
Seedrinker
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.